++++ผมกับมัน ไอ้พระเอกซีรี่ย์วาย!!!++++ซีนที่56 กูไม่ได้รักมึง(16/7/63)หน้า15NEW
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ++++ผมกับมัน ไอ้พระเอกซีรี่ย์วาย!!!++++ซีนที่56 กูไม่ได้รักมึง(16/7/63)หน้า15NEW  (อ่าน 16086 ครั้ง)

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1

ออฟไลน์ direkraj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +190/-19

ออฟไลน์ PFlove

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0

ออฟไลน์ Morake

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +258/-4
เศร้าตามไปด้วยเลย หวังว่าจะหาทางออกเจอนะ

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 261
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
กำลังรีบเขียนต่ออยู่นะฮะ รอกันนิดนึง :m15:

ออฟไลน์ Tanthai23

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
มาตามอ่านอยู่ สนุกมากๆ เป็นกำลังใจคนแต่งครับ

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 261
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
ซีนที่52 หายังไงให้เจอ


“วาฬ!!!” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นทันทีหลังจากที่ผมเงยหน้าขึ้นมาจากการกราบ….และเมื่อหันไปดูตามเสียงนั้น ผมก็เจอกับ….ไอ้นภ!!

เดี๋ยวนะ……ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ…….มันไม่รู้จักที่นี่ไม่ใช่เหรอ…….กระเป๋าผมก็ไม่ได้เอามาดังนั้นเครื่องติดตามตัวก็ไม่น่าจะมี……...ไม่น่าจะเป็นไปได้…….หรือจริงๆผมเครียดมากจนจิตใต้สำนึกสั่งให้เห็นภาพหลอนและได้ยินเสียงหูแว่ว…ใช่แน่ๆ….. ผมคงเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ……..เพราะที่ผ่านมาผมก็เลือกใช้ชีวิตใกล้เคียงคำว่าบ้ามากๆอยู่แล้ว…..แต่ก่อนที่ผมจะคิดอะไรต่อ ผู้ชายคนนั้นก็วิ่งเข้ามากอดผมทันที………

“วาฬ!! มึงรู้ไหมว่ากูเป็นห่วงมึงแค่ไหน!!!” ผู้ชายคนนั้นพูดกับผมเสียงสั่น

“นภ…..นี่มึงจริงๆเหรอ…….” ผมถามด้วยความสับสนขณะอยู่ในอ้อมแขนของมัน

“จริงสิ…..นี่กูจริงๆ…..ไอ้นภของมึงไง!!!” ไอ้นภตอบพร้อมกอดผมแน่น………ผมสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากตัวมันมาถึงใจผม…..นี่คงเป็นไอ้นภจริงๆสินะ…….ไอ้นภ!!!

เท่านั้นแหละครับ……น้ำตาอุ่นๆที่เคยเหือดแห้งไปแล้วก็ไหลออกมาอีกครั้ง…….ผมร้องไห้ไม่หยุดและกอดไอ้นภไว้……แน่นที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้…….เพราะผมกลัวว่ามันจะเป็นแค่ความฝัน……และมันจะหายไป……ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้……ผมรู้แต่ว่าผมคงขาดคนๆนี้ไปไม่ได้อีกแล้ว…….

“กูอยู่กับมึงแล้ว….กูจะไม่ปล่อยให้มึงหายไปไหนอีกนะ”ไอ้นภร้องไห้และกอดผมแน่นเช่นกัน……


……………………………………


หลังจากที่พวกผมกอดกันร้องไห้จนหนำใจแล้ว สติก็กลับมา แต่พอหันไปเห็นเหล่าอุบาสกอุบาสิกาพร้อมทั้งคณะสงฆ์ที่กำลังตกตะลึงพรึงเพริศด้วยความฉงนกับเรื่องราวดีๆที่เกิดขึ้นแล้วนั้น……ก็ต้องรีบเผ่นสิครับ!!!......พวกผมยกมือไหว้ทุกคนแทบไม่ทัน……พร้อมกับรีบบอกว่า……คัท!!!.......ถ่ายละครกันครับ!!!.......แล้วไอ้นภก็รีบลากผมไปขึ้นรถทันที……ปล่อยให้เหล่าพุทธศาสนิกชนนั่งมองตากันปริบๆแบบยังจับต้นชนปลายไม่ถูกกันต่อไป…..

“มึงมาที่นี่ได้ยังไง” ผมถามไอ้นภทันทีที่ขึ้นรถ

“มึงตอบกูมาก่อน ว่าทำไมมึงหายตัวไป ทำไมมึงไม่ไปเรียน ทำไมมึงปิดมือถือ และทำไมมึงถึงมาอยู่ที่นี่” ไอ้นภตอบคำถามผมด้วยคำถามรัวๆ

“…..เอ่อ……คือ……” ผมอึกอัก…..ไม่รู้จะตอบมันยังไงดีครับ

“ถ้าเป็นเพราะกูหายหัวไป…..กูขอโทษนะ……กูรู้ว่าลึกๆมึงคงน้อยใจ……กูจะพยายามจัดเวลาใหม่นะ” ไอ้นภตอบเหมือนอ่านใจผมได้ขึ้นมาซะงั้น…..แสดงว่ามึงก็รู้ตัวสินะ…..

“นภ…..กูเข้าใจ…..แล้วกูก็รู้ว่ามึงเหนื่อย……กูถึงไม่อยากจะกวนมึงไง……กูเคยคิดเสมอว่ากูอยู่คนเดียวได้…..แต่พอนานๆเข้ากูถึงรู้ว่ากูทำไม่ได้……กูคิดถึงมึง….กูแอบมีน้อยใจมึงจริงๆ…..เพราะปกติกูมีมึงอยู่ข้างๆตลอดไง…” ผมสารภาพความในใจกับไอ้นภ

“…..ขอโทษนะ…..ที่ทิ้งให้อยู่คนเดียว…....”ไอ้นภเอามือมาลูบหัวผมเบาๆ……มันอบอุ่นมากครับ…

“…..ไม่เป็นไร…..ดีขึ้นแล้วล่ะ…..มึงอยู่ตรงนี้แล้วไง….”ผมตอบ

“อืม…..แล้วทำไมต้องมาที่นี่” ไอ้นภถามต่อ

“คือ……….คงถึงเวลาที่มึงควรจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้วสินะ…….มึงตั้งใจฟังกูดีๆนะ…….วันนี้……กูมาหาบี……….” จากนั้นผมก็เริ่มเล่าเรื่องในอดีตของผมทั้งหมดให้ไอ้นภฟัง……ทั้งเรื่องครอบครัวของผม……เรื่องอุบัติเหตุของแม่…..เรื่องการย้ายที่อยู่….เรื่องของพ่อ…..เรื่องของพี่ชาร์ค……..และเรื่องของบีตั้งแต่ต้นจนถึงวันที่จากกัน…..รวมถึงสาเหตุว่าทำไมผมถึงกลายเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่วาฬ……..

ระหว่างที่ผมเล่า…..ไอ้นภฟังผมทุกคำอย่างตั้งใจ…..มันไม่ได้พูดอะไรเลย…..ไอ้นภได้แต่พยักหน้าและมองตาผม……กุมมือผม…..และคอยหยิบกระดาษทิชชู่มาซับน้ำตาให้จนผมเล่าจบ……

“………………………………………..………..ก็นี่แหละ…….อดีตทั้งหมดในชีวิตกู….”ผมพูดกับไอ้นภ

“ขอบคุณมากนะ…..ที่เล่าเรื่องสำคัญให้กูฟัง…..มึงเก่งมากที่ผ่านเรื่องทั้งหมดนี้มาได้……มึงเหนื่อยมากใช่ไหม” ไอ้นภดึงผมเข้ามากอด…

“เหนื่อยสิ…..เหนื่อยจนความรู้สึกมันชาไปหมดแล้ว…..”

“ถ้าเหนื่อยมาก……มึงก็กลับเป็นวาฬตัวจริงเถอะนะ…..บีเองก็คงเป็นทุกข์มากแน่ๆถ้ารู้ว่ามึงต้องเหนื่อยขนาดนี้มาตลอด……..ถึงเวลาที่มึงต้องให้ความสุขกับตัวเองได้แล้วนะ…….ยอมมีความสุขเสียที……มึงจะได้ยิ้มออกมาได้จริงๆ……เป็นตัวของตัวเอง…..ปล่อยความทุกข์ให้มันผ่านไปกับอดีตเถอะ……เพราะตอนนี้มึงก็ไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว…..มึงมีกูนะ…..ขอให้กูได้เป็นปัจจุบันและอนาคตของมึงเถอะ” ไอ้นภพูดกับผม……ไม่ใช่แค่ด้วยคำพูดที่ออกมาจากปากเท่านั้น……ผมสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความจริงใจที่ถูกส่งออกมาจากใจของมันอีกด้วย……

“ได้…..กูจะเป็นวาฬที่มีความสุขให้ได้…...” ผมตอบไอ้นภพร้อมกับร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเค้า

“มึงรู้ไหมว่าวันนี้ตอนที่หายตัวไป…..ทุกคนร้อนใจกันมากนะ……ยิ่งเห็นมึงปิดมือถือ…..ทุกคนก็ไม่เป็นอันทำอะไรกันเลย……หนูแม้นถึงกับโดดเรียนช่วงบ่ายบุกไปหากูที่กองถ่าย……แล้วพอกูรู้….กูก็รีบขอตัวออกมาทันที….โชคดีที่ป้าสมทรงเคลียร์ทุกอย่างให้ได้…..ที่กองเลยไม่มีปัญหา……ส่วนพวกหนูแม้นก็ช่วยกันตามหามึงกันให้วุ่นทั้งวันเลยนะ…..ไปทุกที่ที่มึงเคยไป……ขนาดตามสะพานข้ามแม่น้ำพวกมันยังแยกย้ายกันไปดูเลย…..อ้อ…..ไม่ต้องพูดถึงที่หอ…..ไอ้บอลมันพุ่งตัวกระโดดถีบจนประตูหลุดออกมาแล้ว…..คืนนี้มึงคงต้องมานอนที่ห้องกูแหละ””

“อ้าวเหรอ…..ขอโทษนะที่ทำให้วุ่นวายกันไปหมดเลย…..กูก็พึ่งเห็นว่าไม่ได้เปิดมือถือเนี่ยแหละ” ผมขอโทษออกมาเสียงอ่อย

“อะ….ยกโทษให้…..แต่มึงเห็นไหม….ว่าตอนนี้นอกจากกูแล้ว…..มึงมีเพื่อน…..มีคนที่รักมึงเป็นห่วงมึงเยอะมากกว่าที่มึงคิดนะ…..ดังนั้นเชื่อเถอะว่าตอนนี้มึงไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวจริงๆ” ไอ้นภยืนยันกับผมอีกครั้ง

“อื้ม….เชื่อแล้ว…….” ผมยิ้มให้ไอ้นภ……ไอ้นภก้มลงมาหอมแก้มผม1ครั้ง…..เล่นเอาผมหน้าแดงไปเลย

“เอ่อ…..ว่าแต่……มาที่นี่ถูกได้ไงอะ” ผมถามหลังจากนึกได้

“หึหึ……..” ไอ้นภหัวเราะในลำคออย่างชั่วร้าย

“……นี่มึงทำอะไรกับกูไว้อีกใช่มั๊ย…..มึงไม่ได้ฝังชิฟไว้ที่ตัวกูใช่มั๊ย…..” ผมเริ่มระแวง…..พลางเอามือสองข้างลูบหลังใบหู…..อ้อ……ไม่มีอะไร…..

“แหม…..มึงก็มโนเก่งนะ…..แต่ถือว่าเป็นไอเดียที่น่าสนใจ…...” ไอ้นภขำ……เดี๋ยวนะ…..มึงบอกว่าน่าสนใจเหรอ…..มึงจะแอบมาฝังชิฟที่ตัวกูช่ายม๊ายยยยยยยยยย

“เดี๋ยวๆ….อย่าพึงทำหน้าแบบนั้นกูไม่ได้คิดจะทำจริง…..เพราะเดี๋ยวนี้เทคโนโลยีเจริญ…..กูจะไปฝังทำไมให้เหนื่อย…..ตอนดูในยูทูปที่เค้าฝังชิฟให้หมามันต้องมีเครื่องมือ…...” ไอ้นภตอบ……
 
“นี่มึงถึงขนาดดูวิธีจากยูทูปแล้วเหรอ!!!…….ไอ้!@$@#$%$#%@#$%+!!!” ผมโวยวาย

“ใจเย็นๆ กูก็พูดเล่นไปงั้นแหละ…..ที่กูหามึงเจอ….ก็กูเคยใส่แอฟติดตามตัวไว้ในมือถือมึงไง……จำไม่ได้เหรอ” ไอ้นภชี้ไปที่มือถือ

“กูจำได้…..แล้วกูก็จำได้ด้วยว่ากูลบไปแล้ว!!” ผมว๊าก

“กูบอกมึงเหรอว่ากูลงไปแค่แอฟเดียว” ไอ้นภทำหน้าแบบปีศาจร้ายขึ้นมาอีกครั้ง

เท่านั้นแหละครับผมรีบค้นมือถือตัวเองดู……มันมีจริงๆด้วยครับถูกซ่อนอยู่ตามfolderต่างๆ…..สรุปไอ้ที่ลบไปแล้วมันก็กลับมา…..แถมมีอันที่ผมไม่รู้จักอีก3!!!.........คุณตำรวจช่วยด้วย!!!......ไอ้นี่มันไม่ใช่ดารา!!!!.....มันเป็นมิจฉาชีพ!!!!!!......ม่ายยยยยยยย!!!!!

“กูนั่งดูมือถือทั้งวันแต่มึงไม่เปิดมือถือกูก็เลยหามึงไม่เจอ…..จนตอนเย็นที่มึงเปิด…..พอจับสัญญานได้กูเลยรีบมามาตามหามึงอย่างที่เห็นนี่แหละ…….” ไอ้นภตอบ

“ขอบคุณนะที่หากูเจอ……”



………………………..



ต่อตอนหน้าอะจิ

 :n1:


ปล. เป็นช่วงที่เขียนยากมากครับ แก้อยู่หลายรอบเพื่อที่จะได้ถ่ายทอดความรู้สึกของตัววาฬให้ออกมาได้มากที่สุด

ขอขอบคุณทุกคอมเม้นต์นะครับ เป็นกำลังใจให้ผู้แต่งอย่างมากจริงๆเลยครับ ขอขอบคุณมากนะครับ :กอด1:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +190/-19

ออฟไลน์ PFlove

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2392
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-6

ออฟไลน์ Morake

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0

ออฟไลน์ topboyfriend

  • #นิยายวาย #นิยาย y #ความลับ รักลับๆ
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ direkraj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 261
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
ซีนที่53 เวลาของความสุขมันสั้นนัก


ระหว่างทางที่ผมกลับหอ……ผมเอามือถือมาดูว่ามีใครโทรเข้ามาบ้าง…….แน่นอนว่าพี่ดินโทรหาผมตลอดทั้งวัน เค้าคงเป็นห่วงผมมากจริงๆครับ….ส่วนเพื่อนคนอื่นๆก็โทรกันเข้ามาหลายสิบสาย……ไม่ก็ส่งไลน์มาถามด้วยความเป็นห่วงที่อยู่ๆผมหายตัวไปแถมยังติดต่อไม่ได้อีก……. ผมเลยต้องรีบไล่ตอบข้อความไปทีละคนว่าผมยังอยู่ดี…..พร้อมทั้งขอโทษขอโพยกันไปยกใหญ่……โดยคนที่ผมรู้สึกผิดด้วยที่สุดก็เห็นจะเป็นไอ้บอลเพราะหลังจากที่มันไปถีบประตูห้องผมจนพังไปแล้วก็มาพบทีหลังว่าข้อเท้ามันดันเจ็บจนเดินไม่ได้ซะงั้น หนูแม้นเลยต้องเป็นคนแบกไอ้บอลขึ้นหลังพาไปหาหมอ……ตอนนี้ก็เลยต้องใส่เฝือกอ่อนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ…..บอล…..กูขอโทษ!!!

“…..นี่แน่ใจใช่มั๊ยว่าไอ้บอลใช้เท้าถีบ…...” ผมถามไอ้นภขณะยืนอ้าปากค้างมองประตูหน้าห้องตัวเอง

“……กูก็ไม่เห็นเหตุการณ์…..แต่แม้นมันบอกมาทางโทรศัพท์……..ยืนยันว่าใช้เท้าถีบอะนะ……” ไอ้นภที่เหวอไม่แพ้กันหันมาตอบ……ตอนแรกผมก็นึกว่าแค่กลอนหลุด……แต่จริงๆนี่มันหลุดมาทั้งบานเลยน่ะสิครับ!!……..กลอนก็หัก…..บานพับก็พัง……แถมไม้ประตูยังแตกเป็นรูอีกต่างหาก!!!

“……กูว่าก็สมควรแล้วที่ไอ้บอลต้องเข้าเฝือก…..งั้นคืนนี้กูคงต้องไปนอนห้องมึงแล้วล่ะ” ผมพูดกับไอ้นภ

“ก็ต้องแบบนั้นแหละ”ไอ้นภตอบ

“ขอบคุณนะ…..แต่…..จะว่าไป…..นี่ก็จะเป็นครั้งแรกเลยนะที่กูจะได้ไปนอนห้องมึง”

เอาจริงๆคือ ตั้งแต่รู้จักกันมาไอ้นภมันบุกเข้ามาอยู่ห้องผมแต่ฝ่ายเดียวเลยครับ ทั้งกินทั้งนอน ทั้งอ่านหนังสือ ทุกอย่างที่ทำด้วยกันก็อยู่ที่ห้องของผมทั้งหมด……ผมเคยเข้าไปหามันที่ห้องแค่ไม่กี่ครั้ง…..แถมแต่ละครั้งก็อยู่แค่แป๊บเดียวเท่านั้นเอง…..

“ตื่นเต้นไหมล่ะ ได้ย้ายเข้าเรือนหอ สงสัยจะไม่ได้นอนกันล่ะคืนนี้” ไอ้นภหันมาแซวผม…..ด้วยสายตาและรอยยิ้มที่แสนเจ้าเล่ห์……เอาจริงๆผมว่ามันไม่ได้แค่แซวแหงๆ!!

“เดี๋ยวโดน!!…..เอาใหญ่เชียวนะเดี๋ยวนี้” ผมหันไปส่งสายตาพิฆาต

“แหม….ยังไม่ทันไร….จะให้เอาใหญ่เลยนะ”  ไอ้นภยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนผมต้องถอยหลังไปติดกำแพง

“พอเลยๆ อย่ามาแกล้งกู!!”

“กูไม่ได้แกล้งมึง กูพูดจริง ถ้าไม่เชื่อก็…..นี่ไง!!!” ไอ้นภพูดเสร็จก็หอมผมทันทีครับ…….ว๊ากกกกกกก……เขินนนนนนนน…….ไอ้คนฉวยโอกาส!!! ....ไอ้!@!@$#@$@!@#!@#$$%$T#$@!!!

“กู….กู….กูจะไปอาบน้ำแล้วโว๊ย!!” ผมไม่รู้จะด่ามันยังไงดี…..หนีไปอาบน้ำก็ได้ครับ!!!

“อาบให้หอมๆเลยนะ กูจะได้ดมทั้งคืน” ไอ้นภพูดไล่หลังมา……โอ๊ย……เขินนนนนนนน


…………………………………..


หลังจากที่อาบน้ำเสร็จ ผมก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็เดินไปหาไอ้นภที่เตียง…….กะว่าจะไล่มันไปอาบน้ำต่อซะหน่อย…….แต่พอไปถึงมันดันหลับไปแล้วน่ะสิ…….คือเอาจริงๆก็พอเข้าใจได้ครับ…..เพราะเท่าที่ผมรู้……ไอ้นภมันทำงานหนักมากจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายคืนติดต่อกันเพราะต้องเร่งปิดกองละคร……..แถมวันนี้มันยังต้องออกไปตามหาผมให้วุ่นอีก…….มันต้องเหนื่อยมากแน่ๆครับ…….ปล่อยให้มันนอนต่อไปอีกหน่อยละกัน……..

ห้องของไอ้นภมันเป็นห้องที่สะอาดและข้าวของทุกอย่างก็ถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบครับ…….ผิดกับจินตนาการตอนแรกของผม ที่คิดว่าห้องของมันต้องเป็นห้องที่รกเลอะเทอะตามประสาชายโสดนิสัยสุดเถื่อนอย่างมันแน่นอนครับ……แต่พอผมรู้จักมันไปเรื่อยๆผมกลับต้องมองมันใหม่…….จริงๆมันเป็นคนที่มีความละเอียดอ่อน มีความอ่อนโยนสูง มีวินัย มีระเบียบตรงไปตรงมาเหมือนกับห้องของมันนี่แหละครับ….ตัวจริงของมันเป็นคนที่เข้าใจง่ายและไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่มันพยายามจะแสดงให้คนอื่นเห็น….

และไอ้ที่เกินจินตนาการอีกอย่างของผมก็คือ กระสอบทรายที่ถูกแขวนอยู่กลางห้องนี่แหละครับ………..ไอ้นภมันลุกขึ้นมาออกกำลังกายโดนการเตะต่อยกระสอบทรายอย่างบ้าคลั่งเกือบทุกเช้า…….ด้วยเหตุผลที่ว่าเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับฉากบู๊ในอนาคต………ไอ้กิจกรรมนี่เองจึงเป็นที่มาของเสียงประหลาดที่ทำให้ผมต้องสะดุ้งตื่นตั้งแต่รุ่งสางเกือบทุกวันมาหลายเดือน…….เกลียดมัน!!!

นอกจากนั้นห้องของไอ้นภก็ยังมีชั้นหนังสือขนาดใหญ่ที่มีหนังสือนิยายและดีวีดีภาพยนตร์จำนวนมากถูกเก็บเรียงรายเอาไว้อยู่…… ไอ้นภมันเป็นคนที่จริงจังกับงานมากครับ…..มันมีการเตรียมตัวอย่างดีในทุกๆเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นการตีความอารมณ์ของตัวละคร วิธีคิดในบทที่มันต้องเล่น แม้กระทั่งรายละเอียดเล็กๆน้อยๆที่มันก็ไม่เคยจะปล่อยให้หลุดไปเลยสักนิด…….มันใส่ใจในทุกรายละเอียด ทำการบ้านอยู่ตลอดเวลา…….ซึ่งทั้งหมดนี่ก็สมควรแล้วครับ สำหรับรางวัลจำนวนมากที่ไอ้นภได้มาตลอดเวลาหลายปี…….

ถัดจากตู้หนังสือก็เป็นประตู……..ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าหลังประตูนั้นเป็นห้องอะไรครับ….ผมไม่เคยเข้าไปและก็ไม่เคยเห็นไอ้นภเปิด…… ผมรู้แต่ว่าไอ้นภเลี่ยงที่จะพูดถึง…….ห้องนี้เป็นห้องริมสุด…….ไม่มีประตูทางเข้าอื่นอีก ….. ผมเคยถามไอ้นภ….แต่มันก็ไม่ยอมตอบผมจริงๆจังๆสักที……มันมักมีประเด็นอื่นพูดขึ้นมาจนทำให้ลืมเรื่องห้องนี้ไปทุกครั้ง…..

ว่าแล้ววันนี้ก็อาจจะเป็นวันดีก็ได้ครับ……ที่ผมจะได้เข้าไปดู เพราะไอ้นภมันยังหลับอยู่……จะได้รู้สักทีว่าไอ้นภมันซ่อนอะไรไว้…..ทำไมถึงดูมีพิรุธ……โอกาสทองแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆครับ….. ว่าแล้วผมก็เลยเดินไปเปิดประตูบานนั้น…..เยี่ยม……ไม่ได้ล็อค!!

หลังประตูบานนั้นเป็นอีกห้องหนึ่งครับ……ห้องนี้มีขนาดใหญ่พอๆกับห้องที่ผมอยู่…..แต่ต่างกันตรงที่ผนังรอบๆไม่มีหน้าต่าง……. และทั่วผนังทุกด้านถูกติดไว้ด้วยกระดาษโน้ต รูปภาพและกระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่……มีการเขียนแผนที่และแปะข้อมูลต่างๆไว้เต็มไปหมด…….น่ากลัวสัดครับ!!!!.......เหมือนผมหลุดเข้ามาในห้องขององค์กรลับที่ไหนสักแห่ง!!!

แต่พอผมเข้าไปอ่านใกล้ๆ ผมถึงได้รู้ว่าข้อมูล รูปภาพและเรื่องราวต่างๆที่ถูกแปะและเขียนเอาไว้อยู่นั้น เป็นเรื่องราวของตัวละครและรายละเอียดจากบทหนังที่ไอ้นภกำลังแสดง……ค่อยโล่งอกหน่อย……ผมนึกว่ากำลังใช้ชีวิตอยู่กับฆาตกรโรคจิตซะอีก……มิน่าไอ้นภถึงไม่เคยพาผมเข้ามาในห้องนี้ แถมยังเลี่ยงที่จะพูดถึงตลอด…..มันคงกลัวว่าผมจะตกใจจนหลอนกับสภาพห้องล่ะมั้งครับ…..

ส่วนที่กลางห้องมีโต๊ะทำงานอยู่ตัวหนึ่ง…..บนโต๊ะมีบทหนังและละครถูกวางเอาไว้…….ทุกเล่มถูกจัดเรียงลำดับเป็นหมวดหมู่……แต่ละเล่มมีการพิมพ์ออกมาอย่างดี……. ติดกระดาษโน๊ตไว้ว่ามาจากค่ายไหน…..ซึ่งทุกค่ายล้วนแต่เป็นค่ายใหญ่ๆทั้งในและต่างประเทศ…… สมกับเป็นมืออาชีพจริงๆครับ

หลังจากที่ผมเดินดูรอบๆอย่างเพลิดเพลินจนหนำใจไปแล้วนั้น……ผมก็คิดว่าคงถึงเวลาอันสมควรที่จะกลับไปหาไอ้นภ…..ไม่งั้นถ้ามันตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าผมอยู่ในนี้ มันคงอาละวาดผมแน่ๆ…..ขี้เกียจโดนมันทำโทษครับ…..ซึ่งมันก็คงไม่ได้ใช้วิธีปกติ…..เอ่อ…..มันคงทำนู่นทำนี่กับผมสารพัดแน่นอน…..

ตุ๊บ!!......อิ๊บหายแล้ว!!......ผมทำบทละครบนโต๊ะมันตกลงมา…..ดีนะเสียงไม่ดัง…..ไม่งั้นไอ้นภมันได้ตื่นขึ้นมาแน่ๆ…….แต่ เอ……ทำไมเล่มนี้ไม่มีชื่อค่ายแปะไว้…..แถมในเล่มก็เขียนด้วยลายมือทั้งหมดอีก…….นี่มัน…..ลายมือไอ้นภนี่นา……มันเขียนเองเหรอ……บทละครเรื่อง ‘ผมกับมัน ไอ้พระเอกซีรี่ย์วาย!!!’…..ชื่อน่าสนุกดีแฮะ….ลองอ่านดูหน่อยดีกว่า….

……ละครเรื่องมันนี้เกี่ยวกับความรักของผู้ชายสองในรั้วมหาวิทยาลัย…..สองคนที่แตกต่างกันอย่างมากต้องมาเจอกันด้วยความบังเอิญทั้งเรียนด้วยกัน อยู่หอเดียวกัน…..คนนึงเป็นดาราตกอับ…..อีกคนเป็นหนุ่มซื่อที่พึ่งเข้ามาเรียนกรุงเทพ…… ตัวละครน่ารักดีครับ…..ถ้าไอ้นภได้เล่นต้องตลกมากแน่ๆ

ดาราตกอับจำเป็นต้องรับงานละครวาย เพราะถ้าพลาดงานนี้อีกเค้าจะหมดอนาคตในวงการ…..แต่ทำยังไงก็เล่นไม่ได้เพราะไม่เข้าใจความรักของผู้ชายสองคน……ดาราตกอับเลยบังคับให้หนุ่มซื่อซ้อมละครด้วย เพื่อมันจะได้รู้วิธีเข้าใจตัวละคร……เรื่องราวต่างๆดำเนินไปจนทั้งสองคนใกล้ชิดกัน เริ่มเปิดใจให้กัน…….ยอมรับซึ่งกันและกัน……แต่ยังไม่ทันไรก็มีตัวร้ายโผล่ออกมา…..เป็นรุ่นพี่ที่พยายามมอมยาหนุ่มซื่อ……แต่ดาราตกอับไปช่วยไว้ได้ทัน…..ความรักเลยเริ่มก่อตัว……เมื่อเวลาผ่านไปหนุ่มซื่อดันได้เข้าวงการโดยบังเอิญ…..ทำให้ดาราตกอับเริ่มหึง………

เดี๋ยวนะ!!!........นี่มันไม่ใช่เรื่องแต่ง.......นี่มันเรื่องของผมกับไอ้นภ!!!........ไอ้นภเอาเรื่องของเรามาเขียนเป็นบทละครงั้นเหรอ!!!......นี่มันอะไรกัน……ผมงงไปหมดแล้ว…….แต่ละประโยคที่ตัวละครคุยกัน……มันเป็นคำพูดที่ผมกับไอ้นภรู้กันแค่สองคนเท่านั้น……..ทำไมไอ้นภเอามาเขียนแบบนี้……มันละเอียดยิ่งกว่าไดอารี่ซะอีก…..

เรื่องทุกอย่างถูกบรรยายอย่างละเอียดทั้งการแข่งกีฬา การประกวดเดือนมหาวิทยาลัย ทั้งเรื่องที่ไอ้นภไม่มีเวลาให้ผม……..บทละครบรรยายไว้โดยละเอียดมาเรื่อยๆจนถึงเมื่อวาน…..…วันที่หนุ่มซื่อน้อยใจและกลับมาไม่ยอมคุยกับดาราตกอับ…..ขณะที่ดาราตกอับรู้สึกผิด……..เดี๋ยวนะ…….ถ้าไอ้นภมันเขียนขึ้นมาจากความทรงจำ……เรื่องทั้งหมดมันควรจะหมดแค่เมื่อวานสิ……แต่ทำไม…..หน้าสุดท้าย……มันถึงมีบทของคืนนี้ถูกเขียนเอาไว้แล้วด้วยล่ะ!!!





…………………………..




ต่อตอนหน้านะครับ


 :n1:



ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-7

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +190/-19

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

เอ๋........หมึกพิเศษ  เขียนแล้วเป็นจริงเหรอ?  หุหุ

ออฟไลน์ PFlove

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0

ออฟไลน์ direkraj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
เดี๋ยวนะ มีปัญหาอีกแล้วเหรอ :z3:

ออฟไลน์ Morake

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 261
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
ซีนที่54 การลาจาก



ในบทละครแผ่นสุดท้ายเป็นซีนที่เขียนเอาไว้ว่า


---------------------------- เริ่มซีน‘การลาจาก’ ----------------------------


หลังจากที่ดาราตกอับกลับมาจากกองถ่าย เค้าก็เข้ามาหาหนุ่มซื่อในตอนกลางคืน แล้วบทสนทนาก็เริ่มขึ้น

ดาราตกอับ: ตื่นอยู่หรือเปล่า

หนุ่มซื่อ: อืม

ดาราตกอับ: กูมีเรื่องจะถามมึง

หนุ่มซื่อ: ถามว่า?

ดาราตกอับ: มึงรักกูไหม

หนุ่มซื่อ: (หนุ่มซื่อเงียบไปพักนึงก่อนจะตอบ)…….รักสิ……..กูรักมึงไปแล้ว

ดาราตกอับ: ขอบคุณนะ

หนุ่มซื่อ: (หนุ่มซื่อยิ้มก่อนที่จะเข้าไปกอดดาราตกอับแล้วถามว่า) แล้วมึงรักกูไหม

ดาราตกอับ: กูก็…….(ดาราตกอับนิ่งไปพักนึงก่อนที่จะผลักหนุ่มซื่อออก)

หนุ่มซื่อ: (หนุ่มซื่อตกใจพยายามจะเข้าไปหาดาราตกอับพร้อมกับพูดขึ้นว่า)….เกิดอะไรขึ้น…

ดาราตกอับ: (ดาราตกอับถอยหนีก่อนที่จะพูดว่า)…..กูขอโทษ….

หนุ่มซื่อ: มึงจะขอโทษกูเรื่องอะไร

ดาราตกอับ: กูหลอกมึงต่อไปไม่ได้……ทั้งหมดนี้มันไม่จริง……มันไม่เคยจริง…..กูเคยบอกมึงแล้วใช่ไหมว่ามันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของการแสดง…..กูไม่คิดว่ามึงจะเลยเถิดไปถึงขนาดนี้…..

หนุ่มซื่อ: …..มึงพูดเรื่องอะไร……กูไม่เข้าใจ……

ดาราตกอับ: ก็พูดเรื่องเราสองคนไง!!!….เรื่องที่จริงๆแล้วกูไม่ได้รักมึง!!!......กูทนไม่ไหวแล้วที่จะทำให้มึงเข้าใจผิดแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ….กูพยายามตีตัวออกห่างจากมึงแล้วแต่เหมือนมึงจะยังไม่รู้ตัว…….กูอึดอัด…….กูเลยต้องบอกมึงตรงๆว่ากูรู้สึกกับมึงได้แค่เพื่อน!!!

หนุ่มซื่อ: เพื่อน…..แค่เพื่อนงั้นเหรอ!!

ดาราตกอับ: .ใช่!!! แค่เพื่อน!!!…..กูบอกมึงอีกทีนะ…..ว่ากูไม่เคยรักมึง!!!......หลังจากวันนี้ไปกูจะออกไปจากชีวิตมึง!!! (ดาราตกอับพลักหนุ่มซื่อล้มลง และหนีออกจากห้องไป)


---------------------------- จบซีน‘การลาจาก’ ----------------------------



ทันทีที่อ่านจบ ผมรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว…..หัวของผมชาไปหมด…..เหมือนโดนใครสักคนเอาค้อนมาทุบเข้าอย่างแรง……. ไม่ว่าผมจะอ่านสิ่งที่อยู่ในมือซ้ำไปซ้ำมาอีกกี่ครั้ง ใจความทุกอย่าง คำทุกคำ ตัวอักษรทุกตัวก็ยังคงเหมือนเดิม….ผมไม่ได้อ่านผิด…..ทุกอย่างถูกเขียนลงไปแบบนั้นจริงๆ…..นี่มันอะไรกัน…..ถ้าทั้งหมดนี้มันคือเรื่องของผมกับไอ้นภ…..แสดงว่าทั้งหมดที่ผ่านมาระหว่างเราสองคนมันไม่ใช่เรื่องจริง……มันไม่เคยจริง……และไอ้นภวางแผนที่จะสารภาพกับผมคืนนี้อย่างงั้นเหรอ…….

“วาฬ!! มึงเข้ามาทำอะไรในนี้!!” ไอ้นภพรวดเข้ามาพูดกับผมด้วยตกใจ…..แน่นอนว่าผมเองก็ตกใจไม่แพ้กัน……ดีที่ผมยืนหันหลังให้ไอ้นภอยู่…..ผมเลยรีบวางบทละครลงบนโต๊ะโดยที่ไอ้นภไม่ทันเห็น

“อ๋อ….กูเห็นมึงนอนอยู่….กูก็เลยเดินมาดูอะไรเรื่อยเปื่อย” ผมหันไปตอบพร้อมกับหลบสายตาไอ้นภ

“เฮ้อ….กูอุตส่าห์พยายามเลี่ยงไม่ให้มึงรู้เรื่องห้องนี้ สุดท้ายมึงก็เห็นจนได้……มึงตกใจไหม” ไอ้นภถาม

“ตกใจเรื่องอะไร”

“ก็….สภาพห้องไง…..กูกลัวมึงช็อค……แบบว่า…..เห็นแล้วมึงอาจจะเข้าใจผิดว่ากูเป็นสายลับไม่ก็ฆาตกรโรคจิต” ไอ้นภค่อยๆสารภาพความในใจออกมา

“ไม่หรอก…..ทั้งหมดนี่ก็เพื่องานแสดงไม่ใช่เหรอ” ผมตอบไอ้นภพร้อมกับยิ้มอ่อนๆให้มัน

“ใช่แล้ว ทุกอย่างก็เพื่องานแสดง” ไอ้นภยิ้มตอบ……ทำไมประโยคนี้ของมันทำให้ผมเจ็บเหลือเกิน

“ปะ…..ไปห้องนู้นกันเถอะ….” ผมบอกไอ้นภพร้อมเดินนำมันออกมา

พอออกมาแล้ว ผมก็รีบไล่ไอ้นภไปอาบน้ำ ซึ่งไอ้นภก็ยอมไปแต่โดยดี……ระหว่างที่รอมันอาบ…..ผมไม่รู้จะทำอะไร  ได้แต่ลุกๆนั่งๆ เดินวนไปมาอยู่ในห้อง……เอาจริงๆผมทำตัวไม่ถูกครับ……ผมควรจะถามมันตรงๆดีไหม…..ว่าไอ้สิ่งที่ผมเห็นคืออะไร……มันเป็นแค่ความบังเอิญ….หรือว่านั่นเป็นความตั้งใจจริงตั้งแต่แรก…..แล้วถ้าทุกอย่างเป็นไปตามนั้น…..เราสองคนจะยังมองหน้ากันได้อยู่อีกเหรอ……ผมกลัวครับ….กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงข้อนี้เหลือเกิน…. จริงสิ…..ผมหลอกถามป้าสมทรงก็ได้นี่…….ป้าต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับงานของไอ้นภอยู่แล้ว……


เฮ้ย!! เสียงน้ำในห้องน้ำหายไปแล้ว!!......ไอ้นภอาบเสร็จแล้ว!!!......เอาไงดี….ยืนหรือนั่ง…..ทำหน้ายังไงดี…..พูดกับมันเลยดีมั๊ย……เอาวะ……ลงไปแกล้งหลับเลยละกัน!!!

“วาฬ….อ้าวหลับแล้วเหรอ” ไอ้นภพูดขึ้น ขณะที่ผมหันหลังแกล้งหลับอยู่บนเตียง…..

ผมพยายามนอนให้นิ่งที่สุด….ให้เหมือนหลับจริงที่สุด……สงบที่สุดแต่หัวใจของผมนั้นเต้นเร็วจนแทบระเบิดออกมาอยู่แล้ว……..หลังจากที่ไอ้นภคงใส่เสื้อผ้าเสร็จ ผมก็ได้ยินเสียงมันเดินมาที่เตียง……ผมรู้สึกได้ว่ามันลงมานั่งอยู่ข้างๆผม

“ ตื่นอยู่หรือเปล่า” ไอ้นภพูดขึ้นมา…….นี่มัน……ประโยคเดียวกับที่เขียนในบทละครนี่!!

“อืม” ผมเผลอส่งเสียงออกไป!!!......ไอ้วาฬ!!!......ไอ้ปัญญาอ่อนมึงจะตอบไปทำไม!!!.....แถมดันเหมือนในบทอีก!!!......เอาไงดีวะ…..นอนนิ่งๆต่อไปละกัน

“ กูมีเรื่องจะถามมึง” ไอ้นภพูดตามบทต่อ……นี่มันเรื่องจริงใช่ไหม……..เอาไงดีวะ……ไม่ตอบ!!! กูต้องไม่ตอบ!!!

“……………….”ผมแกล้งหลับต่อไป…..ผมรู้สึกได้ว่าไอ้นภเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้หน้าผม

“มึงรักกูไหม” ไอ้นภถามเบาๆที่ข้างหูผม

ผมอยากจะตะโกนบอกมันไปดังๆ!!!. …….รักสิ……..กูรักมึงไปแล้ว!!!.......ตอบแบบเดียวกับที่มึงเขียนลงไปในบทละครบ้าๆของมึงนั่นไงล่ะ!!!........แต่ตอนนี้ผมทำได้แค่เก็บสิ่งเหล่านี้ไว้ภายในใจ……

สักพักไอ้นภก็โน้มตัวมากอดผมจากด้านหลัง…..ก่อนจะมันพูดกับตัวเองเบาๆว่า

“เฮ้อ…..มึงหลับไปซะละ…..กูอยากจะบอกมึงว่า……กูรักมึงนะ……”

ตอนนี้หัวใจผมเต้นแรง…….มันไม่เหมือนในบทละคร!!……ไอ้นภมันรักผม!!…….ผมต้องหันไปบอกมันว่าผมก็รักมันเหมือนกัน!!

“…..กูขอโทษ….”ไอ้นภพูดคำถัดมาออกมาก่อนที่ผมจะได้หันไปพูดกับมันอย่างที่ใจคิด……ซึ่งนั่นทำให้ผมชะงักไป

“……….กูเคยบอกมึงแล้วใช่ไหมว่ามันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของการแสดง…..กูไม่คิดว่ากูจะเลยเถิดไปถึงขนาดนี้…...”

ประโยคที่เหมือนไอ้บทละครบ้านั่นถูกพูดออกมาจากปากของไอ้นภ…….ตัวหนังสือที่ผมอ่านแล้วรู้สึกเจ็บ…..มันยังไม่เจ็บปวดเท่ากับการที่ได้ยินออกมาจากปากคนที่ผมรัก…….ความรู้สึกของผมเหมือนกำลังถูกฆ่า…….ทำไมมันเจ็บปวดได้ถึงขนาดนี้……..หัวใจผมกำลังพังทลายลงไปอีกครั้งนึง……..น้ำตาผมไหลออกมาไม่รู้ตัว…….ผมขอให้ทั้งหมดนี้เป็นแค่ฝันไป



…………………………….



ต่อตอนหน้าอะจิ

 :n1:









ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +190/-19

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

ออฟไลน์ direkraj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0

ออฟไลน์ Morake

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด