[แจ็ค/เท็น] ตอน17 (2/2) เรื่องของเราไม่เกี่ยวกับวงไพ่ #ญอผู้หญิงโศกา (17/3/62)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [แจ็ค/เท็น] ตอน17 (2/2) เรื่องของเราไม่เกี่ยวกับวงไพ่ #ญอผู้หญิงโศกา (17/3/62)  (อ่าน 12290 ครั้ง)

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14016
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +411/-25

ออฟไลน์ no.fourth

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 919
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
เท็นคืออยากกลับเข้าไปอยู่ในชีวิตพี่แจ็คถูกไหม
ตอนหน้าคือจะได้รู้จุดแตกหักแล้วใช่ไหม​ /เกียมทิชชู่ :heaven

ออฟไลน์ ursleepingxd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เท็นน่ารักจังอะ แงงงงง  หนูรักเค้าาาา   :ling1:

ทั้งปางเด็กน้อยโลกสดใน และปางผู้ใหญ่แบดๆแต่จริงๆก็ยังใสเลยอะ

ไสหัวไปโน่น /พี่แจ็คไม่ได้กล่าว

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +620/-7
คนอะไรเพื่อนก็ไม่มี วัน ๆ ต้องคุยกับหมาแมว ทำตัวเองแท้ ๆ
รีบคืนดีกันเถอะ

ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
หยอดเข้าไปค่ะเท็นหยอดเยอะๆเอาให้พี่แจ็ครำคานได้ยิ่งดีอย่างน้อยเค้าก็คิดถึงเราบ้างหล่ะสู้ๆนะคะ

ออฟไลน์ 19th

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
แม่ไม่ได้ผิดที่ลืมปิดหน้าต่าง แต่แม่กำลังชักศึกเข้าบ้าน 555555

อยากรู้แล้วว่าอะไรทำให้เด็กสองคนที่สนิทกันขนาดนั้นแตกหักกันมาไกลขนาดนี้ แจ็คดูไม่น่าใช่คนที่โกรธใครไร้เหตุผลนา หรือเพราะบลู ? ตามชื่อเรื่องน่าจะเพราะผู้หญิง ?  :katai1:

ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1321
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3027
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-0

ออฟไลน์ Hhyuna aii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
บรรยากาศมันออกแนว เท็นเเจ็ค ยังไงก็ไม่รู้555
อย่าไปหยองค่ะกัปตันแจ็ค ต้องแจ็คเท็น :hao6: :o8:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-3
เก็บกดแมน

อย่าไแกล้งซึมเศร้าแมนดิ

สงสารเขามั่งดิ

ออฟไลน์ anythinginitt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
จะบอกว่าอ่านเรื่องนี้ไปก็รู้สึกเศร้าปนอึดอัดอยู่ลึกๆ  ไปพร้อมกัน

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 691
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ตอนนั้นสองคนนี้รักกันมากแต่ตอนนี้ก็...กำลังจะกลับมารักกันใช่มั้ยเนี่ย

ออฟไลน์ rodoubles

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ตอนแรกกะจะอดใจไว้ก่อน กะว่าค่อยมาอ่านตอนที่ไรท์เตอร์เริ่มกลับมาต่อแล้ว เพราะรู้ว่าช่วงนี้ไรท์คงยุ่งกับการรวมเล่มบอสแหลม แต่ใจทรยศบวกกับมือที่เข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยนี่มันไม่เคยฟังที่สมองสั่ง กดเข้ามาอ่านได้สองตอน ตอแรกกะจะพอละ อดทนเอา แต่สิ่งที่ตามมาคือค้างคามาก กระสับกระส่าย​หลายวันหลายคืน สุดท้ายก็เลยตกร่องปล่องชิ้น เป็นไงเป็นกันวะ อ่านให้ถึงตอนล่าสุดแล้วรอก็ได้ อ่านเองค้างเองรอเองนักเลงพอ  :m31:

ออฟไลน์ หน่วยกล้าวาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-0
#ญอผู้หญิงโศกา
ตอนที่ 07
ความจริงที่ไม่อยากยอมรับ




( เชี่ยเท็น มึงเป็นปะเนี่ย ไล่ฆ่าตัวที่วิ่งหนีจนเพื่อนตายในดงตีนแบบนี้มึงจะเล่นแทงค์ไปเพื่อ กูถามก่อน? )

( ธีร์มึงใจเย็นก่อน เกมหน้าเอาใหม่ได้ )

( เกมนี้เล่นกันเป็นทีม หน้าที่ไหนก็ทำแค่นั้น ไม่ใช่เล่นแทงค์แต่เสือกบ้า Kill ไม่สนห่าเหวว่ารูปเกมจะเป็นยังไง ถ้ามึงอยากฆ่าเยอะ ๆ ก็ไปเล่น –apem* กับพวกนูปนะจะได้จบ )



*-apem ใน DotA1 เป็นโหมดที่เล่นง่ายมาก เงินจะขึ้นวิละ 1 แต่ถ้าเป็นโหมด -apem เงินจะเพิ่มทีละ 2 และรูปแบบการเล่นจะดูง่ายกว่าเป็นไหน ๆ ผู้เล่นส่วนใหญ่จะมองเหยียดว่าคนที่เล่นโหมดนี้จะมีแต่ Noob บางคนเห็นรูปเกมจะแก้ก็กดออกเกมได้ง่าย ๆ ไม่มีสปิริตอย่างกลุ่มคนที่เล่นโหมด ap only



“มันก็แค่เกมปะมึงจะซีเรียสอะไรนักหนา?” เด็กหนุ่มขมวดคิ้วตอบโต้ทางโปรแกรม TeamSpeak อย่างเหลืออด พักหลังไอ้ธีร์ด่าเขาบ่อยเกินไปแล้ว ไม่รู้จะซีเรียสอะไรนักหนา

( เป็นคนทำทีมฉิบหายก็พูดได้ดิว่าแค่เกม )

“กูไม่อยากแทงค์อย่างเดียว กูอยากฆ่าบ้างมันผิดมากเลยเหรอวะ?” สุดท้ายก็พูดในสิ่งที่ไม่อยากพูด เท็นรู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากอีกฝ่ายรับรู้ความในใจ แต่แล้วอย่างไร เขาเหนื่อยเกินกว่าจะทำเป็นพอใจกับตำแหน่งรับมือรับตีนเพื่อให้ไอ้ธีร์ฆ่าทำสกอร์สวย ๆ ไว้ขิงแล้ว

ใช่สิ เล่นตัวเลทเกมก็ต้องสนุกอยู่แล้ว ทั้งได้ฆ่า ได้ฟาร์ม ถ้าไม่มีเพื่อนคอยซัพพอร์ทมีหรือตำแหน่งมันจะลืมตาอ้าปากได้ หน้าที่เท็นมีอะไร? เข้าไปรับดาเมจทุกอย่างแทนเพื่อนแล้วก็ตายไป มันไม่เห็นจะสนุกตรงไหนเลย

( ธีร์ มึงยังไม่อาบน้ำไม่ใช่เหรอ ไปอาบไปจะได้มาเล่นกันต่อ )

รู้ว่าพี่ตั้บคงอยากห้ามทัพ แต่ถ้าใครอยากเล่นต่อก็เชิญนั่งรอพระเจ้าอาบน้ำเสร็จไปเถอะ วันนี้มันจบแล้ว เขาไม่อยากหัวร้อนเพราะความประสาทแดกของไอ้เวรนั่นอีก

เท็นถอดหูฟังพร้อมเขวี้ยงลงพื้นอย่างหัวเสีย เป็นอีกค่ำคืนที่จบอย่างห่วยแตกเพราะคน ๆ หนึ่งถนัดเรื่องทำให้วันดี ๆ ของชาวบ้านกลายเป็นอย่างนี้ เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียง นอนมองเพดานโง่ ๆ กับโทสะที่ยังคงคุกรุ่นไม่จางหาย

‘ตอนนี้ไอ้แจ็คทำอะไรอยู่?’

นั่นคือคำถามที่เป็นเชื้อเพลิงปะทุไฟให้โหมขึ้น ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ไอ้เวรนั่นห่างออกไปไกลขนาดนี้ ติดแฟนมากไหม ต้องอยู่คุยโทรศัพท์กุ๊กกิ๊กกันก่อนนอนจนเรื่องเพื่อนก็ช่างหัวมันหรือไง ทำไมถึงปล่อยให้ไอ้ธีร์ทำตัวประสาทแดกใส่เขาไม่หยุด

คว้าเอาโน้ตบุ๊กที่อยู่ข้างเตียงมาเปิดดูเว็บบอร์ดโรงเรียนเพื่อหากระทู้ของเด็กสาวที่เพ้อถึงตัวเขา อย่างน้อยสิ่งเหล่านั้นก็ทำให้ไอ้ขี้แพ้คนหนึ่งมีแรงฮึดขึ้นมาได้ ยอมรับว่าเมื่อก่อนไม่เคยสนใจกระทั่งได้รับสิ่งเหล่านั้น  แต่กระทู้ติดท็อปก็ยังคงเป็นของคนเหี้ย ๆ ที่คิดว่าตัวเองดีเลิศไปเสียทุกอย่าง

‘ชมรมคนรักพี่ธีร์ห้อง 81 เชิญมาแชร์ความน่ารักของพี่เค้าในกระทู้นี้กันค่า >_<’
‘พี่ธีร์ห้อง 81 กับพี่จ๋าห้อง 941 เป็นอะไรกันหรือเปล่าคะ?’
‘รวมรูปพี่ธีร์ห้อง 81 เท่าที่หามาได้ (ตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบันเลยค่ะ ^^)’
‘ถ้าเราเขียนฟิคพี่ธีร์ x พี่แจ็ค 81 จะมีคนอ่านไหมคะ ;_;’
‘พี่ธีร์ 81 ชอบคนแบบไหนเหรอคะ?’

อ่านแค่ชื่อกระทู้ก็แค่นหัวเราะแล้ว คนเหล่านั้นหลงรูปลักษณ์ภายนอกของไอ้เวรนั่นโดยไม่รู้เลยว่าความจริงไอ้ธีร์มันทุเรศแค่ไหน ก็แค่ผู้ชายหน้าตาดีที่วัลลาบีอยากมีซีนกับทุกเรื่องจนได้รับความสนใจจากคนรอบด้าน ขี้เก๊กก็ที่หนึ่ง ไม่รู้ชอบเข้าไปได้อย่างไร

‘ไดอารี่ของฉัน... ถึงพี่เท็นห้อง 81’

หนึ่งในกระทู้ที่ไม่ได้ฮอตนัก แต่ก็มีคนเข้าไปอ่านและคอมเมนต์ให้กำลังใจ เท็นไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครและก็ไม่ได้อยากรู้ด้วย คิดว่าแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว เธอคนนั้นเป็นแฟนคลับที่เพ้อฝันจนทำให้เขาเป็นที่รู้จัก ซึ่งมันโคตรจะย้อนแย้งและน่าสมเพชสิ้นดีกับความคิดแบบนี้ ทั้งที่เพิ่งด่าไอ้ธีร์จนเสียหมา แต่เขากลับอยากพาตัวเองให้ไปอยู่ในจุดเดียวกัน เพราะอยากรู้สึกดีกับการเอาชนะอีกฝ่าย

มันสะสมมานานแค่ไหนแล้ว ถึงไอ้ธีร์จะมีมุมดี ๆ แต่มันก็น้อยกว่าเรื่องชั่ว ๆ นัก ทั้งชอบพูดจาหมาไม่แดก เล่นไม่รู้จักกาละเทศ ทำร้ายจิตใจเพื่อนก็เก่งที่หนึ่ง ขี้หัวร้อน ไหนจะเรื่องหักหน้า ถึงเพื่อน ๆ จะบอกว่ามันไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ แต่แทนที่จะบอกให้เขาพยายามเข้าใจความเหี้ยของคน ก็ควรเอาเวลาและน้ำลายไปสั่งสอนให้ไอ้ธีร์ปรับปรุงตัวเองดีกว่าไหม?

‘เด็ก’

รู้ แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ถ้าก่อนหน้านี้ได้ใช้ชีวิตอย่างปกติแบบที่มีไอ้แจ็คคอยตบกะโหลกปลอบใจว่า ‘ไอ้ธีร์มันก็ปัญญาอ่อน จะเอาอะไรกับมัน?’ เพียงเท่านั้นเท็นก็คงไม่พาตัวเองไปอยู่สุดขอบทางลงเหว เขาไม่อยากเป็นคนในแบบที่ตัวเองไม่ชอบ แต่ถ้าไอ้เวรนั่นหัดพูดดี ๆ บ้าง มีหรือปีศาจที่หลับมาตลอดจะตื่นขึ้นมาคิดเรื่องแย่ ๆ

ก็รู้ว่ามะรืนจะลงแข่งครั้งแรกในชีวิต ถ้าเขาทำหน้าที่ผิดตำแหน่งก็แค่บอกเตือนกันอย่างใจเย็นมันยากนักหรือไง โอเค ไอ้ธีร์บอกแล้ว แต่ขอฆ่าตัวเดียวมันไม่ได้เลยใช่ไหม ตอนนี้ก็แค่ซ้อม ถ้าเป็นสนามจริงจะไม่ว่าอะไรเลย


RRRRrrrrrrrrrrr!!!!


เสียงโทรศัพท์ทำให้ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ถึงจะโกรธอยู่แต่เท็นก็คาดหวังว่าจะได้ยินคำแก้ตัวดี ๆ จากไอ้แจ็ค แต่เขาก็ต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะคนที่โทรมากลับเป็นไอ้นาย

“อืม”

( ยังหัวร้อนอยู่สินะ อยากระบายไหม? )

คนที่ควรถามแบบนี้มันอยู่ส่วนไหนของโลก หลังจากสิ้นสุดคำถาม เท็นได้แต่นั่งนิ่ง ๆ บนเตียงพลางทอดสายตาไปยังผนังเบื้องหน้ากับความน้อยใจที่อยู่ ๆ ก็พุ่งสูงติดเพดานเพราะขยี้จุดอ่อนตัวเอง

“ไม่ล่ะ”

( เมื่อก่อนไอ้ธีร์เคยเป็นคนห้ามทัพเวลาพวกไอ้โป้ทะเลาะกันก็จริง แต่พอมันต้องอยู่ในตำแหน่งที่ต้องสั่งเพื่อนทำนั่นทำนี่มันก็เลยซีเรียสไปหน่อยว่ะ มันอยากให้ทีมรู้หน้าที่ อยากให้ทุกอย่างออกมาดีก็เลยเป็นอย่างนั้น มึงเข้าใจมันหน่อยนะ )

“มึงโทรมาเพื่อแก้ตัวให้มันเหรอ?”

( เปล่า กูโทรมาเพราะอยากให้เพื่อนเข้าใจกัน ไม่อยากให้ผิดใจเพราะเรื่องเกม )

“แล้วใครเป็นคนเริ่ม บางทีมันเล่นควาย ๆ เข้าไปตายโง่ ๆ ตั้งหลายครั้งกูเคยออกปากด่าบ้างไหม?”

( ใช่ มันเริ่ม แต่เกมเมื่อกี้มีอริมันอยู่ทีมฝั่งตรงข้ามด้วยมึงก็เห็น ไม่มีใครอยากแพ้คนที่เหม็นขี้หน้ากันอยู่หรอกเพื่อน มึงเข้าใจจุดนี้ใช่ปะวะ? )

“แล้วกูผิดคนเดียวเหรอ อีกคนในทีมก็เล่นห่าอะไรก็ไม่รู้ พี่ตั้บก็เล่นตามใจตัวเองเหมือนกันปะวะ?”

( ทุกคนก็เล่นงง ๆ หมด ทั้งกู มึง ไอ้ธีร์ พี่ตั้บ แล้วก็อีกคน แต่ประเด็นคือเราทุกคนเป็นเพื่อนกันไง ไอ้คนนั้นมันไม่ใช่ ด่าไปก็เปลืองน้ำลายเพราะออกเกมก็ไม่ได้เจอกันแล้ว )

“เหรอ แล้วอะไรที่ทำให้มันคิดว่าเพราะเป็นเพื่อนถึงจะพูดยังไงก็ได้ เพื่อนไม่ใช่คนที่เราต้องรักษาน้ำใจให้มากที่สุดเหรอวะ?”

( อืม กูรู้ เรื่องนี้ไอ้ธีร์ผิด แต่มึงก็อย่าลืมนะว่าก่อนมันจะเป็นแบบนั้นก็เพราะมึงหลุดโพสิชั่น ไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเอง )

“เออ เรื่องนั้นกูผิดจริง แต่มันก็ควรพูดดี ๆ กับกูไหม?”

( พูดกันให้ตายยังไงก็ไม่มีวันเข้าใจถ้ามึงยังคิดว่าต่อให้อะไรจะเกิดขึ้นไอ้ธีร์ก็ต้องพูดดีกับมึงไว้ก่อน คือมึงต้องเข้าใจนิดนึงนะว่าธรรมชาติของมันเป็นแบบไหน ตอนเกมเสียรูปมันชอบหัวร้อน แต่ถ้าเกมไหนทุกคนทำได้ดีมันก็เป็นผีบ้าผีบอ พูดจาเกรียนแตกเรียกเสียงหัวเราะเหมือนกัน )

“มึงกำลังจะบอกให้กูเข้าใจมัน แต่มันไม่ต้องเข้าใจกูก็ได้?”

( ไม่ใช่อย่างนั้น กูอยากให้พวกมึงเข้าใจกันแล้วยอมรับสิ่งที่อีกฝ่ายเป็นได้เหมือนที่เราทุกคนเป็นมาตลอด มึงก็รับข้อเสียไอ้แจ็คได้มาตลอดแล้วทำไมถึงรับที่ไอ้ธีร์เป็นบ้างไม่ได้วะ? )

“ก็ใช่ไง กูเป็นฝ่ายรับข้อเสียทุกคนมาตลอด ไอ้แจ็คก็ติดแฟนทิ้งเพื่อนจนกูต้องทนเครียดอยู่กับคนเหี้ย ๆ แบบไอ้ธีร์ไง”

( โอเค กูเข้าใจมึง )

“มึงไม่ได้เข้าใจกูหรอกนาย”

( อืม มึงจะคิดงั้นก็ได้ เอาเป็นว่าไว้ใจเย็นลงเมื่อไหร่แล้วค่อยมาคุยกันอีกที แค่นี้นะ ฝันดี )




*




เท็นไม่ได้ล้อเล่น วันถัดมาเขาไปบ้านหลังนั้นอีกครั้งและเจ้าของบ้านก็ต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี ยกเว้นลูกชายคนโตที่กลับดึกเพราะอ้างว่าต้องอยู่แก้ไขเกมใหม่ที่ใกล้จะเปิดตัว  ถามว่าเสียหน้าไหม... ก็มีบ้าง แต่ไอ้หมอนั่นคิดว่าเขาอยากมาเพราะแรงพิศวาสหรืออย่างไร เขาก็แค่นึกสนุกอย่างปั่นหัวใครสักคนในวันว่าง ๆ ก็เท่านั้น แต่เห็นคนดิ้นจนพยายามหลบหน้าก็เป็นเรื่องที่น่าพอใจเช่นกัน

เวลาผ่านไปอีกไม่กี่วันการแข่งขันผ่านไปอีกรอบและขี้ซุยบราเทอร์ feat. TEN10 ก็สามารถผ่านเข้าไปได้อย่างไม่ยากลำบากนัก อีกอย่างที่ไม่อยากยอมรับเลยก็คือทุกคนในทีมเล่นได้ดีจนน่าประหลาดใจว่าฝึกซ้อมกันมาอย่างดีหรือมีพรสวรรค์อยู่แล้วกันแน่ ทั้งไอ้เด็กฝรั่งที่ถูกเขาไล่ฟันหลังอย่างง่าย ๆ ในเกมนั้น แต่พอเป็น DotA2 กลับฉลาดมีไหวพริบและเข้าขากับโซ่ได้ดีจริง ๆ

ยอดโดเนทพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าพอใจ ผู้ใหญ่แฮปปี้ ส่วนทีมกะโหลกนั่นกับตัวเขาก็ได้รับคำชมขึ้นมาบ้างแม้ว่าจะมีคนตามด่าแต่ก็ไม่หนาตาเท่าก่อนหน้านี้



‘เทพแบบนี้ต้องฉลอง พี่ตั้บมึงโทรสั่งหมูทะดิ๊!’
‘เอาดิ มึงจะชวนกันต์มาด้วยเปล่ากูจะได้กะจำนวนถูก’
‘รายนั้นไม่ว่างอะ แล้วมึงว่าไงพี่แจ็ค ไอ้โซ่?’
‘เดี๋ยวกูอาบน้ำแป๊บ’
‘ส่วนโซ่ไปแน่นอนครับ’
‘เอ้อ! มันต้องอย่างนี้ดิวะ เดี๋ยวกูทักไปกวนตีนหลวงพี่ก่อน ป่านนี้น่าจะซดน้ำปานะอยู่’
‘ว่าแต่พี่เท็นจะมากินด้วยกันไหมครับ?’



โชคดีที่คำถามหยุดโลกไม่ได้เกิดขึ้นตอนไลฟ์สตรีมอยู่ ชายหนุ่มนิ่งงันไปอยู่ชั่วอึดใจพลางถามตัวเองว่าจะเอาอย่างไร นอนกับหมาแมวที่บ้านเฉย ๆ หรือจะออกไปสร้างบรรยากาศห่วยแตกให้ชาวบ้านชาวช่องเหมือนที่ชอบทำ

แม้จะเล่นเกมเข้าขากันได้ดีแล้ว แต่เท็นก็พอรู้ว่าพี่ตั้บไม่ได้อยากให้คนทรยศกลับเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต หากเป็นปีก่อนเขาคงตอบตกลงโดยไม่สนใจอะไร แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ถึงจะไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็นแต่เท็นก็รู้ตัวดีว่าเขาขวางโลกน้อยลงกว่าที่เคยเป็นแล้ว

‘ไม่ดีกว่า ขี้เกียจ’

และนั่นอาจจะเป็นเรื่องดี ๆ ครั้งแรกในรอบปีที่เท็นมีให้คนอื่น




*




“ช่วงนี้เท็นฮอตมากเลยอะ มีจดหมายสอดใต้โต๊ะวันละไม่รู้ตั้งกี่ซอง”

ในห้องนอนสีหวานแหวว เด็กสาวเปิดประเด็นขึ้นมาเพื่อเรียกความสนใจจากแฟนหนุ่มที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ และมันได้ผล แจ็คยอมเงยหน้าขึ้นมองตาเธอซึ่งเหมือนจะเป็นครั้งที่สองของวันหลังจากครั้งแรกที่เธออ้าปากถามไปว่า ‘วันนี้ไปอ่านหนังสือบ้านบลูไหม?’

“ไม่ดีเหรอ?”

“ดี? ไม่รู้สิ” เด็กสาวยิ้มเจื่อนกับคำถามที่มาพร้อมสีหน้าเรียบเฉย บลูเดาไม่ออกว่าแจ็คกำลังคิดอะไร และคำถามนั้นต้องการคำตอบแบบไหนกับเรื่องที่เธอแค่พูดขึ้นมาเฉย ๆ “เราแค่แปลกใจอะ ก็เท็นไม่เคยป็อปขนาดนี้ เพราะห้องเราก็มีแจ็ค ธีร์ แล้วก็พีมที่ดัง ๆ” บลูเลื่อนแป้นบนโน้ตบุ๊กดูรูปเพื่อนแฟนที่นับวันยิ่งดูดีขึ้นเรื่อย ๆ

“แจ็คว่าดีนะ เพราะหลังจากเป็นที่รู้จักมันก็เริ่มเปิดใจให้คนอื่นมากขึ้น”

“อือ ก็จริง” เธอถอนหายใจเมื่อนึกถึงตอนเพิ่งคบกัน เพื่อนแจ็คทุกคนต้อนรับผู้หญิงอ้วนคนนั้นเป็นอย่างดี ยกเว้นใครคนหนึ่งที่ไม่แม้แต่จะอยากมองเธอ “ตอนแรกเรากลัวถูกเท็นเกลียดเพราะเหมือนไปแย่งความสำคัญมา แต่พอเห็นว่าเท็นแฮปปี้ขึ้นแล้วก็โล่งใจขึ้นมาหน่อย”

เด็กหนุ่มมองรอยยิ้มของคนบนจอโน้ตบุ๊กบนเตียง เท็นยังคงเป็นคนเดิมแต่แจ็คก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ทำให้รู้สึกห่างเหิน อาจเป็นเพราะความโด่งดังที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพราะไอ้เวรนั่นเริ่มเอาตัวเองไปอยู่ในจุดสนใจ จริงอยู่ที่ทำให้ไอ้เท็นมีสังคม แต่แจ็คก็กลัวว่าเพื่อนจะรับความเยอะเหล่านั้นไม่ได้ถ้าวันหนึ่งมันถูกคนเหล่านั้นคุกคามมากเกินไปจนสูญเสียความเป็นส่วนตัว

ไอ้ธีร์ไม่เหมือนไอ้เท็น คนหนึ่งรักสังคม ชอบอยู่ในจุดที่สปอตไลท์สาดแสงใส่ แต่อีกคนรักสงบ ชอบอยู่เงียบ ๆ หมกมุ่นกับเรื่องที่ชอบ แต่นั่นก็เป็นแค่เรื่องของอดีตเพราะความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเสมอเมื่อมนุษย์โตขึ้น ดังนั้นทุกวันนี้ไอ้เท็นที่เขารู้จักจึงเริ่มหลงใหลแสงสีจากสปอตไลท์เหล่านั้นเข้าไปทุกทีแล้ว

ไอ้ธีร์มันบ้าบอ เรื่องนี้ใคร ๆ ต่างก็เข้าใจ แต่ไอ้เท็นเปิดตัวมาแบบพระเอกในนิยาย เขากลัวว่าคนอื่นจะคาดหวังในตัวมันมากเกินกว่าสิ่งที่เป็น

“แจ็ค”

“อื้ม?”

“ช่วงนี้ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า ทำไมอยู่กับเราแล้วเหม่อบ่อยจังเลย” เด็กสาวกล่าวตัดพ้อ ยิ่งเห็นท่าทีแปลก ๆ เหมือนปิดบังอะไรอยู่แล้วก็ยิ่งกังวล มีคนอื่นหรือเปล่านะ เธอยังเปลี่ยนตัวเองได้ไม่มากพอเหรอ ทุกวันนี้ก็ผอมลงกว่าเมื่อก่อนจนถูกชมว่าสวยขึ้น ถ้าแจ็คมีคนอื่นใจเธอคงพังแน่

“ไม่มีอะไร แจ็คแค่เพลียเพราะต้องอ่านหนังสือแล้วก็อยู่ซ้อมจนดึกน่ะ พอแข่งผ่านรอบแรกแล้วรอบต่อไปก็เลยต้องซ้อมหนักมากขึ้น”

“เพลา ๆ หน่อยได้ไหม เดี๋ยวก็ทรุดหรอก” เธอลูบแขนแฟนหนุ่มแต่อีกฝ่ายเพียงยิ้มบาง ๆ ซึ่งมันดูฝืนเกินกว่าจะออกมาจากใจ

“แจ็คอยากเต็มที่กับมันก่อนจะต้องแยกย้ายกันไปตั้งใจอ่านหนังสือเตรียมเข้ามหา’ลัยน่ะ” กับเป้าหมายที่ตกลงไว้กับเพื่อนร่วมทีมและพี่ใหญ่อย่างพี่ตั้บ ทุกคนอยากคว้าแชมป์มาให้ได้สักครั้ง ก่อนจะไปฟอร์มทีมกันใหม่หลังจากเข้ามหา’ลัยได้แล้ว

“เข้าใจค่ะ แต่ที่พูดแบบนี้ก็เพราะเป็นห่วงนะ”

“แจ็ครู้ ขอบคุณนะคะ” เขาก้มลงไปจูบหน้าผากแฟนสาวเบา ๆ แล้วสวมกอดเธอเพื่อกลบความว่างเปล่าในใจตอนนี้

ในใจที่เต็มไปด้วยปัญหามากมายซึ่งพร้อมกันถาโถมเข้าหาเด็กอย่างเขาในเวลาเดียวกัน

“เอาถุงยางมาไหมคะ... ของบลูหมดแล้ว...” เธอกล่าวอย่างขลาดอายก่อนจะผละออกมาสบตากัน

“อ่า... เรื่องนั้น” เขาคลายมือออกจากท่อนแขนแฟนสาวแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง “แจ็คก็ไม่ได้เอามาเหมือนกัน”

สายตาของเธอผิดหวัง อาจเป็นเพราะอาทิตย์นี้ทั้งคู่แทบไม่ได้ใช้เวลาด้วยกันเหมือนอย่างเคย ซึ่งบลูคงคิดไปแล้วว่าเป็นเพราะเขาติดเกม ทุกอย่างจึงออกมาเป็นแบบนี้

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอเซ็ง เรื่องแค่แจ็ครู้ได้ง่าย ๆ แต่เขาไม่สามารถนอนกับเธอได้ทั้งที่มีเรื่องมากมายให้คิดอยู่ในหัว

“เดี๋ยวแจ็คต้องกลับแล้ว ไว้คุยกันในเอ็มนะ”

“ทำไมรีบกลับนักล่ะ เพิ่งได้อยู่ด้วยกันเองนะคะ...”

“ช่วงนี้ที่บ้านแจ็คยุ่ง ๆ เลยไม่มีคนอยู่ดูแลน้องน่ะ ไว้วันหลังจะชดเชยให้นะ” เขาลูบศีรษะเธอเบา ๆ ซึ่งเด็กสาวก็คว้าเอวแกร่งไว้พร้อมออดอ้อนขอไม่ให้กลับ แจ็คต้องโอ๋อยู่สักพักกว่าเธอจะยอม

เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนยืนอยู่หน้าป้ายรถเมล์ มองเสียงการจราจรบนท้องถนนแสนวุ่นวายที่มาพร้อมความร้อนระอุจนเสื้อชื้นไปด้วยเหงื่อ แจ็คเอากระเป๋าสตางค์ขึ้นมาดูเงินที่ก่อนหน้านี้มันเคยอัดแน่นจนพองนูน และจะใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายอย่างไรก็ได้ แต่ปัจจุบันมันฟีบลงจนแทบไม่มีธนบัตรหลงเหลือ

จากที่เคยนั่งแท็กซี่กลับบ้านก็ต้องเปลี่ยนเป็นรถเมล์ราคาเก้าบาท หลังจากที่ครอบครัวถูกโกงไปโดยใครสักคนที่เป็นเพื่อนสนิทพ่อ ทุกอย่างก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แจ็คไม่มีแม้แต่โอกาสตั้งหลักรับความจริง ซึ่งพ่อกับแม่ก็เช่นกัน บ้านหลังใหญ่ที่อยู่อย่างสุขสบายก็ต้องขายไปใช้หนี้

บ้านห้องแถวที่แม่เคยอยู่ก่อนแต่งงานกับพ่อได้กลายเป็นที่ซุกหัวนอนในวันนี้ แจ็คไม่คุ้นชินกับความเก่าและคับแคบแต่มันก็ไม่ได้ยากสำหรับการปรับตัวนัก เว้นเสียแต่น้องอีกสองคนที่ยังโหยหาอาหารดี ๆ งอแงตามประสาเด็กที่เคยถูกตามใจจนเคยตัว จนแจ็คต้องคอยห้ามเพราะไม่อยากให้ความไม่รู้ของน้องขยี้จุดพ่อจนเกิดความเครียด

แจ็คพยายามไม่สร้างปัญหาให้พ่อกับแม่ต้องกังวลไปกว่าเดิม แต่การปรับเปลี่ยนเรื่องใช้ชีวิตในแต่ละวันก็ค่อนข้างยากเย็นเหลือเกิน ตั้งแต่การเดินทางจากบางใหญ่ไปโรงเรียนซึ่งอยู่แถวพญาไท มันไกลมากจนต้องตื่นตั้งแต่ฟ้ามืด ไหนจะต้องช่วยแม่ดูแลน้องเพราะไม่มีเงินจ้างแม่บ้านเหมือนเมื่อก่อน

ทุกอย่างเปลี่ยนไป ความเหนื่อยกายมันส่งไปถึงใจจนทำให้การยิ้มเป็นเรื่องยาก

เขาไม่ได้บอกเพื่อน อาจเป็นเพราะส่วนหนึ่งปากมันหนักเกินกว่าจะพูดถึงความเหน็ดเหนื่อยในชีวิตช่วงนี้ได้ และอีกส่วนก็กลัวว่าเพื่อนจะไม่สบายใจจนส่งผลถึงการซ้อมทีม การแข่งครั้งนี้สำคัญกับทุกคนมาก แจ็คไม่อยากเป็นคนทำลายมันกับเรื่องที่ยังแบกรับได้ ก็แค่ไม่ได้สบายเหมือนเมื่อก่อน ส่วนเรื่องซ้อมก็ขออนุญาตแม่แล้วว่าจะขอซ้อมแค่ตอนกลางคืนและจะพยายามหาเงินมาช่วยจ่ายค่าไฟให้ได้



‘มึงว่ากูคบกับน้องมอสี่คนนั้นดีปะ?’
‘คนที่ตัวเล็ก ๆ หน้าหวาน ๆ น่ะเหรอ?’
‘ใช่ น้องเค้าน่าสนใจดี เห็นว่าชอบร้องเพลงด้วย เข้าทางกูเลย’
‘เอาสิ เจอคนชอบอะไรเหมือน ๆ กันน่าจะเข้ากันได้นะ’
‘เออ มึงจะได้รู้สักทีว่าต่อให้ไม่มีมึงก็มีคนที่พร้อมจะร้องเพลงไปกับเสียงกีตาร์ของกู’



ไม่อยากยอมรับว่าลึก ๆ ก็ใจหายเหมือนกัน กับการได้ยินคนสำคัญพูดว่าชีวิตยังคงดำเนินต่อไปได้ต่อให้ไม่มีเพื่อนอย่างเขา ซึ่งมันอาจจะเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้อยากเก็บเรื่องที่บ้านเอาไว้ มันมีความน้อยใจปะปนอยู่กับความที่อยากให้เพื่อนสบายใจในคราวเดียวกัน

แจ็คจะพยายามผ่านพ้นความลำบากที่เป็นอยู่ไปให้ได้ และหวังว่าระหว่างนี้เท็นจะมีความสุขกับอีกเส้นทางหนึ่งที่อาจมองเห็นเขาจางลงไป แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะสิ้นสุดลง... ใช่ไหม?

ในฐานะลูกชายคนโต แจ็คจำเป็นต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยพ่อแม่ประคับประคองครอบครัว และในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง เขาก็อยากให้เท็นได้เติบโตได้โดยที่ไม่ต้องมีเขาในทุก ๆ เรื่อง อย่างน้อยก็ช่วงเวลายากลำบากแบบนี้ ความย้อนแย้งเกิดขึ้นกับใจเขาแล้ว

“สวัสดีครับ ใช่ครับ... ว่าไงนะครับ? สนใจอยากให้ผมไปสอนหนังสือน้องหลังเลิกเรียน? อ่า... ได้แน่นอนครับ! ใช่ครับผมสามารถเริ่มวันพรุ่งนี้ได้เลย มาบุญครองได้ครับ ผมจะรีบเตรียมแผนการสอนและตั้งใจติวให้น้องอย่างดีที่สุดเลยครับ”

ท่ามกลางความร้อนและเสียงความวุ่นวายบนท้องถนน เด็กหนุ่มยืนอยู่หน้าป้ายรถเมล์พลางกำโทรศัพท์เครื่องนั้นไว้กับมือกับความดีใจที่เพิ่งเกิดขึ้นตลอดอาทิตย์ หลังจากลงประกาศเรื่องรับสอนพิเศษเด็กประถมไปหลายวันก็มีคนติดต่อมาจนได้ สำหรับการสอนตั้งแต่ห้าโมงเย็นจนถึงสองทุ่ม รายได้วันละสามร้อยบาทมันก็คุ้มค่ามากกว่าอะไรแล้ว

ใบหน้าคมเงยขึ้นมองท้องฟ้าที่ถูกกลืนกินด้วยความมืด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีแสงสว่างจากดวงจันทร์และกลุ่มดาวที่บอกเขาว่า ‘พรุ่งนี้จะไม่เป็นไร’




*




ต่อด้านล่างนะคะ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-10-2018 19:30:30 โดย หน่วยกล้าวาย »

ออฟไลน์ หน่วยกล้าวาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-0





“...!!!”

ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นพร้อมหัวใจที่เต้นระส่ำ เท็นหอบหายใจหนักกับฝันร้ายที่ยังคงได้ผลดีถ้าพระเจ้าอยากให้คนอย่างเขาตกใจกลัวกลางดึก มือแกร่งกำคอเสื้อที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ สองขาชันเข้าหาตัวขณะบอกตัวเองว่าเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงความฝันเท่านั้น

ความจริงคือปัจจุบัน... ไม่มีใครเป็นอะไร ทุกอย่างยังปกติดี

ขายาวก้าวไปในครัวเพื่อหาน้ำอัดลมดื่ม เท็นยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นก่อนจะหันหลังนั่งลงพิงกับประตูตู้เย็นอย่างเหนื่อยอ่อน ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ เขามองตัวเลขเวลาบนหน้าจอก่อนจะถามตัวเองว่าควรทำอะไรต่อไปหลังจากนี้

คงหลับไม่ลงแล้ว แต่เขาก็ไม่ใช่คนเพื่อนเยอะขนาดที่จะคว้ากุญแจรถขับไปหาใครก็ได้ในตอนตีห้าครึ่ง อาจเป็นเพราะแสงจากตู้เย็นเมื่อครู่พี่ซันถึงเดินเมาง่วงเข้ามา กระดิกหางเบา ๆ พลางคลอเคลียกับแก้มเขาราวกับอยากปลอบใจ

“ขอโทษ พ่อทำให้ตื่นเหรอ?”

เท็นลูบศีรษะเจ้าขนทองที่ทิ้งตัวลงนอนบนตักอย่างออดอ้อน ไม่ว่าเมื่อไหร่... พี่ซันก็จะอยู่เพื่อเขาเสมอในวันที่ตื่นเพราะฝันร้าย เคยอ่านเจอในเว็บที่บอกเล่าว่าฝันร้ายเกิดจากอะไร บางครั้งเป็นเพราะเครียดมากเกินไป หรือก่อนนอนใจจดใจจ่อกับเรื่องแย่ ๆ จนทำให้เก็บเอาไปฝัน

“พี่ซันคิดว่าความฝันจะเกิดขึ้นจริงได้ไหม?”

เจ้าขนทองคงไม่เข้าใจ มันแค่นอนนิ่ง ๆ และเลียฝ่ามือเขาเมื่อเลื่อนเข้าไปใกล้ ๆ ปาก

“เมื่อกี้พ่อฝันร้าย”

เท็นไม่เคยกลัวตายเพราะรู้ว่าคงไม่มีใครเสียใจ กระทั่งเขาฝันว่าคนที่เคยสำคัญกำลังจะตายต่อหน้าต่อตา


‘แจ็ค!!!’


ไม่เข้าใจว่าทำไมในฝันถึงเจ็บปวดขนาดนั้น ทั้งที่เวลาเผชิญหน้ากันเขากับไอ้หมอนั่นก็ดีแต่พูดประชดประชันหรือแสดงออกให้อีกฝ่ายรู้ว่าไม่แคร์ แต่ทำไมในฝันมันถึงเหมือนจริงจนรู้สึกใจหายถึงตอนนี้ ภาพอีกฝ่ายจมกองเลือดและกำลังจะสิ้นลมหายใจนั่นมันสมจริงเกินกว่าจะทำให้ข่มตาหลับต่อได้

เพราะเขากลัวว่าจะฝันเห็นภาพนั้นอีกครั้ง


jjack: วันนี้กูงานยุ่งทั้งวันคงไม่มีเวลาอ่านไลน์ เอาเป็นว่าถ้ามีธุระด่วนหรือจะนัดซ้อมทีมยังไงก็บอกพวกไอ้แหลมเลยนะ ซ้อมนำกูไปเลย
jjack: แวะมาบอกไว้ก่อน เพราะระหว่างวันกูคงไม่ว่าง แล้วก็กลัวลืมด้วย
jjack: หวังว่ามึงคงไม่โง่เปิดเสียงแจ้งเตือนไว้นะ


ในห้องครัวมืด ๆ มีเพียงหมาตัวเดียวเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อน เท็นไม่คาดคิดว่าข้อความของใครบางคนจะโผล่เข้ามาปลอบใจในเวลาแบบนี้ แม้จะไม่มีคำว่า ‘ไม่เป็นไรนะ’ อยู่ในนั้น แต่เขากลับรู้สึกดีขึ้นกับฝันร้ายเมื่อครู่


TEN10: ทักมาทำห่าไรตอนนี้ คนจะหลับจะนอน


เพียงชั่วอึดใจที่ลุ้นไปว่าอีกฝ่ายจะเปิดอ่านทันทีหรือไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้เพราะกลับโทรศัพท์ใส่กระเป๋าไปแล้ว เท็นเอาแต่นั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์พร้อมมองเรื่องโกหกที่เพิ่งส่งไป ซึ่งถ้าอีกฝ่ายตอบอะไรกลับมามันคงดีไม่น้อย


jjack: ใครจะไปรู้ว่ามึงโง่เปิดเสียงไว้ตอนนอน
jjack: ถ้าไม่พอใจก็ไปฟ้องศาลพระภูมิเอานะ


น่าหงุดหงิดเหลือเกินที่รู้ตัวว่ากำลังยิ้ม ยิ่งตอนที่พี่ซันลุกขึ้นจ้องหน้าเขาอย่างสงสัยแล้วก็ยิ่งน่าอายเข้าไปใหญ่ ทั้งที่รู้ว่าเจ้าขนทองคงไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ แต่ก็ยอมรับว่ามันเป็นเรื่องรับไม่ได้ถ้าจะถูกปลอบจากฝันร้ายโดยคนที่ไม่ชอบขี้หน้าเขา


TEN10: กูไม่ฟ้องศาล แต่จะฟลัดสติ๊กเกอร์แทน
jjack: เอาสิ เดี๋ยวกูบล็อก
TEN10: มึงไม่กล้าหรอก เพราะยังแข่งไม่เสร็จ
jjack: อย่าทำเป็นรู้มาก ไสหัวไปนอนต่อซะ
TEN10: กูนอนไม่หลับแล้ว เพราะมึง
jjack: จัดการตัวเองแล้วกัน โต ๆ แล้วอย่างอแงเหมือนเด็ก
TEN10: อ้าว พูดหมา ๆ ทีกูลั่นสติ๊กเกอร์ไปวันนั้นแล้วดึงหน้าใหญ่เลยนะ
jjack: เท็น มึงแค่วางโทรศัพท์ แล้วหลับตา
TEN10: เดี๋ยวลองทำ ว่าแต่งานยุ่งอะไรขนาดนั้น ไม่มีเวลาซ้อมเลยเหรอ
TEN10: มึงต้องเป็นคนอ่านเกมนะ อีกอย่างพวกกลวง ๆ ในทีมก็ไม่ฟังกูอยู่ดีปะ?
jjack: กูคุยกับทุกคนแล้วมึงไม่ต้องห่วง ถ้าไม่ปากหมาด่ามันก่อนก็คงเล่นได้
TEN10: เรื่องนั้นไว้บอกไอ้ฝรั่งน้องมึงดีกว่าไหม?
jjack: เออ เดี๋ยวกำชับให้ ไปนอนต่อได้แล้วไป
TEN10: ก็บอกแล้วว่าตอนต่อไม่ได้
jjack: งั้นก็แยกย้าย
TEN10: เดี๋ยวดิ
jjack: ว่า?
TEN10: ทำไมมึงตื่นเช้าจังวะ?
TEN10: ที่ทำงานก็ไม่ได้ไกลจากบ้านไม่ใช่เหรอ?
jjack: ทำกับข้าวให้แม่กับน้อง
TEN10: เอาว่ะ พ่อบ้าน
TEN10: ทำแบบนี้ทุกวันเลยดิ?
jjack: อืม
TEN10: ทั้งที่นอนดึกแต่ก็ตื่นเวลานี้เนี่ยนะ?
jjack: กูชินแล้ว
jjack: เหมือนตอนที่มึงติดเกมจนต้องมาหลับเอาในห้องเรียนนั่นแหละ



ไม่อยากยอมรับว่าเรื่องราวในช่วงเวลานั้นจะกลับมาให้ได้คิดถึงอีกครั้ง ตอนที่เท็นเอาจริงเอาจังกับการเล่นเกมเพราะอยากเป็นคนเก่งที่ใคร ๆ ก็อิจฉา เขาละมือจากกีตาร์แล้วหันมาจริงจังกับคีย์บอร์ดเกม แต่เพราะไม่ใช่เป็นคนฉลาดและมีความสามารถเหมือนไอ้ธีร์จึงต้องฝึกหนักเป็นสองเท่า ดังนั้นการนอนดึกตื่นเช้าไปเรียนจึงเป็นปัญหา

วันนั้นขณะที่เพื่อน ๆ กำลังจับกลุ่มคุยเรื่องไร้สาระในคาบที่อาจารย์ไม่เข้า กลุ่มเขาก็หันหน้าเข้าหากันพูดคุยถึงฮีโร่ตัวใหม่ที่สกิลโคตรน่ารำคาญแต่ก็น่าสนใจอยู่ไม่น้อย เท็นได้แต่นอนฟังและคงหลับในอีกไม่ช้า แม้ว่าแสงแดดจะสาดส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่าง แต่ความง่วงมันมีมากกว่าเขาจึงฝืนดันทุรังนอนต่อไปกระทั่งความร้อนหายไปเพราะใครบางคนขยับไปยืนบังให้


‘เมื่อคืนเชี่ยแจ็คแม่งสุดสัด ไล่ยัดหน้ายันป้อมไฟ เหมือนเก็บกดมาจากไหน’
‘ไม่ได้หรอก ใครที่ฆ่าไอ้ธีร์ผู้เป็นขี้ข้ากู มันต้องตายเยี่ยงหมาข้างถนน’
‘โหดมากเลยคร้าาาาา’
‘5555555555555555555555555555555555’


แผ่นหลังเจ้าของเสียงนั้นคงร้อนเพราะโดนแสงแดดประเทศไทย แต่เท็นก็ยังคงแกล้งหลับต่อไปกับดวงตาที่ปิดไม่สนิท เงาจาง ๆ ของใครอีกคนในชุดนักเรียนที่ยืนอยู่ตรงริมหน้าต่าง กับเสียงหัวเราะที่พักหลังไม่ค่อยได้ยินนัก...


เท็นอยากให้เวลาหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นตลอดไป



TBC


#กรี๊ดอัดโอ่งมังกรแล้วตะโกนว่าทำม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยย



ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ขอเป็นทาสพี่ซันได้มั้ยคะน่ารักเหลือเกินอยู่ๆข้างๆพี่เท็นต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14016
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +411/-25

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +620/-7
ชีวิตพี่แจ็คตอนนั้นน่าสงสาร แบกภาระมากมาย โดยไม่ปริปากบอกใคร
ในขณะที่เพื่อนอย่างเท็นนับวันก็สุมแต่ไฟแค้นใส่ตัว
ส่วนพี่ธีร์ความหัวร้อนปากไวของแกนี่สร้างปัญหาให้ชาวบ้านระยะยาวเลยนะ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-3
อึดอัด

กับเก็บกดแมนและซึมเศร้าแมน

แต่ก็เข้าใจนะเวลาคนจะเข้าใจผิดกันอ่ะ

ทั้งเรื่องทั้งเวลาจะประจวบเหมาะลงล๊อค

แบบกู่ไม่กลับจริงๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2930
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-3
เด็ก ทำร้ายกันได้มากเพราะไร้เดียงสาและไร้ประสบการณ์

ออฟไลน์ ursleepingxd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
กรี๊ดดดตามคุณคนเขียนแล้วตะโกนว่าทำม๊ายยยยย

ทำไมน้องเท็นน่ารักขนาดนี้ ฮื้ออออออออ น้อนนนนนน  :hao5:

ออฟไลน์ 19th

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ที่นายพูดว่าเท็นรับข้อเสียแจ็คได้ ทำไมรับข้อเสียธีร์ไม่ได้ ก็สองมาตรฐานนั่นแหละ ถึงชื่อว่าเป็นเพื่อนเหมือนกันแต่เลเวลความสนิทก็ไม่มีทางเท่ากันหรอก  :laugh:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3027
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-0

ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ต่างฝ่ายต่างคิดกันเองแล้วก็ไม่พูดมันเลยสะสมจนมาบู้ม!!ทะเลาะกันหนักหน่วง เสียดายเวลาที่เลิกคบกันไปมากๆตั้งสิบปี แต่แก้ไข้อดีตไม่ได้ปัจจุบันเท็นของเราเริ่มปรับตัวละทีนีก็อย่าว้อนทีนมากนักเลยลูกเดี๋ยวจะตีกันตายก่อนดีกันพอดีเอาใจช่วยให้เขากับมารักกันแตรอบนี้ไม่ใช่แบบเพื่อนนะแต่แบบแฟนอิอิ

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
อ่านแล้วไม่รู้จะเม้นอะไรเลยค่ะ​ สงสารพี่แจ็คในอดีตมาก​ ปัญหาครอบครัวแต่ไม่ได้บอกใคร​ กลัวเพื่อนจะคิดมากไปด้วย​ พี่แจ็คก็คงเสียใจเรื่องที่เท็นจะใช้ชีวิตของตัวเอง​ เหมือนตอนที่เท็นเสียใจ​เพราะแจ็คมีแฟน​ เอาจริงแคร์กันยิ่งกว่าคู่รักอีก​ ไม่อยากอ่านตอนแตกหักกันเลยอะ​ กลัวรับมะหวายยยย

ออฟไลน์ anythinginitt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
จุดพลุๆๆ มาต่อแว้วววว
แต่แอบมึนนิดช่วงที่สลับอดีต-ปัจจุบัน ถ้าอดีตเป็นตัวเอียงหรือเปลี่ยนสี หรือมีสัญลักษณ์สักนิดจะดีมากเลยค่า

ออฟไลน์ StarPasO

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 94
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
การโดนด่า+ต้องทนเล่นตำแหน่งที่ไม่ชอบเพื่อเพื่อนนี่ทำให้ผิดใจกันได้จริงๆนะ ฮื้อ เข้าใจเท็นมากๆ เป็นตัวละครที่สงสารมาตั้งแต่ซอโซ่ล่ามธีร์แล้ว อาจจะเพราะเคยโดนเหมือนกันด้วย  :hao5:

ออฟไลน์ aisen

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-1
ซึมเศร้าแมน&เก็บบกดแมน น่าเห็นใจทั้งคู่เลย

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2964
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-2
ตอนพี่แจ็คเป็นโรคซึมเศร้าต้องหน่วงมากแน่เลย :sad4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด