#Holler...เรียกฉันสิที่รัก#...ตอนที่ 66 (17/08/19) P.35 New!!
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: #Holler...เรียกฉันสิที่รัก#...ตอนที่ 66 (17/08/19) P.35 New!!  (อ่าน 107508 ครั้ง)

ออฟไลน์ kimjuy_o

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 352
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +414/-2
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สวัสดีค่ะทุกคน kimjuy_o เองค่ะ ย่องมาเปิดตัวนิยายเรื่องใหม่ค่ะ  :mc4: ฝากเนื้อฝากตัวเช่นเคยนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงก็ติชมได้ค่ะ วันนี้มาลง Intro ก่อนล่ะกันนะคะ เดี๋ยวตอนแรกจะมาหลังวันหลังนะ ไว้เจอกันค่ะ


ป.ล.หากมีคำผิดหรือขอผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยไว้ ณ ทีนี้ด้วยนะคะ  :call:


่อ่อ ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ    Fan Page : kimjuy_o  





Holler...เรียกฉันสิที่รัก


Intro+ตอนที่ 1..Make you holler 
ตอนที่ 2..True friend 
ตอนที่ 3..Jitter
ตอนที่ 4..Play the game.
ตอนที่ 5..Boy&Boy.
ตอนที่ 6..Dangerous guy.
ตอนที่ 7...I’m a slave.
ตอนที่ 8...Wet the bed.
ตอนที่ 9...Your tasted.
ตอนที่ 10...Good shit.
ตอนที่ 11...Real deal
ตอนที่ 12..Your kiss.
ตอนที่ 13..I feel it.
ตอนที่ 14..The body say.
ตอนที่ 15..Into you.
ตอนที่ 16..Special.
ตอนที่ 17..My words.
ตอนที่ 18..Stay
ตอนที่ 19..Falling for you.
ตอนที่ 20..In my room.
ตอนที่ 21..One touch.
ตอนที่ 22..Crazy with love.
ตอนที่ 23..Crush.
ตอนที่ 24..I need it.
ตอนที่ 25..Wonder feeling.
ตอนที่ 26..Only you can.
ตอนที่ 27..Confess.
ตอนที่ 28..Say you love me.
ตอนที่่ 29..The best night.
ตอนที่ 30..Talking body.
ตอนที่ 31..The way you love me.
ตอนที่ 32..Magic spell.
ตอนที่ 33..Close.
ตอนที่ 34..Take me.
ตอนที่ 35..Impossible.
ตอนที่ 36.. Love with electric 1.
ตอนที่ 37..Love with electric 2.
ตอนที่ 38..Coffee.
ตอนที่ 39..Run-down.
ตอนที่ 40..Hurts.
ตอนที่ 41..Can't fight.
ตอนที่ 42..We did.
ตอนที่ 43..For you.
ตอนที่ 44..Not wrong.
ตอนที่ 45..Rely on me.
ตอนที่ 46..Jealousy.
ตอนที่ 47..The life.
ตอนที่ 48..Up and down.
ตอนที่ 49..Don't stop it.
ตอนที่ 50..Between them.
ตอนที่ 51..How do you feel.
ตอนที่ 52..Just yesterday.
ตอนที่ 53..Bloom.
ตอนที่ 54..Trouble.
ตอนที่ 55..Get it off.
ตอนที่ 56..Time to fight.
ตอนที่ 57..Some Signals.
ตอนที่ 58..Part of the end.
ตอนที่ 59..The ripped.
ตอนที่ 60..No words.
ตอนที่ 61..Misunderstand.
ตอนที่ 62...Rising sun.
ตอนที่ 63...Freedom.
ตอนที่ 64...My Mistakes.
ตอนที่ 65...Bittersweet.
ตอนที่ 66...Don't leave me.NEW!!!

+++++++++++++++++++++++++



   
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-08-2019 23:59:06 โดย kimjuy_o »

ออฟไลน์ monetacaffeine

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-5
จิ้มมมม :z13:

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1973
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
รอติดตามจ้าาา   :hao6:

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2647
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
 :hao4: ตื่นมาจะจำได้มั๊ยเนึ่ย

ออฟไลน์ Aumy8059yaoi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
 จะดราม่ามั๊ยคะเนี่ยยยย
แล้วคัยเป็นคนหิ้วพระพายไป!!!!
คนที่พระพายล้มทับรึป่าวน้าาาาาา
อยากได้ต่อแล้วค่าาาาาาา :call:
 :pig4: :pig4: :L1:

ออฟไลน์ Pisoi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 249
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
มาจิ้มไว้ก่อน  :katai2-1:

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1628
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
เปิดเรื่องใหม่แล้วฮือออออออ :hao5: :hao5:

รอตอนต่อไปค่า แค่นี้ก็สนุกแล้ว

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 880
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
 :hao6: :hao6: ชอบบบบ จ้าาา รอตอนที่ 1 น้าา อ่านอินโทรแล้วตื่นเต้นดีจังเยยย

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1049
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
อะ.. อ้าววว เปิดเรื่องมาพระพายก็โดนจัดหนักซะแระ :hao6:

ออฟไลน์ naruxiah

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
ใคร? น้องพายโดนใครจิ้ม คนที่ล้มทับแน่เลย  :z13:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: #Holler...เรียกฉันสิที่รัก#...Intro...(17/08/17)
« ตอบ #9 เมื่อ: 17-08-2017 19:39:32 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
Re: #Holler...เรียกฉันสิที่รัก#...Intro...(17/08/17)
«ตอบ #10 เมื่อ17-08-2017 20:28:53 »

ยกป้ายไฟรอ

ออนไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-4
Re: #Holler...เรียกฉันสิที่รัก#...Intro...(17/08/17)
«ตอบ #11 เมื่อ18-08-2017 07:11:50 »

เรื่องใหม่ๆ  :mc4: :mc4:

ปักหมุดรอ  :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1336
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
Re: #Holler...เรียกฉันสิที่รัก#...Intro...(17/08/17)
«ตอบ #12 เมื่อ18-08-2017 09:00:36 »

เย้ๆ (ปรบมือรัวๆ)
ฉลองการหลับมา ตั้งแต่ส่งน้องเอยเข้าฝั่ง
คิดว่าจะไม่แต่งเรื่องอื่นอีก
เปิดเรื่องมาก็แซ่บเลย
เรื่องนี้ก็จะรออย่างใจจดจ่อเลยเจ้าค่ะ

ออฟไลน์ kimjuy_o

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 352
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +414/-2
Holler…เรียกฉันสิที่รัก (Intro)
   
I wanna make you holler.
ฉันอยากทำให้คุณตะโกน
And hear you scream my name.
และได้ยินคุณกรีดร้องชื่อของฉัน


        เสียงเพลงหนักๆจากที่ไหนสักแห่งกระแทกเข้ายังส่วนประสาทการรับรู้ ดังกึกก้องในหูจนรู้สึกเหมือนกำลังถูกเขย่าตัวก็ไม่ผิด เพราะเหตุนี้เขาจึงไม่ชอบที่จะมาสถานที่อโคจรเช่นนี้ เพราะเสียงเพลงที่ราวกับถูกกระแทกเข้ากับสมอง อึดอัดเหมือนถูกกดให้จมน้ำทั้งที่ไม่เคยโดนกระทำมาก่อน แต่ก็สามารถอุปมาอุปไมยไปได้ ผู้คนเยอะแยะมากมายดิ้นพล่านอย่างสนุกสนาน แต่ในสายตาของเขา คนเหล่านั้นไม่ต่างจากหนอนโดนน้ำร้อนลวกก็ไม่มีผิด ทำไมเขาต้องมาตามคำชวนของพวกรุ่นพี่ในบริษัทที่บอกว่าจะมารับน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานอย่างเขา ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าจะต้องไม่สบายตัวอย่างนี้ แต่ก็ต้องเลยตามเลยมาเพราะพวกรุ่นพี่บอกว่ามาเลี้ยงเขาโดยเฉพาะ


        และที่มากไปกว่านั้นคือถูกบังคับให้กินเหล้า รสขมร้อนกรุ่นแม้จะมีส่วนผสมของโซดาเย็นๆกับน้ำแข็งหลายก้อน แต่สำหรับเขามันยังร้อนรุ่มเมื่อไหลผ่านลงคออยู่ดี กินไปแก้วแล้วแก้วเล่า จนรู้สึกว่าความร้อนดั่งกล่าวไหลท้นไปทั่วร่างกายจนกลายเป็นเนื้อเดียวกันแล้ว

“เฮ้ยๆ ไอ้พายเมาไม่รู้เรื่องแล้วโว้ย” เสียงหึ่งๆจับประโยคได้คร่าวๆ ว่าเขากำลังเมาแล้ว

“ยังไม่เมา....” ยืนยันออกไปแบบนั้น ทั้งที่เริ่มโอนเอนหัวหมุนเป็นลูกข่างแล้ว แต่ก็ยังสามารถได้ยินและโต้ตอบคำพูดเหล่านั้นได้ เพียงเท่านั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะโห่ลั่นตอบกลับมาอย่างไม่เชื่อในคำตอบของเขา


        พระพาย หรือ พายที่ใครๆเรียกเช่นนั้นได้แต่ขบคิด ใครกันที่พูดว่าคนเมามักจะไม่รู้เรื่อง ตรรกะไหนกันที่โยนกันมาแบบนี้สู่รุ่นต่อรุ่น สำหรับเขาคนเมามีสติเสมอ เพียงแค่ความยับยั้งชั่งใจจะน้อยลงเพียงเท่านั้น อีกทั้งกล้าหาญที่จะทำอะไรลงไปอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังเช่นกัน แต่ไม่มีทางตีมึนไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดได้หรอก นอกจากคนผู้นั้นตั้งใจที่จะไม่รับรู้สิ่งรอบข้างก็เท่านั้นเอง

“ไปไหนวะไอ้พาย” เสียงถามของรุ่นพี่ผู้ที่อาวุโสที่สุดชื่อพี่กล้วย

 “ไปห้องน้ำ” พระพายตอบสั้นๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินคลำทางไปยังห้องน้ำ


        มันทั้งมืด ทั้งแสงไฟหลากสีสลับกันไปมา ทั้งเบลอ ทั้งเสียงดัง แม้สายตาพยายามจะจดจ่อมองป้ายไฟสีขาวที่มีสัญลักษณ์บ่งบอกว่าห้องน้ำชายอยู่ตรงนั้น แต่เหมือนระยะทางจากตรงนี้จะไกลเหลือเกินในความคิดของพระพาย ขาแต่ละก้าวก็ไม่ค่อยมั่นคงจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ย่างเท้าแต่ละทีจึงโงนเงนไปทั้งตัว แต่สติก็ยังรับรู้อย่างแน่วแน่ว่าจะต้องไปเข้าห้องน้ำเพื่อปลดเบา


        ในที่สุดก็เดินไปถึงห้องน้ำ ปลดปล่อยออกมาอยู่นานตามปริมาณของเหลวที่ดื่มเข้าไป พอได้เอาออกจากร่างกายก็พลันรู้สึกดีขึ้น ดูเหมือนจะสร่างเบาๆ แต่เบามากจริงๆ เพราะยังรู้สึกมึนหัวอยู่ดี เมื่อเสร็จแล้วพระพายไม่ลืมที่จะรูดซิปก่อนที่จะเดินไปล้างมือยังอ่างล้างหน้า ดึงกระดาษแผ่นหนามาเช็ดมือ แล้วเดินกลับไปยังโต๊ะ


        ขามาทุลักทุเลอย่างไร ขากลับก็ไม่ต่างกัน เพราะคงยังมืด เสียงดัง และเพิ่มเติมคือแสงสีที่วิบวับจนตาลายมากกว่าเดิม ทำให้มองหาโต๊ะได้ยากขึ้น พระพายเดินคลำทางราวกับคนตาบอด

“โอ๊ย!!” พระพายร้องออกมาเมื่อชนเข้ากับใครไม่รู้อย่างจัง แรงกระแทกทำเอากระเด็นไปยังกลุ่มคนที่นั่งล้อมวงเหล้ากันอยู่ที่โซฟาใกล้ๆกัน

“ขอโทษครับ”


            พระพายละล่ำละลักขอโทษ เมื่อเงยหน้ามองคนที่ตนเองล้มใส่ พบว่าเป็นผู้ชายซึ่งหน้าตาราวกับพระเอก ดารา นายแบบ หรืออะไรก็แล้วแต่เท่าที่พระพายพอจะนึกออก และดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เขาที่หน้าตาดี แต่เป็นกันยกกลุ่ม แม้จะในผับมืดแค่ไหน แต่การเห็นกันใกล้ในระยะนี้ทำให้พอจะมองเห็นได้ชัด พระพายกลืนน้ำลายลงคอก่อนที่จะพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นมาจากการล้มทับใส่คนแปลกหน้า


             คนในกลุ่มทุกคนต่างพากันเงียบกริบ มีเพียงรอยยิ้มแปลกๆที่ทำเอาพระพายขนลุก ไม่รอช้ารีบดันตัวเองออกไปทั้งๆที่ยังมึนอยู่พร้อมกับเอ่ยคำขอโทษอีกหลายครั้งและรีบจ้ำอ้าวคลำทางเพื่อกลับไปยังโต๊ะของตนเองให้เร็วที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความอายที่ไปล้มใส่คนอื่นเช่นนั้น เมื่อกลับมาถึงโต๊ะ นั่งหายใจหายคอได้ไม่นานนัก ก็ถูกยัดเหยียดแก้วเหล้าใส่มือ พระพายส่ายหน้าทันทีพร้อมผลักแก้วคืนพี่ปี

“ผมพอแล้วพี่ เดี๋ยวกลับห้องไม่ไหว” พระพายบอก

“เอาน่า พรุ่งนี้ก็วันหยุด มึงจะนอนให้อืดถึงเย็นก็ได้ กินๆเข้าไป” พี่กล้วยบอกเช่นนั้น

 “พอเหอะพี่กล้วย ไม่ไหวแล้วจริงๆ” พระพายยืนยันเสียงหนักแน่น

“พาย รับไปเถอะ นานๆที นี่งานฉลองของพายนะ ไม่ดื่มก็ไม่ได้สิ” พี่ปี พี่อีกคนที่คะยั้นคะยอพระพายอีกเสียง


        ในที่สุดพระพายก็ทัดทานเสียงของพี่ๆในแผนกไม่ได้ จึงจำต้องดื่มเข้าไปอีก ดื่มไปก็มองไปรอบๆผับเรื่อยเปื่อย พบว่ามีสายตาหลายคู่มองมายังโต๊ะของเขา ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นโต๊ะที่เขาเพิ่งไปล้มใส่นั้นเอง
พระพายกระอักกระอ่วนไม่น้อยเมื่อมีสายตาจดจ้องมาเช่นนั้น แม้จะเป็นสายตาธรรมดาแต่รู้สึกแปลกๆ หรือคราวนี้ที่ดื่มไปเริ่มจะหนักขึ้นเพราะเหล้ายิ่งเข้มขึ้นจนเขารู้สึกได้ และเพียงไม่นานนักเสียงหัวเราะรอบข้างเริ่มเลือนราง แสงวิบวับของไฟดิสโก้ทำพระพายเริ่มสูญเสียสติสัมปชัญญะ และนั่นเป็นสิ่งที่พลาดจริงๆที่พระพายยอมดื่มต่อ เพราะหลังจากนี้ไปก็เกิดเรื่องราวอันเลวร้ายมากที่สุดในชีวิตยี่สิบห้าฝนของพระพายก็ว่าได้

...
..
.

“อื้อ...อย่าทำ..!!!” น้ำเสียงแหบแห้งเปล่งออกมา ส่ายหน้าอย่างทรมาน เปลือกตาถูกดทับจากสิ่งที่เรียกว่าผ้าปิดตา แบบนี้ยิ่งอึดอัดจนอยู่ไม่สุข

“ไม่ต้องกลัว...” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยขึ้น...ใครกัน เป็นใคร ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น

“เจ็บ...อ๊ะ!!” รู้สึกสัมผัสแปลกๆตรงช่องทางด้านหลัง ร่างกายเหมือนถูกกระชากฉีก เนิ่นนานเท่าความรู้สึกที่ถูกกระทำอะไรต่อมิอะไรจากด้านหลังตรงนั้น

“ชอบไหม?” เสียงนั้นถาม ราวกับกำลังปลอบประโลม แรงขยับถาโถมเข้ามาเป็นจังหวะ

“อืม...อื้อ...” แน่นอนว่าทำเอาความรู้สึกระเจิดกระเจิงจนไม่อาจจะโกหกได้ว่า...รู้สึกดี

“ร้องออกมาอีกสิ ร้องออกมา...” เสียงนั้นเร่งเร้ามากขึ้น

“อะ...อื้อ...” พระพายกรีดร้องเสียงกระเส่าตามคำเร้าของคนที่ไม่รู้ว่าใคร

“เรียกชื่อสิ...” เสียงแห่งความต้องการเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“คุณชื่อ..อะ..อา..อะไร?” เปล่งเสียงถาม ความมึนเมาที่ว่าแน่ของแอลกอฮอล์ ก็ไม่เท่าความรู้สึกที่กำลังก่อเกิดขึ้นตอนนี้

“.......” พูดอะไร ชื่ออะไร พระพาย...ไม่ได้ยินมัน...

To Be Continued.

*Lyrics: Holler by Spice Girl. 

++++++++++++++++++++++++++++++
   
สวัสดีค่ะ  :L2: มาลงตอนที่ 1 ค่ะ ติชมกันได้นะคะ ชอบไม่ชอบก็บอกกันมาเลยค่ะ ถ้ามีคำผิดหรือข้อผิดพลาด ก็ขออภัย ณ ทีนี้ด้วยค่ะ  :-[


+++++++++++++++++++
Holler…เรียกฉันสิที่รัก

ตอนที่ 1 Make  you holler.

What we do.
อะไรที่เราทำ...
I won’t tell anyone.
ฉันจะไม่บอกใคร...


        พระพายสะดุ้งเฮือกลืมตาขึ้นมาพร้อมเสียงเข็มวินาทีจากนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่ที่ฝาผนัง ไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน อาการมึนหัวจะการดื่มเหล้าเข้าไปดูเหมือนจะหายเป็นปลิดทิ้ง พระพายกรอกตาไปมาอย่างตั้งใจตั้งสติพลางเอามือทาบทับลงบนพื้นที่ข้างๆ พบแค่ความอุ่นจางๆ ซึ่งบ่งบอกได้ว่ามีคนเพิ่งลุกออกไป จากนั้นก็เหลือบสายตาไปยังส่วนที่ใกล้ที่สุดคือโต๊ะที่ตั้งใกล้หัวเตียง พบว่ามีข้าวของแปลกๆอย่างเช่นผ้าปิดตา กล่องถุงยางอนามัยและหลอดเจลสีใสวางอยู่


        เมื่อเห็นของเหล่านั้นแล้วรู้สึกราวกับมีคนสาดน้ำเย็นตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนตกจากที่สูงก็ไม่ผิดนัก เมื่อคืน..พระพายรู้ตัวชัดเจน แม้จะเมาแต่ก็อย่างที่เคยพูดไว้ คนเมามีสติเสมอ เรื่องราวเมื่อคืนฉายภาพขึ้นมาในหัว แม้จะเลือนรางประติดประต่อยากแต่ความรู้สึกยังคงติดอยู่กับร่างกาย...เมื่อคืนเขาถูกผู้ชายที่ไหนไม่รู้สอดใส่ทางด้านหลังนับครั้งไม่ถ้วน อีกทั้งที่น่าเจ็บใจคือร่างกายกลับอ่อนโอนเต็มใจให้ถูกกระทำไปเสียได้ มองไปรอบๆเป็นห้องนอนที่ดูดีที่สุดเท่าที่พระพายเคยเห็นมา เป็นห้องที่สะอาดตา ตกแต่งด้วยสีโทนเทาขาว มองไปรอบๆพบเครื่องตกแต่งที่ไม่มากชิ้นเกินพอดีดูเรียบหรูบ่งบอกถึงรสนิยมเรียบง่ายแต่แพงหูฉี่ของเจ้าของห้อง


        แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมามองการตกแต่งห้องของคนที่ไม่รู้ว่าใคร ในชีวิตไม่เคยคิดจะมีวันไนท์สแตนด์อย่างใครเขาสักครั้ง กับผู้หญิงยังไม่เคยคิดแล้วนี่กับผู้ชายยิ่งเกินกว่าจะคาดถึงไปเสียอีกจึงตั้งรับกับเรื่องนี้ไม่ถูก เมื่อคิดๆดูแล้ว สิ่งแรกที่ต้องทำคืออะไร เผชิญหน้ากับคนๆนั้นหรือจะหนีกลับไปแล้วทิ้งมันไว้เป็นเบื้องหลังเสีย ซึ่งความจริงพระพายไม่พร้อมจะเจอหน้าคนๆนั้นเลยสักนิด ไม่อยากรับรู้ว่าเขาเป็นใครและเหตุใดเมื่อคืนนี้ถึงเกิดเรื่องพวกนั้นได้ ฉะนั้นทางเลือกอย่างที่สองคือสิ่งที่พระพายต้องทำ


        พอเริ่มขยับตัวความเจ็บปวดรวดร้าวเล่นไปทั้งกระดูกสันหลัง ช่องทางด้านหลังหน่วงแปลกๆจนถึงขั้นเจ็บแสบเลยทีเดียว พระพายกัดฟันดันตัวเองขึ้นมาจากเตียงนอน ก้มลงมองหน้าท้องของตนที่ตอนนี้มีรอยแดงเป็นจ้ำๆบางรอยถึงกับช้ำม่วงนิดๆ...คนนั้นๆมีรสนิยมทำคู่นอนเจ็บปวดหรืออย่างไรและที่น่าตกใจคือพระพายไม่ได้ต่อต้านเรื่องเมื่อคืนเลย หรือลึกๆแล้วชอบความรุนแรงอย่างที่ไม่เคยรู้ตัวมาก่อนก็ได้


        ไม่ทันที่จะนึกอะไรไปมากกว่านั้น พระพายเพิ่งจะได้ยินเสียงน้ำไหลซู่เบาๆมาจากที่ไหนสักแห่ง แน่นอนว่าคนๆนั้นกำลังอาบน้ำอยู่ โอกาสจะหายตัวไปตอนนี้ก็ทำได้ง่าย พระพายจึงรีบหาเสื้อผ้าที่เกลื่อนกลาดอยู่ปลายเตียง สวมใส่อย่างลวกๆทั้งๆที่ร่างกายก็เจ็บปวดไม่น้อย มองหาข้าวของของตนเองที่อาจจะตกหล่นอยู่ และพบว่ากระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์มือถือของตัวเองวางอยู่ใกล้ๆหมอนที่เพิ่งลุกมาเมื่อครู่นี้ จึงรีบจัดการเก็บมันใส่กระเป๋ากางเกงทันทีจากนั้นมองหาประตูทางออก เดินย่องเบาๆแต่รวดเร็วแม้จะติดขัดตรงสะโพกไปหน่อยแต่พระพายก็ยังไหว เมื่ออกมาจากห้องนั้นได้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วรีบเดินอย่างเร็วที่สุดออกจากที่นี่ ตรงไปยังลิฟต์ซึ่งเพิ่งจะรู้ว่าชั้นนี้มันคือชั้นบนสุดของตึก


        ลิฟต์เลื่อนลงมาจนถึงชั้นล่างสุด ตรงล็อบบี้นั้นมีพนักงานต้อนรับมองหน้าพระพายอย่างสนใจ เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงรีบเดินออกจากที่นี่แล้วตรงไปยังด้านหน้าคอนโดหรูแห่งนี้เพื่อเรียกแท็กซี่กลับไปยังหอพักของตนเองซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ไม่มากนัก


        ใช้เวลากว่าชั่วโมงเพราะวันหยุดรถราเยอะแยะตามประสาเมืองกรุง เมื่อกลับมาถึงห้องซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลาสิบโมงแล้ว พระพายจึงรีบไปอาบน้ำชำระร่างกายแล้วพลางนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น


        พระพายจำไม่ได้จริงๆว่าไปกับคนแปลกหน้าได้อย่างไร แล้วพี่ปีกับพี่กล้วยและคนอื่นๆไม่เห็นเลยหรือว่าเขาหายตัวไปไหน เหมือนช่วงเวลาของเมื่อคืนขาดหายไปเป็นช่วงๆ เหมือนไฟฟ้าตกที่ติดๆดับวับๆแวมๆไม่ต่างกับความทรงจำเมื่อคืน แต่ที่ติดตราตึงใจเหลือเกินคือฉากอย่างว่าที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถสะบัดให้หลุดออกจากสมองได้


        จำได้ตั้งแต่ถูกพานอนลงบนเตียงนอนนุ่ม หน้าตาของผู้ชายคนนั้นก็เลือนรางเหมือนความฝัน จากนั้นถูกปิดตาลงด้วยผ้าปิดตาอย่างแน่นอนเพราะตื่นเช้ามายังเห็นของชิ้นนั้นวางอยู่ ความมือมิดที่ถูกครอบงำนำพาความตื่นเต้นมากขึ้นเป็นทวีคูณ แม้ทุกอย่างจะเลื่อนลอยดั่งความฝันแต่ความแข็งแกร่งที่สอดแทรกมายังส่วนหลังของร่างกายนั้นเป็นของจริง ถูกโอ้โลมครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งที่ถูกปิดตาแต่กลับนึกภาพจินตนาการออกมาว่าโดนกระทำตรงไหนบ้าง พระพายอาบน้ำไปพลางลูบไล้ยอดอกที่สีแดงก่ำ บ่งบอกว่าเมื่อคืนถูกโลมเลียจุดนี้มากขนาดไหน ทั้งเม้มทั้งทึ้งเสียจนแอ่นอกเข้าหา ยามที่ถูกกระแทกกระทั้นผลักไสความแข็งแกร่งเข้ามาแต่ละครั้ง มันทั้งอึดอัดทั้งสุขสมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเป็นโลกที่ไม่เคยเอื้อมถึงด้วยตัวเองเพราะที่ผ่านมาเคยแค่กระทำชำเราด้วยฝ่ามือและนิ้วทั้งห้าเท่านั้น มันจึงยังคงความรู้สึกวาบหวามติดอยู่กับร่างกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


        เพียงแค่นึกก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาจนแกนกายทำท่าจะตั้งชัน พระพายจึงรีบอาบน้ำให้รวดเร็วขึ้นทันที เพราะถึงจะรู้สึกดีเท่าไหร่แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่เพิ่งโดนกระทำไปเป็นสิ่งถูกต้อง ผู้ชายกับผู้ชายมีความสัมพันธ์เช่นนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่คนอย่างพระพายที่มั่นใจในความเป็นชายมาตลอดชีวิตจะพึงรับได้ ยิ่งรู้สึกดีเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกผิดกับตนเองมากขึ้นไปเท่านั้น จิตใจของพระพายตอนนี้ทั้งสับสนระคนรู้สึกผิดก็ไม่ปาน ว่าจะเสียใจที่โดนกระทำเช่นนั้นหรือไม่ แต่หากน้ำตาก็ไม่ได้ไหลสักหยด นั่นแปลว่าไม่ได้รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น หรือเสียดายที่เสียประตูหลังให้คนอื่น หมดแล้วซึ่งความเป็นชายอันน่าภาคภูมิใจของตน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้คิดเช่นนั้น เพราะการเป็นผู้ชายไม่ได้วัดที่เรื่องเหล่านั้น แต่วัดกันที่ศักดิ์ศรีและความดีมากกว่า เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วพระพายจึงสับสนจนไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี


        คิดไปก็เท่านั้น ถึงเวลากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง หลังจากอาบน้ำเสร็จ พระพายก็ประแป้งเด็กที่ชอบใช้เพราะราคาถูกและหอมสดชื่น จากนั้นก็สวมเสื้อยืดกางเกงบอลเอวย้วย ก่อนที่จะควานหายาแก้อักเสบยาแก้ปวดหรือยาอะไรที่พอจะบรรเทาความเจ็บปวดที่เต้นตุบๆที่ช่องทางด้านหลัง เมื่อซัดยาเข้าไปแล้วความเหนื่อยล้าบวกกับความเจ็บปวดก็พาให้พระพายล้มตัวลงนอน เข้าสู่นิทราได้อย่างรวดเร็ว...
...
..
.


        นานเท่าไหร่ก็ไม่รู้แต่เสียงเพลงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ปลุกให้พระพายลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย พลางหันมองนาฬิกาบนโต๊ะบอกเวลาว่าตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว นี่นอนไปนานขนาดนั้นเลยหรือ พระพายควานหาโทรศัพท์ที่ยังคงแผดเสียงดังลั่นขึ้นมาสไลด์หน้าจอรับสาย

“ฮัลโหล....” พระพายกรอกเสียงแหบของตนเพราะเพิ่งตื่นนอน ต้องขอบคุณยาและความอึดของตนเองที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เป็นไข้ ทั้งที่หลังจากที่โดนกระทำชำเรามาขนาดนั้นแล้วแท้ๆ

“ไอ้พาย กูเอง” เสียงที่เหมือนจะคุ้นผ่านเข้ามายังโสตประสาทหู

“กูไหน?” พระพายขยี้ตา ก่อนจะดันตัวขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง

“เพื่อนมึงไง เก้าอะเก้า”

“อ๋อ...ไอ้เก้า มึงเองเหรอ เปลี่ยนเบอร์ใหม่รึไง กูจำได้ว่าเมมเบอร์มึงไว้แล้วนะ”

“เออๆ กูหนีคนอยู่ว่ะ ช่วงนี้ขอไปพักหอมึงก่อนได้ไหมวะ?”

“หนีใครวะ เจ้าหนี้หรืออะไร?” พระพายตาสว่างขึ้นมาทันที

“เรื่องมันยาว เอาเป็นว่าจะให้กูไปพักกับมึงก่อนได้ไหมวะ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง ขอร้องเหอะเพื่อน” เก้าพูดเสียงอ่อน ร้อยวันพันปีเก้าไม่เคยรบกวนอะไรพระพายเลย ครั้งนี้คงสาหัสจริงๆ

“เออได้ๆ มาเหอะ แล้วเวลามาก็ดูให้ดีๆล่ะว่าคนที่มึงหนีตามมารึเปล่า เดี๋ยวจะพากูซวยไปด้วย” 

“รู้หรอกน่า เดี๋ยวเจอกัน” เก้าว่าแล้วตัดสายทิ้งไป


        เก้า เป็นเพื่อนที่สนิทมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว แต่มีช่วงหนึ่งเก้าไม่ค่อยติดต่อมา เพราะรายนั้นบอกว่างานยุ่ง จนไม่คิดว่าวันนี้เก้าจะมาขอความช่วยเหลือเขาอย่างนี้ เอาเถอะถึงเก้าจะอารมณ์ร้อนไปบ้างแต่ก็ไม่เคยนอกลู่นอกทาง ครั้งนี้คงจะมีเรื่องมาจริงๆถึงได้ขอความช่วยเหลือกะทันหันแบบนี้


        พอตื่นเต็มตาท้องก็เริ่มหิว เพราะวันนี้ทั้งวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนอกจากยาและน้ำเปล่า พระพายบิดตัวช้าๆยังคงรู้สึกเจ็บแต่ไม่มากเท่ากับตอนตื่นนอนเมื่อเช้า ช่องทางด้านหลังยังคงติดขัดอยู่เล็กน้อย คิดว่าต้องลงไปซื้อยาข้างล่างห้องพักซึ่งมีร้านขายยาเสียแล้ว


        พระพายเดินช้าๆลงมาจากชั้นบน โชคดีที่ห้องอยู่แค่ชั้นสอง ไม่ต้องเดินขึ้นลงบันไดเยอะ พอลงมาถึงก็ไม่รอช้ารีบเดินไปร้านอาหารตามสั่ง สั่งข้าวผัดสองกล่องกับแกงจืดเต้าหู้หมูสับเผื่อเก้าด้วย ถ้าเจ้าตัวไม่กินก็คงจะแช่ตู้เย็นแล้วค่อยอุ่นกินพรุ่งนี้แทน


        พอสั่งป้าเจ้าของร้านเสร็จ ก็เดินไปอีกสองล็อคก็ถึงร้านขายยาแล้ว ยืนชั่งใจอยู่นานว่าจะบอกอาการกับเภสัชกรอย่างไรดี จะบอกว่าถูกข่มขืนคงได้แตกตื่น หรือจะบอกว่ามีอะไรกับแฟนก็อายที่จะบอกเพราะมันไม่ใช่เรื่องจะบอกว่าถูกเสียบมา พระพายลังเลใจอยู่นานกว่าจะนึกเหตุผลดีๆออกคือเข้าท้องผูกและเบ่งจนเลือดออก


        เภสัชกรจัดยาให้พระพายอย่างคล่องแคล่ว บอกวิธีการทายาและเขียนระบุเวลาทานยาแบบเม็ดให้เสร็จสรรพ พระพายจ่ายเงินพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่จะเดินออกมาไปยังร้านอาหารตามสั่ง ยืนรออาหารที่สั่งไปเพียงไม่นานนักก็ได้ครบตามที่สั่งไว้ เมื่อได้ข้าวแล้วพระพายจึงเดินกลับห้อง เดินไปได้ไม่กี่ก้าว กลับมีเสียงเรียกขึ้นมาจากด้านหลัง

“ไอ้พาย” เสียงเรียกนั้นทำให้พระพายหันหลังกลับไป

“มาแล้วเหรอมึง” เก้านั่นเอง

“มึงซื้อข้าวเผื่อกูรึเปล่า?” เก้าถาม ก่อนที่จะดึงถุงข้าวไปถือเอง ทั้งที่ตนเองก็สะพายกระเป๋าข้างใบใหญ่มา

“ซื้อสิวะ ว่าแต่นี่มึงขนมาหมดบ้านแล้วรึไง?” พระพายหันไปถามพลางมองกระเป๋าใบนั้น

“ก็น่าจะอยู่หลายวันหน่อย ไม่แน่ก็เป็นเดือน เดี๋ยวช่วยออกค่าน้ำค่าไฟค่าเช่าห้อง ไม่ต้องห่วง” เก้าว่าพลางยิ้มแป้น

“นี่กูถามจริงๆเหอะ มึงหนีอะไรมา” เดินไปพระพายก็ถามไป จนตอนนี้ถึงประตูหน้าห้องแล้ว

“ไว้เล่าหลังกินข้าวเสร็จเถอะมึง เดี๋ยวจะเล่าละเอียดยิบเลย” เก้าว่า ก่อนที่จะโยนกระเป๋าเข้ามุมห้อง แล้วเดินไปยังโต๊ะกินข้าวเล็กๆ

“ห้องมึงยังสวยเหมือนเดิมว่ะ”

“ช่างยอจริงนะ นี่ปากดีเพราะมาอาศัยอยู่กับกูใช่ไหมล่ะ?” พระพายพูด พลางแกะถุงแกงจืดเทใส่ถ้วย

“จริงๆนะ ปากดีแกล้งชมห้องมึงซะที่ไหน”

             พระพายได้แต่หัวเราะร่วน อย่างน้อยก็รู้สึกดีขึ้นหลังที่เกิดเรื่องไม่คาดฝันมาเมื่อคืน มีเพื่อนให้พูดคุยให้หัวเราะทำให้ก้อนหนักๆที่ทับความรู้สึกของเขาเบาลงไปทันตา


“เออ มึงชมจริงๆเชื่อแล้ว” พระพายว่าก่อนจะนั่งลงเพื่อทานข้าว


        หอพักที่นี่เป็นห้องแอร์ ราคาถือว่าไม่แพงและไม่ถูกเสียทีเดียว ห้องทุกอย่างแบ่งเป็นสัดส่วนทั้งห้องนอน ห้องน้ำ และเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ ถือว่าเหมาะสำหรับการอยู่คนเดียว เพราะทุกอย่างกะทัดรัด ที่นี่พระพายเริ่มเช่ามาตั้งแต่เรียนจบ ป้าซึ่งอยู่ทางภาคเหนือ ที่เลี้ยงพระพายมาตั้งแต่เด็กและเป็นคนส่งเสียพระพายเรียนเลือกห้องแห่งนี้ให้ แต่ท่านเพิ่งเสียไปเมื่อสองปีที่แล้ว ทำให้พระพายไม่คิดจะออกจากห้องนี้ไม่ว่ายังไงก็ตามเพราะเป็นเพียงสิ่งเดียวซึ่งเป็นความหวังดีของป้าผู้มีพระคุณเลือกไว้ให้

“มึงไม่ทำงานเหรอวะ?” พระพายถาม พลางนั่งลงตรงข้ามเก้าแล้วตักข้าวผัดเข้าปาก

“ทำสิ ที่ทำงานกูไม่ไกลจากหอมึงเท่าไหร่หรอก แล้วมึงล่ะ?”

“กูเพิ่งเปลี่ยนงานใหม่ได้สองอาทิตย์แล้ว”

“งานเก่าไม่ดีเหรอวะ?”

“มันไกลจากหอ กูเหนื่อยจะเดินทางอีกอย่างเงินเดือนน้อยแต่ใช้งานซะอ่วมเลย” พระพายได้ทีบ่นให้เก้าฟัง

“ถ้าคับใจก็ไม่ต้องอยู่ แล้วที่ทำงานใหม่มึงโอเคไหมวะ?” เก้าถามก่อนจะซดแกงจืดเสียงดัง

“ดี เพื่อนร่วมงานดี เงินเยอะ ทุกอย่างเป็นระบบ”

“เออดีแล้ว”

“ว่าแต่มึงเหอะ หายหัวไปไหนตั้งหลายเดือน ไม่ติดต่อกูมาเลย โทรไปทีไรก็ไม่รับสายไม่ก็ปิดเครื่อง” พระพายถามบ้าง เพราะนานกว่าสามสี่เดือนแล้วที่เก้าไม่ติดต่อเขาเลย

“ก็...กูยุ่งเรื่องงานนิดหน่อย อีกอย่างมันก็เกี่ยวกับเรื่องที่กูกำลังหนีอยู่ด้วยนี่แหละ”

“เกิดอะไรขึ้น ไหนเล่ามาสิ”


        อย่างที่เก้าบอกว่าจะเล่าตอนที่ทานข้าวเสร็จแล้ว เพราะตอนนี้ข้าวผัดและแกงจืดต่างเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่ซากให้เห็นแล้ว พระพายลูบท้องเบาๆก่อนที่จะนั่งยืดขาเพื่อคลายความอึดอัด เช่นเดียวกับเก้าที่เรอออกมาเบาๆและจากนั้นเก้าจึงยอมเปิดปากเล่า

“เรื่องของเรื่องเลย คือกูไปผับ ดันไปเจอผู้หญิงคนนึง สวยมาก”

“นี่มึงไม่เท้าความตั้งแต่เดินเข้าผับมาเลยล่ะเก้า” พระพายพูดอย่างเซ็งๆ เก้าขึ้นชื่อเรื่องกวนโอ๊ยที่สุด

“ฟังกูก่อน นี่กูเล่าเนื้อๆแล้วนะ”

“เล่าต่อๆ” พระพายเร่งให้เก้าเล่าต่อ

“กูก็สอยผู้หญิงคนนั้นได้สำเร็จนั่นแหละ นั่งกินเหล้าไปนัวเนียไป แต่เรื่องมันเกิดหลังจากนี้นี่สิ มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้เดินมาต่อยกู บอกว่ากูไปยุ่งเด็กมัน”

“ไงล่ะ โดนเข้าไปเลยมึง กินผู้หญิงไม่ดูหน้าดูหลัง” พระพายซ้ำเติมน้อยๆ เก้าขึ้นชื่อเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว ขนาดอายุเบญจเพสแทนที่จะตั้งใจทำงาน ยังเที่ยวเล่นไปเรื่อยเหมือนเมื่อสมัยเรียนไม่มีผิด

“กูผิดรึไง สาวมาอ่อยกูเอง วินๆกันทั้งคู่ ใครจะรู้ว่ามีผัวล่ะ กูไม่ยอมหรอกกูก็ต่อยกลับ”

“ให้กูเดา....จากนี้มึงโดนรุมสินะ” พระพายทายแม่นเหลือเกิน เพราะเก้าพยักหน้ารับอย่างแกนๆ

“จะเหลือเหรอมึง แม่งโดนรุมตีนสิ หน้าตาพวกมันก็ดีนะมึง แต่ทำไมถึงต้องมาตีกับกูเพราะเรื่องผู้หญิงก็ไม่รู้ ไปหาใหม่ยังจะง่ายกว่า”

“แล้วทำไมมึงต้องหนี?”

“พวกมันกัดไม่ปล่อย กูไปผับตอนไหนก็เจอกูหาเรื่องกูไม่จบ ที่สำคัญ...มันสืบเบอร์โทรกูด้วย แถมจ้างให้คนมากระทืบกูอีกต่างหาก” เก้าเริ่มนิ่วหน้า

“น่ากลัวจะมีอิทธิพล มึงไปแย่งเด็กผิดคนแล้วไอ้เก้า” พระพายเริ่มเครียดไปด้วย เรื่องของเขาที่เจอมาเมื่อคืนน่ากลัวจะเทียบไม่ติดกับของเก้าเลยทีเดียว

“กูหนีมาสองสามเดือนแล้ว แต่โชคยังดีที่มันเริ่มซาๆ จากที่ตามกูอาทิตย์ละสามสี่หน นี่ก็เหลืออาทิตย์ละครั้งแล้ว” 

“แล้วมึงจะหนีทำไมวะ?” พระพายไม่เข้าใจ ในเมื่อลดจำนวนการตามหาลงแล้ว ทำไมถึงยังต้องหนี

“ก็คราวนี้มันมาเองเลยนะสิมึง คนที่ต่อยกับกูวันนั้นน่ะ นี่ล่าสุดเลยเมื่อสามวันที่แล้วบุกมาหากูถึงห้องกูเลย ถ้าอย่างนั้นกูไม่หนีหรอก” เก้าว่าพลางทำหน้าขยาด

“มันทำไมกัดมึงไม่ปล่อยแบบนั้นวะ” พระพายถาม ไร้เหตุผลสิ้นดีกับเรื่องเข้าใจผิดเท่านั้น อีกอย่างก็แลกหมัดกันไปแล้วน่าจะจบ

“กูก็ถามมันนะ แต่มันบอกกูว่ากูกล้ายุ่งของๆมันแถมยังกล้าต่อยมันกลับ มันเลยไม่ยอมจะเอาคืนกูให้ได้เลย”

“มึงได้ขอโทษมันไปบ้างรึยัง ตอนเกิดเรื่องน่ะ?” พระพายถาม เก้าเงียบไป

“ไม่อะ กูไม่ได้ผิดซะหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้นมึงก็สมควรแล้วล่ะ นี่จะเอายังไง หลบไปตลอดก็ไม่ได้หรอกนะ” ไม่เห็นด้วยเลยที่เก้าจะต้องหนีไปตลอด ทั้งที่เรื่องก็ไม่ได้คอขาดบาดตายขนาดนั้น

“เดี๋ยวกูคงต้องไปเคลียร์กับมันสักวันนึงนั่นแหละ แต่ตอนนี้ขอมาอยู่กับมึงก่อนก็แล้วกัน” เก้าพูดแบบสบายๆ พระพายได้แต่ถอนหายใจออกมา

“มาอยู่กูไม่ว่าหรอก แต่ถ้าสร้างเรื่องให้กูด้วยมึงจะโดนกูจัดการ”

“ครับๆคุณพระพาย ไปๆเดี๋ยวกูล้างจานเอง” เก้าว่า ก่อนที่จะหยิบถ้วยชามช้อนไปล้างที่ให้ พระพายจึงมีหน้าที่เก็บขยะไปทิ้ง


        จู่ๆมีเสียงข้อความเข้าในไลน์ พระพายจึงรีบทิ้งขยะแล้วเดินไปเปิดโทรศัพท์มือถือของตนเอง มันขึ้นว่ามีคนส่งรูปมาให้ ซึ่งเป็นรายชื่อเพื่อนที่พระพายไม่คุ้นเลยสักนิด มันมีอยู่สองภาพด้วยกัน แต่ที่แน่ๆพระพายใจแกว่งทันทีที่เห็นภาพ ไม่รอช้ารีบเปิดรูปใหญ่ขึ้นมาดู รอโหลดเพียงสักครู่ก็เห็นภาพเต็มสองตา เป็นภาพที่ตัวเองกำลังนอนเปลือยท่อนบนและมีผู้ชายคนหนึ่งซุกไซร้ที่ซอกคอ และแน่นอนว่าคนถ่ายป้องกันตัวเองน่าดูเพราะไม่แม้แต่จะเห็นใบหน้า นอกจากร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสีขาวผ่องแต่ไม่หนาเท่าที่ควร แต่กับของพระพายใบหน้าของเขาเอียงเข้ากล้องเต็มๆ ส่วนรูปที่สองคือรูปที่เขาถูกผ้าปิดตาอ้าปากเล็กน้อย ดูก็รู้ว่ากำลังมีอารมณ์ร่วมกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในขณะนั้น พระพายชาวูบหัวใจหล่นไปอยู่ตรงปลายเท้าก็ไม่ผิด เพียงครู่เดียวก็มีข้อความขึ้นมาต่อจากภาพสองภาพนั้น

จะไม่บอกใคร ถึงเรื่องของเราเมื่อคืนนี้
แต่จะบอกว่ามีคลิปของเราเก็บไว้ด้วยนะ
อยากเจอกันรึเปล่า?
ให้เวลาถึงวันจันทร์
มาที่ผับที่ไปเมื่อคืนสิ
ไว้เจอกัน..


        พระพายจะต้องทำอย่างไร เกิดเรื่องบ้าแบบนี้ได้ยังไง ลืมฉุกคิดไปว่าอาจจะมีเรื่องที่เรียกว่าการแบล็คเมล์อยู่ ที่สำคัญคนๆนี้ต้องการอะไร พระพายมองชื่อในไลน์ของชายคนนั้น มันเขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า PHT... ชายคนนี้คือใครกัน...

+++++++++++++++++++++
*Lyrics: Holler by Spice Girl.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-07-2018 10:57:58 โดย kimjuy_o »

ออฟไลน์ pktherabbit

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
กรีดร้อง...รอตอนต่อไปอยู่

ออฟไลน์ catka12

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 654
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
 :call:  :call:  :call: รีบมาด่วน...รีบมาด่วนค่ะ... รอแบบค้างคา....  o13

ออฟไลน์ fahsai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-2
พระเอกดูแบดน่าดู มาติดตามค่ะ

ออนไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-4

ออฟไลน์ nijikii

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 304
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
จะว่าผชที่แอ้มพระพายไป
ถ้าไม่ใช่คนที่ไปตีเก้า ก็เป็นคนที่ว้อนพระพายมากอะค่ะ
พระเอกเรื่องนี้เป็นแบดกายใช่มั้ยคะ ฮือ ซาดิสต์ ด้วย เอาใจช่วยพระพายนะ

ออฟไลน์ __jitlada

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อยากอ่านต่อแล้ว :z3: :z3: :z3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1336
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
แบดกายเหรอ
น่าสนุก

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1628
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
ฮืออออ. PHT ใจร้ายยยยย น้องพายอย่าไปกลัว ลุยๆไปเลยค่ะ ไปเจอแล้วให้เค้ารับผิดชอบส่งเสียงเลี้ยงดูซะ!!!! :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ Dealta

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
ติมตามมมมม

ออฟไลน์ kimjuy_o

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 352
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +414/-2
ตอนที่ 2 มาแล้วค่ะ อาจจะอัพช้าบ้างนะคะ เพราะเรื่องนี้ปั่นเก็บไว้ไม่เยอะเท่าไหร่ ปั่นวันละนิดละหน่อยตามประสาคนขีเกียจค่ะ ฮ่าๆ ถ้ามีคำผิดหรือข้อผิดพลาดประการใด ขออภัย ณ ทีนี้ด้วยนะคะ   ชอบไม่ชอบยังไงติชมได้ค่ะ รับฟังความเห็นทุกคนค่ะ :call:

+++++++++++++++++
Holler…เรียกฉันสิที่รัก
ตอนที่ 2 True friend.


You’re a true friend
เธอคือเพื่อนแท้
You’re here till the end
เธออยู่ที่นี่จนถึงตอนสุดท้าย
Till it’s alright again
จนทุกอย่างมันกลับมาดีอีกครั้ง


        หลังจากวันนั้นที่ได้รับข้อความทางไลน์จากผู้ชายปริศนาที่ดันมีความสัมพันธ์ข้ามคืนอย่างไม่ตั้งใจ นี่ก็ผ่านมาถึงวันจันทร์แล้ว วันที่กลับมาทำงานตามปกติ และเป็นวันที่ฝั่งนั้นนัดเจอด้วย พระพายทำงานไปทั้งที่ยังคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรหากต้องไปเจอผู้ชายคนนั้น จะไปเองคนเดียวหรือชวนเก้าไปเป็นเพื่อนดี แล้วจะตอบคำถามเก้าอย่างไรหากเก้าถามถึงเรื่องนี้ขึ้นมา
ตั้งแต่วันนั้นมา พระพายก็เอาแต่มองชื่อในไลน์ที่ส่งรูปนั้นมา มันเขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า...PHT รูปโปรไฟล์สีดำสนิท เข้าไปดูไทม์ไลน์ก็มีแต่ความว่างเปล่า ไม่สามารถรู้ได้เลยผู้ชายที่ได้มีอะไรกันในคืนนั้นคือใคร หน้าตาแบบไหน พระพายจนแต้มกับการพยายามหาข้อมูลเหลือเกิน

        พอมานั่งคิดๆแล้ว เพราะความเลินเล่อของตัวเองหลายอย่างแท้ๆ เช่นการติดนิสัยไม่ตั้งรหัสผ่านโทรศัพท์มือถือ เพราะคิดว่าของชิ้นนี้อยู่ติดตัวเสมออีกทั้งอยู่คนเดียวไม่มีใครจะมายุ่งของส่วนตัวชิ้นนี้ได้ ทำให้อีกฝ่ายสามารถแอดไลน์มาได้ จึงเกิดช่องทางการติดต่อนั้นมาโดยไม่ตั้งใจ หากติดต่อกันไม่ได้อีกฝ่ายคงจะแบล็คเมล์ไม่ได้ พระพายได้แต่คิดเช่นนั้น

             ชีวิตของพระพายไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะต้องมาเจอเรื่องราวแบบนี้ พลาดมีอะไรกับเพศเดียวกันยังไม่โชคร้ายเท่ากับโดนแบล็คเมล์ ผู้ชายคนนั้นต้องการอะไร หรือว่าต้องการเงิน ซึ่งแน่นอนว่าพระพายไม่ได้ร่ำรวยไม่ใช่เศรษฐีที่ไหน เป็นแค่มนุษย์เงินเดือนธรรมดาพอมีเงินเก็บก้อนเล็กๆเท่านั้น ฉะนั้นหากทางฝั่งนั้นต้องการเงินพระพายไม่มีให้แน่ๆ

        ยิ่งคิดยิ่งเครียด แค่รูปที่ส่งมาก็ทำพระพายประสาทกินจะแย่แล้ว ยิ่งทางนั้นบอกว่ามีคลิปด้วยแล้วยิ่งอยากจะบ้าตาย หลักฐานครบมือแบบนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาที่ต้องการแค่เงินแน่ๆ พระพายจะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาใครได้ ใครบ้างที่พอจะรับฟังเรื่องนี้ โดยที่ไม่ซ้ำเติมหรือมองอย่างรังเกียจที่โดนผู้ชายแปลกหน้ากระทำชำเรามา ใครพอจะช่วยแบกรับปัญหาอันนี้หนักอกนี้ได้

“พาย....ไอ้พาย...คุณพระพาย!!” เสียงเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากพี่กล้วย ทำเอาพระพายสะดุ้ง


“โธ่พี่ เสียงดังอะไรตกใจหมด”


“กูเรียกมึงสามพายแล้ว มึงแม่งเหม่อไปถึงดาวไหนวะ?” พี่กล้วยเอานิ้วจิ้มหน้าผากพระพายแรงๆ


“โทษทีพี่ มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย”


“ว่าแต่มึงเถอะคืนนั้นไปกับเพื่อน เพื่อนมึงที่ไหนวะหล่อโคตรพ่อโคตรแม่” พี่กล้วยพูดขึ้น


“คืนไหนพี่?” พระพายเริ่มถามอย่างระแวง ไม่มีคืนไหนอีกแล้ว นอกจากคืนนั้น ใช่...พระพายลืมถามพี่ปีกับพี่กล้วยไปเสียสนิท ว่าคืนนั้นเขาหายไปกับคนอื่นได้อย่างไร แต่ฟังจากคำพูดของพี่กล้วยที่บอกมาเมื่อครู่นี้...กลับกับเพื่อน...อย่างนั้นหรือ


“ก็เมื่อคืนวันเสาร์ไง เพื่อนมึงเดินมาหาที่โต๊ะบอกว่าจะพามึงไปนั่งที่โต๊ะเขา”


“แล้วพี่ก็ให้ผมไปทั้งอย่างนั้นเหรอ?” พระพายขึ้นเสียงเล็กน้อยอย่างโมโห ที่พี่กล้วยเชื่อคำคนอื่นง่ายเกินไป


“อ้าว ก็กูหันไปถามมึงแล้ว มึงบอกว่าเพื่อนมึงเองแล้วมึงก็ลุกตามเขาไป กูจะห้ามก็ไม่ทัน”


              พระพายอยากจะซัดหน้าตัวเองที่เมาจนไม่รู้เรื่องขนาดนั้น สติบ้าบอที่ว่ามีก็ไม่เหลือ เพื่อนที่ไหนกัน นอกจากเก้าแล้ว เพื่อนๆสมัยมหาวิทยาลัยก็แยกย้ายไปกันหมดแล้ว ที่สำคัญ...เพื่อนของพระพายหน้าตาธรรมดาทั้งนั้น หล่อโคตรพ่อโคตรแม่อย่างที่พี่กล้วยบอกน่ะฝันไปได้เลย ไม่มีสักคน


“แล้วยังไง มึงมาโมโหกูทำไม หรือว่ามันไม่ใช่เพื่อนมึง มึงถึงมาถามกูแบบนี้?” พี่กล้วยถามกลับอย่างสงสัย


“อ่อ เปล่าๆ เพื่อนผมนั่นแหละ แต่ผมแค่สงสัยว่าถ้ามีคนมาหลอกพี่ว่าเป็นเพื่อนผม...พี่ก็เชื่อว่าจริงอย่างนั้นเหรอ?” พระพายถามกลับบ้าง


“กูว่ามันหน้าตาดี ไม่คิดอกุศลกับมึงหรอก ถึงมึงจะไม่ค่อยเหมือนผู้ชายแต่มึงก็มีจู๋เหมือนมัน จะไปกลัวอะไรวะ” พี่กล้วยว่าพลางหัวเราะ


“ไม่ค่อยเหมือนตรงไหน ผมผู้ชายเหอะพี่” พระพายทำเสียงขึ้นจมูก ถึงเขาจะไม่มีกล้ามหน้าท้อง กล้ามแขนแน่นๆเหมือนพี่ๆในบริษัทคนอื่นๆที่เข้าฟิตเนส แต่ก็ไม่ได้บอบบางอ้อนแอ้นอย่างที่คนชอบแซวเสียหน่อย พระพายแค่เป็นผู้ชายผอมแห้งคนหนึ่งเท่านั้น


“เหยาะแหยะแบบนี้ยังจะมาเรียกตัวเองว่าผู้ชาย” พี่กล้วยยังคงค่อนแคะพระพายไม่จบ


“เค้าเรียกหุ่นนายแบบโว้ยพี่กล้วย” พระพายขึ้นวะขึ้นโว้ยด้วยอารมณ์ที่ชักจะไม่ดี แต่พี่กล้วยดันเห็นเป็นเรื่องขำ


“พอแล้วกล้วย มึงก็รู้เวลาพระพายมันโกรธแล้วเหมือนแมวขู่ไม่มีผิด มึงก็ยังจะไปแกล้งมันอีก” พี่ปีรีบห้ามทัพอย่างขำๆ คนในแผนกรู้จักพระพายดีเหมือนพระพายทำงานมานานทั้งที่เพิ่งจะเข้ามาแท้ๆ ทุกคนจึงเอ็นดูเหมือนน้องเหมือนนุ่ง


“พี่ปีนี่ช่วยผมหรือช่วยพี่กล้วยกันแน่” พระพายหันมาว่าพี่ปีบ้าง


“พี่กำลังช่วยพายนะ” พี่ปีว่าทั้งที่กำลังกลั้นขำอยู่แบบนั้นแท้ๆยังจะมาบอกว่าช่วยอีก


“เออๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ มึงเหอะไอ้พาย ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจก็พูดกับพวกกูได้ ประสบการณ์กร้านโลกกูเยอะช่วยมึงได้สบาย” พี่กล้วยว่า


“นั่นสิ พี่เห็นวันนี้พายดูแปลกๆนะ มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า?” พี่ปีถามบ้าง พระพายได้แต่ถอนหายใจออกมา


“ไม่หรอกพี่ แต่ถ้ามีเรื่องจริงๆผมจะบอกพวกพี่แน่นอน” พระพายโกหกเพื่อไม่อยากให้ทั้งสองกังวล


“ถ้าอย่างนั้นก็ทำงานไป เอกสารกองนี้มึงช่วยสรุปด้วยนะพาย” พี่กล้วยว่า ก่อนที่จะหันไปทำงานของตัวเองต่อ


        ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำงาน พระพายจึงหันมาตั้งอกตั้งใจทำงานอีกครั้งและเรื่องที่ต้องไปพบกับผู้ชายคนนั้น ดูท่าว่าจะต้องไปคนเดียวเสียแล้ว เพราะถ้าให้ใครรู้เรื่องเข้ามันคงไม่ดีกับตัวเองเท่าไหร่ ยิ่งคิดยิ่งอยากจะหนีไปให้พ้นๆ ทำไมคนอย่างนายพระพายต้องมาเจอเรื่องที่ซวยมหาซวยได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้...
...
..
.

        ทำงานเสียเพลินจนล่วงเลยมาถึงเวลาเลิกงานแล้ว ทุกคนเริ่มแยกย้ายกลับที่พักกลับบ้านของตัวเองกันแล้ว พระพายจึงรีบเก็บของทั้งหมดลงลิ้นชักของโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็วพลางหันมองไปรอบๆซึ่งเหลือแต่พี่ปีที่ยังคงนั่งทำงานอยู่ ไม่ยอมเก็บข้าวของกลับบ้านอย่างคนอื่นเขา พระพายจึงใช้โอกาสนี้ลองไปคุยกับพี่ปี จะลองปรึกษาโดยทำทีว่าเป็นเรื่องของเพื่อนไม่ใช่ของตัวเอง อย่างนี้คงไม่น่าสงสัยเท่าไหร่นักเพราะพระพายอยากหาคนคุยด้วยสำหรับเรื่องที่กำลังเครียดอยู่ อยากหาทางระบายจริงๆ


“พี่ปี ยังไม่กลับอีกเหรอ?” พระพายถาม ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างๆพี่ปี


“เหลืออีกนิดหน่อย พี่ว่าจะทำให้เสร็จเลยดีกว่าว่าแต่เราเถอะมีอะไรจะพูดกับพี่รึเปล่า?” พี่ปีถามราวกับอ่านใจพระพายออก


“เอ่อ พี่ปี ถ้าผมพูดอะไรไป พี่สัญญาได้ไหมว่าจะไม่บอกใคร...แม้แต่พี่กล้วยก็ด้วย ได้ไหมพี่” พระพายเกริ่นนำก่อน เรียกรอยยิ้มเล็กน้อยจากปากพี่ปีได้


“ที่นั่งเครียดทั้งวันเพราะเรื่องนี้สินะ....แน่นอน สัญญาเลยว่าจะไม่บอกใครไม่ว่าจะไอ้กล้วยหรือคนอื่น” พี่ปียื่นนิ้วก้อยมาให้ พระพายจึงเกี่ยวก้อยทำสัญญา ก่อนที่จะเอ่ยปากเล่า


“คืออย่างนี้พี่ เพื่อนผมมันมีเรื่องเครียด คือ...มันดันไปมีอะไรกับผู้ชายแล้วอีกฝ่ายถ่ายคลิปถ่ายรูปแบล็คเมล์มัน” พระพายเล่าอย่างร้อนๆหนาวๆ เพราะกลัวพี่ปีจะจับได้ว่าโกหก


“เพื่อนของพายก็เป็นผู้ชายใช่ไหม?” พี่ปีถาม พระพายพยักหน้าช้าๆ


“แล้วตอนมีอะไรกัน เต็มใจทั้งสองฝ่ายหรือเปล่า หรือโดนยาโดนมอมเหล้า?” พี่ปีถาม น้ำเสียงเรียบๆนั้นทำให้รู้ว่าพี่แกเริ่มเข้าโหมดจริงจัง


“มันเมาพี่ แต่อีกฝ่ายไม่รู้ว่าเป็นยังไง”


“แล้วฝ่ายนั้นมาขู่แล้วใช่ไหม ถึงรู้ว่ามีรูปกับคลิป”


“ทางนั้นส่งรูปมาแล้วพี่ บอกว่าให้ไปเจอกันวันนี้ มันเลยเครียด นี่ผม...ว่าจะไปเป็นเพื่อนมันดีไหม หรือว่าให้มันไปคนเดียวดี?” พระพายหยั่งเชิงถามพี่ปีที่กำลังนั่งคิดอยู่


“ไปสิ แต่อย่าไปโดยให้อีกฝ่ายรู้ว่าเพื่อนพายพาพายไปด้วย”


“แล้ว..จะบอกเพื่อนให้ไปด้วยยังไงดีล่ะพี่” พระพายพูดขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะสะดุ้งตัวเมื่อรู้ว่าหลุดปากออกไปเสียได้


“เอ๊ะ...พายพูดว่าอะไรนะ?” พี่ปีถามด้วยสีหน้างงๆ


“อ๋อ เปล่าๆพี่ปี ยังไงก็ขอบคุณนะพี่” พระพายว่าก่อนที่จะลุกขึ้น


“พาย...เรื่องทุกเรื่องมีทางออกเสมอ แล้วเราก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว อย่าทำอะไรให้ตัวเองเสี่ยงโดยที่ไม่มีใครรับรู้เรื่องของเรา เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม” พี่ปีพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ ราวกับรู้ทันพระพายก็ไม่ผิด


“ครับๆผมจะบอกมันอย่างที่พี่บอก ขอบคุณครับพี่ปี” พระพายว่าก่อนจะโบกมือลาแล้วเตรียมตัวเดินทางกลับห้องพัก เพื่อจะไปหาเก้า ซึ่งตอนนี้น่าจะกลับไปถึงห้องแล้ว...

...
..
.

        เมื่อหาถึงห้อง พบว่าเก้ายังมาไม่ถึง พระพายพยายามโทรหาเก้าแต่ไม่รับสาย ไม่รู้ว่ากำลังหนีโจทย์เดิมหรือย่างไร เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วจึงเลิกโทรแล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า ซึ่งตอนนี้ก็หกโมงเย็นแล้ว


“รับสิวะเก้า” พระพายพยายามโทรหาเก้าอีกครั้งหลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ


“โอ๊ย รับสักที มึงทำอะไรของมึงถึงไม่รับสายกูวะเก้า?” พระพายรัวคำถามทันทีที่เก้ารับสาย


“ใจเย็นๆมึง กูใกล้จะถึงห้องมึงแล้วเนี่ยะ” เก้าว่า


“เออๆรีบมาเข้า กูมีเรื่องจะคุยกับมึง”  พระพายบอก


“ไม่เกินยี่สิบนาที รอกูเลย” เก้าบอก ก่อนที่จะวางสายไป


        ไม่ถึงยี่สิบนาทีอย่างที่เก้าบอกไว้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวๆ พระพายลุกไปยังประตูพร้อมมองตรงช่องตาแมว พบว่าเป็นเก้าจริงๆจึงรีบเปิดประตู

“เร่งกูยิกๆ มีเรื่องอะไรไอ้พาย ถ้าเรื่องไร้สาระกูจะถีบมึงเดี๋ยวนี้เลย” เก้าบ่นอุบก่อนจะโยนกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาตัวเล็กๆ พร้อมปลดกระดุมเสื้อทำงานออก


“เอาน้ำก่อนไหม เดี๋ยวกูเอามาให้” พระพายบริการเต็มที่เพราะกลัวเก้าจะเหนื่อย


“แหมๆ ปรนนิบัติพัดวีกูขนาดนี้ มีอะไรให้กูช่วยรึเปล่า?” เก้าทำท่าจะรู้ทันพลางรับแก้วน้ำเย็นจากพระพาย


“คือ...คือ ก่อนจะเล่ามึงต้องสัญญากับกูก่อน ว่าจะยังเป็นเพื่อนกูห้ามเกลียดหรือทิ้งกูเด็ดขาด มึงสัญญามาก่อนเก้า” พระพายปรับสีหน้าจากยิ้มๆกลายเป็นจริงจัง


“เดี๋ยวๆ นี่มึงจะจริงจังไปไหมวะไอ้พาย” เก้าหัวเราะ แต่พระพายนิ่งเงียบ นั่นทำให้เก้าหยุดหัวเราะทันที


“มึงเพื่อนกูนะพาย ไม่มีอะไรมาทำลายมิตรภาพกูกับมึงได้หรอก” เก้าว่า


“สัญญามาก่อนเก้า” พระพายยังยังคงอยากได้ยินจากปากของเก้า


“เออๆ สัญญาไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกูก็จะเป็นเพื่อนมึงตลอดไป” เก้าพูดก่อนจะผลักหัวพระพายเบาๆ ทำให้พระพายใจชื้นขึ้นมาบ้าง


“คือเรื่องของเรื่อง....”


   พระพายเล่าเรื่องทั้งหมดให้เก้าฟังด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เล่าตั้งแต่เริ่มเมาจนไปถึงไม่มีสติและเล่าถึงโดนกระทำ พร้อมกับตอนตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่บนเตียงในห้องของคนแปลกหน้าแล้ว เก้าค่อยๆเบิกตากว้างขึ้นราวกับตกใจ ก่อนที่จะกลับมาปกติเมื่อพระพายเล่าเรื่องถึงว่าโดนฝ่ายนั้นแบล็คเมล์ด้วยรูปพร้อมคลิปที่ทางนั้นอ้างว่ามี


“กูเชื่อมึงเลยจริงๆไอ้พาย เรื่องใหญ่โตขนาดนี้แล้วยังมีแก่ใจจะมาปิดกูอีก” เก้าพูดพลางส่ายหน้า คิดไม่ถึงเลยว่าพระพายจะปิดเรื่องพวกนี้กับตนได้


“กู..กูกลัวมึงรับไม่ได้ กูกลัวมึงจะเกลียดกูที่โดนผู้ชายที่ไหนไม่รู้เสียบมาแบบนั้น” พระพายก้มหน้าพลางบีบมืออย่างกังวล


“ถ้ามึงคิดว่ากูใจแคบขนาดนั้น แล้วมึงยังกล้าเรียกกูว่าเพื่อนเหรอวะพระพาย มึงโดนเรื่องแบบนี้มาแล้วจะมีเพื่อนที่ไหนสมน้ำหน้ามึงได้”


“กู...กูไม่นึกว่าจะเป็นแบบนี้ มึงไม่รู้หรอกตอนกูตื่นขึ้นมาในห้องนั้นกูกลัวขนาดไหน แต่กูแค่พยายามหลอกตัวเองว่ามันไม่น่ากลัวขนาดนั้นจนวันที่มีรูปส่งมานี่แหละ” พระพายบอก สีหน้าหวาดหวั่นขึ้นมาทันทีที่นึกถึงเรื่องเมื่อเช้าวันนั้น


“มึงเอารูปมาให้กูดูหน่อย กูจะพอพิจารณาได้ว่าดูออกรึเปล่าว่าเป็นมึงจริงๆ” เก้าบอกพลางแบบมือขอโทรศัพท์ พระพายจึงเปิดให้ดูก่อนจะยื่นให้เก้า


“อืม....ดูออกจริงๆด้วยว่าเป็นมึง อย่างนี้สิถึงจะอันตรายของจริงแล้วมันบอกมึงไหมว่าต้องการอะไร?” เก้าถาม ก่อนจะคืนโทรศัพท์ให้


“มันไม่บอก แต่บอกแค่ว่าวันนี้ให้ไปผับเดิมที่ไปคืนนั้น” พระพายบอก


“เรื่องนี้มึงบอกใครบ้าง?”


“กูคุยกับพี่ปีพี่ที่ทำงาน แต่หลอกเขาไปว่าเป็นเรื่องเพื่อน อีกอย่างไม่ได้เล่าละเอียดแบบที่เล่าให้มึงฟังหรอก”


“เออดี อย่าให้รู้กันเยอะ แล้วตอนปรึกษาพี่ปีนั่นว่ายังไงบ้าง?”


“บอกให้พาเพื่อนไป แต่อย่าให้อีกฝ่ายรู้ว่าพาเพื่อนไป”


“อืม...ก็จริง ถ้าอีกฝ่ายรู้ว่ามึงพาใครไปก็จะเป็นอีกเรื่อง เอาอย่างนี้ เดี๋ยวกูจะเข้าไปก่อน ไปหาที่นั่ง มึงค่อยตามหลังเข้าไปแล้วไลน์ถามมันด้วยว่ามันนั่งตรงไหน กูจะได้มองหาถูก” เก้าเสนอแผนอย่างรวดเร็ว


“เก้า...ขอบคุณนะที่ไม่ทิ้งกูไปจริงๆ” พระพายมองหน้าเก้าซึ่งกำลังยิ้มอย่างเท่ๆ


“มึงนี่นะ เห็นกูเป็นเพื่อนเลวไปได้ ต่อให้มึงโดนผู้ชายรุมโทรมมาสิบคนมึงก็ยังเป็นเพื่อนกู นี่แค่คนเดียวมันจะอะไรนักหนาวะ”


“ถ้ากูโดนสิบคน กูคงตายเป็นผีไม่มานั่งอยู่ตรงนี้แล้วละนะ” พระพายพูด ทำเอาเก้าหัวเราะออกมา


“กูถามหน่อย มันเจ็บขนาดนั้นเลยเหรอวะโดนแทงเข้าทางหลังน่ะ?” เก้าถามอย่างอยากรู้อยากเห็น


“มึงจะเอาคำตอบจากกูจริงๆเหรอ?” พระพายถามกลับ มันน่าอายไม่น้อยที่จะต้องมาพูดเรื่องพรรค์นี้กับเก้า


“เออ กูอยากรู้นี่หว่า”


“ก็...เจ็บสิ ตื่นมานี่ระบมไปทั้งตัว”


“แล้วมึงจำความรู้สึกตอนโดนทำได้ไหมวะ?” เก้ายังคงถามต่อ


“โอ๊ย กูไม่ตอบมึงแล้ว พอๆ” พระพายตัดสินใจลุกขึ้น โบกไม้โบกมือเป็นการบอกปัดที่จะเล่าต่อให้ฟัง


“มึงก็ ให้กูฟังเป็นวิทยาทานหน่อยก็ไม่ได้” เก้าพูดพลางหัวเราะ


“มึงยังจะขำอีก นี่กูเครียดจนจะบ้าอยู่แล้ว”


“มึงก็อย่าเครียดไปก่อนสิ ปัญหาทุกเรื่องมีไว้เพื่อแก้ ทางออกมันมีเสมอนั่นแหละ มึงอย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปก่อน ไปถึงหน้างานแล้วค่อยว่ากัน” เก้าพูดไม่ต่างจากที่พี่ปีพูดไว้


“อืม...”


“เตรียมตัวเถอะ เราต้องไปที่นั่นกันแล้ว” เก้าว่า ทั้งสองคนจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสำหรับเที่ยว เพื่อไปผับที่เกิดเหตุ


...
..
.
   

             พระพายและเก้าหาอะไรรองท้องก่อนที่จะเข้ามายังผับที่ว่า ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกว่า ผู้คนเริ่มมากันบ้างแล้ว และตามที่ตกลงกันไว้ว่าเก้าจะเป็นคนเข้าไปก่อน ซึ่งนั่นทำให้พระพายต้องแอบๆอยู่แถวนั้นเพื่อรอเวลากว่าสิบนาทีถึงจะเข้าไปยังข้างในได้

        ผ่านไปนานพอควรในความคิดของพระพาย ในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะต้องเข้าไป และแน่นอนว่าพระพายไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร จึงจำใจส่งข้อความทางไลน์ไปบอกว่าตอนนี้กำลังเข้าไปในผับแล้วให้บอกพิกัดของโต๊ะมา เพียงไม่นานนักก็มีข้อความตอบกลับมาบอก...พระพายสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ เตรียมตัวเตรียมใจจะไปเจอหน้าผู้ชายคนนั้น ชายคนที่ส่งรูปมาแบล็คเมล์...

+++++++++++++++++++++

Lyrics : True friend By Miley Cyrus    



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-07-2018 11:16:48 โดย kimjuy_o »

ออฟไลน์ pktherabbit

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
แวร์อิสเดอะเน็กซ์แชปเตอร์อ่ะหยู ขอสองตอนมะได้หรา...ฮือออ

ออฟไลน์ pamhicc

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 254
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ผู้ชายคนนั้นเป็นใครนะ? ต้องการอะไรจากน้องพาย ติดตามๆๆ
 :pig4:

ออนไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-4
จะเจอกันแบบไม่เมาแล้ว  :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1628
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
ค้างหนักกว่าเดิม  :ling1: :ling1: :ling2: :ling2:

ออฟไลน์ __jitlada

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ค้างงงงง :katai4: :katai4:

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 880
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
สั้นจังที่รักกกก ตอนที่ 3 มาไวๆ น้าาาา  :hao5:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด