Underneath the tree มหาสมุทรใต้ต้นไม้ (บท ภาพวาดของพ่อ 5) 5 ม.ค. 23
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Underneath the tree มหาสมุทรใต้ต้นไม้ (บท ภาพวาดของพ่อ 5) 5 ม.ค. 23  (อ่าน 10507 ครั้ง)

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +118/-1

เสียงนกยามเช้ามืดกระซิบกระซาบแทรกเข้ามาผ่านผนังไม้กึ่งสังเคราะห์โดยรอบ เสียงที่น้อยครั้งมากที่ต้นน้ำจะตื่นมาทันรับฟังเสียงธรรมชาติเหล่านี้ ท้องฟ้าภายนอกยังคงปกคลุมไปด้วยผ้าคลุมสีมืดมิดของราตรีเสียเกือบทั้งฟ้า มีเพียงแสงเรืองๆ อยู่ที่ขอบฟ้าที่พอจะบอกเวลา ณ ปัจจุบันได้ สิ่งที่ทำให้ต้นน้ำตื่นขึ้นมาเวลานี้ก็เพราะเสียงโทรศัพท์สมาร์ตโฟนเครื่องกึ่งเก่าของจินไห่ดังโวยวายไม่หยุด

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจไม่ใช่เสียงโทรศัพท์แต่เป็นพี่จินไห่ของเขาที่ยังคงนอนจมอยู่กับกองผ้าห่มบนเตียงนอนข้างๆ เขา

ก่อนที่จะไปรับโทรศัพท์ที่แสนน่ารำคาญนั่น ต้นน้ำรีบเร่งรุดไปตรวจสอบจินไห่เสียก่อน เพราะมันผิดปกติเหลือเกินคนรักของเขายังนอนอยู่ติดเตียงในเวลานี้ คนที่รักการไปเดินตลาดสดยามเช้าอย่างจินไห่ที่ คนที่ชอบการเลือกวัตถุดิบเองจนเป็นกิจวัตร มันแปลกเกินไป

สิ่งที่เขาคิดได้มีเพียงอย่างเดียวคือ จินไห่คงไม่สบาย ซึ่งเคยเกิดขึ้นมาหลายครั้งแล้ว ต้นน้ำสัมผัสศรีษะของคนรักตนเองอย่างทะนุถนอม เรื่องที่เขากลัวมันเป็นความจริง

อุณหภูมิของจินไห่ขึ้นสูง และแทบจะไม่รู้สึกตัวเลย  ต้นน้ำได้แต่โทษตนเองในใจมี่ปล่อยให้อารมณ์ความต้องการของเขาเข้าครอบงำอีกครั้ง เมื่อวานเขาได้ใจที่เห็นอีกฝ่ายไม่อิดออด เลยเข้าคลุกวงในอย่างต่อเนื่องจนตีสอง

ก่อนที่จะไปดูแลคนรักของตน ต้นน้ำจัดการรับโทรศัพท์และฝากฝังให้หัวหน้าห้องครัวจัดการเรื่องซื้อวัตถุดิบกันเองวันนี้

ทางปลายสายพอรู้ว่าคนที่รับสายเป็นต้นน้ำและมีการฝากฝังให้ทำงานแทนเจ้านายของตนก็พอจะอนุมานเหตุการณ์ได้จึงรีบขอตัววางสายไปทำงานต่อทันที

“จริงๆ เลย บอกหลายแล้วว่าอย่าฝืนๆ” ต้นน้ำส่ายเมื่อมองสภาพคนรักของตนนอนไม่ได้สติตรงหน้า ก่อนที่จะจัดการดูแลคนรักจองตนอย่างดีอย่างที่เคยทำอย่างชำนาญ

………..

จินไห่ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการตกใจอย่างมาก เขาสะดุ้งตัวโยนเล็กน้อยเมื่อมองเห็นความสว่างของห้อง หลังจากที่เรียกสติกลับมาได้ เขาก็สำรวจตัวเองและรอบๆ ตัวทันที

จินไห่พบว่าตนเองมีอาการหนักอึ้งไปทั้งตัว โดยเฉพาะส่วนล่าง รู้สึกอ่อนเพลียและมีไข้ขึ้นเล็กน้อย เขามองไปที่สิ่งแวดล้อมก็พบว่ามันมีอะไรแปลกไปจริงๆ

“อ้าวตื่นแล้วหรือครับ ผมไปเอาโจ๊กมาให้กินเป็นมื้อ….อือออ มื้อสายน่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องร้านช่วงเช้านะ พี่ๆ ในร้านนะมืออาชีพกันทุกคน เรื่องการเตรียมข้าวของ การค้าขายน่ะ เรียบร้อยดี” ต้นน้ำที่เปิดประตูมาเจอจินไห่ในสภาพนั่งงงบนเตียงนอน

“ต้นน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากับผ้าปูที่นอน?” จินไห่ถามคำถามอีกฝ่ายเป็นคำตอบ

“ครับ ผมไม่อยากให้ตื่นมาตกใจเพราะตัวเองนอนบนกางเกงและผ้าปูเปื้อนเลือดตัวเอง”  ต้นน้ำวางมื้อเช้าลงบนโต๊ะอ่านหนังสือไม่ไกล และเดินไปสัมผัสหน้าผากอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วง

“อีกแล้วเหรอ? พี่ขอโทษนะ ที่พี่มันอ่อนแอไปหน่อย”  จินไห่ยื่นมืออันอ่อนแรงมาจับมือของอีกฝ่ายไว้

“ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ จะว่าพี่ได้ยังไง ใครเจออย่างที่พี่เจอก็ต้องป่วยทั้งนั้นแหละ!”

“อันนี้ประโยคขอโทษหรือจะอวด!” สิ้นคำพูดของจินไห่ก็ทำให้ทั้งสองหัวเราะใส่หน้ากัน

แปลว่าจินไห่เริ่มอาการดีขึ้นแล้ว มันทำให้ต้นน้ำยิ้มได้สุดริมฝีปากมากขึ้น

“จะกินมื้อเช้าก่อน หรือจะทายาก่อน?” ต้นน้ำถามขณะพยุงอีกฝ่ายให้นั่งบนเตียงให้เรียบร้อย

“ทายา?” ผู้ใหญ่บนเตียงทำหน้านิ่วสงสัย

“เมื่อเช้ามืดผมจัดการทาไปรอบหนึ่งแล้ว อย่างไรผมขอเช็คอีกรอบหนึ่งนะ” ต้นน้ำพูดขณะยื่นหน้าไปขนานกับอีกฝ่าย รอยยิ้มอย่างห่วงใยของคนอายุน้อยกว่ามันสดในจนจินไห่รู้สึกแสบตา

จินไห่หลบตาอีกฝ่ายพร้อมกับทำสีหน้าสับสน แม้ว่ามันจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกอีกฝ่ายดูแลแบบนี่ แต่การหันหลังและแสดงบั้นท้ายของตนให้อีกฝ่ายหนึ่งดูพร้อมสัมผัส อย่างไรมันก็รู้สึกไม่คุ้นเสียที

“ทายาก่อนก็ได้ เสร็จแล้วน้องจะได้ไปทำงานตัวเอง เดี๋ยวพี่กินข้าวเอง” จินไห่ใคร่ครวญก่อนตอบอย่างเหนียมอาย ใบหน้าที่ซีดผาดกลับแต้มไปด้วยเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย

ต้นน้ำรู้สึกว่าคนตรงหน้าน่ารักแบบไม่มีเหตุผล ทำไมถึงชอบเห็นอะไรแบบนี้จากคนรักรุ่นพี่ขนาดนี้

หลังจากที่จินไห่ขยับพลิกตัวเพื่อให้ต้นน้ำได้สำรวจผลที่เกิดจากความคะนองของตนเอง ต้นน้ำจึงรีบเข้าไปช่วยทันที ความคล่องแคล้วประหนึ่งพยาบาลมืออาชีพ

“ดีขึ้นแล้วสินะครับ สงสัยน่าจะปรับสภาพปรับขนาดให้รับของผมได้แล้วนะ ยังเจ็บอยู่ไหม?” ต้นน้ำพูดจบหลังจากสำรวจผลงานของตนเอง พลางสัมผัสช่องทางด้านหลังที่มีสีช้ำเบาๆ

“เจ็บตรงประโยคที่น้องพูดนี่แหละ!! หลังจากนี้พี่ขอพักสัก 3 ปีนะ!!” จินไห่ใช้แรงที่เหลือตวาดกลับคนที่อยู่ด้านหลัง

“ไม่เอาสิ สามวันผมก็ทนไม่ไหวแล้ว สามปีนี่ไม่มีทาง!!” ต้นน้ำทำหน้าเบ้ใส่คนรัก

“ยังไงก็ต้องรอพี่หายก่อนไหม?” จินไห่ก็พูดเล่นๆ ไปแบบนั้นแหละ เพราะเอาเข้าจริง ตัวเขาเองนั่นแหละที่ทนอีกฝ่ายเล้าโลมไม่ไหว

“แปลว่าหายแล้วก็จัดได้เลยใช่ไหม?” ไอ้คนหน้าทะเล้นมันยังไม่หยุด

“รีบทายาได้แล้วไหม จะเปิดบั้นท้ายพี่อีกนานแค่ไหน?!?!” จินไห่ปิดบังความเขินอายด้วยอาการโกรธเกรี้ยวที่ต้นน้ำคุ้นเคยดี

ต้นน้ำหัวเราะในลำคอ สั่นหน้าและบรรจงทายาอย่างทะนุถนอม

“เย็นหน่อยนะ”

“โอ้ย…. ไม่ชินสักที!!” จินไห่บ่นงึมงำ


ปึ้ง!!!!

เสียงประตูถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมบุคคลมี่ต้นน้ำไม่ยินดีต้อนรับก็โผล่มา

“อาไห่!! ได้ข่าว… ว่า….. ไม่…สบายเหรอ??” เสียงของแขกไม่ได้รับเชิญเบาจางลงไปตามท้ายประโยคจากภาพที่เห็นตรงหน้า

“เฮ้ย!! ไอ้สัด มึงจะไม่มีมารยาทก็ให้มีขอบเขตบ้าง!!” ต้นน้ำตวาดลั่นและผลักไอ้คนไม่ได้รับเชิญอย่างอาเฉิง กระเด็นไปนอกห้องและปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +118/-1

ต้นน้ำบ่นงึมงำโทษตัวเองที่ไม่ล็อกห้อง เพราะความเคยชิน บ้านนี้มีกันเพียงสองคนที่สามารถเข้ามาได้ เขาลืมไปว่ามีคนหน้าด้านที่เข้าออกพื้นที่บ้านเขาบ่อยๆ โดยไม่ได้รับอนุญาต

หลังจากการจัดการภารกิจหวาดเสียวของจินไห่เรียบร้อย ต้นน้ำก็ขอตัวไปจัดการกับไอ้คนไร้มารยาทซึ่งคาดว่าจะยังเดินวนเวียนอยู่หน้าห้อง

จินไห่จึงปรามให้ต้นน้ำใจเย็นลงและให้เรียกคู่กรณีเข้ามาในห้อง

“เจอแบบนี้พี่ยังจะต้อนรับมันอีก!!”

“ใจเย็นๆ ก็อย่างที่อาเฉิงเคยพูดนั่นล่ะ พี่กับเขาเรื่องที่ลแบบร่างกายเห็นกันหมดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว อาเฉิงมันกลัวผีมาก พี่ก็เลยได้อาบน้ำด้วยกันบ่อยๆ”

“ยิ่งได้ฟังจากปากพี่แล้วยิ่งหงุดหงิดนะ!!”

“เอาน่าๆ ผู้ชายที่นั่นมันเป็นเรื่องธรรมดานะ”

“ก็ที่นี่ไม่ใช่ที่นั่น!!”

จินไห่เห็นว่าต้นน้ำคงไม่ยอมสงบง่ายๆ จึงเอ่ยเรียกขานชื่อของต้นน้ำด้วยโทนที่ต้นน้ำรู้ว่า เขาควรหยุดได้แล้ว

ต้นน้ำที่มองสีหน้าจินไห่ที่แสนจะจริงจังจึงสงบปากและทำตามที่อีกฝ่ายต่องการทันที

ทำให้คำๆหนึ่งของไอ้ไอซ์ดังขึ้นมาในหัวทันที

“กลัวเมียนี่หว่า”

ต้นน้ำด่าสวนกลับในใจ

“มาทำไมอีก นึกว่าเมื่อวานเราจะพูดกันเคลียร์แล้ว!” จินไห่เสียงเรียบใส่คนที่เดินเข้ามาในห้องอย่างระแวดระวัง

“อืม….. เมื่อวานน่ะ เราคิดว่า เราน่าจะพอสู้ได้” อาเฉิงเหล่มองชายคนรักของจินไห่ที่ดึงคิ้วมาชนกันจนแทบจะเป็นเส้นเดียว ทำให้กล้ามเนื้อที่ถูกปะทะเมื่อครู่มันก็ตึงไปหมด

ไม่น่าเชื่อว่าร่างบางๆ แบบนั้นจะแรงเยอะขนาดนี้

“แต่หลังจากมาเห็น น้องต้นน้ำ เราว่าเราเข้าใจแล้วว่าทำไม อาไห่ถึงรักคนๆ นี้มากขนาดนี้!” อาเฉิงมองตาอีกฝ่ายเพื่อสื่อให้รู้ว่าเขาพูดจริงจัง

“ถ้าให้พูดกันตรงๆ เรายังไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้แฟน หรือคู่นอนคนไหนเลยนะ”

“ของมึงคงเท่านี้สินะ!! ไม่เจ็บไม่คันหรอกมั้ง!!” ต้นน้ำพูดแทรกขึ้นมาพร้อมยกนิ้วก้อยแสดงต่อหน้าอาเฉิง

เรื่องแบบนี้ชายคนไหนคงยอมให้หยามกันไม่ได้ แม้จะยังขยาดจากแรงอีกฝ่าย แต่เลือดขึ้นหน้าขนาดนี้ อาเฉิงจึงลุกขึ้นหมายจะให้หมัดของตนปะทะหน้าไอ้คนพูดจาไม่เข้าหูซึ่งยืนอยู่ถัดไปไม่ไกลทันที

จินไห่รู้ตัวตวาดเสียงเข้มและดุทั้งสองให้สงบลง  ไม่นานทั้งสองก็กลับไปอยู่สถานะอารมณ์และจุดที่ตนเองอยู่เดิม

จินไห่ผ่อนลมหายใจอย่างหน่ายใจกับการต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กทั้งสองคน

“จะพูดอะไรก็พูดให้จบ!” จินไห่หันไปหาอาเฉิงที่อ้ำอึ้งเหมือนต้องการจะกล่าวอะไร

“เอ่อ…. แค่จะบอกว่า… เราเข้าใจแล้ว เราเห็นแล้วว่าไอ้เด็กนี้รักอาไห่มากแค่ไหน? ดังนั้น….. มันพูดยากจัง คือ….” อาเฉิงตอบกลับเสียงเบา

“จะยอมแพ้แล้วใช่ไหม?” จินไห่ต่อประโยคให้

“อืม…. ขอบใจนะ ตอนแรกก็คิดว่า อยากจะพิสูจน์ว่า เด็กนี่รักนายจริงแค่ไหน? แต่ที่ผ่านมาหลายวัน เราก็รู้แล้วว่า อาไห่มีความสุขแค่ไหน? ความสุขที่เรามอบให้นายไม่ได้… แม้ว่าลึกๆ จะมีความหวังก็เถอะว่า นายจะกลับมารักเรา…”

อาเฉิงพูดถึงจุดนี้ก็ทำให้ต้นน้ำมีเส้นเลือดปูดที่ขมับเด่นชัด

“เอาใหม่นะ ต้องพูดว่าเราไม่เคยรักนายแบบนั้นเลยมากกว่า ยังไงก็พี่น้องกันอยู่ดี”

“โหยยย เจ็บกว่าต้องมาเห็นภาพบาดใจเมื่อครู่ก็ตรงคำตอบนี้แหละ!!” อาเฉิงยิ้มแห้งกลับมา

“ชัดเจนพอไหม?” ต้นน้ำหันไปทางแขกไม่ได้รับเชิญ

“ชัด! ชัดมาก แต่ก็ต้องยอมรับล่ะนะ” อาเฉิงผ่อนลมหายใจออกมาแล้วหันมาทางต้นน้ำ

“ฝากดูแลพี่ชายคนนี้ด้วยนะ วันไหนนายทำอาไห่เสียใจเราจะมาเอาคืน!!” อาเฉิงเดินไปยื่นมือขวาหมายให้อีกฝ่ายจับเป็นสัญลักษณ์แห่งสัญญา

“ไม่มีวันนั้นหรอกเว้ย!” ต้นน้ำเดินไปคว้ามืออีกฝ่ายกำแน่น

“พอๆ จะไปไหนก็ไปกันได้แล้ว คนไม่สบายจะพักผ่อน” จินไห่ผ่อนลมหายใจเมื่อเห็นผู้ชายตรงหน้าทั้งสองทำตัวเป็นเด็กวัยรุ่น ยืนท้าทายกำลังบีบมือกันแน่น

“ครับ…” ทั้งสองรีบคลายมือและขานรับพร้อมกัน

อาเฉิงรีบลนลานเดินออกไป ในขณะที่ต้นน้ำที่กำลังจะก้าวเท้าตามไปไม่ทันเกินสองก้าว จินไห่ก็ทักให้อยู่ดูแลเขาต่อเป็นการไถ่โทษ

“ไม่ไปส่งนะ!” ต้นน้ำตะโกนตามหลังชายคนแรกไป ทำให้อาเฉิงมีอาการอิจฉากับความรักของพวกเขาทั้งสอง แต่ก็ต้องเก็บใจร้าวๆ ของตนทำใจและเดินก้าวเท้าออกจากบ้านไปด้วยด้วยใบหน้าที่อุ่นร้อนคราบน้ำตา

“ไอ้ตัวดี มานี่สิ!!” จินไห่เรียกต้นน้ำให้เข้าไปใกล้

“ครับ” ต้นน้ำเดินลากเสียงและเดินรี่เข้าไปซบอกคนที่อยู่บนที่นอน

จินไห่บีบและหยิกแก้มอีกฝ่ายอย่างหมั่นเขี้ยว ต้นน้ำร้องโอยเสียงดังลั่น บวกกับอาการตกใจเสียงร้องจึงดังกว่าที่เขาคิด

“หยิกผมทำไม” ต้นน้ำโอดครวญใส่คนรัก

“คนไม่สบายอยู่ไม่คิดจะดูแลหรือไง? แล้วจะตามอาเฉิงไป ไม่คิดว่าพี่หึงบ้างหรือไง!?!” จินไห่สวนกลับไปด้วยอาการบ่นอุบอิบ

“พี่ครับรู้อะไรไหม?”

“รู้อะไร”

“พี่ก็รู้ว่าผมรักพี่หมดใจ ไม่เหลือให้ใคร หวงพี่ยิ่งกว่าใคร ผมจะไปไหนจากพี่พ้น ก็ใจผมอยู่ที่พี่คนเดียว”

“ท่องเป็นเพลงเชียวไอ้ปลาไหล” แม้มันจะเป็นคำที่ดูกะล่อน แต่ถ้อยคำแบบนี้ก็ทำให้จินไห่ยิ้มได้ทุกครั้ง

หลังจากเห็นรอยยิ้มของจินไห่ ต้นน้ำก็ปรี่เข้าไปกดริมฝีปากอีกฝ่ายทันที พวกเขาแลกจูบอันดูดดื่มยาวนาน จนกระทั้งจินไห่ ผล่อยหลับไปด้วยความเพลีย ภายใต้อ้อมแขนของต้นน้ำ รอยโอบกอดนี้ที่เขาไม่คิดจะเสียไปให้ใคร และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

…………….

จบ

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +118/-1
จบไปแล้วนะครับ
 :mew2:

เสียดายจัง ก็ไม่อยากให้จบเลย แต่ก็นึกไม่ออกแล้วครับว่าจะเขียนอะไรอีก

เพราะในหัวตอนนี้มีแต่เรื่องใหม่ๆ อยู่เต็มไปหมด
 :katai4:

เรื่องใหม่ก็ร่างๆ ไว้แล้วครับ คงได้มาลงให้นักอ่านที่นี่อ่านกันอีก
หวังว่าจะยังเลือกอ่านกระทู้ของผมอยู่นะฮะ

ร่างไว้หลายเรื่องแต่ขอเจียนเรื่องแปลกๆ ดูบ้างน่ะครับ

แล้วเจอกันนะครับ

ขออภัยเกี่ยวกับภาษาและประสบการณ์นีกเขียนอันน้อยนิดของผมด้วยนะครับ

ครั้งหน้าจะทำให้ดีขึ้น จะพัฒนาไปอีกครับ

ขอบคุณนักอ่านทุกท่าน

หวังว่าคงได้เจอกันกับเรื่องใหม่เร็วๆ นี้

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด