++++ผมกับมัน ไอ้พระเอกซีรี่ย์วาย!!!++++ซีนที่72 ทั้งหมดอาจจะไม่จริง UP 1/4/64
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ++++ผมกับมัน ไอ้พระเอกซีรี่ย์วาย!!!++++ซีนที่72 ทั้งหมดอาจจะไม่จริง UP 1/4/64  (อ่าน 29598 ครั้ง)

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2446
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-5
ทำไมมีเรื่องให้คิดเยอะจัง ตกลงใครมาดีใครมาร้ายกันแน่เนี้ยะ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ jum1201

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-5
มันต้องเป็นการแก่แค้นใครสักคนแน่ๆ

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ Tanthai23

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
นึกว่าจะ Happy ending ซะแล้ว คำถามทีต้องรอคำตอบ ...อีกแล้วครับท่าน...รอนะ คนแต่ง
 :katai5: :katai4:
 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Morake

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 53
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0

ออฟไลน์ direkraj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-0
งานยุ่งมากลยครับเดี๋ยวสัญญาว่าจะรีบมาต่อครับ อย่าพึ่งลืมกันนะ :m15:

ออฟไลน์ direkraj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-0
ซีนที่70 การกลับมาของPartที่เหลือ


หลังจากทุกเหตุการณ์ผ่านไป ชีวิตของผมก็ดูจะเริ่มเข้าที่เข้าทางขึ้นมา ทั้งเรื่องเรียนที่ผมและไอ้นภสามารถเข้าเรียนได้อย่างสม่ำเสมอ, เรื่องงานที่ตอนนี้ผมกำลังworkshopเตรียมตัวเปิดกล้องละครที่ต้องเล่นคู่กับไอ้นภ ส่วนเพื่อนๆรอบตัวผมก็ดูมีความสุขกันดี แถมช่วงหลังพี่ดินก็ดูจะลงรอยกับไอ้นภมากขึ้นเยอะ ทำให้ผมไม่ต้องมาปวดหัวคอยห้ามศึกเหมือนแต่ก่อน

 จะเหลือก็แค่เรื่องเดียวที่ยังคงคาใจผมอยู่นั่นก็คือ……..พ่อ……..เรื่องที่ผมวิ่งหนีมาตลอดระยะหลายปี จนบางทีผมเผลอรู้สึกว่ามันยาวนานเหมือนดำเนินมาตลอดชีวิต……. แต่พรุ่งนี้ผมจะจบเรื่องนี้ลงเสียที……เพราะผมจะกลับไป……กลับไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่ผมหนีมาตลอด…..


“วาฬ…..เป็นอะไรรึเปล่า” ไอ้นภรวบตัวผมไปกอดพร้อมกับถามผมด้วยความห่วงใย

“ไม่เป็นไร” ผมตอบพร้อมหันไปยิ้มให้

“คิดถึงเรื่องพ่ออยู่ใช่ไหม” ไอ้นภภามต่อ

“ใช่……พรุ่งนี้แล้ว…..พรุ่งนี้จะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่จะได้กลับไปเจอเค้า” ผมตอบพลางจับมือไอ้นภที่กำลังกอดผมอยู่

“วาฬไม่ต้องกังวลนะ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย” ไอ้นภพูดพร้อมกับหอมแก้มผมเบาๆ

“แล้วถ้าทุกอย่างมันไม่เป็นไปตามที่เราคิดล่ะ” ผมถาม

“ถ้ามันไม่เป็นตามที่เราคิด อย่างมากเราก็แค่กลับมาอยู่ด้วยกันแบบนี้เหมือนเดิม ไม่ว่ายังไงนภก็จะอยู่ข้างวาฬเสมอนะ”

“ขอบคุณนะ”ผมตอบพร้อมกับกุมมือไอ้นภ…….ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยได้จริงๆก็คงดี…….



………………………………………..



เช้านี้ผมกลับมายืนอยู่หน้าสถานที่ที่ผมเคยเรียกว่า ‘บ้าน’ สถานที่ที่ผมไม่ได้กลับมาเลยตลอดหลายปี…….สถานที่ที่เมื่อก่อนผมรู้สึกว่าคุ้นชิน…..แต่ตอนนี้ผมกลับกังวลที่จะต้องกลับมา……ความกังวลนั้นทำเอาผมแทบไม่ได้นอนทั้งคืน…..จนตอนนี้ท้องไส้ผมปั่นป่วนไปหมด …….นี่ผมพร้อมแล้วจริงๆใช่ไหม…….ผมต้องการสิ่งนี้จริงๆใช่ไหม…….ผมต้อง…..

“วาฬ…..โอเคมั๊ย” ไอ้นภเรียกผมเบาๆให้กลับมาสู่โลกที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง…..จริงด้วยสิ…..ถึงเวลาที่ผมต้องอยู่กับปัจจุบันได้แล้วสินะ…….ผมต้องหยุดวนกลับไปสู่โลกในจินตนาการของผมสักที….

“อืม….โอเค….พร้อมแล้ว” ผมตอบพร้อมกับจับมือพาไอ้นภเดินเข้าบ้านไป…….ทุกอย่างต้องโอเคสิ……


……………………………………………..


ทุกอย่างในบ้านดูไม่ต่างจากวันที่ผมออกมา เพียงแต่ทางเดินดูโล่งขึ้นเท่านั้น……..ผมพาไอ้นภเดินมาจนถึงห้องทำงานของพ่อ……ผมหยุดอยู่ที่หน้าประตูก่อนที่จะรวบรวมความความกล้าเปิดประตูเข้าไป

“……….พ่อ………”ผมพูดขึ้นทันทีที่เห็นร่างของชายที่ผมคุ้นเคยดีกำลังนั่งเหม่อมองออกไปทางนอกหน้าต่าง…….

“…………………” พ่อไม่หันกลับมามองผม……ไม่มีเสียงตอบใดๆกลับมา……

“……..พ่อ…...” ผมเรียกเค้าอีกครั้ง…….

“…………………” ไม่มีเสียงตอบใดๆกลับมาเหมือนเดิม……..นี่พ่อเองก็คงไม่อยากคุยกับผมเหมือนกันสินะ……ผมกำลังมาทำอะไรอยู่ที่นี่เนี่ย……..

“…..นภ……เรากลับกันเถอะ…..หมดธุระที่นี่แล้ว……..” ผมหันหลังให้พ่อพร้อมกับจับมือไอ้นภเพื่อให้เดินออกไปด้วยกัน

“วาฬ…..เดี๋ยว…..ให้โอกาสเค้าหน่อย…..” ไอ้นภรั้งผมไว้พร้อมกับพูดเตือนสติผม

“…..…...” ผมหันไปสบตาไอ้นภ

“…..วาฬทำได้….อีกนิด…..” ไอ้นภพูดพร้อมกับยิ้มให้ผม

“……..พ่อครับ…….พ่อ!!…….”ผมหันกลับไปเรียกพ่ออีกครั้ง…..แต่ครั้งนี้ก็เหมือนเดิมไม่มีการตอบกลับและไม่มีแม้การเคลื่อนไหวใดๆ…..ผมหันไปสบตาไอ้นภอีกครั้ง……มึงช่วยบอกกูทีเถอะว่ากูต้องทำยังไงต่อ….

“วาฬจะคุยกับเค้าแบบนี้เหรอ…..ลองไปคุยต่อหน้าไหม…..บางทีเราก็อย่าเอาแต่รอให้เค้าหันมาเลย….เราเข้าไปอยู่ต่อหน้าเค้าก่อนก็ได้นี่นา ใช่ไหม”นภพูดกับผม…..จริงสินะ…..ถ้าเค้าไม่ได้ทำตามที่เราคาดหวัง…..เราก็แค่เป็นฝ่ายเริ่มซะเองก็ได้นี่นา

และผมก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาพ่อ….. เข้าไปอยู่ตรงหน้าเค้า…..และก็…..

“พ่อ!! เกิดอะไรขึ้นทำไมเป็นแบบนี้!!”  ผมตกใจเข่าทรุดลงไปกองอยู่ต่อหน้าพ่อของผม……พ่อที่ตอนนี้กำลังบนรถเข็น……ร่างกายซูบผอมไม่ขยับเขยื้อน…..ปากเบี้ยว……แต่สายตากำลังมองมาที่ผมพร้อมกับน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้ม……

“พ่อ!!! เกิดอะรขึ้นบอกผมสิ….พ่อ!!!”

“……………………….” ไม่มีเสียงใดๆตอบรับมาจากชายที่อยู่ตรงหน้าผม

“พ่อ!!” ผมยังคงร้องเรียกแต่ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม…..ผมตกใจ…..ผมร้องไห้อย่างรุนแรง….จนไอ้นภต้องเข้ามากอดผมไว้…..นี่มันอะไรกัน…..

“คุณอาเส้นเลือดในสมองแตกนะวาฬ ทำให้เป็นอัมพาต” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น…..ผมรีบหันไปดู……พี่ชาร์ค!!

“นี่มันอะไรกัน!! เรื่องมันเป็นยังไงครับ!!”

“วาฬตั้งใจฟังพี่ให้ดีนะ เรื่องทั้งหมดมันต้องย้อนไปตั้งแต่หลังจากที่คุณอาผู้หญิงเสียชีวิต คุณอาก็เศร้ามาก เสียใจมากเอาแต่โทษตัวเอง ทำแต่งาน ไม่ดูแลตนเองเลย เอาแต่ดื่มเหล้า ก็เหมือนที่วาฬรู้นั่นแหละ……หลังจากนั้นคุณอาก็มีปัญหาความดันสูงแต่ไม่ยอมไปรักษา จากนั้นความดันก็สูงมากขึ้นเรื่อยๆ จนต้องเข้ารพหลายครั้งโดยที่วาฬไม่รู้…….”

“…..ที่พ่อไม่กลับบ้านหลายๆวันเป็นช่วงๆนั่นใช่ไหมครับ….” ผมเริ่มนึกปะติดปะต่อขึ้นได้

“ใช่…..คุณอาไม่ให้คนใกล้ชิดบอกใครโดยเฉพาะวาฬ เพราะเค้าเป็นห่วง…..พี่เองก็มารู้เรื่องนี้ทีหลัง…...”พี่ชาร์คตอบ

“แล้วทำไมเข้าโรงพยาบาลตั้งหลายครั้งแล้วถึงเกิดเรื่องแบบนี้ล่ะครับ!!” ผมถามต่อ

“ก็เพราะคุณอาไม่ยอมทานยาน่ะสิ……เค้าดื้อ….และยังดื่มเหล้าอยู่ตลอด…....”

“ความดันเลยสูงมากจนเส้นเลือดในสมองแตกใช่ไหมครับ” นภถามพี่ชาร์ค

“ใช่……..เส้นเลือดสมองแตกครั้งแรกในวันที่…….เกิดอุบัติเหตุขึ้นกับบีนั่นแหละ…..”พี่ชาร์คพูดต่อ

“วันที่เกิดอุบัติเหตุขึ้นกับบี??”

“ใช่…..วันนั้นคุณอาเส้นเลือดในสมองแตกขณะขับรถเลยหมดสติไป…..”

“……..ไม่ใช่ว่าเค้าเมาแล้วขับอย่างงั้นเหรอครับ…..ผมเข้าใจแบบนั้นมาตลอด…...”

“หลายๆคนเข้าใจแบบนั้นแต่จริงๆไม่ใช่นะ….คุณอาหยุดเหล้าไปเกือบสองอาทิตย์ก่อนหน้านั้นแล้ว…….”

“หยุดเหล้า??? พ่อเนี่ยนะ???......เป็นไปได้ยังไง….วันนั้นยังมีคนเห็นขวดเหล้าเปล่าอยู่ในรถอยู่เลย”ผมพูดออกไปด้วยความรู้สึกสับสนอย่างที่สุด








…………………………….






ต่อตอนหน้านะครับ

ขออภัยที่เกเรหายไปนาน เนื่องจากประสบปัญหาหลายอย่างจะรีบกลับมาต่อให้จบนะครับ :sad4:

ออฟไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 666
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-1
เย้ กลับมาแล้ว สงสารวาฬ
ค้างด้วย รอรอคนแต่ง :katai5:

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ Tanthai23

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ถ้าเป็นวาฬเองที่เข้าใจพ่อผิดไป วาฬคงเสียใจที่สุด คิดถึงคนแต่ง รอตอนต่อไป  :mew1:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

ง่า.....สงสารวาฬ  สงสารพ่อของวาฬ

แล้วใครผิด?   

ออฟไลน์ Morake

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 53
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ในที่สุดก็กลับมา :กอด1:
สงสารวาฬมาก ไม่รู้ว่าจะเฉลยอะไรออกมาอีก เฮ้อ :เฮ้อ:

ออฟไลน์ direkraj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0

ออฟไลน์ topboyfriend

  • #นิยายวาย #นิยาย y #ความลับ รักลับๆ
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-0

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-0
ซีนที่71 เหตุของการชน



หยุดเหล้า??? …….เส้นเลือดสมองแตก......เป็นไปได้ยังไง…. สรุปว่าเกิดอะไรขึ้น……

“วันนั้นทุกคนก็เข้าใจแบบวาฬนั่นแหละ ว่าคุณอาเมาแล้วขับจนเกิดอุบัติเหตุ แต่พอไปถึงโรงพยาบาล หมอที่ห้องฉุกเฉินตรวจไม่พบระดับแอลกอฮอล์ในเลือดเลย….ตอนนั้นคุณอาหมดสติเรียกเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกตัว หมอเค้าเลยส่งสแกนสมองแล้วก็พบว่ามีเส้นเลือดสมองแตก ซึ่งก็คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดการหมดสติระหว่างขับรถ……หลังจากผ่านไป3วัน คุณอาก็ฟื้นขึ้นมา คุณอาจำเหตุการณ์ตอนนั้นไม่ได้……จำได้แค่ว่าล่าสุดก่อนขับรถออกมาคุณอาตัดสินใจจะมาปรับความเข้าใจกับวาฬ จึงเทเหล้าทั้งหมดทิ้งหน้าบริษัทเพื่อต้องการแสดงความตั้งใจให้วาฬเห็น ระหว่างขับรถมาใกล้จะถึงบ้านอยู่ๆก็ปวดหัวขึ้นมาอย่างรุนแรง ตาเริ่มพร่า คุณอาพยายามจะประคองรถให้จอดแต่ภาพก็ตัดไปซะก่อน” พี่ชาร์คอธิบาย

“ก็เลยทำให้เกิดอุบัติเหตุใช่ไหมครับ” ผมถาม

“ใช่……พวกพี่และตำรวจ ตรวจสอบกล้องวงจรปิดและพยานที่เกี่ยวข้องก็ได้ข้อมูลตรงกัน……รปภที่บริษัทเห็นคุณอาอยู่ๆก็เปิดขวดเหล้าเทที่หน้าบริษัท…..รปภก็งงว่าเททิ้งทำไม……คุณตำรวจไปตรวจเทปจากกล้องวงจรปิดที่บริษัทก็เห็นตามนั้นจริงๆ……พอมาดูกล้องตามถนนก็จะเห็นว่าคุณอาขับรถมาตามปกติไม่ได้ขับเร็วจนกระทั่งใกล้จุดเกิดเหตุ รถคุณอาเริ่มส่ายไปมาแล้วก็พุ่งเร็วขึ้น…..จนกระทั่ง…..เกิดอุบัติเหตุนั่นแหละ……” พี่ชาร์คเล่าต่อ

“…….แล้วทำไมผมไม่เคยทราบเรื่องพวกนี้เลยล่ะครับ……” ผมถามต่อด้วยความสับสนอย่างที่สุด

“……ก็ตอนนั้นไม่มีใครติดต่อวาฬได้เลยไม่ใช่เหรอ…….”พี่ชาร์คตอบด้วยสายตาที่ดูเป็นห่วงความรู้สึกของผมอย่างมาก

“……………………...”

……..จริงสินะ……..ตอนนั้นผมไม่ได้แม้แต่จะพยายามฟังใครเลยนี่นา…….

“และเมื่อคุณอารู้ตัว……ก็สั่งห้ามทุกคนไม่ให้เล่าเรื่องนี้กับวาฬ……เค้าคิดว่าวาฬเจอเรื่องแย่มากพอแล้ว เค้าไม่อยากให้วาฬต้องรับรู้เรื่องที่เค้าป่วย…..เค้ายอมเป็นคนไม่ดีในสายตาวาฬ…..ดีกว่าให้วาฬมาทุกข์ใจเรื่องเค้าอีก…...” พี่ชาร์คเล่าต่อ

“แต่แบบนี้มันไม่ยิ่งทำให้วาฬทุกข์ใจไปกว่าเดิมเหรอครับ…..” นภถามกลับ

“พี่ก็เคยบอกคุณอาแล้ว…..แต่คุณอายืนยันแบบนั้น…..เค้าว่าเค้าอยากชดใช้ในสิ่งที่เค้าทำพลาดไปและปล่อยให้วาฬเป็นอิสระจากความทุกข์ต่างๆสักที” พี่ชาร์คตอบ

“……พ่อ…..เลยยอมทำตามเงื่อนไขทุกอย่างที่ผมตั้ง….” ผมถามพร้อมกับมองไปที่เค้า

“ใช่…..คุณอายอมโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ……”

……ตอนนั้นสมองผมว่างไปหมด…..ผมไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร……ความเข้าใจที่ผ่านมากับตอนนี้มันช่างต่างกันเหลือเกิน……

“……..เมื่อกี้พี่บอกว่าครั้งแรก…..นั่นหมายถึงว่ามีเส้นเลือดสมองแตกอีกครั้งหลังจากนั้นเหรอครับ” นภที่กำลังจับมือผมแน่นขึ้นถามขึ้นมา

“ใช่……..หลังจากที่คุณอาขายธุรกิจทุกอย่างที่เกี่ยวกับแอลกอฮอล์ทิ้ง…..วันที่เค้าตั้งบริษัทใหม่นี้ขึ้นมา……เส้นเลือดสมองก็แตกอีกครั้ง…..เพราะคุณอาแอบไม่กินยา…..เพราะคิดว่าตนเองดีขึ้นมากแล้ว…..และมัวแต่วุ่นวายกับการตั้งบริษัทใหม่…..ความดันที่เคยคุมได้ก็สูงขึ้นอีก…..จนกลายเป็นแบบที่เห็น…...” พี่ชาร์คอธิบาย

“……แล้วทำไมรอบนี้ก็ไม่มีใครยอมบอกผมอีกล่ะครับ…..” ผมถามด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มและขาที่สั่นแทบไม่มีแรงยืน

“เพราะเป็นความต้องการของคุณพ่อของวาฬไงครับ” หมอเอกที่ตามเข้ามาสมทบกล่าวพร้อมกับยื่นจดหมายสองแผ่นให้ผม

จดหมายฉบับแรกเขียนถึงทนายและทุกคนว่าขอห้ามไม่ให้ใครเล่าเรื่องอาการของเค้าให้ผมฟังเด็ดขาด…..ถึงแม้จะเป็นคำสั่งแต่วิธีการเขียนนั้นมันต่างจากทุกที เพราะเนื้อหามันคือการขอร้องจากพ่อคนนึงที่อยากปกป้องลูกของตนจากความทุกข์ใจ…….นี่สินะว่าทำไมทุกคนถึงทำตาม…….ส่วนอีกฉบับเขียนถึงผม…..


‘ถึงวาฬลูกของพ่อ

ถ้าลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้แสดงว่าพ่อคงไม่สามารถพูดกับลูกได้เองแล้ว พ่อขอโทษที่ต้องทำเหมือนในละครที่ลูกไม่เคยชอบ แต่มันก็เป็นวิธีเดียวที่พ่อนึกออก พ่อขอโทษ ขอโทษที่เป็นพ่อที่ดีให้ไม่ได้ ขอโทษที่พ่อคิดจะเปลี่ยนแปลงในวันที่มันคงจะสายไปมาก ขอโทษที่พ่อคิดแทนลูกมากเกินไป ขอโทษที่พ่อคงไม่ได้ให้โอกาสตัวเองมากพอที่จะกลับไปหาลูก พ่อขอโทษจริงๆ พ่อไม่อยากให้ลูกรู้สึกไม่ดีกับใครอีกต่อไป ทั้งหมดมันเป็นเพราะพ่อเอง พ่อขอรับความผิดทั้งหมดไว้แต่เพียงผู้เดียว พ่ออยากให้ลูกรู้ว่าพ่อรักลูกเสมอ รักจนหมดหัวใจ รักจนเห็นแก่ตัวที่ไม่อยากให้ลูกต้องมาเหนื่อยกับพ่ออีก จากนี้ขอให้ลูกมีอิสระจากความทุกข์ใดๆที่รั้งลูกไว้จากความสุขตลอดเวลาหลายปี พ่อได้เตรียมทุกอย่างไว้ให้ลูกแล้ว ขอให้ลูกมีความสุข
จากพ่อที่ไม่ดีพอแต่รักลูกหมดหัวใจ
พ่อ                                                       ‘


ผมไม่รู้ว่าผมร้องไห้ไปมากแค่ไหน ผมไม่สามารถหยุดร้องไห้ออกมาได้ ผมรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ทรุดไปนั่งกองอยู่กับพื้นแล้วโดยมีไอ้นภคอยกอดผมอยู่ข้างๆ…………..ความรู้สึกต่างๆพรั่งพรูออกมาหมด…..…ทั้งความเศร้า ความทุกข์ ความสุขที่รู้ว่าตนเป็นที่รัก ความรู้สึกผิดที่เข้าใจพ่อผิดมาตลอด ความโกรธที่ตัวเองไม่โตพอจนเกือบจะสายไป……

“พ่อ…..ผมขอโทษ…..ขอโทษที่เข้าใจพ่อผิดมาตลอด…..ผมขอโทษ…….” ผมพูดพร้อมกับร้องไห้และคลานเข้าไปกราบที่เท้าของพ่อก่อนที่จะกอดขาข้างนึงของเค้าไว้…..ขาที่ซูบผอมไปจนผมตกใจ…..

“……พ่อ…..ทางเดียวที่ผมจะเป็นอิสระจากความทุกข์ได้…..นั่นคือมีพ่ออยู่กับผมนะ…..….” ผมคร่ำครวญเหมือนจะขาดใจ

“วาฬ หมอคิดว่าเรายังมีโอกาสที่คุณพ่ออาจจะดีขึ้นได้นะ” หมอเอกเดินเข้ามาแตะไหล่ผมเบาๆ

“จริงเหรอครับหมอ!! จริงเหรอครับ!!!” ผมรีบไปหันหาหมอเอกทันที สิ่งนี้เหมือนแสงเทียนอันริบหรี่ที่ติดขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่ผมนึกไปว่ามันจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว

“จริงสิ เพราะตัวสมองของคุณพ่อเองยังไม่ได้แย่ขนาดนั้น และหมอคิดว่าทั้งหมดที่คุณพ่อเอาแต่นั่งนิ่งแบบนี้เป็นเพราะปัญหาทางจิตใจ คุณพ่อของวาฬกำลังซึมเศร้า รู้สึกผิดและตรอมใจ……หมอคิดว่าถ้าวาฬให้อภัยคุณพ่อได้ เปิดใจให้คุณพ่อได้ สิ่งเหล่านี้ต้องส่งไปถึงคุณพ่อได้แน่ๆ ดังนั้นเรามาช่วยกันวางแผนและทำตามแผนเพื่อพาคุณพ่อกลับมากันนะ” หมอเอกยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน

“ได้ครับ ผมจะทำ….ทำทุกอย่างให้คุณพ่อกลับมา…….คุณพ่อรีบกลับมาหาผมนะครับ”




ต่อตอนหน้าฮะ
 :monkeysad:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1

ออฟไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 666
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-1
คิดถึงวาฬมากเลย
แต่ตอนนี้สงสารวาฬมากๆ ขอให้คุณพ่อน้องวาฬกลับมาปกติเหมือนเดิมนะคะ สู้ๆ  :กอด1: :กอด1:
Happy New Year ค่ะ ตั้งตารอตอนต่อไป

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-1

ออฟไลน์ topboyfriend

  • #นิยายวาย #นิยาย y #ความลับ รักลับๆ
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :t3: ในยามที่มืดมิด ไม่เห็นหนทางใด ผมยังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบางๆที่มาจากคุณ

ออฟไลน์ direkraj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
วาฬกลับมาแล้ว :mew1: สงสารวาฬมากเลย :mew2:

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-0
ซีนที่72 ทั้งหมดอาจจะไม่จริง


ตอนนี้ก็ผ่านไปได้หลายอาทิตย์แล้ว ผมย้ายกลับเข้ามาอยู่ที่บ้านเพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับคุณพ่อให้มากขึ้น ได้ดูแลเค้ามากขึ้น จากที่ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยได้ทำเลย ตอนนี้ผมเช็ดตัวให้เค้าเอง ป้อนข้าวให้เค้าเอง ทำอะไรหลายๆอย่างที่ผมไม่เคยคิดจะทำ ทำทุกอย่างที่ผมทำได้ชดเชยเวลาทุกนาทีที่หายไป

“เหนื่อยไหมวันนี้” ไอ้นภถาม

“นิดหน่อย แต่ก็คล่องขึ้นเยอะแล้วล่ะ”ผมตอบขณะเตรียมผ้าไปเช็ดตัวให้พ่อ

“เดี๋ยวกูช่วยนะวันนี้” ไอ้นภพูดพร้อมกับยกกะละมังไปโดยไม่ได้รอฟังคำตอบ

“ไม่เป็นไร มึงไปนั่งพักเถอะพึ่งทำงานมาเหนื่อยๆ” ผมตอบพร้อมเดินถือผ้าขนหนูตามไป

“ไม่เอา กูจะช่วย พ่อมึงก็เหมือนพ่อกูแหละ…..” ไอ้นภยิ้มตอบพร้อมกับแย่งผ้าไปจากมือผม

“…แต่….”

“ไม่ต้องแต่ มึงอะไปนั่งพักได้แล้ว ดูพ่อมาตั้งแต่เช้าแล้วนี่ ให้กูทำคะแนนพ่อตากูบ้าง” ไอ้นภไล่ผมไปพักพร้อมกับเริ่มเช็ดตัวพ่อผมไปด้วยรอยยิ้ม

นี่ถ้าผมไม่มีไอ้นภเข้ามาในชีวิตไม่รู้ว่าป่านนี้ผมจะเป็นยังไง……ผมคงไม่ได้มีโอกาสรู้ความจริง…..ผมคงหนีปัญหาไปทั้งชีวิต……ผมคงเข้าใจผิดพ่อผมไปตลอดกาล……ผมคงไม่ได้เรียนรู้ว่าความรักจริงๆมันเป็นยังไง…..

“ได้ข่าวว่าเมื่อเช้าพ่อตากูเรียกชื่อมึงได้แล้วเหรอ” ไอ้นภภามพร้อมกับเช็ดขาพ่อผมไปด้วย

“ใช่ๆ กูดีใจมากเลยนะที่อยู่ๆเค้าเรียกชื่อกูขึ้นมาได้ เค้าจำกูได้” ผมตอบด้วยรอยยิ้มพร้อมกับนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า

“ดีใจด้วยนะ….แล้วบ่ายนี้ได้คุยอะไรกันอีกไหม” ไอ้นภถามต่อ

“ยังเลย…..แต่แค่เรียกชื่อกูได้ แค่นี้ก็ดีมากแล้วล่ะ พี่หมอเอกบอกว่าต้องใจเย็นๆค่อยเป็นค่อยไป ทุกอย่างต้องใช้เวลา แผนที่วางไว้จะได้ดีขึ้นแบบยั่งยืน”ผมตอบ

“ม..ม…..” อยู่ๆพ่อผมก็เหมือนจะพูดอะไรขึ้นมา ผมกับไอ้นภเลยรีบเข้าไปฟัง

“พ่อ….พ่ออยากพูดอะไรครับ” ผมรีบถามอย่างตื่นเต้น

“ม…ไม่….ม…..”

“คุณพ่อตาบอกว่าไม่อะไรสักอย่างนะ” ไอ้นภพยายามช่วยฟัง

“ไม่….ใ….ใช….”

“อะไรนะครับ ไม่อะไรนะครับ”

“พ่อตาน่าจะกำลังบอกว่าไม่ใช้”ไอ้นภตีความ

“…..พอ…..ต……”

“พอต??...หม้อ?....พ่อตาจะไม่ใช้หม้อเหรอครับ”ไอ้นภถาม

“มึงจะบ้าเหรอ!! พ่อกูจะพูดว่าไม่ใช้หม้อทำไม” ผมว้ากใส่ไอ้นภ

“….พ่อ….”

“อ๋อ…..พ่อ!!.....พ่อตาเรียกตัวเองว่าพ่อ…….พ่อไม่เอาหม้อใช่ไหมครับ” ไอ้นภดีใจที่เริ่มฟังออก

“…..ไม่…..ใช่!!” คุณพ่อพยายามพูดต่อ

“เห็นมั๊ยว่าไม่ใช่ มึงหยุดพูดเรื่องหม้อได้แล้ว!! รอฟังพ่อกูพูดให้จบก่อน!!”

ผมกับไอ้นภพยายามตั้งใจฟังพ่อผมอย่างสุดพลัง ทั้งเชียร์ ทั้งลุ้น จนในที่สุดคุณพ่อก็พูดออกมาเป็นประโยคจนได้หลังจากผ่านไปร่วมสิบนาที

“………มะ…...ไม…..ไม่..ใช่….พ่อตา!!......ยัง….ไม่ยก…..ให้!!!”

“เย้ พ่อพูดได้แล้ว!!....เอ๋…….ไม่ยกให้เหรอ….” ผมเหวอไปขณะที่ไอ้นภได้แต่อ้าปากค้าง

“…ฮ..ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า”แล้วพ่อผมก็โพล่งหัวเราะออกมาทำให้ผมกับไอ้นภถึงกับต้องหัวเราะตาม…..ตัวจริงของพ่อกลับมาแล้วครับ พ่อที่เป็นคนอารมณ์ดี พ่อในแบบที่ผมไม่ได้เห็นมานาน…….ในที่สุดพ่อผมก็พูดออกมาได้เพราะแรงหวงลูกนี่เองแหละครับ

……………………………………..


หลังจากที่ทุกอย่างดูเหมือนจะคลี่คลายและเดินทางไปถึงบทสรุปที่น่าพอใจ……แต่จริงๆแล้ว….ไม่ใช่เลย…..ทั้งหมดมันไม่ใช่เหมือนที่ผมหรือคุณคิด……….เงื่อนงำและความจริงที่ถูกซ่อนไว้……มันพึ่งกลับมาหาผมและไอ้นภต่างหาก

“นภ…..มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้” ผมเรียกไอ้นภหลังจากพาคุณพ่อเข้านอนเสร็จ

“นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ…คือ….เห็นมึงดูแลคุณพ่อตาแล้วกูอยากมีเวลาดูแลพ่อกูแบบนี้บ้าง”ไอ้นภหันมาตอบ

“อ้อ….กูเข้าใจ…..เอางี้….มึงก็คิดซะว่าพ่อกูก็คือพ่อมึงอีกคนไง…...ดีมะ…..มาช่วยกูดูแล”ผมตอบพร้อมกับลงไปนั่งซบไหล่ไอ้นภ

“ดีสิ…..แต่กูบอกเลยนะ ว่ากูคิดว่าคุณพ่อตาคือพ่อกูอีกคนมาตั้งแต่แรกแล้ว”ไอ้นภตอบพร้อมกับหันมาจูบหน้าผากผม

“ปากหวานจริงนะ นี่ถ้าพ่อกูได้ยินมีหวังใจอ่อนกับมึงแน่ๆ” ผมอมยิ้ม

“แน่นอนสิ…..คุณพ่อตาจะไปหาลูกเขยที่ดีพร้อมซะขนาดนี้ที่ไหนได้อีก จริงมะ”ไอ้นภตอบด้วยรวมยิ้มสุดแสนมั่นใจ

“แหม่……มึงนี่……ได้ทีล่ะเอาใหญ่เชียวนะ มั่นหน้าเหลือเกิน” ผมหมั่นไส้

“ก็คิดว่าหล่อพอที่จะมั่นได้ละกัน” ไอ้นภทำหน้ากวนประสาทหนักขึ้นไปอีก…..แต่ก็จริงของมัน

“เออๆ กูยอม…..ว่าแต่……ในมือนั่นรูปอะไรอะ” ผมถาม

“รูปพ่อน่ะ…..เมื่อคืนกูพึ่งไปรื้อเจอ……”ไอ้นภพูดพลางยื่นรูปให้ผม…..นี่เป็นครั้งแรกเลยนะครับที่ผมได้หน้าพ่อของไอ้นภ……

“…………………………..”

“นิ่ง…..นิ่งเลย…..เป็นไร…..อึ้งในความเท่ของพ่อกูอะสิ……” ไอ้นภแซว

“……..นภ……มึงเอารูปนี้มาจากไหน…..”

“ก็เอามาจากห้องแม่กูไง อยู่ในไดอารี่ของแม่กู”ไอ้นภตอบ

“………………………...”

“ มึงเป็นอะไร ทำไมเงียบอีกละ……อ้าวเฮ้ย!!! มึงจะไปไหน!!” ไอ้นภร้องตกใจที่อยู่ๆก็เห็นผมลุกพรวดวิ่งออกไป

…..ในใจผมตอนนี้คิดแค่อย่างเดียวว่า…..ไม่นะ……ขอให้มันไม่จริงเถอะ…….

“วาฬ!!......มึงเป็นอะไร……จู่ๆมึงจะวิ่งราวเอารูปพ่อกูไป…ทำ………ไม…....” ไอ้นภที่วิ่งตามมาด้วยความตกใจก็หยุดลงพร้อมกับจ้องไปที่รูปอีกใบที่อยู่ในมือผมตอนนี้……..


ครับ…………….รูปพ่อของไอ้นภ…………..มันเป็นรูปเดียวกันกับรูปอีกใบที่อยู่ในมือของผม…………ทั้งสองใบคือรูปเดียวกัน………และคนในรูปนั้นก็คือ……….


…………………………พ่อของผมเอง…………………………….






 :n1:

ต่อตอนหน้านะครับ

กราบขออภัยที่มาต่อช้ามาก สัญญาว่าจะรีบมาต่อให้จบครับ :hao5:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

 :pig2:  back

เวนกำ  ถึงจะเป็นพี่น้องกัน  แต่ก็ไม่เสียหายหรอกเนอะ  เพราะไม่สามารถมีลูกด้วยกันได้  ก็ไม่เป็นปัญหาแล้ว หากจะรักกันและมีอะไร ๆ กัน  อิอิ

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4041
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +330/-6

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4041
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +330/-6

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด