#Holler...เรียกฉันสิที่รัก#...ตอนที่ 58 (14/03/19) P.29 New!!
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: #Holler...เรียกฉันสิที่รัก#...ตอนที่ 58 (14/03/19) P.29 New!!  (อ่าน 89358 ครั้ง)

ออฟไลน์ pktherabbit

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
นางคือมิสเตอร์เกรย์ภาคพิธานล่ะ
สั่งสอนเหยื่อให้ติดในรสสัมผัสสายSM จนไปไหนไม่รอด

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2190
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
ไม่เึยอ่านแนว smที่เซ็กซี่ขนาดนี้มาก่อน :katai2-1:

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
เดี๋ยวต่อไปพระพายจะติดใจแนวนี้ :m25:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5150
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4

ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-2
โอ้วววว สายเอสเอ็ม แซ่บ!!

ออฟไลน์ qiuqiu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เป็นSMที่ดีงามมากกกกกเอิ๊ก เอิ๊ก  o13

ออฟไลน์ kimjuy_o

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 344
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +403/-1
 :katai2-1: มาแล้วค่ะ มาตอนต่อนที่ 9 และขอแจ้งนิดหน่อยค่ะ ว่าจะขอพักสักอาทิตย์สองอาทิคย์นะคะ เพราะเนื้อหาที่มี่กำลังจะหมดแล้วค่ะ ขอเวลาปั่นหน่อยนะคะ ยอมรับเลยเรื่องนี้เปลืองพลังงานชีวิตมาก ฮ่าๆ ไม่ชิลเหมือนเรื่องอย่าบอกใครเท่าไหร่นัก ดังนั้นของเวลาสักหน่อยนะคะ ขออภัยด้วยค่ะ และก็เช่นเคย หากมีคำผิดหรือข้อผิดพลาดตรงไหน ก็ขออภัยตรงนี้เลยนะคะ คิดถึงคนอ่านทุกคนค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ไว้เจอกันค่ะ  :bye2:

++++++++++++++++++++++++++
Holler…เรียกฉันสิที่รัก

ตอนที่ 9 Your tasted.


I didn’t know that I was starving till I tasted you
ฉันไม่รู้เลยว่าฉันนั้นหิวโหยแค่ไหน จนฉันได้ลิ้มรสชาติของคุณ
Don’t need no butterflies when you give me the whole damn zoo
ไม่ต้องการผีเสื้อในท้องหรอก ในเมื่อที่คุณทำฉันมันปั่นป่วนมากกว่านั้นอีก
By the way, right away, you do things to my body
แต่อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ คุณทำบางสิ่งกับร่างกายของฉัน
I didn’t know that I was starving till I tasted you
ฉันไม่รู้เลยว่าฉันนั้นหิวโหยแค่ไหน จนกระทั่งได้ลิ้มรสชาติของคุณ



“เป็นยังไงบ้าง?”


        เข็มสั้นของนาฬิกาเดินมาถึงเลขสาม บ่งบอกว่าล่วงเข้าเวลาของวันใหม่แล้ว นั่นเป็นคำถามแรกหลังจากที่พิธานจัดการทำความสะอาดส่วนนั้นของตัวเอง พระพายได้แต่เงียบกริบเพราะไม่รู้จะตอบคำถามของพิธานได้อย่างไรแม้แต่ตัวเองก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ ว่ารู้สึกอย่างไรกันแน่ แน่นอนว่ามันสุขสมมันหฤหรรษ์ก็จริง แต่หากในเรื่องของความรู้สึกพระพายกลับรู้สึกหวาดกลัวตัวเอง ในมุมลึกๆความเจ็บปวดที่ได้รับมันสุขสมจนแทบจะสำลัก มันหยั่งรากลึกลงไปในร่างกายจนไม่สามารถจะลืมมันได้อีกต่อไป ว่ากันว่าหากได้ลิ้มรสอาหารของพระเจ้าแล้วจะยิ่งกระหายจนอยากจะลิ้มลองอีก คำพูดนี้ดูท่าจะเป็นจริงเสียแล้วสำหรับพระพาย เป็นกามารสที่เอ่อล้นไปทั้งกาย นึกทีไรยังตัวสั่นไม่หาย อาการสั่นที่เหมือนกระหาย กระหายอยากลิ้มรสนั้นอีกครั้ง แต่อีกใจหนึ่งนั้นพยายามหักห้ามความต้องการอันรุนแรงนี้อยู่ มันสับสนเหลือเกินเมื่อความต้องการของร่างกายกับจิตใจขัดแย้งกัน


        พระพายนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้นโดยไม่ตอบคำถาม ตอนนี้กำลังตระหนักและครุ่นคิดอย่างหนักที่จะยอมรับความต้องการที่ดูจะผิดแปลกของตัวเองได้ พิธานราวกับรับรู้ความสับสนของพระพายที่กำลังเกิดขึ้น

“กำลังคิดอยู่เหรอว่าต่อไปจะทำยังไง?”

“อะไร?” พระพายขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจพลางลูบรอบข้อมือเบาๆรู้สึกถึงกุญแจมือที่เหมือนยังคงอยู่ ทั้งที่พันธนาการทั้งหมดนั้นถูกปลดออกไปทันทีที่ทำเรื่องพวกนั้นเสร็จแล้ว

“ก็ต่อไปจะทำยังไง ติดใจไปเสียแล้ว ทำแบบปกติคงไม่รู้สึกอะไรแน่เลย แบบนั้นรึเปล่า?”


        พระพายเบิกตากว้างอย่างตกใจที่พิธานรู้ว่าเขาคิดอะไรในใจตอนนี้ พระพายเบือนหน้าทั้งที่ยังนอนอยู่อย่างนั้น ทั้งเหนื่อยทั้งเพลียทั้งรู้สึกสับสน

“ไม่ต้องคิดอะไรหรอก ถ้าชอบก็ทำไม่ชอบก็ไม่ต้องทำ คิดแค่นั้นก็พอ” คำพูดนั้นเหมือนกำลังจะปลอบใจพระพายกลายๆ

“ไม่ต้องมาสนใจหรอก ไม่ใช่เรื่องของคุณ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปอาบนอนได้แล้ว” ในคำพูดนั้นดูมีความห่วงใยแปลกๆอย่างที่พระพายสัมผัสได้

“เอ่อ..อาบก่อนเถอะ”

“พร้อมกันนี่แหละ..ไป”  พระพายลังเลไม่น้อย การอาบน้ำพร้อมกับคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคยดูจะผิดวิสัยไปเสียหน่อย ไม่อยากที่จะอาบพร้อมคนอย่างพิธานจริงๆ

“ไม่ดีกว่า” พระพายตัดสินใจไม่ไปอาบพร้อมกัน พิธานก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ จึงเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อไปชำระร่างกายจากคราบเหงื่อไคลโดยไม่ได้รอพระพายแต่อย่างใด สุดท้ายพิธานก็อาบน้ำเสร็จโดยที่พระพายได้แต่นอนรออยู่บนเตียง


        พิธานเดินออกมาพร้อมกับสวมกางเกงผ้าเนื้อนุ่มขายาวเรียบร้อย คงแต่งตัวเสร็จตั้งแต่ในห้องน้ำแล้ว พระพายเมื่อเห็นอย่างนั้นจึงต้องลุกไปอาบน้ำบ้างแต่เหมือนกำลังขาจะอ่อนเปลี้ย ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงบนพื้นทันทีที่ยืนขึ้น พิธานเดินเข้ามาพร้อมกดสายตามองต่ำ สายตานิ่งเฉยไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายที่เห็นภาพนั้น

“หมดแรงรึไง?” ถามโดยไม่คิดจะยื่นมือมาช่วยหรือใดๆทั้งสิ้น เป็นคนแล้งน้ำใจอย่างที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน

“ถ้าไม่ช่วยก็ไม่ต้องมาพูด” พระพายบ่นเบาๆกับตัวเองก่อนที่จะใช้มือดันพื้นเพื่องัดตัวเองที่นั่งกองอยู่กับพื้นให้ลุกขึ้นเองให้ได้ พิธานยืนกอดอกมองพระพายที่ตัวสั่นไปทั้งตัวเพราะขาไม่ยอมรับน้ำหนักของร่างกาย

“มานี่” พิธานยื่นมือไปตรงหน้าของพระพาย พระพายเมินหน้าหนีทันทีอย่างไม่อยากรับความช่วยเหลือ

“นี่มึนดึกแล้ว จะลุกหรือไม่ลุก?” พระพายยังคงเมินเฉย

“ถ้าไม่ลุกจะทำต่อตรงพื้นนี่อีกยกล่ะกัน” เพียงเท่านั้นพระพายจึงยอมจับมือของพิธานอย่างยอมแพ้ คนอะไรชอบขู่ชอบบังคับ แม้จะหน้าตาจะดูดีขนาดไหนแต่ก็แสดงสีหน้าเฉยชา ดูแล้วไม่น่ามีใครมาหลงเสน่ห์ได้


        พิธานออกแรงเล็กน้อยดึงพระพายขึ้นมาจากพื้นห้องก่อนที่จะคว้าเอวพระพายที่เซตัวเข้าไปหา ตอนนี้กลายเป็นพิธานกำลังกอดพระพายเอาไว้ สายตาของทั้งสองสบมองกันเพียงครู่ ก่อนที่สายตาของพระพายจะเสมองไปทางอื่น โดยที่มือของพิธานแตะตรงเอวพลางลงน้ำหนักมือเบาๆ ลูบไล้ไปมาจนมาถึงตรงนี้พระพายถึงเพิ่งจะนึกได้ว่าตอนนี้กำลังเปลือย

“หยุดนะ” ร้องออกมาพลางดันตัวเองออกทันที

“จะอะไรหนักหนา” พิธานพูดเท่านั้นก่อนที่จะปล่อยมือออกจากเอวแล้วจูงมือพระพายไปยังห้อง

“คงไม่ต้องอาบให้หรอกนะ”

“ไม่ต้อง” พระพรายกระแทกเสียงใส่ก่อนที่จะเกาะประตูห้องน้ำแล้วเดินเข้าโดยเกาะฝาผนังเพื่อพยุงตัวไปยังใต้ฝักบัว


        อาบน้ำเพียงครู่เดียวเท่านั้นเพราะตอนนี้ง่วงนอนและเหนื่อยล้าจนเกินว่าจะมาสนใจเรื่องพวกนี้แล้ว พระพายค่อยๆเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัว มองเห็นชุดนอนสุดเก่าของตัวเองวางอยู่บนเตียงแล้ว เพราะจำได้ว่ามันถูกกองอยู่ตรงข้างเตียงแล้วทำไมตอนนี้มันถึงมาวางอยู่ตรงนี้ได้

“เร็วๆเข้า จะปิดไฟแล้ว” พิธานถือรีโมทสีขาวอันเล็กเป็นการบ่งบอกว่าจะปิดไฟจริงๆ พระพายรีบสวมเสื้อกางเกงโดยเร็วก่อนที่จะล้มตัวลงนอนบนเตียงราวกับกำลังฝึกทหารไม่ผิด


        พิธานปิดไฟทันทีที่พระพายล้มตัวลงนอน แต่ก็ยังมีไฟสีเหลืองนวลอ่อนๆจากโคมไฟหัวเตียงอยู่ดี พระพายกรอกตาขึ้นลงอย่างไม่พอใจมากนักที่พิธานออกคำสั่งและตัวเองก็ทะลึ่งทำตามแต่โดยดี


        พระพายนอนหันหลังให้พิธาน ไม่อยากมองหน้าให้ตัวเองหงุดหงิดก่อนนอนเปล่าๆ เสียงในห้องเงียบสงบจะมีแค่เสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆที่แสดงถึงการทำงานของมัน พระพายที่ทำท่าจะหลับแต่กลับสะดุ้งตัวขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงเสื้อนอนตัวย้วยของตนถูกเลิกขึ้น กำลังชั่งใจว่าจะหันไปว่าหรือจะนอนนิ่งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวดี สุดท้ายพระพายเลือกที่จะนอนนิ่งเฉยเพราะอยากรู้ว่าพิธานคิดจะทำอะไร


        นิ้วมือแตะลงบนแผ่นหลังตรงที่ถูกฟาดด้วยไรดิ้งครอป ความเจ็บแสบในส่วนนั้นยังคงมีอยู่ พระพายเองไม่อาจจะมองเห็นได้ว่ามันแดงก่ำถึงขนาดนั้น แต่รู้สึกคันนิดหน่อยเมื่อนิ้วมือของพิธานลากผ่าน ไม่อาจรู้ได้ว่าพิธานแตะมันเพื่ออะไรแต่รู้สึกอีกทีก็ต่อเมื่อเหมือนมีความนุ่มหยุ่นคล้ายริมฝีกปากแตะตรงนั้น...พิธานกำลังจูบรอยแผลพวกนั้นอย่างแผ่วเบาซึ่งผิดวิสัยจากสิ่งที่เจ้าตัวแสดงออกเป็นอย่างมาก


        พระพายใจเต้นแรงรู้สึกหน้าเห่อร้อน ความอ่อนโยนนั้นเฉียดฉิวแตะลงบนรอยแผลหลายๆจุดราวกับกำลังปลอบโยนให้หายจากความเจ็บ พระพายแทบจะกลั้นหายใจตอนที่ลมหายใจของพิธานรดลงบนแผ่นหลัง เพียงไม่นานนักพิธานก็หยุดการกระทำทั้งหมดลงพร้อมกับดึงเสื้อของพระพายลงจากนั้นค่อยดึงผ้าห่มมาห่มให้อย่างเบามือและไฟสีนวลก็ถูกปิดลง


        เสียงขยับตัวหายไปแล้ว เป็นไปได้ว่าพิธานคงหลับไปแล้วแต่พระพายกลับเบิกตากว้าง ไม่สามารถนอนหลับต่อไป รู้สึกตกใจกับการถูกสัมผัสเมื่อครู่ คนๆนี้ดูจะมีหลายมิติ ทั้งความเย็นชา ทั้งความนิ่งเฉย ความขี้เล่น ความรุนแรงและความอ่อนโยนที่แสดงออกมาทั้งหมด ล้วนแล้วแต่ดูสะเปะสะปะไม่น่าจะถูกรวมอยู่ในคนๆเดียวกันได้แต่มันก็ดันเป็นไปแล้ว ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ และที่ไม่เข้าใจยิ่งกว่าทำไมพระพายถึงเอาแต่คิดเรื่องของพิธาน ผู้ชายสุดเลวร้ายคนนี้จนกระทั่งหลับไปโดยไม่รู้ตัว...
...
..
.


        เวลาเกือบเที่ยงของวันอาทิตย์ นาฬิกาบนฝาผนังบอกเช่นนั้นแต่ทั้งสองคนยังคงหลับอยู่บนเตียงอย่างไม่มีทีท่าว่าจะตื่น แต่แล้วก็มีเสียงกดออดดังอยู่หน้าประตูห้องของพิธานเรียกให้พระพายต้องตื่นขึ้นมาเพราะเสียงกดออดรัวๆที่ดังอยู่


        ลืมตาขึ้นมาพบว่าใบหน้าของตัวเองแนบอยู่กับแผ่นหลังแน่นๆอีกทั้งแขนก็ยังโอบตัวของพิธานอยู่ด้วย พระพายตกใจรีบเด้งตัวขึ้นนั่งทันทีทั้งที่กำลังงัวเงียสุดขีด เพราะเพลียจัดหรืออย่างไรที่ทำให้พระพายถึงกอดแผ่นหลังของพิธานนอนตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่อาจรู้ได้ เสียงออดยังคงดังอยู่อย่างนั้นจนพระพายเลือกที่จะเขย่าตัวพิธานที่ยังคงหลับอยู่

“ตื่น..คุณ” ปลุกอยู่หลายครั้งแต่พิธานก็ไม่ยอมขยับเสียที

“ไปเปิดเองสิ” พิธานบอกด้วยน้ำเสียงแหบห้าว สงสัยเพราะยังไม่ตื่นนอนเส้นเสียงจึงเป็นเช่นนั้น

“แต่...”


        พระพายทำท่าจะแย้งแต่พิธานก็ยังหลับต่อไปอยู่ดี สุดท้ายจึงเลือกเดินสะโหลสะเหลไปยังประตูหน้าห้องที่เสียงออดยังคงรัวๆอย่างไม่ยอมเกรงใจใครหน้าไหนเลยทีเดียว

“เปิดแล้วครับ” เสียงยืดยานของพระพายบอกพร้อมเปิดประตูโดยที่ไม่ได้ดูก่อนว่าเป็นใคร

“พระพาย ชุดนอนนายนี่น่ารักนะ”


        เปิดประตูมาก็ต้องตกใจเพราะคนที่มากดออดเรียกคือไค ซึ่งเป็นเพื่อนของพิธานนั่นเอง ไคดูส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจส่งให้อย่างไม่นึกสงสัยในการที่มาเห็นพระพายอยู่ที่นี่ และพระพายเพิ่งสังเกตเห็นว่าไคสวมเสื้อยืดสีขาวและกางเกงนอน สภาพเหมือนเพิ่งตื่นไม่มีผิด

“เอ่อ..มาหาพิธานใช่ไหม?”

“ขอเข้าไปนะ”


        ไคยิ้มพร้อมกับเดินเกาหัวพลางหาว เดินไปยังห้องนอนของพิธานอย่างรู้จักทุกส่วนของห้องนี้ดี พระพายรีบปิดประตูแล้วเดินตามเข้าไปเห็นไคกำลังเขย่าตัวพิธานอยู่

“ตื่นๆ เฮ้ย ตื่นได้แล้ว”

“ไค กลับห้องมึงไปเลย” พิธานพูดอย่างอารมณ์เสียที่โดนขัดจังหวะการนอน จำต้องลุกขึ้นมาอย่างยอมแพ้

“วันนี้มีนัด ลืมไปแล้วเหรอ?” ไคพูดย้ำความทรงจำ พิธานนั่งนิ่งๆพยายามปรับสมองให้รับกับคำบอกของไค

“เออ จริงด้วย”

“นี่ถ้าไม่มาปลุก มึงคงหลับถึงเย็นสิท่า” ไคบ่าพลางนั่งลงบนเตียงนอน พระพายยืนมองอย่างไม่รู้จะทำอะไรดี

“กูตื่นแล้ว มึงก็กลับไปได้แล้ว” พิธานพูดแล้วกวักมือเรียกระพายไปเดินเข้าไปหา

“เออ บ่ายสองนะ อย่าลืมล่ะ” ไคบอกก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินไปตบไหล่พระพายที่ยังคงยืนนิ่งอยู่

“รีบไปหาพิธานเร็วๆ เดี๋ยวมันโมโห” ไคพูดเพียงเท่านั้นแล้วเดินออกจากห้องไป


        พระพายจึงจำต้องเดินเข้าไปหาพิธานที่นั่งอยู่ ไปยืนอยู่ตรงหน้าคนเรียกพลางจ้องมองราวกับจะถามว่าต้องการอะไรถึงเรียกให้มายืนอยู่ตรงนี้

“ไปอาบน้ำ” พิธานออกคำสั่ง

“เข้าใจแล้ว”


             พระพายตอบตกลงแต่โดยดี เมื่อเข้าไปในห้องน้ำสิ่งแรกที่ทำคือรีบดูแผลที่แผ่นหลังในกระจกบานโต แผลพวกนั้นไม่ได้เยอะแยะมากเท่าที่ควรและแต่ละรอยก็ไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนในความคิด แต่ความเจ็บปวดถึงถูกฟาดนั้นมันดูจะเจ็บปวดไม่เท่ากับรอยแผลที่ตีตราอยู่บนร่างกาย ยิ่งเห็นรอยแผลเหล่านี้ยิ่งทำให้นึกถึงเรื่องเมื่อคืน ความเร่าร้อนเหล่านั้นผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนจนต้องสะบัดศีรษะเพื่อละภาพนั้นทิ้งไป


             อาบน้ำเสร็จแล้วก็ออกมาค้นเสื้อผ้าในกระเป๋าเป้ที่หิ้วมาเมื่อคืน พระพายจัดการสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เห็นพิธานนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่

“มานี่” พิธานที่เห็นพระพายอาบน้ำแต่งตัวเสร็จออกมาจากห้องน้ำก็เรียกให้ไปหาทันที

“อะไร?”

“หันหลังมา” พิธานสั่ง พระพายเก้ๆกังๆก่อนที่จะหันหลังตามที่พิธานบอก พอหันหลังให้พิธานก็จับเสื้อเลิกขึ้นแล้วถอกออกอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวๆ จะทำอะไร?” พระพายร้องอย่าตกอกตกใจที่จู่ๆพิธานถอดเสื้อเขาออก

“จะดูแผล”


        พิธานไล่มองดูรอยแตกบนแผ่นหลังและดึงกางเกงและชั้นในของพระพายออกเพื่อดูแผลตรงเนื้อสะโพกเช่นกัน จากนั้นพิธานก็เอื้อมไปเปิดลิ้นชักเพื่อหยิบยาหลอดเล็กขึ้นมาแล้วเริ่มป้ายยาลงบนแผลเหล่านั้นอย่างเบามือ

“ทำไม?” พระพายถามในขณะที่พิธานกำลังทายาบางๆลนบนแผล

“ไม่มีอะไรทั้งนั้น” นั่นเป็นคำตอบของพิธาน แน่นอนว่าพระพายไม่ถามต่อใดๆอีก พระพายได้แต่ยืนนิ่งให้พิธานทายาอยู่อย่างนั้นจนเสร็จ

“เอายานี่ไปด้วย ทาทุกวันหลังอาบน้ำ”


        พิธานพูดจบก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งให้พระพายที่นั่งลงบนเตียงกุมหน้าอกตัวเองเพราะหัวใจเต้นถี่แรงจนเริ่มตกใจตัวเอง เพราะอะไร...ในการสัมผัสนั้นถึงรู้สึกถึงความห่วงใยหรืออะไรสักอย่าง รู้สึกถึงความใส่ใจและเป็นห่วงทั้งๆที่สีหน้าและท่าทางของเจ้าตัวดูขัดแย้งเสียเหลือเกิน


        พระพายนั่งอยู่อย่างนั้นจนถึงครึ่งชั่วโมง พิธานก็ออกมาจากห้องน้ำพอดี เจ้าตัวอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วและเดินไปห้องข้างๆซึ่งน่าจะเป็นห้องแต่งตัว


        ผ่านไปนานพอสมควรก็เห็นพิธานเดินออกมาพร้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็คสีดำเข้ารูปขา ทรงผมทรงเซ็ตให้เปิดขึ้นเห็นใบหน้าชัดเจน พระพายอึ้งไปพอสมควรที่เห็นพิธานแต่งตัวทางการ หากมองข้ามนิสัยที่แย่ถึงขั้นแย่มากแล้ว พิธานจัดว่าดูดีมากจนเทียบขั้นพระเอกดาวรุ่งในวงการได้เลยทีเดียว


        รูปร่างสูงโปร่ง กล้ามเนื้อปานกลางไม่ได้มีมากจนกำยำหรือผอมบางหุ้มกระดูก ผิวขาวสว่าง ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ดูเฉิดฉายแม้ใบหน้านั้นนิ่งเฉยจนดูเหมือนหยิ่งยโส ราศีเปล่งประกายจนพระพายต้องกระพริบตาถี่ๆ

“กลับเองนะ พอดีฉันรีบ” พิธานบอกพลางมองนาฬิกาที่ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงนิดๆแล้ว

“อืม”


        พระพายหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายแล้วเดินออกจากห้องทันที โดยที่มีพิธานเดินตามมาแล้วเดินไปกดออดห้องตรงกันข้าม พระพายหันกลับไปมองด้วยความสนใจและพบว่าคนที่เดินออกมาคือไคนั่นเอง สรุปห้องฝั่งตรงข้ามนี้ก็เป็นห้องของไค ห้องตรงข้ามที่พระพายสงสัยว่าเป็นของใคร สองคนนี้คงจะมีฐานะดีพอๆกัน สมกับที่เป็นเพื่อนกันจริงๆ

“ไปกันเถอะ” ไคเองก็แต่งตัวทางการเช่นกัน ไคนั้นอาจจะเพราะเป็นลูกครึ่งเลยดูตัวหนากว่าพิธานนิดหน่อย แต่ความสูงใกล้เคียงกันมาก ไคยิ้มให้พระพายก่อนที่จะเดินมาโอบไหล่พระพายเดินอย่างสบายอารมณ์

“ให้ไปส่งไหมพระพาย” ไคถาม ยังคงยิ้มกว้างอยู่เช่นนั้น

“ขอบคุณครับ แต่อย่าดีกว่า”

“ไม่มีเวลามากขนาดนั้น” พิธานพูด


             พระพายที่เหลือบไปมองพิธานที่เดินมาใกล้ๆ สายตาของพิธานนั้นจ้องมองแขนของไคที่โอบไหล่พระพายอยู่ สายตานั้นดูแข็งกร้าวแต่แค่เพียงครู่เดียวเท่านั้น นั่นทำให้พระพายคิดว่าตัวเองตาฝาดที่เห็นแบบนั้น


            ทั้งสามคนลงลิฟต์มาพร้อมกันพระพายทำท่าจะเดินแยกออกมาเพื่อไปนั่งแท็กซี่กลับห้อง แต่กลับถูกพิธานดึงไว้เสียก่อน

“อะไร?” พระพายถามทันทีที่ถูกดึงแขนไว้

“รอบหน้า อย่ามาสายอีกล่ะ” พิธานพูดพลางก้มลงสบสายตาของพระพาย สายตานั้นราวกับดึงดูดให้พระพายทำตัวไม่ถูก

“รู้แล้ว” พระพายว่าก่อนที่จะรีบดึงแขนออกแล้วรับเดินออกไปจากตรงนั้น


        พิธานหยิบแว่นกันแดดขึ้นสวมก่อนที่จะเดินไปยังลานจอดรถ พระพายมายืนรอแท็กซี่ด้วยใจที่เต้นแรง แค่สบตากับพิธานก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มแปลกๆไป ทำไมถึงต้องตื่นเต้นได้ถึงขนาดนี้ด้วย...

++++++++++++++++++++++

*Lyrics: Starving By Hailee Steinfeld, Grey ft. Zedd


ออฟไลน์ moosawvans

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
อีกตั้งสองอาทิตย์แน่ะ เสียยยยยยยยยใจ :ling3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14013
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +409/-25

ออฟไลน์ มาชิ มาชิ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
พิธานนี่ทำตัวโหดๆ แต่ก็แอบห่วงพายนะเนี่ย ตอนที่เข้านอนแล้วเปิดหลังจูบซับรอยแผลมันช่างละมุนแท้ :-[

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
ฮื่อออ เสพติดความอ่อนโยนของพิธานจังเลยค่ะ  :sad4:

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2190
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
รอวันเขารักกัน  :oni1: :oni1: :oni1:

ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-2
อร๊ายยยย
ทรมานหัวใจ

ออฟไลน์ catka12

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 714
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
 :m25: โอ๊ย...เรื่องมันเลือดสาดมาก แต่ทำไมมันดูมัวๆ... เมื่อไหร่จะหวานนนกันเนี้ย...  :katai1: anyway ชอบค่ะ  o13

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5150
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
ในความโหด มีความหวานซอนอยู่  :o8: :-[ :impress2:

ออฟไลน์ angelarty

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
พระพายติดใจแน่เบยอิอิ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +140/-6

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ __puppy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
พิธานร้ายแต่พระพายกำลังจะรัก :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ kimjuy_o

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 344
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +403/-1
สวัสดีค่ะ หายไปหลายวันเลย คิดถึงกันบ้างไหมคะ   :mew2: วันนี้มาลงตอนที่ 10 ค่ะ และเช่นเคยหลังจากตอนนี้ต้องพักนิยายจนกว่าจะเสร็จพระราชพิธีถวายพระเพลิงค่ะ อยากงดสิ่งบันเทิงจนกว่าบ้านเมืองเราจะผ่านช่วงที่โศกเศร้านี่ไปก่อนค่ะ อีกอย่างเรามีเดินทางไกลด้วยค่ะ เลยขอพักสักหน่อย เดี๋ยวจะกลับมานะคะ ไว้เจอกันค่ะ คิดถึงทุกคนนะคะ ขอฝากพิธานกับพระพายด้วยค่ะ อ่อ และหากมีคำผิดหรือข้อผิดพลาดอะไรก็ขออภัยไว้ด้วยนะคะ  :-[

++++++++++++++++++
Holler…เรียกฉันสิที่รัก
ตอนที่ 10 Good shit. 


He giving me that good shit
เขามอบของดีนั้นให้กับฉัน
That make me not quit, that good shit
นั่นทำให้ฉันตัดใจไม่ลงกับของดีๆเหล่านั้น


        เช้าวันจันทร์วันทำงานปกติของมนุษย์เงินเดือนทั้งหลาย วันนี้พระพายมาทำงานด้วยความรู้สึกเอื่อยเฉื่อย รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างถ่วงในความคิดตั้งแต่วันอาทิตย์วันที่ออกมาจากคอนโดของพิธานแล้ว เหมือนมีความรู้สึกอะไรบางอย่างติดขัดในใจ อธิบายตัวเองในตอนนี้ไม่ถูกจริงๆ


        เสียงโทรศัพท์มือถือร้องขึ้นเรียกให้พระพายดึงความคิดกลับมาสู่ความเป็นจริงตอนนี้ คนที่โทรมาไม่ใช่ใครแต่เป็นเก้านั่นเอง พระพายกดรับสายในขณะที่กำลังสแกนบัตรทำงานแล้วเดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง

“ว่าไง”

“พาย มึงเป็นไงบ้าง หายเงียบไม่โทรหากูเลย” มาถึงก็ตัดพ้อทันที

“กูยุ่งๆว่ะ”

“ไอ้พิธานนั่นนัดมึงบ้างรึยัง” พระพายเงียบไปก่อนที่จะมองซ้ายขวา พบว่ารุ่นพี่ในแผนกยังไม่มากัน

“มันนัดแล้ว”

“จริงเหรอ แล้วทำไมไม่โทรบอกกูวะ”

“มันกะทันหัน บอกมึงไม่ทัน”

“นอนกับมันแล้วใช่ไหม” คำถามนั้นทำเอาพระพายสะอึกเล็กน้อย

“อืม”

“เอาเถอะ แก้ไขอะไรไม่ได้ เดี๋ยวเลิกงานกูไปหา ไปกินข้าวกัน”

“ได้ๆ เดี๋ยวจะโทรไป”


        เป็นการจบสนทนาที่บ่งบอกว่าค่อยไปคุยกันหลังเลิกงาน พระพายถอนหายใจออกมาเพราะยังคงรู้สึกอึดอัดเหมือนเดิม คาดว่าการที่จะได้เจอเก้าเย็นนี้ ได้พูดคุยกับคนที่รู้เรื่องนี้มากที่สุดก็คงจะดีขึ้นกว่านี้

“พระพายสุดหล่อของพี่ ขี้ไม่ออกเหรอจ๊ะ หน้าถึงตูมขนาดนี้” เสียงทักทายของพี่กล้วยดังขึ้นมาพร้อมๆกับพี่ปีที่เดินตามมาอีกทั้งหัวเราะในคำทักทายนั้น

“กำลังปวดพอดีเลย ไปขี้เป็นเพื่อนผมหน่อยสิ” พระพายว่าพร้อมทำท่าจะดึงมือพี่กล้วยไปด้วย

“เดี๋ยวโดนโบก นี่กูยังไม่จัดการเรื่องคืนนั้นเลยนะ หันมาอีกทีหายหัวไปเฉย ไม่บอกกูสักคำ” พี่กล้วยบ่นพลางวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะ

“โธ่พี่ มีธุระด่วนจริงๆ ผมเลยฝากพี่ปีบอกพี่ไง” พระพายว่าพร้อมกับนวดไหล่เอาใจพี่กล้วยพัลวัน

“ไม่ต้องมาเอาใจกูเลย” พี่กล้วยทำท่าสะบัดเกินจริงจนพี่ปีต้องหัวเราะในท่าทางสะดีดสะดิ้งนั้น

“ป๋ากล้วยรูปหล่อพ่อรวยกล้วยก็ใหญ่ อย่างอนน้องพายสิ” พระพายงัดลูกอ้อนมาต่อสู้ทันที

“เออ กูกล้วยใหญ่ ยอมก็ได้” พี่กล้วยลูบคางเก็กท่าหล่อยอมรับคำยอของพระพาย จนพี่ปีที่นั่งอยู่อดพูดขึ้นมาไม่ได้

“ใหญ่เท่ากล้วยเล็บมือนางน่ะเหรอ” พี่ปีว่า พี่กล้วยรีบโยนกระเป๋าสะพายใส่พี่ปีทันที

“ไอ้ปากปีจอ เดี๋ยวมึงโดน”


        พระพายได้แต่หัวเราะออกมากับสงครามย่อยๆระหว่างพี่ปีแล้วพี่กล้วย ตอนนี้ทุกคนในแผนกมากันครบแล้ว ถึงเวลาการทำงานในวันแรกของสัปดาห์แล้ว หัวหน้าแผนกเดินมาสั่งงานทันทีที่มาถึง ทุกคนต่างจมงานกับงานของตัวเองจนไม่มีเวลาได้คุยเล่นกันเหมือนตอนเพิ่งมาถึง

...
..
.


        ในที่สุดเวลาการทำงานของวันนี้ก็สิ้นสุดลง ทุกคนต่างรีบล่ำลาและแยกย้ายไปทำธุระของใครของมัน พระพายเดินออกมาจากบริษัทและรีบโทรหาเก้าทันที โทรไปสองสามสายเก้าถึงจะรับสาย

“ทำไมรับช้าจังวะ” พระพายบ่นถามทันที

“โทษทีๆ งานเสร็จช้า แล้วนี่มึงอยู่ไหน?”

“อยู่หน้าบริษัท จะไปเจอกันที่ไหนดี”

“ไปร้านแถมหาลัยไหมมึง คิดถึงฝีมือป้าแต๋ว”

“เอาสิๆ ไม่ได้ไปกินนานแล้ว”


        สรุปนัดแนะที่นัดกันแล้ว พระพายจึงนั่งรถเมล์ไปเพราะราคาประหยัดกว่านั่งรถแท็กซี่ ใช้เวลาพอสมควรเพราะช่วงเวลานี้เป็นช่วงรถติดกว่าจะถึงร้านที่นัดกับเก้าไว้ก็ใช้เวลาพอสมควร


        ร้านอาหารของป้าแต๋วเป็นร้านอาหารกึ่งสวน ซึ่งเป็นร้านที่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยที่อยู่ไม่ไกลจากนี่ชื่นชอบเป็นที่สุดเพราะราคาไม่แรงจนเกินไป รสชาติอร่อยและบรรยากาศดี ร้านนี้จึงเป็นร้านยอดฮิตเวลามีเลี้ยงสายของเหล่านักศึกษา


        เมื่อเดินมาถึงก็เห็นเก้ายืนรออยู่หน้าร้านแล้ว แม้วันนี้เป็นวันธรรมดาแต่ลูกค้าก็ยังคงแน่นร้าน เก้าโบกมือให้พระพายที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินไปหา

“มาช้าเหมือนกันนะมึง”

“เออสิ รถติด เข้าไปกันเถอะ”


        โชคยังดีที่ในร้านอาหารยังพอมีโต๊ะว่างอยู่บ้าง แม้โต๊ะนั่นจะใหญ่ไปสำหรับสองคนแต่พนักงานเสิร์ฟก็อนุญาตให้ทั้งสองนั่งตรงโต๊ะตัวนี้ได้ พระพายและเก้านั่งลงสั่งอาหารโปรดกันทันที

“เป็นไงบ้างมึง เล่ามาสิ” หลังจากสั่งอาหารเสร็จ เก้ารีบถามพระพายทันที

“มึง กูมีเรื่องจะปรึกษา” พระพายเกริ่นหัวเรื่องขึ้นมา

“ว่ามา”

“คือ..กูไม่ค่อยมั่นใจตัวเองว่ะ ว่ากูเป็นพวกรสนิยมแบบไหน” คำพูดนั้นทำเอาเก้านิ่งไปชั่วขณะ

“มึง...ติดใจในผู้ชายแล้วเหรอวะ”

“ไม่รู้สิมึง มันมากกว่านั้น...คือ..พิธาน..เจ้านั่น มันมีรสนิยมแบบไม่เหมือนคนอื่น” พระพายกำลังพยายามหาคำพูดที่ดูจะดีที่สุดโดยที่ไม่ทำให้เก้าตกใจไปมากกว่านี้

“มันใช้โซ่แส้กุญแจมือรึยังไง?” เก้าถามพลางกลั้วหัวเราะ พระพายนิ่งไปช่วงครู่ เก้าถึงกับชะงักหยุดหัวเราะทันที

“มันทำแบบนั้นจริงๆเหรอวะ” เก้าถามอย่างตกใจ พระพายพยักหน้าแกนๆ เก้าพิงหลังเก้าพนักเก้าอี้ราวกับหมดแรงเอาดื้อๆ

“บอกกูสิว่ามันไม่ใช่ความจริง” เก้าทำท่าจะไม่เชื่อ

“มัน..เป็นแบบนั้นจริงๆว่ะ” พระพายยืนยันความคิดให้

“แล้วมึงสับสนเรื่องอะไร สับสนที่ว่านอนกับผู้ชายหรือเพราะ..เอ่อ..ไอ้ของพวกนั้นวะ?”

“ก็...ทั้งสองอย่างเลย” พระพายพูดเสียงเบาๆ

“ตายล่ะเพื่อนกู มึงเข้าไปสู่แดนสนธยาแล้ว” เก้านวดขมับอย่างเครียดแทนพระพาย

“มึง กูควรทำไงดี กูสับสนไปหมดแล้ว ทั้งๆที่เพิ่งนอนกับมันไม่กี่ครั้งเอง”  พระพายจนแต้มจนต้องระบายกับเก้า

“กูขอนึกหน่อยนะ” เก้าว่าพร้อมๆกับที่อาหารที่สั่งมาวางบนโต๊ะพอดี

“ข้าวมาแล้ว กินกันก่อน เดี๋ยวระหว่างนี้กูขอนึกหน่อย”


        ทั้งสองทานข้าวกันพูดคุยกันถึงเรื่องอื่นแทนที่จะเป็นเรื่องก่อนหน้านั้น ใช้เวลาไม่นานนักอาหารตรงหน้าก็พร่องลงจนเกือบจะหมดแล้ว

“อร่อยเหมือนเดิมเลย” พระพายพูดขึ้นมาพลางยกแก้วดื่มน้ำปิดท้ายหลังจากอิ่มแปล้ เก้านั่นนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างรู้สึกอิ่มจนจุก ตอนนี้ต้องนั่งรอให้ย่อยกว่านี้ถึงจะลุกเดินได้

“เอาล่ะ กูคิดออกแล้ว” เก้าพูดขึ้นมา

“อะไร?”

“มึงยังไม่เคยนอนกับผู้หญิงใช่ไหม มึงก็แค่ลองสักครั้ง มึงก็จะหาข้อเปรียบเทียบได้แล้ว” ความคิดของเก้าทำเอาพระพายส่ายหน้าเลยทีเดียว

“มึงนี่คิดได้นะ”

“ก็ใช่ไง วิธีนี่ดีที่สุดแล้ว ไม่แน่ พอมึงนอนกับผู้หญิงมึงอาจจะติดใจมากกว่ากับไอ้นั่นก็ได้นะ”


        ลองมาคิดๆดูก็จริงอย่างที่เก้าบอก ในชีวิตยังไม่เคยลองขึ้นครูหรือมีอะไรกับผู้หญิงเลยสักครั้งแล้วจะเอาอะไรมาเปรียบเทียบว่าผู้หญิงหรือผู้ชายดีกว่ากัน พูดกันตามตรงคงไม่มีใครเชื่อว่าอายุป่านนี้แล้วพระพายยังไม่เคยทำเรื่องอย่างว่าเหมือนใครเขา ไม่ใช่ไม่มีอารมณ์หรืออย่างไรแต่พระพายคิดว่าการมีอะไรกับผู้หญิงสักคนมันต้องมาจากความรักเป็นพื้นฐาน และมันจะผูกมัดกับคนๆนั้นไปอีกนานแสนนาน นั่นทำให้พระพายรู้สึกว่ามันลึกซึ้งเกินไป สุดท้ายจึงเลือกช่วยตัวเองมากกว่าจะไปนอนกับใครหรือซื้อกินอย่างที่เพื่อนร่วมรุ่นชอบทำ

“เอาตามนั้นก็ได้ จะไปเมื่อไหร่ล่ะ?”

“คืนนี้เลย เพราะถ้าขืนรอช้ากว่านี้มึงอาจจะกลับตัวไม่ทัน”


        นั่นคือสิ่งที่เก้าบอกและเพียงไม่กี่อึดใจทั้งสองก็มายืนตระหง่านอยู่หน้าสถานบันเทิงที่เรียกว่าอาบอบนวด ที่มีทั้งผู้หญิงในตู้และสาวไซด์ไลน์ สถานที่ดูหรูหราจนรู้สึกเป็นห่วงเงินในกระเป๋าไม่น้อยแต่เพื่อต้องการพิสูจน์งานนี้จะกี่บาทก็ต้องยอม

“สวัสดีครับ มาครั้งแรกใช่ไหมครับคุณลูกค้า” เสียงทักทายจากพนักงานต้อนรับ


        ทางนั้นพยายามพูดให้พระพายและเก้าสมัครสมาชิกรายปีแต่ทั้งสองก็ปฏิเสธไปและในที่สุดก็ตกลงที่จะเลือกสาวไซด์ไลน์เพื่อไม่อยากเสียเวลาเพราะพรุ่งนี้เช้าต้องทำงานแต่เช้า


            เมื่อเข้าไปอีกห้องหนึ่งมีผู้หญิงสวยๆหน้าอกโตๆแต่งตัวรัดรูปจนเห็นแล้วหายใจไม่ออกแทนนั่งรอกันอยู่หลายคน พระพายนั้นไม่รู้จะเลือกแบบไหนดีสุดท้ายชี้ไปที่ผู้หญิงตัวเล็กหน้าอกพอใช้ได้มาหนึ่งคน ส่วนเก้านั้นเลือกอยู่นานกว่าจะได้มา

“เอาล่ะ โชคดีนะมึง...น้อง ฝากเพื่อนพี่ด้วยนะ” เก้าพูดแค่นั้นก่อนที่จะเดินตามผู้หญิงที่ตัวเองเลือกไปยังห้องข้างๆ

             เมื่อเข้าไปในห้องซึ่งเป็นห้องมีเตียงนอนขนาดสำหรับสองคน ภายในห้องเปิดไฟสีส้มนวลๆชวนให้เคลิบเคลิ้ม ผู้หญิงคนนั้นเธอยิ้มหวานให้

“มาครั้งแรกใช่ไหม?” เธอชวนคุย พระพายพยักหน้ารับ ยอมรับว่าตื่นเต้นพอสมควรที่เห็นผู้หญิงคนนั้นเริ่มถอดเสื้อผ้าเหลือแต่ชุดชั้นในแล้ว


        หุ่นของเธอจัดว่าดูดี ผิวขาวสวยทุกอย่างดูสมส่วนคุ้มในราคาที่พระพายจ่ายไปถึงสองพันห้า เธอเริ่มจัดการถอดเสื้อผ้าให้พระพายตอนนี้พระพายจึงเปลือยกายต่อหน้าเธอ รู้สึกอายไม่น้อยที่ต้องมาเปลือยกายต่อหน้าคนแปลกหน้าเช่นนี้


        พระพายนอนลงบนเตียง เธอเริ่มเล้าโลมพระพายทีละเล็กทีละน้อย กฎเหล็กของเธอคือต้องสวมถุงยางอนามัย ไม่ใช้ปากให้และห้ามจูบเธอเด็ดขาดซึ่งพระพายก็ยอมรับมันและพูดกันตามตรงพระพายไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี

“พี่ยังไม่เคยมีอะไรกับกับใครใช่ไหม?” เธอถามเมื่อพระพายเกร็งตัวอย่างเห็นได้ชัด

“อืม ครั้งแรกน่ะ” ถ้าไม่นับกับผู้ชายล่ะก็นะ

“เดี๋ยวหนูจะสอนพี่เอง” เธอจูบคอของพระพาย พระพายหลับตาลงพยายามซึมซับความรู้สึกแปลกใหม่นี้แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพของพิธานที่กำลังลูบไล้ร่างกายแทนเสียได้


        พระพายสะดุ้งตัวลืมตาขึ้นมา เมื่อตอนนี้เธอกำลังจับส่วนนั้นของพระพาย ฝ่ามือเธอนุ่มนิ่มก็จริงแต่ไม่ได้ให้ความรู้สึกเสียววูบวาบเหมือนตอนที่พิธานจับมัน


        ยิ่งทำยิ่งรู้สึกแปลกๆเหมือนยังไม่พอ เหมือนยังไม่ถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการ ไม่เร้าใจไม่กระหายไม่ตื่นเต้นเลยสักนิด ยิ่งหลับตาลงเท่าไหร่ภาพของพิธานยิ่งแจ่มชัดขึ้น อารมณ์ร่วมกับหญิงสาวคนนี้ไม่แสดงออกมาให้เห็นเลยสักนิด

“พี่ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า มันไม่ขึ้นเลย” เธอเอ่ยถามพระพาย ที่กำลังมองส่วนกลางของตัวเองที่จะห่อเหี่ยวชอบกล

“ขอโทษที พี่คงทำไม่ได้แล้วล่ะ” พระพายเอ่ยอย่างขอโทษ

“ไม่เป็นไรพี่ ก็ดีหนูจะได้ไม่เหนื่อย แต่พี่โอเครึเปล่าไม่เสียดายเงินเหรอ”

“ก็อย่างที่เห็น ช่างเถอะ” พระพายรีบไปหยิบเสื้อผ้าสวมใส่ทันที

“พี่..ถามหน่อย พี่ไม่ได้เป็นเกย์ใช่ไหม?” พระพายสะดุ้งตัวเบาๆเมื่อโดนถามคำถามนั้น

“มะ..ไม่ๆ พี่แค่เหนื่อยๆ” พระพายแกตัวทันที

“ถ้าพี่เป็นก็ไม่แปลกหรอก ท่าทางพี่ให้อยู่ ถ้าอย่างนั้นหนูจะแอบออกไปก่อนนะ พี่จะอยู่ในห้องนี้ก่อนสักพักก็ได้”


        เธอบอกก่อนที่จะเดินออกไปทิ้งให้พระพายจดจ่ออยู่กับความรู้สึกที่ไม่รู้จะพูดอย่างไร ต้องยอมรับแล้วว่าพระพายไม่สามารถมีอะไรกับผู้หญิงได้ สาเหตุไม่ใช่ใครเลยแน่นอนว่าคือพิธาน กามารสที่พิธานมอบให้นั้นมันไม่สามารถหาอะไรมาเปรียบเทียบได้ ยามถูกพันธนาการ ถูกรัดข้อมือข้อเท้า รู้สึกตื่นเต้นมากจนร่างกายแปลกๆ ยามถูกรูดรั้ง พรมจูบตามร่างกาย ข้อเท้า โคนขา หรือตามซอกคอ มันรู้สึกวูบวาบอย่างไม่อยากจะเชื่อและยิ่งถูกปิดตาอีกทั้งเวลาที่ถูกฟาดด้วยอุปกรณ์ที่ชื่อเจ้าไรดิ้งครอปนั่นมันรู้สึกเจ็บปวดแต่ความต้องการมากขึ้นไปกว่าเดิมอีก ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกจดจำ แม้จะเพิ่งโดนกระทำแบบนั้นมาแต่ต้องยอมรับว่าติดอกติดใจจนไม่สามารถหาอะไรมาทดแทนได้


        พระพายต้องจำยอมรับเรื่องทั้งหมดโดยไม่อาจจะหลอกตัวเองได้อีก ว่าสิ่งที่พิธานมอบให้นั้นมันหฤหรรษ์จริงและตกหลุมพรางกามารมณ์นั้นอย่างยากที่อาจจะห้ามใจหรือคิดตัดใจได้อีกแล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่พระพายตระหนักดีคือการที่พิธานไม่ใช่คนดีและต้องมีวันที่เรื่องเหล่านี้ต้องยุติลง หากเมื่อวันนั้นมาถึงพระพายคงจะหาทางทำให้ตัวเองหลุดออกจากวังวนเรื่องพวกนี้ได้


        คิดได้อย่างนั้นพระพายจึงเดินเข้าห้องน้ำเพื่อปลดเบาและพบว่าแกนกายของตนเองนั้นเริ่มแข็งตัวขึ้น เพียงแค่คิดเรื่องคืนนั้นก็เป็นถึงขนาดนี้เลยหรือ ได้แต่ส่ายหน้าระอาในความคิดอันทะลึ่งเหล่านั้น พระพายรีบจัดการทันทีเพื่อไม่ให้ออกไปแล้วชี้โด่ใส่หน้าคนอื่นเขา


        เร่งจังหวะมือของตัวเองพลางนึกถึงเรื่องคืนนั้น ยิ่งมีความต้องการสูงขึ้นจนในที่สุดใช้เวลาเพียงไม่นานพระพายก็ทำมันสำเร็จ เสียงหายใจหอบเข้าออกดังก้องในห้องน้ำ

“นี่เราทำอะไรอยู่เนี่ย”


        พระพายบ่นตัวเองก่อนที่จะรีบล้างทำความสะอาด ตลกตัวเองไม่น้อยที่เสียเงินหลายพันเพื่อมาช่วยตัวเองแทนที่จะได้นอนกับสาวไซด์ไลน์คนสวยเมื่อครู่นี้ นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดในชีวิตของพระพายก็ว่าได้


        พระพายออกมานั่งรอที่ล็อบบี้ รอเก้าที่ยังไม่ออกมาพนักงานต้อนรับเข้ามาถามไถ่ว่าเหตุใดถึงออกมาเร็วขนาดนี้ พนักงานบริการไม่ดีหรืออย่างไรกว่าพระพายจะพูดให้เข้าใจก็ใช้เวลาพอสมควร

“เป็นไงพาย เบาตัวไหมมึง?” เก้าที่เดินออกมาพอดีเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าสบายตัวอย่างเห็นได้ชัด

“กลับกันเถอะมึง” พระพายพูดเท่านั้นก่อนที่จะเดินออกจากสถานที่แห่งนั้น เมื่อออกมาไกลพอสมควรแล้วพระพายจึงเอ่ยขึ้น

“เก้า...คือกูทำไม่ได้ว่ะ”

“อะไรนะ นี่มึงไม่ได้ทำเหรอ” เก้าร้องออกมาอย่างตกใจ

“ก็เออนะสิ กู...กูทำไม่ลงว่ะ ภาพคืนนั้นมันติดตากูเกินไป” พระพายสารภาพตรงๆกับเก้าที่กำลังถอนหายใจ

“มึงไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ ตอนที่น้องเขาจะทำให้มึงน่ะ”

“มันก็ตื่นเต้นนิดๆนะ แต่พอน้องเขาจับตัวกู...กูไม่รู้สึกอะไรเลย”

“พระพาย...มึงรู้ใช่ไหมว่ามันหมายถึงอะไร”

“รู้...รู้สิ กูถอยกลับไปที่เดิมไม่ได้แล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นมึงก็ต้องสัญญากับกู ต่อจากนี้ต้องเล่าให้กูฟังตลอด กูไม่อยากให้มึงถลำลึกลงไปกว่านี้ เป็นไปได้มึงต้องอย่าให้มันเลยเถิดไปกว่านี้”

“มีอะไรกูจะมาบอกมึงแน่นอน”

“ดี ถ้าอย่างนั้นก็กลับเถอะ แยกกันตรงนี้เลย อ่อ ครั้งหน้าถ้ามันนัดมึงอีก บอกกูนะ อย่าลืม”

“ได้ๆ ครั้งนี้จะบอก” พระพายว่าก่อนที่จะขึ้นแท็กซี่ที่เก้าเรียกให้


        พระพายขึ้นรถแท็กซี่แล้วเอนตัวพิงเบาะ ความรู้สึกที่อัดอั้นเมื่อเช้าค่อยๆจางหายไปแล้ว เหลือแต่เพียงความจริงที่พระพายต้องยอมรับว่าจากนี้ไปพระพายต้องยับยั้งตัวเองอย่าให้เข้าไปสู่ดินแดนลึกลับที่พิธานมอบให้ไปมากกว่านี้แล้ว เพราะไม่เช่นนั้นคนที่จะลำบากก็คือตัวพระพายเอง...

++++++++++++++++
Lyrics:Everyday By Ariana Grande ft. Future


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-10-2017 10:53:03 โดย kimjuy_o »

ออฟไลน์ 13love32108

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 74
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
นี่ถือว่าพิธานทำสำเร็จนะเนี่ย ต้องรอดูกันต่อไปว่าพระพายจะติดใจเซ็กส์พิธานมากขนาดไหน

ออฟไลน์ มาชิ มาชิ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
พี่ธานค่ะ รับผิดชอบพระพายไปตลอดชีวิตเลยค่ะ

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
เรื่องไปทดสอบกับผู้หญิงอย่าให้พิธานรู้เป็นอันขาดเลยนะ
ไม่อย่างนั้นเจอพระพายโดนจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบแน่

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5150
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
เอาใจช่วยนะ เข้าใจว่าอยู่ในช่วงสับสนทางเพศ  :a6: :a6:

ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-2
กลับหลังไม่ทัน ก็เดินหน้าเลยพระพายน้อย
สู้ๆ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14013
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +409/-25
ถ้าคนๆนั้นรู้จะเป็นอย่างไรนะ

ออฟไลน์ o4u0n7

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
 :เฮ้อ: จะเดินหน้าก็ติดตรงเวลา จะถอยหลังก็รับรองว่าลงแดงแน่ๆ

ออฟไลน์ Laliat

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 276
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด