Underneath the tree มหาสมุทรใต้ต้นไม้ (บทที่ 1 - 18 part 1) 05 พ.ค. 21
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Underneath the tree มหาสมุทรใต้ต้นไม้ (บทที่ 1 - 18 part 1) 05 พ.ค. 21  (อ่าน 2365 ครั้ง)

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-1
“เดี๋ยวๆ พี่ลากผมมาทำไมเนี่ย?” ต้นน้ำเอ่ยทักหลังจากเดินมาได้หลายก้าวจนเห็นเพื่อนตนเองและจินไห่ตัวเล็กลงมาก

“ถามจริง! มึงสองคนยังไม่เคยกันใช่ไหม?” ชัยถามโผงผาง

“เฮ้ย..!! อะไรวะ ทำไมมาถามอะไรแบบนี้!” ต้นน้ำลนลานถอยห่างไปครึ่งก้าวแก้เขิน

“กูถามว่าเคยหรือไม่เคย!!” ชัยตัดบท

“....” ต้นน้ำเงียบเป็นคำตอบ พาลให้นึกถึงจูบที่ดูดดื่มในห้องน้ำ

“กูยืนยันได้เลยว่า พวกมึงยังไม่เคยได้เสียกัน!!” ชัยฟันธงด้วยสีหน้ามั่นใจ

“เฮ้ย ....ผมคบกันมาพักใหญ่แล้วนะ เรื่องแค่....นี่.... ผมกับพี่....” ต้นน้ำพยายามโกหก แต่พอเจอสีหน้ารู้ทันของอีกฝ่ายก็สารภาพหมดเปลือก

..........

“อย่างนี้นี่เอง....” ชัยพยักหน้าไปมา

“...........” ต้นน้ำที่เล่าเรื่องทุกอย่างหมดจรดตั้งแต่เริ่มแผนยันเรื่องปัจจุบัน มาถึงตรงนี้เขาก็เลยหยุดนิ่งเพื่อรอปฏิกิริยาของคนตรงหน้า แต่มวลอากาศที่หนักอึ้งในอกตอนนี้เหมือนสลายหายไปแล้ว

“แฟนหลอกๆ....... แต่สายตาที่มองกันแบบนั้นกูว่ามันผิดปกติ พวกมึงเคยทำอะไร เกินเลยเช่นกอดหรือจูบอะไรแบบนี้ด้วยความไม่ตั้งใจใช่ไหม?” ชัยกรอกตาไปมาในช่วงแรกก่อนจะถามย้ำ

“.......มันก็...ไม่เชิง.....ไม่ตั้งใจ....” ต้นน้ำได้แต่ตื่นเต้นหน้าแดง พลางคิดไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่าน

“แม่ง!! ตามสูตรเป๊ะๆ!!” ชัยตบหน้าขาฉาดใหญ่

“เป๊ะอะไร? ยังไง?” ต้นน้ำงงกับกับคำถามของรุ่นพี่ที่เพิ่งจะเคยเจอวันนี้

“สูตรอาการตกหลุมรักไง!” ชัยพูดอย่างมั่นใจ

“เฮ้ย!!” ต้นน้ำรู้สึกตกใจกับสิ่งที่ชัยพูดออกมาเสียงดัง มันเป็นสิ่งที่เขาพยายามที่จะไม่คิดถึงมัน

“ไม่ต้องตกใจ กูเคยผ่านมาก่อน กูดูอาการออก” ชัยตบบ่าอีกฝ่าย

“ไม่ใช่หรอก แต่ถึงแม้จะใช่ มันก็เป็นไปไม่ได้หรอก เพราะ...” ต้นน้ำลนลาน

“มึงจะบอกว่าเพราะเป็นผู้ชายด้วยกันงั้นเหรอ? มึงก็น่าจะรู้นะว่า.... ความรักน่ะมันไม่จำกัดเรื่องเพศหรอก!!” ชัยตกใจนิดหน่อยเพราะตอนท้ายประโยคของเขา ต้นน้ำได้พูดประโยคเดียวกันได้อย่างพร้อมเพียง

“อ้าว!! มึงก็รู้อยู่แล้ว มึงจะกังวลเชี้ยอะไรวะ!!” ชัยทำหน้าขบขันกับอาการของคนตรงหน้า

“ก็แบบ....” ดวงตาคนตอบอย่างต้นน้ำกลิ้งสั่นไปมาจนชัยรู้สึกรำคาญ

“แปลกมากเลยนะ ที่มึงลังเลแบบนี้ เพราะมึงมีเพื่อนแบบไอ้ไอซ์ โตมากับสังคมที่เปิดกว้างแบบสมัยนี้!!” ชัยกอดอกมองอีกฝ่ายอย่างมีน้ำเสียงโมโหนิดๆ

“ผมไม่ได้รังเกียจ หรือลังเลอะไร ผมรู้ว่าความรู้สึกระหว่างผู้ชายด้วยกันมันไม่แปลก มันแปลกที่ความรู้แบบนี้ที่ผมไม่เคยรู้สึกกับใครเลย แต่กลับมารู้สึกกับพี่ไห่! มันเป็นไปได้ยังไง? ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง? ที่ผ่านมาผมคบกับใครเพราะความรู้สึกชอบและความต้องการเท่านั้น ผมไม่เคยเริ่มคบกับใครด้วยความรู้สึกแบบนี้มาก่อน แล้วยิ่งเป็นผู้ชายแบบนี้ ผมแม่งโคตรสับสน!!” ต้นน้ำระเบิดสิ่งที่อัดอั้นมาตลอดทริปนี้ออกมา

“เอาล่ะ! อย่างน้อยกูก็รู้แล้วว่ามึงรู้ใจตัวเองแค่ไหน ขาดแค่การตัดสินใจเริ่มต้นเท่านั้นเอง!!” ชัยโอบไหล่อีกฝ่าย จนรู้สึกถึงความตึงเกร็งได้

“เฮ้อ......แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย!!” ต้นน้ำผ่อนลมหายใจ

“งั้นทำตามพี่บอก รับรองแก้ปัญหามึงได้แน่นอน!!” ชัยตบอกตัวเองเบาๆ

“!?!?!”

................

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-1
งามเลี้ยงริมหาดส่วนตัวที่เกาะขนาดเล็กไม่ไกลจากรีสอร์ตจบลงด้วยดี ทั้งกลุ่มต่างดื่มกินกันอย่างสนุกสนานและวันนี้เป็นวันแรกที่ไร้น้ำแอลกอฮอล์เพราะมีกิจกรรมทางน้ำให้เล่นด้วย กวีจึงสั่งห้ามน้ำเมาทุกชนิด ดื่มได้เพียงน้ำโซดา น้ำอัดลมและน้ำเปล่าเท่านั้น เพื่อความปลอดภัย แต่ถึงอย่างนั้น ต้นน้ำก็ได้จัดทริปนี้เป็นสุดยอดทริปในฝันไปเรียบร้อยแล้ว

นีโน่ที่หลังจากเจอชัย แฟนหนุ่มสุดหล่อของกวีมากันท่าทุกทาง ก็เลยหันเป้ามาแกล้งไอ้ไอซ์ผู้น่าสงสารแทน พูดได้เลยว่าคนที่ไม่สนุกที่สุดในทริปนี้ก็ไอ้ไอซ์นี่แหละ!!

ต้นน้ำกับจินไห่แม้จะมีอาการเกร็งๆบ้างในช่วงแรกเพราะเหตุการณ์ที่ผ่านมา แต่เมื่อมีกิจกรรมสนุกอย่างเจ็ตสกี และ เครื่องเล่นเป่าลมต่างๆที่ทางรีสอร์ตจัดมาให้ เครื่องเล่นทางน้ำมากมายที่พี่นีโน่บอกว่าจะทำในอนาคตแต่อยากให้ทุกคนมาทดลองกันก่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำให้ทุกคนสนุกจนกลับกลายเป็นเด็กอีกครั้ง

ทุกคนเล่นกันจนหิว หิวก็พักมากินมาดื่ม พอหายเหนื่อยก็กลับไปเล่นต่อ วนไปแบบนี้ตลอดทั้งวันจนพระอาทิตย์คล้อยต่ำ จนเกือบชนเส้นขอบฟ้า  เจ้าหน้าที่รีสอร์ตจึงมาแจ้งให้สิ้นสุดการเล่นแต่เพียงเท่านี้

แม้ทุกคนจะเสียดายแต่ก็ยินยอมพร้อมใจกันกลับที่พัก

ขากลับแม้จะต้องขับเจ็ตสกีกลับเช่นเดิน แต่เนื่องจากเหนื่อยกันมาก จึงมีอาการเกี่ยงกันขับกลับเกิดขึ้นผิดจากขามา

ชัยยอมกวีแต่โดยดี เพียงแค่มองปลายตาด้วยความเกรี้ยวกราด
นีโน่บังคับไอ้ไอซ์ให้ทำตามคำสั่งอย่างไม่ยากเย็น แม้มันจะบ่นเหนื่อนแทบตายแต่ก็ยอมขับกลับโดยดี

ผิดกับคู่ของต้นน้ำและจินไห่ จินไห่อาสาขับกลับให้โดยไม่ต้องรอต้นน้ำเอ่ยปาก ทำให้ต้นน้ำนั่งเกาะท้ายจินไห่ด้วยความอ่อนเพลียและอบอุ่นในใจ

‘การโอบเอวคนที่เราชอบมันรู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง’ ต้นน้ำคิดไปอมยิ้มไป ขณะโอบเอวบางที่มีกล้ามเนื้อสุขภาพดีอยู่ ระหว่างที่ต้นน้ำสัมผัสก็ดอที่จะนึกถึงเรื่องเมื่อสายไม่ได้ แต่เขาต้องข่มใจไว้ก่อน เพราะไม่อยากให้ส่วนกลางลำตัวร้อนลุมขยายขึ้นมาเขาคงจะเดินกลับที่พักลำบาก

หลังจากแยกย้ายกัน ณ เวลาถึงที่พัก ทุกคนต่างกลับเข้าห้องใครห้องมัน ชัยที่มาใหม่รีบจัดการย้ายข้าวของไอซ์ไปโยนใส่ห้องนีโน่โดยไม่บอกกล่าวอะไร ชัยพูดแค่เพียง

‘มันก็เป็นเรื่องที่ควรจะเป็น!’ หลังจากนั้นก็โอบไหล่กวีเข้าห้องล็อคประตูเรียบร้อย ส่วนกวีได้แต่ทำหน้าขอโทษรุ่นน้องตนเองก่อนเดินเข้าห้องไป

ส่วนต้นน้ำนั้นหลังจากช่วงผ่อนคลายตลอดทั้งวันที่ผ่านมาจบลง หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายเข้าห้องเพื่อเตรียมตัวพักผ่อน เพราะเหนื่อยกันมาตลอดทั้งวันแล้ว (ไอซ์มีอาการงอแงนิดหน่อยเพราะไม่อยากนอนร่วมห้องกับนีโน่)

ต้นน้ำพยายามถ่วงเวลาตัวเองไม่ยอมเข้าห้องพัก โดยอ้างว่าอยู่เป็นเพื่อนไอซ์ที่ห้องนั่งเล่นก่อน เลยบอกให้จินไห่ไปพักผ่อนก่อน ส่วนตนเองจะขออยู่นั่งคุยเป็นเพื่อนไอซ์ก่อน พยายามกล่อมให้ไอซ์เข้าห้องเพราะไอซ์ทำท่าจะนอนตรงโซฟาท่าเดียว

เลยช่วงหัวค่ำไปแล้ว ในที่สุดไอซ์ก็ยอมกลับเข้าห้องที่พักร่วมกับพี่นีโน่โดยการหว่านล้อมของต้นน้ำ ที่ไม่อยากให้เพื่อนมานอนร้อนและเป็นอาหารยุงอยู่ที่ด้านนอกนี่

ต้นน้ำนั่งทำใจอยู่พักใหญ่กว่าจะตัดสินใจเดินเข้าห้องพักตนเอง เขารู้ตัวดีว่าการเข้าไปอยู่กันสองต่อสองแบบนี้ มันคงอึดอัดไม่น้อย การที่คนเราเวลามีใจให้ใครสักคนมันเป็นสิ่งที่ทำใจยากแบบนี้นี่เอง เพราะที่ผ่านมา เขามีแต่เป็นฝ่ายตั้งรับให้อีกฝ่ายมาสารภาพ แม้จะไปจีบอีกฝ่ายก่อนก็ไม่เคยรู้สึกลึกซึ้งอะไร แตกต่างจากกรณีนี้โดยสิ้นเชิง

ต้นน้ำไม่รู้ว่าที่ผ่านมาการกระทำนะหว่างเขากับจินไห่มันคือแค่อารมณ์ชั่ววูบหรือเมาไม่ได้สติ หรือตั้งใจ แต่การที่เขาคิดไปไกลแล้วแบบนี้ มันทำใจอยู่กับจินไห่แค่สองคนมันลำบากใจอย่างแปลกประหลาด

ต้นน้ำยืนทำใจอยู่หน้าห้องอยู่นานกว่าจกล้าบิดลูกบิดประตูเข้าไป

สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือ จินไห่ที่ใส่ชุดคลุมอาบน้ำหลวมสวมทับชุดนอนผ้าฝ้ายสีน้ำตาลอ่อน นอนหลับตาในท่าเอนพิงหมอนหนุนจำนวนหนึ่ง มือข้างหนึ่งถือรีโมทโทรทัศน์อย่างหลวม คล้ายกับว่าจินไห่ดูทีวีไปไม่นานก็ผล่อยหลับด้วยความเพลีย

ต้นน้ำเดินไปหยิบรีโมทโทรทัศน์ออกจากมือที่กำอย่างหลวมๆ กลิ่นสบู่ที่หอมแบบดอกไม้นานาพันธุ์โชยอ่อนๆ ออกมาจากร่างของจินไห่ ลมหายใจที่หายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอและแผ่วเบา สีหน้าที่สงบและผ่อนคลายเหมือนทะเลที่ไร้คลื่นลมปั่นป่วนในยามเย็น มันเป็นสีหน้าที่ต้นน้ำเผลอมองอยู่นาน

เสื้อชุดนอนผ้าฝ้ายที่เป็นแบบไร้กระดุมแค่นำมาซ้อนทับและใช้เชือกผูกซึ่งทำให้ช่วงหน้าอกเผยออกเป็นรูปตัววี ต้นน้ำเห็นผิวอกขาวที่ตัดกับลำคอที่แดงจากโดนแดดเผา กระเพื่อมขึ้นลงจากการหายใจ  ภาพตรงหน้าทำให้ต้นน้ำตื่นเต้น แบบไม่รู้ตัว

ทำไมเขาถึงเห็นภาพตรงหน้ามีเสน่ห์มากขนาดนี้ เขาย้ำถามตนเองก่อนที่จะสะบัดหน้าหนีก่อนที่อะไรๆ ในตัวเขาจะถูกปลุกปั่นขึ้นมา

ต้นน้ำผละจากเตียงโดยพลัน และคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำทันที

ต้นน้ำเสร็จภาระกิจในการชำระเม็ดทรายออกจากร่างกายเรียบร้อยแล้ว วันนี้เขาใส่กางเกงขาสั้นและเสื้อบาสฯ ตัวเก่งนอนเหมือนที่เขาอยู่บ้าน เพราะตอนอยู่บ้านจินไห่ จินไห่จะบังคับให้ต้นน้ำใส่ชุดนอนเหมือนกับเขา แต่ต้นน้ำไม่ชอบเพราะมันไม่สบายตัวเอาเสียเลย แต่พอมาได้ใส่ชุดประจำของตนเองก็แอบรู้สึกโล่งๆ ไม่ชินขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ต้นน้ำสลัดความคิดเล็กน้อยเหล่านั้นออกไปเพื่อเตรียมตัวนอน แต่หลังจากมองไปที่เตียงขนาดควีนไซส์ตรงหน้า เขาก็ไม่อาจละเลยอิริยาบทของจินไห่ที่ยังคงนอนในท่าเดิมก่อนที่เขาจะเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำได้ มันดูไม่น่าจะสบายเลย ต้นน้ำคาดว่าตอนตื่นนอนจินไห่จะต้องบ่นปวดคอแน่นอน เขาจึงตัดสินไปจัดท่านอนให้ใหม่

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-1
น้ำหนักผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งนั้นมันไม่ง่ายเลยที่จะเคลื่อนย้ายหรือเปลี่ยนท่า ช่างแตกต่างกับเรือนร่างที่โอดองบอบบางของหญิงสาว แต่สัมผัสที่รู้สึกกลับตื่นเต้นน่าจับต้อง จนต้นน้ำต้องเผลอลูบไล้เบาๆไปที่ท่อนแขนส่วนที่พ้นชายแขนเสื้อออกมา รอยเส้นเลือดที่ปูดโปนให้เห็นบ้าง สร้างให้เกิดรอยสีเขียวจางเป็นสายไปตามความยาวของแขน ต้นน้ำไม่ได้รู้สึกรังเกียจ แต่กลับยิ่งหลงไหลในผิวที่เกลี้ยงเกลาและใสจนมองเห็นเส้นเลือดตามแขนขนาดนี้

เสียงจังหวะลมหายใจของจินไห่ที่เปลี่ยนไปทำให้ต้นน้ำได้สติ นี่เขากำลังทำอะไรอยู่ ต้นน้ำเผลอคิดอย่างกังวล เขาจึงพยายามทำภารกิจให้สำเร็จ จะได้นอนและเลิกฟุ้งซ่านเสียที

ต้นน้ำหันไปใช้มือสอดรอบคอจินไห่อย่างเบามือ และจัดแจงเอาหมอนที่ซ้อนกันเกินความจำเป็นออก แล้วจึงค่อยผ่อนแรงให้ศรีษะของจินไห่วางลงบนหมอนอย่างนุ่มนวล

ในเมื่อท่าทางมันเป็นแบบนั้น มันจึงเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยากที่จะไม่มองหน้าอีกฝ่ายที่หลับอย่างสงบ สันจมูกและสันกรามทีได้รูปตรงหน้ามันช่างดึงดูดสายตาของเขาเสียเหลือเกิน วงตาที่เรียวสวยขนตาที่ยาวได้รูป  ตอนนี้เขามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าที่มองกี่ครั้งก็สมบูรณ์แบบไปหมด ทำไมเขาถึงเพิ่งรู้ตัวนะว่า นี่คือสิ่งที่สวยงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา จนเขาอยากวาดรูปเก่งๆ เหมือนคนในบันทึกจะได้เก็บรายละเอียดเหล่านี้ด้วยนิ้วมือตัวเอง

ในขณะที่ต้นน้ำกำลังเหม่อลอยกับวงหน้าในระยะประชิด จินไห่ที่นอนนิ่งมาตลอดก็เปลี่ยนอิริยยาบถอย่างไม่ทันตั้งตัว มือจินไห่คว้าร่างต้นน้ำที่สูงว่า 180 เซ็นติเมตรข้ามร่างตนเองไปกอดบนเตียง สร้างความตกใจกับต้นน้ำจนร้องเสียงหลง

“จดๆจ้องๆอยู่นานแล้วนะ รู้ไหมพี่อึดอัด จะทำอะไรก็ทำเสียทีสิ!!” เสียงของคนที่น่าจะหลับไปแล้วดังขึ้น

ต้นน้ำหันไปทำหน้าเหวอใส่คนที่ลืมตาโพรงและแจกรอยยิ้มที่มากเสน่ห์กลับมา

‘ดวงตาสดใสเกินไปแล้วนะ’ ต้นน้ำเผลอคิดในใจ

ไม่ทันที่ต้นน้ำจะเอ่ยสิ่งใด เขาก็โดนอีกฝ่ายที่ดึงเขาให้นอนขนานกับตัวเองบรรจงจูบลงบนริมฝีปากของต้นน้ำอย่างรุนแรง จนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน

“โอ้ย!!” ต้นน้ำร้องและผละออกเล็กน้อย

“ขอโทษนะ พี่ตื่นเต้นไปหน่อย ขอโทษนะ คือ ... พี่.. คิดว่ามันน่าจะเป็นเวลานี้แหละ กลัวมันจะเลยช่วงเวลาดีๆ แบบนี้ไป ขอโทษที ลืมๆ ไปเหอะนะ!!” จินไห่ขอโทษขอโพยและพร้อมจะผละออกไป

แต่ต้นน้ำกลับคว้าแขนจินไห่ไว้ดัง หมับ!!

“เวลานี้แหละ เหมาะแล้ว พี่เนี่ยนึกว่าจะจูบเก่งกว่านี้อีกนะเนี่ย” ต้นน้ำพูดจบก็ดึงอีกฝ่ายเข้ามามอบจุมพิตให้อย่างนุ่มนวล จินไห่ที่ค่อยๆ ลดอาการตกใจลงก็ได้ตอบสนองอย่างนุ่มนวลเช่นกัน

ต้นน้ำค่อยๆ ใช้มือกดหลังอีกฝ่ายให้ลงมาแนบชิดกับพื้นผิวส่วนหน้าของร่างกายของตนเอง จินไห่ที่รับรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่ายก็คล้อยตามอย่างที่ต้นน้ำแทบไม่ต้องใช้แรง

ริมฝีปากของทั้งสองบดเบียดกันอย่างเผ็ดร้อน จินไห่ที่มีประสบการณ์ต่ำเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้รู้สึกแปลกใจกับการเล้าโลมจากคนที่อายุน้อยกว่าเขาเกือบครึ่งรอบ กระบวนลิ้นและริมฝีปากที่ดึงและดูด สัมผัสอันลึกล้ำรสสัมผัสมันช่างสุดยอดไปหมด เรื่องจูบเล้าโลมที่ผ่านมา ในชีวิตของเขากลายเป็นเรื่องจืดชืดไปเลยเมื่อเทียบกับสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ขณะ

ชีวิตที่ผ่านมาของจินไห่ เขามักที่จะไม่ใช่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน คนที่เคยมีความสัมพันธ์ระดับแฟนของเขา ก็มีเพียงคนเดียว คือ เสี่ยวหยู๋ แม้ความสัมพันธ์กับเธอนั้นมันจะสุดยอด แต่ความแปลกใหม่ตรงหน้าก็เป็นประสบการณ์อีกระดับหนึ่งของเขา จินไห่ยินยอมพร้อมใจที่จะรับประสบการณ์ใหม่เต็มที่

ร่างกายที่บดเสียดสีกันอยู่เบื้องล่างนั้น ต้นน้ำรู้ดีว่ามีสิ่งแปลกต่างจากสิ่งที่เขาเคยเผชิญมา ท่อนลำที่แข็งนูนภายใต้ร่มผ้าทางด้านบนมันช่างให้ความรู้สึกอีกแแบบ เขากลับไม่ได้รังเกียจ แต่ไม่รู้ว่าจะจัดการมันอย่างไร เขาจะทำให้คนตรงหน้ามีความสุขกับเรื่องบนเตียงแบบนี้ได้อย่างไร

สิ่งที่แว่บเข้ามาในห้วอย่างแรกที่เป็นคำตอบคือ

‘เรื่องระหว่างผู้ชายน่ะมันง่ายจะตาย มึงไม่ต้องคิดอะไรมาก มึงต้องการอะไรมึงก็ให้เขาแบบนั้นแหละ แต่มันมีอยู่เรื่องหนึ่งที่มึงต้องตัดสินใจ ก็เรื่องตอนจบนั่นแหละ!’

คำพูดยาวเหยียดที่ไอ้ไอซ์เพื่อนยาก พูดกรอกหูอยู่ทุกวันในบทเรียนการเตรียมตัวมีแฟนเป็นผู้ชาย ซึ่งตอนนั้นต้นน้ำก็แค่ฟังผ่านๆ และยังด่ากลับไอ้เพื่อนเวรนั้นที่ทำให้ขนลุกขนพองโดยไม่จำเป็น

แต่ตอนนี้ต้นน้ำเข้าใจแล้ว เวลาเรื่องบนเตียงที่ทำไปด้วยความรักนั้น มันเป็นความรู้สึกที่ตื้นตันและอิ่มฟูในใจยิ่งกว่าการมีมันเพียงเพราะต้องการตอบสนองราคะของร่างกาย

ต้นน้ำแค่ข้องใจเรื่อง ‘ตอนจบ’ ที่เพื่อนเขาพูดถึงต่างหาก

ระหว่างที่ร่างทั้งสองบดเบียดแนบแน่นอยู่บนเตียง จินไห่รู้สึกว่าน้องชายเขามันตื่นเต็มตัวแล้ว ความรู้สึกของเขาตอนนี้พุ่งทะยานทะลุม่านเมฆไปแล้ว การเสียดสีภายใต้ร่มผ้ามันไม่เพียงพอเสียแล้ว

จินไห่จึงตัดสินใจใช้มือที่ขณะนี้ทำหน้าที่ลูบไล้นวดคลึงไปทั่วเนื้อผ้าที่แนบติดร่างกายดึงชายเสื้อขึ้นอย่างช้าๆ และเหมือนต้นน้ำจะรู้จังหวะ เขาขยับให้จินไห่ปลดเปลื้อเสื้อเขาออกอย่างง่ายดาย ในขณะเดียวกัน ต้นน้ำเองก็จัดการดึงเสื้อของจินไห่ออกเช่นกันแต่ในความเร็วที่เหนือกว่ามาก ผิดกับจินไห่ที่ค่อยๆ ทำอย่างนิ่มนวล แต่กับต้นน้ำ เขาสามารถถอดเสื้อผ้าคนตรงหน้าออกอย่างง่ายดายและรวดเร็ว ไม่นานร่างกายของทั้งสองก็เปล่าเปลือย

จินไห่พินิจโครงร่างตรงหน้าที่มีกล้ามเนื้อแบบนักกีฬา ทุกส่วนลีนกำลังดีได้สัดส่วน เทียบกับจินไห่เองแล้ว เขากลับดูผอมเก้งก้างไปเลย จินไห่ใช้มือลูบไล่ไปตามกล้ามเนื้อที่ตอนนี้อุ่นและมีเหงื่อซึมชื้นๆอยู่เล็กน้อย ความรู้สึกที่ตามมาคือความตื่นเต้นจนหัวใจแทบหลุดออกมาจากหน้าอกของเขา

จินไห่ใช้มือไล่เรียงลงไปเรื่อยๆ ภายใต้การมองดูของคนทางด้านล่าง เขาก็เจอกับตัวปัญหาที่แข็งแรงชูชันซึ่งมีขนาดที่มากกกว่าเขาเล็กน้อย เขาใช่นิ้วมือที่เรียงยาวสัมผัสมันและค่อยๆ กำมันอย่างช้าๆ จินไห่ได้ยินเสียงของต้นน้ำหายในหอบกระชั้นขึ้น เขาจึงรู้ว่าสิ่งที่เขาทำนั้นถูกต้องแล้ว

จินไห่ใช้มือกระชับให้แน่นขึ้นและเครื่องจักรระบายอารมณ์ที่มนุษย์ทุกคนมีมาตั้งแต่บรรพกาลก็เริ่มทำงาน เสียงกัดฟันและลมร้อนที่ลอดออกจากปากของชายหนุ่มทางด้านล่างบอกกับเขาว่าเขามาถูกทางแล้ว แม้จะเป็นครั้งแรกแต่ก็มีผู้รู้สอนมาว่า

‘ให้ทำตามสัญชาตญาณของผู้ชายไปเลย ร่างกายผู้ชายมันก็เหมือนกันหมด คิดว่าทำแล้วมันรู้สึกดีก็ทำไป พออยู่บนเตียงจริงๆ เดี๋ยวน้องก็รู้ แต่.... มันอยูที่ตอนสำคัญมากกว่า เพิ่งเคยทำครั้งแรกก็คงต้องเลือกนะ เลือกว่าจะเป็นฝ่ายไหน?’

พี่นีโน่ผู้ไม่เคยอ้อมค้อมได้บอกไว้ ความจริงมันละเอียดกว่านี้เยอะแต่เขาแค่ไม่อยากจะนึกถึง เขาแค่ทำตามที่หัวใจของเขาพาไปเท่านั้นพอ

“พี่ไห่... พอก่อนครับ!!” ต้นน้ำยื่นมือมารั้งมืออีกฝ่ายที่กำลังทำงานเป็นเครื่องจักรอยู่

“พี่ทำเราเจ็บเหรอ หรือว่า ไม่โอเค...​งั้น....” จินไห่เลิ่กลักพูดติดขัดแต่ก่อนที่ต้นน้ำจะพูดอะไร จินไห่ก็ทำบางอย่างที่ต้นน้ำคิดไม่ถึง

จินไห่ก้มลงไปและใช้ปากครอบสิ่งนั้นไว้อย่างไม่ถนัด แม้ต้นน้ำพยายามจะห้ามเพราะเขารู้สึกอายและเกรงใจที่จินไห่ที่เป็นผู้ชายแล้วมาทำกับเขาแบบนี้ แต่เพียงครู่เดียว ความรู้สึกประดักประเด่อก็หมดไปเหลือไว้แต่เพียงความรู้สึกหฤหรรษที่ยากจะบรรยาย การกระทำของจินไห่เหมือนจะรู้ถึงจุดอ่อนไหวต่างๆ ของเขา มันทำให้ต้นน้ำอ่อนระทวยจนแทบคลั่ง

หลังจากทำท่วงทางจากรสริมฝีปากอยู่นาน ต้นน้ำจึงตัดสินใจเรื่องหนึ่งขึ้นมาในใจ เขาใช้สองมือรวบศรีษะคนเบื้องล่างขึ้นมาบดบี้ริมฝีปากและแลกลิ้นอย่างไม่รังเกียจว่าเมื่อครู่ปากเนียนนุ่มนี้ได้ไปอยู่ตรงส่วนใดของเขา

โรมรันกันพักใหญ่ต้นน้ำจึงตัดสินใจพลิกตัวอีกฝ่ายลงและเลื่อนหน้าของเขาลงไปจัดการกับอวัยวะสำคัญเบื้องล่างของจินไห่เช่นกัน จินไห่ยินยอมแต่โดยดีแม้แรกๆ จะขัดขืนเพราะความขวยเขินอยู่บ้าง

จินไห่ร้องครางออกมาอย่างไม่ตั้งใจ แม้สิ่งนี้จะเป็นครั้งแรกของต้นน้ำแต่เขาทำได้ดีจนจิตใจของจินไห่อยากจะกรีดร้องออกมาเพราะความสุขที่อีกฝ่ายมอบให้ เขาทำได้แค่กัดผ้าห่มและทำเสียงแปลกๆ ออกมาเท่านั้น

“พี่ไห่..... ผม ...... ผม.......” ต้นน้ำเงยหน้าขึ้นและมองตาจินไห่ด้วยแรงปรารถนาอันท่วมท้น หลังจากปรนเปรอด้วยปากให้คนตรงหน้าอย่างสุดความสามารถ

จินไห่พยักหน้าอย่างรู้ใจ เขารู้ว่าสุดท้ายอาจจะเป็นเขาที่เป็นฝ่ายยอม เพราะเขารักผู้ชายคนนี้มากเหลือเกิน อะไรที่ทำให้อีกฝ่ายมีความสุขได้เขาก็ทำ

ต้นน้ำไม่รอช้าจัดจินไห่พลิกคว่ำทันที เขาเดินไปหยิบกล่องยาตามที่จินไห่บอกหลังจากที่โดยจับพลิก ต้นน้ำเปิดดูด้านล่างสุดเขาพบถุงซิปที่ใส่อุปกรณ์สำหรับเรื่องนี้ครบชุด แม้จะประหลาดใจตั้งแต่เห็นครั้งแรกเมื่อวันที่เขาศรีษะแตก แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์สงสัยหรือถามไถ่

ต้นน้ำรีบใช้อุปกรณ์ที่เป็นเจลเย็นใสลงบนเป้าหมายทันที

จินไห่มีอาการสะดุ้งตกใจเล็กน้อย จินไห่มีอาการสั่นจนเห็นได้ชัดอาจเพราะอาการกลัวจากสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับตนเอง เพราะจินไห่เองก็ไม่เคยเช่นกัน เขาศึกษามาพอสมควรหลังจากรู้ใจตัวเองว่าชอบชายหนุ่มคนนี้มากกว่าน้องคนรู้จัก เขารู้มาว่ามันเจ็บมาก จากการศึกษาผ่านตัวหนังสือ, สื่อภาพเคลื่อนไหว และคำบอกเล่าจากนีโน่ที่พยายามเสนอตัวเป็นครูให้ลองเป็นฝ่ายตั้งรับดู

ส่วนต้นน้ำที่มีทฤษฎีแน่นหัวเพราะเพื่อนสนิทผู้โชกโชนได้สอนสั่งอัดความรู้เชิงปฏิบัติการให้เต็มจนล้น ทั้งที่เขาไม่พยายามจะตั้งใจฟังเลย แต่มือและร่างกายของเขาก็รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ

หลังจากที่ชโลมเจลใสไร้กลิ่นลงไปที่เป้าหมายแล้ว ต้นน้ำพยายามพานิ้วมือของเขาลงไปตามช่องแคบ เขาลูบไล้มันอยู่นานจนได้ยินเสียงพึงใจดังจากในลำคอของผู้นอนอยู่เบื้องล่าง

จินไห่ที่คลายอาการตกใจจากประสบการณ์ที่มีสัมผัสจากมือที่ไม่ใช่ของตนลูบไล้ส่วนสำคัญที่ด่านล่าง ที่ซึ่งเขาทำความสะอาดอย่างดีทุกวันนับตั้งแต่มาค้างแรมที่นี่ ที่เขาคิดวางแผนกับนีโน่ในการสร้างบรรยากาศให้ตนเองแน่ใจและกล้าพอที่จะสารภาพความในใจ จินไห่เริ่มรู้สึกดีกับการโดนสัมผัสอย่างเชี่ยวชาญ มันวาบวามหัวใจและรู้สึกดีภายในเวลาเดียว ในขณะที่ทุกอย่างกำลังเหมือนอยู่ในฝัน เขาต้องสะดุ้งตกใจเพราะมีสิ่งแปลกปลอมสอดแทรกเข้ามาที่ช่องน้อยๆ ของเขา

ต้นน้ำไม่คิดว่าตัวเองจะรู้สึกตื่นเต้นกับการใช้มือเล้าโลมบั้นท้ายใครขนาดนี้ เขาไม่รู้สึกรังเกียจ มีความใคร่รู้ว่ามันจะรู้สึกยังไงหากเขาได้เสพสมกับคนที่เขารู้สึกเต็มตื้นตรงหน้า เขาตัดสินใจทำขั้นตอนถัดไปทันที เขาใช้นิ้วชี้ค่อนๆ ชอนลึกเข้าไปเรื่อยๆ ช้าๆ จนคนตรงหน้าเขาสะดุ้งเกร็งและตกใจ ต้นน้ำมองไปที่คนเบื้องหน้าเป็นเชิงถามว่า ‘ไหวไหม?’ อีกฝ่ายทำเพียงพยักหน้าเป็นการอนุญาตให้ไปต่อได้ด้วสีหน้าแสดงความเจ็บปวด

เมื่อเห็นดังนั้นต้นน้ำจึงได้ใจ เขาจึงเพิ่มนิ้วเข้าไปอีกสองนิ้ว จินไห่เผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ต้นน้ำรับดึงมือออกทันที

“ผมว่าเราพอแค่นี้เถอะ พวกเรายังไม่พร้อมกับเรื่องแบบนี้จริงๆ” ต้นน้ำขยับขึ้นไปโอบกอดอีกฝ่าย

“ไม่เป็นไร พี่ยังไหว...” จินไห่มีเสียงหอบถี่

“แต่ว่า....” ต้นน้ำพยายามจะพูดโน้มน้าวโดยการมองไปที่หน้าจินไห่ให้เข้าใจว่าเขาโอเคที่จะหยุดแต่เพียงเท่านี้ แต่ใบหน้าของอีกฝ่ายทำให้ต้นน้ำตัดสินใจทำต่อ

“ได้ครับ...ผมจะพยายามอ่อนโยนนะครับ” ต้นน้ำตอบรับคนที่ทำหน้ากล้าๆ กลัวๆ ตรงหน้า แต่มือของจินไห่กลับกำแน่นที่ต้นแขนของต้นน้ำจนแดงกล่ำไปเป็นแถบ

ต้นน้ำหยิบซองถุงยางฉีกออกโดยใช้ปากดึงตรงรอยแยกอย่างชำนาญ จินไห่ที่เห็นทุกท่วงท่าตรงหน้าก็ยิ่งทำให้ใจสั่นระรัวเป็นกลองศึก เขายอมรับว่าภาพที่เห็นทำให้อารมณ์ยิ่งพุ่งสูงไปอีก แต่ในใจลึกๆ ก็กลัวสิ่งที่จะตามมาเป็นครั้งแรกอย่างมาก

จินไห่เตรียมใจมาอย่างดีแล้ว ไม่ว่าเขาจะอยู่ในตำแหน่งไหน เขาก็พร้อมเต็มใจเพราะว่าเขารักคนๆ นี้มากเหลือเกิน มันมากจนไม่มีเหตุผลเลยเสียด้วยซ้ำ

ต้นน้ำจัดท่าน้องขายของเขาหลังจากสวมปลอกสีขุ่น พื้นผิวส่วนยอดของน้องชายต้นน้ำจรดจ่ออยู่ที่ปากทางที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยของเหลวลื่นหนืด เขามองหน้าที่แดงกล่ำดุจผลแอปเปิ้ลสุกตรงหน้า แล้วจึงค่อยๆดันตัวเองไปด้านหน้าช้าๆ ให้ร่างกายส่วนนั้นค่อยๆ สัมผัสผิวที่บีบแน่นตึงจนเขาต้องร้องออกมา

ความทรมานที่โดนสิ่งแปลกปลอมสอดแทรกเข้ามาทีละน้อยๆ พร้อมกับความเจ็บปวดที่ไม่เคยลิ้มรสมาก่อน จินไห่ถึงกับพยายามขยับร่างถอยออกจากส่วนทิ่มแทงเข้ามา แต่ไม่สำเร็จเพราะโดนมือหยาบใหญ่ของอีกฝ่ายตรึงไว้ จินไห่ทำได้เพียงใช้มือแต่ละข้างขยำหมอนและผ้าปูที่นอนจนยับยู่

ต้นน้ำกำลังผ่านขั้นตอนที่ยากที่สุด คือในช่วงการถลำเข้าไปถึงช่วงกลาง มันคับแน่นและขยับตัวเข้าได้ยาก ยิ่งได้เห็นคนเป็นพี่เกร็งบิดด้วยความเจ็บปวดตรงหน้า ต้นน้ำยิ่งรู้สึกทำใจเดินหน้าต่อได้ยาก เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องเกรงใจคนตรงหน้ามากขนาดที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน

แต่ด้วยอาการบีบรัดของส่วนนั้น ยิ่งอยู่นานยิ่งทำให้อารมณ์ของเขาพุ่งทยานจนไม่สามารถ ถอนตัวได้ แม้จะยอมรับว่าเกรงใจคนด้านล่างและไม่อยากจะทำร้ายคนๆนี้ไปมากกว่านี้ แต่ในอีกใจหนึ่งซึ่งตอนนี้ทรงพลังกว่ามาก กำลังโน้มน้าวให้เขาทำมากกว่านี้ ต้องการมากกว่านี้ และในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ให้กับความต้องการของตนเอง เขาดันตัวเองไปจนสุดทางอย่างรวดเร็ว

จินไห่อุดริมฝีกปากแทบไม่ทัน เขาร้องอู้อี้อยู่ในลำคนและสั่นไปหมดทั่วทั้งร่าง

ต้นน้ำแม้จะเห็นแบบนั้นแต่เขาหยุดตัวเองไม่อยู่แล้ว เขามองภาพตรงหน้าด้วยความวาบวาม ความเจ็บปวดของคนตรงหน้ายิ่งทำให้เขารู้สึกว่าจินไห่ดูยั่วยวนเพียงใด เขาจึงมอบความรักให้กับอีกฝ่ายอย่างไม่หยุดหย่อน ต้นน้ำไม่ได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของอีกฝ่ายเลย เขารับรู้แต่ว่าเขามีความสุขแค่ไหน จนกระทั่งเขาสัมผัสได้ถึงมืออันเย็นเยียบมาเกาะบริเวณเอวแกร่งของเขา เขาถึงได้รับรู้ว่าความรู้สึกของเขา ในที่สุดก็ส่งถึงอีกฝ่ายจนได้ เพราะรอยยิ้มและใบหน้าดูมีความสุขได้ส่งมาให้เขาอย่างต่อเนื่อง

ต้นน้ำกระหน่ำเพลงรักอีกหลายกระบวนท่าจนกระทั่งทั้งสองหมดแรงไป คืนนี้เป็นคืนที่อบอุ่นที่สุดของจินไห่ เพราะเขาไม่ได้นอนคนเดียวแล้ว และยังมีคนนอนกอดให้อุ่นตลอดทั้งคืน


.....................

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3400
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

กะแล้วเชียว  กลิ่นมันบอกมาเป็นนัยหลายตอนแล้วว่า  ตอนจบนั้น จินไห่ต้องเสียเอกราช

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-1
ลืมบอกไปว่าตอนนี้ 18+ น่าจะไม่ทัน... :-[  :jul1:

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-1
บทที่ 17

Changes


ต้นน้ำมองคนที่หลับอยู่ตรงเบาะหน้าข้างคนขับ ขณะขับรถเดินทางกลับบ้าน จินไห่ที่ดูอ่อนเพลียและมีไข้อ่อนๆ ตลอดช่วงเช้าคงหมดแรงที่ฝืนทนอาการเหล่านี้ได้อีกต่อไป หากไม่เพราะต้นน้ำอาสาเป็นคนขับรถกลับเองอย่างแข็งขัน ผู้ใหญ่ที่หลับเป็นเด็กห้าขวนคนนี้คงจะฝืนตัวเองอาสาขับรถกลับบ้านเป็นแน่

ต้นน้ำยื่นมือใหญ่ไปลูบเส้นผมสีน้ำตาลเข้มด้านหน้าที่ตกลงมาปิดหน้าผากของจินไห่และลูบเสยไปทางด้านหลังอย่างเอ็นดู

‘ทำไมคนๆ นี้ถึงได้มีเสน่ห์กับเขาขนาดนี่นะ ไม่เคยนึกเลยว่าผู้ชายมันจะน่ารักขนาดนี้’ ต้นน้ำคิดขณะที่มือสัมกับเส้นผมสีอ่อนและนุ่นสลวย แม้ดวงตาจะมองถนนอย่างมั่นเหมาะเพราะไม่ชำนาญเส้นทาง แต่ใจเขาก็ยังมีความสุขอย่างอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ คล้ายเหมือนมีฝูงภมรีมาบินวูบไหวอยู่กลางลำตัวตลอดเวลา จนต้องเผลอนั่งยิ้มอยู่คนเดียว

“เป็นเอามากนะมึงเนี่ย!!” เสียงกวนๆ จากเบาะหลังดังขึ้น

ไอ้ไอซ์ที่ถูกอัปเปหิจากรถของพี่กวีเพราะแฟนของพี่กวีนั้นยืนยันหนักแน่นว่าจะขอขับกลับกันสองคนเท่านั้น โดยอ้างว่าตั้งแต่ฝึกงานก็ไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองเสียที กวีก็เลยต้องขอร้องให้ต้นน้ำพาไอ้เพื่อนปากเสียคนนี้มาด้วย

“หุบปากแล้วนอนซะ หรือมึงอยากแดกตีนกูก่อนนอน!!” ต้นน้ำโต้กลับทันควัน พร้อมยกมือกลับไปที่พวงมาลัยที่เดิมด้วยความตกใจ

“กูไม่ได้โง่นะ กูว่าคนอื่นๆ ในทริปนี้ก็ไม่ได้โง่เหมือนกัน ที่จะดูไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างมึงสองคน!” ไอซ์ที่กำลังจะเคลิ้มหลับแต่ดันเห็นภาพที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นจากทางเบาะด้านหน้า ต่อมเผือกก็เลยร้อนรนจนเก็บไม่อยู่

“พูดเชี้ยอะไรของมึง!” ต้นน้ำบ่ายเบี่ยง เขาคิดว่าตัวเองยังไม่พร้อมกับเรื่องแบบนี้ เลยตกลงกับจินไห่ว่าจะเก็บเป็นความลับไปก่อน ซึ่งจินไห่ก็เข้าใจและเห็นด้วย

“เมื่อเช้าพวกมึงมีอาการอ่อนเพลียแบบสุด แล้วพวกมึงก็มองตากันหวานเยิ้มมีความสุข พี่จินไห่อ่อนเพลียและเหมือนไม่สบาย เดินเหินก็ไม่กระฉับกระเฉง อีกอย่างที่ชัดสุดๆ คือ พวกมึงเสียงดังกันเกือบทั้งคืน มึงไม่รู้ใช่ไหมว่า ห้อง! มัน! ไม่! เก็บ! เสียง!” ไอซ์พูดไปอมยิ้มเจ้าเล่ห์ไป

ต้นน้ำได้แต่นิ่ง พูดไม่ออก เขาลืมไปว่าเพื่อนคนนี้ฉลาดขนาดไหน? และที่สำคัญประสบการณ์โชกโชนกว่าเขามาก การนิ่งเงียบคือสิ่งที่ดีที่สุด

“โอเค! มึงไม่ต้องเล่าก็ได้ แค่พยักหน้าตอบคำถามกูก็พอ!!” ไอซ์ยื่นหน้ามาที่เบาะหน้าเล็กน้อย

ต้นน้ำพยักหน้าด้วยอาการจำยอม การปฏิเสธเพื่อนที่ช่วยเขาเยอะขนาดนี้ออกจะแล้งน้ำใจไปหน่อย อีกอย่างพวกเขาไม่เคยมีความลับต่อกันเลย

“พวกมึง....ป๊าบๆๆ กันแล้วใช่ไหม?” ไอซ์ถามไปทำมือทำไม้ไปด้วย

ต้นน้ำคิดอยู่พักใหญ่จึงพยักหน้า

“กูเดาว่า... พี่เขารับให้มึงใช่ไหม?” ไอซ์ฉีกยิ้มกว้างไปอีก

ต้นน้ำรู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่จะตอบ แม้เขาจะเจ้าชู้ยังไง ก็ไม่เคยเล่าเรื่องบนเตียงให้ใครฟัง

“เดาจากอาการของมึงก็ได้คำตอบแล้ว! แล้วเมื่อวานจัดไปกี่ครั้ง?” ไอซ์ถามต่ออย่างไม่ลดละ

“เชี้ย! มันจะเกินไปหน่อยป่ะ พี่เขาก็ยังนั่งอยู่นี่นะ” ต้นน้ำเริ่มไม่สบายใจเลยโต้ตอบกลับไป ด้วยเสียงกระซิบเพราะกลัวคนที่นั่งหลับอยู่เบาะด้านหน้าจะตื่น

“กูรู้! และกูก็รู้ว่ามึงไม่ตอบหรอก กูก็แค่ยั่วมึงเฉยๆ สนุกดี” ไอซ์หัวเราะคิกคักมีความสุข

“สัด!! กลับไปนอนเลยมึง! กูจะขับรถ!!” ต้นน้ำสบถใส่เพื่อน

“โอเคๆ กูถามดีๆ แล้ว.... ตอนนี้ความรู้สึกมึงเป็นไงบ้าง?” ไอซ์เปลี่ยนโหมดกระทันหัน

“เชี้ย.... กู... ไม่รู้ว่ะ กูไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลย ขนาดพี่เขาเป็นผู้ชาย กูยังไม่รู้สึกรังเกียจอะไรพี่เขาเลย กูไม่เคยรู้สึกอยากกอดใครมากขนาดนี้มาก่อน แม่ง!! มัน.... อบอุ่นว่ะ  พี่เขา... น่ารักไปทุกส่วนเลย ไม่ว่าจะท่าทาง เสียงร้อง เขาเป็นส่วนเติมเต็มที่กูไม่เคยอิ่มเลยว่ะ” ต้นน้ำพูดสิ่งที่เขาคิดออกมาจนหมด มันอัดอั้นในใจมาตั้งแต่เมื่อคืน เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร พอเพื่อนถามเขาเลยเอามันออกจากอกทั้งหมด

ไอซ์นั่งทำหน้าทึ่งและอึ้งกับคำตอบและนิ่งไปหลายวินาที

“เชี้ย....มึง.... คลั่งรักโคตรๆ” ไอซ์พูดทำลายบรรยากาศที่เงียบ

“รัก.....?” ต้นน้ำเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“เออ!...กูเข้าใจ ที่ผ่านมามึงมีคู่ก็แค่สนองเซ็กส์กับหน้าตาชื่อเสียง มันก็แน่อยู่แล้วที่มึงจะรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก” ไอซ์ตบบ่าเพื่อนเบาๆ

“........” ต้นน้ำไม่คิดว่ารักแรกที่เกิดกับเขา มันดันเกิดขึ้นกับผู้ชาย เขาที่อยากจะรู้มาตลอดว่าความรักมันเป็นเช่นไร กลับมาพบเจอในที่ๆ คาดไม่ถึงแบบนี้

“ได้มาแล้วก็ว่ายาก แต่รักษาให้คงอยู่น่ะยากกว่านะมึง” ไอซ์พูดด้วยสีหน้าจริงจังจนต้นน้ำถึงกับทำหน้าประหลาดใจ

“เชี้ย! กูไม่ได้มีแต่มุมเล่นๆ เสมอไปนะมึง! มึงก็เอาคำพูดกูไปคิดก็แล้วกัน ว่าสิ่งที่กูพูดน่ะโคตรจริง! กูง่วงแล้ว ไปนอนก่อนนะ พ่อพลขับ” ไอซ์พูดจบก็เอนกายไปที่พนักพิงด้านหลังและหลับตาลงทันที

“นี่มึงไม่คิดจะมาผลัดกันขับบ้างหรือไง?” ต้นน้ำส่งเสียงไปที่เบาะหลังแต่สิ่งที่ตอบกลับมามีแต่เพียงความเงียบและเสียงลมหายใจแผ่วเบา

“สัด! มึงจะเก่งไปแล้ว” ต้นน้ำบ่นเพื่อนงึมงำ

ระหว่างขับรถเดินทางกลับบ้านข้ามจังหวัด เขาแอบมองคนที่นอนหลับอยู่ด้านข้างด้วยสายแห่งความห่วงใย เขาแอบมองบ่อยจนตนเองแปลกใจ และทุกครั้งที่มอง หัวใจเขากลับพองโต และตื่นเต้นกับทุกครั้งที่อีกฝ่ายส่งเสียงลมหายผ่านช่องปากเป็นเสียงลมหวีด

“ทำไม... น่ารักอย่างนี้วะ” เขาบ่นงึมงำแบบนี้ไปตลอดทาง และวางแผนว่ากลับไปเขาจัดการคนตรงนี้ยังไงดี และสักอีกกี่รอบดี


.........................

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1939
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-1

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-1

‘ไม่ได้!! มึง อย่าเพิ่งเสี้ยนให้มันมากนัก ให้พี่เขาพักเครื่องก่อนมึง ครั้งแรกนะ!! สัด!!’ เสียงเพื่อนของต้นน้ำดังสะท้อนอยู่ในหัว เมื่อครั้งที่เขาเดินไปขอถุงยางอนามัยเพื่อนไอซ์ที่มักพกติดตัวเสมอ แต่กลับโดนปฏิเสธอย่างมีเหตุผลที่ทำให้เขายอมจำนน เพียงเพราะเป็นห่วงคนที่เขาเพิ่งยอมรับที่จะสานความสัมพันธ์ด้วย

“เป็นอะไรคอตกเชียว” จินไห่ถามไถ่ต้นน้ำด้วยอาการซีดเซียว

“ไม่มีอะไรครับ” ต้นน้ำยิ้มหวานใส่คนถามและรีบเดินไปแย่งสัมภาระออกจากมือคนพี่

“ไม่จริงน่ะ! ไปคุยอะไรกับไอซ์มาทำไมซึมๆ” ตั้งแต่ต้นน้ำขับรถไปส่งไอซ์ถึงที่บ้าน ต้นน้ำขอตัวลงไปคุยกับไอซ์เพียงครู่เดียวก็เดินคอตกกลับมาและก็ดูไม่สดชื่นจนถึงตัวบ้านของจินไห่

“คงเหนื่อยมั้งพี่ ขับรถมาเกือบทั้งวัน” ต้นน้ำตอบพร้อมขยับคอไปมาจนได้ยินเสียงกล้ามเนื้อตึงตีกันลั่นดังชัดเจน

จินไห่มองไปที่ท้องฟ้าที่มีความมืดคืบคลานจนเกือบมิดขอบฟ้าก็พยักหน้าเป็นการเข้าใจ

“หิวไหม? เดี๋ยวพี่โทรศัพท์บอกที่ร้านให้เอาอาหารมาส่ง” จินไห่แม้มีอาการอ่อนเพลียแต่ก็ยังมีความห่วงใยแฟนเด็กของตน

“ไม่หิวข้าว แต่หิวอย่างอื่น” ต้นน้ำบ่นอุบอิบ

“อะไรนะ?” จินไห่ถามทวนต้นน้ำเพราะไม่แน่ใจว่าตนเองได้ยินอะไร

“ไม่มีอะไรครับ งั้นสั่งให้มาส่งแล้ววางไว้ที่โต๊ะอาหารก่อนก็ได้ครับ ขอไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนแล้วค่อยว่ากันครับ” ต้นน้ำพูดจบก็เดินนำหน้าขึ้นห้องไป ส่วนจินไห่ก็ต่อสายถึงผู้จัดการร้านให้ช่วยจัดเตรียมมื้อค่ำให้

จินไห่ที่มีอาการไข้ต่ำๆ เริ่มมีอาการครั่นเนื้อครั่นตัว ไม่สบายกายเท่าไหร่ เขาไม่ชอบอาการเจ็บปวดหลังเสร็จกิจนี้เลย เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เป็นแบบนี้จะต้องทนรับอาการอะไรแบบนี้ทุกคนหรือทุกครั้งหรือเปล่า? มันน่าอายนิดหน่อยที่จะบอกอาการของตนให้กับคนอื่นฟัง โดยเฉพาะต้นน้ำ จินไห่ไม่อยากให้ต้นน้ำรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้

จินไห่พยายามฝืนมาตลอด เขายอมรับว่าเมื่อคืนมันเป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษที่เขาทั้งสองคนได้มาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน แต่แค่ไม่คิดว่าเรื่องราวหลังจากนั้นมันจะทรมานข้ามวันแบบนี้

จินไห่ลากสังขารวัยเกือบสามสิบขึ้นไปที่ห้องด้วยสภาพหมดแรงและเจ็บแปลบที่โคนขา หลังจากที่ผลักประตูห้องเข้าไป เขาก็ต้องตกใจที่เจอหนุ่มน้อยที่เขารักยืนรอกอดอกด้วยนุ่งผ้าเช็ดตัวเล็กๆ ผืนเดียว

“เฮ้ย!! อะไรน่ะ” จินไห่หัวใจเต้นตุบตับ

“จะตกใจอะไรวะพี่ เราสองคนยิ่งกว่าเห็นอะไรๆกันแล้วเสียอีก!” ต้นน้ำตอบด้วยรอยยิ้มขบขันอาการผู้ใหญ่ตรงหน้า

“มีอะไร? ทำไมไม่ไปอาบน้ำอีก!!” จินไห่เริ่มลนลาน

“รอพี่!!” ต้นน้ำตอบเสียงดังฟังชัด

“หา!!!” จินไห่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ รู้สึกขาสั่นขึ้นมา

“คิดอะไรของพี่เนี่ย! มานี่” ต้นน้ำเดินมาโอบอีกฝ่าย จัดแจงปลดเปลื้องเสื้อผ้าของจินไห่จนล่อนจ้อน ด้วยอาการอ่อนเพลียจินไห่ทำได้เพียงโวยวายแต่ไร้เรี่ยวแรงต่อสู้ขัดขืน

หลังจากนั้นต้นน้ำก็ผลักไหล่ให้จินไห่เอนลงนอนบนเตียงอย่างช้าๆ ในใจของจินไห่ร่ำร้องปฏิเสธดังลั่นแต่ริมฝีปากกลับไม่ได้ขยับและไม่เปล่งเสียงออกมา หัวใจสั่นระรัวเป็นกลองศึก แต่ก็ขัดขืนอีกฝ่ายไม่ได้

“อ้าขากว้างๆ” ต้นน้ำพูดอย่างอ่อนโยน

“เฮ้ยๆ เดี๋ยว ยังไม่ทันไรก็จะเริ่มเลยเหรอ พี่ยังเจ็บไม่หายเลยนะ!!” ในที่สุดจินไห่ก็เหลืออดพูดออกมาดังลั่น

“นี่ไง! เจ็บก็ไม่พูดไม่บอก เนี่ย! ผมจะดูอาการให้ พี่กวีเขาแนะนำมาก่อนกลับ แล้วก็ให้ยาทามาด้วยนะ จะได้ไม่ติดเชื้อ ส่วนนี่ยากินอย่าลืมกินก่อนนอน!!” ต้นน้ำหยิบยาหลอดเล็กๆสีขาว และยาเม็ดที่อยู่ในถุงซิบสีน้ำตาลเข้มขึ้นแสดงให้อีกฝ่ายเห็น

ตอนนี้ต้นน้ำนั่งอยู่ระหว่างขาจินไห่ในสภาพเปล่าเปลือย ยิ่งพอมาเจอสถานการณ์แบบนี้ยิ่งทำให้เขาอยากแทรกแผ่นดินหนีเพราะความอาย

“เดี๋ยวสิ! จะไปไหน ขอดูก่อน!!” ต้นน้ำใช้มือจับขาทั้งสองข้างขณะที่จินไห่ทำท่าจะหนีจากตัวเอง สุดท้ายจินไห่ก็ยอมนอนเฉยๆ ให้ต้นน้ำตรวจช่องน้อยที่เบื้องล่างของเขาอย่างพินิจพิเคราะห์

“พอหรือยัง!?!” จินไห่ขึ้นเสียงเมื่อเห็นอีกฝ่ายลูบคลำพินิจพิเคราะห์อยู่พักใหญ่

“พี่นี่โคตรเซ็กซี่เลย เกือบอดใจไม่อยู่” ต้นน้ำยิ้มยิงฟันเห็นฟันขาวเรียงตัวสวยชัดเจน

“ต้นน้ำ!!”  แม้จินไห่จะแอบเคลิ้มกับภาพตรงหน้า แต่ก็อดที่จะอารมณ์เสียกับความไม่รู้กาละเทศะของเด็กหนุ่ม

“เอาน่าๆ อย่าโกรธสิ โชคดีนะที่ไม่ถึงขั้นเป็นแผลร้ายแรง แต่โชคร้ายสำหรับผมนะเนี่ย แล้วเมื่อไหร่จะใช้ได้อีกเนี่ย?” ต้นน้ำพูดด้วยสีหน้าทะเล้น

“ไอ้เด็กทะลึ่ง!!”  จินไห่ด่ากลับด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำ

“ไปอาบน้ำกัน ทำความสะอาดเสร็จแล้วผมจะทำแผลให้” ต้นน้ำพูดจบ จินไห่ก็เดินไปห้องน้ำอย่างว่าง่าย ไร้คำพูด

...........


ต้นน้ำช่วยจินไห่อาบน้ำทำความสะอาดอย่างหมดจดด้วยความอ่อนโยน เขาแทบจะใช้ใยขัดผสมฟองสบู่ถูไถลูบไล้ไปจนทุกมุมทุกส่วนของจินไห่ โดนเฉพาะส่วนบาดเจ็บบอบช้ำทางด้านหลัง

จินไห่พยายามโวยวายเลี่ยงไม่ให้อีกฝ่ายทำให้เพราะไม่ชิน แต่ก็โดนเด็กหนุ่มเซ้าซี้ ออดอ้อนจนต้องยอมแต่โดยดี

จบการอาบน้ำก็เป็นช่วงที่น่าอายที่สุดของจินไห่ที่ต้องนอนเปลือยให้อีกฝ่ายทายาให้ แต่ต้นน้ำก็ทำได้อย่างนุ่มนวลอ่อนโยนจนจินไห่รู้สึกอบอุ่นจนแทบจะหายได้ในทันที

“หิวไหมครับ?” ต้นน้ำถามจินไห่หลังจากที่ทั้งสองใส่ชุดนอนเรียบร้อย

“ไม่อยากกินอะไร เพลีย.....” จินไห่มีท่าทางอิดโรยแสดงออกมาชัดเจนยิ่งกว่าคำพูด เหมือนแบตเตอรี่ขีดสุดท้ายที่พยายามเค้นออกมาในช่วงหัวค่ำได้หมดลงแล้ว

“ไม่ได้นะครับ ไม่กินก็ไม่แข็งแรงนะครับ ต้องกินยาหลังอาหารอีก แล้วอาหารที่สั่งมามีอะไรบ้างครับ?” ต้นน้ำสวนกลับทันทีแต่จินไห่กลับมีท่าทีไม่ได้สนใจ เขาตัดสินใจปีนขึ้นเตียงไปนอนอย่างเชื่องช้าดูไปก็คล้ายตัวสลอธน่ารักน่าเอ็นดู

“ก็พวกของโปรดต้นน้ำน่ะแหละ” จินไห่นอนแผ่อย่างหมดแรง

“เฮ้อ.... ของพวกนั้นพี่กินได้ที่ไหนล่ะครับ นี่! แปลว่าตั้งใจจะไม่กินตั้งแต่แรกใช่ไหม?!” ต้นน้ำผ่อนลมหายใจกับอาการทำตัวเป็นเด็กดื้อของอีกฝ่าย

“ต้นน้ำไปกินก่อนเถอะนะ พี่ขอนอนก่อน...” ตาจินไห่ปรือจนแทบจะหลับ

“เฮ้อออออ.....” ต้นน้ำผ่อนลมหายใจอีกยาวพร้อมส่ายหน้า เขาตัดสินใจเดินไปนอนบนเตียงข้างๆ จินไห่

“เฮ้ย.!!! ขึ้นมาทำอะไร!?!” จินไห่ตกใจลืมตาโพลง

“มาจัดการเด็กดื้อ!!” ต้นน้ำพูดจบก็ดึงอีกฝ่ายเข้าโอบกอดในอ้อมอก ให้อีกฝ่ายได้นอนหนุนอกแน่นของเขาต่างหมอน

“เด็ก!?!” จินไห่อุทาน

“เอาน่า... ขอกอดให้พลังหน่อย แล้วเราลงไปกินข้าวด้วยกันนะ” เสียงอันอบอุ่นจากต้นน้ำทำให้จินไห่สงบลง และหนุนนอนบนอกอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย จินไห่ได้ยินเสียงหัวใจอีกฝ่ายเต้นระรัว แต่เป็นจังหวะที่น่าฟัง

“อืม...” จินไห่ตอบตกลงในลำคอแล้วค่อยๆ หลับตาลงอย่างอ่อนเพลียภายในอ้อมกอดอันอบอุ่นที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มานานหลายปีแล้ว

.....................

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3400
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7722
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-8
มาต่ออีกนะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-1
บทที่  18

A whole new world



ลำแสงแดดยามเช้าแทงทะลุม่านหนังตาที่ปิดสนิทของต้นน้ำ อุณหภูมิในห้องร้อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาพบว่าจินไห่ยังคงหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดของตน

ต้นน้ำยิ้มอย่างพอใจ และใช้มือลูบสางผมสีอ่อนยามต้องแสงที่แสนอ่อนนุ่มของอีกฝ่ายอย่างทะนุถนอม

ต้นน้ำคิดย้อนกลับไปเมื่อคืนวาน ซึ่งเขาพยายามบังคับให้เด็กในร่างผู้ใหญ่ลงกินข้าวกินยาก่อนนอน เขารู้ว่าเด็กน่าจะหลอกง่ายกว่ามาก เพราะผู้ใหญ่ที่ดื้อรั้นและเป็นตัวของตัวเองสูงแบบนี้ กว่าจะยอมทำตามที่เขาแนะนำก็ใช้เวลามากจนแทบจะหมดความอยากอาหาร

เมื่อคืนจินไห่ยังมีไข้ขึ้นสูงอยู่ เขาจึงต้องดูแลผู้ใหญ่คนนี้จนแทบไม่ได้นอน และความงอแงที่จะให้เขานอนกอดถึงได้ตื่นมาในสภาพนี้ซึ่งต้นน้ำก็มองว่าน่ารักดี

ต้นน้ำพยายามแกะมือไม้อีกฝ่ายที่พันรอบตัวเขาอย่างกับปลาหมึก เขาไม่ได้รู้สึกรังเกียจ ถึงแม้ว่ามันจะทำให้เขาร้อนจนเหงื่อแตกไปหมด แต่ที่ทำเพราะเขาปวดปัสสาวะมาก ผู้ชายทุกคนก็คงเข้าใจว่าเช้าๆแบบนี้ มันเป็นอย่างไร กางเกงมันตึงแน่นไปหมด

หลังจากที่แกะมือไปได้เพียงหนึ่ง เด็กในร่างผู้ใหญ่คนนี้ก็ตื่นมาด้วยอาการงัวเงีย

จินไห่มองไปที่คนที่เขานอนกอดอยู่อย่างสงสัย และด้วยความที่ตำแหน่งท่าที่กอดนั่น จินไห่จะอยู่ต่ำกว่าต้นน้ำระดับหนึ่ง ทำให้เขามองเห็นการยืนตรงเคารพธงชาติยามสายของน้องชายต้นน้ำอย่างชัดเจน จนต้องขมวดคิ้ว

“เอ่อ.... ปวดฉี่น่ะครับ” ต้นน้ำยิ้มแห้งๆ

“อืม......” จินไห่พยักหน้าและลงไปนอนต่อที่เดิมพร้อมใช้มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาสัมผัสรอบส่วนที่โก่งนูนออกมา

“เฮ้ย! พี่! ผม! ปวด.......โอยยยย”  ต้นน้ำแม้จะปวดฉี่และพยายามจะขัดขืนแต่พอโดนอีกฝ่ายลูบไล้ขึ้นลง ต้นน้ำก็แทบหมดแรง อารมณ์ที่กักเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแทบจะระเบิดออกมาทันที (เป็นสาเหตุหนึ่งที่เขานอนแทบไม่หลับตลอดทั้งคืน)

“ไม่สบายอยู่นะพี่!!” ต้นน้ำจับมือและจับศรีษะจินไห่เพื่อให้อีกฝ่ายหยุดการกระทำดังกล่าว ต้นน้ำพบว่าอีกฝ่ายไข้ลดแล้ว

“พี่จะให้รางวัลคนน่ารักไม่ได้เลยหรือ?” จินไห่ยิ้มหวาน

“ม่ายยยย ด้ายยยยย”  ต้นน้ำพูดยานคางอย่างบังคับใจตนเอง เขาดันอีกฝ่ายให้นอนลงแล้วรีบลุกหนีเข้าห้องน้ำทันที

หลังจากเข้าห้องน้ำได้เขาก็พยายามสงบสติอารมณ์อย่างมากเพราะในหัวตอนนี้ของเขามันมีแต่ภาพเย้ายวนของคนบนเตียงลอยวนเวียนอยู่เต็มไปหมดจนแทบไม่สามารถปัสสาวะได้ ต้นน้ำยืนอยู่หน้าโถส้วมอยู่นานพอควรจึงจะเสร็จสิ้นภาระกิจ

ต้นน้ำเดินออกจากห้องน้ำก็เห็นจินไห่ห่มผ้าคลุมถึงศรีษะอยู่บนเตียงนิ่ง เขารับรู้ได้ทันทีว่าคงโดนอีกฝ่ายงอนเข้าให้แล้ว ต้นน้ำไม่คิดเลยว่าความสัมพันธ์ของเขาจะมาขั้นนี้ได้ แต่เขาก็อดที่จะยิ้มกับภาพที่เห็นตรงหน้าหน้า ตอนนี้ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรเขาก็รู้สึกว่าน่ารักไปหมดนั่นแหละ

หลังจากเดินวนดูรอบเตียงอยู่นาน ต้นน้ำจึงตัดสินใจโยนตัวเองขึ้นเตียงเพื่อกอดปลอบใจอีกฝ่าย และจินไห่กลับนิ่งเฉย ต้นน้ำทนไม่ได้จึงได้เปิดผ้าห่มและดันตัวเองเข้าไปอย่างรวดเร็ว

เพียงแวบแรก ต้นน้ำต้องตกใจกับสิ่งที่พบภายใต้ผ้าห่มคือ จินไห่ในสภาพเปลือยเปล่า เสื้อผ้าชุดนอนของจินไห่ถูกถอดกระจายภายใต้ร่มผ้า ต้นน้ำที่ตกใจกับภาพตรงหน้าถึงกับร่างกายแข็งทื่อ

“พี่เล่นอะไรเนี่ย!” ต้นน้ำพูดขึ้นมาขณะที่โดนอีกฝ่ายเริ่มรุกเข้ามากอดรัด

“ก็พี่อยากปลอบใจต้นน้ำไง!” จินไห่พูดด้วยน้ำเสียงที่ผู้ชายด้วยกันย่อมรู้สึกถึงเจตนาแฝงได้

“พี่ไห่!! พี่เพิ่งหายป่วยนะ!!” ต้นน้ำพูดด้วยอาการเป็นห่วง และพยายามขัดขืน แต่สายตาเจ้ากรรมของเขาได้โลมเลียผิวเนียนนุ่มของคนตรงหน้าอย่างห้ามไม่ได้

“อืม... ก็ได้!” จินไห่พลิกตัวกลับไปนอนหงายทันที เขาเปิดผ้าห่มขึ้นมาพับไว้ เหลือผ้าปิดร่างกายไว้ตั้งแต่เอวลงไปเท่านั้น

เอือก!!!

เสียงคนที่โวยวายเมื่อครู่กลืนน้ำลายเสียงดัง ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งเขาก็รู้สึกว่าจินไห่เซ็กซี่เย้ายวนมาก

“พี่ไห่ อย่าโกรธผมสิ ผมเป็นห่วงพี่นะ ผมกลัวนะ” ต้นน้ำโผเข้าไปโอบร่างท่อนบนที่เปลือยอยู่

“กลัวอะไร?” จินไห่ถามเสียงเรียบแฝงอารมณ์โกรธ

“กลัวตัวเองอดใจไม่อยู่ กลัวทำพี่เจ็บอีก” ต้นน้ำพูดจบก็กดริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากอิ่มแดงของอีกฝ่าย

จินไห่ยิ้มรับกับคำตอบและการแสดงออกเมื่อต้นน้ำถอนปากออกและยิ้มลงมาที่เขา

จินไห่ เขาเองก็เป็นผู้ชาย เขามีความต้องการไม่น้อยไปกว่าต้นน้ำ และเขาก็รู้ตัวแล้วว่าเขารู้สึกติดใจในรสสวาทที่อีกฝ่ายมอบให้เสียแล้ว

“งั้นพี่ขอแค่จูบ...” จินไห่ร้อนลุ่มทั่วใบหน้าขณะพูดและดึงใบหน้าต้นน้ำลงมา ทาบริมฝีปากตัวเองลงไป บดเบียดด้วยลีลาที่อีกฝ่ายสอนมาอย่างที่อาจารย์ซึ่งก็คือต้นน้ำเคลิบเคลิ้มจนลืมตัวตอบโต้ไปอย่างเผ็ดร้อน

มือที่ว่างอยู่ตอนนี้ของต้นน้ำลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกที่เกลี้ยงเกลา รอยแดดตามผิวหนัง ไม่ทำให้ความเย้ายวนของจินไห่ลดลงเลย ต้นน้ำใช้ลิ้นตวัดพัวพันภายในช่องปากอีกฝ่ายอย่างมีชั้นเชิง จินไห่ที่เริ่มแรกเป็นฝ่ายรุกไล่ก่อนตอนนี้กลับโดนต้อนให้คล้อยตามอย่างว่าง่าย

มือที่ลูบไล้ไปทั้วแผ่นอก เริ่มหาจุดโฟกัสที่ตุ่มเนื้อชมพูสวยเด่น ต้นน้ำใช้นิ้วดุนดันเคลียคลอจนแข็งตึง แล้วค่อยๆ เลื่อนลงไปตามความยาวลำตัวและสอดมือเข้าไปในร่มผ้าห่มผืนบาง เขาพบหน่วยหนึ่งที่แข็งตั้งลำ เข้าใช้มือกำและผ่อนแรงดึงขึ้นลงอย่างเนิบนาบ

จินไห่ร้องออกมาด้วยความสุขสันต์ จนเปล่งเสียงลอดซี่ฟันของต้นน้ำ ต้นน้ำจึงตัดสินใจเลื่อนปากลงต่ำ ใช้ลิ้นอั่นชุ่มชอนไชไปตามผิวสีแทนไหม้แดดอย่างหิวกระหาย ภายใต้เสียงร้องของคนที่ได้สัมผัสมันอย่างลืมตัว

ลิ้นเลื่อนลงต่ำไปจนถึงติ่งเนื้อกลางอก ต้นน้ำไม่รอดช้าที่จะใช้ลิ้นและริมฝีปากบรรเลงเพลงรักอย่างสุดฝีมือ จนเขารู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายขนลุกชูชันไปหมด

ยังไม่ทันให้จินไห่ได้พักหายใจ เขาตัดสินใจเลื่อนปากลงด้านล่างอย่างรวดเร็ว เขาเปิดผ้าห่มที่คลุมจุดยุทธศาสตร์อีกฝ่ายอยู่และจุดนั้นก็ยังอยู่ในกำมือของต้นน้ำ

ต้นน้ำเห็นสิ่งนั่นเติบโตเต็มที่เต็มมือดี มันสวยงามตามธรรมชาติของมัน เขาจึงตัดสินใจใช้ริมฝีปากคลอบสิ่งนั้นไว้จนมิด ใช้ปากต่างมือรูดเร้นขึ้นลงจนจินไห่ร้องออกไม่เป็นภาษา

ต้นน้ำฟังเสียงร้องแปลกๆ จากอีกฝ่ายก็ยิ่งเครื่องร้อน มันแปลว่าสิ่งที่เขาทำนั้นถูกต้อง ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาใช้ปากกับจุดนี้ของผู้ชาย มันแปลกที่เขาไม่รู้สึกรังเกียจสิ่งที่อยู่ในปากเขาแม้แต่น้อย อาจเพราะมันเป็นของคนที่เขารัก เขาเค้นทุกลีลาที่เขาคิดว่าแม้แต่ตัวเขาต้องชอบ ทำมันอย่างนั้นอยู่นานจนกระทั้งจินไห่ตัวสั่นไปหมดพร้อมกลืนน้ำลายและเสียงประหลาดเหล่านั้นลงคอไป

จินไห่จับสันกรามอีกฝ่ายให้สูงขึ้น ให้คายสิ่งที่เป็นของตนออกจากวงปากที่เย้ายวน ไม่นานไออุ่นจากจินไห่ก็พุ่งขึ้นสูงจนเลอะเทอะไปหมด กลิ่นไออุ่นอบอวลห้องแอร์ไปหมด ทั้งที่อยู่ในห้องแอร์ แต่ตัวจินไห่กลับเปียกโชกไปด้วยเหงื่อและแดงไปทั้งตัว

“เซ็กซี่ฉิบหาย!!” ต้นน้ำเอ่ยขึ้นเบาๆ

“ตาน้องแล้วนะ” จินไห่ขยับเข้ามาใกล้ด้วยแววตาดุจสัตว์ร้ายที่พร้อมขย้ำเหยื่อ

............

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3400
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด