[กันต์/แหลม] สเปวันเด็ก▲คบวันนี้เลิกกันปีใหม่▲#ชอกะเชร์คู่กันต์ (12/01/62)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [กันต์/แหลม] สเปวันเด็ก▲คบวันนี้เลิกกันปีใหม่▲#ชอกะเชร์คู่กันต์ (12/01/62)  (อ่าน 169743 ครั้ง)

ออฟไลน์ หน่วยกล้าวาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม




==============================================================


#ชอกะเชร์คู่กันต์ (ภาคต่อจาก #ซอโซ่ล่ามธีร์ ค่ะ)

ตอนที่ 01 : ฝึกงานวันแรก
ตอนที่ 02 : ลั่น
ตอนที่ 03 : ชายหนุ่มผู้มาสะเทือนโต๊ะส้มตำ
ตอนที่ 04 : จัดจ้านปะล่ะ?
ตอนที่ 05 : ฉากในละคร (PART1/2)
ตอนที่ 05 : ฉากในละคร (PART2/2)
ตอนที่ 06 : กลับบ้านเรารักรออยู่ (PART1/2)
ตอนที่ 06 : กลับบ้านเรารักรออยู่ (PART2/2)
ตอนที่ 07 : หัดเป็นมิตรกับผู้คน (PART1/2)
ตอนที่ 07 : หัดเป็นมิตรกับผู้คน (PART2/2)
ตอนที่ 08 : ตึงตั้งแต่หน้ายันเป้าเกง (PART1/2)
ตอนที่ 08 : ตึงตั้งแต่หน้ายันเป้าเกง (PART2/2)
ตอนที่ 09 : ความเปลี่ยนแปลงระหว่างเรา (PART1/2)
ตอนที่ 09 : ความเปลี่ยนแปลงระหว่างเรา (PART2/2)
ตอนที่ 10 : พูดตรง ๆ
ตอนที่ 11 : คำแนะนำจากผู้มีประสบการณ์
ตอนที่ 12 : ซิมบ้า
ตอนที่ 13 : สายซัพนัมเบอร์วัน (PART 1/2)
ตอนที่ 13 : สายซัพนัมเบอร์วัน (PART 2/2)
ตอนที่ 14 : หึงจนหน้าแดงไปหมด
ตอนที่ 15 : แฟนกันต์จริง ๆ วันแรก (PART 1/2)
ตอนที่ 15 : แฟนกันต์จริง ๆ วันแรก (PART 2/2)
ตอนที่ 16 : พี่ชายที่เลี้ยงดูน้องด้วยลำแข้ง (PART 1/3)
ตอนที่ 16 : พี่ชายที่เลี้ยงดูน้องด้วยลำแข้ง (PART 2/3)
ตอนที่ 16 : พี่ชายที่เลี้ยงดูน้องด้วยลำแข้ง (PART 3/3)
ตอนที่ 17 : แม่พี่ก็เหมือนแม่เรา (PART 1/2)
ตอนที่ 17 : แม่พี่ก็เหมือนแม่เรา (PART 2/2)
ตอนที่ 18 : ผู้สนับสนุนหลัก (PART 1/2)
ตอนที่ 18 : ผู้สนับสนุนหลัก (PART 2/2)
ตอนที่ 19 : เรื้อน (PART 1/2)
ตอนที่ 19 : เรื้อน (PART 2/2)
ตอนที่ 20 : ผิดหวัง
ตอนที่ 21 : ความลับ (PART 1/2)
ตอนที่ 21 : ความลับ (PART 2/2)
ตอนที่ 22 : วันสิ้นปี
ตอนจบ : คบวันนั้นปีใหม่ก็ยังรักกันอยู่ปะ?
DLC 01 : วันเด็กของผู้ใหญ่ (ส่วนอีก 4 ตอนอยู่ในเล่มจ้า)

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-01-2019 09:36:06 โดย หน่วยกล้าวาย »

ออฟไลน์ หน่วยกล้าวาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-0
ชอกะเชร์คู่กันต์
ตอนที่ 01
ฝึกงานวันแรก



6:30 AM
6:35 AM
6:40 AM
6:50 AM
7:00 AM

กึ่ก!



มารของการนอนถูกทุบให้เงียบเป็นครั้งที่ห้า แต่ถึงอย่างนั้นคนที่ตั้งเวลาเองกับมือก็ยังนอนแผ่บนเตียงหกฟุตโดยไม่สนสี่สนแปดว่าเพราะเหตุใดถึงจำเป็นต้องตื่นเวลานี้ ผ้าห่มที่เคยให้ความอบอุ่นถูกยันตกไปตั้งแต่กลางดึก รู้สึกท้อกับชีวิตถ้าต้องแหกตาตื่นทั้งที่ร่างกายยังหิวการหลับนอนขนาดนี้

สติสองฝั่งลุกขึ้นมาทำงานก่อนและด้านแสนดีก็บอกว่า ‘มึงควรตื่นตั้งแต่ตอนนี้ถ้าไม่อยากเจอหายนะตั้งแต่วันแรก’ แต่สมองฝั่งขี้เกียจกลับเถียงอย่างมั่นหน้าว่า ‘จะรีบแหกขี้ตาไปทำไม ครั้งสุดท้ายที่ตั้งปลุกก็เจ็ดโมงตรงปะ ยังมีเวลาอีกตั้งสิบห้านาทีก่อนจะเข้ารหัสแดง’ ซึ่งเด็กหนุ่มหน้าลูกครึ่งก็ค่อนข้างเอนเอียงไปกับฝั่งขี้เกียจ จึงปิดโหมดแสนดีแล้วหลับต่อ
 
แต่มารขัดขวางการนอนหรือจะมีแค่นี้ พอเริ่มจะวิ่งท่าโพนี่เข้าโซนความฝันเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอย่างหน้าด้าน ๆ อะไรกันนักหนาเหรอฮัลโหล๊?!!! แหลมขมวดคิ้วปะป่ายมือควานหาโทรศัพท์ทั้งที่ยังไม่ลืมตา แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอเหมือนว่าเตียงห่านี่มันกว้างราว ๆ สามสิบล้านเอเคอร์ 

แล้วเสียง หวอ หวอ หวอ! ก็ดังไม่หยุดด้วยนะ แหลมจำได้ว่าเขาเคยใช้ริงโทนนี้แค่ตอนจำเป็นต้องตื่นไปสอบ แต่เมื่อคืนไม่ได้ตั้งเสียงนี้ไว้แน่ ๆ แสดงว่ามันต้องมีคนมือบอน

“เชี่ยพี่แจ็ค มึงแอบเปลี่ยนเสียงริงโทนกูเหรอ?”

( ใช่ )

“แล้วก็เสือกตั้งเสียงดังสุดด้วยนะ ขี้หูกูนี่แทบเต้นระบำ” เกลียดสุดคือการถูกรบกวนเวลานอน แต่จะด่าเยอะก็ไม่ได้เพราะนั่นก็พี่ แต่ถ้าเป็นบุตรแห่งวันเพ็ญก็อีกเรื่อง เพราะถ้ารายนั้นโทรมาคงด่าจนกว่าจะไปเกิดใหม่

( เพราะกูรู้ว่ามึงไม่ตื่นก็เลยตั้งให้มันเสียงดังกว่าเดิมหน่อย )

“หน่อยที่หน้า อีกนิดนึงหูกูก็แตกละ”

( ลุกไปอาบน้ำ )

“อาบไรอีก นี่ทำอะไรเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วก่อนมารับสายพี่แจ็คเนี่ย”

( กูบอกให้ลุกไปอาบน้ำ )

“บอกว่าเรียบร้อยแล้วงาย เนี่ย กูอะตื่นตั้งแต่ตีห้าเพราะอินกับฝึกงานวันแรก เสื้อนี่รีดเรียบกริบชนิดว่าถ้ามีใครเดินเฉียดคงเลือดกระฉูดเพราะกลีบเสื้อกูอย่างคม”

( ตีห้าเลย? )

สิ้นสุดเสียงนั้นประตูห้องน้ำก็เปิดอย่างช้า ๆ ให้อารมณ์ประหนึ่งหนังผีร้อยล้าน บางทีมันก็เข้ากับตำนานห้องนี้ไปปะ ที่คนเช่าเจ้าก่อน ๆ ถูกผัวแทงตายจนกลายเป็นเรื่องเล่าว่ากลางดึกได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้บ้าง เสียงของตกพื้นบ้าง และที่เขาตัดสินใจเช่าก็เพราะว่าเจ้าของหอลดราคาให้ไง แต่อยู่มาก็นานแล้วไม่รู้คุณผีนึกครึ้มอะไรมาหลอกเอาตอนนี้ งงบักคัก

จากที่คาดว่าจะได้ย้ายหอหนีเพราะเจอผีก็ต้องถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ เพราะหนังหน้าที่โผล่ออกมาจากห้องน้ำนั้นไม่ใช่ผีสางอวตานตนไหน แต่กลับเป็นซึมเศร้าแมนที่ไม่รู้ว่าพี่มันมุดเข้าไปอยู่ในนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเสือกทำหน้านิ่งด้วยนะ

“มึงวาร์ปมาจากตรงนั้นถูกปะพี่?”

“ลุก” ไม่ตอบคำถามแถมยังทำตัวเป็นหุ่นยนต์ พี่แจ็คเอาแต่พูดว่า ‘ลุก ๆๆๆ’ อยู่นั่นเหมือนโดนเซ็ทระบบมาให้พูดแค่นี้

“เพิ่งเจ็ดโมงเองเปล่าวะ ให้น้องนอนก่อนน้า...” คนน้องพลิกตัวนอนคว่ำ มุดหน้าหาหมอนส่งเสียงอู้อี้กะว่าถ้าทำแบบนี้แล้วอีกฝ่ายคงจะเห็นใจบ้าง แต่เปล่าเลย พี่แจ็คแม่งเดินมาเอาตีนยีหลังหนำซ้ำยังใช้ปลายนิ้วหัวแม่ตีนดันร่างเขาให้หงายขึ้น

“ตอนนี้เจ็ดโมงเจ็ดนาที”

“เค งั้นขออีกสาม”

“ครั้งที่หนึ่ง”

“จัดไป นับถึงร้อยเมื่อไหร่เดี๋ยว – เชี่ย!!!” จากที่ง่วงจนไม่อยากลุก แหลมก็ต้องตื่นอย่างเต็มตาเพราะถูกน้ำเย็น ๆ สาดเข้าหนังหน้าอย่างแรง “นอกจากแม่ก็ไม่ควรมีใครทำแบบนี้กับกูเปล่าน้า?”

น้ำตาจะไหลเป็นโลหิต ถ้าเป็นคนอื่นทำบอกเลยว่ามีกระโดดถีบขาคู่ไปแล้ว แต่นี่พี่ไง แถมสายโหดไม่พูดเยอะเน้นด่าทางสายตาและการปฏิบัติอย่างเดียว เห็นพี่แจ็คของขึ้นแบบนี้ก็ดูทรงว่าจะนอนต่อไม่ได้แล้ว ลาก่อนเตียงดูดวิญญาณ เจอกันเมื่อชาติต้องการนะเพื่อนยาก

“ถ้าจะนอนต่อก็ไม่ต้องไปฝึกงานที่นั่น”

“หูย... อันนี้ก็โหดไป๊ น้องแค่หาเรื่องหยอกให้เช้านี้สดใสเหมือนอยู่กลางทุ่งไม้เฉย ๆ” เด็กเกรียนลูบหน้าไล่น้ำพลางมองรุ่นพี่ตาปริบ ๆ

“ก็ถ้ามึงไม่เลือกฝึกบริษัทที่กูทำงานอยู่”

“ขอโทษแล้วกันที่เป็นคนดังจนคนในออฟฟิศรู้หมดแล้วว่าเรามีความสัมพันธ์ขั้นลึกซึ้งกันแค่ไหน”

เพราะการเป็นแชมป์คราวนั้นและยิงยาวมาเรื่อย ๆ จนได้เงินรางวัลอีกครั้งเมื่อเดือนก่อน ชื่อเสียงของขี้ซุยบราเทอร์ก็ดีดขึ้นพรวด ๆ ยิ่งกว่ากราฟท์หุ้น คนในบริษัทพี่แจ็คคงจับตามองเด็กฝึกงานที่มีชื่อเสียงจากวงการกีฬาอีสปอร์ต เพราะที่นั่นเป็นบริษัททำเกมซึ่งถ้าเอ่ยชื่อคงจะพอคุ้นหูอยู่บ้าง

แต่ขึ้นชื่อว่าคุ้นก็ไม่เท่าคนจดจำขึ้นใจ เพราะบริษัท PHENOMENAL ที่เห็นพนักงานเป็น PHENOMINION ก็ทำเกมเหลวเป๋วไปแล้วถึงสองครั้ง ถูกผู้เล่นติงเรื่องบั๊กเยอะ จุดที่เหมือนเกมอื่น และระบบการเติมเงินสุดห่วยแตกในส่วนของเกมออนไลน์ ซึ่งหนึ่งในนั้นคือไอ้แหลมคนนี้ที่ร่วมวงด่าด้วย ก็รู้แหละว่าพี่แจ็คทำงานให้ PHENOMENAL แต่จุดนั้นเขาเป็นผู้เล่นไง ถือว่าติเพื่อก่อ ทีมงานจะได้เก็บไปพัฒนา

แต่ที่ PHENOMENAL โดนหนักสุดก็คงเป็นเรื่องสไตล์เกมที่เหมือนไปลอกฝรั่งมา โดนชาวเน็ตแคปมาเปรียบเทียบเป็นฉาก ๆ เลยว่าเหมือนตรงไหน บางจุดเหมือนจริง บางจุดเหมือนพยายามจับผิดเพราะอยากกระทืบให้จมดินเสียมากกว่า

เอาจริงเหมือนปีชงทั้งบริษัท เริ่มจากแอดมินเพจควบคุมอารมณ์ไม่ได้ โดนด่าเยอะหน่อยก็ตอบโต้ผู้เล่นไปเชิงประชดประชันเสียดสี จนมีคนแคปไปแหกในพันดริ๊ฟท์กับทวิตเตอร์หาว่าไม่มีความเป็นมืออาชีพ ด่าสักพักก็ลามไปถึงผู้บริหาร จุดนั้น PHENOMENAL บอกไม่หิวกูก็ต้องแดกแล้วโดนยำขนาดนั้น แต่ก็ถือว่ากัดฟันยางเก่งที่ยังคิดจะทำเกมใหม่ออกมาให้ได้ด่ากันต่อ ชีวิตยังมีพรุ่งนี้เสมออะนะ

และที่แหลมเลือกฝึกงานที่นี่หาใดใช่อยากลองของ เอาเข้าจริงเขาคิดแค่ว่าอยากไปอยู่เป็นเพื่อนพี่แจ็ค ถึงพี่มันจะไม่ต้องการแต่คนเป็นซึมเศร้าก็ไม่ควรรับมือจากศาสตร์มืดตามลำพังเปล่าวะ เจ้านายตอนองค์ลงยิ่งเหมือนคนวัยทองอยู่ ได้ข่าวว่าเป็นคนเลือดเดือดแดนงามวงศ์วาน แบบที่ทำให้พนักงานดูน่าวงวารเพราะต่อให้พยายามทำงานดีเอาใจแค่ไหนก็โดนด่าเช็ดอยู่วันยังค่ำ

PHENOMENAL คงเจ๊งในอีกไม่ช้าแน่ถ้าเกิดไม่มีใครทำอะไรสักอย่างกับอีโก้ผู้บริหาร เป็น CEO อยู่ STARLIGHT HOTEL ก็ดีอยู่แล้วจะมาบริหารบริษัทเกมเพื่ออะไรตอนแรกแหลมสงสัยเรื่องนี้ นั่นก็โรงแรมระดับท็อปที่มีในกรุงเทพฯ เชียงใหม่ พัทยา กระทั่งพี่แจ็คเล่าให้ฟังว่าเดิมที PHENOMENAL ก่อตั้งโดยชายสามคนที่เป็นเพื่อนสนิทกัน สองหนุ่มเป็นไดเร็กเตอร์ผู้รักเกมตั้งแต่เด็กและมีความต้องการพาเกมไทยไประดับโลก ส่วนอีกคนไม่ได้อินอะไรแต่อยากมีส่วนร่วมทำให้บริษัทเป็นรูปเป็นร่าง ทรง ๆ คืออยากช่วยเพื่อนแต่ไม่มีความรู้อะไรสักอย่าง มีแต่เงินกับอีโก้สูงเสียดยอดเขาเอเวอเรสต์

จากตอนแรกช่วยแค่เรื่องเงิน ไป ๆ มา ๆ เริ่มยัดเยียดไอเดียเด๋อ ๆ ให้จนทีมเกมดีไซน์เนอร์ถึงกับน้ำท่วมปาก จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะนั่นก็เจ้านาย ส่วนคนเป็นเพื่อนที่เป็นผู้ร่วมก่อตั้งก็แย้งว่ามันไม่ควรเป็นอย่างนั้น มันเกร่อ มันธรรมดา และซ้ำเกมชาวบ้านชาวช่องเขา แต่ CEO โรงแรมไม่ยอมไง มีความขิงข่าตะไคร้ว่าไอเดียตัวเองโคตรคูลแล้ว จึงเกิดการ Bad Blood ขึ้น

เพื่อนสนิททั้งสองคนถอนตัวจากบริษัททั้งคู่ และที่เหลืออยู่ก็นั่นแหละ...

“บอสเข้าสิบโมง มึงคิดว่าเขาจะทำหน้ายังไงตอนเห็นว่าเด็กฝึกงานไปสายกว่า?”

“พอนึกภาพออก” แหลมเม้มปากพลางพยักหน้าแสร้งทำเป็นว่าเข้าใจ ก็ไม่ได้คิดว่าจะไปสายปะแหม... ที่จะนอนต่อห้านาทีก็กะไว้แล้วว่าถ้ามีแววไปไม่ทันจะไม่รีดเสื้อ “ว่าแต่มารับน้องไปทำงานด้วยเหรอ?”

“ก็แค่วันนี้”

เย็นชาสุด... แต่ก็ดีเหมือนกันที่พี่มันมาหิ้วถึงที่ เพราะการมีพี่แจ็คเดินเข้าบริษัทไปเป็นเพื่อน การฝึกงานวันแรกที่ต้องเจอหน้าเจ้านายสายโหดจึงดูผ่อนคลายขึ้นมาหน่อย



*



“น้องเชร์ พี่ฝากเอาแฟ้มไปให้พี่แนนฝ่ายมาเกตติ้งหน่อย แล้วก็ชงกาแฟให้พี่กับพี่โอ๊ตด้วยนะจ๊ะ”

“เดี๋ยว ๆ อย่าเพิ่งไป พี่ฝากซีร็อกซ์นี่ด้วย ขอไว ๆ เลยนะ”

ตั้งแต่เข้ามาก็โดนใช้ทำทุกสิ่งอย่างจิงเกอเบลเฮลโหลคิตตี้โดยที่ยังไม่ได้เรียนรู้อะไรเกี่ยวกับระบบการทำเกมเลย แต่ก็โอเค... เข้าใจได้อยู่ว่าเด็กฝึกงานคงข้ามสเต็ปไปถึงขั้นนั้นตั้งแต่วันแรกไม่ได้ แต่คนมันหิวความรู้อะเข้าใจไหม อยากเข้าไปเสือกว่าที่นี่กำลังสร้างสิ่งใดกันอยู่ อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เด็กเดินเอกสารหรือชงกาแฟ

“เอาไรปะครับพี่?” เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมองกับประโยคแสลงหูกับสีหน้าออดอ้อนตีน แจ็คพยายามไม่คุยกับอีกฝ่ายเพราะไม่อยากให้เด็กฝึกงานคนอื่นมองว่าลำเอียง แต่ไอ้เด็กกะโหลกนี่ก็ชอบโผล่หน้ามาเรื่อย ๆ

“เอาเสื้อเข้าข้างใน”

“...” ไม่รู้ว่าจะเจ้าระเบียบอะไรนักหนา บริษัททำเกมหรือห้องปกครองเหรอถามหน่อย

เด็กหนุ่มหน้าลูกครึ่งเอาแฟ้มเหน็บกับจั๊กแร้พลางยัดชายเสื้อเข้าไปในกางเกงต่อหน้ารุ่นพี่คนสนิท ก่อนเวลาเล่นไร้สาระจะจบเพียงเท่านั้น เมื่ออยู่ ๆ พี่ ๆ ที่เคยทำงานอย่างสงบสุขก็ลุกลี้ลุกลนจัดโต๊ะทำงานของตนเองอย่างพร้อมเพรียง เศษกระดาษ ซองขนมถูกโกยลงถังขยะเรียบ

เว้นไว้แค่พี่แจ็คที่เหมือนเตรียมมาจากบ้านแล้วว่าจะต้องเจอเหตุการณ์นี้ โต๊ะพี่มันถึงดูสะอาดสะอ้านเหมือนไม่เคยผ่านความโสโครกมาก่อน ก็แน่ล่ะ ระหว่างที่คนอื่นเล่นเกมหรือไถเฟซบุ๊ก พี่แจ็คก็จัดโต๊ะอย่างใจเย็นจนไม่ต้องลนลานเหมือนคนอื่น

“น้องเชร์! เรื่องแฟ้มเอาไว้ก่อน ตอนนี้น้องนั่งวินไปเดอะมอลล์นะ แล้วก็ซื้อกาแฟตามนี้ พี่ขอด่วนที่สุด!”

อยู่ดี ๆ เจ๊อ๋อยก็ยัดแบงก์พันใส่มือพร้อมกระดาษยับ ๆ ใบหนึ่ง แถมยังดันตัวเขาให้เริ่มเดินทั้งที่ยังไม่ทันอ้าปากถามเลยว่าถ้ารีบขนาดนี้ลองเปลี่ยนเป็นกาแฟถุงกระดาษหน้าปากซอยแทนจะดีกว่าไหม อร่อยเหมือนกัน แถมน้ำแข็งบดก็เคี้ยวง่ายสบายฟันด้วย

ถึงที่หมายจะอยู่ไม่ไกล แต่คนเราจำเป็นต้องแว๊นไปถึงเดอะมอลล์เลยไงวะ อยากยืมมอไซค์พี่แจ็คแต่พอเห็นจำนวนแก้วแล้วคิดว่าเรียกพี่วินคงเข้าท่ากว่า เด็กหนุ่มหน้าลูกครึ่งในชุดนักศึกษาเดินออกมาจากออฟฟิศท่ามกลางแสงแดดอันร้อนระอุที่พร้อมจะมอดไหม้ทุกสิ่งอย่างให้กลายเป็นผุยผงแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งเข้าหากลุ่มชายเสื้อส้มที่นั่งอยู่ตรงซุ้มเพิงหมาแหงนทันที

ร้อนโว้ยประเทศไทย เมื่อไหร่จะหนาวกับเขาสักที




*



หลังแวะซื้อกาแฟจากร้านเงือกเขียวเสร็จก็นั่งวินกลับออฟฟิศ แต่พอมาถึงก็ให้ความรู้สึกกึ่ง ๆ หนังซอมบี้เพราะโต๊ะของพี่ทีมเกมดีไซน์เนอร์กับคอนเซ็ปต์อาร์ตติสต์คืออย่างเงียบ แหลมยืนเด๋อกับถุงกระดาษสีน้ำตาลอยู่ครู่หนึ่งก่อนประตูทางด้านขวามือจะแง้มออกพร้อมหน้าเจ๊อ๋อยที่โผล่มาเรียกเบา ๆ

โอ้... เริ่มเข้าประชุมกันแล้วสินะ

เด็กหนุ่มดันประตูเข้าไปเป็นจังหวะที่พี่แจ็คกำลังอธิบาย Theme หลักของเกมใหม่ที่ยังเคาะไม่ได้ว่า PHENOMENAL จะเอาอะไรมากู้หน้าตากลับคืนมา

“ทำไมไม่เป็นแนว Survival Horror?”

เจ๊อ๋อยส่งสายตาพร้อมชี้นิ้วย้ำไปทางเจ้าของเสียงเย็นยะเยือกเพื่อบอกให้รู้ว่ากาแฟแก้วละร้อยกว่าบาทเป็นของชายใส่แว่นสูทเทาตรงหัวโต๊ะและพี่ ๆ ตำแหน่งสูงหน่อย โอ้พระสงฆ์... นั่นคือโฉมหน้า CEO โรงแรมห้าหาวชื่อดังที่เป็นเจ้านายคนปัจจุบันของที่นี่ใช่หรือไม่?

เบ้าดีใช้ได้ ท่าทางจะตัวสูงเอาเรื่อง เหมือนหลุดออกมาจากการ์ตูนบาสเลยว่ะ โดยเฉพาะตรงที่ชอบเขวี้ยงลูกใส่หน้าคนอื่น ถามว่ารู้จักนิสัยเจ้านายเหรอ ก็ไม่ แต่ฟังพี่แจ็คเล่าแล้วอิน

“กาแฟครับ...”

ไม่บอกก็น่าจะรู้อยู่แล้วเปล่าวะว่าในแก้วคืออะไร อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกโง่ขึ้นมาอย่างฉับพลันเพราะคำพูดตัวเอง

แหลมหน้าแห้งเอากาแฟแก้วที่เหลือวางลงด้านหน้าพี่โปรดิวเซอร์และพี่หัวหน้าทีมเกมดีไซน์เนอร์ จนถึงวินาทีนี้เจ้านายก็ยังไม่สนใจการมีอยู่ของเด็กฝึกงานผู้นั่งวินมอไซค์ไปถึงเดอะมอลงามวงศ์วานเลยสักนิด แหลมก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วค่อย ๆ เฟดตัวออกมาสอง-สามก้าว เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงอยากคาดคั้นเอาคำตอบจากพี่แจ็คมากกว่า โอย... อีโตน*อ้ายกูเด้ ยิ่งเป็นซึมเศร้าอยู่

*อีโตน = สงสาร

“ผมให้โจทย์พวกคุณไปว่ายังไงนะ? ถ้าความจำไม่เสื่อมผมคงพูดคำว่า Survival Horror ออกไป วันนั้นคุณได้ยินผิดหรือว่าไม่ได้ฟังผมพูดเหรอครับแจ็ค?”

“ผมได้ยินชัดเจนดีครับบอส” แหม่มึงเอ๊ยยยย งานนี้มีมวยวัดกับนักมวยปล้ำ WWE ว่ะ ซึมเศร้าแมนจะเอาอะไรไปสู้ล่ะนั่นเล่นรีดไถเอาคำขอโทษทางอ้อมแบบนี้ อย่าเพิ่งโดนไล่ออกเด้อน้องเพิ่งมาฝึกงาน “แต่ Survival Horror ยังไม่ใช่ไอเดียที่ดีสำหรับผมตอนนี้”

เข้... พี่กูมาว่ะพีเพิ่ล... สวนกลับแบบไม่แคร์เลยว่าใครนายใครบ่าว...

“คนชอบเล่นเกมสยองขวัญก็จริง แต่ถ้ามองอีกแง่ก็มีคนจำนวนไม่น้อยนะครับที่ชอบเล่นแนว Action Horror”

“แต่ Action Horror มันดึงดูดคนได้ไม่มากเท่า Survival Horror”

“ที่บอสพูดอาจจะจริงส่วนหนึ่ง แต่ทุกคนไม่ได้คิดอย่างนั้นหรอกครับ เพราะดึงดูดที่ว่ามันขึ้นอยู่กับความชอบส่วนบุคคลที่คนเล่นจะตัดสินเองว่าแนวไหนมันกระตุ้นความอยากเล่นของเขาได้”

Survival Horror หรือเกมสไตล์สยองขวัญวิ่งหนีเอาตัวรอดนั้นมันดึงดูดได้จริง ยกตัวอย่างเช่น Outlast เกมหนีตายจากโรงพยาบาลบ้าสุดหลอนที่โด่งดังจนใคร ๆ ก็รู้จัก พอเวลาผ่านไปมีเกมใหม่ ๆ ทำสไตล์เดียวกันมากขึ้นจนก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นและกลายเป็นน่าเบื่อไป

ส่วน Action Horror จะมีความหลอนด้วยแต่ตัวละครสามารถสู้กับศัตรูได้ ออกแนวระเบิดภูเขาเผากระท่อมเน้นความมันระหว่างหลอน นึกภาพออกง่ายหน่อยก็เกม The Evil Within

แต่ท่าทางเจ้านายจะยึดติดกับแบบ Survival เพราะมันกดประสาทผู้เล่นได้มากกว่า ยิ่งถ้าเกมทำออกมาแบบมุมมองบุคคลที่หนึ่งก็ยิ่งให้หลอนแบบทวีคูณ เพราะมันให้ความรู้สึกเหมือนผู้เล่นเป็นตัวละครนั้นที่กำลังเจอสถานการณ์เดียวกันอยู่

“แต่การฆ่าสัตว์ประหลาดเพื่อผ่านด่านยังดูธรรมดาเกินไปสำหรับผม ถ้าคุณอยากให้เกมนี้ออกตลาดก็ควรทำการบ้านให้มากกว่านี้ เพราะที่พูดมามันยังอ่อนปวกเปียกเกินไป”

“ใส่ Side Mission เพิ่มเข้าไปได้ไหมครับ?”

“...”

“...”

“...”

ทุกคนหันไปทางเด็กฝึกงานที่พูดขึ้นมาตอนจังหวะเดธแอร์พอดี แหลมยืนยิ้มแห้งกลอกตาล่อกแล่ก มองพี่แจ็คที่ตบหน้าผากตัวเองพลางถอนหายใจ และเจ๊อ๋อยที่ทำตาเหลือกส่งสัญญาณมือเหมือนหน่วยซีลทีมซิกซ์บอกให้เขารีบออกไปจากที่นี่ก่อนจะมีการตายเกิดขึ้น


*Side Mission คือ ภารกิจเสริมในเกมที่ผู้เล่นจะทำหรือไม่ทำก็ได้ ไม่มีผลต่อเนื้อเรื่องหลัก หลังจากทำแล้วอาจจะได้เงินหรือสิ่งของตอบแทนบางอย่างเพิ่มเพื่อเอาไปใช้ในเนื้อเรื่องหลักได้ บางเกมทำออกมาเพื่อให้ผู้เล่นผ่อนคลาย ให้ไม่เครียดกับเนื้อเรื่องหลักจนเกินไป หรือบางเกมก็ทำมาเพื่อให้มีรสชาติในการเล่นเฉย ๆ

“ขอโทษครับ แหะๆ”

เริ่มเห็นเงาหัวตัวเองลาง ๆ ว่าวันนี้อาจจะเป็นวันแรกและวันสุดท้ายที่จะได้ทำงานใน PHENOMENAL เพราะพอหันมาทางซ้ายมือก็พบสายตาเย็นชาที่ส่งมาจากเจ้านาย เหมือนอยากถามว่า ‘คุณมีความกล้ามากแค่ไหนถึงพูดออกมาตอนที่ผมกำลังจะฆ่าไอ้เชี่ยนั่น?’

“ขอโทษนะคะบอส น้องเพิ่งมาวันแรกก็เลยยังไม่ค่อยรู้อะไร – น้องเชร์ ออกไปเร็ว!”

“อ่อ... ขอโทษอีกครั้งนะครับ” จนถึงตอนนี้พี่ ๆ ก็ยังไม่เลิกมอง คาดว่าบางคนคงมีความเวทนา หรือไม่ก็ด่าในใจว่าเขาเป็นเด็กเกรียนที่หวังจะโชว์พาวจากประสบการณ์นักกีฬาอีสปอร์ต แต่เปล่าเลยเว้ย ก็แค่อยากช่วยขยี้ประเด็นพี่แจ็คเฉย ๆ เพราะพี่มันไม่คิดอะไรโง่ ๆ อยู่แล้ว

“เดี๋ยว”

ผมไม่ให้คุณฝึกงานที่นี่ เชิญม้วนเสื่อกลับได้แล้วครับ

เจ้านายพูดเหรอ อ๋อเปล่า คิดเองในใจ

“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?” จากที่เห็น ๆ ไปเมื่อครู่ก็พอดูออกว่าคงถามเพื่อจะย้อนด่ามากกว่าไม่ได้ยินจริง ๆ บุญบาปไอ้แหลมแท้ ถ้าสั่งหมอบกับพื้นนี่ใช่เลยนะ จะโซตัสยันฝึกงานเลยเรอะ

“Side Mission ครับ...”

“เขาคงอยากมีส่วนร่วมตามประสาเด็กน่ะครับ หลังจากประชุมเสร็จผมจะตักเตือนเขาเอง” แจ็คพูดแทรกก่อนที่เจ้านายจะได้พูดอะไรต่อ เชี่ยเอ๊ยซึมเศร้าแมนแม่งอย่างเข้ม เอาไปเลยสิบกะโหลก เรื่องนี้ต้องไปขยายให้พวกพี่ธีร์ฟัง

“ผมไม่ได้พูดกับคุณ” นี่ก็ฟาดงวงฟาดงาใส่ทุกคนเลย โหดจังโว้ย “เอาล่ะ คุณชื่ออะไร?”

“ศรัณครับ เรียกแหลมก็ได้”

“แหลมคือชื่อเล่น? แล้วที่คุณอ๋อยเรียกว่าเชร์คือ?”

“นั่นก็ชื่อเล่น แต่แหลมเป็น *aka เพราะผมหน้าแหลมพี่ ๆ เลยเรียกงี้ครับบอส...”

*aka ( also known as) หมายความว่ารู้จักในชื่อ / ชื่อที่เรียก

“แล้วทำไมคุณเลือกให้ผมเรียกว่าแหลม ทั้งที่เชร์คือชื่อจริง?” คราวนี้กอดอกมองหน้า ถ้าทุบโต๊ะประกอบนี่ให้อารมณ์สอบสวนผู้ต้องหาเลยนะ

“ผมชอบชื่อนี้ มันดูเป็นธรรมชาติดี บอสไม่คิดงั้นเหรอ?”

“ผมแค่อยากรู้ แล้วเชร์มาจากอะไร?”

“แม่อินคำพูดพ่อเลยเอามาตั้งเฉย ๆ ครับ เต็ม ๆ คือ Cherish” พี่ ๆ หลายคนคงท้อกับคำตอบเขาแล้ว ไม่ได้ตั้งใจจะกวนตีนแต่ตอนถามแม่ แกก็เล่าให้ฟังงี้จริง ๆ

“พ่อเป็นชาวต่างชาติเหรอ?”

“ครับ เป็นฝรั่ง แล้วเขาคงสะเทือนใจมากถ้ารู้ว่าผมจะฝึกงานไม่ผ่านเพราะเสียมารยาทต่อหน้าบอสไปเมื่อกี้...” พ่อไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยหรอก เมื่อกี้ตอแหลเพราะไม่อยากโดนไล่กลับบ้านตั้งแต่ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยง...

“โอเค เชร์ ปกติผมไม่เคยให้เด็กฝึกงานออกความเห็น แต่วันนี้ผมจะลองฟังคุณดูสักครั้ง” พี่ ๆ ที่นั่งรอบโต๊ะมีความฮือฮาอ่อน ๆ บางคนพยักหน้าพร้อมกำมือให้กำลังใจ

“ก่อนอื่นผมขอพูดเรื่องแนวเกมก่อนได้ปะครับ... แบบ มันคาใจนิดนึง...”

“เอาสิ หลังจากพูดเสร็จให้ชูนิ้วชี้แล้วบอกว่า ‘จบ’” ชายหนุ่มตัวสูงหมุนเก้าอี้หันเข้าหาเด็กหน้าลูกครึ่ง เอนหลังพิงกับพนักพลางนั่งไขว่ห้างรอฟังคำตอบ

“คืองี้ครับ เกมแนว Survival Horror มันน่าสนใจก็จริง แต่ไม่ใช่ทุกเกมที่ทำออกมาแล้วจะดังนะบอส อย่างไทยเราก็มี Home Sweet Home กับ Araya ที่ประสบความสำเร็จ นอกเหนือจากนี้ก็เงียบกริบแล้ว ไม่ใช่เพราะไม่มีคนทำเกมออกมานะ มีคนทำครับบอสแต่พวกเขาไปไม่รอด ผมเลยเห็นด้วยกับไอเดียพี่แจ็ค ถ้า PHENOMENAL จะลองทำแนว Action Survival ดู มันอาจจะรอดก็ได้ถ้าเพิ่ม Side Mission แล้วลงรายละเอียดยิบย่อยเข้าไป”

“...”

“...”

ห้องเงียบ และทุกสายตายังมองมาทางนี้เหมือนเดิม

“จากตอนแรกให้นางเอกหนีผีอย่างเดียวใช่ไหมครับ แต่ไอเดียพี่แจ็คทำให้มันสนุกขึ้นอีกแบบได้ด้วยการเพิ่มยมทูตเข้ามาเป็นตัวละครเสริม มีความสัมพันธ์ชวนจิ้นกับนางเอกสักนิด แล้วก็ให้ Ability*เข้ม ๆ หน่อย อาจจะเป็นฆ่าผีปีศาจแล้วได้ทักษะเพิ่มหรือได้ท่าเพิ่มอะไรก็ว่าไป”

*Ability คือ ความสามารถ

“คุณรู้ไอเดียแจ็คได้ยังไงในเมื่อคุณเพิ่งเดินเข้ามาเมื่อกี้?”

“เราอยู่ทีมเดียวกันครับ เอ่อ – หมายถึงทีมแข่งอีสปอร์ต” แหลมไม่ปล่อยให้รุ่นพี่ต้องโดนด่ารอบสองเพราะตอบแทนเขา ถ้าเจ้านายจะด่ากันเพราะเรื่องนี้ก็ว่ามา จะได้บอกว่าพี่น้องกัน ช่วยกันคิดไอเดียมันผิดตรงไหน

“เหตุผลพอฟังได้ เล่าต่อสิ”

“โอเค มันยากแหละครับเรื่องทำยังไงให้ไม่เหมือนชาวบ้าน แต่ถ้าเราคิดลูกเล่นใส่แบบที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อนผมว่ามันจะเป็นจุดเล็ก ๆ ที่น่าสนใจและสร้างความแตกต่างจนเป็นซิกเนเจอร์ให้บริษัทเราได้ แล้วก็สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด ถ้าเราเอาพระเอกไปต่อยอดเป็นตัวละครหลักใน DLC* ก็จะได้ยอดขายได้เพิ่มอีก”


*DLC (Downloadable Content) คือคอนเทนท์เสริมของเกมนั้น ๆ ที่สามารถโหลดเล่นได้หลังจากเล่นเนื้อเรื่องหลักจบ


คราวนี้เริ่มมีเสียงซุบซิบ ก่อนทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ความเงียบเมื่อเจ้าของนาฬิกาโรเล็กซ์วางมือลงบนโต๊ะพร้อมสายตาที่แหลมอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“จบ” เด็กหนุ่มจำใจยิ้มก่อนจะนึกได้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่พวกพี่แจ็คที่จะห้วนใส่อย่างไรก็ได้ “-- ครับ”

ไม่น่าพูดเยอะเลยว่ะ ก็รู้อยู่ว่าเจ้านายเป็นคนอีโก้สูงเสียดฟ้าคงไม่น่าฟังอะไรนอกจากความคิดตัวเอง ในใจแอบงิด... ถ้าไม่มีความรู้แล้วลงมาควบคุมทุกอย่างขนาดนี้แล้วจะมีทีมงานเฉพาะทางไปเพื่ออะไร?

“เอาล่ะ พักแค่นี้ก่อน เราจะเริ่มประชุมกันต่อในอีกสิบห้านาทีข้างหน้า ส่วนคุณ เชร์” เจ้าของสูทราคาแพงยันตัวลุกขึ้นยืนจนแหลมต้องเงยหน้ามอง ป๊าด สูงอะไรขนาดนี้ ตอนเป็นเด็กแม่ให้กินต้นมะพร้าวแกล้มนมเรอะ?! “ไปพบผมที่ห้อง”


HEAD SHOT!!!


“...”

พวกพี่ ๆ ทีมคอนเซ็ปต์อาร์ตติสต์ถึงกับทำตาโต บางคนทำท่ามือปาดคอให้รู้ว่าหายนะกำลังจะเกิดขึ้นกับเด็กฝึกงานที่พูดเยอะเกินจำเป็นในวันแรกที่เริ่มฝึกงาน

“ถ้าบอสพูดอะไรให้พยักหน้ารับ อย่าเถียงเด็ดขาด แล้วก็ขอโทษเขาก่อนออกมาด้วย” พอคนโหดเดินออกไปพี่แจ็คก็ตรงเข้ามาสั่ง

“กูจะโดน First Blood* ไหมวะพี่?”

*First Blood คือ การโดนฆ่าคนแรกในเกมแนว MOBA ยกตัวอย่างเช่น DotA หรือ RoV

“ทำตามที่กูบอก หลังจากนี้เดี๋ยวค่อยคุยกันอีกที”

“มึงต้องช่วยกูนะเว้ย กูแค่ช่วยขยี้ไอเดียมึงเฉย ๆ ไม่ได้ฆ่าใครตายเปล่าวะ?”

คนพี่กอดคอน้องตรงไปตามทาง พยายามย้ำใส่กะโหลกไอ้เด็กนี่ว่าควรเงียบปากเอาไว้ถ้ายังอยากอยู่ที่นี่ ใช่... ใคร ๆ ก็รู้ว่าบอสเป็นคนอย่างไร แต่การเอามุมมองตัวเองไปสู้กับความถูกต้องของชายคนนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรสักนิด

ทั้งคู่หยุดฝีเท้าหน้าประตูที่แขวนป้ายไว้ว่า ‘DO NOT DISTURB’ แหลมหรี่ตามองพลางเอาลิ้นแตะริมฝีปากบนพร้อมคำถามว่า ‘ถ้าไม่ให้รบกวนแล้วเรียกกูมาทำไมวะครับ?’

“สงสัยบอสเปลี่ยนใจแล้ว ปะพี่แจ็ค กลับ” เด็กหนุ่มมุนตัวครบองศา แต่ยังไม่ทันเดินสักก้าวอกของเขาก็ถูกมือพี่แจ็คดันไว้พร้อมเสียงหมุนลูกบิดที่พี่มันนั่นแหละเป็นคนดันประตูเข้าไป “เชี่ย! เดี๋ยวก็โดนซิวอีกคนหรอก มึงเห็นป้ายไหมเนี่ย เห็นไหม?!”

แหลมด่าเบา ๆ พอให้ได้ยินกันเพียงสองคน พยายามยื้อดึงสารร่างตัวเองอย่างสุดชีวิต แต่ถึงอย่างนั้นพี่แจ็คก็ยังดันเขาเข้าไปข้างในจนได้

“ห้ามรบกวนที่ว่ามันมีข้อยกเว้นให้คนที่บอสเรียก ทำตามที่กูพูดก็พอ เข้าใจไหม?”

เหตุใดถึงทำกันได้ แหลมหันไปมองเสี้ยวหน้าของรุ่นพี่คนสนิทที่กลายเป็นฆาตกรใจโฉดไป เพียงเพราะมันเป็นคนผลักเขาเข้ามาพร้อมปิดประตูให้อย่างรู้งาน เชี่ยพี่แจ็คมึง!

แต่พอหันกลับมาก็ต้องสะดุ้งมือขวาทาบอก เมื่อพบว่าเจ้านายกำลังนั่งจ้องหน้าเขาแล้วยกมือขึ้นบังระดับสายตาราวกับว่ากำลังพยายามจับผิดอะไรบางอย่าง อาจจะสักราว ๆ ครึ่งนาทีที่แหลมยืนเด๋ออยู่ตรงนั้นโดยไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรเพราะเตรียมมาแค่พยักหน้ารับผิดกับพูดคำขอโทษ

“บอส”

แหลมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายยอมลดมือลงเพราะเสียงของเขาหรือเพราะเหตุผลอื่น แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ตรงมุมปากอีกคนนั่นมันใช่เรื่องที่พนักงานจะเจอได้ตามปกติเหรอวะ เด็กหนุ่มยิ้มเจื่อนพลางมองตามคนที่ลุกมาจากโซนโต๊ะทำงาน ขายาวคู่นี้หยุดอยู่ตรงหน้าเขา จนคนส่วนสูงน้อยกว่าจำต้องเงยหน้ามอง

“ในที่สุดผมก็ได้เจอคุณสักที”





TBC


ฝึกงานวันแรกก็ห้าวเป้งเลยนะ แหลมจะทำยังไงเล่นโดนฮุคด้วยประโยคปลายเปิดแบบนั้น บอสไปเจอแหลมจากไหน เพราะเป็นนักกีฬาอีสปอร์ต? จะใช่เร้อ?
ฝากพระเอกคนใหม่กับเด็กกะโหลกด้วยนะคะ เรื่องนี้เป็นภาคต่อของ #ซอโซ่ล่ามธีร์ ถ้าใครเพิ่งมาอ่านแล้วงง ๆ ถ้ามีเวลาก็ลองอ่านภาคแรกดูก่อนได้ค่ะ ภาคแรกแหลมกับพี่แจ็คเป็นตัวละครสมทบ จนมามีเนื้อเรื่องเป็นของตัวเอง แต่ว่าภาคนี้จะไม่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการแข่งเกมเฉย ๆ
ขอบคุณแอดมินเพจเกม Home Sweet Home ที่ให้ความรู้เกี่ยวกับระบบการทำงานในบริษัทนะคะ ความจริงบริษัททำเกมมีความเป็นระบบ มีความใหญ่โตกว่านี้ แต่เพราะอีโก้ของพระเอกเราจึงทำให้ออกมาอีท่านั้น จะรอดไม่รอด ล่มไม่ล่ม ต้องรอดูกันแล้ว
แฮชแท็กเรื่องนี้ #ชอกะเชร์คู่กันต์ นะคะ <3


 
 



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-04-2018 18:17:06 โดย หน่วยกล้าวาย »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
ในที่สุดน้องแหลมของพี่ก็มาซะที บอสมาว่ะ บอสเข้มมากกก ไอแหลมสู้ลูก

ออฟไลน์ itsgonnabeme

  • It's me, not you.
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 263
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
ต้อนรับเรื่องใหม่จ้า

น้องแหลมนี่คงเส้นคงวาเลยนะ
ตอนแรกเปิดมาตกใจนึกว่าพี่แจ็คจะเป็นพระเอกของน้อง

พอมีบอส...
ขอยกน้องแหลมให้คุณบอสเลยค่าาาาาา

ออฟไลน์ todiefor

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-1

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7

ออฟไลน์ ichiichi

  • รักหม่ามี้นะคับ
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 351
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-5
Evil within นี่ไม่ง่ายนะ ภาคสองอ่ะ แต่ภาคแรกก็ไม่ค่อยเท่าไหร่
เราว่า last of us ง่ายกว่าเยอะ อันนี้จากส่วนตัวที่เล่นมานะ กับที่เพื่อนส่วนใหญ่ว่ากัน

ถ้าแนวผี สยองขวัญ เราชอบแนวแบบ fatal frame กับ biohazard

เด๋วๆๆ ไม่เกี่ยวกับเรื่องเลยนี่หว่า ฮ่าๆ แค่อยากคุยเรื่องเกมเฉยๆ ช่วงนี้ติดนิยาย ดองไว้เต็มเลย พี่โล้นภาคใหม่ก็ยังเล่นไม่จบ

ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1908
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
น้องแหลมคือตาหลีโตนแท้หน้อ  มาฝึกงานมื้อแรกกะถืกบอสเชิญพบเป็นการส่วนโตซะแล้ววววววว

ออฟไลน์ ดาวโจร500

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 643
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
น้องเชร์ไม่สนสี่สนแปดใดๆ สู้ๆ55555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
น้องแหลมมมมมมมมอย่าเป็นอะไรนะบอสคะใจเย็นไปเด้อ

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1775
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
บอสไปเจอน้องตอนไหนหว่า?
สงสัยๆๆๆ

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
รอน้องแหลมอยู่เลยสิ้นสุดการรอคอย :mc3: ชอบความเปรี้ยวของแหลม (ไม่ใช่กลิ่นตัวนะ) ฝึกงานวันแรก บั้งงงงง ออกความคิดเห็นกับบอสผู้โหดร้ายเลยจ้า บอสพูดเหมือนเคยรู้จักแหลมเลยหรือเราคิดไปเอง - -?

ออฟไลน์ wildride

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
 :fire:
ปลุกความเป็นplayerในตัวกุุ ( gamer เป็นไม่ไหวฟ่ะ )

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1147
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
เค้ามีความหลังฝังใจอะไรกันอยู่น้า อยากรู้แล้วคุณคนเขียน

ออฟไลน์ หน่วยกล้าวาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-0
ชอกะเชร์คู่กันต์
ตอนที่ 02
ลั่น


 

 

‘ในที่สุดผมก็ได้เจอคุณสักที’

 

เดี๋ยว... มันใช่เหรอวะ...

 

‘ในที่สุดผมก็...’

 

ต้องหูฝาดไปแน่ ๆ เพราะเมื่อคืนนอนน้อย แต่ว่า –


 

‘ได้เจอคุณ...’

 

พอก่อน อย่าเพิ่ง!!!

 

เด็กหนุ่มถอยหลังออกหนึ่งก้าวพร้อมโยกตัวไปข้างหลัง ชนิดว่าอีกนิดก็สามารถทำสะพานโค้งเหมือนหนังเรื่อง The Exorcist ได้เลย อิหยังวะ... รอยยิ้มแบบนี้มันไม่น่าใช่อะไรที่จะเกิดขึ้นกับผู้ชายด้วยกันปะ ขนาดคิดว่าไอ้โซ่ยิ้มงุ้งงิ้งแล้วยังไม่ชวนเสียวสันหลังวาบแบบนี้ ถึงบอสจะใส่แว่นแต่แววตาหยาดเยิ้มที่ทะลุเลนส์ออกมามันฟ้องนะเว้ย!

 

“บอสหมายความว่าไงครับหนิ?” ยิ้มสู้ก่อน พี่แจ็คเคยสอนมาว่าอย่าขิงหรือหักหน้าพวกอีโก้สูงเด็ดขาด เพราะมันไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายสำเหนียกได้ว่ามีอะไรผิดพลาดไป ดังนั้นถ้าจะทำให้ผู้ชายคนนี้นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ใช่คนที่พูดถึงอยู่ ก็ต้องมีสะกิดเตือนให้ฉุกใจก่อน “จำคนผิดเปล่าครับ?”

 

“ไม่ ผมจำคุณได้ คุณน่ะ – ใช่ – ต้องเป็นคุณแน่ ๆ”

 

“เดี๋ยว” เด็กหนุ่มหรี่ตามองเหมือนนึกอะไรออก อย่าบอกนะว่าบอสเป็นติ่งขี้ซุยบราเทอร์และมองเห็นความเทพในตัวเขาคนนี้มากกว่าจะเป็นบักเถื่อนหัวหน้าทีมอย่าง Thr33Gamer หรือ Juke Master แฟนมัน

 

ใช่ละ ไม่ผิดแน่

 

“อย่าบอกนะว่าบอสเป็นแฟนคลับผม?”

 

“จะว่าแบบนั้นก็ไม่ถูก แต่ผมก็ปฏิเสธได้ไม่เต็มปาก อ่า... ไม่รู้สิ ผมไม่ได้คลั่งไคล้อะไรคุณขนาดนั้นหรอกนะ แต่พอคุณหายไปผมก็กระวนกระวาย ให้ตายสิ เป็นคุณจริง ๆ ใช่ไหม ตอนแรกผมคิดว่าคงจำผิด แต่ยิ่งคุยก็ยิ่งรู้สึกว่าใช่แน่ ๆ” แหลมยกมือขึ้นป้องปากทั้งที่ยังจ้องหน้าบอสตาไม่กะพริบ

 

เดี๋ยวก่อน... รอยยิ้มดีใจสุดกู่แบบนี้คนในออฟฟิศเคยเห็นบ้างยังหืมหืมหืม... ไหนจะท่าทางหาที่วางมือไม่ถูกอีก แต่คำว่า ‘พอคุณหายไปผมก็กระวนกระวาย’ นี่คืออะไร เย็นดิวะบอส ค่อย ๆ พูด

 

“เชี่ย – เอ่อ เมื่อกี้ผมไม่ได้ด่าบอสนะ อุทานอะอุทาน แต่เฮ้ย...” เด็กหนุ่มขมวดคิ้วกำมือป้องปาก ตอนแข่งเกมก็มีแฟนคลับเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาอยู่ไงแต่ไม่เคยเจอตัวปังเบอร์ใหญ่ขนาดนี้ “บอสตามดูสตรีมผมเหรอ แล้วชอบจากไลฟ์ไหนเนี่ย หรือว่าเห็นตอนแข่งชนะแล้วประทับใจ?”

 

นึกแล้วก็ไม่อยากเชื่อ ถ้าอยู่ดี ๆ สะดุ้งตื่นคงดูสมจริงมากกว่าบอกว่าตอนนี้กำลังเผชิญหน้ากับบอสด้วยหัวข้อ ‘ผู้บริหารบริษัท PHENOMENAL เป็นติ่งไอ้แหลมเว้ย’ โอ้พระสงฆ์... อยากตะโกนให้โลกรู้เหลือเกินและคนที่ควรอู้หูอู้หูไก่ย่างเป็นคนแรกก็คือเชี่ยพี่ธีร์ ไงล่ะ พวกพี่ ๆ แม่งดูถูกเขาไว้เยอะ สปอนเซอร์ทีมอย่างพี่เป๊ะนี่รวยเท่าบอสไอ้แหลมยังถามก่อน 555555

 

นึกแล้วก็เวทนาซึมเศร้าแมน โถ... ทำงานอยู่นี่มาก็นาน แถมเป็นหนึ่งในขี้ซุยบราเทอร์แต่เจ้านายกลับมองข้ามมาหาไอ้แหลมคนนี้ แต่ก็ว่าไม่ได้น่ะนะ... คนเราจะแข่งอะไรก็แข่งได้แต่แข่งบุญแข่งวาสนาไม่ได้ไง พี่แจ็คก็แบบหน้าแห้งไปก่อนน้า ทำงานงก ๆ ไอเดียดีแค่ไหนก็โดนสับโดนโขก น่าวงวารเวอร์

 

“เกม?” คำถามนี้มาพร้อมคิ้วที่เลิกขึ้นเหมือนงงว่าเคยมีเรื่องพรรค์นั้นเกิดขึ้นในชีวิตเขาด้วยเหรอ เดี๋ยว ๆ อะไรหนิ จากที่เคยมั่นหน้าจะโฆษณาให้คนทั้งโลกรู้ แต่อยู่ ๆ ก็เริ่มหวั่นใจเพราะสีหน้าและแววตาอีกฝ่าย

 

อย่าบอกว่าจำผิดคนนะ กลับลำตอนนี้ต้องมีคนเขินแน่และคงไม่ใช่ใครนอกจากไอ้แหลมคนนี้ ไม่เอาดิ... ใคร ๆ ก็รู้จัก KSBcherish มือดีจากพระนครผู้เลื่องชื่อว่ามาไวตายไวสุดในทีม เคยทำสถิติวิ่งโป๊ะเจอฆาตกรตั้งแต่ช่วงนาทีแรกจนแฟน ๆ ฟลัดเลขห้าเต็มห้องแชตมาแล้ว ถึงฝีมือจู๊กจะสู้ไอ้โซ่ไม่ได้แต่เรื่องฝีปากขอให้บอก เกมแพ้คนไม่แพ้อะเคยได้ยินไหม แหลมเคยวอร์กับชาวเน็ตมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนไม่งั้นเพจ ‘วันนี้พี่ธีร์ควรด่าว่าอะไร?’ คงอยู่มาได้ไม่ถึงวันนี้หรอก

 

แต่ข้างบนนั่นไม่เกี่ยวอะไร แค่อยากขิงเฉย ๆ ว่าไฝว้เก่ง

 

แต่ถ้าพูดถึงบอสล่ะก็ จะมาขายฝันให้เขินเล่นแล้วปล่อยเซอร์กันตรงนี้ไม่ได้เปล่าวะ?!

 

“คุณเล่นเกมด้วยเหรอ? อ่า นั่นสิ... ต่อไอเดียแจ็คได้เป็นฉาก ๆ ซะขนาดนั้น ถ้าไม่มีประสบการณ์เลยก็คงดูหนังมาเยอะ” เจ้าของหุ่นนายแบบขมวดคิ้วพลางลูบคางระหว่างเชื่อมโยงทุกสิ่งอย่างด้วยตัวเอง แต่ไอ้การที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นเกมเมอร์นี่... อีหยังวะ?

 

“สรุปบอสจำคนผิดใช่ปะ...” นอกจากเสียงอันแห้งผากก็คงมีเสียงเศษหน้าที่ร่วงหล่นลงพื้นจนกลัวบาดตีน หน้าตาเขามีเอกลักษณ์โดดเด่นขนาดนี้ยังมีใครกล้าเหมือนอีกเหรออยากจะรู้นัก “เด็กปั๊มเอซโซ่แถวนี้หรือคนเก็บเงินทางด่วน?”

 

“อย่าพูดแบบนั้นสิ ตอนแรกผมมั่นใจมากนะว่าต้องไม่ผิดคนแน่ เพราะอะไรหลาย ๆ อย่างของคุณมัน...”

 

“มาขนาดนี้แล้วคงไม่ใช่แล้วล่ะบอส ถ้าไม่เคยเห็นผมเล่นเกมก็คง --” แหลมทำหน้าเนือย แบมือทั้งสองข้างออกเป็นท่าประกอบ จากที่คิดว่าคงได้สิทธิ์พิเศษกว่าพนักงานคนอื่น ๆ แต่ดูท่าว่าฝันคงสลายแล้ว อวสานอาหารเย็นที่แท้

 

“แต่คุณ...” บอสยกมือขึ้นมาบังระดับสายตาเขาอีกครั้งพร้อมย่อตัวเล็กน้อยเหมือนอยากดูขี้แมลงวันน้อยตรงมุมปาก “เหมือนเขามากจริง ๆ”

 

“เขาไหนล่ะบอส หัวสีเดียวกับผมเปล่า นี่ธรรมชาติให้มานะ ที่เหลือเจ๊ดาวโกรกสีให้” เริ่มไม่มีหางเสียงแล้ว เจ้านายกับเด็กฝึกงานคืออะไร ชั่วโมงนี้มีไว้เพื่อถกหาความจริง

 

แหลมจับผมข้างหน้าที่ยาวจนถึงโหนกแก้ม กระทั่งอีกฝ่ายโน้มหน้าลงมาใกล้กว่าเดิม เดี๋ยว ๆ ใกล้ขนาดนี้ต้องรหัสแดงแล้วปะ?

 

“เจ้าของชาแนล DieWithMyFood ASMR”

 

“หะ?” เด็กหนุ่มทำตาโต ขมวดคิ้วกับสิ่งที่หลุดออกมาจากปากคนตรงหน้า “บอสดู ASMR* ด้วยเหรอ?”

 

 

*ASMR (Autonomous Sensory Meridian Response) คือ การตอบสนองต่อประสาทรับความรู้สึกอัตโนมัติ ไม่ว่าจะเป็นการมองเห็น ได้ยิน หรือสัมผัส จนทำให้เกิดการแสดงอารมณ์และผ่อนคลายในขั้นต่อมา ซึ่งสิ่งเหล่านี้สามารถบำบัดอาการนอนไม่หลับได้ (อ้างอิงจาก pinetea.wordpress.com)

 

 

“ครับ ผมเริ่มฟังตั้งแต่มีปัญหานอนไม่หลับ แล้วก็ถูกใจช่องนี้มากที่สุด” ชายหนุ่มกล่าวอย่างเสียดาย เขาปล่อยให้ความเงียบจมอยู่กับความผิดหวังเล็ก ๆ ชั่วอึดใจ ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหันหลังกลับไปยังโต๊ะทำงาน “งั้นเชิญกลับไปทำงานของคุณต่อ ผมได้คำตอบเรื่องที่อยากรู้แล้ว”

 

“บอส”

 

“ครับ?”

 

“ชอบช่องนั้นจริงดิ? – ผมหมายถึง ชอบจริง ๆ เหรอครับ?” ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างมองเด็กฝึกงานที่พูดจาชวนเชิญออกเพราะไร้หางเสียงกับเขาอยู่บ่อยครั้ง เด็กนั่นยังคงยืนอยู่จุดเดิมราวกับคิดไม่ได้ว่าไม่ควรทำให้เขาเสียเวลาขณะอยู่ในอารมณ์หงุดหงิดระดับเบื้องต้น

 

“ถามทำไม หรือว่าคุณรู้จักเขา?”

 

“ก็นิดหน่อย ไม่สิ รู้จักดีเลยล่ะ” แหลมตรงเข้ามาหยุดอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะพร้อมขยับเก้าอี้นั่งอย่างถือวิสาสะ “นี่บอส”

 

เจ้าของใบหน้าซน ๆ กำลังยิ้มราวกับมีแผนอะไรในใจ เขาเด็กฝึกงานมาก็เยอะ แต่พฤติกรรมเด็กคนนี้ไม่มีความน่าเอ็นดูให้เลยแม้แต่นิดเดียว โอเค... รุ่นก่อนทำตัวดีแต่ถูกด่าก็จริง แต่อย่างน้อยในความรู้สึกเขาเด็กเหล่านั้นก็ยังได้รับคำชมอยู่บ้าง ไม่ใช่ทำตัวเป็นลิงเป็นค่างเหมือนสนิทกันแล้วอย่างนี้

 

“ถ้าผมบอกว่านั่นคือผมเอง บอสจะเชื่อปะ?”

 

“...”

 

“อ้าว งงเลยงง” เด็กหนุ่มหรี่ตายิ้มพลางชี้หน้าอีกฝ่าย ตอนแรกก็กลัวอยู่หรอก แต่พอเห็นว่าบอสค่อนข้างอินกับเรื่องเจ้าชองช่องนั้นจึงทำเล่นทำขำได้

 

“เมื่อกี้คุณบอกแค่ว่าเล่นเกม”

 

“ก็คนส่วนใหญ่รู้จักผมจากตรงนั้น มีแค่พี่ ๆ ในทีมที่รู้ว่าผมทำ ASMR คือผมทำขำ ๆ ไงบอสไม่ได้บอกใคร กล่องคอมเมนต์ก็ปิดไว้ ไม่มีใครพิมพ์บอกคนอื่นได้ว่านั่นคือผม”

 

อันนี้เรื่องจริงไม่ได้โกหก แหลมทำช่องนั้นขำ ๆ ตามกระแสที่ยูทูปเบอร์ต่างชาติทำกัน โดยการอัดคลิปกินข้าวให้คนดู ซึ่งแต่ละคนก็มีสไตล์เป็นของตัวเอง บางคนจัดห้องและแสงสวย ๆ เพื่อให้คลิปสวยงามสบายตา บางคนเข้าป่าทำอาหารวิถีบ้าน ๆ แต่กล้องที่ใช้ตัวเป็นแสนก็มี

 

ASMR มีหลายแบบ แต่หลัก ๆ คือช่วยบำบัดให้กับคนดู อาจจะเป็นลูบสิ่งของจนเกิดเสียง เคาะแก้วเบา ๆ แล้วดื่มน้ำ ตามด้วยเสียงกลืน เสียงเคี้ยวให้ได้ฟังความกรุบกรอบ หรือความชุ่มฉ่ำของเมนูนั้น ๆ และอีกหลายอย่างที่สามารถบำบัดให้คนฟังได้

 

สมัยนี้คนประสบปัญหานอนไม่หลับเยอะไง กระแสการทำ ASMR และ Realsound จึงเป็นอะไรที่ค่อนข้างฮิตพอสมควร

 

จากที่เห็นคนเกาหลีจะเน้น Eating Show เป็นหลัก ใครกินจุ กินเยอะเกินมนุษย์มนา คนก็เข้าไปดูผ่านทาง AfreecaTV ที่ถ่ายทอดสดให้คนเข้าไปดูและสามารถโดเนทเงินให้ได้ด้วย เพื่อนเกาหลีที่ได้มาแบบงง ๆ ตอนแข่งคราวนั้นมันเล่าให้ฟังว่าบางคนทำเป็นอาชีพได้เลย เข้มไม่ต่างจากสตรีมเมอร์ใน Twitch ว่ะ

 

แต่คนเกาหลีก็มีการทำ ASMR เหมือนกันแต่จะเน้นแบบ Realsound คือเสียงกินเน้น ๆ ไม่ต้องสุภาพเยอะเหมือนฝั่งฝรั่ง เส้นรามยอนยาวแค่ไหนก็สูดจนสุด คือแม่งไม่มีการกัดเส้นให้ขาดอะ เคยเข้าไปส่องอยู่หลายที เจอคอมเมนต์หลากหลาย ตั้งแต่คนชาติเดียวกันที่บอกว่าชอบ ไปจนถึงเมนต์ของฝรั่งที่บอกให้ ‘หุบปากของมึงตอนเคี้ยวด้วยโว้ย ทุเรศจริง!’

 

แต่วัฒนธรรมแต่ละประเทศไม่เหมือนกันไง ว่าไม่ได้ ชอบแบบไหนก็เลือกดูแบบนั้น หลายครั้งที่แหลมเครียดเรื่องสอบแต่ต้องพยายามข่มตาให้หลับ ก็เลยท่องยูทูปเสิร์ชคำว่า sleep ก็เจอสิ่งแปลกใหม่ตามที่เล่าให้ฟังไปเมื่อครู่นี้

 

แต่เขาจะติดฟังพวก Lullaby for babies มากกว่า ฟังแล้วไม่เคลิ้มให้มันรู้ไป จุดเริ่มต้นของการเปิดช่อง ASMR เป็นของตัวเองก็ตอนบังเอิญไปเจอคลิปเจ๊คนนึงกินแตงกวาดอง เสียงกรุบกรับกรอบเป็นตาแซ่บขนาด เขาเริ่มหาข้อมูลว่าต้องทำไงบ้าง ก็เริ่มทำตามไปสักพักจนเจอ ASMR แบบกระซิบหู

 

แหลมซื้อไมโครโฟนสามมิติอย่าง 3Dio ที่คุณภาพเสียงดีมาตัวหนึ่ง แบบที่กระซิบซ้ายเสียงออกซ้าย กระซิบขวาก็ออกขวา เขาเริ่มทำคลิปใหม่นอกจากการกินอาหาร ซึ่งนั่นคือการกระซิบข้างหูสวมบทเป็นแฟนหนุ่ม

 

แต่เขาโชว์หน้าแค่ส่วนจมูกและปากเท่านั้น พี่ธีร์บอกว่าทำช่องนี้ก็ดีเหมือนกัน เผื่อมันจะทำให้ลิงอย่างเขายอมอยู่นิ่ง ๆ ได้บ้างสักช่วงเวลาหนึ่ง

 

จนถึงตอนนี้บอสก็ยังทำหน้านิ่ง นอกจากจะขี้เหวี่ยงแล้วยังเชื่อคนยากอีก ใช้ชีวิตยากเหลือเกิน แหลมไหวไหล่ขณะมองอีกฝ่ายดื่มกาแฟ ก่อนจะยกมือขึ้นบังระดับสายตาตัวเองแล้วพูดในสิ่งที่จะทำให้คนอีโก้สูงเสียหน้า

 

 

“สวัสดีครับทุกคน ยังไม่นอนกันใช่ไหม วันนี้ผมมีเมนูที่เพิ่งลองทำวันแรก หน้าตามันอาจจะไม่สวยมาก แต่ผมหวังว่าคุณจะหลับไปพร้อม ๆ เสียงผมนะ”

 

“...”

 

ทั้งที่ปิดตา แต่หัวใจเขากลับเต้นแรงเพียงเพราะริมฝีปากนั่นกำลังยิ้มขณะแนะนำตัวเหมือนในคลิปที่ดูเป็นประจำก่อนนอน ในทีแรกคิดว่าคงโดนเด็กฝึกงานอำเพราะหวังประจบเจ้านาย แต่พอได้ยินเสียงพร้อมประโยคคุ้นเคย คนที่ทำหน้านิ่งมานานจึงกำมือขึ้นป้องปาก พยายามนิ่งกลบความขลาดอายเอาไว้

 

“ทีนี้เชื่อผมยัง?” ดื้ออะไรขนาดนี้... เขาเริ่มจะหงุดหงิดกับเสียงและสีหน้าซน ๆ แบบนั้นที่ทำให้หยุดจ้องไม่ได้แล้ว แต่ปากที่ควรดุสั่งสอนกลับทำได้แค่เลียเบา ๆ คลายความประหม่า

 

“ครับ เป็นคุณจริง ๆ”

 

“นั่นไง!” สะใจอะไรนัก อ้อ... นั่นสินะ ใคร ๆ ก็อยากหักหน้าเขาทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นชาวเน็ตที่วิจารณ์เกม ลูกจ้างประจำ หรือเด็กฝึกงานใหม่

 

“เขินเลยนะเนี่ย ไม่ยักรู้ว่าบอสจะจำผมได้ เอาจริงผมเคยส่งให้คนในทีมดูพวกนั้นยังไม่รู้เลยว่าเป็นผม”

 

“ผมความจำดี และบางทีคนพวกนั้นอาจจะไม่ได้ใส่ใจคุณอย่างที่คิด”

 

“อ้าวลั่น” จากยิ้ม ๆ อยู่ก็รู้สึกเหมือนโดนถีบลงจากตึก

 

“ว่าแต่คุณหายไปไหนมา ไม่เห็นอัพคลิปเป็นอาทิตย์แล้ว”

 

“ผมเจ็บฟันคุดเลยไปผ่ามาอะ คืองี้บอส ผมว่าเรามาลองคุยแบบเป็นกันเองดีปะ ไหน ๆ บอสก็ชอบเสียงผมแล้ว” ตอนนี้มีคลิปกินข้าวเป็นตัวประกัน ถ้าบอสด่าขอบอกเลยว่าจะมีการขู่ปิดช่องเกิดขึ้น เพราะฉะนั้นจังหวะนี้ต้องล่อซื้อก่อน

 

“ได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกจะเอาวา” ชายหนุ่มตัวสูงนั่งกอดอกมองคาดโทษ หวังให้เด็กฝึกงานเกรงกลัวและสำนึกได้ว่าตำแหน่งของทั้งคู่มันต่างกันมากแค่ไหน “ถึงผมจะชอบเสียงคุณ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะเป็นเพื่อนเล่นกับเด็กฝึกงานหรือเปล่าครับเชร์?”

 

“เรียกแหลมก็ได้บอส”

 

“ผมจะเรียกเชร์”

 

“เอ้า... เป็นคนชอบทำสวนทางกับชาวบ้านถูกปะ?”

 

“ผมแค่เรียกชื่อที่แม่คุณตั้งให้ ชื่อที่ติดตัวมากับคุณตั้งแต่แรก ผมผิดหรือไงครับ?” นั่น ว่าไม่ได้ต้องประชดแดกดันตลอด ถ้ายื่นหัวไปให้ตบจะหยุดปะอยากรู้

 

“แล้วแต่เลย” เด็กหนุ่มไหวไหล่ เห็นเป็นแบบนี้ลองแกล้งดัดนิสัยไม่อัพคลิปสักสามเดือนดีกว่า งิดเว้ย นอนไม่หลับก็เรื่องของบอสละ ปวดหัวตายโลดเด้อ

 

“ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ ถ้าคุณเบลอไม่อัพคลิปภายในสามวันนี้อีกสองเดือนข้างหน้าจะมีคนไม่ผ่านฝึกงาน”

 

“เดี๋ยว ๆ บอส มันคนละเรื่องกันไหมล่ะ?” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากชอบใจที่เห็นเจ้าของใบหน้าซน ๆ ตื่นตระหนกได้ “ผมปวดฟันคุดอยู่นะ จะกินอะไรได้อะ บอสอยากดู ASMR ซดโจ๊กเหรอ?”

 

นั่นเรียกว่าอ้อนหรือจนตรอกดี? กับสีหน้าอีกฝ่ายตอนนี้ที่หงอยจนไม่หลงเหลือคราบวัยรุ่นห้าวเป้ง เขาเป็นคนชอบออกคำสั่ง ใช่ มันเป็นอย่างนั้นและ และเขาก็มีสิทธิ์อย่างชอบธรรมกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กฝึกงานในบริษัทเสียด้วย

 

“คงปวดมากเลยสินะ?”

 

“ใช่บอส ดูดิ กรามผมยังบวม ๆ อยู่เลย เนี่ย ๆๆ”

 

“โอเวอร์แอคติ้งที่หนึ่ง”

 

“ผมทำได้มากกว่านี้อีก ถ้าบอสยอมเปิดใจคุยกับผมแบบกันเอง”

 

“ที่คุณขอมันไม่ได้เรียกเปิดใจ แต่เรียกตีสนิท ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมชอบ” เห็นแววตาต่อต้านของเด็กคนนั้น ป่านนี้คงด่าเขาในใจสารพัด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเก็บมาใส่ใจให้ปวดหัวเล่น “แต่เพราะคุณเป็นเจ้าของชาแนลที่ผมติดตามอยู่ เพราะฉะนั้นจะอนุโลมให้คุณสักนิดก็ได้”

 

“เอ้อ มันต้องอย่างนี้ดิบอส คนจริงกระทิงแดง!” อีกฝ่ายกำหมัดแน่นอย่างดีใจเหมือนเด็กแปดขวบได้ออกไปปั่นจักรยานกับเพื่อนหลังจากพ่ออนุญาตอย่างไรอย่างนั้น

 

“แต่ทุกอย่างต้องมีขอบเขต ผมคงหัวเสียไม่น้อยถ้ามีคนเห็นเราคุยกันอย่างสนิทสนมจนเอาไปนินทาลับหลังเสีย ๆ หาย ๆ”

 

“แล้วมันต้องระดับไหนถึงจะเรียกว่าเสีย ๆ หาย ๆ ของบอส?” แหลมนั่งฟังอย่างตั้งใจ ดีเทลใหม่ต้องเก็บส่วนเรื่องอื่นค่อยไปซุยกับพี่แจ็คเอา

 

“อย่างเช่นถ้าผมมาถึง สิ่งที่คุณควรทำคือใส่ใจกับงานที่ฝึกอยู่ ไม่ใช่หันมาโบกไม้โบกมือ แบบนั้นผมไม่ชอบ”

 

“ผมไม่ทำแบบนั้นแน่สาบานได้” เขาชูนิ้วทั้งสามขึ้นระดับหัวไหล่ อันที่จริงบอสไม่ควรมาทำงานอะไรแบบนี้อะ ควรไปอยู่ห้องปกครอง “ผมจะคุยแบบเป็นกันเองแค่ตอนอยู่ด้วยกัน เวลาเจอข้างนอกผมจะยกมือไหว้เหนือหัว รูดซิปปากแล้วก้มหน้าฝึกงานงก ๆ เลย”

 

เด็กขี้โม้ทำท่าประกอบ อยากรู้เหลือเกินว่าคนพูดมากแบบนี้จะเก่งอย่างที่ว่าไว้หรือเปล่า?

 

“ก่อนอื่น ผมชื่ออะไร?”

 

“โธ่บอส...” แหลมแค่นหัวเราะพลางจิ๊ปากรัว ๆ “ถึงจะเห็นแบบนี้แต่ผมก็ศึกษามาดีนะ ชื่อบอสอะผมรู้อยู่แล้ว คุณกันต์กวินทร์”

 

“ดี อย่างน้อยคุณก็ผ่านข้อแรก” เจ้าของชื่อยกยิ้มพลางเคาะปลายนิ้วชี้บนโต๊ะ “เพราะถ้าคุณตอบชื่ออื่นที่มันแสลงหู ผมคงไม่เสียใจนักถ้าต้องหา ASMR Artists คนใหม่”

 

“โหดตลอด” ก็รู้ว่าถ้าพูดถึงเพื่อนซี้ที่ถอนตัวออกไปจาก PHENOMENAL คงมีคนของขึ้นแน่ ๆ เพราะงั้นคนฉลาดอย่างไอ้แหลมจะไม่พูดเด็ดขาด

 

“เอาล่ะ ผมได้คำตอบที่พอใจแล้ว คุณกลับไปทำงานได้” ชายหนุ่มผายมือไปทางประตู เขายังอยากกลับไปฟังไอเดียคนที่เหลือในห้องประชุมมากกว่าจะเลือกคำแนะนำของเด็กคนนี้เพียงเพราะชื่นชอบผลงานในยูทูป

 

“โอเค รับรองบอสได้ฟังคลิปกินข้าวผมภายในคืนนี้แน่ เดี๋ยวจัดเกี๊ยวไก่ให้เลย ทอดเสร็จใหม่ ๆ กรุบกรอบอย่างบอกใคร”

 

พูดแล้วก็หิว พี่แจ็คแม่งไม่พาแวะกินข้าวก่อนมาทำงาน นมกล่องเดียวกับขนมปังมันจะไปยาไส้ได้ไง?

 

“แต่ผมคงอัพดึกหน่อยนะเพราะกว่าจะทำธุระเสร็จก็สามทุ่มเลยอะ ไหนจะตัดต่อคลิปแล้วอัพโหลดลงยูทูปอีก” บอสไม่ได้ทำหน้าดุแล้ว แต่ที่เป็นอยู่ก็ไม่ได้ดูเป็นคนดีจนต้องร้องว๊าว เพราะบอสดูเหมือนตัวร้ายในการ์ตูนที่คิดจะครองโลกมากกว่ายิ้มอย่างเป็นมิตร

 

อยากเล่าให้พี่แจ็คฟังเหลือเกินว่าไอ้แหลมล่อซื้อบอสสำเร็จแล้ว หลังจากนี้งานพี่มันต้องราบรื่นขึ้นแน่ ๆ เพราะมีเด็กเส้นสาดแสงสว่างมายัง PHENOMENAL!!!

 

“งั้นคุณไม่ต้องอัดคลิป”

 

 “อ้าว ไหงงั้นอะบอส?”

 

แหลมเลิกคิ้วมอง ถ้าอีกฝ่ายบอกว่าไม่อินคลิปเด๋อ ๆ ในยูทูปแล้วคงมีแววโดนเชิญออกแน่ ๆ พวกตัวร้ายในหนังชอบทำแบบนี้ แบบที่ตอนแรกแกล้งพูดดี ๆ ด้วยเหมือนจะไว้ชีวิต แต่สุดท้ายก็ปิดจ็อบด้วยการยิงแสกเข้ากลางหน้าแล้วระเบิดหัวเราะอย่างสะใจ

 

 

ไหนจะอมยิ้มแล้วจ้องหน้าเขาตาไม่กะพริบแบบนี้... มันต้องใช่แน่ ๆ

 

 

“เพราะคืนนี้ผมจะโทรไปฟังเสียงคุณเอง”

 

 

To be continued

 

ซงซานเด็กกะโหลก คิดว่าเขาเป็นติ่งตัวเอง กะจะขิงซะหน่อยแต่สุดท้ายวืด

แต่ก็ยังได้อยู่ บอสเค้าเป็นแควนขับช่อง ASMR ในยูทูปเลยนะ มีความฟังเสียงเด็กกะโหลกแล้วผ่อนคลาย

แต่มีความโทรไปฟังสดแบบนี้ จะต้องสวมบทเป็นแฟนหนุ่มหรือว่ากินข้าวให้ฟังเฉย ๆ ก็ต้องรอดูตอนต่อไปเลยค่ะคุงแม่

 

#ชอกะเชร์คู่กันต์

 

 

 

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-05-2018 18:59:43 โดย หน่วยกล้าวาย »

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
บอสเป็นแฟนคลับนังแหลมอีกช่องนี่เอง ถูกใจเสียงน้องหรอคะบอส
นี่เขินบอสอ่ะ บอสจะโทรไปฟังเสียงงงงงงงงง แงงงง :hao7:

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1775
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
อื้อหือ บอสขาาาา ไม่ค่อยเลยนะคะ
จะโทรไปฟังเสียงน้องเองเลย หาเรื่องเนียนโทรหาน้องรึเปล่าเนี่ย :-[

ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
บอสสสสส!!!! อะไรคือโทรไปฟังเสียงคะบอสสสสสส

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ suikajang

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 813
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
คืนนี้โทรไปฟังสดๆ ต่อไปคงไม่ต้องโทรให้เมื่อย เอาตัวเป็นมาฟังเสียงกระซิบข้างหูเลย  :katai3:
 :L2:  :pig4:  :L1:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
บอสขราาา อีกหน่อยคงขอให้น้องมากินให้ดูถึงเตียง เอ้ย ข้างเตียงสินะ

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3

ออฟไลน์ pui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-3

ออฟไลน์ A_bookworm

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 127
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0
ตามมาจากซ.โซ่ล่ามธีร์ค๊าาาา อร๊ายยยยย :-[ :-[ :-[

ออฟไลน์ RiyaKwon

  • Riya Kwon*Kwon Riya
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1021
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
หูยยยยย คู่นี้มันหยดเลยค่ะคุฯขา
สนุกไม่แพ้ภาคพี่ธีร์น้องโซ่เลย
ติดตามต่อแน่นอนค่า

#ชอกะเชร์คู่กันต์

ออฟไลน์ RiyaKwon

  • Riya Kwon*Kwon Riya
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1021
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1

ออฟไลน์ may27

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 297
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
 o13 ตามมาจากน้องโซ่ค่ะ​ คิดถึงมากกกกกค่ะ

ออฟไลน์ หน่วยกล้าวาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-0
#ชอกะเชร์คู่กันต์
ตอน 03
ชายหนุ่มผู้มาสะเทือนโต๊ะส้มตำ




“นี่มึงนอนบ้างยัง หรือว่าตาใสได้เพราะกระทิงแดง?”

แจ็คขมวดคิ้วมองรุ่นน้องที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วโดยที่เขาไม่ต้องแตะคีย์การ์ดขึ้นไปตบกะโหลกถึงเตียง เจ้าของหน้าวอนตีนนั่งอ้าขาบนม้าหินอ่อน เอนหลังเท้าศอกทั้งสองข้างกับโต๊ะ พลางพ่นควันบุหรี่อย่างใจเย็น

เชิ้ตเรียบกริบ แถมหน้าตาก็ดูสดชื่นเกินมนุษย์มนา ถ้ามันตอบว่าไม่ได้นอนเพราะเล่นเกมยันเช้า สาบานได้เลยว่าจะต้องมีคนเจ็บตัวโดยไม่ต้องสืบ

“นอนแล้วดิ พูดแล้วจะหาว่าคุย ตั้งแต่ฝึกงานเมื่อวานยันตอนนี้ยังไม่ได้เปิดคอมเล่นเกมเลยนะจ๊ะ”

“...”

“จริงพี่ พอกูทอดเกี๊ยวกินให้บอสฟัง โม้ไปสักพักก็วาร์ป โผล่อีกทีตีห้าเลย” แจ็คเพิ่งรู้เมื่อวานว่าบอสชอบของแปลกแบบนี้ ถึงจะบอกว่าชอบสิ่งที่มันทำ แต่เสียงที่พูดออกมาแต่ละคำก็ยังมีความเป็นตัวตนไอ้แหลมอยู่ เช่นความทะเล้น เป็นต้น

มันไม่ได้กินเสียงดังจนดูน่าหงุดหงิด แจ็คเชื่อว่าถ้าคนดูยังไม่ได้กินข้าวคงมีแววลุกไปเข้าครัวเพราะไอ้แหลมมีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งคือ แม่งกินอะไรก็น่าอร่อยไปหมด แม้แต่ตะไคร้สด ๆ ก็ยังเอามาแทะได้ แถมบอกว่าจิ้มมายองเนสแล้วรสชาติอร่อยเหาะอีก ก็ต้องยอมมัน

แม้ตอนทำคลิปจะใช้คำพูดสุภาพเกินปกติไปสักนิด แต่ความกวนตีนที่เป็นเอกลักษณ์ของมันก็ยังคงอยู่... ก็เอาเถอะ การไม่ต้องจ้ำจี้จำไชเหมือนจำลองการมีลูกก็เป็นเรื่องดีแล้ว

ไอ้แหลมไม่ใช่เด็กงอแงอะไรหรอก ความจริงเป็นเขาเองที่กังวลเกินเหตุว่ารุ่นน้องจะตื่นไม่ทัน กลัวจะนู่นนี่นั่น เหมือนลุงแก่ ๆ คนหนึ่งที่คิดมากไม่เข้าท่า เห็นมันกวนส้นตีน ประสาทแดก ทำตัวร่างกายต้องการเบตาดีนตลอด แต่พอเป็นเรื่องจริงจังแล้วมันก็เต็มที่อยู่

แจ็คไม่เคยบอกเจตนาว่าที่มารับก็เพราะอยากให้น้องนุ่งอุ่นใจในช่วงแรกของการฝึกงาน พอมันเริ่มคุ้นเคยกับพี่ ๆ แล้วค่อยตัดหางปล่อยวัดทีหลัง แล้วให้มันเริ่มกระพือปีกด้วยตัวเอง

“ยังไง แค่กินให้เขาฟังจนหลับเหรอวะ?” ชายหนุ่มสตาร์ทรถพร้อมยื่นหมวกกันน็อกให้รุ่นน้อง

แจ็คยังคาใจว่าทำไมคนมีกำแพงสูงอย่างคุณกันต์กวินทร์ถึงเลือกให้ไอ้แหลมช่วย ด้วยนิสัยของบอสที่พนักงานต่างรู้ดีว่าเป็นอย่างไร ทั้งหยิ่ง และไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากใครง่าย ๆ นั่นน่ะ... นอนไม่หลับจนไร้ทางแก้จริง ๆ หรือเพราะเห็นไอ้แหลมเป็นเด็กกะโหลกดูไม่มีพิษมีภัยถึงได้เลือก?

“คืองี้ มันเริ่มตั้งแต่กูแวะตลาด ก็โทรมาเช็กตั้งแต่หัววันเลยไง ขนาดแว๊นมอไซค์เข้าเมืองเอกก็ยังไม่ยอมวางอ้างว่าขี้เกียจโทรใหม่อีกรอบ คือกูโทรกลับก็ได้ปะ หรือถ้าแคร์เรื่องค่าโทรศัพท์เดี๋ยวกูยิงให้ก็ได้ พอกูถึงหน้าหอก็บ่นว่าตอนแว๊นมอไซค์รำคาญเสียงลมมาก เอ้า! ก็เอามือถือไปแนบหูเองปะ ความผิดใคร? ตอนนั้นกูกัดฟันขมิบตูดจนเจ็บแผลผ่าฟันคุดอะมึงนึกภาพออกปะ เดือดไง ถ้าเป็นเด็กแถวบ้านกูป่านนี้หยอดน้ำเกลือไปละ ซ่าไม่เลือกคน”

“จะเข้าเรื่องได้ยัง?”

“กำลังจะเข้า -- ต่อนะ ตอนพี่แกบ่น ๆ กูก็จะทอดเกี๊ยวแดกใช่ปะ กะจะมอมให้น็อกตั้งแต่หัววันแล้วตื่นมาลั่นกลางดึก แต่อยู่ ๆ เสือกบอกกูให้เอาไว้ก่อน จะให้กินตอนสามทุ่มครึ่ง เพราะพี่แกจะฟังเสียงกูแล้วหลับไปเลย พี่แจ็ค... เจ้านายมึงเห็นแก่ได้มากรู้ปะ? ไม่ได้สนสี่สนแปดเลยว่าถ้าแดกตอนนั้นมันจะส่งผลต่อน้ำหนักและหน้าท้องกูยังไง เกี๊ยวทอดอุดมไปด้วยน้ำมันนะเว้ย ไม่ได้แดกแบบมังสวิรัติ”

“แต่มึงแดกหมูกระทะเวลานั้นมาครึ่งค่อนชีวิตแล้วนะรู้สึก”

“มันไม่เหมือนกันเว้ย อย่างน้อยตอนแดกหมูทะก็ยังมีพวกมึงคอยหารแคลอรี่ปะ?”

“สรุปทอดเกี๊ยวแดกสามทุ่มครึ่ง แล้วก่อนหน้านั้นมึงทำอะไร คุยกันเรื่อย ๆ เหรอ?”

“กูก็ขอไปอาบน้ำเพราะเหนียวตัว เห็นซกมกงี้ร่างกายกูก็ต้องการสัมผัสน้ำนะจ๊ะ ทำงานในห้องแอร์ก็จริง แต่พอเดินออกจากออฟฟิศไปเจอหนังชีวิตแถวหน้าเดอะมอลล์งามฯ ยางตายกูก็ไหลออกมาเหมือนสารร่างจะกลายเป็นของเหลว แต่เจ้านายมึงไม่อยากรอไง เป็นเชี่ยไรไม่รู้บอกให้กูเปิดสปีกเกอร์โฟนไว้ จะฟังเสียงน้ำไหลจากฝักบัวด้วยว่างั้น คือกูเข้าใจว่ามันก็เป็นหนึ่งใน ASMR แต่พี่มึงรู้ปะว่าตอนนั้นกูทำไร?”

“มึงบอกบอสว่าปวดขี้”

“ผิด!!! กูเนียนเยี่ยวไปด้วย ตอนนั้นแอบสะใจนิดนึงเพราะบอสได้บำบัดผ่านทางเสียงเยี่ยวกู 55555555” แหลมหัวเราะสะใจ สู้กับเสียงลมระว่างแว๊นมอเตอร์ไซค์ไปออฟฟิศ

“แค่นี้ก็เอา ถ้าบอสรู้แล้วมึงจะหนาว”

“ถ้ามึงไม่พูด กูไม่พูด แล้วใครจะรู้? แหม่พี่แจ็ค ถ้าบอสไม่ชอบช่องกู ๆ ก็ไม่กล้าทำหรอก อันนี้ถือไพ่เหนือกว่านิดนึงก็เลยกวนตีนเล่น”

“แต่ท่าทางเขาคงต้องการผ่อนคลายจริง ๆ ว่ะ” แจ็คครุ่นคิด บอสเป็นคนอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่แล้ว พอมีปัญหาเรื่องนอนไม่หลับคงหนักกว่าเดิม เพราะการนอนไม่พอมันส่งผลถึงอารมณ์ด้วย ไม่มากก็น้อย “กูเคยได้ยาช่วยหลับมา แต่มันเป็นยาเฉพาะอาการ เดี๋ยวปรึกษาเพื่อนที่เปิดร้านยาก่อน เผื่อมันมียาแนะนำให้ อย่าง G-Night ที่ชาวบ้านชาวช่องกินกันนั่นบอสจะลองกินหรือยังวะ?”

“เคยลองแล้ว พี่แกบอกไม่ได้ผล ถ้ามึงไปถามเพื่อนก็ฝากบอกด้วยนะว่าขอยาสำหรับคนนอนไม่หลับที่ขวางโลกเก่ง”

“นี่ก็ขยี้จัง คุยกันแค่คืนเดียวก็รู้หมดแล้วเหรอว่าเขาเป็นคนยังไง?”

“เปล่า กูเก็บดีเทลจากมึงมาเรื่อย ๆ พอคุยด้วยเมื่อคืนเลยอินหนัก”

“ถุ้ย”




*



การฝึกงานวันที่สองเริ่มมีความผิดปกติ เพราะอยู่ ๆ พี่บางคนก็เริ่มมองแปลก สายตาเหมือนชั่งใจว่าจะใช้ให้เขาไปชงกาแฟดีไหม แต่สุดท้ายพี่แกก็ไปเอง จนวันนี้แอบดูว่างเล็กน้อยถึงปานกลาง พี่แจ็คก็เลยเรียกไปสอนงานให้

หรือมันจะเป็นผลพวงจากการใช้สกิลระดับเทพลงกลางห้องประชุมเมื่อวานวะ?

ต้องใช่แน่ ๆ เจอเด็กฝึกงานโชว์เหนือต่อเข้าไปพวกที่เรียนจบมาหลายปีถึงกับหน้าม้านกันไปดิ แต่ก็ว่าไม่ได้น่ะนะ อายุไม่ได้บ่งบอกว่าจะมีความรู้มากกว่า ของแบบนี้มันอยู่ที่พรสวรรค์และพรแสวงด้วย แหลมเริ่มเห็นอนาคตเลยว่าถ้าหากเดินทางสายนี้ไปเรื่อย ๆ การเป็นเจ้าของบริษัทเกมก็คงไม่ไกลเกินเอื้อมนัก

แต่แบบนี้อีกละ... ทุกครั้งที่จินตนาการว่าจะต้องเป็นแบบไหน แม่งก็จะเอาความจริงมาตอกหน้าว่า ‘ไม่ใช่อย่างที่มึงมโนหรอกโว้ยไอ้เด็กกะโหลก’ เพราะตอนพักเที่ยงไปร้านส้มตำ พี่ ๆ บอกว่าที่ไม่กล้าใช้งานเพราะบอสสั่งไว้ว่าห้ามใช้เขาไปชงกาแฟ ห้ามเดินเอกสาร แต่ให้เริ่มสอนงานไปเลย โว๊ะ!!!

“น้องเชร์ เมื่อวานบอสว่าไงบ้าง?”

“ถูกลวนลามปะ?”

“อะไรนะพี่?” เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว มือค้างอยู่ท่าปั้นข้าวเหนียว ก่อนจะหันไปสบตากับพี่แจ็คเพื่อขอคำตอบ แต่อีกฝ่ายก็พยักหน้าเหมือนอยากบอกว่าให้ฟังไปก่อน “ไม่นะ?”

“ไม่โดนอะไรเลยเหรอ อย่างเช่นจับก้นน่ะ?”

“หรือว่าไม่ได้ทำตรงนั้น แต่ตามไปหาถึงห้องเลย?”

“เดี๋ยวพี่เดี๋ยว นอกจากโดนแซะก็ไม่มีเรื่องอื่นเกิดขึ้นเลยนะ ว่าแต่พวกพี่โดนจับก้นมาเหรอ เช้ดเข้...” แต่ก็งง ๆ ว่ะ แหลมพยายามจับต้นชนปลายว่าความเป็นไปได้มันอยู่ตรงไหน ทำไมบอสต้องจับก้นเด็กฝึกงานอย่างเขา ถ้าบอสเคยจับก้นพี่ ๆ ผู้หญิงฝ่ายมาเกตติ้งมาก่อน

แล้วบอสจะตามมาหาถึงห้องทำไม นี่ไม่ได้เล่าเรื่องหิว ASMR ของบอสให้ใครฟังนอกจากซึมเศร้าแมนนะเว้ย จะว่าพี่มันปากเปราะก็ไม่ใช่ เพราะใครก็ตามที่มีความลับก็สามารถเอาไปโยนใส่พี่แจ็คได้เลย เพราะพี่มันเก็บเก่งชนิดว่ากระดูกยังตายไปพร้อมวิญญาณไม่ได้ แต่ความลับของทุกคนในโลกสามารถตายไปพร้อมพี่แจ็คได้

“ไม่เคยค่ะ คืองี้นะน้องเชร์ บอสเขาเป็นเกย์”

เซอร์พร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย

“อ่อ” ค่อนข้างแปลกใจในความไม่แปลกใจ งงปะ เออ ก็งงตัวเองเหมือนกัน

“เห็นเมื่อวานถูกเรียกไป พวกพี่ ๆ ที่อยู่อีกฝั่งก็เลยเป็นห่วงเพราะไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ น้องเชร์เหมือนฝั่งเกมดีไซน์เนอร์ เป็นห่วงนะคะ ตัวเล็ก ๆ หน้าลูกครึ่งแบบนี้คงเป็นสเปกบอส” สีหน้าไม่ได้ดูเป็นห่วงอะ ดูอยากล่อซื้อความลับมากกว่า

“ไม่ใช่แล้วพี่ ไม่มีอะไรแบบนั้นเลย – จริง ๆ” แหลมพยายามยืนยันความบริสุทธิ์ใจ แต่คนรอบข้างคงไม่ค่อยอยากเชื่อนัก สังเกตได้จากสีหน้าและรอยยิ้มเจื่อน ๆ

ส้มตำเริ่มเซ็งแล้วเพราะตอนนี้ไม่มีใครสนใจกินมัน ก็พอเข้าใจบรรยากาศลูกจ้างซุบซิบเจ้านายน่ะนะ แต่แกทเชื่อมโยงพวกพี่จะพุ่งทะลุหลังคาร้านส้มตำแบบนี้ไม่ได้ปะ เมื่อวานบอสเรียกไปคุยเรื่องช่องในยูทูปโว้ย จะแก้ตัวอย่างนี้ก็ไม่ได้ สัญญากับบอสไปแล้วว่าจะไม่ปากโป้ง

“เฮ้ยเชร์” รุ่นพี่หน้าหนวดใส่แว่นฝ่ายอนิเมลุกขึ้นยืนพร้อมวางมือบนบ่าเขาด้วยแววตาจริงจังจนงง อีหยังอี๊กกก “ฟัง ๆ ไว้เถอะ เคยมีคนเจอมาแล้ว ถูกเรียกไปแบบมึงเลย”

หลังจากพี่หนวดพูดจบ แหลมก็หันไปขอความเห็นจากซึมเศร้าแมน แล้วมันก็พยักหน้า มึงทำอย่างอื่นไม่เป็นแล้วใช่ปะพี่แจ็ค พึ่งพาไม่ได้เล้ย

“เอางั้นเลยนะ” ตั้งแต่คุยกันประโยคแรกยันหลับ มันไม่มีจุดไหนเลยที่จะทำให้คิดว่า ‘เชี่ย บอสแกล้งเข้าหากูด้วยวิธีนี้เพราะจะเนียนล่อซื้อกูแน่ ๆ’ เพราะจากที่คุยกัน มีแต่โดนขบกัดด้วยประโยคสั้น ๆ แล้วก็เถียงข้าง ๆ คู ๆ

แหลมมีเซนส์เรื่องพวกนี้ค่อนข้างสูง ตั้งแต่ปีหนึ่งยันตอนนี้ก็ต้องยอมรับว่าตำแหน่งขวัญใจกะเทยในคณะยังคงเป็นของเขาและไม่มีใครแย่งได้ เพราะความกวนตีนจนโดนกะเทยตะโกนด่าด้วยโทนเสียงในฟิล์ม ทุ้มเข้มยิ่งกว่าคนเป็นชายแท้นั่นก็มีแค่ไอ้แหลมคนนี้คนเดียว ดังนั้นประสบการณ์พวกนี้บอกเลยว่าโชกโชนมาก ยิ่งไอ้ห่าพี่ธีร์กลายร่างยิ่งเห็นชัดขึ้น เซนส์แม่นแน่นอน

“ระวังนะ เด็กฝึกงานคนก่อนอยู่ไม่ได้เพราะเจองี้แหละ...”

“เจออะไรเหรอครับ?”

อยู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียง ‘เปรี๊ยะ!’ เกิดขึ้นกลางวงส้มตำ ไม่รู้ว่ามันเกิดจากการถูกฟรอสต์ด้วยสกิงเสกน้ำแข็งหรือเพราะหน้าที่แตกร้าวหลังของพี่ ๆ จากได้ยินเสียงเย็นยะเยือกของผู้มาใหม่

คนที่เคยนินทาอย่างเมามันค่อย ๆ เอี้ยวตัวไปข้างหลังเพื่อพบว่ามีเงาดำยืนย้อนแสงให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในเกม Slender Man ชายหุ่นนายแบบคนนั้นมีความยืนล้วงเป๋าเกงอยู่หน้าร้านส้มตำ ปล่อยออร่าบางอย่างออกมาที่มองไม่เห็นด้วยตาแต่สัมผัสได้ทางความรู้สึก

คำแนะนำสำหรับพนักงาน = ถ้าจะนินทาเจ้านาย ให้เลือกนั่งโต๊ะด้านในสุดหรือไม่ก็ส่งนกพิราบสื่อสารเอา

“บอส... หวัดดีค่ะ”

“หวัดดีครับบอส มาไงครับเนี่ย ฮะ ๆๆๆ”

“เฮ้ยแก เราปวดท้องว่ะ ขอกลับไปเข้าห้องน้ำออฟฟิศก่อนนะ”

“เออแจ็ค จ่ายไปก่อนนะ เดี๋ยวเคลียร์เงินกันทีหลัง ผมไปก่อนนะครับบอส ลืมว่าทำงานค้างไว้ ฮะ ๆๆๆ”

ยิ่งกว่ามดแตกรัง โต๊ะส้มตำที่เคยคึกครื้นกลายเป็นโซนวอล์คกิ้งเดธทันทีเมื่อพี่ ๆ เหล่านั้นหนีทหารกลับออฟฟิศจนเหลือเพียงแหลมกับพี่แจ็คสองคนซึ่งนั่งอยู่กับส้มตำและเมนูอีสานที่สั่งมาอย่างจัดเต็ม

“สวัสดีครับบอส” พอเห็นซึมเศร้าแมนยกมือไหว้แหลมเลยเอาด้วย เขามองตามเจ้าของหุ่นน่าอิจฉานั่นเดินเข้ามาหยุดอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะนั่งลงเพื่อให้เก้าอี้พลาสติกที่ผ่านสงครามเวียดนามได้สัมผัสกับสูทตัวนั้นว่ามันแพงแค่ไหน

“ไหนบอกว่าวันนี้ไม่เข้าไง?” เด็กหนุ่มกดเสียงต่ำพลางชำเลืองมองโต๊ะข้าง ๆ ซึ่งมีทั้งคนในบริษัทตัวเองและบริษัทเพื่อนบ้างที่คงงึด*ตาแตกว่าชายหนุ่มมาดผู้ดีมาทำมะเขืออะไรในร้านส้มตำเพิงหมาแหงนแบบนี้



*งึด = เหลือเชื่อ



“เพราะผมมีเรื่องที่ต้องสะสาง” ไม่พูดอย่างเดียว มีความกอดอกมองมาเหมือนอยากบอกว่า ‘สะสาง’ ที่ว่านั่นต้องเกี่ยวกับเขาแน่ ๆ

“จะมาด่าที่วันนี้พี่แจ็คไม่ได้ใส่เสื้อโปโลของบริษัทเหรอ คืองี้บอสให้ผมเล่า เมื่อวานก่อนอี – ผมหมายถึงไอ้แหม่ม น้องสาวพี่แจ็คมันอยากได้ค่าขนมเพิ่มเลยอ้อนด้วยการซักเสื้อให้ แต่มันดันเอาไปซักรวมกับเสื้อยืดตัวละ 199 ที่เพิ่งซื้อมาใหม่สีเลยตกใส่ สีนี่เป็นมัดย้อมเลยนะ แต่เมื่อเช้าพี่มันไปขอตัวใหม่มาแล้ว ที่ไม่ได้เปลี่ยนทันทีก็เพราะต้องซักก่อน ไม่งั้นใส่ไม่ได้ กลิ่นเสื้อใหม่ไม่ถูกกับลูกเจ้าของร้านซักรีด”

“อธิบายสั้น ๆ ให้ได้ใจความไม่ได้เลยหรือไง?”

“ก็ได้แหละบอส แต่ผมชอบให้เห็นภาพไปด้วย”

“อย่างเช่นเมื่อคืนที่คุยกันแล้วคุณก็หลับไปกลางอากาศ ปล่อยให้ผมค้างอยู่อย่างนั้นจนขอบตาคล้ำแบบนี้ใช่ไหม?” ไม่พูดอย่างเดียว มีความถอดแว่นแล้วยื่นหน้าเข้ามาเพื่อชี้ถุงใต้ตาให้ดูด้วย อ่อ อยากฟ้องด้วยภาพบ้างว่างั้น เดี๋ยวโชว์ให้ดูบ้างว่าที่ท้องร้องดังขนาดนี้เป็นเพราะหิว แล้วก็กินส้มตำบนโต๊ะไปได้แค่คำเดียว

“เอ้า เมื่อคืนบอสยังไม่หลับเหรอ ผมเห็นเงียบ ๆ นึกว่าวาร์ปแล้ว”

“อย่าคิดเอาเองถ้ามองไม่เห็นด้วยตา”

“แล้วผมจะเห็นหน้าบอสผ่านเสียงได้ไงอะถามก่อน หื้อออออออออออออ?” แหลมเชิดหน้าเถียง “แบบนี้ไม่ต้องพูดยันตีห้าเลยเหรอ จะรู้ปะว่าบอสหลับตอนไหน ก็เห็นเงียบ ๆ ไปแล้ว ผมก็ง่วงปะ ตื่นแต่เช้าแถมยังฝึกงานทั้งวัน กินอิ่ม หนังท้องตึง หนังตาหย่อน”

ยอมรับว่าตกใจพอสมควรที่บอสยังเฉยได้ทั้งที่ไอ้แหลมเกรียนแตกใส่ขนาดนี้ แจ็คพยายามปรามรุ่นน้องด้วยการสะกิด แต่ปากไอ้เด็กนี่ก็ยังงุบงิบไม่หยุดเลยให้ตาย จริงอยู่ที่บอสชอบเสียงจากคลิป ASMR ของมัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอีกฝ่ายจะละเว้นเรื่องมารยาทและความเกรงใจให้นะเว้ย

“งั้นคืนนี้เฟซไทม์ คุณจะได้รู้ว่าผมหลับแล้วหรือว่ายังฟังอยู่”

“เดี๋ยว ๆ” แหลมคิดว่าเปิดกล้องคุยกันเริ่มจะเกินเหตุ เพราะที่เคยทำก็มีแต่เด็กเก่าที่เคยคั่วกันชั่วครั้งชั่วคราว แต่จะให้เห็นหน้าเจ้านายก่อนนอนมันก็ไม่ใช่เรื่องเปล่าวะเพื่อน?!

แจ็คเลิกคิ้ว ความจริงเขาไม่ได้ใส่ใจที่เพื่อนร่วมงานเอาเรื่องบอสมานินทาบ่อย ๆ เพราะมันมีทั้งเรื่องจริงและไม่จริง บางคนแต่งเรื่องขึ้นเพื่ออรรสรถในการคุย ส่วนเรื่องจริงที่เคยเห็นก็มีแค่เรื่องเด็กฝึกงานถูกไล่ออกเพราะอัพเฟซบุ๊กด่าบริษัทเสีย ๆ หาย ๆ

“บอส เมื่อคืนมันยืนยันได้แล้วว่าการโทรคุยมันไม่ได้ผล บอสกลับไปดูคลิปผมเหมือนเดิมเหอะ มาหาผมถึงร้านส้มตำแบบนี้ระวังโดนเอาไปนินทาอีกนะ” แหลมมองโต๊ะอื่นเพื่อบอกให้เห็นด้วยภาพว่าตอนนี้กลายตกเป็นเป้าสายตาอย่างไร แต่ดูเหมือนบอสจะไม่แคร์ 

“อย่างเช่นอะไร ผมเป็นเกย์น่ะเหรอ?”

“อันนี้ผมไม่ได้พูดนะเว้ย บอสพูดเองอะ” เด็กหนุ่มหน้าลูกครึ่งรีบปฏิเสธ

“ผมไม่ได้หูหนวก เพราะฉะนั้นเรื่องที่พวกคุณคุยกันช่วงหลัง ผมได้ยินกับหูแล้ว” บอสก็ย่อเรื่องให้มันสั้น ๆ จับใจความไม่ได้เหมือนกันปะ หึย...

“บอสจะหักเงินเดือนพวกเราไหมครับ?” แจ็คถามอย่างหวั่น ๆ เพราะหลายเดือนก่อนบอสเคยจับได้คาหนังคาเขาอย่างนี้มาแล้ว และคนที่จับกลุ่มนินทาก็โดนหักเงินเดินไปคนละห้าร้อยบาท 

“ถ้าบอสหักเงินพี่ผม ผมจะไม่รับสายบอสอะเอาดิ”

“กำลังขู่ผม?” สายตาเอาเรื่องคู่นั้นมองทะลุเลนส์แว่นออกมา ก่อนจะแค่นยิ้มเหมือนจะบอกว่าคนแพ้ต้องเป็นเด็กฝึกงานแน่นอน “ถ้าคุณไม่รับสาย ผมจะทำให้คุณอายมากกว่านี้”

“อ้าวบอส คือไร”

“ผมนอนไม่หลับ และผมต้องการนอน อย่าสร้างปัญหาให้มันมากนัก” คนเป็นเจ้านายพูดอย่างเอาแต่ใจ แหลมขมวดคิ้ว สบถคำว่า 'เอ๋า...' พลางมองคนตรงหน้าที่ถอดแว่นออกมานวดขมับ

“เรื่องอยากนอนก็เข้าใจ แต่จะหักเงินเดือนลูกจ้างเพราะนินทาเจ้านายเนี่ยนะ โถ ๆ ใจเย็นก่อนมายบอส ที่ไหนก็นินทาเจ้านายทั้งนั้นแหละน่า แต่ขึ้นอยู่กับว่าเจ้านายจะได้ยินไหม”

“แล้วผมก็ได้ยิน”

“ทำไม ถ้าจะเถียงว่าไม่เป็นความจริงบอสก็จัดมาเลย แมน ๆ คุยกันอะ” แหลมนั่งยืดหลังตรงพลางทุบอกโชว์ ถ้าเป็นชายแท้ก็อย่าปล่อยให้พวกพี่ ๆ ขี้เม้าเอามานินทาดิวะ “ยืนหยัดในความเป็นตัวเองโชว์ให้โลกรู้ไปเลย เคยควงสาวเข้าโรงแรมยังไง วันหลังให้พาเข้าบริษัทนี้ด้วย”

“ผมไม่ควงผู้หญิง”

พอได้ยินคำตอบแจ็คจึงดึงทิชชู่ออกมาเช็ดปาก มื้อเที่ยงคงเป็นหม้ายแล้วหลังจากถูกโจมตีด้วยคนเป็นเจ้านาย และประโยคต่อไปนี้คงทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงกับไอ้แหลมแน่นอน

“เพราะผมชอบผู้ชายอย่างที่คนพวกนั้นว่าจริง ๆ”

“HEAD SHOT” แหลมสบถพร้อมปรบมือ และหาเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้ด้วยว่าทำไปเพื่ออะไร

“แต่คน ๆ นั้นไม่ใช่คุณหรอก วางใจได้” อีกฝ่ายกล่าวอย่างสบาย ๆ โดยไม่หลบสายตา คงตั้งใจอยากให้รู้ว่า ‘ถ้าให้ชอบเด็กกะโหลกแบบคุณ ผมยอมลาหมาบวชดีกว่า’

“ทำไมอยู่ ๆ ผมถึงรู้สึกเหมือนโดนบอสเหยียด” เด็กหนุ่มหรี่ตามอง

“ผมไม่ได้เหยียด แต่คุณไม่ใช่สเปกผม”

“ก็ดีแล้วปะ ผมก็ไม่ได้อยากเป็นสเปกบอส”

แจ็คหันมองฝั่งขวา น้องชายเขาดูจะมีภาษีกว่านิดหน่อยในยกนี้

“งั้นเหรอ ผมก็แค่ชอบเสียงคุณเหมือนกัน เจตนาชัดเจนนะ?”

อืม... หมัดนี้บอสได้ ให้คะแนนกับฝั่งซ้ายหน่อยแล้วกัน

“เหรอ ๆๆๆ แล้วไงต่ออะ?”
 
“ก็ไม่ยังไง ผมจะฟังเสียงคุณ”
 
“ไม่ให้ฟัง”

“งั้นผมจะหักเงินเดือนพี่คุณ”

เดี๋ยว ๆ อันนี้เริ่มไม่ใช่แล้ว

“พาลว่ะ ยังไงก็ไม่ให้ฟังหรอก”

“ผมหักทุกคนที่ร่วมนินทาบนโต๊ะนี้ด้วย หลังจากนั้นผมก็จะสร้างเรื่องให้ทุกคนเข้าใจว่าที่ถูกหักเงินมันเป็นเพราะคุณ”

“โห... อันนี้ก็เกินป๊ายยย”

“ผมทำได้มากกว่านี้ ถ้าอยากรู้จะลองดูก็ได้นะครับ”

“รู้อะไรอะ เป็นเกย์ก็เป็นเอง พอมีคนพูดถึงแล้วรับไม่ได้เฉย” แหลมส่ายหน้าหน่าย ๆ

“แหลม มึงระวังปากหน่อย” แจ็คกดเสียงลงต่ำ ถ้ามันพูดมากกว่านี้คงได้เอามือตะปบปากมันไว้แน่ ๆ

“มันไม่ใช่เรื่องเป็นเกย์หรอกครับ ผมรู้ตัวดีว่าผมเป็นอะไร และผมมีความสุขดีที่จะเป็นแบบนี้ แต่ที่ผมไม่ชอบก็คือเรื่องมารยาททางสังคมที่ไม่ว่าใครก็ควรรู้เอาไว้ว่าไม่ควรนินทาลับหลัง โดยเฉพาะเรื่องของเจ้านายที่มันไม่เป็นความจริง”

“ไม่จริงก็เถียงดิ”

“ผมควรยืนจ้องหน้าเธอคนเมื่อกี้แล้วบอกว่า ‘ผมไม่เคยจับก้นพนักงานคนไหนเลย’ อย่างนั้นน่ะเหรอ? เชร์ครับ คุณก็อายุยี่สิบต้น ๆ แล้ว คิดหน่อยสิว่าการอธิบายมันไม่ใช่การแก้ปัญหาของทุกเรื่อง”

“ก็เลยหักเงินเดือนเอา”

“หรือถ้าคุณมีวิธีที่ดีกว่านี้ก็ทำให้ผมเห็นสิ” ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างผู้ชนะ ยกนี้บอสวินว่ะ ส่วนไอ้เด็กกะโหลกถึงกับหน้าแห้งไปเลย


ตอนแรกแจ็คคิดว่ามันน่ากังวลอยู่ไม่น้อยเพราะบอสก็แรง ไอ้แหลมก็ไม่ยอมคน แต่พอพักยกถึงได้รู้ว่าความขัดแย้งของทั้งคู่มีความดึงดูดกันอยู่ แวบหนึ่งเขารู้สึกว่าบางทีไอ้เด็กนี่อาจจะเข้ามาเปลี่ยนแปลงความเป็นบอสได้ แต่นั่นก็เป็นเพียงความคิดที่เกิดขึ้นในช่วงวินาทีสั้น ๆ เท่านั้น เพราะอะไรก็ไม่แน่นอนถ้าเป็นกันต์กวินทร์ บางทีไอ้แหลมอาจจะอยู่ทำงานไม่ถึงอาทิตย์ก็ได้

“เราควรโฟกัสแค่เรื่องเสียงที่ผมอยากฟังจนหลับมากกว่าเรื่องไร้สาระที่จะทำให้เปลืองน้ำลาย”

“บอสอะเวอร์ เหมือนผมเป็นคนเดียวที่จะทำให้หลับได้งั้นอะ เปิดใจหน่อยดิบอส มี ASMR Artists ที่เจ๋งกว่าผมอีกเยอะมาก เดี๋ยวช่วยหาเอาปะ เลือกจนตาแฉะไปข้าง”

“ทำไมผมต้องหาคนอื่นอีกในเมื่อคุณอยู่ตรงนี้แล้ว?”

“หลังจากรู้ว่าบอสชอบผู้ชาย ประโยคเมื่อกี้ก็น่าขนลุกขึ้นมาเลย” เด็กหนุ่มกล่าวหน้านิ่ง รู้สึกเสียวสันหลังวาบเพราะวูบหนึ่งบอสมีความยิ้มใส่ ปั่นเฉย!

“ก็บอกแล้วไงว่าคุณไม่ใช่สเปกผม ถ้าคุณยืนแก้ผ้าตรงนี้บอกเลยว่าสิ่งเดียวที่ผมจะรู้สึกก็คืออับอาย”

“พูดงี้ลากผมไปกระทืบกลางสี่แยกแครายก็ได้นะที่จริง...” ขนาดอีแนนซี่ กะเทยร้านชานมหลังมอยังไม่ด่าแรงขนาดนี้

“การที่ผมชอบเพศเดียวกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะชอบผู้ชายทุกคนในโลกหรือเปล่าครับ?”

“จ้าบอส พูดอะไรมาก็ถูกหมดเลย”

“ดีครับ หัดขานตอบเหมือนคนทั่วไปบ้าง ไม่ใช่เอาแต่เถียงอย่างเดียว”

“นี่มาฝึกงานหรือหาพ่อใหม่ เมื่อคืนก็บ่นเรื่องสุขภาพ”

“ผมไม่ชอบคนสูบบุหรี่ เลิกสูบซะ” พอถึงประโยคนี้แจ็คถึงกับสำลักน้ำดื่ม กลัวเหลือเกินว่าอารมณ์เกรี้ยวกราดของบอสจะชิ่งมาถึงตัวจนถูกหักเงินเดือนเพราะเป็นสิงห์อมควัน

“เฮ้อ แล้วแต่ละกัน เถียงกับบอสแล้วอย่างหิว” คงกินข้าวมาแล้วอะดิเลยมีแรงมานั่งเถียงกับเด็ก ก็สุดเกิ๊น

“ถ้าคุยกันดี ๆ แต่แรกคุณก็กินไปด้วยได้ ระหว่างนั้นผมก็รีแล็กซ์ไปกับการกินของคุณด้วย มีแต่ได้กับได้” ชายหนุ่มมองคาดโทษเจ้าของหน้าซน ๆ ที่พึมพำขณะกินส้มตำปูปลาร้าที่เขาไม่รู้ว่ารสชาติเป็นแบบไหน

“บอสก็ชอบขัด ขี้บ่นก็ที่หนึ่ง”

“เด็กนี่มันปากไม่ค่อยดี แต่จริง ๆ มันไม่มีพิษมีภัยกับใครหรอกครับบอส อย่าถือสาเลยนะครับ” พอสงครามเริ่มสงบลงแจ็คก็จะอธิบาย เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายฉุนเฉียวเพราะคำพูดรุ่นน้อง “ขอโทษแทนมันด้วยครับ”

“ได้ยินไหมครับเชร์ คุณทำให้แจ็คต้องขอโทษผมนะ”

“จากใจนะบอส ผมไม่รู้สึกผิดอะ... โอ๊ย!!!” กันต์สะดุ้งเล็กน้อยทันทีที่เห็นแจ็คตบหัวเด็กฝึกงานใหม่จนหน้าแทบคว่ำ อยู่ด้วยกันมานาน เขาไม่เคยเห็นอีกฝ่ายลงไม้ลงมือกับใครสักครั้งเลยให้ตายสิ

“ซนจริง ๆ”

“ไม่เอาคำนี้ได้ไหมบอส ขนลุกอะ” รู้สึกเหมือนเป็นตัวอะไรสักอย่างที่น่าเอ็นดู ซึ่งไอ้แหลมคนนี้ไม่ใช่โว้ย เคยได้ยินไอ้โซ่พูดกับไอ้พี่ธีร์แบบนี้ตอนมันสลับบทเป็นพี่เป็นน้อง หมั่นตีนจนอยากอ้วกด้วย

“เพราะคุณไม่ชอบ งั้นหลังจากนี้ผมจะพูดอีกบ่อย ๆ” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กระชับสูทตัวนอกพร้อมยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี

เหอะ ๆ กวนตีนเด็กแล้วสบายใจว่างั้น?

“ผมจะกลับโรงแรมแล้ว กินข้าวให้อร่อยล่ะ”

“ส้มตำเซ็งหมดละจะเอาอะไรมาอร่อยล่ะครับบอส?” เด็กหนุ่มปั้นหน้าปั้นตายิ้มประชด โผล่มาทำลายบรรยากาศมื้อเที่ยงคนอื่น พอฟินแล้วก็จะกลับไปทำงานต่องี้เรอะ?

“อ่า นั่นสินะ ผมเข้าใจ” เจ้าของหุ่นนายแบบเอากระเป๋าเงินออกมาแล้วพยักหน้าเรียกแม่ค้า ป้าวัยห้าสิบจึงเดินเข้ามาหา ก่อนบอสจะชี้นิ้วมายังโต๊ะที่เขากับพี่แจ็คนั่งอยู่ “ช่วยเก็บโต๊ะแล้วทำทุกอย่างใหม่ให้ด้วยครับ”

บอสยัดแบงก์พันสองใบใส่มือป้าแล้วเดินออกไปโดยไม่สนว่าควรต้องยืนรอเงินทอนก่อน เดี๋ยวก่อนโว้ย ส้มตำขายที่ประเทศไทยไม่ใช่อังกฤษที่จะได้สั่งจัดเต็มแล้วโดนไปบิลละสอง-สามพัน

“อั่น บักหล่า สิไห่ป้าเฮ็ดจั่งได๋หนิ” (นี่ลูก จะให้ป้าทำยังไงเนี่ย?)

“คิดเงินเลยป้า บ่ต้องเฮดใหม่ ส่วนเงินทอนเอามาพี้” (คิดเงินเลยป้า ไม่ต้องทำใหม่ ส่วนเงินทอนเอามานี่) แหลมรับเงินทอนมากรีดนิ้วนับ นอกจากจะได้กินฟรีแล้วแถมยังได้เงินอีก เย็นนี้จัดหมูทะร้านพี่ตั้บด่วน

ไอ้แหลมพูดภาษาบ้านเกิดกับป้าเจ้าของร้านเหมือนรู้จักกันมาชาติเศษ เขามักจะเห็นภาพแบบนี้เมื่อคนขายและลูกค้าเป็นคนบ้านเดียวกัน บวกกับความเข้ากับคนง่ายของไอ้แหลมด้วย คนแบบนี้ไปไหนก็ไม่อดตาย

“ป๊าด คึมารวยคักแท้ กินห้าร้อยจ่ายสองพันพะนะ เพิ่นเป็นไผล่ะฮั่นน่ะ อ้ายโตบ่?” (โอ้โห ทำไมรวยขนาดนี้ กินห้าร้อยแต่จ่ายสองพัน เขาเป็นใครน่ะ พี่ชายเหรอ?)

“บ่ ๆ เพิ่นเป็นเจ้านาย” (ไม่ใช่ นั่นเจ้านาย)

“ป๊าด อยู่บริษัทนี้บ่ คือบ่เคยเห็นหน้า?” (โอ้โห อยู่บริษัทนี้เหรอ ทำไมไม่เคยเห็นหน้า) ป้าร้านส้มตำชี้ไปทางบริษัทที่อยู่ไม่ห่างจากตรงนี้

“สิเคยเห็นได้จั่งได๋ เพิ่นบ่เคยถืกแดดถืกลมจั๊กเถื่อ” (จะเคยเห็นได้ยังไง เขาไม่เคยออกมาถูกแดดถูกลมสักครั้ง)


คุณได้รับข้อความจาก...
‘เจ้าหนี้’
[ ทำไมถึงชอบกินส้มตำปลาร้า คืนนี้เล่าให้ผมฟังด้วย ]

แหลมทำปากลิงใส่เจ้าของข้อความ

คุณกำลังส่งข้อความถึง...
‘เจ้าหนี้’
[ กินส้มตำปูปลาร้าให้ดูก่อน แล้วผมจะเล่าให้ฟัง ]


คิดว่าคืนนี้คงหลีกเลี่ยงการเปิดกล้องคุยไม่ได้แล้ว ถึงหลายครั้งบอสจะดูงี่เง่าเอาแต่ใจ แต่ก็มีชั่ววูบสั้น ๆ ที่แหลมรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร ‘บางทีก็คุยสนุก’ งั้นเหรอ? ดูดีไป ขอใช้คำว่า ‘ทะเลาะเพลิน ๆ แก้เหงา’ แล้วกัน น่าจะได้ เพราะมันคงเหมาะกับเขาทั้งคู่ที่สุดแล้ว


คุณได้รับข้อความจาก...
‘เจ้าหนี้’
[ ผมจะกิน ถ้าคุณนั่งกินเป็นเพื่อน ]





To be continued



*มองบอสด้วยอินเนอร์สาวออฟฟิศที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ*





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-09-2018 02:34:44 โดย หน่วยกล้าวาย »

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย นี่มันมวยถูกคู่ชัดๆ บอสเป็นเกย์จริงๆด้วยแต่แหลมไม่ใช้สเป๊ก  :hao7:
บอสก็ปั่น แหลมก็เถียงเก่ง โดนแน่แหลมโดนแน่ๆ ทำเก่งนะเลาอ่าาาาา

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด