#Holler...เรียกฉันสิที่รัก#...ตอนที่ 61 (17/05/19) P.32 New!!
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: #Holler...เรียกฉันสิที่รัก#...ตอนที่ 61 (17/05/19) P.32 New!!  (อ่าน 97325 ครั้ง)

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-3
พระเอก?เลวไปไหม
ส่วนเจ้ากรรมนายเวรของเก้า ดูจะเบากว่าของพระพายนะ

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2254
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
แล้วเขาจะรักกันยังไง  :m28: :m28:

ออฟไลน์ kimjuy_o

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +408/-2
ตอนที่ 6 มาแล้วค่ะ  :katai5: มาแบบช้าๆ ขออภัยนะคะ
เรื่องนี้อาจจะแตกต่างจากกวินและเอยอยู่มากเลยค่ะและเป็นครั้งแรกที่แต่งแนวนี้ รับพิจารณาด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ ถ้ามีคำผิดหรืออะไรก็แล้วแต่ ก็ขออภัยด้วยนะคะ  :bye2:

+++++++++++++++++
Holler…เรียกฉันสิที่รัก
ตอนที่ 6 Dangerous guy.

A guy like you
ผู้ชายอย่างคุณ
Should wear a warning
ควรมีป้ายเตือน
It’s dangerous
มันอันตรายสุดๆ




        ผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากที่พระพายได้ตกลงทำสัญญากับพิธาน จนถึงตอนนี้ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆเลยทั้งสิ้น ไม่มีข้อความทางไลน์แต่อย่างใด พระพายรู้สึกเบาใจไปไม่น้อยที่พิธานดูเหมือนไม่ได้ยึดติดกับเรื่องนี้เท่าไหร่และอีกอย่างคนหน้าตาระดับพิธานคงไม่ขาดคู่นอนอยู่แล้ว การทำสัญญาในครั้งนี้คงเป็นเพียงความนึกสนุกของอีกฝ่ายมากกว่า เมื่อคิดได้อย่างนั้นพระพายก็ยิ้มออกมา รอแค่นับเวลาให้ผ่านพ้นสองเดือนเพียงเท่านั้นทุกอย่างก็จะจบลง คิดว่าอิสระอยู่ใกล้เอื้อมไม่นานเกินรอ

“วันนี้วันเสาร์ ไปหาอะไรกินกันดีกว่า” พี่กล้วยพูดขึ้นมาเสียงดัง ในขณะที่นาฬิกากำลังเดินเข้าสู่ครึ่งชั่วโมงสุดท้ายของเวลา
ทำงาน ทุกคนที่คร่ำเคร่งเรื่องงานจึงเริ่มจะผ่อนคลายกับคืนวันเสาร์และวันอาทิตย์อีกวันที่จะได้หยุดพักผ่อนกันเสียที

“ไม่ไปผับแล้วนะ เปลืองตัง” พี่ปีรีบพูดขึ้นมาทันที พี่กล้วยไม่รอช้าขยำเอกสารที่ไม่ใช้แล้วขว้างใส่หลังพี่ปีทันที

“มึงรวยกว่าใครเพื่อนเลยไอ้ปี ไม่ต้องมาบ่น” พี่กล้วยว่า ทุกคนในแผนกหัวเราะกันทันทีที่เห็นพี่กล้วยว่าพี่ปี

“อย่ามาพูด กูนี่ยาจกกว่ามึงนะ” พี่ปีพูด พร้อมกับขว้างก้อนกระดาษกลับไปใส่หัวพี่กล้วยอย่างพอเหมาะพอเจาะ

“กูพูดรึยังว่าไปผับ ไปหาอะไรกินไม่ได้ไปผับเสียหน่อย” พี่กล้วยพูด

“แล้วจะไปไหน?” พี่ปีถามกลับ

“ไปบ้านกู ไปกินของปิ้งย่างกัน” พี่กล้วยว่า คนในแผนกที่นอกจากพี่กล้วยและพี่ปี ที่มีกันอยู่สี่คนรวมไปถึงพระพายด้วยถึงกับหูผึ่งทันทีที่พี่กล้วยพูดจบ

“ไปด้วย” ทุกคนพร้อมใจกันพูดอย่างพร้อมเพรียง ในแผนกนั้นเป็นพวกเฮไหนเฮไหน ตามแบบฉบับหนุ่มโสด พี่กล้วยให้สมญานามแผนกของเราว่า “หนุ่มโสดโลกยังเมิน”

“เออ ก็ชวนทุกคนนั่นแหละ กูให้พี่ดาเตรียมของไว้แล้ว” พี่กล้วยว่า

“พี่ดา สาวพม่าหัวใจเกาหลีที่พี่พูดถึงใช่ไหม?” พระพายถาม

            พี่กล้วยเคยเล่าให้ฟังตั้งแต่ที่พระพายเข้ามาทำงานสองสามวันแรก ว่าที่บ้านมีแม่บ้านสาวชาวพม่า ที่ชอบนักร้องเกาหลีเป็นชีวิตจิตใจ ร้องเพลงเกาหลีได้ เต้นตามได้ทุกท่า แถมแต่งตัวถอดแบบจากสาวเกาหลีอีกด้วย พูดเสียบ่อยจนพระพายชักอยากเห็นหน้า

“ใช่ๆ เดี๋ยวมึงเจอพี่ดาแล้วจะร้องกรี๊ด พร้อมพูดว่านูน่า ซารังแฮโยเลยกูจะบอกให้” พี่กล้วยพูดพลางหัวเราะร่วน ทุกคนในแผนกก็พากันหัวเราะตาม

“มีเหล้าอีกล่ะสิท่า” พี่ปีผู้รู้ทันพี่กล้วยทุกอย่างเอ่ยปากถาม พี่กล้วยฉีกยิ้มเห็นฟันแทบครบสามสิบสองซี่

“สุราคู่กับชายชาติไทยโว้ยไอ้ปี” พี่กล้วยว่า ทุกคนร้องเฮโดยไม่สนใจพี่ปีเลยสักนิด

“ตลอดปีตลอดศกแหละคนอย่างมึง” พี่ปีพูดพลางส่ายหน้า และเมื่อเข็มนาฬิกาแตะตรงห้าโมงเย็น ทุกคนก็พร้อมเพรียงวางงานไว้บนโต๊ะทันที หัวหน้าแผนกได้แต่ส่ายหน้าพร้อมหัวเราะในความตรงต่อเวลาเลิกงานของพนักงานแผนกตัวเอง

“หัวหน้าไม่ไปกับพวกผมเหรอครับ?” พี่กล้วยเอ่ยชวน

“ผมไม่โสดเหมือนพวกคุณนะ ต้องกลับไปเลี้ยงลูก กลับบ้านกันดีๆนะ กล้วยอย่ามอมเหล้าน้อง” หัวหน้าแผนกบอกก่อนจะเอ่ยปากเตือน

“ระดับผมไม่แกล้งน้องหรอกครับ” พี่กล้วยบอกก่อนที่จะยกมือไหว้ลาหัวหน้าแผนก เหล่ารุ่นน้องก็ทำตามอย่างพร้อมเพรียง


        ทุกคนเลือกจะกลับบ้านไปอาบน้ำเพื่อเก็บข้าวของที่บ้านของตัวเองกันเพราะพี่กล้วยอยากให้ทุกคนค้างที่บ้าน อีกอย่างถ้าหากดื่มเหล้ากันแล้วคงกลับบ้านกันไม่ไหวแน่นอน พระพายเดินผิวปากอารมณ์ดีขึ้นมอเตอร์ไซค์รับจ้างกลับไปยังห้องพัก เตรียมตัวจะไปกินปิ้งย่างบ้านพี่กล้วยอย่างสบายอารมณ์

        ใช้เวลาไม่นานนักพระพายก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จและเตรียมเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้มาด้วยจากนั้นก็เดินลงมายังชั้นล่างของห้องพัก โบกแท็กซี่ไปยังบ้านพี่กล้วยซึ่งเจ้าตัวบอกชื่อซอย ถนนและทางไปให้มาเสร็จสรรพ พี่กล้วยให้นั่งแท็กซี่เพราะไม่ได้แพงมากจนเกินไป อีกทั้งสะดวกกว่านั่งรถเมล์ไปหลายสายหลายต่อ มาถึงบ้านพี่กล้วยก็เกือบค่ำ พระพายกดออดแค่สองครั้ง พี่กล้วยก็วิ่งออกมาเปิดให้อย่างรวดเร็ว

“เร็วๆไอ้พาย รอมึงคนเดียวเลย” พี่กล้วยว่า พระพายรีบเดินเข้าไป เห็นร้องเท้าหลายคู่วางอยู่เต็มประตูหน้าบ้าน


        นี่เป็นครั้งแรกพระพายมาบ้านของพี่กล้วย บ้านในหมู่บ้านจัดสรรที่ราคาน่าจะแพงเอาการ อีกทั้งพื้นที่ใช้สอยก็เยอะแยะ เคยได้ยินรุ่นพี่อีกคนในแผนกบอกว่าพี่กล้วยเป็นคนมีฐานะดี แต่เจ้าตัวเป็นคนติดดินและชอบทำอะไรตามใจตัวเอง มองเผินๆเหมือนคนไม่น่าจะมีเงินเสียด้วยซ้ำไป

        พี่กล้วยจับกระเป๋าเป้ของพระพายโยนลงตรงโซฟาในห้องนั่งเล่น ก่อนที่จะนำทางไปยังสวนหลังบ้าน ซึ่งตอนนี้พี่ๆในแผนกนั่งกันอยู่ครบ ปูเสื่อตั้งวงเหล้าพร้อมเตาปิ้งย่างวางอยู่ไม่ไกลมากนัก เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนหันหลังกำลังย่างหมูสามชั้นอย่างตั้งอกตั้งใจ

“ไอ้พาย นี่พี่ดา แม่บ้านบ้านกูเอง” พี่กล้วยแนะนำ พระพายรีบยกมือไหว้ แม่บ้านสาวของพี่กล้วยนั้นหน้าตาน่ารักแต่การแต่งตัวนี่แทบจะแหวกแนวเหมือนนักร้องไอดอลเกาหลีหลุดออกมาจากเวที นั่นทำให้พระพายยิ้มกว้าง

“เป็นไงพี่ดาของกู” พี่กล้วยถามพระพายที่ตอนนั่งลงข้างพี่ปี

“นึกว่าซีแอลมาเองเลยพี่” พระพายว่าพลางหัวเราะเบาๆ

“วันนี้พี่แกจัดเต็มเลยเพราะกูบอกน้องๆกูมา” พี่กล้วยพูดไปหัวเราะไป

“ไอ้กล้วย กูไปช่วยพี่ดาย่างหมูนะ” พี่ปีว่าก่อนที่จะลุกไปหน้าเตา พี่กล้วยพยักหน้ารับ

“ชนๆ ไม่เมาไม่หยุดโว้ย” พี่กล้วยพูด ทุกคนพร้อมใจกันชนแก้ว พูดคุยกันสนุกสนานพร้อมกับเปิดเพลงจังหวะมันๆไปด้วย


        เวลาผ่านไปพอสมควร ทุกคนยังคงสนุกสนานกับรสอร่อยของสารพัดอาหารย่างที่พี่ดาขยันปิ้งย่างอย่างไม่ยอมหยุดโดยมีพี่ปีช่วยบ้างเล็กน้อย แม้จะยังไม่เมาหัวทิ่มแต่ก็ห่างไกลจากคำว่ามีสติ แต่ละคนเริ่มมึนกันได้ที่ พี่กล้วยลุกขึ้นเต้นโดยพี่ในแผนกอีกคนแหกปากร้องเพลง เป็นภาพที่ทุเรศสายตาแต่เรียกเสียงฮาจากทุกคนเป็นอย่างดี

        พระพายนั่งโยกไปตามจังหวังเพลง มือนั้นตบเป็นจังหวะเพื่อเชียร์พี่กล้วยที่ตอนนี้เต้นท่ารูดเสากลางอากาศ ทันใดนั้นมีเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น พระพายสะดุ้งเบาๆก่อนที่จะล้วงมันออกมาจากกระเป๋ากางเกง เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นโทรเข้ามา พระพายรู้สึกใจแกว่งนิดๆเพราะแอบคิดว่าอาจจะเป็นพิธานที่โทรมาเข้ามา เชื่อว่าอีกฝ่ายคงจะรู้เบอร์โทรแน่นอน

“สวัสดีครับ” พระพายรับสายพร้อมพูด เสียงรอบข้างยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

“อยู่ไหน?” คำถามสั้นๆ พระพายเงียบไปก่อนตอบกลับ

“นั่นใครครับ?”

“รู้อยู่แล้วยังจะถาม” คำตอบนั้นเป็นที่แน่นอนว่าคนที่โทรมาคือพิธาน พระพายถอนหายใจเบาๆ ที่พิธานรู้ทันแม้กระทั่งความคิดภายในใจ

“มีอะไร?”

“มาที่คอนโด”

“ตอนนี้ไม่ว่าง”

“ลืมสถานะของตัวเองไปแล้วรึไง?”

“ตอนนี้ไม่สะดวกจริงๆ” พระพายยืนกรานจะไม่ไปเพราะสัญญากับพี่กล้วยแล้วว่าจะนอนค้างที่นี่

“ได้...ถ้าอย่างนั้นเตรียมตัวเป็นคนดังได้เลย” พิธานพูด พระพายเบิกตากว้างเมื่อได้ยินพิธานพูดเช่นนั้น

“ก็ได้ ไปก็ได้ ขอเวลาเดี๋ยวเดียว” พระพายตัดสายทิ้ง ก่อนที่จะหันไปมองพี่กล้วยที่กำลังเต้นแร้งเต้นกาอยู่ เห็นอย่างนี้คงจะพูดด้วยยากเพราะพี่กล้วยกำลังสนุกได้ที่ พระพายจึงเลือกที่จะเดินไปหาพี่ปีที่กำลังยืนอยู่หน้าเตา

“พี่ปี” พระพายเรียก

“ว่าไงพาย” พี่ปีถาม มือนั้นก็ง่วนอยู่กับการพลิกเนื้อบนเตา

“ผมมีธุระด่วน” พระพายว่า

“อย่างนั้นเหรอ แล้วจะไปไหวไหม?” พี่ปีถามอย่างเข้าใจ

“พอไหวครับ ฝากบอกพี่กล้วยได้ไหม ผมไม่กล้าบอก กลัวพี่แกไม่ให้ไป” พระพายว่า

“ได้ๆ เดี๋ยวพี่จัดการเอง ไปเถอะ” พี่ปีว่า พระพายยกมือไหว้ขอบคุณ และรีบเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น หยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาแล้วออกไปจากบ้านพี่กล้วย ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว ถนนยังคงวุ่นวายไปด้วยรถราเพราะวันนี้เป็นวันหยุด


        ใช้เวลาเยอะไปพอสมควรกว่าจะถึงคอนโดหรูของพิธาน พระพายกระหืดกระหอบวิ่งไปยังลิฟต์เพราะพิธานส่งข้อความมาทางไลน์เมื่อตอนอยู่บนแท็กซี่ตอนใกล้จะถึงว่าถ้าอีกสิบนาทียังไม่ถึงห้องจะได้เจอดีแน่

        พระพายกดออดหน้าห้องของพิธานพลางหอบหายใจเพราะเหนื่อยจากการวิ่งมา อีกทั้งดื่มเหล้าเข้าไปด้วยทำให้รู้สึกหมดแรงง่ายกว่าปกติและมึนๆพอสมควร เพียงไม่นานนักประตูก็เปิดออกแต่ไร้ซึ่งวี่แววของคนเปิด พระพายรีบเดินเข้าไป ภายในห้องนั้นดูไฟสลัวๆราวกับหรี่ไฟไม่ให้สว่างเกินไป

“เอ่อ...มาแล้ว” พระพายพูดออกไป แต่ไร้เสียงตอบรับใดๆจากเจ้าของห้อง

“นี่....อยู่รึเปล่า?” พระพายถามออกไปอีกครั้ง พลางเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น

“โชคยังเข้าข้างนะที่มาทันเวลา” เสียงพิธานดังขึ้นจากห้องนอน เจ้าของเสียงเดินมาพร้อมผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวผืนเดียว ดูเหมือนเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จเพราะมือนั้นกำลังเช็ดผมที่เปียกหมาดๆอยู่


        พระพายมองพิธานตรงหน้า ชายร่างสูงผิวขาวสว่างกับกล้ามเนื้อตึงแน่นสวยงาม ใบหน้าหมดจดนิ่งเฉยเชิดขึ้น สายตามองต่ำลงมายังตัวพระพายราวกับมองของไร้ค่าชิ้นหนึ่ง พระพายเบือนหน้าอย่างรู้สึกอึดอัด อึดอัดทั้งสายตาที่ส่งมาและหุ่นกึ่งเปลือยเปล่าของพิธาน

“ที่ไม่ว่างเพราะไปกินเหล้ามาอย่างนั้นเหรอ?” พิธานถาม คิ้วขมวดอย่างไม่ชอบใจในเหตุผลที่พระพายบอกว่าไม่ว่างอย่างการไปดื่มเหล้า

“ก็นิดหน่อย” พระพายตอบสั้นๆ รู้สึกเหมือนไร้ทางสู้ชอบกลเมื่ออยู่ต่อหน้าพิธาน ไม่ชอบเลยกับสถานการณ์เช่นนี้

“ไปอาบน้ำ เหม็นควันชะมัด” พิธานถูจมูกบ่งบอกถึงกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์จากตัวของพระพาย

“ไม่...” พระพายพูดไม่ทันขาดคำ พิธานกลับโยนผ้าที่ใช้เช็ดผมใส่หน้าพระพาย

“ถ้าพูดแล้วไม่ฟัง รู้ใช่ไหมว่าจะเจอกับอะไร” พิธานพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆราวกับไร้อารมณ์ แต่พระพายกลับรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก เหมือนไม่ใช่แค่คำขู่ธรรมดาทั่วไป


        พิธานเดินกลับเข้าไปยังห้องนอนโดยไม่เหลียวมองพระพายอีก พระพายจึงรีบเดินเข้าไปยังห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆกับห้องนอน ห้องน้ำที่กว้างขวางดูครบครัน ตกแต่งด้วยสไตล์เท่ๆเหมือนเจ้าของห้อง พระพายอาบน้ำไปพลางขบคิดไป ไม่รู้ว่าหลังจากอาบน้ำเสร็จจะเจออะไรบ้าง

        พระพายนั้นรู้ดีว่าเหตุผลที่ตนมายืนอยู่ตรงนี้ ที่นี่ ในเวลานี้คือการทำตามสัญญาที่ตกลงไว้ สัญญาที่จะเป็นคู่นอนตามระยะเวลากำหนด แม้จะเคยมีอะไรกันมาแล้วแต่มันต่างกับครั้งที่แล้วสิ้นเชิงเพราะครั้งที่แล้วพระพายเมาแบบหมดท่า เหมาจนประคับประคองตัวเองไม่ได้แต่ครั้งนี้มีสติครบถ้วนไม่ได้เมาหัวทิ่มบ่อเหมือนอย่างครั้งที่แล้ว จะมีก็แค่มึนหัวนิดหน่อยก็เท่านั้น เท่ากับว่าการมีอะไรกันในครั้งนี้และครั้งต่อๆไป พระพายจะทำมันโดยมีสติครบถ้วน นั่นหมายความว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำมันลงไปโดยที่รู้ผิดชอบชั่วดีทุกอย่าง

        ตอนนั้นจำอะไรได้พอสมควร แต่ก็ลืมความรู้สึกไปแล้วว่าเป็นเช่นไร เห็นร่องรอยและความเจ็บปวดในตรงนั้นที่กว่าจะรักษาหายก็ใช้เวลาหลายวัน ความแข็งขืนที่สอดใส่เข้ามาพระพายก็เริ่มลืมเลือนมันแล้วและไม่อยากจดจำแม้กระทั่งความรู้สึกสุขสมที่ไม่อาจแน่ใจว่าจะมาจากตัวพิธานหรือเพราะความเมากันแน่ พระพายไม่มั่นใจอะไรสักอย่างในตอนนั้น แต่ตอนนี้ความเป็นจริงกำลังกลับมาอีกครั้ง กลับมาตอกย้ำให้พระพายต้องจดจำมันไปอีกนานเท่านานว่าตนต้องกลายเป็นเบี้ยล่างให้กับพิธาน ชายที่จิตใจยากแท้หยั่งถึงคนนั้น 

        พระพายจำได้ดีในวันนั้นวันที่พิธานบอกว่านี่คือเกม เป็นเกมที่พิธานเป็นคนสร้างขึ้นด้วยเงื่อนไขที่ดูจะต่ำทรามไปเสียหน่อย นั่นบ่งบอกได้ว่าคนๆนี้ต้องการทุกอย่างได้โดยไม่สนวิธีการหรือความถูกต้อง เป็นคนอันตรายที่หากพบเจอแล้วต้องหนีไปให้ไกลที่สุด แต่ตอนนี้พระพายไม่สามารถหนีได้แล้ว ต้องกลายเป็นเบี้ยหมากในเกมที่พิธานสร้างขึ้น ต้องเดินเกมต่อไปจนกว่าจะหมดเวลา รู้ดีว่าอย่างไรก็ต้องแพ้แต่พระพายจะยืนหยัดให้ตนเองเจ็บช้ำให้น้อยที่สุดและให้คนที่ชนะแน่นอนอย่างพิธานยับเยินให้มากที่สุดเช่นกัน หมายมั่นปั้นมือไว้เช่นนั้นและพระพายจะต้องทำให้ได้

        การอาบน้ำของพระพายใช้เวลานานมาก ราวกับจะประวิงเวลาให้นานอีกหน่อยก่อนที่จะต้องพบเจอสิ่งที่ยากจะทำใจ เมื่อคิดว่าพร้อมเผชิญหน้าแล้วพระพายจึงเดินออกมาจากห้องน้ำ แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่อยู่ในห้องน้ำ ไม่รู้เพราะความโชคร้ายที่มีมาแต่ใดของพระพายที่หยิบชุดนอนตัวโปรดที่ใส่มาตลอดเพราะคิดจะมานอนกับพวกพี่ๆในแผนกจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องความดูดี ชุดนอนที่ใส่ตอนนี้คือเสื้อกล้ามห่านคู่สีขาวย้วยและขาดเป็นรูๆกับกางเกงขาสั้นลายกราฟฟิคยอดฮิตของเจเจที่สีดูตุ่นๆเพราะใส่มานานหลายปีตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย มองภาพรวมของตัวเองแล้วอยากจะร้องไห้ มายืนได้ผิดที่ผิดทางขัดแย้งกับห้องหรูที่มายืนอยู่จริงๆ

        หลังจากยืนไว้อาลัยให้ชุดนอนของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พระพายจึงเดินเข้าสู่ลานประหารอย่างห้องนอนที่ตอนนี้เปิดประตูรออยู่ เครื่องปรับอากาศที่ห้องนั่งเล่นว่าเย็นแล้วแต่ในห้องนอนกลับเย็นกว่าหลายเท่านัก เสื้อยืดห่านคู่คงจะเอาไม่อยู่แน่ๆ เมื่อเข้าไปก็พบว่าเห็นพิธานนั่งพิงหัวเตียงมองมาทางพระพายที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู

“อาบน้ำหรือขัดห้องน้ำ?” พิธานถามพร้อมจ้องหน้าพระพาย

“ก็เหม็นไม่ใช่รึไง เลยต้องอาบเยอะหน่อย” พระพายแก้ตัวไปเช่นนั้น

“มานี่” พิธานสั่ง พระพายรู้สึกก้าวขาไม่ค่อยจะออก แม้จะไม่ได้ยืนอยู่ใกล้ๆแต่รู้สึกสายตาของพิธานนั้นดูร้อนแรงชอบกล

“เร็ว!!” พิธานสั่งอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังขึ้นกว่าครั้งแรก พระพายรีบก้ามขาออกอีกทั้งยังสะดุดอากาศเพราะความลนลาน


        พระพายเดินไปถึงเตียง มองพิธานที่เปลือยท่อนบนสวมแค่กางเกงขายาวเท่านั้น พระพายค่อนแคะในใจคนอะไรไม่ใส่เสื้อแต่ทำไมไม่หนาวตัวสั่นทั้งที่หนาวขนาดนี้ พิธานยังคงจ้องมองพระพายอยู่เช่นนั้นก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งหลังตรง พระพายจึงขยับตัวนั่งลงบนเตียงทันที

“จะ..จะให้ทำอะไร?” พระพายถามเสียงเบา ตานั้นเสมองไปทางอื่น ไม่รู้จะเรียกความรู้สึกตอนนี้ว่าอย่างไรดี กลัว ตื่นเต้นหรือระทึกใจกันแน่ ทุกอย่างตีรวนในหัวสมองของพระพาย มือนั้นสั่นน้อยๆและกำลังพยายามทำใจให้สงบที่สุด มาถึงขั้นนี้แล้วไม่มีทางให้หนีแล้วยังไงก็ต้องทำตามสิ่งที่พิธานต้องการ


        พิธานไม่พูดอะไรแต่กลับลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปยังตู้เสื้อผ้า ดึงกล่องพลาสติกสีขาวออกมาซึ่งไม่รู้ว่าข้างในนั่นมันคืออะไร กล่องเท่ากับกระดาษลังบรรจุพวกเบียร์ซึ่งถือว่าใหญ่พอสมควร พิธานยังคงนิ่งเงียบก่อนที่จะนำกล่องมาวางข้างล่างตรงปลายเตียงแล้วเปิดฝาออก พระพายที่อยากรู้อยากเห็นจึงชะโงกหน้าไปมอง

“นั่นมัน...”


         พระพายเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งของในกล่องนั้น พิธานยกยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายวิบวับดูอันตรายพร้อมกับหยิบของในกล่องขึ้นมาถือไว้ในมือ พระพายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดูท่าว่าเกมนี้จะโหดหินเกินกว่าจะผ่านไปได้ง่ายๆเสียแล้ว

++++++++++++++++++++++++++
*Lyrics : Toxic By Britney Spears.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-09-2017 14:01:35 โดย kimjuy_o »

ออฟไลน์ pktherabbit

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 179
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
โคตะระค้างเลย  :ling1:

ออฟไลน์ มาชิ มาชิ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
เฮือกกกก ของนั่นมัน ใช่เซ็กทอยมั๊ยอ่ะ อือๆๆๆ

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
ค้างอีกแล้ววววววว :ling1: :ling1: :ling3:

ออฟไลน์ cheezett

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 520
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
ทำไมคนเขียนต้องตัดค้างทุกตอนอะ5555

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
คนแต่งตัดฉับอีกแล้ว :katai1:
จะว่าไป ในกล่องนั่นมันเป็นของเล่น(?)ของพิธานป่ะ เอออ นี่ก็คิดได้ 5555

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2254
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4

ออฟไลน์ __jitlada

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ค้างอีกแล้ว :katai4: :katai4: :katai4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14046
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-25

ออฟไลน์ pamhicc

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
งื้อออออออ ค้างมากค่าาา
พิธานอย่าโหดร้ายกับพระพายมากน้าาา สงสาร

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 890
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ค้างงงงงง งง ง  :katai4: :katai4:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5207
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4

ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1281
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-2
ตัดฉับได้ทรมานหัวใจ T^T

ออฟไลน์ angelarty

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เค้าจะเล่นอะไรกับของในกล่องบ้างน้าาอิอิ

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-3
มาเป็นลังเลย

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1963
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
มาเป็นลังเลย หนูพายจะไหวมั้ยเนี่ย :hao5:

ออฟไลน์ kimjuy_o

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +408/-2
 :katai5: :katai5: :katai5: กระดึ๊บๆเข้ามาอัพ แหะๆ ขอโทษที่ช้ากว่าปกตินะคะ ติดธุระเจ้านายมาเยี่ยมเยียน เลยยุ่งพอสมควรค่ะ มาถึงตอนที่ 7 แล้ว มีคนเข้ามาถามว่าข้างในกล่องมีอะไร ไปอ่านกันเลยค่ะ จะได้รู้พร้อมๆกัน อิอิ เช่นเคยค่ะ ถ้าตอนนี้มีคำผิดหรือข้อผิดพลาดประการใด ก็ขออภัยตรงนี้นะคะ ติชมได้ รับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ คนอ่านทุกคนรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ คิดถึงค่ะ  :mew1:

+++++++++++++++++
Holler…เรียกฉันสิที่รัก
ตอนที่ 7 I’m a slave.

I’m a slave for you.
ฉันเป็นทาสของเธอ
I cannot hold it.
ฉันทนไม่ไหวอีกแล้ว
 I cannot control it.
ฉันควบคุมมันไม่ได้แล้ว


   
“นั่นมัน”


        พระพายตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นของในมือของพิธาน พาลนึกไปถึงเช้าวันนั้นที่ตื่นมาแล้วเห็นข้าวของรอบตัว...ผ้าปิดตา สิ่งนั้นพระพายจำได้แม่นว่ามันวางอยู่ตรงโต๊ะข้างเตียง

        ของที่พิธานบรรจงหยิบออกมาจากกล่องทีละชิ้นๆนั้นยิ่งทำให้พระพายเริ่มกลัว มีทั้งผ้าปิดตาสีดำ กุญแจมือบุขนเฟอร์สีดำที่โซ่ระหว่างตัวล็อคข้อมือยาวพอสมควร เข็มขัดหนังสีดำวาวเส้นยาวหลายเส้นและสุดท้ายที่พระพายมองมันอย่างไม่เข้าใจคืออะไร

“อยากรู้ล่ะสิว่าอะไร?”


             พิธานพูดขึ้นมาราวกับอ่านใจออก พระพายนิ่งเงียบมองสิ่งที่พิธานกำลังถือและลูบมันไปมาอย่างเบามือ เป็นด้ามพลาสติกเรียวสีดำยาวตรงปลายเหมือนแผ่นหนังสี่เหลี่ยมมีผ้าลูกไม้สีแดงเย็บทับ ส่วนปลายอีกด้านเป็นขนนกสีดำดูนุ่มนวล นี่เป็นครั้งแรกที่พระพายเห็นของแปลกตาเช่นนี้

“เขาเรียกไรดิ้งครอปมันดัดแปลงมาจากไม้ที่เขาใช้ฝึกม้า ด้านนี้เอาไว้ฟาดม้าที่พยศ” พิธานคลายข้อข้องใจของพระพายพลางลูบแผ่นหนังเล็กๆแล้วเลื่อนมือไปยังขนนกสีดำ ก่อนจะตวัดไปมาจนได้ยินเสียงฟาดแหวกอากาศราวกับหวดไม้เรียว

“แล้วไอ้ที่เป็นขนๆนั่นเอาไว้จั๊กจี้ม้าเหรอ?” พระพายโพล่งถามอย่างอดสงสัยไม่ได้ ถึงจะไม่เคยเห็นม้าตัวเป็นๆหรืออะไรที่เกี่ยวกับการฝึกม้าแต่ของพรรค์นี้จะเอาไปฝึกม้าได้อย่างไร พิธานยิ้มมุมปากก่อนตอบ

 “เดี๋ยวนายจะรู้เอง”


        ของที่พิธานหยิบมานั้นทำเอาพระพายกลืนน้ำลายเฮือก ดูก็รู้ว่ามันต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับการสัญญาที่ได้ทำการตกลงกันเอาไว้ ร่องรอยบนร่างกายในตอนนั้นที่บ่งบอกว่าผ่านความรุนแรงมาพอสมควร ข้าวของพวกนี้คงไม่พ้นเป็นเครื่องมือในการทำเรื่องอย่างว่าแน่นอน

“นี่...เป็นพวกโรคจิตเหรอ?” พระพายที่นั่งอยู่บนเตียงเริ่มขยับตัวถอยทีละน้อย สีหน้าหวาดหวั่นพอสมควรกับสิ่งของในมือของพิธาน มาถึงขั้นนี้แล้วคงไม่มีทางหนีรอดไปได้แน่

“คิดว่าไงล่ะ?” พิธานถามกลับโดยที่ไม่ยอมบอกคำตอบดูแล้วคลุมเครือเสียเหลือเกิน

“ไม่เอา ไม่ทำแล้ว” พระพายบอกเช่นนั้นและทำท่าจะลุกขึ้นแต่พิธานกลับเดินมาดักไว้เสียก่อน

“ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอก เชื่อเถอะนายจะติดใจ” พระพายมองพิธานอย่างไม่อยากจะเชื่อในคำพูดนั้น

“ถอดเสื้อผ้าเน่าๆของนายออกไปได้แล้ว” พิธานว่าแต่พระพายยังคงนิ่งไม่ไหวติง

“อยากจะฉีกทิ้งอยู่เหมือนกันแต่ฉันไม่ชอบความรุนแรงแบบนั้น” พิธานยังคงพูดต่อ พระพายจึงยอมกลั้นใจถอดมันออกแต่โดยดี


        ถอดทุกอย่างวางกองไว้ตรงข้างเตียง พระพายชันเข่าขึ้นเพื่อปิดส่วนกลางของร่างกาย รู้สึกอายไม่น้อยที่จะต้องมาเปลือยล่อนจ้อนต่อหน้าคนอื่นเช่นนี้ พิธานมองภาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตานั้นดูซุกซนและเร่าร้อนอย่างบอกไม่ถูก

“นอนลงไป” พิธานสั่ง พระพายลังเลเพราะเอาจริงๆหุ่นของพระพายไม่มีอะไรน่ากระตุ้นอารมณ์ทางเพศใดๆเลยทั้งสิ้นไม่ว่าจะกับผู้หญิงหรือผู้ชาย ไม่มั่นใจเอาเสียเลยที่จะให้คนหุ่นดีที่มีกล้ามท้องได้รูปสวยอย่างพิธานเห็นได้

“นายนี่ดื้อเหมือนกันนะ” สิ้นคำพูดพิธานจัดการดึงขาของพระพายให้ยืดออก

“ไม่เอา!!” พระพายร้องลั่น พิธานหยิบกุญแจมือมาคล้องข้อมือและล็อคทันทีก่อนจะใช้เชือกขึงโซ่ของกุญแจมือไปมัดกับขายึดโคมไฟที่ติดอยู่บนฝาผนังหัวเตียง

“ปล่อย!!” พระพายพยายามดิ้นสู้แต่กลับสูญเปล่า มือนั้นถูกตรึงอยู่เหนือศีรษะ อิสระในการดิ้นหนีเป็นศูนย์ทันที

“อยากโดนล็อคขาด้วยไหม เร้าใจกว่านี้อีกนะ” พระพายส่ายหน้าทันที

“ดี ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเชื่อฟัง เข้าใจไหม?”


        พิธานพูดเช่นนั้นก่อนที่จะหยิบผ้าปิดตาสีดำมาปิดตาพระพาย ความมืดมิดปิดกั้นการมองเห็น ทุกอย่างดำสนิทยิ่งทำให้น่าตื่นกลัว เสียงขยับเล็กๆน้อยๆรอบตัวล้วนทำให้พระพายสะดุ้งตัวเพราะไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

        ยิ่งจำกัดการมองเห็นยิ่งรู้สึกกลัวขึ้นมาเป็นทวีคูณ ในหัวนึกภาพอุปกรณ์ต่างๆที่พิธานหยิบขึ้นมาจากกล่องพลาสติกสีขาว มันมีหลายชิ้นและหลายอย่างไม่รู้ว่าแต่ละชิ้นใช้งานอย่างไร เข็มขัดหนังเส้นยาวนั้นใช้ทำอะไร ไม้สีดำที่พิธานบอกใช้ฝึกม้านั้นใช้งานแบบไหนกันแน่ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกกลัว หูนั้นก็คอยฟังว่าพิธานจะทำอะไรต่อไป

“ลุ้นใช่ไหมว่าจะโดนอะไรบ้าง?” พระพายได้ยินเสียงพิธานถามใกล้ๆ ความหนาวเย็นที่เกิดจากเครื่องปรับอากาศนั้นทำเอาพระพายสั่นเทาไม่น้อย


        รู้สึกถึงน้ำหนักที่กดลงบนเตียงนั่นแปลว่าพิธานกำลังขึ้นมาบนเตียงแล้ว มือนั้นจับพลิกพระพายให้นอนเหยียดเต็มตัว พิธานลูบไล้ใบหน้าของพระพายอย่างเบามือก่อนที่จะก้มลงจูบริมฝีปาก จูบเนิบนาบเหมือนจะให้พระพายเป็นฝ่ายจำนนยอมเปิดปากโดยไม่บังคับ พระพายที่ถูกรุกจูบช้าๆอยู่หลายนาทีจนเริ่มใจสั่น เผลอเปิดปากโดยไม่ทันคาดคิดจึงเป็นโอกาสให้พิธานใช้ลิ้นเข้าไปกวาดชิมภายในปากได้อย่างง่ายดาย


        จากจูบแสนอ่อนโยนเริ่มกลายเป็นจูบที่เร่าร้อนขึ้น พิธานกวาดต้อนเอาความหวานจากปากของพระพายอย่างไม่รู้จักพอ เสียงหายใจกระชั้นชิดบ่งบอกถึงอารมณ์ที่ถูกปลุกขึ้น ปลายจมูกถูไถแนบแน่นจนไม่มีช่องวาง พระพายแทบหมดลมหายใจแต่ปากนั้นยังยอมที่จะถูกรุกล้ำเพียงเพราะรู้สึกแปลกๆกับหัวใจที่เต้นรัว


        กว่าพิธานจะผละออกพระพายก็หอบหายใจตัวโยน ไม่อาจมองเห็นว่าพิธานจะทำอะไรต่อจากนี้ สิ่งที่จะรับรู้ได้ก็เพียงแค่สัมผัส เสียงที่ดังรอบข้างและกลิ่นกายที่คล้ายๆเจือน้ำหอมของพิธาน สิ่งเหล่านี้เท่านั้นที่พระพายจะรับรู้ได้


        หลังจากจูบจนปากของพระพายเริ่มเจ็บ พิธานก็ก้มลงแลบเลียลำคอของพระพายช้าๆ ปลายลิ้นอุ่นผิดกับนิ้วมือเย็นที่กำลังลูบไล้บนร่างกาย พระพายขนลุกชันรีบย่นคอเพื่อหลีกหนีการรุกรานเพราะส่วนคอนั่นเป็นจุดหนึ่งที่อ่อนไหวสำหรับพระพาย ความนุ่มหยุ่นลากไล้จากลำคอลงไปยังหน้าอก ปลายจมูกของพิธานเสียดสีกับผิวกายของพระพายจนรู้สึกหายใจไม่ทัน ลิ้นนั้นบรรจงไล่เลียไปช้าๆอีกทั้งจูบแผ่วเบาสลับกันไป นิ้วมือแตะกับยอดอกสีชมพูจางๆ บีบเค้นดึงขึ้นด้วยอย่างมันมือก่อนที่จะก้มลงดูดเม้มด้วยริมฝีปาก


        พระพายสะดุ้งตัวเมื่อความชื้นแฉะเล่นงานตรงยอดอก ความวาบหวามแล่นไปมาทั่วร่างกาย เสียวปลาบเมื่อลิ้นนั้นฉกรัวเร็วจนเผลอแอ่นอกรับ พระพายไม่อาจจะห้ามตัวเองได้เมื่อพิธานหยอกล้อกับร่างกายตนเช่นนี้ พิธานดูจะสนุกไม่น้อยกับหน้าอกของพระพาย ทั้งจับทั้งดูดขบสลับไปมาสองข้างอยู่นาน จนปลุกเร้าส่วนกลางลำตัวของพระพายให้ลุกขึ้น

“รู้สึกแล้วเหรอ?” เสียงพิธานกระซิบแผ่วเบาพลางเลียใบหูจนพระพายเบี่ยงหนี ระแวงพอตัวที่ไม่รู้ว่าส่วนไหนของร่างกายที่จะโดนพิธานจับต้องต่อจากนี้


        เพราะการปิดตานั้นราวกับทำให้พระพายเป็นคนตาบอด ประสาทการมองเห็นถูกปิดจึงเหลือเพียงสัมผัสและเสียงเท่านั้นที่จะรับรู้ได้ ทุกครั้งที่พิธานขยับตัว พระพายจะใจเต้นแรงเสมอว่าพิธานจะทำอะไรต่อไป ฝ่ามือที่ลากผ่านบนร่างหายนั้นมีน้ำหนักและจังหวะราวกับรู้ว่าส่วนไหนต้องลงแรงจับเท่าไหร่ ความรู้สึกทุกอย่างชัดเจนมากขึ้นเพราะเอาแต่จดจ่อกับการถูกสัมผัสโดยไม่อาจจะมองเห็นแต่สามารถนึกภาพในหัวได้อย่างลื่นไหล


        ร่างกายบิดเร้าน้อยๆเมื่อความวาบหวามเริ่มเล่นงาน ไม่ต้องมองเห็นก็รู้สึกได้ทันทีว่าส่วนกลางของร่างกายเริ่มแข็งขึ้นและคงชูชันพร้อมสู้รบแล้ว พระพายพยายามหนีบขาตัวเองทันทีที่รู้สึกได้ถึงจุดนั้นแต่พิธานดูเหมือนจะรู้ทันใช้มือจับหัวเข่าของพระพายให้แยกออกอย่างไม่ยอมเช่นกัน

“จะหนีบทำไม?”


             พระพายยังคงพยายามสะบัดขาอย่างไม่ยอมแพ้ และนั่นดูเหมือนพิธานจะจำนนยอมปล่อยมือออกจากขาของพระพายและถอยลงไปยืนยังปลายเตียง พระพายรับรู้ได้ว่าพิธานไม่ได้อยู่บนเตียงแล้วเพราะเสียงขยับตัวอยู่ห่างออกไป เสียงถอนหายใจโล่งอกถูกปล่อยออกมาเบาๆจากพระพายที่รู้สึกหายใจหายคอโล่งขึ้นแม้ว่าส่วนกลางลำตัวยังคงชูชันราวกับต้องการถูกสัมผัสก็ตาม


              เสียงเงียบไปอีกครั้ง พระพายเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวที่สงบเกินไปหรือพิธานจะยอมแพ้และหยุดที่จะทำอะไรต่อแล้ว เมื่อคิดได้อย่างนั้นพระพายเริ่มดีใจขึ้นมา...แต่แล้วก็ผิดคาด

“จะทำอะไร!!!”


              พระพายที่ดีใจได้ไม่ถึงหนึ่งนาทีกลับร้องเสียงหลง ข้อเท้าถูกดึงด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลอีกทั้งความรู้สึกเหมือนถูกมัดด้วยอะไรสักอย่างติดแน่นตรงข้อเท้า พระพายไม่อาจรู้ได้เลยว่าพิธานนั้นกำลังมัดข้อเท้าด้วยเฟอร์ขนนุ่มที่ติดกับสายหนังแล้วผูกโยงเข้ากับขาเตียง พิธานทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็วจนพระพายไม่อาจจะต่อต้านได้ทัน

“คราวนี้คงจะหุบขาไม่ได้แล้วนะ” น้ำเสียงนั้นดูสนุกไม่น้อย

“โอ๊ย ไอ้โรคจิต!!” พระพายตะโกนขึ้นมาอย่างเหลืออด ในเมื่อสู้ไม่ได้ก็มีแต่ปากนี่แหละที่จะด่าออกไปได้ตอนนี้ช่วงขาถูกขึงอ้ากว้างไม่สามารถจะขยับหรือทำอะไรได้เลย
 
“ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย นี่เป็นโรคจิตจริงๆใช่ไหม?”

“ไม่ได้เรียกว่าโรคจิต เขาเรียกว่ารสนิยม” พิธานแก้ไขให้ถูกต้อง พระพายได้แต่ฮึดฮัดอยู่ในใจ การต่อกรกับพิธานนั้นดูท่าจะยากจริงๆ


       หมดหนทางจะดิ้นหนีต่อไปแล้ว พิธานถอดกางเกงขายาวออกเผยภาพเปล่าเปลือยที่พระพายไม่ได้เห็นเพราะถูกปิดตาอยู่  ส่วนกลางของพิธานผงาดขึ้นทันทีที่ถอดกางเกงออก อีกทั้งภาพของร่างผอมขาวที่ถูกมัดใส่กุญแจมือขึงตรึงอยู่บนเตียงนั้นเร้าอารมณ์จนไม่อยากจะชักช้าไปกว่านี้แล้ว

“มาสนุกกันหน่อย” พิธานพูดเช่นนั้นก่อนที่จะหยิบอุปกรณ์แปลกตาหลายชิ้นมาวางใกล้ๆมือเพื่อง่ายต่อการหยิบจับ พระพายได้แต่ระแวงซ้ายขวา ตัวสั่นเบาๆเพราะรู้สึกกลัวว่าจะโดนอะไรต่อจากนี้


        พิธานคร่อมตัวของพระพายไว้ก่อนที่จะก้มลงจูบริมฝีปากนั้นอีกครั้ง ลิ้นร้อนแลบเลียอย่างแผ่วจนพระพายเริ่มกลับมารู้สึกหวิวในอกอีกครั้งหลังจากที่สู้รบตบมือกับพิธานไป มือนั้นลูบไล้ร่างที่นอนอยู่ภายใต้อย่างเบามือ หยอกล้อราวกับจะปลุกอารมณ์อีกครั้งและก็ทำมันสำเร็จ พระพายเริ่มบิดเร้าน้อยๆเมื่อพิธานจงใช้ส่วนแข็งของตนเองเสียดสีกับส่วนนั้นของพระพายทั้งมือทั้งปากต่างทำงานไม่ลดละ


        แต่แล้วพิธานก็หยุดทุกอย่างลง ทำเอาพระพายที่สติกระเจิงกลับชะงัก อยากจะปลดปล่อยส่วนที่ค้างคาเหลือเกินแต่กลับทำไม่ได้เพราะถูกจำกัดอิสระเสียขนาดนี้

 “อึก....”


             พระพายกลืนน้ำลายลงคอ อยากระบายความรู้สึกที่แน่นอยู่ตรงส่วนกลางให้ออกมาสู่ภายนอกเสียที พิธานยิ้มเหยาะอย่างรู้สึกถูกใจเมื่อเห็นร่างบนเตียงเริ่มมีความต้องการสวนทางกับจิตใจที่ต่อต้านมากยิ่งขึ้น

“จะเอาอะไร บอกมาสิ” ทั้งที่ตัวเองก็กำลังต้องการจนจะคลั่งแต่ก็ยังมีอารมณ์แกล้งคนตรงหน้าอยู่ดี

“ช่วยที..” พระพายพูดเสียงเบาแต่ก็ได้ยินชัดเจนในท่ามกลางความเงียบเช่นนี้

“ให้ช่วยอะไร?” พิธานถามพลางใช้จมูกถูแถวซอกคอจนพระพายใจสั่นหวิว

“จับ..ตรงนั้น” พระพายบิดตัวอย่างทรมาน ยิ่งถูกจำกัดการเคลื่อนไหวยิ่งรู้สึกต้องการมากขึ้นกว่าเดิม


        พิธานที่ได้ยินเช่นนั้นจึงลงมือช่วยตามคำขอร้อง มือที่ว่างจึงจัดการรูดรั้งส่วนอ่อนไหวของพระพายเป็นจังหวะก่อนที่จะรวบทั้งของตนและของพระพายไว้ในอุ้งมือขยับพร้อมกัน ทำเช่นนั้นพระพายยิ่งรู้สึกเสียวปลาบยิ่งกว่าปกติ


        เสียงครางที่พระพายกลั้นเปล่งอยู่ในลำคอเพราะอายเกินกว่าจะส่งเสียงดังๆออกมา ไม่อยากรู้สึกเสียหน้าไปกว่านี้จึงได้แต่ฮึมฮัมอยู่ในลำคอ พิธานที่ได้ยินนั้นรู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่นักแต่ยอมปล่อยให้พระพายทำตามใจไปก่อนเพราะคืนนี้ยังอีกยาวไกล


        ขยับมือได้ไม่นานนักในที่สุดพระพายก็ปลดปล่อยออกมา ของเหลวสีขุ่นไหลเลอะมือของพิธาน พระพายหายใจหอบราวกับวิ่งแข่งมาก็ไม่ผิด พิธานจัดการเช็ดมือที่เลอะออกด้วยด้วยความรวดเร็ว พระพายยังคงหายใจเข้าออกอย่างหนักราวกับคนหายใจไม่ออก จากนั้นพิธานก็หันไปหยิบเจลสีใสออกมาและถุงยางอนามัยชิ้นเล็กที่ใช้สำหรับสวมนิ้วโดยเฉพาะ


        จัดการฉีกซองและสวมลงบนนิ้วชี้และนิ้วกลางอีกและหันไปคลายผ้าปิดตาให้พระพายเพื่อให้มองเห็นถึงสิ่งที่กำลังจะทำต่อจากนี้ พระพายหรี่ตาทันทีที่ผ้าปิดตาถูกเปิดและภาพแรกที่เห็นคือภาพที่พิธานกำลังบีบเจลลงบนช่องทางด้านหลังของตัวพระพายเอง

“พอได้แล้ว” พระพายร้องขึ้นแต่ขยับตัวหนีไม่ได้ จึงทำได้แต่พูดเท่านั้น

“จะให้ดูว่าฉันป้องกันทุกอย่างเป็นอย่างดี นายจะได้หายห่วง”

“ถ้าจะให้ดูเรื่องแค่นี้ก็ไม่ต้องเปิดผ้าปิดตาหรอก” พระพายพูดจาประชดและดันเข้าทางพิธานพอดี

“พูดเองนะ ถ้าอย่างนั้นก็ปิดต่อล่ะกัน” พูดจบก็จัดการปิดตาพระพายต่อโดยที่ไม่ฟังคำคัดค้านใดๆทั้งสิ้น

“เลวเอ้ย” พระพายสบถออกมา พิธานได้แต่หัวเราะเบาๆ

“ด่าไปเถอะ เดี๋ยวจะติดใจ” พิธานยิ้มอย่างเหนือกว่า เชื่อว่าอีกไม่กี่อึดใจพระพายก็จะร้องขออย่างไม่สนอะไรทั้งสิ้นแน่นอน..

++++++++++++++++++++++
Lyrics : I’m slave 4 U By Britney Spears.

  นี่เป็นหน้าตาของ ไรดิ้งครอป (Riding crop) นะคะ เผื่อจะนึกกันไม่ออก
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-09-2017 16:11:51 โดย kimjuy_o »

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 890
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
 :pighaun: :pighaun:  พิธานคือหาเพื่อนเล่นรักเหรอจ๊ะ หืมมมม อุปกรณ์ครบครัน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ มาชิ มาชิ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
รสนิยมดีจริงเนาะคุณพิธาน  :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
โอ้ยยย คุณพิธานนน รู้สึกมันหืดหาดมากเลยค่ะ :haun4:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14046
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-25

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
คุณกิมมมมมมมมมมมทำไมใจร้ายกับเราขนาดนี้คะ!!!!!! :katai1: :ling1:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5207
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
 :m10: :pighaun: ห่างกันซักพักนะ คนแก่เบาหวานกำเริบ

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1963
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
 :jul1: :jul1:
งือออออ

ออฟไลน์ ก้มหน้าก้มตา

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 146
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
 :hao7: :hao7: :hao7: ตัดฉับเลย
พระพายของพี่

ออฟไลน์ kimjuy_o

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +408/-2
มาแล้วค่า ตอนที่ 8 ค้างจากตอนที่แล้วใช่ไหม มาอ่านต่อค่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่เขียน NC แนวนี้ ติชมได้นะคะ ถ้ามีอะไรผิดพลาดหรือคำผิดใดๆก็ขออภัยไว้ตรงนี้ก่อนเลยนะคะ ไปดูชะตากรรมของพระพายผู้น่าสงสาร(?) กันค่ะ คนอ่านทุกคนรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ คิดถึงทุกคนค่ะ  :mew1:


++++++++++++++++++++++++++
Holler…เรียกฉันสิที่รัก
ตอนที่ 8 Wet the bed.


I start to lick on your body
ผมเริ่มเลียบนตัวคุณ
You go to trembling
แล้วคุณก็สั่นเทา
Flip it around girl, let me get it from the side
พลิกตัวหน่อยสิ ให้ผมทำมันจากด้านข้างเถอะ
And can I visit all those spots you like
แล้วผมจะเยือนทุกๆจุดที่คุณชอบให้
Your neck, your back, your sexy lips, booty and thighs
ซอกคอ แผ่นหลัง ริมฝีปากที่เย้ายวน บั้นท้ายและต้นขา
   

        นิ้วยาวที่ถูกสวมด้วยถุงยางอนามัยแบบพิเศษบ่งบอกถึงการเตรียมพร้อมที่จะจัดการตรงช่องทางนั้นแล้ว มือข้างที่ว่างของพิธานจัดการปลดเชือกที่ตรึงข้อเท้าข้างขวาของพระพายออกเพื่อให้พระพายชันเข่าขึ้นจะได้สะดวกมากยิ่งขึ้น ทันทีถูกปลดออกพระพายถอนหายใจอย่างโล่งอกถึงแม้จะข้างเดียวแต่ก็รู้สึกดีมากกว่าถูกจำกัดขาทั้งสองข้าง พิธานชโลมเจลลงตรงส่วนกลางร่างกายของพระพาย ความเย็นของเจลทำเอาสะดุ้งตัวทั้งเหนอะหนะ ไม่ชอบเลยกับความรู้สึกวูบวาบเช่นนี้
 
        พระพายชันเข่าอย่างรู้สึกเกร็งเมื่อมือของพิธานลูบไล้ไปทั้งร่างกายอีกครั้ง ในขณะที่อีกมือก็เริ่มนวดเฟ้นสะโพกราวกับต้องการให้ผ่อนคลาย

 “ไม่ต้องกลัวหรอก”

              พิธานก้มลงดูดดึงยอดอีกอีกครั้ง ปลายลิ้นค่อยๆแลบเลียแผ่วเบาสลับระรัวลิ้น แม้เพิ่งจะปลดปล่อยไปแท้ๆแต่พระพายกับใจสั่นหวิวอีกครั้ง เล่นกับยอดอกได้ไม่นานนัก พิธานก็ผละหน้าออกแล้วเลื่อนตัวต่ำลงไปยังขาข้างที่เพิ่งปลดเชือกออกลูบไล้ตรงข้อเท้าเบาๆลากมือผ่านช้าๆก่อนที่จะเริ่มลากลิ้นนุ่มตรงข้อเท้าเรื่อยขึ้นมาจนถึงโคนขาด้านใน เน้นย้ำด้วยจูบหนักๆสลับกันจนพระพายได้แต่ส่ายตัวไปมาอย่างรู้สึกวูบวาบในอก รู้สึกดีเกินไปแล้ว รู้สึกต้องการอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับพิธานจะรู้จุดต่างๆของร่างกายว่าส่วนใดสัมผัสแล้วจะได้สิ่งตอบรับคือความกระสัน ผู้ชายคนนี้ประสบการณ์มากเกินกว่าจะคาดคิด


       โดนลูบโดนจูบโลมเลียจนหัวเริ่มพร่า บางครั้งรู้สึกถึงแรงดูดขบกัดเบาๆ ทั้งที่รู้สึกเจ็บและแสบผิวแต่กลับรู้สึกสั่นไหวไปทั้งร่างกาย เหมือนมีประกายอะไรสักอย่างจุดติดขึ้น ความเร่าร้อน ความปรารถนาอันยากจะห้ามใจเริ่มเด่นชัด มันเป็นความรุนแรงที่อ่อนโยนจนหาคำมาอธิบายไม่ถูกมันสับสนไปหมดในตอนนี้


        หลังจากที่พิธานปั่นสติของพระพายจนหลอมละลายแล้ว จึงเริ่มหันเหความสนใจไปยังส่วนอ่อนไหวที่เริ่มตื่นขึ้น ปลุกปั่นมันจนในที่สุดก็แข็งขืนขึ้นมาอีกครั้ง อาจะเป็นเพราะเจลที่พิธานชโลมตอนแรกมีส่วนให้พระพายรู้สึกเร็วกว่าเดิมและรุนแรงกว่าเดิมทั้งที่เพิ่งปล่อยออกไปหมาดๆ มันเริ่มสู้มือของคนข้างบนอย่างต้องการให้สัมผัสมากกว่านี้จนพระพายต้องอ่อนโอนยอมให้พิธานจับมันโดยไม่เกร็งอีกต่อไปแล้ว

“อะไรกัน รู้สึกไวชะมัด”


        พิธานละมือออกจากส่วนนั้นก่อนที่จะลากมือลงมายังถุงบอลทั้งสอง บีบคลึงอย่างเบามือราวกับลูบไล้ลูกแมวตัวน้อย พระพายสะดุ้งเฮือกอย่างเสียวซ่านเพราะตรงจุดนั้นไม่เคยถูกสัมผัสมาก่อน พิธานเล่นกับมันต่อไปเพียงครู่ก่อนที่จะเลื่อนมือลงมากดยังใต้ถุงนั้นแผ่วเบา ว่ากันว่าจุดกระตุ้นอารมณ์ของผู้ชายอยู่จุดนั้นดูท่าจะเป็นความจริง ยามที่พิธานกดมันลงไปพระพายสะดุ้งตัวหลุดเสียงครางออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่

“ชอบตรงนี้สินะ”


             พิธานไล้นิ้วมือไปเรื่อยจนไปถึงช่องทางที่ดูคับแน่นจนเกินกว่าจะมีอะไรเข้าไปได้ เจลถูกเทเพิ่มลงไปอีกครั้งก่อนที่ค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปทีละนิด ค่อยๆสร้างความคุ้นเคยและท่าทีที่แผ่วเบาอ่อนโยนจนพระพายใจเต้นแรง ทั้งรู้สึกแปลกกับสัมผัสเช่นนั้นเพราะที่ผ่านมาคิดมาเสมอว่าพิธานจะต้องเป็นคนรุนแรงดูจากรอยช้ำตามเนื้อตัว หรือที่ผ่านมาพระพายจะเข้าใจผิดไปเอง


        ทั้งที่ถูกปิดตาทำให้มองไม่เห็นแต่ก็รู้สึกว่านิ้วนั้นกำลังหมุนในรูปแบบใด พิธานใช้นิ้วชี้ค่อยๆควานช้าซ้ำๆดึงเข้าดึงออกก่อนที่จะสอดนิ้วกลางเข้าไปอีกนิ้ว เพราะถุงยางอนามัยสำหรับนิ้วที่สวมอยู่และเจลที่ป้ายเอาไว้เบื้องต้นทำให้ทุกอย่างดูง่ายดายและไหลลื่นจนพระพายผวากายตามนิ้วที่เข้าออกอยู่ในขณะนี้

“อื้อ....” พระพายเริ่มส่งเสียง เมื่อนิ้วนั้นดึงเข้าออกถี่เร็วขึ้นแต่แล้วพิธานก็หยุดทุกอย่างลง ดึงนิ้วออกมาในตอนนี้ที่พระพายกำลังมีอารมณ์ร่วมถึงขีดสุดแล้ว

“รู้สึกดีรึเปล่า?”



       คำถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบเพราะความทรมานที่พระพายกำลังเผชิญนั้นไม่สามารถจะอ้าปากตอบคำถามใดๆได้ ส่วนกลางของร่างกายชูชันมีน้ำใสเคลือบวาวเป็นเลื่อมตรงปลายบ่งบอกได้ว่าต้องการปลดปล่อยอย่างเต็มที่แล้วแต่กระนั้นพิธานก็ยังคงปล่อยไว้อย่างไม่ยินดียินร้ายกับความปรารถนาที่คนข้างหน้ากำลังต้องการ

“นี่...ขอร้องเถอะ ช่วยที” สุดที่จะทนจึงต้องขอร้องออกไป แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วๆเป็นคำตอบ

“จะเสร็จอีกรอบมันยังเร็วไป”



        พิธานจัดการปลดเชือกที่ขาอีกข้างออก เท่ากับตอนนี้ช่วงล่างของร่างกายได้รับอิสระแล้วแต่พระพายไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด ยังคงตาพร่าเพราะความต้องการที่กำลังอัดอั้น พิธานพลิกตัวคนตรงหน้าให้คว่ำทั้งที่ข้อมือยังถูกตรึงอยู่ โซ่ที่ติดกับกุญแจมือหมุนตามตัวของพระพายทันทีอย่างอิสระนั้นแปลว่าตอนนี้พระพายสามารถขยับมือได้แล้ว


             พระพายคิดในใจขึ้นมาว่าอยากจะปลดเอาผ้าปิดตาออก แต่ใจหนึ่งกลับคิดว่ามันดีกว่าหากจะถูกปิดตาไว้เช่นนี้เพราะหากเห็นภาพทั้งหมด สติคงจะกระเจิดกระเจิงกว่านี้


             ตอนนี้พระพายถูกยกตัวให้ทำท่าคลานเข่าบนเตียง มือที่ถูกล็อคนั้นไม่ได้เป็นอุปสรรคแต่อย่างใด พิธานมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากเป็นภาพที่ดูดีมากกว่าที่จินตนาการเอาไว้เสียอีก อุปกรณ์ที่พิธานหยิบขึ้นมาใช้ชิ้นแรกคือไรดิ้งครอป เลือกด้านที่เป็นขนนกลากกลางแผ่นหลังของพระพาย


        พระพายตัวสั่นน้อยๆเมื่อรู้สึกถึงสิ่งบางเบาไล้บนผิวหนัง รู้ได้ทันทีว่ามันคือขนนก แม้รู้สึกจั๊กจี้ก็จริงแต่มันก็ปนความรู้สึกสยิวแปลกๆ ขนนกนั้นลากผ่านไปทั่วจนมาถึงสะโพก หมุนวนไปเช่นนั้นก่อนที่จะลากผ่านช่องทางที่ถูกสอดนิ้วเข้าไปก่อนหน้านี้ พระพายขยับตัวทันทีที่ถูกขนนกแตะตรงบริเวณนั้นเพราะรู้สึกแปลกขึ้นมาแต่พิธานกลับใช้อีกมือยึดขาไว้ไม่ให้ขยับได้มากกว่านี้ เท่านั้นไม่พอพิธานยังใช้ขนนกเกลี่ยตรงถุงบอลทั้งสองทำเอาพระพายร้องครางออกมา

“อ๊า...”


        เสียงนั้นฟังแล้วรื่นหูสำหรับพิธานเป็นที่สุด เสียงที่บ่งบอกถึงความเสียวซ่านจนต้องเปล่งเสียงออกมา ยิ่งใช้ขนนกเกลี่ยบนผิวเท่าไหร่พระพายยิ่งร้องเสียงหลงเท่านั้น เมื่อทำให้คนที่กำลังคลานเข่าจำนนต่ออารมณ์ปรารถนาแล้ว พิธานจึงเปลี่ยนด้านจากที่เป็นขนนกมาเป็นแผ่นหนังอีกด้าน แผ่นหนังบางๆที่มีผ้าลูกไม้บุทับ ไม้ด้ามสีดำถูกจับให้ถนัดมือก่อนที่จะฟาดเบาๆลงบนแผ่นหลังของพระพาย

“โอ๊ย!!”   

        พระพายร้องออกมารู้สึกปวดแสบผิวหนังตรงที่ถูกฟาด แม้ไม่เห็นก็เดาได้ว่าคงแดงก่ำเผลอๆมีเลือดซึมก็ไม่แน่ รอยนั้นเจ็บลึกเข้าไปยังผิวหนังทั้งๆที่ยังมีความต้องการ แต่แปลกที่กลับไม่ได้ขัดจังหวะอารมณ์แต่ยิ่งรู้สึกทวีคูณเพิ่มขึ้นไปอีก รู้สึกเร่าร้อนกว่าเดิม รู้สึกว่าความต้องการพุ่งสูงขึ้นไปอีกเท่าตัว

“เป็นยังไง รู้สึกยังไงบ้าง”


        พระพายส่ายตัวเบาๆหลังจากที่โดนฟาดไปครั้งแรก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน มันเหมือนค้นพบอะไรบางอย่างในร่างกาย ความทรมานที่ถูกจำกัดการขยับ ผ้าปิดตาที่ปิดไม่ให้เห็นสิ่งรอบข้าง ความหฤหรรษ์ที่โดนเครื่องมือแปลกๆตีลงบนผิวหนัง สิ่งเหล่านี้เหมือนจะเปิดโลกอันคับแคบให้เปิดกว้างมากยิ่งขึ้น ทรมานแต่สุขสม เจ็บปวดแต่กลับเร่าร้อน กระหายที่อยากจะถูกกระทำอีกครั้ง


        พิธานเว้นจังหวะให้พระพายดื่มด่ำกับมันชั่วครู่ ก่อนที่ถอดถุงยางอนามัยที่นิ้วออกและหันมาสวมถุงยางอนามัยให้กับสิ่งที่แข็งขืนตรงกลางของตัวเองแทน จากนั้นก็รูดรั้งในส่วนที่เปียกลื่นของพระพายจนเจ้าตัวต้องร้องออกมา

“อ๊ะ!!”

              เสียงร้องตกใจที่ถูกจับทั้งๆที่ปล่อยทิ้งไว้มานานอีกทั้งโดนไรดิ้งครอปฟาดลงบนสะโพกอีกครั้ง เสียงฟาดเบาๆแต่ความเจ็บปวดสะเทือนไปทั้งร่างกาย พระพายสะดุ้งโหยงขยับรับกับน้ำหนักมือที่พิธานกำลังจับอยู่ โดนฟาดที่หลังว่าเจ็บแล้วแต่คราวนี้โดนตรงเนื้อเน้นๆอย่างที่สะโพก ทำให้รู้สึกเจ็บยิ่งกว่าเดิม


               ผู้ถูกกระทำถึงกับกัดริมฝีปากล่างแน่น ตัวสั่นเบาๆทำท่าเหมือนใกล้จะถึงจุดสูงสุด ความต้องการถึงขีดสุดแล้ว แน่นอนว่าพิธานเองก็เช่นกันจึงวางของเล่นในมือลงบนเตียงก่อนที่จะแหวกสะโพกนั้นให้เด่นชัดขึ้น ใช้ส่วนกลางของร่างการถูกไถราวกับจะหยั่งเชิงพร้อมกับเทเจลลงไปเพิ่มและการสอดใส่ก็มาถึง


              ความใหญ่โตถูกยัดเหยียดเข้ามา มันทั้งจุกทั้งแน่นจนหายใจแทบไม่ออก พระพายโกยลมหายใจเข้าออกเพราะความอึดอัด ส่วนนั้นของพิธานร้อนผ่าวจนรู้สึกแปลกๆ พิธานดันเข้าไปจนสุดและแอบแกล้งคนข้างล่างด้วยการกระตูกส่วนนั้นจนพระพายสะดุ้งโหยง


             เมื่อเข้าที่เข้าทางแล้ว พิธานก็ค่อยๆขยับตัวเข้าออกช้าๆ การเสียดสีนั้นสร้างความเสียวซ่านให้พระพายเป็นอย่างมากแต่มันกลับช้า ช้าจนรู้สึกไม่ทันใจและไม่ได้ต้องการเช่นนี้ พระพายจึงขยับสะโพกดันเข้าหาลำตัวของพิธาน พิธานได้แต่ยิ้มกริ่มสูดพลางปาก นี่เป็นสิ่งที่ต้องการให้พระพายเป็น อยากให้พระพายต้องการจนอดรนทนไม่ไหวและต้องกระทำด้วยตัวเองในที่สุด เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วพิธานจึงหยุดขยับส่วนนั้นทันที แช่นิ่งอย่างนั้นอย่างกลั่นแกล้งพระพาย

“ไม่ไหวแล้วเหรอ”


         พิธานยังคงนิ่งเฉย ค้างส่วนนั้นไว้โดยไม่ยอมขยับ ความใหญ่โตของพิธานนั้นทำเอาพระพายรู้สึกอึดอัดและอยากจะปลดปล่อยจนร่างกายสั่นเทิ้มไปหมดแล้วจึงได้แต่กัดฟัน

“นี่ ขยับซะที” พระพายร้องออกมาอย่างเหลืออด

“อยากได้แบบไหนก็บอกสิ”


        เพียงเท่านั้นพิธานก็ยอมขยับเอวทันที ขยับเข้าออกช้าๆโดยที่ไม่ลืมที่จะรูดส่วนนั้นของพระพายด้วย พระพายได้แต่ร้องครางอย่างไม่อยากจะอดกลั้นใดๆแล้ว ความอายหรือศักดิ์ศรีถูกโยนทิ้งทันทีที่ความเสียวซ่านเข้าแทรก พิธานเร่งจังหวะเร็วบ้างช้าบ้างเพื่อให้พระพายดื่มด่ำกับความเสียวซ่านที่กำลังเผชิญอยู่

“ อื้อ...อ๊ะ”


         เสียงเนื้อกระทบดังลั่นพอๆกับที่เสียงของพระพายเองก็เริ่มดังขึ้นเช่นกัน ยิ่งพิธานหมุนควงเข้าไปลึกๆพระพายยิ่งร้องลั่น เด้งเอวดันสะโพกสวนให้ตอบรับแรงกระแทกมากขึ้น หมดแล้วทิฐิที่มีมาแต่แรก ตอนนี้ราวกับคนต้องการความสุขสมจากความใคร่ที่รุนแรงเช่นนี้

“อื้อ...อึก”

“เรียกชื่อสิ” แต่กลับไม่มีเสียงเรียกชื่อออกจากปากของพระพาย

“เร็วเข้า เรียกชื่อฉัน” พิธานสั่งอีกครั้งคราวนี้ถูกไรดิ้งครอปฟาดลงบนแผ่นหลังอีก เสียงฟาดนั้นทำเอาพระพายสะท้านไปทั้งตัว

“อ๊ะ..พิ...พิธาน อือ...”


         ในที่สุดพระพรายก็ต้องพ่ายแพ้ต่อธารอารมณ์ ยอมเรียกชื่อของพิธานออกมาด้วยน้ำเสียงกระเส่า เจ้าของชื่อได้แต่ยิ้มกริ่ม ชอบใจเสียจริงกับชื่อที่ถูกเรียกด้วยน้ำเสียงเช่นนั้น


        อารมณ์ไต่ขึ้นสูงเตียงที่แข็งแรงเริ่มส่งเสียงเอี๊ยดอาด บ่งบอกถึงความรุนแรงในการกระแทกกระทั้นของพิธานจนในที่สุดพระพายก็หมดความอดกลั้นยามเมื่อพิธานกระแทกเข้าไปลึกจนพระพายสูดปากราวกับกินของเผ็ด

“อ๊ะ..ไม่ไหวแล้ว อ๊า”


        เมื่อพิธานเห็นอย่างนั้นจึงรีบเร่งเครื่องให้เร็วถี่ยิ่งขึ้น พระพายตัวโคลงไปตามแรงโยก ข้อศอกค้ำบนเตียงรับแรงขยับจนรู้สึกปวด แต่ในที่สุดก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมกับที่พิธานเองก็ปลดปล่อยออกมาพอสมควรเช่นกัน รู้สึกว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ปลดปล่อยออกมาได้เยอะขนาดนี้ รู้สึกพึงพอใจไม่น้อยกับคนตรงหน้า อิ่มเอมจนอยากจะทำต่ออีกหลายๆรอบ


        พระพายที่อัดอั้นอยู่หลายครั้ง หลังจากได้ปลดปล่อยรู้สึกสมองเบลอจนพร่าขาวในหัว น้ำตาไหลรื้นเพราะรู้สึกสุขสมเหมือนร่างกายได้ระเบิดออก รู้สึกถึงจุดสุดยอดที่รุนแรงจนน้ำตาคลอ แม้จะเมื่อยล้าแต่อิ่มเอมจนเรียกได้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับความรู้สึกเช่นนี้


        พิธานถอดถุงยางอนามัยที่มีของเหลวสีขุ่นที่ปล่อยออกมาเสียมากออก ก่อนที่จะเดินไปทิ้งลงในถังขยะและจากนั้นก็หยิบอีกสองชิ้นใหม่ติดมือมาด้วย พระพายไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้นแต่รู้สึกตัวอีกทีพิธานก็สอดใส่เข้ามาอีกรอบแล้ว

“อ๊ะ!!”


        ไม่มีการหยุดพักใดๆทั้งสิ้น พิธานจัดการบรรเลงต่อเนื่องอีกสองรอบ พระพายได้แต่ส่งเสียงร้องจนคอแหบคอแห้งแต่พิธานก็ยังไม่หยุด เสียงถูกฟาดเบาๆดังขึ้นเป็นครั้งคราวสลับกับเสียงของพระพายที่ร้องออกมา พระพายถูกจับเปลี่ยนท่าให้นอนหงายจากนั้นก็โดนกระทำต่อ ยิ่งทำพิธานยิ่งรู้สึกติดใจ ไม่อยากจะหยุดแม้แต่วินาทีเดียวยังอยากมึนเมากับกามรสในครั้งนี้ต่อเนื่องไปอีกนาน ยังไม่อยากให้อะไรมาขัดจังหวะในตอนนี้แม้แต่เข็มนาฬิกาหรืออะไรทั้งสิ้นค่ำคืนนี้นั้นยังอีกยาวไกลสำหรับทั้งสองคน...

+++++++++++++++++++++

*Lyrics: Wet the bed By Chris Brown.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-09-2017 10:09:01 โดย kimjuy_o »

ออฟไลน์ silverrain

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
คุณพิธานถนอมพระพายหน่อยอย่าเพิ่งหักโหม

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14046
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-25
จะทำงานไหวไหม

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด