[แจ็ค/เท็น] ตอน21 (1/2) เรื่องของเราไม่เกี่ยวกับวงไพ่ #ญอผู้หญิงโศกา (3/5/62)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [แจ็ค/เท็น] ตอน21 (1/2) เรื่องของเราไม่เกี่ยวกับวงไพ่ #ญอผู้หญิงโศกา (3/5/62)  (อ่าน 23050 ครั้ง)

ออฟไลน์ หน่วยกล้าวาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 147
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +204/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม




==============================================================


เรื่องของเราไม่เกี่ยวกับวงไพ่ #ญอผู้หญิงโศกา
(ภาคต่อจาก #ซอโซ่ล่ามธีร์ #ชอกะเชร์คู่กันต์ เป็นภาคของแจ็คกับเท็นค่ะ)


ตอนที่ 01 : สิบเอ็ดปีก่อน
ตอนที่ 02 : ดวงจันทร์ที่หันหลังให้
ตอนที่ 03 : น้ำท่วมปาก
ตอนที่ 04 : จุดเริ่มต้นในวันนั้น
ตอนที่ 05 : เข้าใกล้อีกนิด
ตอนที่ 06 : บรรยากาศเก่า ๆ
ตอนที่ 07 : ความจริงที่ไม่อยากยอมรับ
ตอนที่ 08 : หวานเย็นโง่ ๆ ในวันที่ร้อนระอุ
ตอนที่ 09 : ที่นั่งโซน D ในรอบ 10 ปี
ตอนที่ 10 : ห้องแห่งความลับ
ตอนที่ 11 : เรื่องที่แกล้งจำไม่ได้
ตอนที่ 12 : สาเหตุของความหวังดี (PART 1/2)
ตอนที่ 12 : สาเหตุของความหวังดี (PART 2/2)
ตอนที่ 13 : จุดเปลี่ยน
ตอนที่ 14 : หัวใจที่หยุดเต้น (PART 1/2)
ตอนที่ 14 : หัวใจที่หยุดเต้น (PART 2/2)
ตอนที่ 15 : ฟ้าหลังฝน
ตอนที่ 16 : แปลก (PART 1/2)
ตอนที่ 16 : แปลก (PART 2/2)
ตอนที่ 17 : ปั่น (PART 1/2)
ตอนที่ 17 : ปั่น (PART 2/2)
ตอนที่ 18 : อาการผิดปกติ (PART 1/2)
ตอนที่ 18 : อาการผิดปกติ (PART 2/2)
ตอนที่ 19 : โคม่า (PART 1/2)
ตอนที่ 19 : โคม่า (PART 2/2)
ตอนที่ 20 : ไปข้างนอกไม่ได้เรียกเดท (PART 1/2)
ตอนที่ 20 : ไปข้างนอกไม่ได้เรียกเดท (PART 2/2)
ตอนที่ 21 : คิดถึงเกินไป (PART 1/2)

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-05-2019 20:14:26 โดย หน่วยกล้าวาย »

ออฟไลน์ หน่วยกล้าวาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 147
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +204/-0
 

#ญอผู้หญิงโศกา
ตอนที่ 01
สิบเอ็ดปีก่อน




ถ้าโตขึ้น... ความรู้สึกในวันนั้นมันจะจางลงได้บ้างหรือเปล่า?

 

 



“คนเราแม่งย้อนแย้ง”

 

บทสนทนาที่ขาดตอนไปสักพักถูกจุดขึ้นมาโดยเด็กหนุ่มชุดนักเรียนกางเกงขาสั้นที่นั่งอยู่ข้างตัว แจ็คหันไปมองเสี้ยวหน้าเพื่อนสนิทซึ่งเหม่อมองไปยังแม่น้ำอย่างไร้จุดหมาย ดวงตาคู่นั้นอัดแน่นไปด้วยความเศร้าเพราะปัญหาที่รุมเร้าเข้ามา และเขากังวลเหลือเกินเพราะไม่รู้ว่าการนั่งอยู่ตรงนี้มันช่วยเยียวยาอะไรให้เพื่อนได้บ้างหรือไม่?

 

“เมื่อวานคิดอีกอย่าง แต่ผ่านไปแค่วันเดียวก็เปลี่ยนใจแล้ว”

 

“คนเราโตขึ้นทุกวัน ตอนเจอมึงครั้งแรกกูก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้มานั่งอยู่ตรงนี้” หลังจากที่เขาพูดจบเท็นก็นิ่งไป ก่อนรอยยิ้มแรกในรอบวันจะแต่งแต้มบนใบหน้าของอีกฝ่าย ซึ่งมันทำให้คนมองมาตลอดทั้งวันใจชื้นขึ้นมาบ้าง

 

“นั่นสิ ใครจะรู้ว่าเด็กสมองกลวงอย่างกูจะเข้าเรียนที่เดียวกับมึงได้”

 

“เพราะใครล่ะ?”

 

“เออ เพราะมึงช่วยเข็นช่วยเคาะกะโหลกให้ไง พอใจยัง?”

 

“พอใจมาก”

 

แจ็คแค่ยิ้มตอนถูกเอาคืนด้วยการยีหัวที่มันเหี้ยนเกรียนจนเรียกว่าสกินเฮด ฟ้ามืดแล้ว และใจของเท็นก็คงมีสีเดียวกับมัน เขาทั้งคู่เป็นเพียงเด็กมอสี่ที่อยากใช้ชีวิตให้สนุก โดยไม่ต้องรับรู้ปัญหาโลกแตกชวนปวดหัวของใครต่อใคร เพราะแค่เรื่องเรียนก็ชวนเครียดมากพอแล้ว

 

แต่คนเราเลือกเสพสุขอย่างเดียวได้ที่ไหน ชีวิตมันยาก ตราบใดที่ยังหายใจนั่นหมายความว่าเขากับไอ้หมอนี่ก็ยังต้องเดินไปข้างหน้า เผชิญกับปัญหาที่เล็กบ้าง ใหญ่โตบ้างแล้วแต่ว่าจะมาในรูปแบบไหน

 

ซึ่งวันนี้เป็นวันของเท็นที่ต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจว่าพ่อกับแม่มันไม่ได้ต้องการเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตกันและกันอีกต่อไปแล้ว

 

“กูถามอะไรอย่างดิแจ็ค”

 

เจ้าของชื่อไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้น เด็กหนุ่มผมสกินเฮดเพียงแค่มองเพื่อนสนิทที่เอาแต่ก้มหน้าจมกับความทุกข์ใจ เท็นมักจะพูดอยู่เสมอว่า ‘เรื่องของกูมันงี่เง่า’ และเขาก็ตอบกลับเพื่อย้ำถึงมิตรภาพให้รู้ว่า ‘งี่เง่าแค่ไหนกูก็อยากฟังอยู่ดี’

 

เรื่องพ่อแม่เลิกกันสำหรับบางคนอาจจะเล็กน้อยนัก แต่กับเท็นไม่ใช่ มันสนิทกับพ่อแม่และเข้าใจมาตลอดว่าทั้งคู่รักกัน กระทั่งได้รู้ความจริงว่าต่างฝ่ายแค่แสดงออกให้ลูกเห็นอย่างนั้น เพราะความจริงแล้วมันมีเรื่องของผลประโยชน์เข้ามาเอี่ยวด้วย

 

เท็นเลียริมฝีปากอยู่กับความคิดบางอย่างที่เขาคิดว่ามันคงทนเก็บไว้คนเดียวไม่ไหวแล้ว แจ็ควางมือลงบนบ่าเพื่อน บีบเบา ๆ พลางพยักหน้าก่อนจะสบตากัน

 

“มึงจะมีแฟนไหม?”

 

เกินความคาดหมายไปหน่อย แจ็คคิดว่าน่าจะเป็นคำถาม ‘ถ้าพ่อกับแม่มึงเป็นแบบนี้บ้าง มึงจะทำยังไงวะ?’ อะไรเทือก ๆ นั้น

 

“ที่กูถามเพราะพ่อแม่กูคุยกันว่าหลังจากเลิกกันแล้วจะมีคนใหม่เลยหรือเปล่า อะไรทำนองนั้นน่ะ”

 

“แล้วมันเกี่ยวเหี้ยไรกับการที่กูจะมีแฟน?”

 

“ไม่รู้ดิ กูรู้สึกว่าคนรักกันมันก็จะมีบางอย่างที่ผูกติด – เออ อาจจะไม่ได้รักกันมากแต่ยังไงก็ต้องมีความผูกพันกันบ้างใช่ไหมล่ะ แล้วกูรู้สึกว่าต่อให้เค้าเลิกกันไปแล้วก็คงมีคนไม่โอเคถ้าอีกฝ่ายจะมีคนใหม่ แม่กูล่ะคนนึง”

 

“อ่าฮะ?”

 

“ตอนนี้กูก็มีแค่มึง กูเลยอดคิดไม่ได้ว่าถ้าสักวันมึงติดแฟนจนหายหัวแล้วกูจะทำยังไง?” สายตาอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความประหม่า ปัญหาครอบครัวทำให้เท็นกังวลไปหมดว่าคนรอบตัวจะค่อย ๆ หายไปทีละคน

 

“ไอ้ธีร์ไง”

 

“ไม่นับมันดิ มึงก็รู้ว่ากูเคยทนอยู่กับมันเกินห้านาทีได้ที่ไหน” แจ็คยิ้มขำกับความจริงที่รู้อยู่แก่ใจ

 

“เอาน่า มันอาจจะปากหมาไปหน่อย แต่มันไม่คิดร้ายกับใครหรอก”

 

“กูรู้ แต่กูไม่ชอบ มันทำให้กูรู้สึกเหมือนตอนมอต้น”

 

 

 

*

 

 

 

“น่าอิจฉาพิงค์กับแบงค์ รักกันตั้งแต่มอสี่จนวันนี้ได้แต่งงานกัน มันไม่เคยหวั่นไหวกับคนอื่นเลยทั้งที่สังคมก็มีแต่คนหน้าตาดี ๆ แถมรวยอีก”

 

“จริง มันสองคนได้อยู่ห้องเดียวกันแค่ตอนมอสี่นะ มอห้ากับมอหกไอ้แบงค์ไปอยู่อีกห้อง”

 

“คนเรามันต้องไว้ใจกันแค่ไหนถึงจะประคับประคองกันมาจนถึงวันนี้ได้วะ เฮ้อ กูอยากมีแฟนบ้างเลยอะ ไปงานแต่งเพื่อนคนที่สี่แล้วนะเว้ย”

 

หญิงสาวสามคนในชุดเดรสสีกรมท่าลงจากแท็กซี่อย่างท้อแท้ในโชคชะตา เธอคนหนึ่งเงยหน้ามองโรงแรมที่เพื่อนสมัยมอปลายใช้จัดงานแต่ง ขณะที่คนข้าง ๆ เตรียมความพร้อมด้วยการเปิดตลับแป้งเช็กว่าลิปสติกติดฟันหรือไม่ ส่วนอีกคนพยายามตีสนิทกับรองเท้าส้นสูงคู่ใหม่ที่เพิ่งถอยมาจากยูเนียนมอลล์

 

“วันนี้กูจะรับดอกไม้ให้ได้ พวกมึงรอดู”

 

“ขอสักคนทีเท้ออออออ รวยไม่รวยก็ได้หมดอะตอนนี้ เหงาจริงจัง” เธอคนหนึ่งพนมมือขึ้นเหนือศีรษะ ปิดท้ายด้วยการพ่นเพี้ยงหวังให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นในงานแต่งที่ผู้คนมากหน้าหลายตามาเจอกัน ซึ่งไม่ได้มีแค่เพื่อนเก่าสมัยมัธยม 

 

และเหมือนว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์จะได้ยิน ท่านถึงได้ส่งสัญญาณให้ทั้งสามหันหลังกลับไปทันทีที่ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์รุ่น Yamaha M-Slaz ขับเข้ามาโดยชายหนุ่มใส่สูทสีเดียวกันกับเดรสของพวกเธอ แม้จะมีหมวกกันน็อกเต็มใบปิดบังใบหน้า แต่เหล่าหญิงสาวก็มองตามจนกระทั่งเท้าซ้ายของเขาคนนั้นแตะลงบนพื้น

 

“คุณพระ... ขายาวเหมือนหลุดออกมาจากการ์ตูนญี่ปุ่น” เธอคนหนึ่งป้องปาก

 

กระจกแป้งพับกับรองเท้าส้นสูงคู่ใหม่ไม่น่าสนใจอีกแล้ว เพราะตอนนี้สิ่งเดียวที่ยึดสายตาได้ก็คือชายคนนั้นซึ่งกำลังถอดหมวกกันน็อกออกจนได้เห็นชัด ๆ ว่าคนขับหรือว่ามอเตอร์ไซค์ที่หล่อกว่ากัน

 

เขาดูเร่งรีบ ตั้งแต่การล้วงหายางในกระเป๋ากางเกงมาคาบไว้ด้วยฟันขณะสองมือรวบผมที่ยาวเกือบประบ่าขึ้นมัดอย่างลวก ๆ

 

ให้ตาย ‘เขาเป็นใคร?’ นั่นคือคำถามที่เธอทั้งสามคิดเหมือนกันโดยไม่ได้พูดออกมา

 

เหมือนจะรู้ตัวว่าถูกมองอยู่ สายตาที่เคยจดจ้องกับขั้นบันไดเบื้องหน้าจึงเปลี่ยนมาทางนี้ ซึ่งคนมองก็ยิ้มอย่างเหนียมอาย แต่การทักทายครั้งนี้คงไม่ได้ผลนัก หนุ่มติสท์ผมยาวคนนั้นจึงส่งแค่สายตาเย็นชากลับมามากกว่าจะยกยิ้มมุมปากอย่างคนเจ้าชู้

 

“กูไม่สวยจนเขามองด้วยสายตาแบบนั้นเลยเหรอวะ?”

 

“อีเหี้ย นั่นแหละสเป๊กกู”

 

“เป็นเพื่อนใครวะ โคตรหล่ออะ”

 

“จะเพื่อนใครล่ะ ก็เพื่อนเรานี่แหละ”

 

“หะ?” ทั้งสองคนหันไปมองหญิงสาวที่ยืนถอนหายใจอยู่ด้านขวาสุด

 

“แจ็คไง แจ็คแฟนเก่าบลู”

 

 

 

*

 

 

แจ็ครู้จักเท็นตอนมอสองที่โรงเรียนสอนดนตรี เขาชอบร้องเพลงและสนใจเครื่องดนตรีอยู่หลายชนิด ซึ่งหนึ่งในนั้นคือกีตาร์ไฟฟ้า เขาจึงขอพ่อเรียนซึ่งท่านก็อนุญาต

 

แจ็คไม่ใช่คนอัธยาศัยดีเหมือนธีร์ก็จริง แต่ก็ไม่ได้เงียบจนถึงขั้นเรียกว่าเก็บปากเก็บคำ วันแรกที่เริ่มเรียนกีตาร์ไฟฟ้า เขาตรงเข้าไปนั่งข้าง ๆ เด็กผู้ชายต่างโรงเรียนที่คงคุ้นชินกับที่นี่มากกว่าเขา ซึ่งประโยคปลายเปิดการทำความรู้จักนั้นช่างเรียบง่าย กว่าจะทำให้อีกฝ่ายตอบได้ก็เล่นเอาเหงื่อออกเหมือนกัน

 

‘เราชื่อแจ็คนะ นายเรียนที่นี่นานหรือยัง?’

 

‘...’

 

‘เราชอบร้องเพลง แต่เพิ่งสนใจกีตาร์ไฟฟ้าเมื่อไม่นานมานี้ นายพอจะแนะนำให้เราได้ไหม?’

 

ไม่ได้ผล อีกฝ่ายเอาแต่มองอย่างหวาด ๆ ราวกับกลัวเขาจะเข้าไปทำร้ายอย่างไรอย่างนั้น แจ็คเป็นเพียงเด็กอายุสิบสี่ เขาไม่สามารถรับรู้ได้เพียงแค่มองภาพตรงหน้า และแน่นอนว่าการผูกมิตรยังไม่จบ

 

แจ็คหันไปรูดซิปกระเป๋าเป้เอาหนังสือฝึกเรียนกีตาร์ออกมาให้ดู ซึ่งอีกฝ่ายก็จ้องมองมันอย่างสนใจ เพียงเสี้ยววินาทีที่เขาเห็นว่าดวงตาคู่นั้นเริ่มมีประกาย ก่อนอีกฝ่ายจะเอากระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนตักไปไว้ข้างตัวและแทนที่ด้วยกีตาร์

 

แม้จะรู้สึกได้ถึงเส้นที่อีกฝ่ายขีดไว้ แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยอมให้เขาจับกีตาร์คู่ใจในสามวันถัดมา

 

‘กู... โดนแกล้งทุกวันเลย’

 

แจ็คไม่รู้ว่าเท็นพูดจริงหรือโกหก เขาเชื่อแค่ความรู้สึกของตัวเองว่าแววตาคู่นั้นคงมีความจริงใจมากพอให้กับเพื่อนใหม่คนนี้ แจ็คตั้งใจฟัง อย่างน้อยก็อยากแสดงออกให้อีกฝ่ายรู้ว่ายังมีใครคนหนึ่งอยู่ตรงนี้ และจะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจากคนอย่างเขา

 

‘โดนล้อว่าเป็นลูกแหง่เพราะแม่ไปส่งหน้าโรงเรียนทุกวัน กูคงไม่โดนขนาดนั้นถ้าไม่ขี้ฟ้องจนแม่ไปเอาเรื่องเพื่อนถึงโรงเรียน’

 

‘งั้นบอกให้แม่จอดข้างโรงเรียนได้ไหม แล้วมึงก็เดินเข้าไปเอง’

 

‘เค้าเคยฟังกูที่ไหนล่ะ เรื่องเดิมไม่เคยหยุดล้อก็มีเรื่องใหม่เพิ่มมาเรื่อย ๆ อีก ทำไมวะ เพราะกูไม่สู้คนก็เลยคิดว่าจะแกล้งยังไงก็ได้น่ะเหรอ?’

 

‘ไม่มีใครช่วยมึงเลยเหรอ เพื่อนสักคน?’

 

‘ขืนอยู่กับกูก็โดนไปด้วยน่ะสิ’ เท็นหัวเราะ ‘ล่าสุดพี่ที่เป็นดรัมฯไม้หนึ่งมาชอบกู ทุกคนเลยเอาใหญ่’

 

‘พี่เค้ามาชอบแล้วใช่ความผิดมึงที่ไหน?’

 

‘ตรงที่พี่เค้าคบกับพี่มอห้าอยู่ไง มันเลยเป็นเหตุผลที่ใคร ๆ คิดว่ามันก็สมควรแล้วถ้ากูจะโดนแกล้งทุกวันแบบนี้’

 

‘แต่มึงไม่ได้ยุ่งกับพี่เขาแล้วใช่ไหม?’

 

‘ไม่ สาบานได้ หลังจากรู้ว่าพี่เค้ามีแฟนแล้วกูก็ถอยออกมาเลย’

 

‘เปรี้ยวตีนจริง ๆ ตัวก็เท่านี้ดันเล่นพี่มอปลาย’

 

เขาว่าพลางยีผมอีกฝ่าย เท็นยิ้มเล็ก ๆ พลางปัดผมให้เข้าทรง คาดว่ามันคงภูมิใจอยู่ไม่น้อยแต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพูดอย่างยืดอกได้

 

‘รอยแผลนี่ก็มาจากคนพวกนั้นเหรอ?’ แจ็คถามและเท็นก็พยักหน้า

 

‘กูอยากหายไป กูไม่อยากเรียนที่นั่นแล้ว แต่กูก็โง่เกินกว่าจะสอบเข้าโรงเรียนเจ๋ง ๆ ได้ ก็เลยต้องทำใจอยู่โรงเรียนเอกชนแพง ๆ ที่มีแต่พวกเหี้ยนั่นต่อไป’

 

‘คนโง่ที่ไหนจะโซโล่กีตาร์ไฟฟ้าโหดแบบมึงวะ กูไม่เคยเห็น’

 

‘...’

 

‘มึงจะรู้สึกแย่ก็ไม่แปลก แต่มึงอดทนไว้นะ’

 

‘เพื่อให้ชินกับสิ่งที่พวกมันทำน่ะเหรอ?’

 

‘เปล่า อดทนอยู่กับมันระหว่างที่กูจะช่วยติวให้’

 

‘หะ?’

 

‘เรียนมอปลายที่เดียวกันไหม กูสัญญาว่าจะไม่ให้ใครมาทำร้ายมึงอีก’

 

 

 

*

 

 

“...”

 

“...”

 

หลังจากเซ็นอวยพรให้เพื่อนสมัยเรียนมอปลายพร้อมรับของชำร่วย เท็นก็โบกมือทักทายคนคุ้นหน้าคุ้นตาที่ไม่ได้เจอกันนานแล้ว นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ออกมาเจอผู้คนมากหน้าหลายตาอย่างนี้ มันก็คงนานมากจนรู้สึกว่าจำได้แค่หน้าหมากับแมวที่บ้าน ดังนั้นการพบปะเพื่อนเก่ามากหน้าหลายตาจึงจบด้วยคำว่า ‘เฮ้ยเป็นไง สบายดีปะ เออ กูก็เรื่อย ๆ ว่ะ’

 

แต่ความกระอักกระอ่วนก็เกิดขึ้นตั้งแต่บ่าวสาวยังไม่ทันตัดเค้ก เพราะทันทีที่เข้าไปถึงงาน ยังไม่ทันกวาดมองเก็บรายละเอียดให้ทั่วเลยด้วยซ้ำสายตาก็พลันไปหยุดกับเจ้าของผมที่รวบมัดขึ้นจนชวนให้รู้สึกแปลกตา

 

“ทางนี้เท็น ทางนี้!” กะจะชิ่งไปหาที่สูบบุหรี่แต่ก็ถูกหัวหน้าห้องรั้งไว้เสียก่อน ‘ปอย’ ตรงเข้ามากอดแขนพร้อมรอยยิ้มขณะที่เขาแทบจะกุมขมับตนเอง

 

“ไงปอยหมุย”

 

“เดี๋ยวตีปากเลย เลิกเรียกชื่อนี้สักทีได้ปะ?!” หญิงสาวมองค้อน ง้างมือขึ้นอย่างเอาจริง แต่เธอก็แพ้รอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าหล่ออยู่ดี “ทำไมแกหล่อจังวะ สีผมเด่นกว่าใครในงานนี้เลย”

 

“จะแย่งซีนเจ้าบ่าวไหม ถ้าไอ้แบงค์ตายก็ขอโทษล่วงหน้าด้วย” เท็นยักคิ้ว แกล้งหัวหน้าห้องที่เบ้ปากทำหน้ามุ่ย “เดี๋ยวอีกแป๊บนึงปอยก็จะไปเปลี่ยนเป็นสูทใช่ปะ?”

 

“ไม่อะ ทำไมฉันต้องเปลี่ยนวะ?” เธอฉายแววตาสงสัย

 

“ก็เพื่อนเจ้าบ่าวต้องใส่สูทไม่ใช่ – โอ๊ย!” เขางอตัวเป็นกุ้ง กลั้นขำกับท่าทีของหัวหน้าห้องที่ยังคงเป็นผู้หญิงโก๊ะ ๆ เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแม้เวลาจะผ่านไปสิบเอ็ดปีแล้ว

 

“มานี่เลย โต๊ะเราอยู่ตรงนั้น”

 

“เอ่อ... ปอยคงไม่ได้หมายความว่าเราต้องนั่งกับไอ้ --”

 

“แจ็คเหรอ? ใช่ โต๊ะนั้นแหละ”

 

 

ฟัค!

 

 

หลังจากได้ยินคำตอบ เท็นก็หันหน้าหลบไปอีกทางพลางหลับตาแน่น ก่อนจะสบถโทษโชคชะตา ก็ถ้าครึ่งปีก่อนไม่เปรี้ยวตีนทักไปท้ามันแข่งเกมก็คงไม่ต้องมารู้สึกแบบนี้หรอก

 

เพราะเคยชินกับการท้าดวลแล้วชนะหลายเกม แต่คราวนั้นเป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายทำให้เขารู้ว่ามันไม่เคยทิ้ง DotA เลยแม้จะไม่ได้ฟอร์มทีมลงแข่งเกมนี้ และใช่ สุดท้ายก็แพ้ยับอย่างหมา แอนตี้ได้โอกาสก็ด่าใน Twitch ลากยาวไปถึงรูปหมาแมวในไอจี

 

แต่เวลาจะช่วยเยียวยาอะไรได้ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังนึกขายขี้หน้าอยู่เลยเพราะฮีโร่ของเขาโดนไอ้แจ็คไล่ฆ่าไปหกเจ็ดตัวจนแทบไม่ได้ลืมตาอ้าปากทั้งที่เป็นฮีโร่ความหวังของทีม

 

“ไปโต๊ะไอ้กายแทนได้ไหม เหมือนตรงนั้นจะว่างอยู่พอดี” เขามองโต๊ะถัดไป แม้จะอยู่ใกล้กันแต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนหายใจอยู่ใกล้ ๆ อย่างกระอักกระอ่วนล่ะวะ

 

“ตรงนั้นไอ้ป๊อปนั่งแล้วอะ มันแค่แวะไปขี้”

 

“...เวรเอ๊ย”

 

“แกยังตึง ๆ กันอยู่เหรอ ผ่านไปตั้งสิบปีแล้วนะ” ปอยเงยหน้าถามเพื่อนตัวสูง แม้จะไม่สนิทกันมาก แต่เพื่อนทุกคนในห้องต่างก็รู้ว่าเท็นกับแจ็คแตกหักกันด้วยเรื่องอะไรบางอย่าง ซึ่งก็มีสตอรี่หลายเรื่องให้เลือกเชื่อ และเธอไม่รู้ว่าจะเชื่อแบบไหน เพราะทั้งคู่ก็ไม่เคยออกมาพูดตรง ๆ

 

“ก็ตามที่เห็น”

 

“ยังไงดี งั้นเดี๋ยวฉันขอเดินดูก่อนว่ามีโต๊ะไหนนั่งได้บ้าง ครั้นจะให้แกไปนั่งกับคนไม่รู้จักก็สงสารอีกอะ”

 

“เออ ๆ ไม่เป็นไร เดี๋ยวนั่งกับมันก็ได้” ไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้เพื่อน

 

อีกอย่าง... ไอ้หน้าตายนั่นก็เอาแต่มองมาเหมือนท้าทายว่าเขาจะกล้าไปนั่งด้วยหรือไม่ แต่เรื่องของวันนี้มันไม่เกี่ยวกับความกล้า เท็นแค่หาเหตุผลให้ตัวเองได้แล้วว่าไม่เห็นต้องหลบหน้าไอ้แจ็ค เพราะฉะนั้นการหายใจร่วมกันในโต๊ะงานแต่งสักสามชั่วโมงก็คงไม่แย่นัก

 

“เหยด... โต๊ะนี้ออลสตาร์ว่ะ”

 

“หุบปากไปเลยมึง” เขาผลักศีรษะคนข้าง ๆ ที่เป็นตัวเรียกเสียงหัวเราะประจำห้อง

 

“มาถึงก็เกรี้ยวกราดเลยนะแจ็คฟอร์ส”

 

“แจ็คเหี้ยไรล่ะ มันนั่งอยู่นี่!!!”

 

“อ้าว ใครหัวเทากูก็เรียกแจ็คฟอร์สหมดอะ! 555555”

 

ไอ้พวกเหี้ย ปั่นกันเก่งขนาดนี้เอามีดมาแทงอกกันเลยดีไหม ไอ้แจ็คก็นั่งนิ่งเหมือนคนตายไปแล้วเลยนะ อ้าปากพูดห่าอะไรบ้างก็ได้มั้ง ไม่ใช่ปล่อยให้โดนแซวหนักขนาดนี้

 

“พวกกูล้อเล่นนะ สร้างบรรยากาศอะ เผื่อพวกมึงสองคนจะเงยหน้าขึ้นมาคุยกัน”

 

“ถ้ากูทำอย่างนั้นแล้วหมาที่บ้านมึงจะหายป่วยไหม ถ้าใช่เดี๋ยวกูทำให้” เออ อย่างน้อยมันก็อ้าปากพูดได้บ้างแล้ว

 

“ไม่ใช่เพราะไอ้เท็นมานั่งนี่หรอก ไอ้แจ็คมันไม่ค่อยพูดอยู่แล้วมึงก็เห็นกันอยู่” ไอ้นายอดีตเพื่อนร่วมทีมอธิบาย ให้ตายเหอะว่ะ ทำไมพวกเวรนี่ต้องสนใจเรื่องเขากับไอ้ศพเดินได้นั่นด้วยวะ ก็แค่มองข้ามไปมันยากนักหรือไง?

 

“นี่ขาดไอ้ธีร์ใช่ไหม มันไม่มาเหรอวะ หรือว่ามัวแต่แคสเกมจนเบลองานแต่งเพื่อนเก่า?”

 

“นั่นดิ แต่จะว่าไปแล้วอาชีพนั้นมันรอดเหรอวะ กูเห็นเด็กแถวบ้านพยายามอัปคลิปลงยูทูปทุกวันแต่คนก็เข้าไปดูทีละร้อยสองร้อยเอง เงินก็ไม่ได้สักบาท”

 

“ชีวิตมันดีกว่ามึงแล้วกัน กูได้ยินมาว่าทีมมึงมีสปอนเซอร์ด้วยใช่ไหมวะแจ็ค แล้วก็ได้เงินจากยูทูปกับทวิชอีก” เพื่อนอีกคนหันไปถามไอ้แจ็ค ซึ่งมันก็พยักหน้าส่ง ๆ เหมือนอยากให้เรื่องจบ ๆ ไป

 

“อย่าเรียกว่ามันเลย ตอนนี้พระธีร์บวชอยู่” ไอ้นายพูดพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มระหว่างที่อาหารเริ่มทยอยเสิร์ฟ

 

อะไรนะ ไอ้ธีร์บวช?

 

“คนอย่างมันอยู่ในศีลในธรรมได้ด้วยหรือไง?” เขาแค่นหัวเราะ ตอนนั้นไอ้แจ็คถึงมองมาทางนี้อย่างเอาเรื่อง ทำไม? พูดถึงเพื่อนรักแค่นี้ถึงกับชักสีหน้าเลยสิ?

 

“ระวังปากหน่อย”

 

จากที่เคยเล่นสนุกก็นั่งหน้าแห้งกันหมดหลังจากรู้สึกได้ถึงกลิ่นมาคุ ทุกคนต่างกลอกตามองแจ็คกับเท็นที่ต่างก็ไม่มีใครยอมใคร เวรกรรมแท้... ที่แซวไปเพราะคิดว่าทั้งสองฝ่ายคงลืม ๆ ไปบ้างแล้วเพราะเรื่องตอนนั้นมันก็ผ่านไปแล้วตั้งสิบเอ็ดปี

 

“ขี้กลากขึ้นหัวกูแน่ ๆ” คนตลกประจำห้องหัวเราะแห้ง เกาศีรษะตัวเองจนผมยุ่งเหยิงหวังจะให้เพื่อนเปลี่ยนมาหัวเราะตนเองแทนแต่ก็ไม่ได้ผล

 

“จะทำให้ศาสนาเสื่อมเสียเปล่า ๆ มั้ง?”

 

“หัดเป็นห่วงคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?” เท็นไม่ชอบรอยยิ้มประชดที่อีกคนกำลังทำ แต่เขาก็ไม่อยากแพ้ตั้งแต่ตอนนี้

 

“ตั้งแต่ --”

 

“เฮ้ย! โต๊ะนั่นคนผมสีชมพูอย่างสวย พวกมึงดู ๆ” นายอมยิ้มกับความชุลมุนบนโต๊ะ

 

ชายหนุ่มผมเทายกเหล้าขึ้นดื่มย้อมใจ ขณะที่อีกฝ่ายเลือกมองหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้มลงไปให้ความสนใจกับโทรศัพท์มือถือ

 

 

 

*

 

 

 

เท็นไม่ได้ทำหน้าอมทุกข์อีกแล้ว อย่างน้อยก็ตอนที่เขาได้ใช้เวลาอยู่กับเพื่อนใหม่คนนั้น เราเข้ากันได้ดีจนอดคิดไม่ได้ว่าทำไมโลกถึงเหวี่ยงอีกฝ่ายมาช้าจัง ทำไมถึงปล่อยให้เขาทนอยู่กับเพื่อนจอมปลอมในขณะที่เสียงเพลงที่บรรเลงออกมาจากกีตาร์มันเข้ากับเสียงแจ็คได้ดีขนาดนี้

 

แจ็คเริ่มชวนเขาเล่นเกมออนไลน์จนได้รู้จักกับธีร์กับพี่ตั้บที่เป็นหัวหน้ากิลด์ เท็นยังคงไม่ชินกับการทำความรู้จักเพื่อนใหม่ เขายังคงมีกำแพงกับทุกคนที่ยื่นมือให้เพราะกลัวว่าจะด้านหลังจะซ่อนมีดเอาไว้ และสุดท้ายเขาก็จะตายเพราะถูกแทงซ้ำ ๆ อีก

 

แต่แจ็คบอกว่าธีร์กับพี่ตั้บเป็นคนดี เขาจึงพยายามเปิดใจรับเพราะเชื่อคำพูดเพื่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีใครโค่นตำแหน่งนัมเบอร์วันไปจากแจ็คได้ เพราะคนที่ทำให้รู้สึกว่ารักและใส่ใจความรู้สึกเขาจริง ๆ ก็มีแค่มันคนเดียว

 

‘แจ็ค ลองเล่นนี่กัน’

 

‘อะไร?’

 

เท็นไม่ได้อธิบาย คนที่มีกีตาร์โปร่งอยู่บนตักเพียงยิ้มราวกับคิดอะไรอยู่ ก่อนจะจับคอร์ดและเริ่มเล่นเพลงที่ฟังแค่แวบแรกแจ็คก็รู้ได้อย่างทันที

 

‘....คำถามอยู่ข้างใน.... อาจเป็นเพราะฉันนั้นทำไม่ถูก... อาจเป็นเพราะฉันนั้นให้ค่ามากกับมันเมื่อรักฉันเกิด...’

 

เท็นคงยิ้มกว้างมาก แจ็คถึงหัวเราะแล้วเอื้อมมายีผมจนต้องเบี่ยงศีรษะหลบ มือที่เคยเล่นกีตาร์หยุดลงเพื่อปรบมือ แจ็คถึงได้รู้ว่าที่ชวนเล่นเมื่อครู่คืออะไร

 

‘เล่นมาอีกสิบเพลงกูก็ร้องได้อยู่ดี’

 

‘จริงเปล่า?’

 

‘เออ มาเหอะ’

 

แจ็คชอบร้องเพลง แล้วมันก็ทำได้ดีจนถึงขั้นประกวดชนะหลายรายการ แต่อยู่ ๆ มันก็หยุดเพราะเหตุผลว่าอยากให้เป็นแค่งานอดิเรกที่อยากเล่นเพื่อความสบายใจมากกว่าจะฝึกร้องไว้เพื่อการแข่งขัน ที่ลงสมัครไปแต่ละครั้งก็เพราะว่าอาจารย์ขอเท่านั้น

 

เท็นเริ่มเล่นกีตาร์อีกครั้งพร้อมความคาดหวังว่าเพลงต่อไปแจ็คจะเดาถูกหรือไม่ และเสียงฮัมในลำคอในท่อนแรกก็ทำเขาหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง

 

‘ฉันเคยบอกรู้สึกจะเมื่อวันก่อนซึ่งเธอก็รู้... ว่าความผูกพัน ทำให้ฉันฝันละเมอ...’

 

เพลงกอดยังคงถูกเล่นและขับร้องไปพร้อมกัน เรากำลังสนุกกับการคาดเดา และเขารู้สึกดีเหลือเกินที่แจ็คร้องได้ทุกเพลงราวกับว่าเราสื่อถึงกัน

 

‘เพลงนี้ไม่ได้แน่นอน’

 

‘ก็ว่ามา’

 

เท็นจับคอร์ดกีตาร์แล้วเริ่มเล่นเพลงใหม่ขณะมองอีกฝ่ายอย่างท้าทาย

 

‘ก่อนท้องฟ้าจะสดใส ก่อนความอบอุ่นของไอแดด ก่อนดอกไม้... จะผลิบาน ก่อนความฝัน... อันแสนหวาน’

 

 

*

 

 

ในใจไม่เคยมีผู้ใด จนความรักเธอเข้ามา ทำให้ดวงตาฉันเห็นความสดใส ข้างกายไม่เคยมีผู้ใด จนความรักเธอมีเมตตา เป็นพลังให้ฉันสู้ต่อไป บนโลกที่โหดร้าย.... เหลือเกิน~♬♪

 

แจ็คฮัมเพลงพลางเขย่าขาเบา ๆ เป็นจังหวะกับเพลงรักเก่า ๆ ที่ทำให้งานแต่งไม่น่าเบื่อจนเกินไป เขาอมยิ้มขณะมองเจ้าบ่าวเจ้าสาวสบตากันอย่างขลาดอายที่ต้องแสดงความรักกันตรงนั้นต่อหน้าคนอื่น

 

เพลงก่อนของโมเดิร์นด็อกยังคงเล่นต่อไป จนถึงท่อนฮุคหลังที่ทำให้นึกถึงใครอีกคนที่เคยร้องคอรัสให้เมื่อนานมาแล้ว และรอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็ค่อย ๆ จางหายขณะถูกดึงกลับไปในอดีตเมื่อสิบกว่าปีก่อน

 

‘แจ็ค’

 

ชายหนุ่มหันไปตามเสียงในความคิด ก่อนจะพบว่าเจ้าของเสียงนั้นกำลังฮัมเพลงขณะที่เพื่อนคนอื่น ๆ ยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายคลิปคู่บ่าวสาว เขาเห็นว่านิ้วทั้งสี่ของไอ้เท็นกำลังขยับ และเพียงครู่เดียวเท่านั้น คนที่ร้องเพลงได้ดีกว่าเล่นกีตาร์จึงรู้ว่านิ้วทั้งสี่นั้น... กำลังเปลี่ยนคอร์ด

 

กาลครั้งหนึ่งแจ็คเคยคิดว่าคนตรงหน้าคงฆ่าเด็กมอต้นที่รักการเล่นกีตาร์คนนั้นไปแล้วด้วยสังคมและสิ่งแวดล้อมที่ทำให้หิวกระหายความโด่งดัง จนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนนี้...

 

 

เขาถึงได้รู้ว่าเด็กมอสองคนนั้นยังคงมีชีวิตอยู่

 

 

 

TBC

 


#นั่งเหม่ออยู่กลางงานแต่งเพราะยังหาผัวไม่ได้

 

 

 

 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-08-2018 23:29:54 โดย หน่วยกล้าวาย »

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3

ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 415
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ทำไมถึงได้แต่งได้ดีแบบนี้คะเราตกบ่วงทั้งสามเรื่องเลยขอบคุณมากๆค่ะขอบคุณจริงๆรอติมตามตอนต่อไปนะคะ จากที่หลงพี่ธีร์ทำไมพี่แจ๊คมาตกเราแรงขนาดนี้ :hao5:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3167
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-0

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +621/-7
คู่นี้มีอะไรให้ลุ้นด้วยเหรอ 55555 ดราม่ากันมาตั้งเป็นสิบปี หรือปาฏิหาริย์จะมีจริง

ออฟไลน์ MeiHT

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
กลัวหน่วงงง แต่อยากให้พี่ซึมเศร้าแมนของเรามีความสุขซะที

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
เม้นให้ทุกเว็บที่ลงเลยค่าาาาาา ไฟนัลลี่ในที่สุดพี่แจ็คก็คลอดออกมาซักที  :mew1:
ทำไมเท็นดูเคะจังน้าตอนมอต้น โดนบุลลี่อีกตะหาก อะไรทำให้ทั้งสองคนแตกหักจนมองหน้าไม่ติดนะ
ฮือ แล้วพี่แจ็คทำไมโซผัวตั้งแต่มอสองอะคะ งงไปหมด

ออฟไลน์ หน่วยกล้าวาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 147
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +204/-0
 

#ญอผู้หญิงโศกา
ตอนที่ 02
ดวงจันทร์ที่หันหลังให้

 

 







“มึงว่าพอโตขึ้นเราจะยังเป็นเพื่อนกันอยู่เปล่าวะ?”

 

คนขี้กังวลยิงคำถามมาอีกครั้ง กับเรื่องที่เขาเองก็จินตนาการไม่ออกว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

 

“นั่นสิ”

 

“เรียนจบ แต่งงานมีครอบครัว แล้วก็เลี้ยงเด็กจนกว่ามันจะโตเป็นผู้ใหญ่ นั่นคือเป้าหมายชีวิตที่ใคร ๆ ก็บอกว่า ‘ต้องทำให้ได้นะเท็น’ แต่กูก็อดคิดไม่ได้ว่าพอถึงตอนนั้นแล้วเราจะยังเป็นแบบนี้อยู่ไหม หรือว่าต่างฝ่ายต่างแยกทางไปมีชีวิตของตัวเอง?”

 

การเป็นผู้ใหญ่ช่างซับซ้อนนัก หลายครั้งที่แจ็คเห็นพ่อพูดถึงเพื่อนเก่าสมัยเรียนมัธยมซึ่งนาน ๆ ทีถึงจะมีโอกาสได้เจอกัน ทั้งที่เคยสนิทกันมากจนให้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิต แต่พอเวลาผ่านไปสิ่งแวดล้อมก็ผลักดันให้ทุกคนเดินหาเส้นทางที่ต้องการ จนความสนิทในวันนั้นกลายเป็นเพียงความทรงจำในช่วงเวลาหนึ่ง

 

“มองไร หน้ากูเหมือนโดเรม่อนที่จะพามึงนั่งไทม์แมชชีนไปอนาคตได้เหรอ?” แจ็คคาดโทษเขาที่เอาแต่ถามเรื่องชวนปวดหัว “กูจะรู้ไหมล่ะ ตอนนี้กูเพิ่งอายุสิบหกนะ”

 

“ก็ลองคิดดูเล่น ๆ จะเป็นไร แต่จากสภาพแล้วกูน่าจะหาเมียได้ก่อน”

 

“อ้าปากคุยกับคนอื่นนอกจากกูกับพวกไอ้ธีร์ให้ได้ก่อนไหมครับ ถ้ามึงแต่งก่อนจริงกูจะสาธุให้งาม ๆ” ไม่พูดอย่างเดียว แจ็คพนมมือขึ้นเหนือศีรษะปั่นไอ้ซื่อบื้อที่หัวเราะร่าอย่างพอใจ

 

“มึงต้องเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้กูนะเว้ย ล็อกคิวไว้แล้ว ห้ามตาย ห้ามหายไปไหน”

 

“หาเมียให้ได้ก่อน จริง ๆ” แจ็คทำหน้าเนือยติดตลก

 

“เดี๋ยว ๆ นี่มึงสูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?” เท็นถามไอ้หัวสกินเฮดที่อยู่ ๆ ก็เอาซองสี่เหลี่ยมเล็กกว่าฝ่ามือออกมาพร้อมไฟแช็ก มันยังใหม่เอี่ยมไม่เคยถูกแกะ และแจ็คก็ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วแสดงความไก่อ่อนด้วยการพยายามกะเทาะมันออกมา

 

“วันนี้แหละ”

 

“มึงสูบเป็นไง?” เขาและอีกฝ่ายต่างก็เป็นเด็กที่อยู่ในกรอบไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง ดังนั้นการเห็นอีกฝ่ายคาบบุหรี่ไว้แล้วจุดไฟแช็กจึงเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่ไม่คุ้นชิน

 

“แค่ก ๆ”

 

“ไอ้เหี้ยเอ๊ย” เท็นหลุดขำพลางตบหลังเพื่อนสนิทที่สำลักควันอย่างน่าอาย แจ็คลูบอกตนเองทั้งที่ยังกระแอมไอ ก่อนจะหันมาทำหน้าเหยเกใส่เขา

 

“สักหน่อยปะ?” คนถูกชวนไม่ได้คิดอะไรมากมายนัก เท็นยังคงขำแล้วรับบุหรี่ตัวใหม่มาซึ่งคนข้างตัวก็จัดแจงจุดไฟแช็กให้ และเขาก็ได้รู้ว่าตรงนี้ไม่ได้มีไอ้โง่แค่คนเดียว

 

“แค่ก ๆ” เท็นหันหลบไปกระแอมไอ ท่ามกลางเสียงหัวเราะสะใจของเพื่อนสนิท

 

การสูบบุหรี่ไม่ใช่แค่อัดควันเข้าแล้วพ่นออกทางปาก เท็นนั่งนิ่งพลางมองสิ่งในมือที่ทำให้ผู้ชายหลายคนดูเท่เพียงแค่ถือมันไว้ แต่เขากับเพื่อนสนิทกลับทำออกมาจนดูตลก

 

“ขำเชี่ยไรนักหนา?” ไฟสีแดงอ่อน ๆ เริ่มไหม้เข้าหามวนจนส่วนขี้บุหรี่ร่วงลงบนหญ้า ไม่มีใครอัดควันอีกแล้ว เด็กที่อยู่ในชุดนักเรียนมอปลายแค่เอนหลังนอนพิงกับผืนหญ้าทั้งที่ยังถือบุหรี่ไว้อย่างนั้น

 

“ก็ที่เราทำเรื่องโง่ ๆ เพราะคิดว่ามันเท่แต่สุดท้ายก็เละไม่เป็นท่าไง”

 

“แถมยังเหม็นฉิบหายอีกต่างหาก”

 

“ฮะ... กูโดนด่าแน่ถ้าพ่อได้กลิ่น”

 

“รู้อย่างนี้แต่ก็เสือกยื่นให้กูสูบด้วย พ่อกูก็ไม่ได้ใจดีขนาดนั้นนะเว้ย ขากลับแวะซื้อสเปรย์ดับกลิ่นเลย” เท็นบ่นอุบอิบ แต่คนข้าง ๆ กลับหัวเราะชอบใจ

 

“ดึกป่านนี้แล้วคิดว่าพ่อมึงยังจะนั่งรออยู่หรือไง”

 

“เออ ก็จริง แต่เสื้อผ้ามันก็ยังมีกลิ่นอยู่ดีไหม?”

 

“แอบเอาไปขยี้ในอ่างอาบน้ำตากสิ กูก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน” เด็กเกรียนพยายามโตเกินวัยให้คำแนะนำกันและกัน ซึ่งเท็นก็พยักหน้ารับเห็นด้วยกับความคิดนี้ “ทั้งที่สูบไม่เป็น แต่กูเสือกรู้สึกดีมาก”

 

“ทำไมวะ?” ทั้งคู่มองท้องฟ้าในกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน มันไม่มีกลุ่มดาววาววับเหมือนสมุดภาพระบายสีตอนประถมต้น บนนั้นช่างว่างเปล่านัก เหมือนกับอนาคตของเขาที่มองไม่เห็นอะไรเลย

 

“เพราะมึงอยู่ตรงนี้มั้ง”

 

“...” เท็นเห็นหน้าเพื่อนไม่ชัดนัก ที่ตรงนี้มันมืดเกินกว่าจะมองเห็นว่าอีกฝ่ายยิ้มกว้างแค่ไหนตอนกำลังบอกว่าเขานั้นสำคัญ

 

“จะมีสักกี่คนที่ทำเรื่องบ้า ๆ ไปกับเราได้ทั้งที่มันก็รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรควรไม่ควร”

 

“นั่นสิ”

 

เท็นละสายตาจากคนข้าง ๆ แล้วกลับไปสนใจท้องฟ้าอีกครั้ง เด็กหนุ่มยิ้มออกมาเพียงเพราะเห็นว่าบนท้องฟ้าที่คิดว่าว่างเปล่ามีดวงจันทร์ประดับอยู่เกือบสุดขอบ มันคงอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรกแล้ว แต่เขากลับเอาแต่มองหาความมืดแล้วปล่อยให้ตัวเองดำดิ่งเคว้งคว้างจนเพิกเฉยแสงสว่างอยู่ห่างเพียงหางตา

 

“ดูนั่นสิ”

 

“อะไร?”

 

“ดวงจันทร์วันนี้เหมือนมึงเลยว่ะ” แจ็คขมวดคิ้วพร้อมหันมาสบตากับเขาระหว่างรอเฉลยคำตอบ ซึ่งคนที่มีมุกตลกฝืด ๆ อยู่ในใจก็หลุดขำพรืดทั้งที่ยังไม่ได้พูด “...หัวกลมเหมือนกันเปี๊ยบ”

 

“หัวมึงเป็นสี่เหลี่ยมหรือไงไอ้หน้าหมา?”

 

“โอ๊ย!!!!”

 

เท็นรีบยกมือขึ้นบังศีรษะตนเองหลบฝ่ามือที่เพื่อนรักเหนี่ยวมาราวกับจะสั่งสอนให้สำนึก เขายังคงหัวเราะไปกับบรรยากาศที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ จนเรื่องพ่อแม่แยกทางกันเริ่มจางหายไปจากความคิด แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่อย่างน้อยเขาก็รู้สึกดีเพราะมีเพื่อนสนิทอยู่ตรงนี้... ข้าง ๆ กัน

 

 

 

*

 

[Pandrift] ความในใจที่ผมอยากพูดถึง TEN10

 

ออกตัวก่อนว่าผมเป็นแฟนคลับเท็นมานาน ตั้งแต่ฝีมือยังอยู่ในระดับที่ไม่มีใครมองจนเขาพัฒนาขึ้นมาอยู่ในระดับแนวหน้า ผมมองเห็นความพยายามของเขา ก็เลยนึกเสียดายถ้าคนฝีมือดีขนาดนั้นจะถูกบอยคอร์ตเพราะนิสัยส่วนตัว

โอเค มันอาจจะจริงที่นิสัยเขาไม่น่าคบหาจนทำให้เพื่อนร่วมทีมทนไม่ได้ มันคงมีส่วนจริงอยู่บ้าง แต่บางครั้งมันเป็นเพราะเท็นคนเดียวจริง ๆ เหรอครับ? เพราะล่าสุดผมรู้สึกว่ามันไม่เมคเซนส์เลยสักนิดที่ทีมใหญ่ทีมหนึ่งบีบให้เขาออกเพียงเพราะเกมนั้นไม่ได้รับชัยชนะ

หนำซ้ำสมาชิกในทีมก็ยังออกมาโพสต์แขวะอ้อม ๆ ในเฟซบุ๊ก ถึงจะไม่ได้ระบุชื่อแต่ถ้าอ่านเนื้อความและการตอบโต้ใต้คอมเมนต์ ผมว่าต่อให้เป็นเด็กอนุบาลก็คงเดาถูกว่ากำลังพูดถึงใคร การโบ้ยให้เป็นความผิดเท็นมันสมควรแล้วเหรอครับ ทั้งที่เกมนั้นสมาชิกอีกสองคนทำได้แย่กว่าเขาด้วยซ้ำ

แต่มันก็น่าจะฟังขึ้นอยู่ เพราะการปล่อยให้เท็นโดนชาวเน็ตด่ามันคงดีกับชื่อเสียงทีม อย่างน้อยคนก็หลับหูหลับตาคิดกันไปได้ว่าที่แพ้เพราะมีเท็นอยู่ ไม่ใช่เพราะฝีมือทีมด้อยลง ก็ไม่รู้สินะครับ หลายครั้งที่ผมหงุดหงิดกับสิ่งที่เท็นเป็น แต่ผมรู้สึกว่ามันมากเกินไปไหม

อะไรผิดก็ว่าไปตามผิดสิครับ ไม่ใช่เอะอะมีอะไรก็ไปลงที่เขา คน ๆ หนึ่งจะต้องเป็นสนามอารมณ์ให้พวกคุณโดยไม่มีมูลเหตุแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่ เพลา ๆ กันลงบ้างก็ดีนะครับ

Ancients041

 

 

ความเห็นที่ 1

แต่เขาก็ไม่เห็นหยุดเลยนี่คะ ก่อนหน้านี้ก็ไปท้าพวกพี่แจ็คแข่ง คนไม่ถูกกันควรอยู่ห่าง ๆ กันหรือเปล่าคะ แต่เขาก็เลือกไปวุ่นวายทำให้คนอื่นหัวเสียอยู่เรื่อย ขอโทษที่เห็นใจไม่ลงค่ะ

          BabiizAlice

ความเห็นที่ 4

ถ้ามองในมุมแฟนคลับ ผมเห็นด้วยกับเจ้าของกระทู้เรื่องฝีมือเท็นนะครับ แต่ถ้าให้ถอยออกไปหลาย ๆ ก้าวเพื่อมองภาพให้กว้าง ๆ ผมว่านิสัยเท็นก็เป็นปัญหาเหมือนกัน ถ้าปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น ผมคิดว่ามันคงมีสักวันที่เท็นจะเจอทีมที่เปิดใจรับเขา

Vincent

ความเห็นที่ 9

เกลียดมันครับ ตัวฉิบหายแห่งวงการเกม 55555555555555555555555555555555

สมาชิกหมายเลข 6651778

 

 

 

เหมือนทุกครั้งที่เปิดเว็บไซต์แล้วต้องเจอกับอะไรแบบนี้ ชายหนุ่มเลื่อนนิ้วหัวแม่มือสไลด์จอโทรศัพท์ช้า ๆ อ่านข้ามบ้าง ตั้งใจบ้าง แต่ก็แค่ครู่เดียวก็กดล็อกหน้าจอเพราะคิดว่าควรพอกับการรับรู้ความคิดของคนอื่นที่มีต่อตนเองได้แล้ว

 

งานแต่งไม่เคยสนุกอย่างไรวันนี้ก็ยังคงเหมือนเดิม หลังจากปลีกตัวเข้ามานั่งเล่นมือถือในห้องน้ำอยู่สักพัก ชายหนุ่มผมเทาก็ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายแล้วเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ให้ช่องสี่เหลี่ยมบนนั้นเป็นจุดยึดสายตาระหว่างที่สมองกำลังคิดว่าควรไปอยู่ส่วนไหนของโลก

 

ออกไปด้านนอกหาจุดนั่งสูบบุหรี่ระหว่างรอถ่ายรูปรวมรุ่นดีไหม ใช่ มันเข้าท่าพอสมควรเลยล่ะ พอทุกอย่างจบจะได้กลับไปนอนเล่นกับหมาแมวที่บ้านเสียที

 

เปิดประตูห้องน้ำออกไปพร้อมควานหาบุหรี่ออกมาคาบไว้ขณะขายาวก้าวไปหาพื้นที่โล่งสูดอากาศหายใจหลังจากถูกบีบคอตายในโลกโซเชียลมาเมื่อครู่ จุดนั่งอมควันคงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก ซึ่งเขาหวังว่าจะมีคนห่วงกินหรือติดลมคุยกับเพื่อนเก่ามากกว่าจะมีใครชิงไปนั่งสูบบุหรี่ตัดหน้าก่อนแล้ว

 

จริงอยู่ที่เท็นเคยเป็นคนรักการเข้าสังคม แต่นั่นก็ก่อนที่เขาจะถูกชาวเน็ตรุมประณามจนทุกวันนี้แทบไม่เหลือที่ยืน จะบอกว่าเปลี่ยนเป็นคนรักสันโดษก็ไม่ใช่ เพราะถ้าจะพูดให้อายตัวเองหน่อยก็คงต้องบอกว่าไม่กล้าคุยกับใครเพราะกลัวถูกตอกหน้ากลับมาด้วยเรื่องแย่ ๆ ที่เคยทำมากกว่า

 

เขาไม่ได้สำนึก เอาเข้าจริงก็แค่ไม่อยากพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่ทำให้ต้องถอนหายใจเพราะคำพูดใคร ‘เคยคิดจะกลับตัวเป็นคนดีบ้างไหม?’ ‘ไม่หรอก คนอย่าง TEN10 น่ะเหรอจะเลิกทำตัวเหี้ยใส่คนอื่น ไม่มีทาง’ ใช่ ที่คนพวกนั้นพูดไปก็ถูกทั้งหมด ว่าแต่... ทำไมเขาต้องเป็นคนดีล่ะ ในเมื่อคนเหล่านั้นก็มือถือสากปากถือศีล ด่าทอเขาด้วยคำหยาบสารพัดแต่ก็กล้าชี้หน้าสั่งสอนคนอื่นว่าควรเป็นคนดีให้ได้เนี่ยนะ... ถามจริง?

 

“ถ้าไม่ไหวก็ร้องออกมาเถอะ”

 

อยากพ่นควันออกแต่ก็ต้องอมไว้ในปากเพราะสะดุดกับประโยคเมื่อครู่ซึ่งเหมือนจะพูดกับเขาแต่ก็ไม่ใช่ว่ะ ตรงนั้นมีใครนั่งอยู่ เขามองไม่เห็น แต่ดูเหมือนว่าคนอยากปลีกตัวออกมาจากความน่าเบื่อหน่ายจะไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวแล้ว คู่รักเหรอ หรือว่าใคร?

 

“ให้พี่ไปหาไหม อีกครึ่งชั่วโมงก็เสร็จแล้ว”

 

ผิดคาดเพราะบทสนทนานั้นไม่มีเสียงโต้ตอบ เท็นชะโงกหน้ามองหาต้นเหตุหลังกระถางต้นไม้ ก่อนจะพบว่าชายคนนั้นคือคนที่นั่งทำหน้าเหม็นเบื่ออยู่โต๊ะเดียวกันตั้งนานสองนาน

 

“จะออกไปไหน ตอนนี้มันดึกแล้ว ซอยหอเราก็เปลี่ยว แพรว ฟังพี่หน่อยได้ไหม?”

 

แพรว?

 

หมายถึงเด็กผู้หญิงตัวเล็กน่ารัก ๆ คนนั้นที่เคยได้แชมป์ RoV หรือเปล่า? คิดว่าน่าจะใช่ เพราะเห็นว่าอยู่ก๊กเดียวกัน ก็ถ้าไอ้หมอนั่นไม่ได้จีบสาวชื่อซ้ำกับน้องนุ่งอยู่น่ะนะ?

 

“เลิกเข้าไปส่องเฟซกับไอจีเขาได้แล้ว เดี๋ยว จะวางทำไม เกรงใจอะไรอีก พี่บอกแล้วไงว่าคุยได้ แพรว – เดี๋ยว ให้ตาย...”

 

จากที่คิดว่าควรมีมารยาท อยู่ ๆ ก็อยากเป็นคนส้นตีนขึ้นมาเสียอย่างนั้น เท็นก้าวเข้าไปหยุดอยู่ตรงระเบียง มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างคีบบุหรี่อัดมะเร็งเข้าปอด ก่อนจะพ่นควันให้ลมพัดไปตามทิศจนคนที่นั่งหัวเสียกับโทรศัพท์ตรงนั้นมองมาด้วยแววตาไม่สบอารมณ์

 

“โทษที ไม่รู้ว่ามีคนอยู่”

 

“...”

 

“อ๊ะ ๆ จะรีบไปไหน?” เท็นถอยหลังหนึ่งก้าวขวางคนที่กำลังจะเดินกลับเข้าไปในงาน ทั้งคู่สบตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร และคงมีเพียงเขาที่ยกยิ้มอย่างพอใจที่เห็นอีกฝ่ายหัวเสียได้อีกครั้ง

 

“มีอะไร?”

 

“สักหน่อยไหม เผื่ออารมณ์จะดีขึ้นบ้าง” แจ็คลดระดับสายตามองซองบุหรี่ในมืออีกคน ก่อนจะเงยหน้าสบตากันอีกครั้ง

 

จะมาไม้ไหนอีกล่ะ?

 

อีกฝ่ายอมยิ้มชอบใจหลังจากเขาเอาบุหรี่มาคาบไว้แทนที่จะเดินชนไหล่ไปอย่างไม่ใยดี แจ็คไม่อยากหาเหตุผลที่ยังอยู่ตรงนี้ แต่ถ้าเดินหนีก็คงถูกตามวอแวประชดประชันให้หัวเสียกว่าเดิม ซึ่งเขาไม่อยากรู้สึกอย่างนั้น

 

แจ็คล้วงกระเป๋าในสูท แต่ยังไม่ทันเอาไฟแช็กออกมาบุหรี่ก็ถูกจุดให้โดยคนที่ใบหน้าไม่เคยเข้าใกล้กันขนาดนี้มานานแล้ว เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ยาวนาน ที่เขาได้ตั้งคำถามว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

 

“...”

 

“เด็กผู้หญิงก็งี้ เอาใจยาก”

 

“อย่าทำเป็นรู้มากทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย”

 

“เยือกเย็นจริง ๆ” เท็นหัวเราะในลำคอพลางเท้าศอกกับระเบียง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมปล่อยควันบุหรี่ให้ลอยไปกับสายลม “ชอบน้องเค้าสินะ?”

 

“กูต้องตอบเหรอ?”

 

“จะเบลอไปก็ได้ กูแค่หาเรื่องชวนคุยฆ่าเวลา เพราะมึงก็ไม่ได้สนุกกับงานนี้เหมือนกันนี่?”

 

“การคุยกับมึงก็ไม่ได้ต่างอะไรจากการนั่งอยู่ในนั้นนักหรอก”

 

“แต่มึงยังยืนอยู่ตรงนี้ นั่นคือประเด็น” เท็นยกยิ้ม ทอดสายตามองตึกสูงในกรุงเทพฯ ที่ยังคงมีรถวิ่งผ่านอยู่ตลอด “จีบเลยสิ รออะไร?”

 

“มึงไม่ใช่กูรูความรักที่กูอยากได้ความเห็น เพราะงั้นไม่ต้อง”

 

“วงการเกมมันแคบกูเลยพอได้ยินเรื่องน้องแพรวมาบ้าง ก็ถ้าเป็นคนเดียวกันกับที่คุยเมื่อกี้น่ะนะ ที่จริงอาจจะรู้เยอะกว่านี้ถ้าน้องเค้าไม่ได้อยู่ก๊กเดียวกับมึง แต่กูดันรู้จักแฟนน้องเค้าก็เลยได้ยินเรื่องฝั่งนั้นมาบ้างนิดหน่อย” เท็นขมวดคิ้วปั้นหน้ากวน “เหมือนจะเพิ่งเลิกกันแต่ฝ่ายผู้ชายดันมีคนใหม่แล้ว กูพูดถูกไหม?”

 

“...”

 

“ตั้งแต่เมื่อไหร่วะแจ็ค?” เจ้าของชื่อยังคงให้ความสนใจกับบุหรี่มากกว่าจะตอบคำถามที่เขารู้ว่าไม่มีวันได้ “อยู่ใกล้กันก็เลยรู้สึกเหรอ ถ้าเพราะเหตุผลนี้มึงจะดูลูซเซอร์ยิ่งกว่าเดิมอีกนะ อย่างน้อยมึงก็ควรหาคนที่ไกลตัวหน่อย เพราะถ้าเลิกกันแล้วจะได้ไม่ต้องกล้ำกลืนทำเหมือนปกติเวลานัดกินหมูกระทะหน้าร้านเกม”

 

รู้สึกเหมือนอ้วกตีขึ้นมาถึงคอ กับความคิดด้านหนึ่งที่ตะโกนบอกให้หยุดพูดทำร้ายอีกคนได้แล้ว แต่ความคิดอีกด้านกลับบอกให้ทำต่อไป ยิ่งถูกเกลียดมากขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เหมือนกับทุกครั้งที่เขาไม่เคยห้ามปากตัวเองได้ มันรีบพูดออกไปไวราวกับว่าอยากปกป้องหัวใจตัวเอง

 

“ถ้าเห็นกูชอบมากจะได้ตามจีบบ้างหรือไง?”

 

“ก็ไม่แน่? – โว้ว ๆๆ”

 

บุหรี่ทั้งสองมวนร่วงลงพื้นพร้อมร่างที่ถูกผลักหลังชนกับผนัง เท็นลดระดับสายตามองมืออีกคนที่ขยำคอเสื้อเขาจนยับคามือ ก่อนจะพบกับแววตาที่คงมอบให้เขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

 

“อย่า... แม้แต่จะคิด”

 

ในนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ใช่... เท็นคงไม่ได้คิดไปเอง

 

“ขอเวลากูเดี๋ยว... ที่มึงเป็นแบบนี้เพราะโมโหที่จีบสาวไม่ติดหรือเพราะเป็นเพราะเห็นกูมางานนี้วะเนี่ย?” เท็นยังคงแสร้งทำหน้าทะเล้น ปั่นประสาทให้โทสะคนตรงหน้าปะทุขึ้นเรื่อย ๆ

 

“ทำไม คนอย่างมึงเคยสนด้วยเหรอว่ากูจะรู้สึกยังไงบ้าง?”

 

ความสนุกดิ่งลงไปอยู่ใต้พื้นเพียงเพราะอีกฝ่ายเลือกพูดความในใจออกมามากกว่าจะตอกกลับอย่างอ้อมค้อมด้วยคำพูดที่ทำให้โมโหทีหลัง อาจจะสักวินาทีหรือมากกว่านั้น ที่เท็นเห็นว่าแจ็คมีท่าทีว่าอยากง้างมือขึ้นมาต่อยแต่ก็ทำได้แค่กัดฟันเอาไว้ 

 

“เพราะคิดมาตลอดไงกูถึงได้เป็นแบบนี้”

 

“งั้นเหรอ?” แจ็คแค่นหัวเราะกับคำตอบที่เอาแต่เข้าข้างตัวเองโดยไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น ชายหนุ่มสองคนยังคงสบตากันเพื่อสาดเทความรู้สึกของตัวเองใส่อีกฝ่าย กระทั่งเท็นเป็นฝ่ายปัดมืออดีตเพื่อนสนิทออกจากคอเสื้อตนเอง

 

“รู้ไหมว่ากูได้คำตอบให้คำถามเมื่อตอนนั้นแล้ว” การเป็นผู้ใหญ่ช่างน่ากลัวนัก เด็กมอปลายสองคนนั้นไม่เคยคิดว่าสักวันหนึ่งจะต้องมาเผชิญหน้ากันแบบนี้ ด้วยการพูดอย่างไรก็ได้เพื่อให้อีกฝ่ายเจ็บใจมากที่สุด

 

ทั้งที่ครั้งหนึ่งเคยพยายามทำทุกอย่างเพื่อรักษามิตรภาพที่ดีเอาไว้

 

“ว่าโตขึ้นเราจะยังเป็นเพื่อนกันอยู่ไหม?”

 

“...”

 

“มึงคงสงสัยว่าทำไมกูเพิ่งนึกขึ้นได้ เปล่าเลย ความจริงเรื่องนั้นวนเวียนอยู่ในหัวกูตลอด จนโลกเหวี่ยงให้มึงมายืนอยู่ตรงนี้ ข้างหน้ากู”

 

 

‘อาจเป็นเพราะมึงอยู่ตรงนี้มั้ง?’

 

 

“ถ้าเด็กสองคนนั้นมาเห็นกูกับมึงตอนนี้แม่งคงขำจนสำลักน้ำลาย”

 

เท็นยังคงพูดเรื่องลวงโลกที่มันไม่มีทางเกิดขึ้นจริงแม้ว่าเด็กมอปลายสองคนนั้นจะเปิดประตูมิติข้ามมาเห็นตัวเขาและแจ็คในอนาคตได้ บางทีเขาอาจจะหยุดถ้าอีกฝ่ายซัดหมัดมาสักครั้ง แต่แจ็คก็ยังเหมือนเดิม ที่เอาแต่ยืนมองนิ่ง ๆ และให้เพื่อนเก่าคนนี้คาดเดาเอาเองว่ากำลังถูกมองในแง่ลบไปสักเท่าไหร่

 

“เพราะทุกวันนี้ว่าที่เพื่อนเจ้าบ่าวงี่เง่าที่คุยกันไว้แม่งเป็นใครสักคนที่หน้ายังไม่อยากจะมอง”

 

สถานะของทั้งคู่ไม่มีคำว่าเพื่อนหลงเหลืออยู่แล้ว แต่พวกเขากำลังรู้สึกว่าลึก ๆ มันมีความเจ็บปวดถูกฝังอยู่ แต่เพราะทิฐิที่บังตา จึงทำให้ต่างคนต่างทำตัวร้ายกาจใส่อีกฝ่ายจนกว่าจะรู้สึกเจ็บไปเอง

 

ทำทุกอย่างเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นว่าเขาเลวแค่ไหน ที่ถูกเกลียดก็สมควรแล้ว เพราะการยิ้มแหย ๆ พร้อมกล่าวทักทายเหมือนคนรู้สึกผิดมันจะไม่มีวันเกิดขึ้นแน่ เท็นจะไม่มีวันพาตัวเองไปอยู่จุดที่ถูกสมเพชเวทนาเด็ดขาด

 

เขาจึงเลือกหันหลังให้ดวงจันทร์ที่ครั้งหนึ่งเคยส่องสว่างในชีวิต มันก็แค่ตอนนี้เท่านั้น เพราะถ้าลืมตาตื่นในตอนเช้า ดวงจันทร์ที่มีอยู่ก็ถูกบดบังด้วยแสงแดดอยู่ดี พรุ่งนี้แจ็คก็จะหายไป เหมือนทุกครั้งที่โลกเหวี่ยงให้ทั้งคู่มาเจอกัน

 

หรือแม้แต่บางครั้งที่เขาพยายามเอาตัวเองเข้าไปวนเวียนอยู่ในชีวิตอีกฝ่าย

 

“มึงไม่เคยเปลี่ยนไปเลย”

 

“...”

 

เท็นหยุดยืนอยู่กับที่โดยไม่หันไปมองเจ้าของคำพูด ซึ่งถ้าแจ็คคิดว่าประโยคนี้มันเจ็บแล้ว ก็ขอบอกไว้เลยว่าธีร์ทำได้ดีกว่านัก

 

“ขอบใจที่ยังจำได้ว่ากูเคยเป็นคนแบบไหน”

 

 

 

*

 

 

 

“ว่าแต่... มึงยังไม่ได้ตอบคำถามกูเลยนี่หว่า”

 

“เรื่องไหนวะ?” หลังจากมองนาฬิกาข้อมือจนรู้ว่าควรกลับบ้านได้แล้ว เท็นก็ยิงคำถามมาอีกครั้ง

 

“เรื่องที่กูถามว่ามึงจะมีแฟนไหม?”

 

“ทำไม มึงไม่อยากให้กูมีหรือไง?”

 

จากสีหน้าของเท็นตอนนี้ แจ็คคิดว่าเพื่อนคงไม่อยากให้เขามีใคร อาจเป็นเพราะกลัวถูกแย่งความสำคัญไปหรืออะไรก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นเรื่องที่เขาอยากให้อีกฝ่ายเปิดใจและยอมรับให้ได้ว่าทุกคนต้องมีชีวิตของตัวเอง

 

ไม่ใช่ว่าเขาไม่แคร์ แต่เท็นจะอยู่กับเขาตลอดเวลาเพียงเพราะกลัวถูกทำร้ายไม่ได้ โลกนี้อาจจะน่ากลัว แต่แจ็คเชื่อว่าทั้งร้อยคนคงไม่มีใครพร้อมใจกันรุมกระทืบเพื่อนเขาแน่ อย่างน้อยมันต้องมีสักคนที่ยิ้มรับและพร้อมเป็นเพื่อนกับเท็นได้

 

อีกอย่าง มันเป็นเรื่องปกติที่วัยรุ่นจะเริ่มมีความสัมพันธ์อื่นนอกจากมิตรภาพ การมีความรักสักครั้งก็เป็นเรื่องที่ทำให้ชีวิตดูมีสีสันขึ้น ดังนั้นแจ็คจึงอยากให้เท็นลองมีความรักดูสักครั้ง เผื่อจะได้มองเห็นความแตกต่างว่าความรักในโลกใบนี้มีหลายรูปแบบ ไม่ใช่มีแค่ครอบครัวกับเพื่อนเท่านั้น

 

“เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น” เท็นเงียบไปเหมือนกำลังทบทวนกับตนเองว่าควรพูดหรือไม่ควรพูดอะไร “กูรู้ว่าสักวันไม่กูก็มึง ใครสักคนต้องมีแฟนก่อน เอางี้ กูเปลี่ยนคำถาม”

 

“เช่น?” แจ็คขมวดคิ้ว ยิ้มเล็ก ๆ กับสีหน้าโง่ ๆ ของเพื่อนสนิท

 

“สมมติว่ามึงติดเกาะ แล้วเลือกได้แค่อย่างเดียว มึงจะเอาแฟนไปอยู่ด้วยกันไหม?”

 

“คำถามไก่ ๆ”

 

ไอ้หัวสกินเฮดหัวเราะพลางส่ายหน้าหน่าย ๆ ขณะที่เท็นได้แต่ถอนหายใจยาวกับคำถามตนเอง ก็แค่อยากรู้ว่าอีกฝ่ายให้ความสำคัญกับเขามากแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าถามไปตรง ๆ เพราะกลัวถูกมองว่าเกย์ ซึ่งความจริงเท็นก็แค่รู้สึกว่ามันดีพอแล้วกับการมีกันและกัน ไม่เห็นจำเป็นต้องมีแฟนเข้ามาพ่วงด้วยเลย

 

“ไม่อยากให้กูมีแฟนเพราะกลัวเหงาก็บอก”

 

“ก็บอกว่าไม่ใช่ไงวะ”

 

“เรื่องอะไรกูจะเอาเค้าไปด้วย เอามึงไปยังจะคุ้มกว่า อย่างน้อยถ้าอยากเลี้ยงหมาก็เกาคางแทนได้”

 

“อ้าว?” เขาขมวดคิ้วสงสัย ขณะที่ใจมันกำลังพองโตเพราะสุดท้ายก็ได้รับความสำคัญจากคน ๆ เดิมอยู่ดี “พ่อมึงพาเลี้ยงหมาตอนติดเกาะเหรอ ก็บอกว่าเอาไปได้แค่อย่างเดียว อีกอย่าง เลี้ยงตัวเองก็แทบจะไม่รอดอยู่แล้วยังจะเลี้ยงหมา”

 

“ก็มึงหน้าเหมือนหมา กูก็คิดไปดิว่าเป็นหมา”

 

“มึงก็หมา แถมโดนไถขี้เรื้อนจนขนเกรียนด้วย” พูดจบก็ขยี้ผมสกินเฮดจนศีรษะโคลง ไอ้คนถูกแกล้งจึงถลึงตามองอย่างเอาเรื่อง

 

“แล้วมึงจะเอาใครไปด้วย ตอบดี ๆ นะ” แจ็คล็อกคอเพื่อนสนิทเข้ามาพร้อมออกแรงเล็กน้อยพอให้อีกฝ่ายส่งเสียงโอดครวญเล่น ๆ

 

เท็นก็ยังคงเป็นเท็น ที่ไม่มีความมั่นใจในอะไรเลยแม้แต่ความรู้สึกที่เขามีต่อมัน

 

“เอามึงไปด้วย ไว้ลูบหัวเล่นตอนรอคนมาช่วย โอ๊ย! หายใจไม่ออก! แจ็ค! 55555555”

 

“หน้าหมาเอ๊ย”

 

เสียงหัวเราะกับเรื่องจิตนาการช่างเข้ากันได้ดีเหลือเกิน เด็กหนุ่มสองคนเล่นต่อสู้กันเหมือนเด็ก ๆ ผลัดกันงัดคอก่อนจะตบแขนซ้ำ ๆ เหมือนนักมวยปล้ำตอนบอกให้รู้ว่ากำลังยอมแพ้

 

ทั้งคู่ทิ้งบุหรี่มวนที่สองลงกับผืนหญ้าพร้อมเอารองเท้าขยี้ดับไฟ ก่อนแจ็คจะเอากระดาษในกระเป๋ามาห่อเศษบุหรี่ไว้เพื่อเตรียมเอาไปทิ้ง คนมองเห็นอย่างนั้นก็อดยิ้มขำไม่ได้ นึกจะเกเรแต่ก็ยังเป็นคนดีมีวินัยเก็บซากขยะไปทิ้งให้ด้วย 

 

เท็นลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือลงไป ซึ่งเพื่อนสนิทก็ยิ้มรับก่อนจะคว้ามือเขาเอาไว้พร้อมดึงตนเองให้ลุกขึ้น ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว เด็กหนุ่มไม่อยากให้เพื่อนต้องทนอยู่ตรงนี้เพื่อเขาทั้ง ๆ ที่ในใจก็คงอยากกลับไปเปิดคอมเล่นเกมที่บ้านกับเพื่อนคนอื่น

 

“บีทีเอสยังไม่หมด เดี๋ยวกูเดินไปส่งมึงแล้วค่อยขึ้นแท็กซี่กลับ”

 

“เอาดิ” แจ็คไม่ได้ปฏิเสธเพราะเข้าใจเจตนาของเพื่อนสนิทเป็นอย่างดี ถ้าเท็นสบายใจอย่างนี้ การเดินขึ้นบันไดไปทีละขั้นพร้อมคุยเรื่องโลกแตกก่อนจะแยกกันตรงทางเข้าสถานีก็คงไม่เสียหายอะไร

 

เด็กมอปลายสองคนเหวี่ยงกระเป๋าเป้ไปด้านหลัง กอดคอกันและกันเดินไปข้างหน้าพร้อมตกลงกันว่าเสาร์นี้จะดูหนังเรื่องอะไร แจ็คชอบร้านกล้วยกล้วย เท็นจึงอยากไปก่อนเวลาสักหน่อยเพื่อที่จะได้นั่งอยู่ตรงนั้นนาน ๆ 

 

เขาแค่อยากผลักไสความกลัวจากสิ่งที่เรียกว่าชีวิตออกไปให้ไกลตัว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องครอบครัว การเรียนที่การแข่งขันเริ่มสูงขึ้น หรืออะไรก็ตามที่จะเข้ามาสั่นคลอนมิตรภาพที่อยากโอบกอดไว้

 

แต่เด็กหนุ่มอายุสิบหกไม่เคยรู้ว่าเขาจะเป็นคนทำให้ความกลัวเหล่านั้นเกิดขึ้นจริง

 

“ตอนกลางวันดวงจันทร์จะหายไปไหมวะแจ็ค?”

 

เจ้าของชื่อนิ่งไประหว่างใช้ความคิด ก่อนจะหันไปมองคนที่กอดคอเขาซึ่งเท็นคงต้องการคำตอบบางอย่างมากกว่าเรื่องทางวิทยาศาสตร์

 

“เพราะแสงสว่างจากดวงอาทิตย์คงทำให้มันไม่มีตัวตน”

 

แจ็คอมยิ้มกับคนขี้กังวล จึงยีผมเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองดวงจันทร์บนนั้นที่มันยังคงสว่างท่ามกลางความมืด

 

“มองไม่เห็น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีอยู่จริงไม่ใช่เหรอวะ?”

 

 

.

.

 

 

ตอนนั้นเท็นยิ้มกว้างมากแค่ไหน แจ็คจำได้ดี

 

แต่เท็นคงไม่เคยรู้ว่าแม้จะหันหลังให้สักแค่ไหน ดวงจันทร์บนนั้นก็ยังคงส่องแสงสว่างต่อไป ราวกับว่ามันกำลังรอให้เด็กคนนั้นหันกลับมาเพื่อยอมรับว่ามันมีอยู่จริง แม้หลายครั้งจะถูกกลบโดยแสงแดดยามเช้าจากดวงอาทิตย์ หรือถูกบดบังโดยก้อนเมฆที่สาดเทน้ำตาลงมาเป็นฝน

 

ดวงจันทร์ดวงเดิมยังคงอยู่ตรงนั้น ขณะที่เด็กอายุสิบหกหันหลังเดินหนีมันไปไกลทุกที

 

 

TBC

 

 

คนอ่านบอก อีกนิดนึงกุไปเคลียร์กะนาซ่าละ

 

 

 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-08-2018 18:10:30 โดย หน่วยกล้าวาย »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14053
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-25

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +621/-7
ยังไงคะ ต่างฝ่ายต่างแคร์ แล้วจะร้ายใส่กันทำไม

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3167
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-0

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1962
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3

ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 415
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ยิ่งอ่านยิ่งรักพี่แจ๊ค

ออฟไลน์ ma-prang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
โดนตกยาวๆเลยค่ะ สามเรื่องแล้ว 55555

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
อึดอัดจ๊นนนนนนนนน​ เท็นตอนเด็กคือรักแจ็คมากแบบอยากให้แจ็คมีแค่ตัวเองแจ็คเหมือนโลกทั้งใบ
แต่มันทำแบบนั้นไม่ได้​ไง​ ตอนแจ็คมีแฟนเท็นเป็นไงบ้างนะ​ แต่ก็คงไม่เจ็บพี่แจ็คที่โดนเพื่อนรักหักหลัวหรอก​ เห้อม

ออฟไลน์ ursleepingxd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 159
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เริ่มสงสารเจ้าเท็น สงสารพี่แจ็คด้วย หน่วงง่ะ แงงงวววว :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2880
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-3

ออฟไลน์ หน่วยกล้าวาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 147
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +204/-0

#ญอผู้หญิงโศกา
ตอนที่ 03
น้ำท่วมปาก



♥ —(••÷[ ]÷••)—  B  —(••÷[ ]÷••)— ♥ พูดว่า: วันนี้เป็นไงมั่ง?
J พูดว่า: เหนื่อย แต่สนุกนะ ซ้อมเพลงใหม่ได้ครึ่งเพลงแล้ว
♥ —(••÷[ ]÷••)—  B  —(••÷[ ]÷••)— ♥ พูดว่า: *w*
J พูดว่า: อะไร มีทำตาแป๋ว
J พูดว่า: ทำการบ้านยัง?
♥ —(••÷[ ]÷••)—  B  —(••÷[ ]÷••)— ♥ พูดว่า: ยังค่ะ
♥ —(••÷[ ]÷••)—  B  —(••÷[ ]÷••)— ♥ พูดว่า: เจ
J พูดว่า: ว่า...?
♥ —(••÷[ ]÷••)—  B  —(••÷[ ]÷••)— ♥ พูดว่า: คิดถึงนะคะ
J พูดว่า: หือ วันนี้อารมณ์ไหนอยู่ ๆ มาบอกคิดถึง โดนแม่ดุมาเหรอ?
♥ —(••÷[ ]÷••)—  B  —(••÷[ ]÷••)— ♥ พูดว่า: เปล่าค่ะ แค่อยากบอกเฉย ๆ
♥ —(••÷[ ]÷••)—  B  —(••÷[ ]÷••)— ♥ พูดว่า: เบื่อไหมคะ ขอโทษนะ
J พูดว่า: ไม่เบื่อค่ะ คิดถึงบีเหมือนกัน


มองแชต MSN พลางอมยิ้มกับข้อความออดอ้อนน่ารักของผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้จักกันในอินเทอร์เน็ตตั้งแต่มอสาม ทั้งคู่คุยกันโดยไม่บอกชื่อและไม่เคยหน้าตาอีกฝ่าย เพียงเพราะข้ออ้างว่ามันคงตื่นเต้นดีถ้าจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฝั่งตรงข้ามเลย 

และในเมื่อไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แจ็คจึงแทนตัวว่า ‘เจ’ และเธอคนนั้นก็คือ ‘บี’

แต่ผ่านไปหนึ่งปีความสัมพันธ์จากคนแปลกหน้าก็พัฒนาเป็นเพื่อนที่คุยกันได้แทบทุกเรื่อง กระทั่งเดือนก่อนที่ต่างฝ่ายต่างรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง หลังจากแจ็คไปเที่ยวต่างประเทศกับครอบครัวจึงไม่ได้ออนเอ็มคุยกัน ตอนนั้นเด็กสองคนถึงรู้ว่าความคิดถึงมันมากเกินกว่าเพื่อน

แม้จะคุยกันผ่านตัวอักษร แต่แจ็คกลับรู้สึกได้ถึงความประหม่า เขากลัวและเธอเองก็เช่นกัน กับความสัมพันธ์ที่สนิทสนมแค่ในแชตซึ่งในชีวิตจริงอีกฝ่ายเป็นใครนั่นคือสิ่งที่ทำให้เด็กสองคนกลัวและไม่แน่ใจกับความรู้สึกที่เป็นอยู่


‘มันอาจจะดูฉาบฉวยเพราะเรายังไม่เคยเห็นหน้ากันเลย แต่เราชอบบีนะ’
‘...’
‘ชอบแบบที่เราไม่ได้คาดหวังเลยว่าตัวจริงบีจะเป็นแบบไหน เราอยากคุยกันทุกวันแบบนี้ แล้วก็อยากให้บีมีความสุขทุกวัน ขอโทษนะ ไม่รู้ว่าทำให้อึดอัดไหม แต่เราก็ทนเก็บเอาไว้ต่อไปไม่ไหวแล้ว’
‘...บีก็’
‘...’
‘ชอบเจเหมือนกันค่ะ ชอบมากเลยด้วย’



ใช่ว่าที่โรงเรียนจะไม่มีผู้หญิงน่ารัก กลับกันแล้วยังมีมากพอจนไอ้ธีร์ไล่จีบทีละคน แจ็คเคยลองคุยกับเพื่อนในห้องแล้วแต่ก็รู้สึกว่ายังไม่ใช่ ไม่ว่าจะคุยกับใครในหัวของเขาก็มีแต่เรื่องของบีเต็มไปหมด

ตอนที่เห็นเธอตอบมาว่าคิดเหมือนกัน เด็กที่เพิ่งขึ้นมอห้าคนนั้นก็กำหมัดแน่นแล้วลุกกระโดดโลดเต้นอยู่ในห้องราวกับคนโง่

และแม้ว่าจะรู้สึกเหมือนกันแล้วแต่เขากับบีก็ยังไม่มีความคืบหน้าทางความสัมพันธ์ เพราะเธออ้างว่าตัวจริงไม่สวยจึงไม่กล้ามาเจอกัน บีขอเวลาอีกสามเดือนเพื่อดูแลตัวเองให้ดีขึ้น แจ็คยิ้มขำกับข้อความนั้นแล้วตอบไปว่า...


‘ต่อให้บีอ้วนเราก็รับได้ การเป็นผู้หญิงมีเนื้อมีหนังไม่ได้ทำให้ความน่ารักของบีลดลงหรอกนะ’


แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังกังวล ซึ่งแจ็คก็ไม่ได้รบเร้าอะไรอีกเพราะอยากให้อีกฝ่ายสบายใจ จึงทำได้แค่เปิดปฏิทินรอเวลาเพื่อที่จะได้ไปเจอกันครั้งแรก


♥ —(••÷[ ]÷••)—  B  —(••÷[ ]÷••)— ♥ พูดว่า: เดี๋ยวจะไปทำการบ้านแล้ว เจจะเล่นเกมต่อใช่ไหม อย่านอนดึกมากนะคะ
J พูดว่า: โอเคค่ะ เจอกันในฝันนะคะ
♥ —(••÷[ ]÷••)—  B  —(••÷[ ]÷••)— ♥ พูดว่า: ._.
♥ —(••÷[ ]÷••)—  B  —(••÷[ ]÷••)— ♥ พูดว่า: เค้ารักเจนะคะ
J พูดว่า: รักเหมือนกันค่ะ
J พูดว่า: จุ๊บ ๆ นะหมู
♥ —(••÷[ ]÷••)—  B  —(••÷[ ]÷••)— ♥ พูดว่า: โอ๊ย เค้าลดไปได้ตั้งสองโลแล้วนะ TwT
J พูดว่า: 5555555555555555
J พูดว่า: ไปนอนเลย


มองอีโมจิสายหวานที่อีกคนส่งมาก่อนกดออฟไลน์แล้วก็ถอนหายใจกับความสุขที่แทบมันอัดแน่นอยู่ในอก ทุกอย่างอาจจะเนิบนาบ แต่แจ็คก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มคลั่งรักชนิดว่าทุกอย่างต้องวาบหวามรีบเร่งให้จบลงกับเตียง เขาชอบแบบนี้ ค่อยเป็นค่อยไป ให้กำลังใจกันและกัน หวานบ้าง กวนบ้าง

ระหว่างรอพี่ตั้บกับไอ้ธีร์เข้าเกม แจ็คก็คงมีเวลามากพอที่จะเพ้อพกไปถึงอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เขาไม่ใช่ผู้ชายโรแมนติกนัก แต่สำหรับผู้หญิงนิสัยน่ารัก ๆ อย่างบีก็ควรได้ดอกกุหลาบสักช่อกับเดทครั้งแรกถูกไหม?

ยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเพื่อน แจ็คซุ่มเงียบมาตลอดเพราะกลัวคนรอบข้างไม่เข้าใจว่าความรักผ่านทางอินเทอร์เน็ตมันจะดีเหมือนคนเจอกันในชีวิตจริงอย่างไร ดังนั้นเขาจึงอยากรอเวลาอีกสักหน่อย หลังจากได้เจอบีแล้วเขาสัญญาว่าจะพาเธอไปรายงานตัวกับไอ้เท็น ไอ้ธีร์ พี่ตั้บให้ได้


TENZA ¹⁰ พูดว่า:
มึง กูเล่นตัวนี้ดีปะวะ?


มองป๊อปอัพที่เด้งขึ้นมาจากด้านขวาล่างของจอแล้วก็เปิดดูข้อความของเพื่อนสนิทที่ปกติไม่เคยนอนเวลานี้ แต่พอเริ่มติดเกมตามเขาไอ้เท็นก็เริ่มยาวจนถึงเที่ยงคืน-ตีหนึ่ง


J พูดว่า: ก็ดีนะ แต่กูอยากให้มึงลองเล่นตัวอื่นไปก่อนเพราะถ้าลองเล่นแครี่เลยมันอาจจะยากตรงที่มึงต้องตั้งหน้าตั้งตาฟาร์มหาเงินอย่างเดียว ไม่ค่อยเห็นจังหวะปะทะของทีมตัวเองกับฝั่งตรงข้าม
J พูดว่า: ลองเล่นพวกที่ไม่ต้องฟาร์มแต่เก่งได้ด้วยสกิลอะ เอาพอให้จำได้ว่าฮีโร่ตัวนี้มีสกิลอะไรบ้าง ใครแพ้ทางไหน ช่องทางการหนีเป็นยังไง พอถึงตอนนั้นมึงค่อยลองเล่นแครี่ ดีไหม?
TENZA ¹⁰ พูดว่า: จัดไป วันนี้กูฆ่าได้สามตัวเลยนะ
J พูดว่า: แล้วตายไป...?
TENZA ¹⁰ พูดว่า: 10 สมชื่อเลยสัสเอ๊ย
TENZA ¹⁰ พูดว่า: 555555555555555555555555555
J พูดว่า: มึงยังอยู่ในเกมเปล่า?
TENZA ¹⁰ พูดว่า: อยู่ดิ จบเกมเมื่อกี้กูก็ทักมึงเลย
J พูดว่า: งั้นจอยมา เดี๋ยวกูครีห้อง
TENZA ¹⁰ พูดว่า: เดี๋ยว ๆ ยังไงนะ?
TENZA ¹⁰ พูดว่า: จะให้กูเล่นด้วยเหรอ?
J พูดว่า: เออดิ มีเพื่อนอยู่ตรงนี้ทั้งคนมึงยังจะไปเล่นกับใครอีก?
TENZA ¹⁰ พูดว่า: เห้ยไม่เอาอะ กูกาก เดี๋ยวพาทีมแพ้
TENZA ¹⁰ พูดว่า: พวกไอ้เชี่ยโป้ยิ่งขี้หัวร้อนอยู่ เล่นกับมันครั้งเดียวกูก็เข็ดละ


แจ็คกับเพื่อนเริ่มฟอร์มทีม DotA 1 ตั้งแต่มอสี่เทอมสอง โดยมีธีร์เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ทีมโดดเด่นเพราะฝีมือการเล่นที่สังคม Battle.Net กับ Thaicybergames ต่างก็รู้จักมัน และเขาพอจะรู้จักคนที่ชอบเล่นเกมอยู่บ้าง จึงไปทาบทามเพื่อนห้องอื่นมาเข้าร่วม ซึ่งทุกคนตกลงกันว่าอยากฝึกให้เข้าขากันก่อนที่คิดจะลงทัวร์นาเมนท์ และแน่นอนว่าตอนนี้ยังเข้ากันแทบไม่ได้เลย

คนหนึ่งเบื่อการเล่นซัพพอร์ทเพราะอ้างว่าไม่ได้ฆ่าเลย ส่วนไอ้ธีร์ก็ชอบไล่ฆ่าจนตัวตาย สารพัดความไม่รู้หน้าที่ตัวเอง ไอ้โป้ก็ขี้หัวร้อนเสียยิ่งกว่าอะไร โดนตุ๋ยทีโวยวาย บางทีก็เผลอตะคอกอัดไมค์ซึ่งบรรยากาศก็ผ่อนคลายลงได้เพราะการห้ามทัพผ่านคำพูดตลก ๆ ของไอ้ธีร์

ไม่มีใครอยากเล่นเกมกับคนที่พร้อมจะโทษเพื่อนตลอดเวลา ดังนั้นไอ้เท็นจึงเฟดตัวไปฝึกเล่นคนเดียวและอ้างว่าถ้าพร้อมเมื่อไหร่ถึงจะมาขอเล่นด้วย 


J พูดว่า:ช่วงนี้ติดเกมหนักกว่ากูอีกนะมึงน่ะ
TENZA ¹⁰ พูดว่า: แล้วใครลากกูเข้าวงจรชีวิตแบบนี้ล่ะ ไอ้ห่า นอนวันละสามชั่วโมงมากี่วันละ?
J พูดว่า: สามชั่วโมงนี่นับตอนแอบหลับในห้องเรียนยังวะ?
TENZA ¹⁰ พูดว่า: ยังดิ
J พูดว่า: 55555555555
J พูดว่า: รีบเข้าเกมไว ๆ เดี๋ยวพี่พาไปกินหมู
TENZA ¹⁰ พูดว่า: เอาจริงเหรอมึง กูกดดันนะ กูกากมากอะ
J พูดว่า: แล้วไง กากก็เก่งได้ เดี๋ยวกูช่วย ถ้าเล่นด้วยกันทุกวันสักอาทิตย์นึงมึงน่าจะจับทางได้มากขึ้นแล้ว
TENZA ¹⁰ พูดว่า: ถึงพวกมึงจะเล่นขำ ๆ ก็เหอะ แต่คนอื่นจะไม่ว่าเหรอวะ?
J พูดว่า: ไม่ว่าหรอก ทุกคนเป็นเพื่อนมึง แล้วมึงเป็นเพื่อนกูด้วย
J พูดว่า: และนั่นหมายความว่าเราคือทีมเดียวกัน เข้าใจไหม?




*





“ทีมเหี้ยไร?!!!!”

“หลวงพี่มึง!” แหลมเลิ่กลั่กยกมือปรามกลางอากาศ หันซ้ายขวาดูว่ามีพระสงฆ์หรือสีกาเดินผ่านกุฏินี้หรือไม่ แต่โชคดีว่าละแวกนี้ไม่มีใคร การหลุดคำผรุสวาจาของธีร์เกมเมอร์ในคราบผ้าเหลืองจึงรอดสายตาผู้คนได้แต่น่าจะไม่พ้นบาปกรรม

“หายใจเข้าลึก ๆ สิพระธีร์ ยุบหนอ พองหนอ” หลวงพี่หน้าตาใจดีเดินออกมาประสานมืออย่างสุภาพ สมาชิกทุกคนในขี้ซุยบราเทอร์จึงยกมือไหว้พร้อมสาธุปิดท้าย ซึ่งวันนี้ขาดแค่ไอ้โซ่ น้องมันอ้างว่าไม่อยากมาเพราะกลัวพระธีร์จะตัดทางโลกไม่ได้

หัวคนสิยุบ บวกหนอ ไฝว้หนอแล้วตอนนี้

“อย่าหยาบคายได้ไหมวะพระ หลานนั่งอยู่ตรงนี้” หันไปมองเด็กบนตักพี่ตั้บแล้วก็รู้สึกผิด ก้อนตัวน้อยดูดจุกนมทำตาแป๋วใส่เหมือนอยากถามว่า ‘หลวงอาจะเป็นตัวอย่างให้หนูทั้งอย่างนี้จริง ๆ เหรอค้า?’

“โอเค เอาใหม่ ไหนพูดอีกทีซิเมื่อกี้พระได้ยินไม่ชัด?” คนบวชทดแทนคุณพ่อแม่พยายามหายใจเข้าลึก ๆ แล้ว แต่เรื่องที่ได้ฟังจากปากเพื่อนร่วมทีมก็ทำเอาหัวร้อนปุด ๆ เหลือเกิน

“...” พอจะคุยกันต่อทุกคนก็นิ่งไป ก่อนจะพร้อมใจมองไปทางหลวงพี่ร่วมกุฏิซึ่งยืนยิ้มอยู่ไม่ห่างจากตรงนี้ และคนที่รู้ว่าเป็นส่วนเกินจึงเดินออกไปเงียบ ๆ อย่างสำรวม

“ทางผู้ใหญ่ติดต่อกูมาว่าอยากให้ทีมเราเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในงานแข่ง DotA การกุศลด้วย ซึ่งตอนนี้ทีมเรามันยังไม่สมประกอบเพราะขาดมึง – พระธีร์”

“การกุศลไรเยอะแยะ เข้าวัดหยอดตู้บริจาคไหมยังไง?” แหลมเข้าไปนวดไหล่ให้หลวงพี่อย่างขะมักเขม้น ถ้าใส่ฟันยางให้คือรู้เลยว่าจะไปไหนต่อ

“กูพยายามปฏิเสธไปแบบรักษาน้ำใจที่สุดแล้วเพราะทีมเราก็ไม่ได้เล่นเกมนี้กันเป็นหลัก แต่กูไปรู้เบื้องหลังบางอย่างมาว่าผู้ใหญ่แม่งอยากเห็นภาพกีฬามัน ๆ ก็เลยยังรบเร้าขอให้ทีมเราเข้าร่วมด้วยถึงมึงจะบวชอยู่ก็ตาม”

แจ็คเอาหลานมาอุ้มเองเพราะไม่อยากให้เด็กต้องแปดเปื้อนกับความบาปที่สองคนนี้กำลังสร้างขึ้นทางคำพูด

“เอาง่าย ๆ ทางนั้นจะยัดพี่เท็นใส่แทนหลวงมึงแล้วอ้างว่าแค่แข่งการกุศลนะ แต่จริง ๆ คืออยากขายดราม่าให้คนดูมาเสพเยอะ ๆ ว่าทีมขี้ซุยจะเป็นไงถ้าได้สมาชิกเก่าที่เคยหักหลังมาเข้าทีม แซ่บแสบดากลืม”

แหลมจับศีรษะตนเองหลังจากถูกพี่แจ็คผลักเป็นการเตือนว่าไม่ควรหยาบคายกับพระธีร์ ซึ่งก็เข้าใจซึมเศร้าแมน คือถ้าจะมีคนบาปเพราะหยาบกับพระก็ควรยกให้พี่ตั้บคนเดียว เพราะรายนี้ทำมาหมดแล้วตั้งแต่ปล้นโจรยันมีเรื่องกับถังขยะตอนเมาแล้วเดินชน

“แต่ปฏิเสธไปแล้วใช่ไหม?” คนหัวล้านคิ้วโล้นถลึงตายิ้มเหมือนหลุดออกมาจากหนังผี ถ้ามีเดอะนันก็ต้องมีเดอะธีร์แล้วไหมอะนาทีนี้ แต่พี่เขามาในคราบผ้าเหลือง

“มาถามพระก่อน”

“งั้นก็คงรู้คำตอบแล้ว”

“ที่จริงกูตกลงไปแล้ว – เชี้ยยยยยยยยยย!!!” แจ็คกับหลานตัวน้อยถึงกับผงะทันทีที่เห็นว่าหลวงพี่พุ่งเข้าชาร์จพี่ใหญ่จนคว่ำลงไปนอนกับพื้น

“พี่ตั้บมึง!!!!!!!!!!!!!!!”

“พระธีร์!!! มึงต้องหายใจเข้าลึก ๆ – แค่ก!!! -- กูปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ผู้ใหญ่กดดันกูมาก ไม่เป็นผู้จัดการทีมแบบกูมึงไม่เข้า – ใจ – ค่อก!!!”

“เดี๋ยวกูช่วยมึงเองพี่ตั้บ!!!!!!!!!”

ชายร่างท้วมถูกเขย่าคอจนหัวสั่นว่าอุจาดตาแล้ว แต่พอมีไอ้แหลมกระโดดเข้าไปแจมเหมือนลิงเกาะหลังแม่อีกคนก็ยิ่งไปกันใหญ่  แจ็คเอามือปิดตาหลานไว้เพื่อไม่ให้เห็นความอุบาทว์ตรงหน้า ก่อนจะนึกไปถึงเรื่องราวที่ไม่รู้ว่าไอ้เท็นรู้ตัวหรือยัง

ว่ามันจะต้องมาอยู่ทีมเดียวกับเขาในการแข่งงานกุศลครั้งนี้





*





“ผมเข้าใจความหวังดีของพี่นะครับ แต่ถ้าไม่มีทีมให้ลงจริง ๆ ผมไม่แข่งก็ได้ไง เรื่องนี้ไม่มีปัญหาเลย – อ่า... เรื่องนั้น... ครับ ผมรู้ แต่พี่ ผมกับทีมนั้นอยู่ในสถานะแบบไหนก็รู้ใช่ไหม ขืนผม – อะไรนะ พวกมันตกลง? ไม่จริงหรอก พี่ต้องล้อผมเล่นแน่ ๆ”

ชายหนุ่มผมเทาดีดตัวจากโซฟาอย่างตกใจกับเรื่องที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น เขาน่าจะหูฝาดไปหรือไม่ก็คนปลายสายรับสารมาผิด ๆ ถึงได้บอกว่าทีมขี้ซุยบราเทอร์ยอมตกลงรับเขาเข้าทีมแข่งงานการกุศล

ซีรีส์เน็ตฟลิกซ์ยังคงเล่นไปเรื่อย ๆ แต่เท็นกลับรู้สึกว่าห้องนี้มันเงียบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจตนเอง เรื่องนี้มันไม่ใหญ่โตเกินไปหน่อยหรือไง จะให้เขาไปอยู่ทีมไหนก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ขี้ซุยบราเทอร์หรือเปล่า?

( นะเท็น ถือว่าเห็นแก่พี่ )

“แต่ว่า --”

( พี่ก็โดนกระแสคนดูกดดันมาเหมือนกัน เอาเป็นว่าเล่นขำ ๆ ไม่ต้องซีเรียสได้ไหม ถ้าไม่อยากทนนาน ๆ ก็แค่เล่นให้ตกรอบตั้งแต่คู่แรก แต่เท็นจะยอมให้เป็นแบบนั้นเหรอ? )

อีกฝ่ายกำลังท้าทาย เขารู้ได้อย่างง่าย ๆ ว่าใคร ๆ ก็อยากเห็นความสนุกภายใต้ความแตกแย้ง ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ จะตอบตกลงก็ไม่อยาก แต่ถ้าปฏิเสธไปก็เกรงใจผู้หลักผู้ใหญ่ที่รู้จักกันมานาน

“พี่แน่ใจเหรอว่าพวกมันยอมให้ผมเข้าทีมด้วย พวกมันเกลียดผมยิ่งกว่าอะไรดี”

( ยอมสิ ไม่เชื่อโทรถามตุ้บตั้บได้ )

“ไม่ดีกว่าครับ คุยแค่วันแข่งก็เกินพอแล้ว” เขาถอนหายใจพลางลดระดับสายตามองหมาโกลเด้นตัวใหญ่ที่ปีนโซฟาขึ้นมานอนพาดคอกับตักเขาอย่างออดอ้อน ขณะที่แมวนรกนั่งจ้องอยู่บนชั้นวางของ

( งั้นแสดงว่าตกลงแล้วใช่ไหม? )

มัดมือชกแบบนี้แล้วจะให้ทำอะไรได้ เท็นถอนหายใจพลางขานตอบคนในสาย เพียงครู่เดียวอีกฝ่ายก็ขอวางเพราะอ้างว่ามีงานต้องทำต่อ

“แม่งเอ๊ย”

แทบเอาตีนก่ายหน้าผากอยู่แล้ว ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนพลางมองเพดานที่ว่างเปล่าแล้วปล่อยให้หมาแมวปีนขึ้นมาบนตัว

“ไม่ใช่ตอนนี้ ซัน มูน ออกไปทั้งคู่เลย”

เท็นเขี่ยเจ้าขนทองลงซึ่งน้องก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย แต่ยังเหลืออีกหนึ่งที่ไม่เคยฟังอะไร เขาจึงต้องช้อนร่างปวกเปียกของแมวบริติชขนสั้นสีเทาออกจากตัว ซึ่งมันก็ยืนจ้องเขาเหมือนกำลังด่าอยู่ในใจก่อนจะกระโดดเหยียบท้องจนแทบงอตัวเป็นกุ้ง

“อีมูน มึง!”

“ม๊าววววววววววว!!!!”


“อีแมวนรก...”

นอกจากจะไม่สำนึกแล้วยังจ้องมาอย่างผู้ชนะด้วย มูนแมวผีเลียอุ้งมือตนเองแล้วกางความคมที่พุ่งออกมาจากซอกนิ้วให้เห็น ก่อนมันจะลับเล็บกับโซฟาเขา... อีกแล้ว!!!!!!!!!!!!!!

“มูน!!!!!!!!!”

“แฮะ ๆๆๆๆ”

“พ่อไม่ได้เรียกซัน ถอยออกไปก่อน!!!” จะห้ามแมวแต่หมาก็คิดว่ากำลังชวนเล่น เจ้าตูบขนท้องยิ้มลิ้นห้อยแล้ววิ่งป้วนเปี้ยนรอบตัวก่อนจะยืนเขย่งสองขาเกาะกับเอวเขาจนเสียหลักล้มลงไปเทกระจาดกับพื้น

“เวรเอ๊ย...”

ได้แต่หลับตานิ่วหน้ากุมศีรษะที่โขกกับสันโต๊ะอย่างแรง แต่ถึงอย่างนั้นสัตว์เลี้ยงที่กำลังสนุกกับเจ้านายควบตำแหน่งทาสก็เอาแต่กลิ้งตัวนอนถู ๆ จมูกกับร่างกายอุ่น ๆ โดยไม่สามารถรับรู้ได้ว่าตอนนี้คนที่นอนแผ่อยู่บนพื้นกำลังเหนื่อยใจแค่ไหนกับเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า

ถึงจะเคยหาเรื่องเข้าไปวอแวกวนประสาท แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาอยากอยู่ทีมเดียวกับพวกบ้านั่นหรือเปล่าวะ?

วันนี้คงไม่มีเรื่องอะไรให้เซอร์ไพรส์อีกแล้ว เท็นคิดอย่างนั้น ชายหนุ่มเกาขนหมาที่ปีนมาซบอกตนก่อนจะเอื้อมตัวไปคว้าเอาสมาร์ทโฟน และจังหวะนั้นแหละที่พระเจ้าได้ให้คำตอบกับเขาว่าวันนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้เซอร์ไพรส์



KSBjack: ทำอะไรอยู่?





TBC


*ลับเล็บตรงบันไดทางขึ้นกุฏิหลวงพี่*




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-09-2018 18:15:02 โดย หน่วยกล้าวาย »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3167
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-0

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14053
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-25
 :pig4: บาปกรรมคงไม่ขึ้นหัวนะแหลม

ออฟไลน์ เค้าคือแมว

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
สมัครสมาชิก เพื่อมาเชียร์ภาคนี้ บอกเลย
ชอบคู่นี้ ขอเท็นเคะนะ จะดีมาก

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +621/-7
ขอต้อนรับการคืนสู่เหย้า

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2880
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-3

ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 415
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ปวดประสาทกับแก๊งค์หลวงพี่เหลือเกินขำจนท้องแข็งแล้วและอีกไม่นานหลวงจะยิ่งปวดหัวก็ว่านี้แน่เพราะแฟนพี่แจ็คจะมาเข้าทีมแล้ว ยุบหนอพองหนอนะคะหลวงพี่ :hao7:

ออฟไลน์ ursleepingxd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 159
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
มันต้องอย่างเน้ /ตบเข่าฉาดดดด /ขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีที่จัดแมทช์นี้ค่ะ ทีมต้องการคนมาตีกับพระธีร์ค่ะ ฮือออออ น้องหมาน้องแมวน่ารักจังงงงงง คุณเท็นก็น่ารักกกกก ร่วมส่งแรงใจแรงเชียร์ค่ะ ศัตรูที่แข็งแกร่งจะกลายเป็นมิตรที่ทรงพลัง การ์ตูนสักเรื่องเคยว่าเอาไว้ มั้งคะ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1607
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
เพิ่งรู้ว่า ซึมเศร้าบอยอยู่นี่


เปิดเจอมองผ่านตั้งหลายครั้ง


ดีนะที่เจอเร็ว ไม่งั้นคงไปเจอเอาตอนจบอ่ะนะ

ออฟไลน์ mayyiyi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกบาป555555

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
โอ้ยหลวงพี่ต้องสำรวมกว่านี้นะคะ ห้ามพูดคำหยาบด้วย
ประโยคสุดท้ายนี่คืออะไรนะคะ พี่แจ็คทักไปหาเท็นหรอ ถามจีงงงงงงงงงงง  :hao4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด