(Mpreg)โซ่รักคล้อง(หัว)ใจ(นาย)EP.34 (เธียรXบีม)การพบกันในฐานะศัตรูตัวร้าย P1,P2
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: (Mpreg)โซ่รักคล้อง(หัว)ใจ(นาย)EP.34 (เธียรXบีม)การพบกันในฐานะศัตรูตัวร้าย P1,P2  (อ่าน 9772 ครั้ง)

ออฟไลน์ Alessa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
EP.33.2 (พี่ไปส์Xเป็กซ)น้องฟันกระต่ายP1

Part’ s ไปส์ ผมกลับไปห้องเพื่อไปเปลี่ยนชุดและไปเอาเสื้อผ้าให้เป็กซ์ หมอบอกว่าน่าจะออกได้ตอนบ่ายๆ ผมก็ขับรถกลับมา ผมบอกแม่ว่า ว่าที่ลูกสะใภ้มีเรื่องเลยต้องนอนโรงพยาบาล เห็นเป็กซ์บอกว่าว่าที่แม่ยายผมก็จะมาอีก เลยต้องแต่งตัวให้ดูสภาพ แม่ยายจะได้วางใจ ฝากชีวิตลูกเขากับผมได้

“พี่ไปส์ ซื้ออะไรมาอ่ะครับ” เป็กซ์ถามผม ตอนนี้เขาไม่ต้องมีสายน้ำเกลือและยาฆ่าเชื้อแล้วและอาจจะได้กลับบ้านวันนี้ด้วย

“น้ำเต้าหู้ไง เห็นเราชอบกินไม่ใช่เหรอ” ผมถามคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้พร้อมกับเทใส่ถ้วยให้หนุ่มน้อยที่นั่งมองผมตาแป๋ว

“หมอลงตรวจหรือยังครับตอนที่พี่ไม่อยู่” ผมถามเป็กซ์

“ยังครับแต่พี่พยาบาลเขาเข้ามาเจาะเลือดผมเพื่อส่งตรวจให้ก่อนแล้วครับ” เป็กซ์บอกผม

“พี่ไปส์ พี่ไม่รังเกียจผมเหรอ ที่ผมเคยผ่านคนไม่ดีมาก่อน” ผมหันมามองคนที่ถามผม เขาหลุบตามองพื้น

“ก็แค่ผ่านไม่ใช่เหรอ พี่เองก็เคยผ่านคนไม่ดีมา คนเราทุกคนแหละครับก็ต้องเคยผ่านวันเวลาที่แย่ๆ เพื่อมาเจอวันที่ดีดีหลังจากที่เราได้ผ่านเรื่องร้ายๆ ไปแล้ว ไม่มีใครจะอยู่วันที่แย่ๆ ไปตลอดหรอกครับ” ผมเดินมาจับมือเป็กซ์ มากุมเอาไว้

“ผมเชื่อแล้วว่าผมไม่ได้อยู่กับวันที่แย่ที่สุดไปตลอด เพราะว่าวันนี้ผมได้ก้าวข้ามวันแย่ๆ นั้นออกมาแล้วและผมได้เจอพี่แล้วไงครับ นี้แหละคือวันดีดีของผม” มุมปากผมกะตุ๊กขึ้นเป็นรอยิ้มทันที

“ฟ้อด!” ผมหอมแก้มเป็กซ์ ผมใช้ฝ่ามือลูบประคองใบหน้าเป็กซ์เอาไว้ เขายิ้มให้ผม ดูรอยยิ้มนี้ดีกว่าทุกครั้งแสดงว่าเขาเข้มแข็งพอแล้ว

“ต่อไปห้ามดื้อกับพี่ด้วยนะครับ กระต่ายน้อยของพี่” ผมพูดคนที่ผมชมว่าเขาเป็นกระต่ายน้อยของผม เขารีบหุบยิ้มทันที

“อ้าวทำไมล่ะ “ผมถามเป็กซ์ก่อนจะดันโต๊ะสอดเข้าไป เป็กซ์จะได้ดื่มน้ำเต้าหู้ที่ผมแวะไปซื้อมาให้ ผมไม่ลืมฉีกปาท่องโก๋ให้ เพราะว่าเป็กซ์เขาชอบทาน และเขาก็ชอบทำให้ผมเช่นกัน

“ก็ผมไม่ชอบฟันกระต่ายของผม ผมเคยขอเงินแม่ไปเอาออกและใส่ฟันที่ไม่ใช่ฟันกระต่าย ตอนเด็กๆ เพื่อนชอบล้อผม แอบนั่งร้องไห้ด้วยน่ะ เขาล้อว่าผมชอบกินแครอทและนั้นมันทำให้ผมไม่เคยกินแครอทต่อหน้าเพื่อนเลย” เป็กซ์พูด

“แต่พี่ชอบ ห้ามไปเอาออกเด็ดขาด เอาออกนี่เคืองเลยนะ เพราะว่าพี่ชอบหนุ่มฟันกระต่าย มันทำให้พี่ใจสั่น” ผมพูดกับเป็กซ์ ผมจับมือนั่นมาไว้ที่อกผม ใส่ผมสั่นจริงๆ แค่เขายิ้มให้เท่านั้น เป็กซ์คงสัมผัสได้ เขาเงยหน้ามองผม ก่อนจะพยักหน้าหงึก ๆ เหมือนเด็กน้อย

“วันนี้ว่าที่แม่ยายพี่จะมาหาลูกชายเขาตอนกี่โมงครับ” ผมถามเป็กซ์

“ผมบอกแม่ว่าเขาให้เยี่ยมได้ตอนสิบเอ็ดโมงนะครับ “เป็กซ์บอกผม

“พี่ไปหาเสื้อผ้าที่ดูสุภาพมาใส่ เป็กซ์คิดว่าแบบนี้โอเคไหม พี่กลัวแม่ของเป็กซ์จะดูว่าพี่เป็นผู้ใหญ่ไม่พอที่จะดูแลลูกเขา” ผมพูด ผมสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนสวมกางเกงสแลค ซึ่งปกติผมไม่ค่อยชอบสวมกางเกงสแลคเท่าไหร่ถ้าไม่ใช่งานสำคัญจริงๆ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นกางเกงยีนมากกว่าผมขาลุยและออกแนวแร็ปเปอร์มากกว่าเวลาไปเที่ยว

“พี่ไปส์ แม่ผมนะไม่ใช่คนที่มองคนแค่การแต่งกายและแม่ผมเขารักผม ดังนั้นแม่ผมจะรักคนที่ผมรักแน่นอน” เป็กซ์พูด มันทำให้ผมสะบัดหน้าไปมองคนที่พูด เขารีบก้มลงกินน้ำเต้าหู้ทันที ผมนี่รีบก้มลงมองหน้าเขา

“รักพี่แล้วเหรอ” ผมถามเป็กซ์ ผมพยายามมองแววตาคู่นั้นแต่เขาพยายามหันหนีผมแถมยังกลบเกลื่อนด้วยการกินน้ำเต้าหู้แทน ผมก็พยายามดึงเอาไว้

“จะกิน!!” คนที่เขินทำท่ารีบกินใหญ่เลย ดูซิก้มหน้าก้มตาตักใหญ่เลย เขินแน่ๆ

“บอกพี่ก่อนซิ เป็กซ์รักพี่แล้วใช่ไหมครับ” ผมถามเป็กซ์ เขาเงยหน้าขึ้นมามองผม

“จะไม่รักได้ไง เล่นไปช่วยผมขนาดนั้น ใจผมไม่แข็งพอนี่ครับ” เป็กซ์หันมาพูดกับผม ผมก็ยิ้มจนแก้มปริเลย แต่จังหวะนั้นประตูห้องพักเป็กซ์ก็เปิดออกและคนที่เข้ามาคือเฮียภีม หรือหมอภีมปภพ แต่ว่ามากับม๊าผม

“ม๊า!!!” ผมหันเรียกม๊า ด้วยอาการตกใจ

“เจอจนได้เจ้าลูกตัวดี “ม๊าผมพูดก่อนจะหันไปชำเลืองตามหมอภีมปภพหลานชายม๊าผมเอง

“งั้นผมไปก่อนนะครับอี๊ ผมมีคนไข้นะครับ คุยกันตามสบายเลยนะครับ “เฮียภีมบอกกับม๊าผม ก่อนที่เฮียจะหันมาโบกมือให้ผม ม๊าเดินเข้ามาในห้องคนไข้

“เป็กซ์นี้ม๊าของพี่ครับ” ผมแนะนำ เป็กซ์ให้รู้จักม๊าของผม เป็กซ์ยกมือไหว้ม๊า ม๊าเดินมามองเป็กซ์ก่อนจะหันมามองหน้าผม ม๊าส่งกระเช้าผลไม้ให้ผมรับไป “ปึก!” ม๊ายิ้มให้ผมขณะที่ส่งกระเช้าผลไม้ที่มาเยี่ยมลูกสะใภ้แต่แอบวางแรงไปนะม๊านะ

“คนนี้แฟนเราใช่ไหมไปส์” ม๊าถามผม ผมพยักหน้า

“หน้าหน้าตาน่ารักดีน่ะ แล้วนี่เป็นอะไรไปล่ะ ไม่สบายเหรอ” ม๊าถามเป็กซ์ ผมหันมามองหน้าม๊าก่อนจะดึงแขนมาออกมานิดนึง ม๊าก็มองหน้าผม

“ม๊า ผมบอกตรงๆ น่ะ น้องเขาโดนทำร้ายมา ผมไม่อยากให้ม๊าถามน้องเยอะ คือมันสะเทือนจิตใจลูกสะใภ้ของม๊า เรื่องมันไม่ดีอ่ะ แต่ไม่ใช่น้องเขาไม่ดีน่ะ แต่ดันซวยไปเจอคนไม่ดี” ผมกระซิบพูดกับม๊า พร้อมกับชะเง้อคอมองเป็กซ์ก่อนจะฉีกยิ้มให้ว่าไม่มีอะไร พี่เอาอยู่ เป็กซ์ก็ชะโงกคอมองผมอยู่บนเตียงคนไข้ คิ้วนี้ขมวดกันเป็นปมเชียว

“นะม๊านะ ผมขอ” ผมพูดอ้อนกับม๊าของผม ม๊ามองหน้า “เฮ้อ!! เบื่อลูกอ้อนเราจริงๆ” ม๊าพูดก่อนจะพยักหน้า

“แล้วม๊าว่าอะไรเขาหรือยังล่ะ และถ้าน้องเขาเคยเจอคนไม่ดีมา เราก็อย่าไปทำให้น้องเขาเจอแบบนั้นอีกล่ะ ถ้าเขาเลือกมาเป็นแฟนเราแล้ว เพราะทุกคนไม่อยากเจอกลับไปซ้ำทางเดิมกันทั้งนั้นแหละ “ม๊าบอกผม ผมพยักหน้ากับม๊า และม๊าก็เดินกลับไปหาเป็กซ์

“เป็นไงลูก ดีขึ้นหรือยัง” ม๊าถามเป็กซ์

“ดีขึ้นแล้วครับ คุณ…”

“เรียกม๊าหมือนพี่ไปส์ก็ได้ลูก เพราะว่าเขาบอกม๊าแล้วว่าเราเป็นแฟนเขา” ม๊าพูดก่อนจะหันมามองผม

“ครับม๊า” เป็กซ์พูด

“พอดีม๊าแวะมาหาอี๊เรานะ เลยแวะมาดูเราด้วย เห็นหายหัวไปตั้งแต่เมื่องาน นึกว่างอนอะไรป๊าหนักหนาไม่ยอมกลับบ้าน “ม๊าพูดก่อนจะหันมามองผม

“งั้นม๊ากลับก่อนล่ะ มีอะไรก็โทรหาม๊าแล้วกันน่ะไปส์”

“เราก็พักผ่อนเยอะๆ “ม๊าบอกว่าที่ลูกสะใภ้

“ครับม๊า ขอบคุณนะครับ” เป็กซ์ยกมือไหว้ม๊าผม “ผมคงดูแลน้องเขาก่อนนะครับม๊า “ผมหันมาอ้อนม๊าผม

“พาน้องไปทานข้าวบ้านด้วยล่ะ ยังไงก็ต้องให้ป๊าเขารู้จัก รู้ไหมไปส์ “ม๊าบอกผมก่อนจะหันมาแตะแขนเป็กซ์ "ม๊าไปก่อนนะลูก"ม๊าหันมาบอกเป็กซ์รอยยิ้มของม๊าคงทำให้เป็กซ์คลายกังวลลง เขายิ้มตอบม๊าผม ม๊าเดินออกไปจากห้อง ผมก็หันมาแกะผลไม้จากกระเช้าที่ม๊าเลือกซื้อมาให้ลูกสะใภ้ ดูแล้วแสดงว่าม๊าตั้งใจซื้อมาให้ตั้งแต่ออกมาจากบ้านแล้วไม่ได้มาเลือกที่นี้ ผลไม้พวกนี้คัดมาอย่างดีจากร้านขายผลไม้ที่ตรงเยาวราช เป็นผลไม้นำเข้าทั้งนั้น ผมเลือกออกมาและนำไปล้างน้ำซะก่อนที่จะเอามาปอกเปลือกให้เป็กซ์ทาน

แต่จังหวะนั้นประตูห้องพักของเป็กซ์ถูกเปิดออกอีกครั้ง ผมหันไปเห็นผู้หญิงดูแล้วน่าจะวัยเดียวกับแม่ของผมเขาเข้ามาพร้อมกับน้องผู้หญิงอีกคน เค้าหน้าไม่เหมือนเป็กซ์เลย มีส่วนคล้ายที่น้อยมาก ผมยอมรับว่าเป็กซ์ดูดีกว่า น้องเขาก็หน้าตาน่ารักแต่ไม่ถึงขั้นสวย น้องเขาเข้ามาในห้องด้วยหน้าตาที่บอกได้ว่าไม่ค่อยอยากจะมาเท่าไหร่ ผมแปลกใจเพราะคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้นี้เป็นพี่ชายน้องไม่ใช่เหรอ

“แม่” เป็กซ์เรียกแม่ของเขา แม่ของเป็กซ์ตรงไปกอดเป็กซ์ทันที จังหวะที่น้องผู้หญิงคนนั้นหันมาเจอผม เขาก็มองผมก่อนจะยิ้มเอียงอายมาให้ผม และเดินไปหาเป็กซ์แต่ตายังมองผมอยู่ ผมก็ยิ้มเจื่อนๆ ไปให้แทน

“แม่ครับ นี้พี่ไปส์ครับ” เป็กซ์แนะนำผม

“สวัสดีครับ คุณแม่” ผมยกมือไหว้

“แป้ง นี่พี่ไปส์ ไหว้พี่ไปส์ซิ” เป็กซ์บอกน้องสาวเขา

“สวัสดีค่ะพี่ไปส์ หนูชื่อแป้งค่ะ “น้องเขาพูดก่อนจะยิ้มให้ผม ผมดูออกรอยยิ้มนี้ไม่ใช่ยิ้มใส่ๆ วัยแรกแย้มดูท่าน้องเขาจะไม่เบาเหมือนกัน ผมก็เป็นนักท่องราตรี ผ่านมาเยอะแต่เลือกครับ ส่วนผมก็ยิ้มตอบแบบงงๆ และเขาก็หันมามองผมตลอด จนผมเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย ขยับเข้าไปหาภรรยาดีกว่า แม่ของเป็กซ์เอามือลูบหัวเป็กซ์อย่างเอ็นดู ก่อนจะหันมาเห็นลูกสาวที่ยืนมองผมอยู่ ขยับหนีออกมาแล้วเขาก็ยังหันตามมามองผมอยู่ดี

“แป้ง ไปซื้อนมไว้ให้พี่เป็กซ์เขาหน่อยซิ “แม่ของเป็กซ์หันมาบอกน้องแป้ง น้องเขาก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที

“ไม่เป็นไรแม่ ผมจะกลับบ้านแล้ว” เป็กซ์รีบบอกแม่ของเขาทันที

“ไปซิแป้ง “แม่เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกับเธอ

“ก็พี่เป็กซ์เขาบอกไม่เป็นไรไงแม่” แป้งหันไปเถียงแม่ทันที เธอคงลืมตัวเลยหันมามองผมด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย

“พี่เป็กซ์บอกไม่เป็นไร ไม่ต้องไปซื้อหรอก นะแม่” แป้งพูดแต่ตาเธอยังมองมาที่ผม ผมแอบคิดในใจ ทำไมน้องไม่มองหน้าคนที่คุยกับน้องเขา คนที่คุยนะแม่น้องไม่ใช่พี่ ผมยิ้มเจือนๆ ไปให้แทน

“ไปซื้อมาแป้ง!!” แม่ของเป็กซ์หันมาบอกลูกสาวก่อนจะส่งเงินให้แป้ง เขาก็รับเงินมาจากแม่ ก่อนจะหันมามองหน้าผม

“พี่ไปส์ไปเป็นเพื่อนแป้งได้ไหมคะ แป้งไปไม่ถูกค่ะว่าร้านค้าไปทางไหน” เธอหันทำตาเล็กตาน้อยใส่ผมเชิงว่าอ้อนวอนให้ผมไปเป็นเพื่อนเธอหน่อย ผมหันมาเหล่ตามองเป็กซ์ ผมว่าใครก็น่าจะเดาออกนะว่าผมมาดูแลพี่เชายเขาขนาดนี้ น่าจะดูออกว่าผมกับพี่ชายของเขาเป็นอะไรกัน หันมาส่งสายตาเชื้อเชิญด้วย ผมเพิ่งจะสังเกตเห็นกางเกงขาสั้นที่สั้นมาก เสื้อเอวลอยจนเห็นสะดือ น้องเขาเจาะสะดือซะด้วย

“เออ คือ พี่ ต้องดูแลเป็กซ์นะครับ “ผมจะพูดเชิงปฏิเสธ

“ปึก” แต่จู่ๆ ก็มีคนเปิดประตูเข้ามา ม๊าผมเอง มาเดินเข้ามาพอดีเลย

“ไปส์ม๊าลืมไป ม๊าจะถามว่า….” ม๊าเอ่ยปากถามผมทันที ผมก็หันไปมองม๊าผมด้วยความดีใจ ม๊ามาช่วยทัน

“แป้งไปซื้อนมมาก่อนนะ พี่ไปส์เขาไปด้วยไม่ได้แป้งและร้านค้าก็ที่เราเพิ่งจะเดินผ่านมาก่อนจะขึ้นลิฟต์ไง เราน่าจะจำได้นะแป้ง” แม่ของเป็กซ์หันมาบอกน้องเขาอีกที น้องเขาเดินสะบัดสะบิ้งออกไปทันทีเพราะว่าผมไปด้วยไม่ได้ ผมหันมามองม๊าผม

“สวัสดีค่ะ แม่ของเป็กซ์ใช่ไหมคะ” ม๊าผมถามก่อนจะเพ้งมองมาที่แม่ของเป็กซ์ แม่ของเป็กซ์ก็ค่อยๆ หันมามองหน้าม๊าของผมแบบเต็มๆ ม๊าถึงกับผงะเล็กน้อย

“ใช่แม่ปิ่นหรือเปล่า นั้นน่ะ” ม๊าผมถามแม่ของเป็กซ์

มีต่อด้านล่างค่ะ

ออฟไลน์ Alessa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
EP.33.2 (พี่ไปส์Xเป็กซ)น้องฟันกระต่าย P1

EP.33.2 (พี่ไปส์Xเป็กซ)น้องฟันกระต่ายP2

“ฉันหงส์หยกไง ที่เราเคยอยู่บ้านใกล้กันจำได้ไหม แต่ฉันจำแม่ปิ่นได้น่ะ” ม๊าผมพูดแม่ของเป็กซ์หันมามองม๊าผมแบบเต็มๆ

“อาหงส์หยก ภรรยาพี่เป้าใช่ไหมคะ” แม่ของเป็กซ์ถามม๊าผม รู้จักชื่อม๊าผมด้วย

“ตายแล้วไม่เจอกันนานเลย ผอมไปนะ แม่ปิ่น ผมอไปเยอะเลย” ม๊าผมรู้จักกับแม่ของเป็กซ์มาก่อนเหรอ ผมกับเป็กซ์มองทั้งสองคนที่ทำเหมือนเพื่อนเก่าแกมาเจอกัน

“ม๊า” ผมเรียกม๊าผม

“ปิ่น นี่ไง เจ้าเป็กซ์น่ะ ลูกชายคนโตฉันไง” ม๊าผมบอกแม่ของเป็กซ์ แม่เขาหันมามองผม

“ตายแล้ว โตเป็นหนุ่มหล่อเหมือนเฮียเป้าไม่มีผิดเพี้ยนเลย ตอนแรกฉันก็ว่าหน้าคุ้นๆ แถมยิ่งโตมาก็ยิ่งหล่อนะลูกชายหยกน่ะ” แม่ยายชมครับ เขินซิครับรออะไรแต่ลูกชายแม่เหลือกตาทำไมครับ อิจฉาเหรอครับ

“แล้วนี่เจ้าเป็กซ์ใช่ไหม ตายแล้วตอนนั้นเพิ่งจะสองขวบเองนะปิ่น ดูซิหน้าเหมือนพี่วันชัยเหมือนกันนะแต่เขาได้เคล้าโครงหน้าของปิ่นมากกว่า” ม๊าผมหันไปชมเป็กซ์ม๊ารู้จักพ่อตาผมด้วยเหรอม๊า

“ม๊าครับ ม๊ารู้จักกับแม่ของเป็กซ์มาก่อนเหรอครับ” ผมถามม๊าผม

“อ้าวไปส์ นี้น้าปิ่นคนที่เคยอยู่ข้างบ้านเราไง บ้านเก่านะ ก่อนที่เราจะย้ายมาปลูกที่อากงให้ไงลูก และเมื่อก่อนนะเรานะชอบไปกินขนมครก น้าเขาขายขนมครกที่หน้าบ้าน เรานะต้องซื้อทุกวันและยังไปเล่นกับน้องเขาอยู่เลยแต่น้องเขาแค่สองขวบ ส่วนเราน่าจะห้าขวบเอง “ม๊าบอกผม

“แล้วนี่พี่วันชัยล่ะ”

“พี่วันชัยเสียไปหลังจากที่ย้ายไปประจำการที่สน ใหม่ พี่วันชัยโดนคนร้ายยิงเสียชีวิต ตอนนั้นเจ้าเป็กซ์เพิ่งจะห้าขวบเอง “แม่ของเป็กซ์พูด พ่อเป็กซ์เขาเป็นตำรวจเหรอ ตอนแรกผมคิดว่าทำงานบริษัทหรือเปล่า เห็นเขาพูดว่าพ่อเขาทำงานหนักจนเกิดอุบัติเหตุ

“โธ่เอ๋ย! ลำบากแย่เลยแม่ปิ่น “ม๊าผมพูด

“เมื่อกี้ลูกสาวเหรอปิ่น”

“เป็นลูกสาวกับแฟนใหม่นะ ส่วนแฟนใหม่เขาไปทำงานที่ต่างประเทศตอนนี้ “แม่ของเป็กซ์พูด

“ดีใจที่ได้เจออีกครั้ง หลังจากที่ย้ายไปก็ไม่ได้เจอเลย และฉันก็ย้ายมาปลูกบ้านที่ที่ดินจองอากงเจ้าไปส์ หลังจากแม่ปิ่นย้ายไม่กี่เดือน” ม๊าพูดก่อนจะนั่งลง

“เมื่อก่อนน้องเขาชอบมาเกาะรั้วบ้านเรา ชอบมาเรียกเราทุกวัน ตอนนั้นน้องเขากำลังหัดพูด เรียกชื่อเรา ไป ไป ไงล่ะ “ม๊าบอกผม ผมนี่จำไม่ได้เลย

“แต่เราซิ เดินมาบอกม๊าว่าน้องชอบไล่ ไป ไป แต่จริงๆ น้องเพิ่งหัดพูดเลยเรียกชื่อเราไม่ชัด” ผมหันไปมองคนที่นั่งก้มหน้าด้วยความเขิน

“เรานี้ชอบไปสอนน้องพยายามให้น้องเรียกชื่อเราให้ถูกๆ แต่เรานะชอบเรียกน้องว่ากระต่ายเพราะว่าฟันหน้าเขาเหมือนฟันกระต่าย” ม๊าพูด ผมพยักหน้าถึงบางอ้อเลย ถึงได้ว่าผมเอาภาพฟันกระต่ายมาจากใคร ผมนั่งลงด้วยสีหน้าตกใจและแปลกใจ แต่มันแปลกใจในทางดีใจยังไงก็ไม่รู้

“น้าปิ่นเขาก็อาสาดูเราตอนแม่ไปคลอดเป้ย อาม่าอากงเรานะเขาไปเที่ยวกับทัวร์จีนกันหมด ม๊าท้องแก่เลยไปไม่ได้และก็ยังไม่ครบกำหนดคลอดด้วยพวกเขาเลยไปเที่ยวกันก่อนแต่ที่ไหนได้เจ็บท้องคลอดน้องสาวเราก่อนกำหนด เลยต้องลำบากฝากน้าปิ่นดูเราแทนตั้งหลายวัน” ม๊าบอกผม

“เรื่องเล็กน้อยนะ อาหยก” แม่ของเป็กซ์พูด

“นี่เราเคยเจอกันมก่อนเหรอเป็กซ์” ผมถามเป็กซ์ เขาทำสีหน้าตกใจจนพูดไม่ออก

“แน่ล่ะน้องเพิ่งจะสองขวบเองจะจำได้ยังไงล่ะไปส์ แต่ว่าก่อนจะย้ายไปน้องร้องไห้ใหญ่เลย ไม่อยากไป ไม่ยอมขึ้นรถ เราเองก็ยืนร้องไห้ไม่อยากให้น้องไป และตอนนั้นแม่เพิ่งจะคลอดเป้ยได้ไม่กี่วันด้วย”

“แต่ว่าเราอยากได้น้องชายมากกว่า” ม๊าหันมาพูดกับผม

“ก่อนไป เรายังเอาตัวการ์ตูนที่เราชอบสะสมมา เราให้น้องไปตัวหนึ่งตัวนั่นแหละน้องถึงได้ยอมขึ้นรถไป” ม๊าเล่าถึงเหตุการณ์ตอนนั้น มันทำให้ผมคิดตาม ตัวการ์ตูนที่ผมชอบสะสมในตอนนั้นก็มีแค่

“คาเมนไรเดอร์ วี3” ผมหันมาชี้และเป็กซ์เขาตอบพร้อมกันกับผม ทั้งที่ผมไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังเลย

“ใช่ครับ ผมมีสะสมเกือบครบชุดแต่ตัวนี้หายไปหนึ่งตัว ผมเคยถามม๊า ม๊าบอกผใว่าให้น้องไป ผมก็จำชื่อน้องคนนั้นไม่ได้ “ผมพูดก่อนจะหันไปชำเลืองตามองคนที่นั่งหลุบตาลง มิน่าล่ะผมถึงได้สะดุดฟันน้องเขาตั้งแต่วันนั้นแหละแต่อยากแกล้งเลยยื่นขาไปสกัดไว้ สุดท้ายโดนด่ากลับมาไง

“พี่ตามหาอยู่ เอามาคืนพี่เลย” ผมหันทวงคืนทันที มันขาดตัวนี้ตัวเดียวเลย ผมเป็นคนชอบสระสมของเล่นเก่าๆ ของตัวเองและรักมากด้วย

“ให้แล้วให้เลยดิ” เป็กซ์พูด

“ไม่ครบชุดน่ะ มีคนมาขอซื้อต่อด้วย แต่หายไปหนึ่งตัว เอาคืนมาก่อน” ผมบอกคนเป็กซ์

“ของมันคุณค่าทางใจจะไปขายได้ไง” เป็กซ์พูดแบบนี้ไม่กล้าทวงคืนเลยผม

“เมื่อก่อนเขาต้องติดตัวตลอด เคยไปทำหายที่โรงเรียน ร้องไห้อยู่เกือบอาทิตย์ จนสุดท้ายเพื่อนที่เอาไปนะเขาเอามาเล่น เป็กซ์เขาเห็นเขาจำได้ เป็กซ์ขอคืนแต่เพื่อนไม่ให้ เป็กซ์ก็ไม่ยอมเลยไปต่อยกับเพื่อน ตาเขียวตาปูน เอาตัวนี้แหละกลับมาและไม่เคยกล้าเอาไปโรงเรียนอีกเลยกลัวหาย” ผมหันมามองคนที่ก้มหน้าลง ผมทำตาโต ขนาดนั้นเลยเหรอ

“ซื้อใหม่ก็ได้มั้ง ไม่ต้องลงทุนไปต่อยกับเขาขนาดนั้น ตัวก็เล็กนิดเดียว” ผมพูด ผมเดาว่าเขาเป็นคนตัวเล็กมาตั้งแต่เด็กแน่ๆ

“ไม่ได้ มันไม่เหมือนกัน” คนที่นั่งตอบผมช้อนตาขึ้นมามองผม

“แล้วนี่แม่ปิ่น เป็นไงบ้าง” ม๊าผมถามผมหันมานั่งลงข้างๆ เป็กซ์ ม๊ากับแม่ของเป็กซ์เขาคุยกัน ผมก็กุมมือคนนี้ไว้ น้องฟันกระต่ายของผมนี้เอง

“ไม่อยากเชื่อเลย กี่ปีแล้วเนี่ย ที่ไม่ได้เจอกัน “ผมถามเป็กซ์และทำท่านึก “ถ้าตอนนั้นสองขวบ แล้วตอนนี้ เท่าไหร่แล้วน่ะ สามสิบแล้วเหรอ” ผมถามเป็กซ์ก่อนจะรีบชิ่งตอบแกล้งคนที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้ ได้ผลเขาสะบัดหน้ามามองผมสองทีติด

“เพียะ!!” เป็กซ์ตีแขนผม “โอ๊ย! เป็กซ์” ผมร้องประมาณว่าเจ็บมาก เป็กซ์หน้าเสียไปนิดนึงทันที ม๊าและแม่ของเป็กซ์หันมามองผม

“อ้าวเป็กซ์ไปตีพี่เขาทำไม เรานี่น่ะ” แม่ของเป็กซ์อันหาเอ็ดเป็กซ์

“ผมเพิ่งจะยี่สิบเอ็ดย่างยี่สิบสอง แม้ถ้าผมสามสิบพี่ก็คงมากกว่าผมหลายปีอ่ะเพราะว่าพี่แก่กว่าผมน่ะ” เป็กซ์หันพูดแอบงอนด้วย

“สิบเก้าปี สิบเก้าปีเลยนะ น้องฟันกระต่าย”

“ไม่ต้องมาเรียกแบบนี้เลยน่ะ ห้ามน่ะเรียกต่อหน้าเพื่อนด้วย ไม่เอาน่ะ “เป็กซ์พูดและน้องสาวเป็กซ์เดินเข้ามาในห้อง เขาก็เอากล่องนมมาวางไว้ เขามองหน้าผม ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ ผม

“พี่เป็กซ์หายหรือยังคะ” น้องเขาถามเป็กซ์แต่มองหน้าผม

“หายแล้วแป้ง จะกลับบ้านแล้ว” เป็กซ์ตอบแป้ง เธอนั่งเอาแขนเท้าค้างพร้อมกับหันมามองหน้าผม

“งั้นก็กลับไปอยู่บ้านเราใช่ไหมคะ” เธอถามเป็กซ์แต่ตาเธอกับจ้องมองมาผมที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กับเป็กซ์แต่ว่ามันตรงข้ามกับเธอ

“แล้วพี่ละคะ จะไปหาพี่เป็กซ์ที่บ้านไหมคะ” คราวนี้น้องเขาถามผม

“เป็กซ์พี่อยากให้เราอยู่กับพี่ก่อน” ผมหันมาบอกเป็กซ์แทนผมจับมือเป็กซ์มากุม น้องเขามองตามมือของผมทันที

“ทำไมล่ะคะ แต่จะว่าไป แป้งไปอยู่ด้วยได้ไหมคะ” เธอรีบเอ่ยปากถาม แป้งมองทั้งผมและเป็กซ์สลับกันไปมา

“ไม่ได้แป้งเราเป็นผู้หญิง” เป็กซ์ห้ามน้องสาวทันที

“ที่พี่ยังไปอยู่ได้เลย แป้งก็อยากไป ทำไมละคะ หรือว่าพี่สองคน…” น้องเขามองหน้าผมกับเป็กซ์สลับกัน

“ใช่ครับ พี่กับเป็กซ์เป็นแฟนกันครับ” ผมชิ่งพูดทันที เป็กซ์หันมามองหน้าผมและเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด ผมเองก็พอจะมองเธอออกถึงจุดประสงค์ของเธอ และยิ่งไม่ใช่พ่อเดียวกันด้วย ดูแล้วเธอไม่เกรงใจเป็กซ์เลยสักนิดทั้งที่เขาเป็นพี่ชายเธอแท้ๆ

“เราต้องดูแลแม่นะแป้ง” เป็กซ์พูด

“แล้วพี่ไม่ต้องดูแลแม่เหรอ พี่เป็กซ์!” แป้งพูดก่อนจะลุกไปทันที ผมก็หันมามองเป็กซ์ เขาชักสีหน้ารู้สึกผิดทันที

“มีอะไรให้ฉันช่วยบอกได้เลยนะแม่ปิ่น เราเคยเป็นเพื่อนบ้านกันมาก่อน เมื่อก่อนตอนฉันไปคลอดน้องเป้ย แม่ปิ่นยังอาสาดูแลไปส์แทนฉันเลย มีอะไรขอให้บอก ฉันเต็มใจช่วยเต็มที่ “ม๊าพูด

“แค่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งก็ถือว่ามีวาสนาต่อกันแล้วหยก” แม่ของเป็กซ์พูด

“ไปส์ม๊าไปก่อนนะ ดูน้องดีดีล่ะ แม้โลกกลมจริงๆ “ม๊าพูดก่อนจะหันมารับไหว้น้องสาวของเป็กซ์

“ลูกสาวน่ารักนะ หนูเรียนชั้นไหนแล้วลูก” ม๊าผมหันมาถามแป้งที่ยืนอยู่ข้างๆ แม่ของเธอ

“จะมาเข้าม.4 ที่นี้น่ะหยก” แม่ปิ่นตอบแทน

“อ้าวเหรอ! หาโรงเรียนได้หรือยังล่ะ “ม๊าผมถามต่อ

“กำลังหาอยู่ ว่าจะดูใกล้ๆ “แม่ของเป็กซ์ตอบ

“หนูไม่ค่อยคุ้นเคยกับกรุงเทพนะคะ อยากให้พี่ไปส์แนะนำแป้งหน่อยได้ไหมคะ” เธอพูดก่อนจะหันมาช้อนตามองผม ดูแล้วผมว่าเธอน่าจะรู้อะไรเกินวัยไปเยอะซะด้วยซ้ำ

“ไปส์ ก็ช่วยน้องเขาแนะนำหน่อยน่ะ” ม๊าบอกผม ผมก็หันกลับไปมองม๊า ผมขยิบตาพร้อมกับสั่นหัวไปมาเล็กน้อยแต่ม๊ามองผมแบบไม่เข้าใจขึ้นมาอีกผมคงต้องไปคุยกับม๊าหลังไมล์

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะหยก ให้แป้งเขาเรียนโรงเรียนใกล้ๆ บ้านดีกว่า พ่อเขาไม่อยากให้ไปไกล เขาเป็นห่วงและโรงเรียนนี้เดินไปก็ได้ ไม่ต้องนั่งรถด้วย” แม่ของเป็กซ์รีบหันไปบอกแม่ผม

“อ้อ! งั้นก็ดีน่ะ จะได้ปลอดภัย งั้นฉันไปแล้วนะปิ่น โทรหาฉันบ้างล่ะ “ม๊าเดินออกไปจากห้อง แม่ของเป็กซ์เดินมาหาเป็กซ์ ก่อนจะมองผม

“เป็นไง จำพี่เขาไม่ได้ละซิ”

“จำอะไรคะแม่” แป้งถามขึ้นทันที

“พี่ไปส์เขาเคยอยู่ข้างบ้านแม่มาก่อนนะ เขาเคยเป็นลูกค้าขนมครกแม่นะ แถมตอนนั้น เจ้าเป็กซ์ก็ติดพี่เขาน่าดู ชอบเรียกพี่เขาทุกวัน ตอนเย็นก็กลับมาเล่นกันน้องทุกวันเพราะว่าแม่ขายของตอนเย็นด้วยลูกค้าเยอะ และน้องก็ชอบเล่นตัวการ์ตูนของพี่ไปส์เขามากซะด้วย” ผมหันมาฟังเรื่องสมัยเด็กๆ แล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้

“คุณแม่ครับ คือผมอยากให้เป็กซ์พักอยู่ที่คอนโดของผมไปก่อนได้ไหมครับ เพราะว่าเรื่องยังไม่เรียบร้อยเลยนะครับ ผมเป็นห่วงเป็กซ์ครับ” ผมหันไปบอกแม่ของเป็กซ์

“ได้ซิ “แม่ของเป็กซ์พูด

“คอนโดพี่อยู่ที่ไหนเหรอคะ เพื่อว่าแป้งจะไปหาพี่เป็กซ์บ้างนะคะ” แป้งหันมาถามผม

“แป้ง ไม่เอาลูกนี่มันเรื่องส่วนตัวพี่เขา” แม่ของเธอสะกิดแขนเธอ

“แต่ควรจะบอกแป้งบ้างไม่ได้เหรอคะ ถ้ามีเรื่องด่วน ติดต่อไปไม่ได้จะไปหายังไงละแม่ หรือว่าแม่ไม่สำคัญกับพี่เป็กซ์แล้วเหรอคะ” แป้งหันมาถามแม่ของเธอ

“ผมกลับไปอยู่บ้านดีกว่าพี่ไปส์” เป็กซ์หันมาบอกผม

“ไม่เอา อยู่กับพี่ก่อน “ผมพูด

“แป้ง!!” แม่ของเป็กซ์หันมาเอ็ดลูกสาว

“ก็ได้ค่ะถ้าไม่อยากบอก ถ้ามีเรื่องด่วนก็ไม่ต้องไปตามก็แค่นั้น จบ!” แป้งพูดก่อนจะลุกเดินออกไปทันที

“ถ้าอย่างนั้นแม่กลับก่อนนะ แม่ต้องไปโรงพยาบาลนะคะ หมอนัดค่ะ แต่แค่ฟังผลเลือด หมอบอกว่าทุกอย่างโอเคแล้ว แต่ควรตรวจดูทุกๆ สามเดือน “แม่ของเป็กซ์พูด

“แม่ฝากน้องด้วยน่ะไปส์ แม่ดีใจนะที่เจอเราอีก “แม่ของเป็กซ์พูดก่อนจะเดินมากอดเป็กซ์ ผมเห็นเป็กซ์แอบร้องไห้ ก่อนจะหันมากอดแม่ของเขา ส่วนน้องสาวนะออกไปยืนรอด้านนอกเลย เขาเป็นน้องสาวแบบไหนของเขาว่ะ แม่ปิ่นเดินออกไปเขายิ้มให้ผม ผมรีบลุกขึ้น ผมพยักหน้ากับเป็กซ์จะขอไปลาแม่ปิ่นซะหน่อย

“สวัสดีครับคุณแม่ มีอะไรโทรหาผมได้เลยนะครับ นี้นามบัตรผมครับ” ผมเดินไปยกมือไหว้แม่ก่อนจะส่งนามบัตรให้แม่ของเป็กซ์เอาไว้

“ส่วนเป็กซ์ผมดูแลให้ครับ คือผมขอโทษนะครับคุณแม่ที่ผม เออ กับน้องเขานะครับ มันอาจจะดูเร็วไปสำหรับคุณแม่”

“แม่เข้าใจค่ะ ขอแค่รักลูกของแม่ก็พอ แม่เชื่อว่าเราสองคนโตพอแล้วสำหรับเรื่องแบบนี้ “แม่ของเป็กซ์บอกผม ผมยกมือไหว้แม่อีกครั้ง ที่ตรงหน้าประตู น้องแป้งหันมาส่งยิ้มให้ผม ผมว่ามันไม่ใช่รอยยิ้มของเด็กวัยมัธยมใสๆ แสดงว่าเจนจัดไม่ใช่เล่นๆ ผมพยักหน้าให้แค่นั้นก่อนจะปิดประตูลง

“อย่าทำนิสัยแบบที่เคยทำแป้งแม่เตือน อย่าให้เหลืออด ไม่อย่างนั้นจะส่งกลับไปอยู่กับย่าเรา”

“ทำไมล่ะ หนูไม่ใช่ลูกแม่เหรอ แม่มีพี่เป็กซ์คนเดียวหรือไง และที่พี่เป็กซ์เรียนจบได้ก็พ่อแป้งไม่ใช่เหรอ แทนที่จะหางานทำเพื่อช่วยบางเบาพ่อของแป้งบ้าง ดันไปมีผัว ภูมิใจเหรอแม่ “ผมได้ยินเสียงเธอเถียงแม่ของเขา ผมหันมามองเป็กซ์ เขาลงมายืนที่เตียง ผมนี่สงสารเขาจริงที่ต้องมาเจอน้องคนล่ะพอทำนิสัยแบบนี้กับเขา

“มีผู้ชายรวย ขอน้องไม่ได้หรือไง!!” ผมถึงกับยืนหน้าชาเลย น้องเขาขอกันแบบนี้เลยเหรอ แต่น้องเขาคิดผิดมากเพราะว่าไปส์ไม่ธรรมดาไง ไม่อย่างนั้นคงไม่รอดมาจนป่านนี้ ผมค่อยๆ ปิดประตูลงเบาๆ

“เป็กซ์ ลงมายืนทำไม” ผมรีบเดินไปหาเป็กซ์ทันที

“ผมก็อยากลงมายืดเส้นยืดสายบ้างซิพี่ไปส์ ให้ผมนอนอยู่ได้ ผมไม่ได้เป็นหง้อยน่ะ “เป็กซ์พูดปนหัวเราะ

“ตกลง มดเอ็กซ์วีสามพี่ยังอยู่ป่ะเนี่ยะ” ผมถาม

“ทำไมอ่ะ จะเอาคืนหรือไง”

“เอาตัวนั้นมาคืนให้พี่ก่อน เดี๋ยวซื้อตัวใหม่ให้” ผมพูด

“ไม่ให้!!!”

“แล้วนั้นจะไปไหน” ผมถามคนที่เดินจะเข้าไปในห้องน้ำ อันที่จริงก็รู้แหละ

“เข้าห้องน้ำไง และอย่าถามนะว่าไปทำอะไรในห้องน้ำน่ะ” คนที่ผมถามเริ่มหันมาแยกเขี้ยวใส่ผม

“แล้วไปทำอะไรล่ะ”

“กินข้าวมั้ง!!!”

“โฮ้ว! แสดงว่าหายแล้ว มีฤทธิ์ได้แล้วเนี่ยะ คืนนี้ทำหน้าที่เมียให้พี่เลยน่ะ” ผมพูดตามหลังคนเดินเข้าห้องน้ำ คนนี้หันมาแง้มประตูและชูนิ้วกลางให้ผมทันที

“ห๊ะ! จะเอาเท่านิ้วกลาง มันเล็กไปไม่ถึงใจเมียพี่หรอกน่าและของพี่ใหญ่ได้มาตรฐานชายไทย แปดนิ้วครับ”

“แน่นอนต้องใหญ่กว่านิ้วกลางนั้นแน่ะๆ “ผมพูดปนหัวเราะ ผมว่าคนที่เข้าห้องน้ำไปนั้นเขาได้ยินที่ผมพูดแน่นอน ผมเก็บของเพื่อว่าพี่หมอภีมมาสั่งกลับบ้านจะได้พากันกลับเลย จะว่าไปชีวิตของเป็กซ์เขาก็น่าสงสารนะ เสียพ่อตั้งแต่อายุยังน้อย ต่อให้มีพ่อเลี้ยงก็ตามแต่ใครจะรักลูกตัวเองเท่าพ่อแม่จริงๆ นี่ขนาดน้องสาวคนละพ่อแต่แม่เดียวกัน ดูพูดกับเป็กซ์ซิ ไม่น่ารักเอาซะเลย แถมหน้าตาบอกได้เลยว่าห่างจากเป็กซ์มาก แสดงว่าพ่อเขาหน้าตาไม่ค่อยดีเพราะว่าเป็กซ์ดูดีกว่าเยอะ แต่หน้าตาไม่สำคัญกับผมนะ จิตใจนี่แหละสำคัญที่สุด เธอจิตใจแย่แบบนี้ผมก็ไม่เอาล่ะครับ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5406
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0

ออฟไลน์ Alessa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
EP.34 (เธียรXบีม)การพบกันในฐานะศัตรูตัวร้าย P1

   Part's กันต์ธีร์ ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมพี่เธียรเลยอยู่บ้านเลี้ยงเจ้าลูกโซ่ทั้งวันได้และวันนี้ผมขอมากับเป็กซ์ ผมอยากจะไปเห็นหน้าอาจารย์เปรมสินี จากที่ไม่ได้เจอเขาเลยตั้งแต่ผมเริ่มจับต้นชนปลายอะไรได้หลายๆ อย่างได้ วันนี้คือวันแรกของการเผชิญหน้ากับศัตรูตัวร้ายของผม เป็นศัตรูทั้งที่ไม่เคยพูดคุยกัน และที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัย เป็นคนให้ความรู้ เป็นที่ปรึกษาปัญหาทุกอย่างกับลูกศิษย์เรียกว่านี้คือที่พึ่งที่สองรองจากพ่อแม่แต่เขากลับมาทำแบบนี้

“ม๊าแน่ใจนะว่าไม่ให้ป๊าไปด้วย” พี่เธียรถามผม ขณะที่กำลังจัดอาหารเช้าให้เจ้าลูกโซ่

“วันนี้ไม่มีใครดูลูกโซ่นี่ครับเพราะว่าพี่มลไปกับม๊า และผมแค่ไปเป็นเพื่อนเป็กซ์ให้ปากคำที่โรงพักเฉยไม่มีอะไรหรอกครับ “ผมบอกพี่เธียร ผมเหลือบมองเวลา ผมนัดเป็กซ์ให้มาที่บ้านพี่เธียรเลย เป็กซ์บอกว่าพี่ไปส์จะขับมาส่งเขาและจะมารอกลับด้วย ผมเลยบอกว่าดีเลยจะได้ช่วยพี่เธียรเลี้ยงลูกโซ่ไปด้วย

“พี่เธียรอย่าลืมน่ะ สิบโมงน้องลูกโซ่ต้องทานของว่างและผลไม้และนมหนึ่งแก้วนะครับ

“กิจกรรมนันทนาการ เปิดรายการเพลงสำหรับเด็กให้น้องดู ตอนสิบเอ็ดโมง น้องจะได้ผ่อนคลายและน้องจะนอนกลางวันตอนสิบเอ็ดโมงนะครับ “ผมหันไปบอกคุณพ่อ ตอนนี้กำลังสอนลูกชายใช้ช้อนตักอาหารให้ตรงปากอยู่

“อ๊ะ!!!!” เขาเอ็ดพี่เธียรว่าเขาจะทำเอง “เพี่ยะ!!!” ฝ่ามือเล็กๆ แต่ว่าเจ็บเอาเรื่องเหมือนกัน

“เอ้าท์!! ตีป๊าทำไมเนี่ยะ เจ้าเต้าหู้!! “พี่เธียรถามลูกชาย เด็กน้อยเหลือกตาขึ้นบนมองป๊าเขาทันที

“ยังอีก ป๊าบอกอย่าทำท่านี้ ให้ม๊าเขาทำคนเดียวพอแล้ว” ผมหันไปมองเหลือกตาขึ้นทันทีเช่นกัน เพราะว่าสุดท้ายก็พาลมาว่าผมจนได้

“ก็เล็งไม่เห็นตรงซะที ป๊าทำให้ ยังจะมาไม่พอใจป๊าอีกนะ ดูซิเนี่ยะมันเลอะเทอะ เต้าหู้” พี่เธียรพยายามอธิบายให้เจ้าลูกโซ่เข้าใจ

“ โนๆๆๆ” เจ้าลูกโซ่ทำนิ้วว่าอย่าเขาจะทำเองให้ได้

“เห็นไหมม๊า นี่ลูกม๊าเลยเนี่ยะ!!” พี่เธียรหันมาชี้ให้ผมดูและบอกว่านี่ลูกชายผม

“แหม! พอมีคนชมเข้าหน่อยล่ะลูกป๊า แต่พองานเข้าขึ้นมากลายเป็นลูกม๊าซะอย่างนั้นน่ะ พี่เธียร!” ผมหันมาบ่นพี่เธียร ยิ้มตาหยีเลียนแบบลูกทันที

“เดี๋ยวๆ อย่าพึ่ง ใจเย็นๆ เล็งให้ตรงก่อนมันไม่ตรง เดี๋ยวซิ!!! “พี่เธียรบอกลูกชายให้รอก่อนแต่ว่าเจ้าลูกโซ่ ไม่ยอมและสุดท้าย “แผล๊ะ!” ข้าวโอ๊ต ตุ๋นที่ผมทำไว้ให้เขา ยื้อแย้งกันจนช้อนดีดอาหารลอยไปที่หน้าพี่เธียร

“ก้อนเต้าหู้!! ดู ซิเนี่ยะ ป๊าเลอะหมดแล้ว” พี่เธียรพูดก่อนจะใช้มือปาดสิ่งที่ติดอยู่ที่หน้าผาก  ถ้าไม่ใช่เจ้าลูกโซ่คงโดนเตะไปแล้วเนี่ยะ

“หึๆ ผมว่าลูกก็เล็งตรงอยู่นะป๊า” ผมแอบแซวพี่เธียร

“ตรงมากเลยม๊า แต่อาหารนี่มันคงจะไปอยู่ในปากลูกโซ่ครับไม่ใช่หน้าของป๊าครับ “พี่เธียรบ่นลูกชาย

“ถ้าใช้ช้อนแล้วมันไม่เวิร์ค ก็ใช้มือไปเลย เพราะยังไงก็ต้องไปอาบน้ำอยู่ดี เลอะเทอะซะขนาดนี้ แถมป๊าด้วยมั้งนี้” พี่เธียรวิชย์พูดพร้อมกับนั่งเอามือเท้าค้างมองลูกชาย

“ป๊าอย่าลืมให้น้องทานอาหารเที่ยงด้วยนะครับ ตบท้ายด้วยกิจกรรมตอนบ่าย วันนี้ผมเตรียมไว้ให้แล้ว วาดภาพระบายสี สีที่ผมทำมาจากธรรมชาติสีส้มทำมาจากน้ำแครอท สีแดงทำมาจากบีทรูท สีเขียวมาจากน้ำใบเตยคั้นสดครับ เปลี่ยนชุดและใส่เสื้อกันเปื้อนให้ลูกด้วยนะครับ “ผมบอกพี่เธียร พี่เขาหันมามองหน้าผม ตรงที่ผมบอกว่าให้พาลูกโซ่ไประบายสีนี่แหละ

“เอาไว้ทำพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอม๊าระบายสีนะ เปลี่ยนเป็นไปนั่งเล่นเกมเพลย์สเตชั่นกับพี่แทน วันนี้พี่เลี้ยงคนเดียวเหนื่อยแย่เลย และวันนี้ไอ้ไปส์มาป๊าจะแบทเทิ้ล เกมใหม่กับมันสักหน่อย ไม่ได้แบทเทิ้ลกันนานแล้ว” พี่เธียรพูด ผมหันมากอดอกมอง คิดว่าได้ไหม

“ไม่ได้ใช่ไหม” ยังจะถามผมอีกน่ะ “ลูกผมควรจะจับจอยเล่นเกมแล้วหรือไงครับพี่เธียร!” ผมถามพี่เธียร เขาสั่นหัวทันที

“ลูกก็ดุ ม๊าก็ดุ น่าสงสารเนอะ ป๊าเนี่ยะ!” พี่เธียรบ่นอุบอิบๆอยู่คนเดียว

“ยังจะบ่นอีก ให้ดูลูกแค่นี่เอง “ผมหันมาชี้พี่เธียร

“โนๆ!!” ลูกชายผมหันไปชูนิ้วชี้ส่ายไปมากับป๊า

“วันนี้เราต้องอยู่ด้วยกันทั้งวันน่ะ เจ้าก้อนเจ้าเต้าหู้ เข้าข้างป๊าหน่อย” พี่เธียรพูดกับลูกชาย

“ม๊า ก็กิจกรรมระบายสีมันทำให้ลูกเราเลอะและพี่ก็ต้องจับอาบน้ำล้างตัวหลายรอบแน่ๆ วันนี้ “พี่เธียรบ่น

“ทำตามที่ผมบอก และบ่ายสามโมงครึ่งถึงสี่โมง เบรกช่วงบ่ายให้ลูกทานคุกกี้ที่ผมทำไว้ให้นะครับและก็น้ำผลไม้ “ผมพูด ผมบอกพี่เธียร จังหวะนั้นคนที่ผมรอก็เดินเข้ามาพร้อมกับพี่ไปส์

“สวัสดีครับพี่ไปส์” ผมหันไปไหว้พี่ไปส์

“สวัสดีครับน้องบีม “พี่ไปส์รับไหว้ผมก่อนจะหันไปมองพ่อลูก

“เว้ยย!!” พากันเลอะไปทั้งคู่

“มึงมาป้อนบ้างเลยไปส์” พี่เธียรเรียกพี่ไปให้เข้าไปป้อนลูกโซ่

“ไม่มีชุดมาเปลี่ยน ยืนเป็นกำลังใจให้แทนแล้วกันนะ ไอ้พ่อลูกอ่อน นี้เล่นอะไรกันเนี่ยะ ว่างเหรอครับ ฮาๆ” พี่ไปส์พูดปนหัวเราะพ่อลูกที่เลอะเทอะกันทั้งคู่ พี่เขานั่งลง ผมหันมาพยักพเยิดกับเป็กซ์ดูพ่อลูกเขา เป็กซ์นั่งลงข้างๆ พี่ไปส์ พี่ไปส์เขานั่งยกขาขึ้นมาพาดพร้อมกับกอดอกมองพี่เธียร พี่ไปส์เอนตัวมาประซิดกับหัวไหล่ของเเป็กซ์กระซิบกระซาบอะไรกันสองคน คงกำลังพูดถึงคุณพ่อที่กำลังแบทเทิ้ลกับลูกชายเขาอยู่ พี่เธียรพยายามเช็ดหน้าเช็ดตาเจ้าลูกโซ่ เจ้าลูกโซ่ไม่ยอมให้พี่เธียรเช็ดหน้าเช็ดตาจะกินอย่างเดียว

“เดี๋ยวลงมานะเป็กซ์ขึ้นไปเอาของแป๊บหนึ่ง แล้วจะได้ไปกันเลย” ผมบอกเป็กซ์ เขาก็หันมาพยักหน้ากับผม ระหว่างที่กำลังจะเดินออก ผมหันมาเห็นแขนพี่ไปส์ที่โอบเอวเป็กซ์ มันคือคำตอบที่ชัดเจนเกี่ยวกับสถานะของเขาทั้งคู่ ภาพวันนี้มันทำให้ผมได้รู้ความจริงว่า ภาพที่เห็นวันก่อนกับความจริงมันต่างกัน ผมยอมรับว่าพี่ไปส์ไปยืนจีบผมอยู่พักใหญ่วันนั้น และผมก็เองก็แสดงปฏิกิริยาเฉยเมย เพราะว่าบุคลิกท่าทางของเขาวันนั้น    ผมไม่อาจจะเชื่อใจได้ว่าคนคนนี้จะรู้จักรักใครจริงๆ แน่เหรอ หรือแค่หยอดไปวัน วัน เป็นพ่อพวงมาลัยลอยไปลอยมาหาที่ลงไม่ได้ และที่ผมมองอีกอย่างคือเป็นแค่ลูกคนมีเงินที่ใช้เงินล่อใจใครต่อใครโดยไม่เห็นคุณค่า ผมคิดว่าน่าจะเป็นเหมือนกันทั้งแก้ง แต่สุดท้าย ผมก็ค้นพบว่ามันคงตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง เขากลับเป็นผู้ชายที่มีความเป็นลูกผู้ชายในตัว มีความรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวทำ รักและให้เกียรติคนรักของตัวเอง เช่นพี่เธียรของผมเป็นต้น ผมอยากให้ลูกโซ่เอาแบบอย่างพี่เธียรตรงนี้แหละ

ผมเดินลงมาจากบ้าน ผมพยักหน้ากับเป็กซ์ว่าไปกันได้แล้ว ผมขับรถพี่เธียรไปเอง ผมไม่อยากให้ดูเอิกกะเลิกไปถ้ามีคนขับรถไปด้วย ผมหันมามองพ่อลูกที่ออกมายืนส่งผม ส่วนพี่ไปส์เข้ามาดึงเป็กซ์ออกไปคุย สายตาที่บอกว่าเขาเป็นห่วงเป็กซ์มาก ผมหันมามองลูกโซ่และพี่เธียรอีกครั้ง

“อย่าดื้อกับป๊านะครับ ม๊าจะรีบกลับ” ผมพูด พี่เธียรหันไปชี้เจ้าลูกโซ่ทันทีแถมยังยักคิ้วกับลูกโซ่อีก

“แต่ถ้าป๊าดื้อกับลูกโซ่ จัดการได้เลยนะครับ ม๊าอนุญาต” แต่พอพี่เธียรได้ยินประโยคนี่ถึงกับสะบัดหน้ามามองผมสองที่ติด

“เฮ้ย! ทำไมสองมาตรฐานอ่ะม๊า” พี่เธียรรีบทักท้วงทันที

“ก็อย่าดื้อกับลูกซิครับ “ผมพูดก่อนจะสวมแว่นตาเรแบน พี่เธียรเขาซื้อให้ผม

“ฟ้อด!” ผมหอมแก้มลูกโซ่ ก่อนจะมองคนพ่อ รีบทำแก้มป่องรอจะให้ผมหอมเขาบ้าง ผมแอบคิดนี่ช่างไม่อายเพื่อนผมบ้างเลยนะ

“ขอทีหนึ่งนะม๊านะ” พี่เธียรพูดผมก็ทำท่าจะหอมแต่ว่า

“จุ๊บ” หนุ่มน้อยที่พี่เธียรอุ้มอยู่รีบยื่นปากจู๋มาจุ๊บปากผมผมแทนตัดหน้าแทน พี่เธียรหันไปเหล่ตามองลูกชาย

“รู้สึกว่าช่วงนี้เราจะแบทเทิลกันหลายอย่างไปนะ ก้อนเต้าหู้ “พี่เธียรพูด ส่วนเจ้าลูกโซ่ ทำปากจู๋จะจุ๊บผมอีกแต่พี่เธียรใช้นิ้วปาดที่ริมฝีปากห้อยๆ ของเจ้าลูกโซ่แทน เล่นเอาเจ้าจูบโซ่แลบลิ้นเลียแผล็บ ๆ สงสัยจะเค็มแน่ๆ พร้อมกับหันขวับมามองป๊าตัวเองทันที

“ดิส อีทสฺ มายด์ เทิร์น! โอเค!!!” พี่เธียรหันไปพูดกับลูกชาย

“โน!!!” พูดได้จัดมากเลย แถมยังทำนิ้วชี้ขึ้นส่ายไปมาด้วยว่าไม่ได้ ผมยอมรับว่าผมพูดกับลูกผมสองภาษา เพราะว่าผมเริ่มพูดภาษาอังกฤษก่อนเป็นอันดับแรก แต่ภาษาไทยมาได้เมื่อผมมาอยู่เมืองไทย และพี่เธียรเองก็อยู่เมืองนอกหลายปีก็เลยสอนพูดกับลูกได้

“ขอม๊าหอมป๊าหนึ่งทีนะครับ เดี๋ยวป๊าเสียใจ” ผมบอกเจ้าลูกโซ่แทน ลูกโซ่ก็กอดอก หันหน้าหนีแต่ก็แอบหันมาเหล่ตามอง ผมก็พยักหน้ากับพี่เธียร “เร็วซิ ผมจะรีบไป” ผมบอกพี่เธียร เขาก็เอียงแก้มมา

“ม๊าจะหอมป๊าแล้วนะ” ยังอีกยังจะแกล้งลูกอีก

“ฟ้อด!!” ผมหอมแก้มคนพ่อ ก่อนจะเอามือลูบหัวเจ้าลูกโซ่

“ขับรถดีดีนะม๊า ป๊าเป็นห่วง ป๊าไม่อยากให้ม๊าขับรถไปเองเลยจริงๆ”

“ผมจะขับอย่างระมัดระวังขับป๊า”

“โทรหาพี่ด้วยเป็กซ์ ถ้ามีเรื่องอะไรโทรหาพี่ทันทีรู้ไหมครับ พี่เป็นห่วง” พี่ไปส์เดินมาเกาะกระจกรถพูดกับเป็กซ์ที่เข้ามานั่งข้างคนขับกับผม

“หมับ” เป็กซ์ดึงเสื้อพี่ไปส์เข้ามาและ จุ๊บปากไปหนึ่งที่ ก่อนจะเลื่อนกระจกปิด ผมก็ขับรถออกมาช้าๆ เหลือบไปมองกระจกมองข้าง

“มึงโคตรโชคดีเลยว่ะ บีม” เป็กซ์บอกผม ผมหันชำเลืองตามองเป็กซ์แว๊ปหนึ่งก่อนจะรีบออกตัวไป เพื่อไปดูหน้าอาจารย์เปรมสินี ผมคิดว่าควรจะมีอะไรสนุกให้อาจารย์เขาสักหน่อย เป็นน้ำจิ้ม ผมขับรถตรงไปที่สน ที่ใกล้จุดเกิดเหตุ ที่เป็กซ์ถูกไอ้โก้มันจับตัวไปและไอ้โก้มันถูกฝากขังไว้ที่นั่น ไม่มีใครติดต่อมาประกันตัวแต่อย่างว่าแหละมันเป็นคดีอุกฉกรรจ์ ทางตำรวจไม่ยอมใครให้ประกันตัวแน่นอน ผมอยากรู้เหมือนกันว่าอาจารย์เปรมสินีเขาจะพยายามเข้ามาประกันตัวไอ้โก้ไหม แต่ผมเดาว่าไม่ ผมขับมาจนใกล้จะถึงสถานีตำรวจที่ใกล้จุดเกิดเหตุวันนั้น ผมก็แวะที่ร้านขายอาหารตามสั่งตรงตึกพาณิชย์ในตลาด

“แวะทำไมวะ” เป็กซ์หันถามผมด้วยท่าทีสงสัย

“ซื้อของฝากไปฝากไอ้โก้ไง “ผมพูดก่อนจะก้าวเท้าลงจากรถ เป็กซ์มันเดินตามผมาลงไปติดๆ ผมเดินไปที่ร้านอาหารตามสั่งร้านหนึ่ง เขามองการแต่งตัวของผม ผมยอมรับว่าตั้งแต่มาอยู่กับพี่เธียร เรื่องการแต่งตัวเสื้อผ้าหน้าผมมันออกไปทางแบรนด์เนมเกือบหมดทั้งตัว แม่ค้าหันมามองผมสองคนด้วยความแปลกใจ ผมถอดแว่นตาเรแบรนออก

“สวัสดีค่ะคุณ จะรับอะไรดีคะ” ป้าเขาถามผม

“ผมจะสั่งอาหารนะครับ แบบใส่กล่องครับคุณป้า ผมขอเป็นข้าวผัดสองชุด น้ำโอเลี้ยงสองชุด” ผมพูดก่อนจะหันมามองเป็กซ์มันคงสงสัยว่าทำไมผมสั่งสองอย่างนี้

“ทำไมต้องสั่งข้าวผัดกับโอเลี้ยงวะ” เป็กซ์ถามผม ผมหันมามองเป็กซ์

“เมื่อก่อนญาติใครติดคุก เขาก็ซื้อข้าวผัดกับโอเลี้ยงไปเยี่ยมกัน เพราะว่าข้าวผัดมันทานได้ง่ายกว่า ไม่ต้องปรุงเยอะ ส่วนโอเลี้ยงนี้เป็นเครื่องดื่มยอดนิยมสมัยก่อน และมันก็เหมาะสมกันดี จะให้ซื้อดีกว่านี้ก็เสียดายเงินว่ะ กูว่าเก็บเอาไว้ไปทำบุญดีกว่าไหม แทนที่จะเอาไปให้คนอย่างไอ้โก้มัน” ผมหันไปพูดกับเป็กซ์ มันก็พยักหน้า

“นั่งรอก่อนไหมคะ ป้ามีคิวสองสามคิว จะรีบทำให้ค่ะ” ป้าเขาหันมาบอกผมสองคน

“ไม่เป็นไรครับ ผมมีเวลาผมรอได้ครับ ทำตามคิวเถอะครับคุณป้า” ผมบอกกับแม่ค้า ก่อนจะหันมามองเด็กน้อยที่นั่งอยู่กับพื้นในคอกกั้น เล่นนั้นเล่นนี้ตามประสาเด็ก เนื้อตัวมอมแมม ผมเหลือบไปมองแม่ค้า เขาอายุเยอะแล้วนะไม่น่าจะมีลูกเล็กแบบนี้ได้ ดูน้องน่าจะไล่ๆ กับเจ้าลูกโซ่ ผมย่อตัวลง เขาหันมามองหน้าผม ยิ้มโชว์ฟันสี่ซี่

“ลูกของหลานสาวอีกทีนะคะ แม่มันไปทำงาน ผัวมันก็ติดคุก จะไม่ดูให้ก็ไม่ได้ เพราะว่าถ้าไม่ทำงานก็อดตายทั้งแม่ทั้งลูก” แม่ค้าหันมาบอกผม ผมพยักหน้าเบาๆ

“น้องทานนมยี่ห้ออะไรครับ”

“ยี่ห้ออะไรน่ะ นี่ค่ะ ป้าก็ไม่รู้ “ป้าเขาก็ชูกระป๋องนมมาให้ดูเม็กซ์ ผมจดใส่กระดาษเอาไว้ ก่อนจะหันมามองดูป้ายชื่อร้านและเบอร์โทร ผมจดเอาไว้หมอ เป็กซ์มันชำเลืองตามามองผม

“หิวไหมว่ะ” ผมหันมาถามเป็กซ์

“ไม่หิวว่ะ จัดการเรื่องนี้ก่อนดีกว่าว่ะ “เป็กซ์หันมาบอกผม เป็กซ์มันกำลังพิมพ์หยิกๆ

“ฟิล์มมันถามอยู่ว่าเป็นไงบ้าง” เป็กซ์พูด จังหวะนั้นผมเห็นน้องผู้หญิงอีกคนดูน่าจะเรียนมัธยมปลาย เธอขับรถมาเวสป้ามาจอดที่หน้าร้าน เธอหันมามองผมสองคน แอบตกใจก่อนจะยิ้มหวานมาให้ ผมยอมรับว่าผมสองคนไม่ได้ดูอ่อนแอ่นกันทั้งคู่

“ป้าได้หรือยังที่ฉันสั่งไว้นะ ฉันจะไปส่งข้าวให้พ่อแล้ว “เด็กสาวอายุราวๆ สิบห้าสิบหกปีพูดก่อนจะหันมามองผม กัดปากเเขินผมนิดนึง

“ได้แล้ว ที่หลังก็มาสั่งให้มันเร็วกว่านี่หน่อยซินางฝนและนี้พ่ออยู่เวรที่สน. หรือไง วันนี้นะ” ป้าคนขายข้าวหันมาทักทายอย่างคนคุ้นเคย

“ใช่จ้ะ วันนี้พ่ออยู่เวรที่สถานีตำรวจ” เธอตอบพร้อมกับหันมายิ้มให้เล็กน้อย ผมก็ยิ้มตอบเธอ

“นี่นางฝนรับไปซิ เดี๋ยวข้าวพ่อมึงก็เย็นหมด” น้องเขามัวแต่มองผมเพลินไปหน่อย ผมยอมรับว่าความเป็นลูกครึ่งของผมมันทำให้มีสาวหันมาเหล่ตามองกันหมด ทำให้ผมมีแม่ยกเยอะเวลาไปทำงานในผับ แต่ความจริงผมไม่ได้แมนแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์

“เร่งจังเลยป้านิ อุตส่าห์เจอคนหล่อทั้งที่” เธอพูดก่อนจะหันมายืนมองผมด้วยท่าทีกระมิดกระเมี้ยน

“ตลอดละมึงนะ รีบไปพ่อมึงรอกินข้าวไม่ใช่เหรอ “แม่ค้าหันมาพูดกับน้องผู้หญิงคนนั้น

“น้องครับ ไปส่งข้าวที่ไหนเหรอครับ” ผมถามน้องผู้หญิงก่อนที่เธอจะหันหลังเดินออกไป

“ไปส่งข้าวที่สถานีตำรวจนี้นะคะพี่ มีอะไรหรือเปล่าคะ” น้องเขาหันมาถามผมทันที

“รอพี่แป๊บหนึ่งได้ไหมครับ พี่สองคนจะไปที่สถานีตำรวจพอดีเลย แต่ว่าไปไม่ถูกนะครับ พี่มีนัดกับใครบางคนที่นั่น รบกวนน้องคนสวยพาพี่สองคนไปทีได้ไหมครับ” ผมถาม

“ได้ซิคะ จะให้ยืนรอนานแค่ไหนก็รอได้ค่ะ” น้องฝนบอกผม เป็กซ์มันขมวดคิ้วมองผม ผมขยิบตา ป้าคนทำอาหารที่ผมสั่งก็เสร็จพอดี

“ป้าครับรบกวนแยกเป็นชุดให้ผมด้วยได้ไหมครับ ขอบคุณครับ” ผมบอกป้าคนขายก่อนจะ ฉีกกระดาษมาเขียนหยิกๆ ลงไปในกระดาษ และผมก็ใส่ลงไปในถุงข้าวนั้น

“มึงจำรถอาจารย์เปรมสินีได้ไหมวะ” ผมหันมากระซิบถามเป็กซ์

“ได้ดิ จำแม่นด้วย เขาเคยนัดมาคุยกับกู เขาขับรถมา เขาไม่ลงจากรถนะ แค่เปิดกระจกแง้มมาคุยกับกู” เป็กซ์พูดกับผมไม่ดังมาก ผมพยักหน้า ก่อนจะหยิบพันส่งไปให้ป้าคนขาย

“ป้าไม่มีถอนเลยลูก” ป้าคนขายข้าวบอกผม

“ไม่ต้องถอนครับป้า ถือซะว่าเป็นค่านมให้หลานแล้วกันนะครับ “ผมพูดก่อนจะรับถุงมาถือไว้ และหันมามองน้องน้ำฝน

“เราไปกันได้เลยไหมครับ… น้อง?”

“น้ำฝนค่ะ”

“ครับน้องน้ำฝน พี่ชื่อพี่บีมนะครับและนี่พี่เป็กซ์ครับ” ผมแนะนำตัวผมและเป็กซ์ น้องเขาก็มองผมสองคนตาเป็นมันเลย

“เดี๋ยวพี่ขับตามฝนมาเลยนะคะ พ่อของฝนนะเป็นหัวหมู่ที่สนนี้ค่ะ “น้องเขาบอกผม ผมพยักหน้า ก่อนจะกดปลดล๊อกรถเก๋งคันหรูซะก่อน น้องเขายิ่งมองรถคันหรูของพี่เธียรใหญ่เลย ผมเข้าไปนั่งในรถตามมาด้วยเป็กซ์ ผมสวมแว่นตาก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนรักที่มองผมแบบมีเลศนัย

“กูจะไปฟ้องพี่เธียร มึงหรี่หญิง” เป็กซ์มันพูดปนหัวเราะ

“แล้วมึงจะมีหน้าตาไว้ทำไม ถ้าไม่ใช่ให้เป็นประโยชน์วะ” ผมพูดก่อนจะออกรถและขับตามน้องน้ำฝนไป เขาก็หันมามองผมเป็นระยะ เหมือนกลัวจะคาดกัน ระหว่างที่ผมกำลังขับรถตามเธอเข้าไป

“นั้นไง รถอาจารย์เปรมสินี จอดอยู่นัน รถหรูซะด้วย แกคงได้มาจากคนใหญ่คนโต ที่แกหาเด็กไปเป็นของเล่นให้เขาวะ” เป็กซ์บอกผม ผมหาที่จอดรถก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไป

ออฟไลน์ Alessa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
EP.34 (เธียรXบีม)การพบกันในฐานะศัตรูตัวร้าย P1

EP.34 (เธียรXบีม)การพบกันในฐานะศัตรูตัวร้าย P2
Rrrr เบอร์ไม่คุ้นเคยโทรเข้ามา ผมรีบกดรับสายทันที ผ่านแอร์พอร์ตที่เสียบหูผมเอาไว้

“สวัสดีครับ พี่บีมใช่ไหมครับ ผมนริศครับ”

“สวัสดีครับน้องนริศ “นริศคือนักศึกษาเอกบัญชี เคยเป็นลูกศิษย์คนสนิทของอาจารย์เปรมสินีมาก่อน นริศเป็นเด็กผู้ชายผิวขาว ตัวเล็ก หน้าตาจัดว่าดี แต่ดันมาโดนอาจารย์เปรมสินีหลอกให้ไปทำงานและไปโดนพวกนี้รุมขมขื่น น้องเขาเลยหายไปจากระบบการศึกษา เพราะว่าอาจารย์เขามีคลิปมาขู่ห้ามแจ้งความ ห้ามบอกใครทั้งนั้น แต่ว่าตอนนี้

“พี่ครับ ผมได้รับอิเมลจากพี่แล้วนะครับ ผมพร้อมแล้วครับที่จะช่วยส่งคนที่มันทำลายชีวิตผมไปเข้าคุก”

“พี่ดีใจนะครับ นั้นแปลว่าน้องได้ก้าวข้ามเรื่องแย่ๆ นั้นมาแล้ว ว่าแต่น้องจะมากรุงเทพเมื่อไหร่ครับ”

“ผมจะไปพรุ่งนี้เลยครับ”

“พรุ่งนี้พี่จะไปรับที่สนามบินและหาที่พักให้เราด้วย เจอกันนะครับนริส และพี่ดีใจที่เรากล้าจะออกมาทำในสิ่งที่ถูกต้อง ขอบคุณนะครับ “ผมบอกน้องเขาก่อนจะวางสาย เป็กซ์มองหน้าผมด้วยความแปลกใจ

“มึงคุยกับใครวะ” เป็กซ์ถามผม

“เด็กที่มึงบอกว่าเขาโดนเหมือนอาจารย์ทำเหมือนที่เขาพยายามทำกับกูไง แต่น้องเขาโชคร้ายกว่ากู “ผมพูดไอ้เป็กซ์มันทำสีหน้าประหลาดใจ

“มึงหาตัวเขาเจอด้วยเหรอวะ”

“ใช่กูเจอเขาแล้ว อากันตภณไปหาข้อมูลมาให้ และอากันก็ให้อิเมลน้องเข้ามา น้องเขาไม่มาเรียนเลยหายไปเฉยๆ และน้องคนนี้ก็เคยติดต่อกับอาจารย์เปรมสินี เรียกว่าสนิทกันเลย แน่นอนมันแปลก อาจารย์กันตภณเลยพยายามหาข้อมูลเด็กคนนี้มาพักหนึ่งแล้ว”

“หลังจากที่กูส่งอิเมลไปหาน้องเขา เขาก็โทรกลับมาคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้น น้องไม่กล้ามาเรียน มันเอาคลิปมาขู่ กูว่ามีอีกหลายคลิปเลย แต่หลักฐานมันอยู่ที่ไหน “ผมพูด ก่อนจะหันมามองหน้าเป็กซ์

“กูไม่รู้จริงๆ ว่ะ อาจารย์เปรมสินี เขาก็ไม่ได้ไว้ใจกูมากนะมึง เหมือนเขาแค่ต้องการให้กูจัดการมึงอย่างเดียว เลยไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังเยอะ ทั้งที่กูก็หลอกถามแกหลายครั้งแล้วนะ” เป็กซ์หันมาพูดกับผม

“กูว่าไอ้โก้รู้ คนนอนคุยมันต้องคุยกันทุกเรื่องแหละว่ะ” ผมพูดก่อนจะพยักพเยิดให้พากันออกไปได้แล้ว และน้องน้ำฝนก็มายืนมองผม ส่งสายตาวิ้งๆ มาให้

“น้องน้ำฝนครับ พี่รบกวนเอาถุงข้าวนี้ไปแขวนไว้ที่รถหรูคันนั้นให้พี่หน่อยได้ไหมครับ พอดีพี่สาวเขาฝากซื้อข้าว น่าจะไปให้ใครสักคนในนี้แต่พี่รีบนะครับ กลัวออกมาไม่เจอ ได้ไหมครับ น้องน้ำฝนคนสวย” ผมพูดจาเสียงอ่อนเสียงหวานใส่

“รถคันนั้นเหรอคะ หรูมากเลยนะคะ แต่พี่ขอมาฝนจัดให้ค่ะ” น้องน้ำฝนพูดกับผม ผมก็ยื่นถุงข้าวไปให้ น้องเขารีบคว้ามแต่ไม่ได้คว้าถูกข้าว เขาคว้าข้อมือผม เขาก้มลงมองนาฬิกาก่อนจะทำตาวาว ยอมรับว่านาฬิกาเรือนนี้แพงหูฉี่เลย เรือนนี้ผมได้มาจากพี่เธียร เขาซื้อให้เพราะว่าเขาอยากให้ผมใส่ของดีดีไปนั่งทำงานกับเขา

“ขอไลน์ได้ไหมคะพี่ “ฝนหันมาถามผม

“ได้ซิครับ พี่จัดให้เหมือนกัน” ผมพูดก่อนจะเขียนไลน์ของผมส่งไปให้ และผมก็หันมายิ้มกับเป็กซ์ แต่ว่ามันเหลือตาขึ้นบน ก่อนจะเบ้ปากนิดนึง

“โอ๊ย!!” ผมกระทืบเท้ามันเบาๆ แต่มันดันร้องซะดัง

“พี่เป็นอะไรไปเหรอคะ” สาวน้อยหันมาถามเป็กซ์ที่ยืนเขย่งเท้าอยู่

“เออ มดครับ มดกัดเท้าพี่ครับ” เป็กซ์มันตอบ น้องเขาก้มลงมองเท้าไอ้เป็กซ์ทันทีรองเท้าผ้าใบทรงสูงพื้นหนังสีดำเข้ากันกับกางเกงเด้ปสีดำของมันมากดูแล้วมันคงได้สปอยด์มาจากพี่ไปส์แน่ๆ แต่มันสูงและมิดชิดขนาดนี้ มดบ้านมึงดิมุดลงไปได้ ผมหันมามองหน้ามัน มันยังเหลือกตามองผมอีกน่ะ

“มดนี้มันเข้าไปในรองเท้าพี่ได้ด้วยเหรอคะ” น้องเขาถามพร้อมกับก้มลงมองต่ำ

“มันคงอยู่กับพี่มาพักหนึ่งแล้วตั้งแต่ก่อนพี่ใส่นะครับ” เป็กซ์มันตอบน้องเขา

“น้องน้ำฝนพี่ฝากหน่อยนะครับ และพี่จะขอขึ้นไปทำธุระก่อนนะครับ “ผมรีบบอกน้ำฝนทันที

“อย่าลืมแอดไลน์มาหาพี่นะครับ พี่รออยู่” ผมหันมาบอกน้องน้ำฝน เด็กสาวหันมายิ้มให้ผมก่อนจะรีบถือถุงนั้นไปแขวนไว้ที่รถของอาจารย์เปรมสินี ผมหันมาแตะไหล่ไอ้เป็กซ์พากันขึ้นไปบนโรงพักได้แล้ว

“เป็กซ์เอามือถือกูไปนะ กูจะฟังการสนทนา ส่วนมือถือมึงเอามาให้กู และถ้ามีอะไรที่น่าสนใจ อัดเสียงส่งมาให้กูเลยนะ” ผมบอกเป็กซ์ ก่อนจะสลับมือถือผมให้เป็กซ์มัน ผมตั้งเอาไว้แล้วดังนั้นจะสามารถฟังการสนทนาผ่านแอร์พอร์ตได้ตลอด

“มึงจะไปไหน” เป็กซ์ถาผมม

“ไปเยี่ยม ผัวอาจารย์ไง” ผมกระซิบ ก่อนจะถือถุงของเยี่ยมเข้าไป ผมแยกกับเป็กซ์มันทันที ผมเดินไปหาคนที่ทำหน้าที่รับเรื่อง ผมเดินเข้าไปอย่างสุภาพ ผมเหลือบไปเห็นอาจารย์เปรมสินีกำลังนั่งให้ปากคำอยู่ในห้องและเป็กซ์ถูกพาตัวเข้าไปเช่นกัน

“สวัดดีครับ ผมมาขอเยี่ยมนายวิษณุครับ ผมเป็นเพื่อนรุ่นน้องที่เรียนที่เดียวกันนะครับ” ผมบอกเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบ เขาก็ทำคิดก่อนจะพูดว่า

“ไอ้คนที่มันฆ่าคนโดนเจตนานะเหรอ” ลุงเขาถามผม ผมพยักหน้าว่าใช่และเขาก็พาผมเดินเข้าไป ผมเริ่มได้ยินการสนทนาของเป็กซ์กับเจ้าหน้าที่ เป็กซ์กำลังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ผมเดินไปฟังไปด้วย ผมกำมัดแน่น ไอ้โก้ มึงนี้มันโง่จนยอมทำในสิ่งที่ชั่วๆ แบบนี้ได้ ผมเดินไปจนถึงหน้าห้องขัง ภายในกรงมีแค่ไอ้โก้คนเดียว

“ให้เวลาแค่สิบห้านาทีนะครับ” คุณตำรวจบอกผม ผมพยักหน้า ก่อนจะเดินมาจับลูกกรงมองคนที่นั่งอยู่

“ไอ้หนุ่มมีคนมาเยี่ยม”

“เมียผมมาประกันตัวผมแล้วใช่ไหมลุง” เขาถามคุณตำรวจผมถึงกับยิ้มด้วยความสมเพช เพราะว่าทุกการสนทนาของอาจารย์เปรมสินีก็อยู่ในหูผมหมด

// เป็กซ์ ส่งข้อความเสียงนี้มาให้หน่อยดิ “ผมส่งข้อความที่เบอร์มือถือผม ไปบอกเป็กซ์ก่อนจะชะโงกมองไปที่ไอ้โก้ มันหันมาเห็นผมเข้า มันก็ตกใจแน่นอนมันรู้จักผมและคงรู้มานานแล้วจากอาจารย์เปรมสินี พอนายตำรวจเดินออกไป

“ผิดหวังเหรอ ที่ไม่ใช่เมียรักมึงนะ “ผมถามพร้อมกับชูของที่ผมเอามาเยี่ยมมัน มันรับไปถือก่อนจะปาลงพื้น ด้วยความโมโห

“กูไม่แดก อย่าให้กูออกไปได้นะมึง กูเล่นมึงทั้งกลุ่มแน่” ไอ้โก้มันพูดพร้อมกับกัดฟันกรามดังกรอดๆ

“มึงยังคิดว่าจะได้ออกอีกเหรอโก้ ขนาดเมียมึงที่ว่าเส้นใหญ่ เขายังไม่ยอมประกันตัวมึงเลย แถมเขายังปฏิเสธทุกอย่างว่ามึงทำเอง เขาบอกว่ามึงทำเพราะว่ามึงหึงหวงไอ้เป็กซ์มัน เลยอยากจะฆ่าเอง เขาไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับมึง” ผมพูดพร้อมรอยยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่สมเพชมันมากกว่า

“ไม่จริง กูนี่นะหึงหวงไอ้ตุ๊ดนั้น มึงก็ตุ๊ด “ไอ้โก้มันพูด

“แต่ตุ๊ดอย่างพวกกูยังมีศักดิ์ศรีมากกว่ามึงวะโก้ พวกกูนะไม่ได้แบมือขอเงินใคร พวกกูส่งตัวเองเรียนกัน มึงรู้ดีว่าไอ้เป็กซ์มันส่งตัวเองเรียน ดีกว่ามึงที่ยอมนอนกับเขาเพื่อเงินและคงคิดว่าเขาจะเอามึงไว้เป็นผัวยืนหนึ่ง แต่ไม่ใช่!!” ผมยืนกอดอกพูดกับไอ้โก้ ผมพูดตอกใส่หน้ามันอย่างชัดถ้อยชัดคำ มันมองหน้าผมเขม็ง ถ้าไม่ติดว่ามีลูกกรงมากั้นไว้ มันคงออกมาตะบันหน้าผมแล้ว

“มึงเป็นได้แค่เด็กขายน้ำของอาจารย์เปรมสินี ศักดิ์ศรีมึงไปไหนหมดว่ะโก้! หรือมึงเป็นอย่างที่เขาว่าจริงๆ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต่างกับแมงดาปะว่ะ” ผมจับลูกกรง ผมพูดและมองจ้องหน้าไอ้โก้ มันหันมามองหน้าผมมันยิ่งกำหมัดแน่นขึ้น

“กูไม่ใช่เด็กขายน้ำ!! กูเป็นผัวมัน!!”

“หึๆ “ผมหัวเราะก่อนเปิดข้อความเสี่ยงที่เป็กซ์ส่งมาให้ผมและโชว์ให้โก้มันฟัง

// ดิฉันกับนายวิษณุไม่ได้เป็นอะไรกันนอกจากอาจารย์และลูกศิษย์ค่ะ เขาเป็นแฟนกับนายจิรายุค่ะ แต่ว่าเด็กคนนี้เขามีปัญหาเรื่องเงินร้อนเงินค่ะ เลยมาขอเงินดิฉัน ดิฉันก็เห็นใจก็เลยให้การช่วยเหลือในฐานะอาจารย์ค่ะ คุณตำรวจคิดว่าฉันจะเอาเด็กพวกนี้มาเป็นสามีฉันได้ยังไงคะคุณตำรวจ เป็นได้แค่เด็กสร้างบ้าน แถมยังมาสร้างเรื่องเดือดร้อนให้อีก แค่ฉันให้การช่วยเหลือจนจบก็บุญหนักหนาแล้วค่ะ ดังนั้นฉันขอปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาว่าฉันสมรู้ร่วมคิดในการวางแผนฆ่านายจิรายุ นายวิษณุเป็นคนทำคนเดียวค่ะ ไม่เกี่ยวกับดิฉัน” ผมเปิดให้ไอ้โก้มันฟังชัด

“มึงมันก็แค่นอนกับเขาเพื่อเงินเหรอวะโก้ และยังทำเพื่อเขาอย่างกับคนที่จงรักภักดี ลงทุนแม่งขนาดนี้แต่เขาบอกว่า มึงเป็นแค่เด็กสร้างบ้าน มึงนี้มันโง่กว่าที่กูคิดไว้เยอะนะโก้นะ” ผมพูด

“ไอ้เชี้ย!! อีเชี้ย” ไอ้โก้มันสบถออกมาและแสดงสีหน้ากริ้วโกรธจนต้องขบกล้ามเป็นสันนูนขึ้นอย่างชัดเจน

“ศักดิ์ศรีมึงไปไหนหมดวะโก้ อุตส่าห์เรียนมาจนจบวิศวคอมพิวเตอร์ เป็นถึงพี่ว้ากที่น้อง ๆ ยกมือไหว้แต่ที่ไหนได้ แม่งก็แมงดาดีดีนี่เอง ภูมิใจไหมวะโก้ ที่เขามองมึงเป็นแบบนั้น”

“แต่มึงก็ต้องเข้าไปชดใช้ที่มึงทำอยู่แล้ว แถมยังถูกตราหน้าว่ามึงเป็น คนที่มานอนกับเขาเพื่อแลกเงิน น่าสมเพชว่ะโก้” ผมพูดก่อนจะหันไปมองทางอื่นแต่แอบหันมาเหล่ตามอง

“กูเป็นผัวมัน!!!”

“มึงหลักฐานไหมล่ะ” ผมถามมัน

“มึงจะให้มันลอยหน้ามีความสุขแต่มึงอยู่ในคุกคนเดียวเหรอวะ และมันก็ไปหาคนใหม่ แล้วมึงล่ะ ออกมาแบบคนขี้คุก หมดอนาคต มึงทำตามเขาเพราะคิดว่าเขาเลือกมึง ไม่ใช่”

“เขาไม่ได้อยากให้มึงเป็นสามีเขา เขาอยากได้ อาจารย์กันตภณ และที่เขาทำกับกูเพราะว่าเขาต้องการอาจารย์กันตภณ “ผมบอกไอ้โก้

“มันหลอกใช้กู!!!” โก้พูดพร้อมกับใช้กำปั้นทุบลูกกรง

“เฮ้อ!! กว่าจะรู้เกือบสายเนอะ” ผมพูดก่อนจะหันมามองคุณตำรวจที่เดินมาหาผม

“ผมต้องพาผู้ต้องหาไปฝากขังที่กรุงเทพแล้วครับ “เขาเดินมาบอกผมว่าจะย้ายโก้มันไป ผมหันมามองหน้า

“ประกันตัวไม่ได้เหรอครับคุณตำรวจ” ผมถามบุคคลในเครื่องแบบ

“ก็ไม่มีใครมาประกันนี่ครับ พ่อแม่ยังไม่ติดต่อมาเลย และคดีแบบนี้ห้ามประกันอยู่แล้วด้วยครับ” คุณตำรวจพูด ผมหันมายิ้มให้โก้

“ตกลงมึงจะเข้าไปอยู่คนเดียวใช่ไหมวะโก้” ผมถามมันอีกทีก่อนจะยิ้มที่มุมปาก “ก็กลายเป็นไอ้ขี้คุกแทนเมียมึงไปแล้วกัน” ผมพูดและทำท่าจะเดินออก

“เดี๋ยว! กูมีเด็ดกว่านั้น แต่มันอยู่ในมือถือกู มือถือเครื่องเก่า เป็กซ์มันรู้ว่ากูซ้อนไว้ที่ไหน ในนั้นมีคลิปเพียบที่มันทำ กูจะไม่ยอมรับผิดคนเดียว” ผมหันมายิ้มให้มัน

“มันไม่ประกันตัวมึงแต่ไม่ต้องห่วงน่ะ กูส่งเขาไปเล่นกับมึงในคุกแน่นอน เอาคืนตามสบาย” ผมกระซิบกับโก้มันก่อนจะเดินออกมาและยิ้มให้คุณตำรวจ ผมสวมแว่นตาเรแบนกลับเข้าไป

“ผีเน่ากับโลงผุ เกิดมาก็เพิ่งจะได้เจอวันนี้นี่เอง เหมาะสมกันดี” ผมพูดเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปทันที ผมเดินไปหาเป็กซ์ เขานั่งรอผมอยู่ น่าจะจบการสนทนาแล้ว

“มันปฏิเสธทุกข้อหาเลยว่ะ” เป็กซ์กระซิบกับผม

“ไอ้โก้มันบอกว่ามีคลิปเด็ดแต่อยู่ในมือถือมัน และมึงรู้ว่ามันซ้อนไว้ที่ไหน “ผมกระซิบกับเป็กซ์ มันมองหน้าผม จังหวะนั้น อาจารย์เปรมสินี เดินออกมา เขามองหน้าผม เขาคงแปลกใจว่าผมมากับเป็กซ์ด้วย

“ขอบคุณมากนะคะคุณตำรวจ ถ้ามีอะไรให้ดิฉันช่วยบอกได้เลยนะคะ ฉันยินดีช่วยคุณจิรายุ เพราะว่าเขาคือลูกศิษย์ ถึงแม้จะไม่ได้สั่งสอนมาเองก็ตาม แต่ถ้าดิฉันเป็นคนสอนเองก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” อาจารย์เปรมสินีพูดก่อนจะหันมามองผมสองคน

“อาจารย์เขาเป็นคนใจดี อุตส่าห์เสนอตัวเข้าช่วยเหลือขนาดนี้ ผมนี้ปลื้มจนน้ำตาไหลเลยครับ คุณตำรวจ” ผมหันไปพูดก่อนจะมองหน้าอาจารย์ ปกติไม่เคยยืนใกล้กันขนาดนี้ ส่วนอาจารย์เปรมสินีก็มองหน้าผม

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวเลยนะครับ ผมต้องพาตัวผู้ต้องหาไปส่งแล้ว ไปฝากขังที่เรือนจำกลางเลย” คุณตำรวจหันมามองผมกับอาจารย์เปรมสินีก่อนจะขอตัวเดินออกไป

“ค่ะ เชิญค่ะ “อาจารย์เปรมสินีพูด ก่อนจะหันมามองหน้าผม ผมก็มองหน้าอาจารย์กลับเช่นกันแต่เธอกลับแสดงท่าทีเมินผมพร้อมกับกำลังจะหันหลัง

“เราไม่เคยได้คุยกันสักครั้งเลยนะครับอาจารย์ “ผมพูดขณะที่เธอก้าวเท้าจะเดินออกไป เธอหยุดชะงัก

“ไม่คุยกันหน่อยเหรอครับอาจารย์ เดี๋ยวจะไม่ได้คุยกันนะครับ เพราะว่าหลายปีนะครับ ที่อาจารย์ต้องไปชดใช้ในสิ่งที่อาจารย์ทำ” ผมพูด เธอหันกลับมาหาผม ก่อนจะส่งยิ้มให้ผม

“เธอคิดว่าเรื่องแค่นี้ จะทำอะไรฉันได้ ฉันเป็นใคร เธอเป็นใคร หรือคิดว่าแค่มีอาจารย์กันตภณคอยคุ้มกะลาหัวแล้วจะผยองกับฉันได้อย่างนั้นหรือ” อาจารย์เปรมสินีพูดกับผม

“ผมมีกฎหมายคุ้มกะลาหัวผมอยู่ ใครจะอยู่เหนือกฎหมายได้ครับหรือว่ากลุ่มคนที่อาจารย์เคยไป" ผมพูดและทำท่าคิด " ทำอย่างที่อาจารย์เคยส่งนักศึกษาตัวเองไปละครับ อาจารย์คิดว่าพวกเขาจะออกมาปกป้องหรือว่าเขาจะโยนให้อาจารย์รับกันแน่ละครับ” ผมก้าวเท้าเข้าไปหาเธอ เธอหันมามองหน้าผม

“มันทำให้ผมมองเห็นอาชีพใหม่ไว้รอสำหรับอาจารย์ หลังจากที่อาจารย์พ้นโทษ แม่พิมพ์ของชาตินี้สูงค่าเกินไปนะครับ ผมว่าแม่เล้าน่าจะเหมาะกว่า ดอกเตอร์เปรมสินี” ผมพูดไม่ดังมากแค่ได้ยินกันระหว่างเธอและผม

“บีม!! อย่าได้ลองดีกับฉัน แค่แกรอดไปได้ก็บุญหนักหนาแล้ว อย่าได้กลับมาลองดีกับฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้ ไม่กล้าสู้หน้าใครอีกได้เลย อาจจะฆ่าตัวตายไปเลยก็ได้นะ” อาจารย์เปรมสินีพูด เขามองหน้าผม

“ผมนะเหรอครับลองดีกับผู้มีพระคุณ ที่ส่งให้ผมไปจนได้สามีที่รักผมมากและมีลูกที่น่ารักขนาดนั้น แต่อาจารย์ซิครับต้องนอนเหี่ยวแห้งเฉาตายอยู่คนเดียว จนต้องใช้ร่างกายล่อใจเด็ก และหลอกใช้นักศึกษาตัวเอง แถมยังถีบหัวส่งให้เขาไปรับโทษอยู่คนเดียว” ผมพูดก่อนจะหันไปมองคนที่ถูกพาตัวออกมาจากห้องขัง เพื่อนำไปส่งฝากขัง คนนั้นคือไอ้โก้ โก้มันหันมามองผมและอาจารย์เปรมสินี

“ทำไมประกันตัวกู!!” โก้มันตะโกนใส่อาจารย์เปรมสินี เธอแค่หันไปมอง

“มึงทำแบบนี้ได้ไง กูนี่ผัวมึง อย่าให้กูเจอมึงอีกนะ ถ้ามึงเข้าไปในนั้นเมื่อไหร่ มึงเจอกูแน่!! อีเปรมสินี!!!” และโก้ก็ถูกพาตัวออกไป ผมหันมามองหน้าอาจารย์เปรมซินี

“ดูท่าทางความสนุกจะรออาจารย์อยู่นะครับ เด็กมันคงติดใจอาจารย์น่าดู “ผมพูดก่อนจะหันมาผงกศีรษะกับเป็กซ์ว่าไปกันได้แล้ว

“หมับ” อาจารย์เปรมสินีจับแขนผม แต่เป็กซ์มันปัดมืออาจารย์เปรมสินีออก ผมแค่หลุบตาลงมองแค่นั้น

“แกไปบอกอะไรไอ้โก้มัน!!”

“บอกในสิ่งที่โก้ควรจะรู้เกี่ยวกับที่อาจารย์พูดนั่นแหละครับ “อาจารย์เปรมสินีหันมามองเป็กซ์ทันที

“แกกล้ามากนะบีม แกรู้ไหมว่าฉันมีคลิปที่แก ที่เสพยา อย่าให้ฉันเอามันประจานแกนะ”

“อาจารย์พูดแบบนี้แสดงว่าอยากจะให้ผมเอาคลิปเด็ดๆ ของอาจารย์มาแลกเหรอครับ ถ้าอาจารย์กล้าแรก ผมก็กล้าครับ เพราะว่า ผมเชื่อว่าคลิปที่อาจารย์มีไม่เด็ดเท่าคลิปผมแน่นอน เพราะถ้ามันเด็ดจริง อาจารย์เอาออกมาตั้งนานแล้วแหละครับ ไม่รอให้ถึงตาทีสุดท้ายแบบนี้หรอกครับ” ผมพูด เธอมองหน้าผม

“ฉันนี่ประเมินเธอต่ำไปจริงๆนะ บีม”

“ขอบคุณนะครับ ผมถือว่าเป็นคำชม แต่ผมแอบผิดหวังในตัวอาจารย์นะครับ ผิดหวังเพราะว่าผมดันประเมินอาจารย์สูงเกินไป จากความจริง ผมคิดว่าดอกเตอร์น่าจะมีวิธีที่จะงัดมาสู้กับผมได้ดีกว่านี้ ไม่ใช่ไปหลอกใช้คนป่วยอย่างแพรวา” ผมพูด สายตาผมกับเธอประสานกัน

“แถมยังกล้าใช้เพื่อนสนิทของผมมาทำร้ายผมเอง แต่ผมรักเพื่อนผมยกโทษให้เพื่อนผมได้ แต่กับอาจารย์เห็นทีจะไม่ได้ ถ้าผมทำให้ตำแหน่งที่อาจารย์อุตส่าห์ใช้วิธีสกปรกได้มาต้องสั่นคอน ผมขอโทษนะครับ ผมเลือกทำในสิ่งที่ถูกต้อง” ผมพูดสายตาผมประสานกับสายตาแข็งกร้าวของอาจารย์เปรมสินีแบบไม่ลดละ ในแววตาคู่นั้นมันแข็งก็จริงแต่มันอ่อนแอภายใน ผมสังเกตจากการกลืนน้ำเหนียวของเธอนั้น

“แต่ผมก็นับถือในความใจกล้าของอาจารย์ที่ลงทุนเอาตำแหน่งมาแลกกับผมเลย เป็นเกียรติอย่างยิ่งนะครับอดีตรองศาสตราจารย์ ตำแหน่งนี้คงจะว่างในไม่ช้านี้” ผมพูด ผมเดินเข้าไปใกล้กับเธอ เราห่างกันแค่ไม่กี่คีบเท่านั้นเอง ก่อนจะโน้มตัวลงไปพูดกระซิบที่หูเธอ

“อาจารย์ทำไปแค่เพราะว่าอาจารย์หึงหวง คนที่เขาไม่ได้เป็นอะไรกับอาจารย์ เจ็บมากไหมครับ ที่ทนเห็นผมกับอาจารย์กันตภณแบบนั้น ตำตาตำใจอาจารย์มาหลายปีซินะครับ “ผมถามอาจารย์เปรมสินีมองผมก่อนจะหันมามองเป็กซ์ เขาคงรู้ว่าคนที่บอกผมคือเป็กซ์ เป็กซ์ก็แค่ยืนมองเธอ

“ผมเห็นใจอาจารย์นะครับ ที่ทำได้แค่ทนดู อาจารย์คงเก็บกดน่าดูถึงได้ จิ้มปากลงบนใบหน้าผมแบบนั้น ซ้ำ ๆ ซ้ำๆ” ผมพูดก่อนจะชำเลืองตาลงมองที่มือสวยนั้นถูกกำจนแน่น

“ผมคิดว่าแพรวานี้หนักแล้วนะครับ อาจารย์หนักกว่าแพรวาอีก ผมว่าอาจารย์รู้ดีว่าแพรวาเขาป่วยอยู่ แต่อาจารย์น่าจะไม่รู้ตัวเองนะครับว่า อาจารย์ก็ป่วยและอาจจะหนักกว่าแพรวา!”

“แก!!” อาจารย์เปรมสินีหันขวับมาทางผมเธอทำท่าจะยกฝ่ามือขึ้น

“จะตบผมบนโรงพักเหรอครับ ตบได้นะครับ ผมยินดี เอาหน้าผมไปแลกกับภาพลักษณ์เมื่อสักครู่ของอาจารย์ ที่อุตส่าห์พูดกับคุณตำรวจไว้อย่างดี และผมมีเวลาพอจะให้ปากคำเพิ่มถ้าอารจารย์อยากได้คดีทำร้ายร่างกายผมอีกสักคดี ทนายผมนะหาได้ไม่ยากเร็วด้วย สามีผมคนรู้จักเยอะ “ผมบอกเธอ เธอชักมือกลับทันที

“และผมจะไม่ตบอาจารย์กลับแน่นอนเพราะว่ามือผม" ผมพูดก่อนจะยกฝ่ามือผมขึ้นมาพิจารณาดู ผมโชว์แหวนนิ้วนางข้างซ้ายไปด้วย “มีค่ามากกว่าใบหน้าอาจารย์ ผมเก็บเอามือนิ่มๆของผมเอาไว้ลูบหน้าสามีที่บ้านดีกว่า มีค่ากว่าเยอะ” ผมพูดก่อนจะก้าวถอยหลังออกมา

“วันนี้ผมแค่ตั้งใจมาทักทาย เอาไว้เราคงจะได้เจอกันแบบจริงๆ ไปทำการบ้านมาเยอะๆ นะครับ ดอกเตอร์” ผมหันหลังเดินออกทันที เหลือไว้แค่อาจารย์เปรมสินี เขายืนกำหมัดแน่น และเธอก็หยิบโทรศัพท์ขั้นมาคงโทรหาใครสักคนที่จะช่วยเธอได้ ผมเดินมาขึ้นรถคันหรูของพี่เธียร จังหวะนั้นผมเห็นเธอเดินปรี่มาหาผมที่รถ ผมก็ลดกระจกลง ก่อนจะหันไปมองดอกเตอร์เปรมสินี เธอถือถุงข้าวผัดกับโอเลี้ยงที่ละลายจนหมดแล้ว มาชูขึ้นให้ผมดู

“แกทำแบบนี้กับฉันใช่ไหม แกคงคิดว่าวันนี้ฉันจะได้อยู่ในกรงนั้น แกไม่มีทางทำอะไรฉันได้ ไอ้เด็กเมื่อวานซีน” อาจารย์เปรมสินีพูด ผมก็ใช้นิ้วเรียวยาวเหมือนลำเทียนขึ้นมาจับปลายคางมนๆของผมก่อนจะหันไปมองปลายคางคนที่ยืนจ้องผมอยู่ มีแต่ซิลิโคนที่อัดฉีดเข้าไปจนแหลม

“ผมไม่ได้คิดว่าอาจารย์จะเข้าไปวันนี้หรอกครับ เพราะว่าความสนุกมันยังรออาจารย์อยู่อีกเยอะ อย่าเพิ่งรีบเลยครับ”

“และที่ผมสั่งอันนี้ให้ก็เพราะวันที่อาจารย์ต้องเข้าไปจริงๆ ผมอาจจะไม่ว่าง ช่วงนี้ลูกกวนตัว ผัวกวนใจนะครับ เลยซื้อไว้ให้ก่อน ไม่ว่ากันนะครับ”

“ผมดูในเมนูอาหารแล้ว ก็ไม่มีอันไหนที่จะเหมาะกับอาจารย์เท่านี้แล้วครับ ข้าวผัดกับโอเลี้ยง "

"แถมเมื่อสักครู่ผมก็เอาไปเยี่ยมผัวอาจารย์มาเหมือนกันนะครับ ผมใจดีสั่งให้สองชุดเลย” ผมพูดกับเธอ มือสวยๆ นั้นกำถุงไว้แน่น เธอทำท่าจะปาทิ้งลงพื้น

“เป็นถึงอาจารย์มหาวิทยาลัยแล้ว ผมว่าควรทิ้งขยะให้ลงถังจะดีกว่านะครับ ตัวอย่างที่ดีมันควรจะเริ่มจากครูอาจารย์ ถ้าเป็นตัวอย่างที่ดีไม่ได้ ไปหาชีพอื่นทำเถอะครับ ครูอาจารย์ที่ดีมีเยอะแยะอย่าทำให้เขาเสียไปด้วยเลยนะครับ”

“ผมไปก่อนนะครับ สามีโทรตาม เพราะว่าช่วงนี้สามีรักสามีหลง สำหรับผมไม่ต้องพึงยาหรอกนะครับ ยาอันนั้นผมว่าดอกเตอร์เก็บเอาไว้ใช้เองเถอะนะครับ ผมว่าดอกเตอร์จำเป็นต้องใช้มันมากกว่าผม “ผมพูดก่อนจะรีบปิดกระจกและออกรถทันทีเช่นกัน เป็กซ์หันมายิ้มให้ผม ผมยอมว่าทั้งหมดนี้แม่ผมเป็นคนสอนผมเอง ผมปล่อยให้ดอกเตอร์เปรมสีนียืนทำท่าเหมือนจะกรีดร้องแต่คนเยอะเกินไปเธอเลยไม่กล้า เธอเลยหันหลังเดินกลับไปที่รถเธอทันที

TBC...

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5406
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด