เปิดผ่านเรื่องนี้ไปหลายครั้งมากเอาจริงๆนะ
ตอนอ่านตอนแรกเปิดอ่านถึงแค่ตอนบอกว่ามีฝรั่งมาอยู่ข้างบ้านอ่ะ
ก็คิดว่าต้องเป็นพระเอกแน่ๆเลย ก็เลยเลิกอ่านเพราะไม่ใช่แนว ผ่านไปนานนนนนนนน
อ่านนิยายอื่นๆหลายยยยยยยยยยยยเรื่อง
อยู่ๆก็อยากอ่านเรื่องนี้ขึ้นมา ดีใจจริงๆที่ไม่พลาดเรื่องที่ดีที่สุดเรื่องนี้
ปกติเวลาอ่านนิยายเศร้า บ่อน้ำตาแตกง่ายมาก แต่เรื่องนี้ไม่ร้องเลย
ไม่ใช่ว่ามันที่เศร้า แต่มันจุกไปเลย มึนๆ หัวมันตื้อเกินคำว่าเศร้าอ่ะ
ชอบตัวละครทุกตัว (แต่แอบเกลียดทอมนิดหน่อย :m16:จริงๆก็เยอะเหมือนกัน)
บางครั้งเอกทำให้โกรธมากๆ ทำไมทำร้ายพี่เหยาอย่างนี้
แต่ทำให้เห็นถึงด้านมืดด้านสว่างของคนจริงๆ ที่มีทั้งสิ่งที่ดี และสิ่งที่ไม่ดี
ทุกตัวละครเหมือนมีชีวิตอ่ะ ไม่ใช่ว่าอะไรก็ต้องดีไปหมดเหมือนนิยายทั่วไป
แต่มัน ลึกซึ้ง ซับซ้อนซ่อนเงื่อน สับสน เศร้า หดหู่ อึดอัด แต่ก็สวยงาม
อ่านจบแล้วแต่อารมณ์ยังไม่จบ ดีใจที่จบแบบมีความสุข ในที่สุดพี่เหยา
ก็หลุดพ้นกับความรู้สึกเกลียด ชิงชัง ไร้ทางออก ที่มีแต่ความมืด มาพบกับแสงสว่างๆ
โลกที่สวยงามสักที พออ่านจบปุ๊บความรู้สึกคือยังไม่อยากให้จบอยาดอ่านไปเรื่อยๆ
และยังไม่อยากอ่านเรื่องอื่นเลย อารมณ์มันค้างอ่ะ ค้างจนต้องมานั่งอ่านอีกรอบทันที
เฉพาะตอนที่อยากอ่านนะ บางตอนมันโหดร้ายเกินไป ก็ข้ามไป ข้ามไป พออ่านจบแล้วมาอ่านอีกรอบ
ทำให้เข้าใจการกระทำของแต่ละคนขึ้นมากๆ อ่านจบแล้วยังต้องมานั่งอ่านรีของคนอื่นๆอีก
ว่ามีความรู้สึกยังไงกะเรื่องนี้บ้าง มันอินสุดๆแล้วอ่ะ เสียดายที่อ่านเรื่องนี้ช้าไป (1ปี T_T)
ทำให้ไม่ได้จองหนังสือเหมือนคนอื่นๆอ่ะ
![กระซิกๆ :impress3:](https://thaiboyslove.com/webboard/Smileys/Smilies/impress3.gif)
ขอบคุณ คุณภัคD ที่แต่งเรื่องที่ประทับใจมากๆและมากที่สุดเรื่องนี้ให้อ่าน และขอบคุณ คุณทิพย์
มากๆเช่นเดียวกันที่ทำให้มีโอกาสอ่านเรื่องนี้ (ไม่เคยโพสเยอะขนาดนี้มาก่อน นี่ยังไม่ได้ครึ่งของครึ่งของครึ่งที่รู้สึก
มันเกินจะบรรยายมาเป็นคำพูดจริงๆ)