++++ผมกับมัน ไอ้พระเอกซีรี่ย์วาย!!!++++ซีนที่66 ฆ่าปิดปาก (11/8/63)หน้า18 Up!!!
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ++++ผมกับมัน ไอ้พระเอกซีรี่ย์วาย!!!++++ซีนที่66 ฆ่าปิดปาก (11/8/63)หน้า18 Up!!!  (อ่าน 20015 ครั้ง)

ออฟไลน์ Morake

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
ซีนที่61 หึง!!



“ไม่!!!......กูไม่ยอมปล่อยมึงไปไหนทั้งนั้น!!!!.......มึงคือชีวิตของกู!!!!.......มึงจะพรากชีวิตไปจากกูไม่ได้!!!!...............กูรักมึงนะ!!!!”ไอ้นภร้องไห้โวยวายกอดผมไว้แน่น….

“อะ…..ยอมละ…..เลิกแกล้งมึงก็ได้……นี่แหนะ” ผมหันไปหอมแก้มไอ้นภครับ

“วาฬ!!......นี่มึงแกล้งกูเหรอ!!!”

“ใช่!! กูแกล้งมึงคืน!!”

“เดี๋ยวนะ…..มึงรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่ากูแกล้งสมองเสื่อม จำมึงไม่ได้”ไอ้นภโวยวาย

“ใช่…..ก็ตั้งแต่แรกๆแล้วล่ะ”

“มึงดูออกได้ยังไง กูเล่นเนียนจะตาย……แถมบทนี้กูก็เคยเล่นจนได้รางวัลตุ๊กตาทองมาแล้วด้วย” ไอ้นภโวยต่ออย่างคนที่เริ่มเสียความมั่นใจ

“มึงอะเล่นเก่ง…..อันนี้กูไม่เถียง…..มึงเล่นดีจะตาย…..แต่ขอโทษนะ บทนี้ของมึงอะ กูเคยดูมาแล้ว” ผมตอบ

“เป็นไปได้ยังไง ไหนมึงบอกว่าไม่เคยดูกูแสดง”

“นั่นมันเมื่อก่อน……ก่อนที่กูจะรักมึง” ผมตอบพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้

“……………….” ไอ้นภเงียบไปและหน้าแดงด้วยความเขิน

“เรื่องนี้กูดูสองรอบ…..และกูก็จำได้ว่าตุ๊กตาทองที่มึงได้จากเรื่องนี้อยู่ในตู้รางวัลชั้น2ด้าน
ซ้ายมือ” ผมบอกมันต่อ

“นี่มึงช่างสังเกตุจนกูเริ่มกลัวแล้วนะ….ว่าแต่มึงไม่คิดเหรอว่ากูอาจจะความเสื่อมจริงๆก็ได้” ไอ้นภยังถามต่อ

“ตอนแรกกูก็คิดอย่างงั้น…..แต่กูก็มาเอ๊ะ ตรงที่มึงจับมือกูอยู่ตลอดเวลาน่ะสิ……คนที่ไม่รู้จักกันหรือจำกันไม่ได้ที่ไหนจะไปจับมืออีกคนตลอดเวลา…..ใช่ไหมล่ะ” ผมยื่นหน้าเข้าไปพร้อมหอมแก้มมันอีกที……ทำเอาไอ้นภหน้าแดงด้วยความเขินไปมากกว่าเดิม

“เออๆๆๆ มึงชนะ กูยอมแพ้ก็ได้” ไอ้นภบ่นออกมา

“คนอย่างนภศูลเนี่ยนะ จะมายอมแพ้ง่ายๆ” ผมขำ

“กูก็ยอมมึงคนเดียวแหละ……เพราะกูรักมึงคนเดียว”

“ขอบคุณนะ”

“แล้ว…..มึงรักกูมั๊ย” ไอ้นภถามผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจอย่างที่สุด

“รักสิ….รักมากด้วยล่ะ” ผมตอบก่อนที่เราจะจูบกัน……มันเป็นจูบที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่ผมจะจินตนาการถึงได้


…………………………………………………


หลังจากที่ไอ้นภบังคับให้ผมป้อนข้าวมันจนเสร็จ…..มันก็บังคับให้ผมเช็ดตัวให้มันต่อ…..ผมก็ได้แต่ทำตามที่มันขอครับ…..แว่บแรกที่มันถอดเสื้อให้ผมดู…..น้ำตาผมไหลออกมาเองทันที…..ตามตัวและแขนของมันมีรอยถลอกเต็มไปหมด……แถมบริเวณที่ช้ำก็เริ่มเขียวขึ้นให้เห็นได้ชัดเจน…..มันคงจะเจ็บมากแน่ๆ…..ผมเลยค่อยๆเช็ดตัวให้ไอ้นภอย่างระมัดระวัง….

“วาฬ……เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม ว่าทำไมวันก่อนถึงต้องหนีกูไป”ไอ้นภอยู่ๆก็โพล่งขึ้นมา…..ทำเอาผมหยุดเช็ดตัวมันโดยอัตโนมัติ

“คือ……” สาเหตุที่ผมควรตอบมันจุกอยู่ที่คอ

“ถ้าเป็นเรื่องบทละคร…...”ไอ้นภชิงพูดขึ้นมา

“……………..”

“……กูอยากให้มึงได้อ่านสิ่งนี้ก่อน…..ขอยืมมือถือมึงหน่อย” ไอ้นภพูดพร้อมแบมือขอมือถือผม…….ใช่สินะ…..มือถือมันหายไปไหนไม่รู้ตอนเกิดอุบัติเหตุนี่นา……ผมเลยยื่นมือถือของผมให้มัน…..ไอ้นภรับไปแล้วก็กดรหัสผ่านเข้ามือถือผมไปหน้าตาเฉยโดยที่ผมไม่ได้บอกรหัส…..เอากับมันสิ!!

“อ่านเมลพวกนี้นะ แล้วมึงจะได้เข้าใจ” ไอ้นภเปิดเมลของมันแล้วส่งให้ผมอ่าน

“…….นี่มัน…….”

สิ่งที่ไอ้นภยื่นให้ผมดู…..จริงๆมันคือบทละครทั้งเรื่องที่ผมไปอ่านเจอ……ในเมลนี้มันถูกเขียนไปจนเกือบเสร็จแล้ว……และที่สำคัญมันมีส่วนที่ถูกเขียนต่อไปหลังจากที่ผมอ่านถึง…….เนื้อเรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิด…..ดาราตกอับในเรื่องมีเหตุจำเป็นที่ทำให้ต้องโกหก…..สุดท้ายความจริงก็เฉลยว่าเค้ารักหนุ่มซื่อมาก……เค้าไปได้ทิ้งกันไปไหน……

“………ใช่…….มึงเข้าใจกูผิด……..กูไม่ได้จะบอกเลิกมึง……..” ไอ้นภพูดขึ้นมา

“……….นภ……...”ผมเงยหน้าขึ้นมามองตามัน

“มึงดูจากวันที่ได้นะว่าเมลนี้กูส่งให้ตัวเองและผู้กำกับเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว…..กูไม่ได้พึ่งเขียนมาแก้ตัวกับมึงนะ……” ไอ้นภอธิบายต่อ……ซึ่งก็จริงของมันครับ…..มันเป็นช่วงที่ไอ้นภมันหายไปไม่ค่อยได้ติดต่อผม….

“…….แล้วทำไมบทละครเขียนด้วยลายมือถึงอยู่กับมึงแค่หน้านั้นล่ะ…..”ผมถาม

“คืออย่างงี้นะ……ถ้ามึงย้อนดูไปเมลก่อนๆ….มึงจะเห็นว่ามันมีอยู่หลายเวอร์ชั่น….ซึ่งที่อันมึงอ่านเมื่อกี้มันคือเวอร์ชั่นล่าสุด…..จริงๆเดิมบทละครเรื่อง ‘ผมกับมัน ไอ้พระเอกซีรีย์วาย’ มันมีเนื้อเรื่องคงละอย่างกับเรื่องของกูกับมึงเลย…..ซึ่งกูไม่อิน…..กูไม่เชื่อ…..กูคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้…..กูเลยขอผู้กำกับเขียนบทเอง แก้ทุกอย่างใหม่ตั้งแต่ต้น…..เพื่อให้กูเชื่อ…..เพราะเรื่องของมึงกับกูมันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ”ไอ้นภพูดพร้อมกับจ้องตาผม….สายตาของมันกำลังทำให้ผมละลาย…..

“มึงเป็นนักแสดงมืออาชีพ…..บทไหนมึงก็ต้องเล่นได้เปล่าวะ” ผมเขินจนต้องหลบสายตาไอ้นภ

“ไม่ได้……เพราะตอนนี้กูไม่เชื่อในความรักอื่น…..กูเชื่อในความรักที่มีต่อมึงคนเดียว…...”

“……………………..” ผมเขินจนพูดอะไรไม่ออก

“……..ส่วนที่มึงเห็นในห้องอันนั้นคือส่วนที่กูร่างด้วยดินสอกำลังแก้ต่อเติมเพื่อจะให้เป็นเวอร์ชั่นอัพเดทอันใหม่…..แผ่นที่ต่อจากนั้นก็มีนะแต่กูให้ป้าสมทรงเอาไปส่งให้ทีมเค้าปรับปรุงแล้ว…….ถ้ามึงลองอ่านในเมลดีๆมันจะมีความต่างกับอันที่ร่างด้วยดินสออยู่….” ไอ้นภชี้เนื้อหาที่มันบอกให้ผมดู…..ก็จริงของมันครับ

“……..แล้วทำไมในเรื่องตรงนั้นมึงต้องทิ้งกูล่ะ……..” ผมถามมันบ้าง

“ก็กูกับมึงไม่ค่อยมีดราม่าเลยไง…..ตามเนื้อเรื่องมันควรมีดราม่าของมึงกับกูให้หักมุมบ้าง…..เดี๋ยวคนดูไม่อิน…..กูเลยเขียนมั่วๆลงไป…..ไม่นึกว่ามันจะเป็นสาเหตุให้เกิดดราม่าจริงๆขึ้นมาน่ะสิ” ไอ้นภตอบเสียงอ่อย

“มึงก็ดราม่าไป…..กูอ่านแล้วนึกว่ามึงหมายความอย่างงั้นจริงๆ” ผมโวยไอ้นภไปเบาๆ

“ขอโทษคร๊าบ” ไอ้นภยกมือขึ้นมาไหว้ท่วมหัว

“นี่ยังไม่นับเรื่องที่มึงเอาเรื่องของกูกับมึงไปเขียนเป็นบทละครทีวีอีกนะ มึงไม่กลัวกูโกรธเหรอ ถ้าอยู่ๆวันนึงกูไปเห็นเองจากละครที่มึงเล่นอะ”

“กูขอโทษ…..กูก็กะจะบอกมึงอยู่เหมือนกัน….แต่กูกลัวมึงไม่ยอม…..กูเลยกะว่าจะบอกมึงทีเดียวตอนกูเขียนเสร็จแล้วอะ”คราวนี้มันยกมือไหว้ท่วมหัวในระดับที่สูงไปกว่าเดิม

“จะมัดมือชกว่างั้น”ผมเหล่ตามองไอ้นภ

“แหะๆ….ก็ประมาณนั้น” ไอ้นภหัวเราะแห้งๆ

“เออๆๆ……แต่กูไม่อนุญาต”

“ขอบคุณ…..อ้าว…..ทำไมอะ….กูอุตส่าห์เขียนแทบตายนะ”ไอ้นภทำหน้าเหวอใส่

“ก็เรื่องของมึง…..มึงอยากเขียนเอง……ไม่ขออนุญาตก่อนก็ช่วยไม่ได้” ผมเมิน

“ทำไมอะ เรื่องมันน่ารักจะตายไป…..นะๆๆ……ยอมเถอะ…..นะ” ไอ้นภทำหน้าอ้อนถึงขีดสุด…..แมร่ง…..น่ารักสัดครับ….เลือดกำเดาจะพุ่ง….

“ไม่!!”

“ทำไมอะ……บอกเหตุผลมาหน่อยสิ…..ทำไมไม่ยอม”

“ก็……กูหึง!!!”




…………………………


ต่อตอนหน้าอะจิ


 :n1:

ออฟไลน์ PFlove

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 203
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ panpang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 528
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1

ออฟไลน์ PFlove

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
 :-[ชอบโมเม้นนี้จัง “กูหึ๋ง”  :mew3: :pig4:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ Morake

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ direkraj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
ซีนที่62 มือถืออยู่ไหน



“หึง????” ไอ้นภถามย้ำด้วยความงงงวย

“เออ กูหึง!!” ผมตอบ

“มึงจะหึงเรื่องอะไร กูงงไปหมดแล้ว”

“มึงคิดดูนะ…..ก็ถ้าวันดีคืนดีกูไปดูละครที่มึงเล่น…..เนื้อหาทุกอย่างเรื่องราวทุกเรื่องมันดันเป็นเรื่องของมึงกับกู….แต่ภาพในจอมันดันเป็นมึงกับใครไม่รู้…..มึงคิดว่ากูจะรู้สึกยังไง…..มึงคิดว่ากูจะไปยืนหัวเราะคิกคักปลื้มดาราที่มาคู่กับมึงแทนกูเงี้ยเหรอ…..ฝันไปเถอะ!!….กูไม่ยอมหรอก!!.....เรื่องของมึงกับกู ก็ต้องเป็นมึงกับกูเท่านั้น!!” ผมตอบออกไปแบบผู้ชนะ….รับรองมันเถียงไม่ออกแน่ครับ….นอกจากจะมีชัยเหนือไอ้นภแล้ว…..เรื่องของผมกับมันจะได้ไม่ถูกแฉออกไปสู่สาธารณะชนอีกด้วย…..ใครมาสืบรู้ว่าเป็นเรื่องจริงทีหลังล่ะอายเขาตายพอดี

“เหตุผลเนี้ยอะนะ??” ไอ้นภโพล่งขึ้นมา

“เออ!! เหตุผลเนี้ยแหละ” ผมตอบ

“คือสรุปว่าเรื่องของมึงกับกู ต้องเป็นมึงกับกูเท่านั้นถูกมะ มึงถึงจะยอม” ไอ้นภถามต่อ

“ก็เออสิ กูถึงจะยอม” ผมตอบ

“แน่นะ”

“เออ!!”

“ฮ่าๆๆๆ ดี!!! งั้นมึงเตรียมดูละครเรื่องนี้ได้เลย!!” ไอ้นภอยู่ๆก็ระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมา…..อะไรของมัน….บ้าไปแล้วเหรอ!!

“อะไรของมึงอีก….กูบอกแล้วไงว่าไม่ได้ เรื่องของกูก็ต้องเป็นเรื่องของกูเท่านั้น”

“กูก็ไม่ได้บอกว่าเป็นเรื่องของคนอื่นไง เรื่องของมึงก็ต้องเป็นมึงสิ” ไอ้นภย้อน

“อะไร?? ยังไง??”

“ก็เรื่องนี้กูให้ป้าสมทรงใส่ชื่อมึงเข้าไปสมัครแคสบทนายเอกเรียบร้อยแล้ว…..ซึ่งมึงไม่ต้องห่วงนะว่ามึงจะไม่ผ่าน …..เพราะกูนี่แหละจะเป็นคนตัดสินใจเลือกดาราที่จะมาเล่นคู่กับกูด้วยตัวเอง…….เรื่องนี้มันต้องเรียลมากแน่ๆ…..ฮ่าๆๆๆๆ” ไอ้นภระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาทันทีหลังพูดจบ…..นี่มึงเป็นพระเอกแน่เหร๊อ!!!!

ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยยยย……..ผมหลงกลไอ้นภเข้าอีกแล้วววววววววววววววว…….


………………………………………………………………….


ก่อนที่ผมจะได้โวยวายอะไรต่อ คุณหมอและคุณพยาบาลก็เข้ามาพอดี เนื่องจากถึงเวลาต้องทำแผลวัดไข้และตรวจร่างกายเพิ่มเติม ผมเลยออกมานั่งรอที่โถงด้านนอก…….. สักพักผมก็พึ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้บอกใครว่าผมกับไอ้นภคงไม่ได้ไปคณะในวันนี้ ผมเลยรีบโทรไปบอกหนูแม้นให้รู้ไว้ เพื่อนางจะได้ไปแจ้งให้คนอื่นๆรู้เรื่องกันก่อน เพราะยังไงเช้านี้หลังจากป้าสมทรงแถลงข่าว เรื่องไอ้นภประสบอุบัติเหตุคงดังไปทั่ว ไม่งั้นก็คงตกอกตกใจกันอีก

“อ้าว คุณวาฬ ทำไมมานั่งตรงนี้” พี่เปรมที่พึ่งออกจากลิฟท์เดินเข้ามาทัก

“พอดีคุณหมอมาเยี่ยม วาฬเลยออกมาข้างนอกก่อนครับ” ผมตอบ

“คุณนภฟื้นรึยังครับ”

“ฟื้นแล้วครับ…..กวนประสาทได้เหมือนเดิม คงไม่เป็นอะไรมาก”

“ค่อยยังช่วย ดีใจด้วยนะครับ”พี่เปรมดูโล่งใจขึ้นมาทันที

“ขอบคุณครับ” ผมตอบ

“เออใช่……พี่มีอะไรจะให้” พี่เปรมพูดพร้อมกับล้วงของในกระเป๋าออกมา

“มือถือ……ของไอ้นภนี่ครับ!!......พี่เปรมไปเจอมาได้ยังไง”ผมตกใจรีบหันไปถาม…..ผมจำได้เพราะสติ๊กเกอร์น้องหมาชิบะที่ติดอยู่หลังเครื่องอันนี้ผมเป็นคนติดให้มันเองกับมือ

“พี่ไปตามกลับมาจากเด็กที่คุณนภช่วยไว้ไม่ให้ถูกรถชน” พี่เปรมบอก

“เด็กที่นภช่วยไว้?? แล้วทำไมมือถือถึงไปอยู่กับเด็กคนนั้นได้ล่ะครับ?? แล้วพี่เปรมเจอได้ยังไง??” คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวของผม

“เมื่อคืนพี่ให้คุณตำรวจช่วยตามหาจนเจอบ้านของเด็กคนนั้นครับ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่เกิดเหตุ……พี่เลยไปเยี่ยมน้องเค้า….ปรากฏว่าพอไปถึงน้องก็รีบยื่นมือถือให้เลย แล้วก็บอกว่าขอโทษ จะไม่ทำอีกแล้ว”พี่เปรมเล่า

“ไม่ทำอีกแล้ว? หมายถึงจะไม่วิ่งตัดหน้ารถอีกเหรอครับ”ผมงง

“ไม่ใช่ครับ จะไม่ขโมยมือถืออีก” พี่เปรมตอบ

“ห๊ะ!! ขโมยมือถือ?? สรุปว่ามันเป็นเรื่องอะไรกันครับเนี่ย??”

“น้องบอกว่าเห็นคุณนภกำลังคุยกับใครไม่รู้ แล้วมือถืออยู่ที่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง น้องเลยแกล้งชนเพื่อขโมย แต่คุณนภรู้ตัว น้องเลยวิ่งหนี คุณนภเลยวิ่งตาม ปรากฏว่าไปตามกันทันที่ถนน แต่มีรถขับมาเร็ว คุณนภเลยช่วยน้องไม่ให้ถูกรถชน แต่คุณนภโดนชนซะเอง น้องตกใจมากเลยวิ่งกลับบ้านไปพร้อมกับมือถือ” พี่เปรมเล่ารายละเอียดให้ฟัง…….อย่างงี้นี่เองสินะ

“แล้วพี่เปรมจัดการยังไงต่อครับ”

“พี่ปรึกษากับป้าสมทรงแล้ว สรุปกันว่าเราจะแถลงข่าวว่าทุกอย่างเป็นอุบัติเหตุ คุณนภแค่บังเอิญผ่านไปเห็นเลยช่วยไว้ได้ทันพอดี…..ถ้าบอกว่าไล่จับกัน มีหวังดราม่าหนักแน่ๆ…….แล้วตัวเด็กเองก็รู้สึกผิดมากแล้ว ที่เค้าทำนี่ก็เป็นครั้งแรกของเค้า เค้าขโมยไปเพราะแม่ไม่สบาย ไม่ได้ขโมยเพราะอยากขโมย…… พี่กับป้าเลยช่วยเหลือเรื่องค่ารักษาของแม่น้องเค้า…..แล้วพี่ก็สอนก่อนจะให้น้องเค้าสัญญาว่าจะไม่ทำอีก…..”

“ดีแล้วครับ……แค่นี้ตัวเด็กเองก็คงได้รับบทเรียนมากพอแล้วครับ”

“เชิญญาติคุณนภศูลค่ะ” คุณพยาบาลเดินออกมาตามผม…..

ผมกับพี่เปรมเลยเดินกลับไปที่ห้องของไอ้นภ ซึ่งคุณหมอก็แจ้งข่าวดีให้ทราบว่าไอ้นภคงไม่เป็นไรมาก อยู่ดูอาการอีกวันสองวันก็กลับได้…..ทำให้ผมโล่งใจเป็นอย่างมากครับ

“เอ้า ของมึง” ผมยื่นมือถือให้ไอ้นภหลังจากคุณหมอออกจากห้องไป

“มือถือกูนี่นา มึงไปเอามาจากไหน”ไอ้นภรับไปพร้อมกับถามด้วยความดีใจปนสงสัย

“มึงขอบคุณพี่เปรมเลย พี่เค้าไปตามหาให้จนเจอ”ผมบอก…..ไอ้นภรีบยกมือไหว้พี่เปรมทันที พี่เปรมรับไหว้แล้วก็เล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น

“แล้วสรุปว่ามึงไปคุยกับใครแต่เช้า” ผมโพล่งถามต่อทันทีที่พี่เปรมเล่าจบ

“คือ….กู   …..กูไปตามหาพนักงานร้านไอ้พี่ดินที่มาเสิร์ฟน้ำให้มึง วันที่มึงถูกมอมยาอะ”

“ห๊ะ!!” ผมกับพี่เปรมอุทานขึ้นมาพร้อมๆกัน

“คุณวาฬ!! มอมยาอะไร เมื่อไหร่!!” พี่เปรมตกใจหันมาซักฟอกผมทันที……ผมกับไอ้นภต้องช่วยกันอธิบายให้พี่เปรมฟัง

“แล้วทำไมมึงถึงต้องไปตามหาพนักงานคนนั้น” ผมหันไปซักไอ้นภต่อหลังจากทำให้พี่เปรมสงบลงได้แล้ว

“ก็วันที่มึงหนีกูไป……..กูคิดว่ามันต้องมีสาเหตุอะไรแน่นอน…...กูไปเห็นบทละครที่มันวางผิดที่กูก็รู้แล้วว่างานเข้ากูแน่ แต่กูไม่รู้จะไปตามมึงที่ไหนกูเลยเข้าไปที่ห้องมึง…..กะจะไปหาเบาะแสว่ามึงจะไปอยู่ไหนได้บ้าง…..แล้วกูก็เจอยูเอสบีไดรฟ์ที่กูไม่เคยเห็นวางอยู่บนโต๊ะมึง……senseกูมันบอกว่าต้องมีอะไรในนั้นแน่ๆ กูเลยเอาไปเปิดดู …….คลิปแรกก็ชื่อ ‘นภศูลวางยา?’ กูเห็นแค่ชื่อคลิปและมุมกล้องแบบนั้น กูก็รู้แล้วว่างานต้องเข้ากูซ้ำซ้อนชัวร์……คลิปนั้นคลิปเดียวกูนั่งดูซ้ำไปซ้ำมาอยู่สองชั่วโมง…..แถมพอกูส่งไปให้พี่ที่ฝ่ายตัดต่อช่วยเช็คดูอีกทีว่ามันมีการตัดต่อรึเปล่า…..ปรากฏว่าคลิปนั้นไม่มีการตัดต่อดัดแปลงใดๆอีกต่างหาก……ในเมื่อหลักฐานมันดูจะมัดตัวกูยังไงชอบกล…….กูเลยตัดสินใจจะไปตามหาพนักงานคนนั้นเอง…… เพื่อที่จะตามเค้ามาเป็นพยานให้กู…….ว่ากูไม่ได้ทำอะไรมึงนะ”

โถ…….ไอ้นภเอ้ยยยยยยยย………


………………………………..



ต่อตอนหน้าอะจิ


 :n1: :กอด1:




ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 67
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

ออฟไลน์ PFlove

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0

ออฟไลน์ Tanthai23

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 77
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
 :katai2-1: รอติดตามชม พระเอกกับนายเอกเขาจะแสดงด้วยกัน  :hao6:
ดีใจที่เข้าใจกันซะที ลุ้นเกิ้น  :heaven

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2545
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-4

ออฟไลน์ Morake

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน พรุ่งนี้จะรีบมาต่อฮะ  :impress2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ direkraj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
ซีนที่63 แถลงข่าว



“มึงก็เลยไม่ได้ติดต่อกูเลยใช่ไหม” ผมถามไอ้นภ

“ใช่……กูคิดว่าถ้าถึงขั้นที่มึงต้องหนีไปแบบนั้น…… ต่อให้กูง้อยังไงมึงคงไม่ยอมกลับมาแน่ๆ……กูเลยคิดว่ารีบไปหาหลักฐานมาหักล้างสิ่งที่มึงคิดน่าจะดีกว่า”ไอ้นภตอบเสียงหงอย

“แล้วคุณนภไปหาตัวพนักงานคนนั้นเจอได้ยังไงครับ”พี่เปรมถามขึ้นมาบ้าง

“ผมให้คนที่รู้จักช่วยกันสืบครับ……..แล้วพี่นกก็เจอ” ไอ้นภตอบ

“พี่นก?? ใครอีกล่ะเนี่ย??” ผมงง ไม่รู้จักคนชื่อนี้รอบตัวไอ้นภเลยครับ

“พี่นกคือหัวหน้าแฟนคลับกูเอง……”ไอ้นภหันมาตอบพร้อมกับยิ้มแหยๆ

“มึงให้แฟนคลับช่วยตามหาเนี่ยนะ?? ทำไมไม่ให้นักสืบ??” ผมช็อค

“มึงไม่รู้อะไร พลังของแฟนคลับนี่แหละที่มีอานุภาพสูงสุด ยิ่งกว่านักสืบพันธุ์ทิพย์อีกนะ เครือข่ายแน่น มีความตั้งใจแน่วแน่ ไม่ถึงวันหลังกูขอไปกูก็ได้ข้อมูลทุกอย่างมาละ ทั้งชื่อที่อยู่ เบอร์โทรศัพท์ ยันชื่อพ่อชื่อแม่” ไอ้นภตอบด้วยความภูมิใจในแฟนคลับของตนเอง…...นี่สินะ ป้าสมทรงถึงบอกว่าห้ามเป็นศัตรูกับแฟนคลับใครใดๆทั้งสิ้น….

“แล้วทำไมมึงไปหาเค้าที่หมอชิต?”ผมถาม

“ก็เค้าลาออกจากร้านไอ้พี่ดินแล้ว ตอนที่กูได้เบอร์มาเค้ากำลังจากกลับบ้านที่ต่างจังหวัดแล้ว กูก็เลยรีบขอไปเจอที่หมอชิต เพื่อที่จะได้พาเค้ามายืนยันให้มึงฟัง” ไอ้นภตอบ

“ขอโทษนะครับ ถ้าคุณนภได้ข้อมูลมามากขนาดนั้น แถมได้เบอร์โทรมาด้วย…….ทำไมคุณนภไม่ให้คุณวาฬคุยกับเค้าทางโทรศัพท์ล่ะครับ……ถ้ากลัวคุณวาฬคิดว่าหาตัวปลอมมาหลอก…….คุณนภก็ให้เค้าถ่ายคลิปส่งมาก็ได้นี่ครับ…….ไม่เห็นต้องไปเองเลย”  พี่เปรมโพล่งขึ้นมาบ้าง

“…………………..”ผมกับไอ้นภอึ่งไป จริงดั่งที่พี่เปรมว่าครับ

“…………นั่นสิครับ……..ผมมันแต่ร้อนใจ…….คิดแต่จะเอาตัวเค้ามาให้ได้……ลืมไปเลยว่ามันก็มีวิธีอื่นอีกด้วยนี่นา แหะๆ” ไอ้นภยอมรับพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ

“อะๆ กูเข้าใจ…..ว่าแต่พนักงานคนนั้นเค้าว่าไงบ้างตอนมึงไปคุยด้วย” ผมถามต่อ

“เค้าก็งง จำอะไรไม่ได้ ซึ่งกูก็เข้าใจเพราะมันผ่านไปนานแล้ว แต่พอกูจะหยิบมือถือมาโชว์คลิปให้เค้าดู กูก็ถูกขโมยมือถือไปซะก่อนอะสิ จากนั้นก็อย่างที่มึงรู้ วิ่งไปจนโดนรถชนแบบนี้อะ” ไอ้นภตอบ

“อะๆ มึงไม่ต้องพิสูจน์อะไรละ กูเชื่อมึง ถ้ามึงต้องทำถึงขนาดนี้ กูขอเชื่อมึงโดยไม่มีเงื่อนไขดีกว่า” ผมตอบพร้อมกับยิ้มให้ไอ้นภ……

“ขอบคุณนะ” ไอ้นภตอบพร้อมกับยิ้มให้ผม…..ยิ้มของมันทำให้ผมละลายอีกแล้วคร๊าบบบบบ

“อะแฮ่มๆ ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะนะ พอดีเห็นเอาแต่จ้องตากันเฉยๆเกินสิบนาทีแล้ว พี่เปรมขออนุญาตบอกข้อมูลเรื่องอุบัติเหตุเพิ่มเติมให้ฟังนะครับ” พี่เปรมลากพวกผมออกมาจากภวังค์

“แหะๆ ขออภัยครับ พี่เปรมมีข้อมูลอะไรเพิ่มครับ” ไอ้นภหันไปถามพี่เปรม

“รถที่ชนคุณนภ เป็นรถXXX รุ่นYYY สีดำ ไม่ติดป้ายทะเบียนครับ”พี่เปรมบอกพร้อมกับหยิบรูปถ่ายที่ดึงออกมาจากกล้องวบงจรปิดให้พวกผมดู

“รถยี่ห้อนี้รุ่นนี้เหมือนกับรถของผมเลยนี่ครับต่างกันแค่สี” ไอ้นภดูแล้วพูดขึ้นมา……มันคุ้นๆยังไงชอบกลครับ

“แล้วมีคลิปที่เห็นคนขับไหมครับ” ผมถามขึ้นมา

“ไม่มีเลยครับ อันนี้คือชัดที่สุดเท่าที่หาได้แล้ว…..กล้องแถวนั้นบางตัวมันเสีย….ตอนนี้คุณตำรวจกำลังไปขอดูข้อมูลจากกล้องวงจรปิดของทางบริษัทห้างร้านที่อยู่ตามถนนเส้นนั้นให้….แต่คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก”พี่เปรมตอบ

“จริงๆรถที่เหมือนของผมกับไอ้นภรุ่นนี้ในไทยมีไม่มากนะครับ น่าจะตามได้ไม่ยาก” ผมบอกกับพี่เปรม

“เดี๋ยวนะ……รถมึง?......มึงมีรถตั้งแต่เมื่อไหร่?” ไอ้นภถามผมขึ้นมา

“อ้อ พี่เปรมพึ่งซื้อมาให้กูน่ะ กูยังไม่เคยขับเลย”ผมหันไปตอบไอ้นภแห้งๆบ้าง

“มึงจะขับยังไง….มึงขับรถไม่เป็น!!” ไอ้นภโวย……จริงของมันครับ ผมขับไม่เป็น…….ผมกับไอ้นภได้แต่หันไปมองพี่เปรมที่ตอนนี้ได้แต่ยิ้มแหะๆ…..ก่อนที่พี่เปรมจะรีบขอตัวออกไปหาป้าสมทรงที่งานแถลงข่าวเพราะพึ่งนึกขึ้นได้…..อย่างเป็นธรรมชาติ………..


…………………………………………………….


“……..และแล้วในช่วงเวลาแห่งชีวิต……นภศูลไม่ลังเลเลยค่ะ…..ที่จะพุ่งเข้าไปช่วยน้องเค้า…..ถึงแม้…….ถึงแม้……..ฮือๆๆกระซิกๆ……” ป้าสมทรงพูดไปสะอึกสะอื้นไปขณะแถลงข่าว……นี่มันเป็นวาระแห่งชาติเหร๊อ!!.....ทำไมทุกช่องพร้อมใจกันถ่ายทอดสด!!!

“ป้าสมทรงได้รับผลกระทบทางใจอย่างมากครับ……เพราะหลังจากที่นภศูลพุ่งตัวเข้าไปรับชะตากรรมแทนน้องเค้านั้น…..นภศูลถูกชนจะกระเด็นไปไกล…..ไกลมาก……มีแผลเต็มไปหมดตามตัว……และ…..ที่ศีรษะ…...” พี่เปรมแถลงต่อให้ ขณะที่ป้าสมทรงโผเข้าซบไหล่ของพี่เปรมร้องไห้…….พี่เปรมพูดไป ตะกุกตะกักไป…..เหมือนคนที่พยายามอั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา……..ป้าสมทรงผมยังพอเข้าใจได้แต่นี่พี่เปรมก็เป็นไปกับเค้าด้วย!!!…..นี่มันละครเรื่องนี้มันอาร๊ายยยยยย!!!……พี่เปรมจบนิติศาสตร์การละครมาเหร๊ออออออ!!!!!!!.......อุ่ย!!! อยู่ๆป้าสมทรงก็ดีดตัวขึ้นมาแถลงข่าวต่อ!!!

“นภ….นภ……นภศูลได้รับบาดเจ็บทางสมองค่ะ!!!!.......นภศูลผู้เป็นพระเอกทั้งในจอและในชีวิตจริงของเรา…….เค้าหมดสติไปนานมากไม่ยอมฟื้นค่ะ!!!!” ป้าสมทรงคร่ำครวญดุเดือดขึ้นกว่าเดิม…..คนในห้องแถลงข่าวต่างส่งเสียงอื้ออึงตกใจกันยกใหญ่…… ดังทะลุออกมาให้คนทางบ้านได้ยิน…..

“ทำไมมันหนักเหมือนกูกำลังจะตายเลยวะ” ไอ้นภเปรยออกมาขณะกำลังดูรายการแถลงข่าวเรื่องของตนเองทางทีวีด้วยความเหวอถึงขีดสูง

“นั่นสิ…..ฟังแล้วเหมือนมึงยังโคม่าอยู่เลยนะ”ผมตอบไอ้นภ

“แล้วน้องนภศูลต้องผ่าตัดสมองไหมคะ??” พี่ก้อยนักข่าวเจ้าเก่าลุกพรวดขึ้นมาถามป้าสมทรงในห้องส่งด้วยเสียงสะอึกสะอื้นไม่แพ้กัน

“……นภ……นภ……นภศูลเกิดบาดแผลขนาดใหญ่ที่ศีรษะค่ะ……..คุณหมอต้อง…..ต้อง……โฮ..โฮๆๆๆๆ”ป้าสมทรงระเบิดน้ำตาพร้อมลงไปซบไหล่ของพี่เปรมอีกรอบ

“เอาเป็นว่า…..หลังจากที่คุณนภศูล……ได้รับการรักษา……ก็จำเป็นต้องเย็บแผลที่ศีรษะเป็นทางยาว…..แต่โชคดีครับที่ใบหน้าไม่ได้รับบาดเจ็บมีเพียงรอยช้ำเท่านั้น…..” พี่เปรมหันไปแถลงแบบอึกอักเหมือนพยายามปกปิดความจริงไม่ให้ดูร้ายแรงเกินไปสำหรับผู้ชม

“โถ…..นภศูล…..…” พี่ก้อยแสดงอาการสงสารอย่างสุดใจออกมา

“…..แล้ว…..แล้ว……นภศูลจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราไหมคะ”พี่นักข่าวอีกสำนักนึงถามขึ้น…..เสียงในห้องแถลงข่าวอื้ออึงขึ้นมาอีกครั้ง……..ป้าสมทรงกรีดร้องขึ้นมาทันควัน ร้องไห้เบอร์ใหญ่ที่สุดในสามโลกออกมา…..พี่เปรมก็เข้าขากันดีเหลือเกิน…..รวบป้าสมทรงมากอดพร้อมหันไปบอกนักข่าวว่าขอเวลาสักครู่…..พร้อมกับเหมือนจะร้องไห้ตามแต่กลั้นเอาไว้……เสียงนักข่าวในห้องแถลงข่าวอื้ออึงหนักขึ้นไปอีกสงสารไอ้นภกันใหญ่ เริ่มเหมือนจะมีจราจลยังไงไม่รู้

“นั่นแหละค่ะคือสิ่งที่สมทรงกลัวที่สุด…….”ป้าสมทรงเหมือนเริ่มตั้งสติได้ หยุดร้องไห้แล้วหันไปแถลงต่อ

“……..ตอนแรกสมทรงคิดว่านภศูลจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราค่ะ…….นั่นคือสิ่งที่สมทรงกลัวที่สุด…….แค่ได้ยินสมทรงก็กลัวเหลือเกิน……..แต่เดชะบุญ!!!......นภศูลฟื้นแล้วเมื่อชั่วโมงที่แล้วค่ะ!!!!” ป้าสมทรงลุกขึ้นแถลงต่อเหมือนผู้นำม็อบ!!!.......เท่านั้นแหละ…เสียงเฮดังลั่นขึ้นมาทั้งห้องส่ง!!!........อุ่ย…..ทำไมมีเสียงเฮมาจากนอกห้อง……ผมต้องรีบออกไปดู สรุปพวกพี่พยาบาลเฮดีใจที่ได้ยินคำแถลงว่านภรู้สึกตัว!!.....เดี๋ยวนะ……พวกพี่จะลุ้นกันทำไม รู้ก่อนชาวบ้านแล้วไม่ใช่เหรอ??

“น้องนภศูล ฟื้นแล้วเป็นยังไงบ้างคะ” พี่นักข่าวอีกคนถามขึ้นมาบ้าง

“นภ….นภ……โฮๆๆๆๆๆ” ป้าสมทรงอารมณ์สวิงกลับไปร้องไห้อีก……คนในห้องแถลงข่าวก็ถูกกระชากอารมณ์ตาม……อื้ออึงอีกรอบ

“นภ…..นภ…..เค้าพูดขึ้นมาคำแรกว่า……...”



………………………………………



ต่อตอนหน้าอะจิ

 :hao7:

ออฟไลน์ Tanthai23

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 77
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
 :ling1: :ling1:ค้างเลย  :katai5:
 :hao5: รอรอได้โปรด  :กอด1: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 203
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ tae1234

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ขอบคุณครับ สนุกมากครับ

ออฟไลน์ PFlove

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
 :sad4: แล้วใครละที่ชนนภ อยากรู้  :ling1:
 :3123: :3123: :3123: ให้คนแต่ง แต่งได้น่ารัก และสนุกดีค่ะ

ออฟไลน์ direkraj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0

ออฟไลน์ padthaiyen

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-2

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด