###ท่านรองจอมโหด VS เด็กฝึกงานจอมเฮี้ยว### ตอนที่ 23 27/09/2020
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ###ท่านรองจอมโหด VS เด็กฝึกงานจอมเฮี้ยว### ตอนที่ 23 27/09/2020  (อ่าน 6910 ครั้ง)

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 15

          หลังจากได้ดินเนอร์สุดหรูหราหมาไซบีเรียนเห่าภายใต้บรรยากาศสุดแสนโรแมนติก ท่ามกลางเสียงคลื่นและลมทะเลบวกกับเศษทรายปลิวเข้าตาเล็กน้อย ก็ทำให้ผมมั่นใจในตัวเองที่สุดแล้วว่าแอบหลงรักท่านรองเข้าแล้ว! ถึงแม้ว่าท่านเขาจะดุยิ่งกว่าร๊อตไวเลอร์ที่หน้าเหมือนน้องไซ ? ถึงแม้ว่าท่านรองจะไม่มีใครคบจนแม้กระทั้งน้องสาวตัวเองยังกลัวหรือแม้กระทั่งเวลาลูกน้องของท่านเดินผ่านพวกเขายังต้องหลบแอบมุมเสา ผมก็มั่นใจแล้วว่าจะสารภาพรักท่านรองให้ได้ และถึงแม้ว่าท่านรองอาจจะไม่ได้ชอบผมก็ตาม แต่ผมมั่นใจมาก มั่นใจยิ่งกว่าอนาคตของตัวเองซะอีก อืม…พูดซะยาวเหยียดสรุปแล้ววันนี้ผมก็ป๊อดอีกตามเคย แต่วันศุกร์วันที่ผมฝึกงานวันสุดท้าย ผมจะต้องสารภาพกับท่านรองให้ได้! ผมสัญญา! กับใคร ? กับ…ตัวเองนี่แหละ
‘ก๊อกๆ’
แวะเสือกเรื่องไอ้บาสซักเล็กน้อยก่อนเข้านอน เพื่อสุขภาพจิตที่ดีและเพื่อให้นอนหลับได้ง่ายขึ้น ?
“ไปไหนมาวะ กูไปเคาะห้องเรียกตอนเย็นไม่เห็นเจอมึง”
“ไปดินเนอร์สุดหรูหรากับว่าที่แฟนกูมา”
“ห๊ะ ! ใครวะ”
“เออ ช่างมันเหอะ! ว่าแต่เรื่องของมึงเถอะ เป็นยังไงมั่ง”
“ไม่ตอบกูแต่จะเสือกเรื่องของกูว่างั้นเถอะ?”
“เออๆ นานๆทีกูจะอยากเสือกเรื่องของมึง มึงควรจะดีใจนะ”
“สัด! ฟังแล้วเหมือนมันเป็นเรื่องที่ดีเนอะ”
 “เออ ดีอ่ะดิ กูอุตสาห์มาเคาะห้องเรียกมึงเพื่อเสือกโดยเฉพาะเลยน้า มึงคิดดูว่ามึงมีบุญขนาดไหน”
“เออๆ พูดซะยาว มีแต่คำว่าเสือกกับเสือก แล้วเมื่อกี๊มึงถามว่าอะไรนะ”
“เชี่ย!…กูพูดเหนื่อยแล้วเนี่ย กูถามว่ามึงกับแฟนมึงเป็นยังไงแล้ว”
“อ่อ…ก็ไม่ยังไง ก็คบๆกันอยู่ ไปกินข้าวบ้างโทรหากันบ้างเรื่องปกติป่ะวะ”
คล้ายๆผมกับท่านรองเลยเนอะ แต่แค่ยังไม่ได้เป็นแฟนกันก็เท่านั้นเอง อืมๆ ไม่น่าจะยาก
 “อืม แล้วส้มจี๊ดเขาดูพออกพอใจมั้ย แบบเขาชอบมั้ย”
“ชอบอะไร?”
“ก็เวลามึงเลี้ยงข้าวหรือโทรหาอะไรงี้อ่ะ”
“กูไม่เคยโทร ไม่เคยเลี้ยงข้าว”
 “อ้าว! ไอ้เชี่ย นี่มึงให้ผู้หญิงเลี้ยงเหรอ”
“เปล่า ก็เขาโทรมากูก็รับ เขาจ่ายตังกูก็กิน มันแปลกตรงไหน”
“โอ้ย! ไอ้เชี่ยบาส มึงเป็นผู้ชายทำไมมึงปล่อยให้สาวเป็นคนเปย์ มึงต้องเปย์ดิ”
“ห๊ะ! กูจะไปรู้เหรอ พอกูจะโทร เขาก็โทรมาก่อนแล้วให้กูตัดสายทิ้งแล้วโทรกลับเหรอะ”
 “…”
จริงด้วยวุ้ย มันก็พูดถูกนะเนี่ย
“มึงลองคิดดู ใช่มั้ยล่ะ”
“เหรอ คงงั้นมั้ง แล้วถ้ากูเป็นคนเริ่มจีบ กูต้องทำงั้นมั้ยอ่ะ”
“อืม…ก็น่าจะใช่”
เขร้! กูต้องโทรหาท่านเขาก่อนเหรอ กูยังไม่เคยโทรก่อนเลยอ่ะ แล้วต้องเลี้ยงข้าว? เงินเดือนประจำก็ยังไม่มี แล้วต้องพาไปกินหรูๆที่โรงแรมแบบวันนี้เหรอวะ กูต้องให้กำนันขายที่ซัก 10 ไร่แล้วมั้งเนี่ย…แต่เอ…ผมยังมีเงินค่าฝึกงานที่ยังไม่ได้รับอีก 2,500 นี่หว่า ถุย! ยังไม่พอค่าอาหารโรงแรมเล้ยยย โอ้ยคิดหนัก อยากถูกหวย 30 ล้านเอาไปเปย์ผู้ชาย
 “ทำหน้าอะไรของมึง อาหารเม็ดบูดเหรอ”
“…กูไม่ใช่กระต่าย!”
“หมาเหอะ น่ารักไปนะมึงอ่ะ”
“เอ่อไอ้บาสกูถามหน่อย”
 “อะไรอีก?”
“สมมตินะสมมติ สมมติว่ากู…”
“ยังไม่เลิกเล่นนะ พูดเร็วๆมาม่ากูอืดแล้วเนี่ย”
“เออ สมมติว่ากูจะจีบใครซักคน ก็ต้องจ่ายเองตลอดเลยเหรอวะ”
 “ไม่รู้ แต่ก็คงต้องงั้นแหละ เสือกไปชอบเขานิ ก็ต้องลงทุน”
“แล้วทีมึงอ่ะ”
“ก็เขามาชอบกูก่อน แต่กูก็ไม่ใช่ไม่จ่ายนะ อย่างวันนี้ ตอนกินข้าวกูยังจ่ายค่าน้ำให้เขา 5 บาทเลย”
“ถุย! 5 บาท ทำมาคุย”
แต่วันนี้ท่านรองจ่ายไปเกือบสี่พันเลยนะ ผมจะเลี้ยงท่านเขาไหวเรอะ
 “มึงก็อย่าคิดมากอย่างท่านรองมึงคงไม่ต้องเลี้ยงเขาหรอกมั้ง เงินเดือนเขาออกจะเยอะ”
“ห๊ะ! มึงรู้ได้ไง”
“กูไม่ได้ปัญญาอ่อนเหมือนมึง เวลามึงมองเขานี่เหมือนหมามองเจ้าของแทบจะวิ่งตามเขากลับบ้านแล้วมั้ง แล้ววันนี้ท่านรองพาไปกินข้าวที่ไหนมาล่ะ”
“…โรงแรม”
 “ห๊ะ นี่มีโจ๊ะๆกันแล้วเหรอะ”
‘ป๊าบ’
“สัด ตบหัวกูทำไม”
“จริงๆกูอยากจะเอาตีนโบกหัวมึงเลยด้วยซ้ำ โจ๊ะๆเชี่ยไร ยังไม่ได้บอกรักกันเลย คิดไปถึงดาวพฤหัสแล้วมึงเนี่ย”
“อ้าว เห็นพาเข้าโรงแรมกัน”
“ห่า!แค่กินข้าวอย่างเดียวเว้ย”
“เหรอ แล้วมึงจะทำยังไงต่อ”
“กูวางแผนไว้แล้ว”
“เฮ้ย! มึงจะฉุดท่านรองเหรอ”
 “ไอ้บาส! มึงมีมีดมั้ยกูขอยืมมาจ้วงพุงมึงให้ใส้แตกซักทีเหอะ!”
“ไอ้บร้า!! กูล้อเล่น ตอนนี้หน้าตามึงเหมือนคนโรคจิตที่พร้อมบวกมากอ่ะ”
“เออ กูก็จะฆ่ามึงคนแรกเลย”
นอกจากไม่ได้เสือกเรื่องของมันซักเท่าไร ผมยังจะประสาทแดกกับไอ้บาสมันอีก ฮ่วย!มีเพื่อนปัญญาอ่อนแต่มันไม่รู้ตัว คิดว่าผมปัญญาอ่อน จริงๆแล้วผมไม่ได้ปัญญาอ่อน ไอ้บาสต่างหากที่ปัญญาอ่อน เฮ้อ พอเถ๊อะ!! ผมนี่แหละ พูดไปพูดมาจะปัญญาอ่อนจริงๆแล้ว
“เป็นอะไร ไอ้น้องหมอก ทำหน้าเหมือนปวดขี้”
Sup หน้าสวยๆอย่าพูดคำว่าปวดขี้ มันไม่น่ารัก ให้เรียกว่าปวดอึ๊…
 “เอ่อ…เปล่าครับ”
“อย่าลืมนะพรุ่งนี้พาไปเลี้ยงส่งที่ร้าน xxx ชวนน้องบาสกับน้องส้มจี๊ดด้วย”
“ครับ”
“แล้วไปไง ไปกับพี่มั้ย? แต่พี่ไปรถพี่พลนะ”
 “เดี๋ยวไปกับไอ้บาสกับส้มจี๊ดทีเดียวเลยครับ เจอกันที่ร้านเลยดีกว่าครับ”
“ได้ๆ พี่น้ำฝนกับพี่ต้นแล้วก็ทีมจะไปรถผู้จัดการ เจอกันที่ร้านเลยเนอะ”
“ครับๆได้ครับ”
   หลังจากคุยกับ Sup ผมก็หันมาตั้งหน้าตั้งตาทำรายงานต่อ วันนี้ไม่ค่อยมีงานอะไรมาก Sup จึงให้เอารายงานมาทำได้ เลยเซฟงานมาทำที่นี่เพราะไม่ได้เอาโน๊ตบุ๊คมาด้วย
“น้องหมอกผู้จัดการเรียกพบที่ห้องค่ะ”
พี่น้ำฝนเดินมาบอก คงจะคุยเรื่องเอกสารผ่านการฝึกงานน่ะครับ
“ครับพี่”
แล้วผมก็เดินเข้าไปพบผู้จัดการตัวอ้วนใส่แว่นในห้อง พอเห็นหน้าพี่เขานึกก็อยากกินไก่ทอดขึ้นมาทันที
“นั่งสิน้องหมอก”
“ครับ”
“ที่ผมเชิญมาคุยก็เรื่องการฝึกงานนี่แหละ”
“ครับ”
“ผ่านอย่างไม่ต้องสงสัย”
ผมนี่ยืดอกยิ้มเลย ไอ้ที่เคยกลัวตอนมาใหม่ๆ ตอนนี้ไม่มีแล้วครับ ผมเป็นนักศึกษาฝึกงานที่เก่ง หล่อ คุณภาพคับแก้วมาก บอกตรงๆ ไม่ได้หลงตัวเองเลย…ถุย!
“ขอบคุณครับ ซองนี้เอกสารฝ่านการฝึกงาน…แล้วก็อันนี้ตำแหน่งงานว่าง ถ้าสนใจก็กรอกใบสมัครที่มายด์ไว้ก่อน”
“ครับ…ขอบคุณมากครับ ผมสนใจครับ ยินดีที่จะมาทำงานที่นี่มากเลยครับ”
“อืม…ผมให้เวลาคิดก่อนแต่อยากให้น้องหมอกมาร่วมงานกับเราที่นี่จริงๆนะ”
“ครับ ผมก็อยากมาครับและก็ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่สอนทั้งงานแล้วก็ประสบการณ์ดีๆให้เยอะแยะเลยครับ”
“พรุ่งนี้เรามีเลี้ยงส่งที่ร้านอาหาร มายด์บอกแล้วใช่มั้ยบอกเพื่อนๆด้วยนะ”
“ได้ครับ ขอบคุณมากครับ”
ขอบคุณจริงๆครับกับการให้โอกาสในการได้เรียนรู้งานสำหรับ 3 เดือนมานี้ ผมได้ทั้งประสบการณ์การทำงาน เรื่องการปรับตัว เรื่องวิธีคิดหรือแนวคิดแปลกใหม่อื่นๆ ได้อะไรหลายๆอย่าง และที่สำคัญได้เงินเดือนด้วยครับ แม้จะไม่มากแต่มันเป็นเงินเดือนก้อนแรกที่ได้จากการฝึกงาน ขอบคุณอีกครั้งครับ…ดูผมมีสาระนะครับวันนี้
   หลังจากออกมาจากห้องผู้จัดการผมก็เห็นท่านรองเขามาป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆข้างห้องสมัครงาน ท่านมาทำอะไรครับ มาแอบส่องใครรึเปล่า?
“ท่านรองมาทำอะไรครับ มาหาผู้จัดการรึเปล่าครับ แกนั่งอยู่ในห้อง”
“…เปล่า คือพรุ่งนี้ผมมีประชุมตั้งแต่บ่ายโมง”
“ครับ?”
“แล้วผมอาจจะประชุมนาน…”
“แล้วยังไงครับ?”
เอ๊ะหัวคิ้วเริ่มขมวด หงุดหงิดอะไรครับ เดี๋ยวหล่อน้อยลงจะหาว่าผมไม่เตือน
“…ก็เรื่องที่คุณจะพูดไง”
เจ้าปั๊กน้อยนี่ ทำเป็นลืมเรื่องที่จะบอกผม แต่ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าน้องจะพูดเรื่องอะไร แต่อยากรู้มากๆ ซึ่งผมไม่เคยอยากรู้อะไรเท่านี้มาก่อนเลย
 “อ๋อ…ค…ครับ”
“ดุเหมือนคุณหน้าเริ่มแดงๆ เป็นอะไรรึเปล่า ไม่สบายอีกแล้วเหรอ”
ท่านเขาเอามือมาแตะที่หน้าผาก หยุดเลยครับ ยิ่งแตะมันก็ยิ่งแดงสิครับท่าน ไม่รู้เรื่องเลยนะ
“เอ่อ…เปล่า ผมไม่เป็นอะไร”
“แน่ใจนะ ผมว่ามันแดงกว่าเดิมอีกไปห้องพยาบาลมั้ย?”
 “ม…ไม่ต้องครับ แล้วพรุ่งนี้ท่านรองจะเลิกประชุมกี่โมงครับ”
“คงก่อนห้าโมงแหละ พอเลิกผมมาหาที่นี่นะ”
“ด…ได้ครับ”
รู้สึกว่าเจ้าปั๊กหน้าแดงๆ หรือว่าป่วยอีกแล้ว แต่ตัวก็ไม่ร้อน น่าจะเป็นที่อากาศร้อนมากกว่า
“เจ้าเมฆมาทำอะไรแถวนี้วะ?”
“อ้าวไอ้พล! มึงหล่ะ?”
“กูก็มาหาแฟนน่ะสิ หรือว่ามึงก็มาหาแฟนเหมือนกัน”
“…”
“ไม่ลงมือซักทีว้า เดี๋ยวใครก็คาบไปแดกยิ่งน่ารักๆอยู่”
“…เออน่า รู้จักกันแค่สามเดือน แล้วเจ้าเด็กนั่นจะคิดยังไงก็ยังไม่รู้เลย วันก่อนก็ยังเห็นกระดี๊กะด๊ากับสาวอยู่เลย”
“อ๋อ เด็กผู้หญิงที่ฝึกงาน เขาเป็นแฟนกับเจ้าบาสเพื่อนไอ้น้องหมอกไง”
“หืม! มึงรู้ได้ไง?”
“อ้าว นี่มึงไม่รู้เหรอ สองคนที่ฝึกงานแผนกมึงอ่ะ เป็นแฟนกัน มายด์บอกกู”
“แล้วไม่เห็นบอกกูมั่งวะ”
“มึงเคยทำหน้าสนใจอะไรใครบ้างมั้ยล่ะ?”
“…”
“เฮ้อ! มัวช้าเป็นเต่าเหมือนเคย นี่เคยคิดจะจริงจังอะไรนอกจากเรื่องงานมั้ยวะ ถามจริง”
“มันก็เรื่องของกู…”
“กูจะบอกให้นะ ถ้ามึงมัวชักช้า เด็กมันไม่รอนะเว้ย วัยรุ่นสมัยนี้เขาชอบความชัดเจน ไม่ใช่หัวโบราณรอศึกษาดูใจกันไปจนครบปีแล้วค่อยจีบ”
“…”
หลังจากเลิกงานผมก็แว้นน้องฟ้ากลับหออย่างเคย แต่พรุ่งนี้คงต้องอาศัยรถไอ้บาสไปเพราะคงกลับดึก
“น้องหมอกอยากกินอะไรเพิ่มมั้ยคะพี่จะโทรสั่งไว้ก่อนจะได้ไม่ต้องรอนาน พี่สั่งลาบ ส้มตำ ไก่ย่างไว้แล้วค่ะ”
“อ่อครับ ขอน้ำตกเพิ่มก็แล้วกันครับพี่น้ำฝน”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่สั่งเผื่อซักสองจานเนอะ”
“ได้ครับ ขอบคุณครับ”
ไอ้เรื่องแดก ไม่ต้องถามครับ กินได้หมดไม่มีเลือก แต่ตอนนี้ในใจผมกำลังตุ้มๆต่อมๆ ใจเต้นแรงเหมือนจังหวะเพลงร๊อคของพี่ตูน เร้าใจเหมือนเพลงของพี่ปั๊บแต่หนักแน่นเหมือนพี่แด๊ก อืม … นอกเรื่องตลอดกู
   ยาดมหายใจนะวะ ว่าจะดมซักปื๊ดสองปื๊ดหาไม่เจออีก หรือจะล่อเอ็มร้อยดี ทำจิตใจให้สบาย หายใจเข้าลึกๆหายใจออกลึกๆได้หมอกเอ๊ยย เกือบห้าโมงแล้นนน
“ป่ะ! พี่ว่าเราออกได้แล้ว เดี๋ยวจะได้ไม่เลิกมืดมาก น้องจะได้กลับไปพักผ่อน”
เดี๊ยว Sup ยังไม่ห้าโมงเล้ยยย
“ดีค่ะ เมื่อกี๊พี่เช็คกับที่ร้านแล้ว เขาทำอาหารเกือบเสร็จแล้ว”
พี่น้ำฝนรอผมก๊อนนน
ไอ้บาสกับน้ำฝนคนสวยเดินมาโน่นแล้ว ฉิบหาย ท่านรองยังไม่มา
“ไอ้บาสๆมานี่ดิ”
“อะไรของมึงจะกระซิบเพื่อ?”
“ท่านรองอ่ะ อยู่ไหนมึงเห็นมั้ย”
“หืม? ถามทำไม”
“เออ! ตอบกูมาเร็วๆ”
สัด! ลีลาเยอะอีก เดี๋ยวกูก็โบกอีกรอบ
“ประชุมอยู่ ก่อนกูออกมาว่าจะไปลา แต่เห็นประชุมกันท่าทางเคร่งเครียดกูเลยรีบชิ่งออกมา พอดีพี่น้ำฝนโทรตามเลย”
“เหรอ…”
แล้วจะทันมั้ยอ่ะ
“ไปเร็วมึง พี่ต้นจะปิดประตูออฟฟิศแล้ว”
“เด็กๆเร็วๆพี่จะปิดประตู้แล้วน้า”
“ครับๆ เร็วดิมึง”
ในที่สุดก็ไม่ทัน ท่านรองยังไม่มาเลย หรือว่าผมจะไปที่แผนกผลิต แต่อาจจะไปรบกวนเวลาประชุม
“…แป๊บนึงดิ ก…กู…”
ท่านรองแกวิ่งกระหืดกระหอบมาแล้วครับ สีหน้ายังดูเคร่งเครียดอยู่เลย
“คุณจะไปแล้วเหรอ?”
ท่านรองมาหยุดยืนตรงหน้าผมพอดี ยังหอบอยู่เล็กน้อยแต่ก็ยังดี คนหล่อ…ขนาดจั๊กกูแร้เปียกก็ยังหล่อ
“ค…ครับ คือ…”
“อืม…แล้วเรื่องที่คุณจะบอกผมล่ะ?”
“คือผม…ผมเอ่อ…คือว่า”
“ว่าไงครับ”
ท่านเขายิ้มอบอุ่นจังครับหรือรังสีจากศาลพระภูมิที่อยู่ด้านหลังท่านเขากันแน่ที่ส่งความอบอุ่นนั้นมาให้ผม?
“คือผม…”
‘ฟืด’
หายใจเข้าก่อนหนึ่งครั้ง
“ผมชอบท่านรอง!”
“…”
หลับหูหลับตาตะโกนไปก่อนเลย อ๊ากกก!! พูดออกมาจนได้ ผมแอบหลี่ตามองท่านรอง โว้ะท่านเขาทำตาโตเหมือนเวลาน้องไซตกใจเลยอ่ะ ท่านเขาตกใจ? กลัวผม? รังเกลียดผม?
…ก่อนที่ท่านเขาจะระเบิดหัวเราะออกมา?
“ฮ่าๆๆๆๆ”
“…หัวเราะเยาะผมเหรอ”
ผมโกรธนะ เห็นเรื่องสารภาพรักของผมเป็นเรื่องล้อเล่นเหรอ เดี๋ยวแช่งให้ศาลพระภูมิลงโทษให้หัวล้านเลย
“เปล่าครับปั๊กน้อย…คุณนี่เจ๋งจริงๆ”
ชมผม? ตกลงท่านเขามาอารมณ์ไหนเนี่ย
“…ยังไงครับ”
“อืม…ขอบคุณครับที่ชอบผม”
มันเป็นคำปฏิเสธแน่ๆ ผมเคยได้ยินนางเอกละครบอกขอบคุณพระรองก่อนที่จะปฏิเสธ ‘ขอบคุณนะคะที่ชอบอิชั้นแต่อิชั้นมีคนที่ชอบอยู่แล้ว อะไรประมาณนี้อ่ะ’ อ๋อย! เสียใจอ่ะ
“ผ…ผมเข้า…ใจแล้วครับ แล้วก็ขอโทษที่ทำให้ท่านรองลำบากใจครับ”
“อืม…ขอโทษผมทำไม ผมไม่ได้ลำบากใจเลย”
“ห…หมายความว่ายังไงครับ?”
“อืม ยังไงดีล่ะ…เอาเป็นว่าผมก็รู้สึกเหมือนคุณก็แล้วกัน”
“…ท…ท่านรองก็ชอบผมเหรอครับ?”
ผมไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย ท่านรองบอกว่ารู้สึกแบบเดียวกับผม ก็ต้องชอบผมอ่ะดิ
“ครับผมก็ชอบปั๊กน้อย”
ห๊ะ! ไม่ใช่ว่าชอบหมาเหรอนั่นน่ะ ชอบผมที่เป็นคนใช่มั้ย? หรือชอบผมที่เป็นหมา ? เฮ้ยยยๆงง
“ช…ชอบผม? ไม่ได้ชอบหมา?”
“ชอบหมา…”
“…”
“แล้วก็ชอบคุณด้วย”
ฮิ้วๆ ฟามรักสมหวัง ไอ้หมอกไม่ได้แดกแห้วแล้วเว้ยยย ฉลองสิรออะไร
“จ…จริงเหรอครับ”
“อืม…จริงสิ”
“แน่เหรอครับ”
“แน่สิครับ”
“ผมขอจีบนะครับ”
อร๊ายยยเขินอ่ะ แต่ผมนี่รีบพูดจนลิ้นจะพันกันอยู่แล้วอ่ะ รีบยิ่งกว่าเวลาตื่นสายแล้วกลัวเข้าห้องเรียนไม่ทันอีก
“…ได้ครับ ยินดีอย่างยิ่ง”

Rrrrrrrrr!

เสียงมือถือท่านเขาดัง ขัดจังหวะโรแมนติกกูจัง กำลังบอกรักกันโดยมีศาลพระภูมิเป็นสักขีพยานอยู่เชียว
“ที่ประชุมโทรตามแล้ว ผมโกหกว่าออกมาเข้าห้องน้ำ เอาเป็นว่าผมอนุญาตให้ปั๊กน้อยจีบผมได้ แล้วกินข้าวเสร็จโทรหาผมด้วยนะ”
“ค…ครับ?”
“ผมไปประชุมต่อ มันเป็นเรื่องสำคัญคงเลิกดึก กลับดีๆนะครับ”
“ค…ครับ”
‘โห่ฮิ้วววว เปาะแปะๆๆๆๆๆ’
เสียงโห่ขันหมากหรือลูกใครมาบวชแถวนี้วะ แล้วเสียงปรบมืออีกมีกั้นประตูเงินประตูทองกันเรอะ
“ผมขอจีบนะครับ…โคตรเท่ โคตรหล่ออ่ะไอ้น้องมีน”
“ไอ้น้องหมอกเท่มากค่า”
“หล่อสัดรัสเซียเลยครับคุณปฐพี ศรีสมบูรณ์ เพื่อนกูโคตรเจ๋งอ่ะ”
ทั้งแผนกเลยครับ โผล่มาจากซอกตึกห้องสมัครงาน นี่แอบดูผมกันอยู่ใช่มั้ย ผมนี่หน้าชา ปากชา ชาไปทั้งตัวเลยครับ
“ล้ออะไรกัน พวกคุณแอบฟังเหรอ”
“…”
เชร้ดด ตายแน่ทุกคน เสียงเข้มด้วย ท่านเขากริ้วแล้ว เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยบอกเลยผมจะไม่ช่วยใครเลยนะ
“เอ่อ ขอโทษครับ”
“ขอโทษค่ะ”
“เฮ้ย!ไอ้เมฆน้องๆมันแค่ล้อเล่นป่ะวะ”
พี่พลแหละตัวดีหัวหน้าแก๊งค์ ต้องโดนก่อนเพื่อน
“…ฝากดูแฟนผมด้วยแล้วกันอย่าให้ดื่มมากนะ”
“ท…ท่านรอง!”
“ผมไปก่อน แล้วโทรหาผมด้วย ห้ามลืม!”
ท่านรองแกหันมาบอกผม หน้าตาท่านแป้นแล้นมาก ยิ้มจนเหงือกบาน แล้วท่านเขาก็หันหลังเดินฉับๆ ไปเลย ทิ้งผมให้ยืนงงในดงดอกชบา เดี๋ยวก๊อนนน ผมแค่ขอจีบ ยังไม่ได้ขอเป็นแฟนเล้ยยยย
‘โห่ฮิ้วววว เปาะแปะๆๆๆๆๆ’
เอาอีกละ ไม่เลิกเล่น เดี๋ยวชาวบ้านชาวช่องเขาก็คิดว่ามีงานบวชนาคจริงๆหรอกครับ
“ว้ายๆคนมีแฟน”
“วี๊ดวิ้ว ขอกันเป็นแฟนไม่อายศาลพระภูมิเลยนะ”
“ขอจีบเฉยๆหรอกพี่”
“ยินดีด้วยไอ้หมอก จะได้ไม่ต้องไปรอดักฉุดท่านรองเขาแล้ววว”
พอได้แล้วคร๊าบบบ หน้าผมจะไหม้แล้วเนี่ย ไอ้บาสช่วยแซะกูออกไปจากตรงนี้หน่อยกูเดินไม่ใหวแล้ว แบกกูไปก็ได้ แล้วนี่กูทำอะไรลงไป๊!

จบตอนที่ 15

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18





ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
หมอกคนจริง แต่แพ้ท่านรองนิด ก็ไม่นิดหน่อยหรอกนะ แพ้หมดรูป อิอิอิ เขิลลลลแทน
 :-[ :-[ :-[

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 150
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
น้องหมอกคนแมน บอกชอบท่านรองก่อนเลย อั๊ย!!!

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ตอนนี้ ตอนนี้น่ารักเหลือเกิน


 :ling1: :ling1: :L1: :L1: :ling1: :ling1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
    • GIFFARINE ORDER สั่งง่าย ส่งฟรี
ดีใจกับทั้งคู่ด้วย ลุ้นตั้งนานแหนะ :L2:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 16

   งานเลี้ยงส่งเด็กฝึกงานดำเนินไปอย่างสนุกสนาน คนอื่นอ่ะนะ เล่นล้อผมกันจนสนุกสนาน ส่วนผมได้พยามยามฉีกยิ้มทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เพราะเขินฉิบหาย อายจนตัวจะม้วนเป็นเลขแปดเหมือนกางเกงในที่ใส่แล้วถอดโยนลงตะกร้าเลย
“ไอ้น้องหมอกคนกล้าหาญ เจ๋งจริงๆว่ะเอง กล้าบอกรักไอ้เมฆ ไม่เคยมีใครกล้าเท่าเองมาก่อนเลยนะ มีแต่คนกลัวมันจะกัดเอา”
เดี๋ยวผมจะอัดเสียงพี่พลไปให้ท่านรองฟัง รับรองโดนเตะก้านคอหักแน่ ผมเคยเห็นมาแล้ว
“ช่ายๆ ขนาดพี่เป็นน้องนะยังกลัวเลย ดุยิ่งกว่าหมาอีก”
Sup ด้วย โดนทั้งผัวทั้งเมียแน่ คอยดูเถอะ วะฮ่าๆๆๆ
“มันก็มาปรึกษาผมอยู่เหมือนกัน ก็ยังดีไม่ไปฉุดท่านรองเขาซะก่อน”
ไอ้บาส! ไอ้เพื่อนเลว เดี๋ยวก่อน…รอกูกลับห้องก่อน กูจะแอบไปล็อคห้องส้วมมึงให้เข้าไปขี้ไม่ได้เลย สัด!
“หนูเข้าใจหมอกนะคะ เวลาแอบชอบใครก็อยากจะบอกให้เขารู้”
สมจี๊ดดดคนสวย น่ารักอ่ะ เปลี่ยนมาชอบผมดีกว่าอย่าไปชอบไอ้บาสมันเล๊ยยย
“แต่ตะโกนดังขนาดนั้น เป็นหนูนี่อายตายเลย”
อ้าวป้า! เดี๋ยวโบกเลย คนสวยพูดไม่สวยเหมือนหน้าตาเลยนะ
   หลังจากนั้นผมก็ได้รับความชื่นชมมาเรื่อยๆ ว่าช่างกล้าหาญอย่างนู้นอย่างนี้ จนผมคิดว่าจะสามารถไปต่อยตีกับจอมมารบูได้แล้วนะเนี่ย
   ตอนท้ายรายการเป็นการล่ำลากับทีมแผนกบุคคล ผมนี่เกือบบ่อน้ำตาแตกยังดีที่ฮึบๆไว้ได้ ไม่อย่างนั้นกลายเป็นฮีโร่หมาปั๊กที่กล้าจีบไซบีเรียนหน้าโหดแต่ดันบ่อน้ำตาตื้นแน่ๆ
   เมื่อกลับมาหอพักก็รีบโทรหาท่านรองเขาทันที ก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน คิดว่าจะอายที่ถูกล้อจนไม่กล้าโทร เอาเข้าจริงๆ พอเข้าห้องปั๊บ รีบกระโดดขึ้นเตียงคว้ามือถือมากดโทรหาเขาทันที

Rrrrrrrrrr!

 [ครับ…ถึงหอรึยังครับ?]
“อ่า…เพิ่งถึงครับ”
[ดื่มมากรึเปล่า?]
“ผมดื่มไม่เยอะหรอกครับ”
[แล้วเลี้ยงส่งเป็นไงบ้างครับ]
“ผมโดนล้อตั้งแต่เริ่มกินจนเลิกงานเลยครับ”
[…เรื่องที่คุณพูด…คุณพูดจริงรึเปล่า?]
“เรื่องไหนครับ?”
[ก็เรื่อง…ที่บอกว่าชอบผม]
“จ…จริงครับ”
[แล้วเรื่องที่จะจีบผมล่ะ?]
“ก็…จริงอีกนั่นแหละครับ”
[เหรอ…ครับ]
“อ่า…หรือว่ามันทำให้ท่านรองลำบากใจครับ”
[ไม่เลย…จริงๆแล้วผมดีใจมากเลยนะ]
“ค…ครับ”
[พักผ่อนเถอะครับ ดึกแล้ว ฝันดีครับ]
“ครับ…”
อืม…มันแตกต่างจากก่อนที่จะบอกชอบท่านรองเขามั้ยนะ? หรือเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเพิ่มเติมเหรอ? ดูท่านรองเขาเฉยๆนะ ไม่ได้ตื่นเต้นที่จะถูกจีบเลย ผมซะอีกตื่นต้นฉิบหาย ที่จะต้องวางแผนการเพื่อจะจีบท่านรองอ่ะ หรือผมคิดไปเองคนเดียววะ…
การนำเสนอพรีเซ็นต์ฝึกงานของผมผ่านไปด้วยดี อาจารย์ชมว่าผมฝึกงานแล้วได้งานมากกว่าคนอื่น เพราะบางคนได้แต่งานถ่ายเอกสาร ก็จริงนะครับ ตอนแรกๆผมก็ได้งานแค่นั้นจริงๆ
   ชีวิตกลับมาอยู่ในลูปการเรียนอีกครั้ง เหลือต้องแก้งานอีกนิดหน่อย และเหลือเวลาอีก 1 เดือน ผมก็จะจบการศึกษาอย่าแท้จริง ได้เป็นว่าที่บัณฑิตใหม่ป้ายแดงที่หน้าตาดีที่สุดอีกต่างหาก แต่มันติดอยู่ที่ว่า…หลังจากที่ผมประกาศกร้าวไปว่า จะเป็นฝ่ายเดินหน้าจีบท่านรองเอง ก็ได้แต่กลับมานอนคิดหนัก นี่กูทำอะไรลงไป ไม่น่าเลย คนปกติเขาจะทำอย่างผมมั้ย ประสาทแดก พูดอะไรไม่คิดอีกแล้วกู
“…เดี๋ยวทำหน้าบานเดี๋ยวก็กลับมาทำหน้าหมาหงอยเป็นอะไรของมึงอีก”
“กูเครียดอยู่”
“ห๊ะ! มึงเนี่ยนะ มีเรื่องอะไร?”
หน้าอย่างกูเครียดไม่ได้รึไง เห็นกูเป็นอะไร จะได้ทำหน้าเบิกบานทั้งวัน กูไม่ได้บ้านะเว้ย!
“ก็…วันนั้นไง ฝึกงานวันสุดท้ายไง”
“อ๋อ วันที่มึงตะโกนบอกว่าจะจีบท่านรองที่หน้าโรงงานอ่ะนะ กูว่าตอนนี้เขารู้กันทั้งโรงงานแล้วมั้ง”
“สัด! มึงนี่แม่ง แค่ตะโกนหน้าโรงงานจะรู้ไปในโรงงานได้ไง”
ไอ้บาสแม่งเห็นเป็นเรื่องบันเทิง แค่นี้กูก็หน้าบางลงตั้งเยอะ จะให้กูอายไปยันลูกกูบวชได้เลยรึไง
“อ่อๆ แต่กูว่าเขาคงเอาไปลือทั่วโรงงานแล้วมั้ง สัดมึงโคตรเท่อ่ะ กูอายแทนเลย”
“เชี่ย เท่ยังไง? เท่แล้วทำไมมึงอาย?”
เห็นมันพูดอย่างนี้แล้วไม่รู้ว่าผมควรจะอายดีรึเปล่า หลังจากที่โทรคุยกับท่านรองตอนกลับมาจากงานเลี้ยงส่งก็ผ่านไป 4-5 วันแล้ว ผมก็ยังไม่ได้โทรไปอีกเลย เพราะท่านเขาบอกว่าต้องไปอบรมที่ กทม. 3 วัน นี่ก็ครบ 3 วันแล้ว คงกลับมาวันนี้แหละ
“แล้วมึงกับท่านรองคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”
“ก็เรื่อยๆ กูไม่รีบ กูหล่อ…ก็แบบชิลล์ๆ”
“มั่นหน้าเหลือเกิน แต่กูก็เชื่อหน้ามึงหนาอยู่แล้ว แค่นี้สบายๆ”
“ไอ้เชี่ย! แดกข้าวไป”
ไอ้บาสมันถามผมขณะที่เรานั่งจ้วงข้าวกันที่โรงอาหาร ถึงตอนนี้ผมจะไม่มีเรียนแล้ว แต่ก็ยังอาศัยมากินข้าวที่โรงอาหารอยู่ครับ อาทิตย์หน้าว่าจะกลับบ้านไปหากำนันเขาบ้าง ไม่ได้กลับมานานแล้ว เดี๋ยวไอ้พวกน้ำขวดไหว้ศาลจะลืมหน้าผมซะก่อน
“ช่วงนี้กูเริ่มหางานแล้วว่ะ มึงอ่ะเริ่มบ้างรึยัง?”
ไอ้บาสถามผมต่อเรื่องหางาน ดูมันเป็นคนจริงจังเรื่องนี้นะ แต่กับแฟนนี่ไม่ค่อยทุ่มเทเลย
“อืม…ที่โรงงานออฟเฟอร์งานให้กู กูก็กำลังคิดอยู่ว่าจะไปดีมั้ย”
“เฮ้ยจริงดิ? ดีว่ะ เป็นกูกูจะลองไปทำ”
“อืม…กูก็อยากไป”
จริงๆนะ ผมอยากไปทำจริงๆ ใกล้บ้าน สวัสดิการดี วันหยุดเยอะ แต่อันสุดท้ายนี่น่าสนใจสุดๆ
“นี่ไอ้บาสกูถามหน่อย ในฐานะที่มึงกำลังถูกจีบ มึงรู้สึกยังไงเวลามรีคนมาจีบ?”
“…คำถามอะไรของมึง?”
“ก็…ท่านรอง…เขาดูเฉยๆ ไม่เห็นตื่นเต้นเหมือนกูเลยว่ะ”
“อืม…เขาเป็นผู้ใหญ่มั้ย อาจจะแบบเคยชินแล้วหรือแบบอาจจะเก็บอาการเก่งมั้ยอ่ะ?”
“กูจะไปรู้เหรอ กูก็ถามมึงอยู่นี่…”
พึ่งได้มั้ยมึงเนี่ย! ทีเรื่องเสือกล่ะพูดได้เป็นฉากๆ แต่ให้คำปรึกษาอะไรกูไม่ได้เลย ปรึกษาไอ้บาสไม่ได้ก็ต้องปรึกษาส้มจี๊ดคนสวยแทนแล้ว เพราะเธอกำลังจีบๆกับไอ้บาสอยู่ อาจจะให้คำปรึกษาผมได้ ว่าแล้วก็ไม่รอช้า เพื่อความรักที่สมหวัง เพื่อโลกนี้สงบสุข เลิฟแอนด์พีช…
Rrrrrrrr!
“สวัสดีคร๊าบบส้มจี๊ด”
[ค่ะหมอกมีอะไรรึเปล่า?]
“เรามีเรื่องปรึกษาครับ”
[ได้ๆงั้นเจอกันที่ร้าน xxx หน้ามอนะคะ]
“ครับๆได้ครับ”
   ผมก็รีบไปหาส้มจีดคนสวยที่หน้ามอทันที สอบถามเรื่องแผนการจีบพร้อมทั้งขั้นตอนอย่างละเอียด ยังดีช่วงนี้มีเวลาว่างเยอะ ทำให้ผมสามารถดำเนินแผนการจีบท่านรองได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ฟังดูเหมือนมีสาระนะครับ เหมือนเป็นภาระกิจลับระดับชาติ ถ้าภารกิจนี้ผมทำสำเร็จ FBI อาจจะตามตัวผมไปร่วมงานด้วยก็ได้?
   หึๆ ท่านรองเสร็จผมแน่ สั้มจี๊ดคนสวยแนะนำผมแต่ละอย่างเด็ดๆทั้งนั้นเลย เอาเป็นว่าขั้นแรกผมจะนัดท่านรองเดทครับ ฟังดูแล้วโรแมนติกจั๊กกะจี้หัวใจวัยรุ่นมาก เอาเป็นว่าวันเสาร์ที่จะถึงนี้ผมต้องลงมือแล้วล่ะครับ
Rrrrrrrrr!
หึย!ใครโทรมา กำลังวางแผนดีๆเลย คนหล่อตกใจหมด อุ้ย! ท่านรองนั่นเอง พูดถึงก็โทรมาพอดี ตายยากจริงๆเลยครับ
 “ครับๆ ว่าไงครับ”
[คุณทำอะไรอยู่เหรอ]
 “อ๋อผมกำลังจะอาบน้ำครับท่านรอง”
[อืม…ทานข้าวรึยังครับ]
“ทานแล้วครับ แล้วท่านรองล่ะครับ?”
[ผมเพิ่งถึงบ้าน]
อ้าว! นี่มันก็เกือบสามทุ่มแล้วนี่หว่า ทำไมท่านเขาเลิกงานช้าจัง
“งานยุ่งเหรอครับ ทำไมเลิกดึก?”
[อืม…นิดหน่อยครับ พอดีมีประชุม]
“อ่อครับ เอ่อ…ท่านรองครับ วันเสาร์หน้าว่างมั้ยครับ”
[หืม? ว่างครับ?]
“คือผมอยากจะชวนไปดูหนังครับ”
[อืม…ได้สิ เดี๋ยวผมไปรับนะ]
“เอ่อ…ก็ได้ครับ”
“คุณไปอาบน้ำเถอะ ฝันดีครับ”
“ครับ…ฝันดีครับ”
อะไรว้าผม! นัดเขาเดทแต่ดันไม่มีรถไปรับ จะเอาน้องฟ้าไปรับก็ดูไม่ค่อยเข้าท่าซักเท่าไร จะให้ท่านเขาซ้อนมอเตอร์ไซค์โดยมีกลิ่นควันรถและฝุ่นตามทางประกอบประปราย…โรแมนติกเชี่ยๆ! ไม่เอาดีกว่าครับ คิดแล้วก็ผิดแผนไปซักหน่อย แต่ก็เอาเถอะ มาคิดกันดีกว่าว่าจะดูหนังเรื่องอะไร อิอิ…เอาแบบหนังสยองขวัญซอมบี้วิ่งไล่ล่าพอท่านรองเขาดูแล้วตกใจร้องกรี๊ดแล้วกระโดดกอดผมอะไรงี้ หรือเอาแบบโรแมนติกนั่งจับมือกันในโรงหนัง ดูไปจกป๊อบคอนร์นไป อร๊ายๆพูดแล้วเขิน
“เป็นอะไรของมึง ทำหน้าเหมือนพวกโรคจิต”
ไอ้สัดบาส! มาอาศัยห้องกูขี้แล้วยังมาว่ากูหน้าเหมือนพวกโรคจิตอีก ผมไม่ได้ไปล็อคห้องส้วมมันอย่างที่เคยคิดไว้นะครับ พอดีชักโครกห้องมันตัน ขี้ไม่ได้เลยต้องมาอาศัยขี้ห้องผมแทน
“สัด!ยังเหม็นอยู่รึเปล่า? กูจะอาบน้ำได้มั้ยอ่ะ”
“กูขี้ไม่ค่อยเหม็นหรอก มึงไปอาบเถอะ”
“…”
มีใครขี้ไม่เหม็นบ้างกูถามหน่อย? ขนาดกูหล่อขนาดนี้ยังเหม็นของตัวเองเลย!
“ได้ยินว่ามึงไปปรึกษาส้มจี๊ดเรื่องจีบท่านรอง?”
“เออดิ”
“ทำไมมึงยังจะต้องจีบอีกว้า เขาก็เรียกมึงว่าแฟนซะเต็มปากขนาดนั้น”
“ไม่ได้เว้ย! มันไม่ได้ฟีลลิ่ง ต้องจีบกันก่อน เรียนรู้กันไรงี้ มึงนี่ไม่เข้าใจเล๊ยย”
“…เรื่องของมึงเถอะ แล้วอย่าคิดทำอะไรแผลงๆล่ะ เดี๋ยวท่านรองเขาก็กลัวมึงกันพอดี”
ไอ้เชี่ยบาส! เห็นกูเป็นคนยังไง คนหล่อๆอย่างกูท่านรองเขาจะกลัวได้ไง
หลังจากนั้นผมก็วางแผนว่าจะชวนท่านรองเขาไปดูหนังหลังจากนั้นก็ต่อด้วยการดินเนอร์สุดแสนโรแมนติก เข้าคุณเกิลลองเสิร์ชหาร้านอาหารที่บรรยากาศดี อาหารอร่อยและที่สำคัญราคาถูกด้วย มีเยอะแยะเลยครับ ลองจิ้มมันซักร้านก็แล้วกัน
วันเสาร์ที่ผมรอคอยก็มาถึงอย่างรวดเร็ว ท่านรองบอกว่าจะมารับผมตอนสี่โมงเย็น ผมนี่แต่งตัวเต็มยศใส่เสื้อยืดตัวเก่ง สวมทับด้วยสูทสุดเท่ กางเกงขาสั้นราคาแพงที่สุดที่ผมมี วันนี้ผมจะเป็นนายหมอกคนคูลๆ …ดูตัวเองในกระจก…อืม! ผมโคตรหล่ออ่ะ ไม่อยากชมตัวเองเลยแต่มันก็เป็นเรื่องจริงอ่ะ!
ท่านรองโทรมาบอกว่ารอที่ใต้หอแล้ว ผมนี่รีบวิ่งตาเหลือกลงบันไดมาเลย เหงื่อแตกซิกเกือบหมดความเป็นคนคูลๆ แต่ท่านรองดิ โหยยย! เซงอ่ะ ใส่เสื้อยืดกับกางเกงวอร์ม จะไปวิ่งเหรอครับ? นี่เดทแรกนะ! ทำไมท่านรองทำอย่างนี้…แต่ถึงท่านเขาแต่งตัวอย่างนี้ก็ยังหล่ออ่ะ แสบตาครับ ออร่าพุ่งขนาดนี้ ยิ่งกว่าพระอาทิตย์ส่องแสงตอนเที่ยงวัน?
“…ปั๊กน้อยแต่งตัวซะเต็มยศเลยนะครับ?”
“…แล้วท่านรองล่ะครับ จะไปวิ่งที่ไหนเหรอครับ?”
ประชดแม่ง ทำผมเสียอารมณ์ ไม่มีความร่วมมือในการเดทเลยอ่ะ
“…ขึ้นรถเถอะ”
งอนอ่ะ…ไม่ใส่ใจเรื่องเดทของเราเลย ถึงท่านรองจะหล่อ?แต่ผมก็ไม่ให้อภัยหรอก!
“เป็นอะไรรึเปล่า? ทำไมปั๊กน้อยเงียบจัง กินขนมมั้ย?”
ท่านรองเขายื่นอมยิ้มรสโคล่า? มาให้ผม…ผมไม่ใช่เด็กน้อยนะครับ แต่ผมก็รับมาแกะกิน…เสียดายของอ่ะครับ
“…เปล่าครับ ท่านรองอยากดูหนังเรื่องอะไรครับ?”
“อืม…กินข้าวก่อนแล้วกันครับ เดี๋ยวค่อยไปเลือกเรื่องที่จะดูก็ได้”
“ก็ได้…ครับ”
หลังท่านรองขับรถหาร้านอาหารที่ผมค้นหาอย่างละเอียดในคุณเกิล ที่บอกว่าโรแมนติกนักหนา บรรยากาศน่านั่ง ปรากฎว่าคนเยอะฉิบหาย! มาจากไหนกันไม่รู้ ทำไมไม่ทำกับข้าวกินกันเองที่บ้านครับ? ออกมาทำไม๊! สรุปได้มากินข้าวในฟู้ด คอร์ทที่ในห้างแทน ลูกเด็กเล็กแดงร้องกระจองอแงโรแมนติกสัดๆเลย! แพลนเอผิดพลาดไปอย่างไม่น่าให้อภัย ไม่เป็นไรครับ ยังมีแพลนบี…ดูหนังโรแมนติกแล้วจับมือกันนั่งจกป๊อบคอร์นกินกันอย่างมีความสุข! คิดแล้วดีใจแต่ไม่แสดงออก
“คุณอยากดูเรื่องอะไรหล่ะ”
ท่านรองเขาหันมาถามผม ยิ้มอย่างละมุนละไมไร้ตีนกามากครับ ใจจะละลายเหมือนยางมะตอยบนถนนโดนความร้อยเลย
“เอ่อ…ผมให้ท่านรองเลือกก็แล้วกันครับ”
แต่ผมแอบเหล่ตาแล้วส่งซิกเนิลเลือกหนังรักโรแมนติกที่ใบเฟิร์นคนสวยเล่น น่ารักจังเลยครับแค่เห็นรูปก็ใจสั่นแล้ว
ฮ่วย! ท่านรองไม่มองเลยอ่ะ ท่านเขายืนไล่สายตาเลือกหนังอย่างตั้งอกตั้งใจมาก สงสัยลืมผมไปแล้วมั้งเนี่ย…
“ดูมินเนี่ยนก็แล้วกันครับ แก้เครียดเนอะ?”
“อ่า…ครับ…ได้ครับ”
แล้วผมเลือกอะไรได้มั้ย เลือกให้เธอไม่ไปได้รึเปล่า? เออครับ…เอาเลยครับเต็มที่เลยครับ ไม่ได้ตามแพลนซักอย่างเลยวันนี้ ให้ตายเถอะโรบิน!
ยังดีที่ถังป๊อบคอร์นเป็นรูปน้องเป็ดก๊าบๆ ถ้าเป็นไอ้มินเนี่ยนตัวเหลืองอ๋อย ผมจะโยนมันลงถังขยะแน่นอน บานาน่า!
แค้นเคืองมินเนี่ยนตัวเหลืองจนอยากจะปาดคอมันทิ้ง แต่ลืมไปว่ามินเนี่ยนมันไม่มีคอ! เหอะ!
ดูไปดูมา เออแฮะ! มินเนี่ยนมันโคตรด๊อกแด๊กง๊องแง๊งและอ่ะ ผมขำจนป๊อบคอร์นที่กำลังเคี้ยวกรุบกรับกระเด็นไปโดนหัวคนข้างหน้าเลยครับ แต่ไม่เห็นท่านรองเขาจะขำซักเท่าไรเลย มีอารมณ์ร่วมซักเรื่องได้มั้ยครับ? เหมือนผมมาดูหนังกับโรโบคอปตำรวจเหล็กเลย
“เป็นอะไรเหรอครับปั๊กน้อย หนังไม่สนุกเหรอ?”
ผมควรถามท่านมากกว่ามั้ยครับ? มินเนี่ยนโคตรตลกแต่ท่านไม่ขำซักนิดเลย
“ก็ดีครับ…สนุกดี”
“อืม…ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละก็ปั๊กน้อยเล่นขำจนพ่นป๊อบคอร์นใส่หัวคนข้างหน้าเลย”
“แหะๆ…ท่านรองเห็นด้วยเหรอครับ”
อร๊ายย! เขินจัง สรุปว่าวันนี้นอกจากผิดแพลนไปซะทุกเรื่องเริ่มตั้งแต่เรื่องการแต่งตัวที่ผมอุตส่าห์ใช้เวลาเลือกตั้งชั่วโมงเลยนะ แต่ท่านรองทำท่ายังกะจะไปวิ่งออกกำลังกายแถวสวนลุม แล้วยังเรื่องดินเนอร์ที่แทนที่จะเป็นดินเนอร์ใต้แสงเทียนสุดแสนโรแมนติกมีเสียงเพลงคลอเบาๆกลับมีแต่เสียงเด็กน้อยแย่งของเล่นแล้วร้องไห้กันโยเย ไหนจะเรื่องหนังอีก อยากดูหนังรักโรแมนติกที่มีนักแสดงคนสวยที่ผมชื่นชอบดันไม่ได้ดู ต้องมานั่งดูไอ้มินเนี่ยนตัวสั้นไม่มีคอวิ่งชนกันไปชนกันมา ถึงแม้ว่ามันจะขำมากก็เถอะ…เฮ้อออ

จบตอนที่ 16

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
โถ น่าสงสารจังครับ

           :sad4:

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
 :วู้วว1: :วู้วว1: :วู้วว1:
เอาเหอะคิดไรมาก ทำอะไรไม่ได้ก็หลอกท่านรองไปปล้ำละกันนะ ปั๊กน้อย อิอิอิ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
ปั๊กน้อยอย่าเครียดนะ เรื่องขำๆ อ่ะ  เอาไว้แก้ตัวใหม่เดทหน้านะ.  :laugh:

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 17

แฮ๊บปี้ครับชีวิตดี๊ดีเรียนจบอย่างเป็นทางการ การเดทครั้งแรกผ่านไปได้ด้วยดี ซะที่ไหน!! บอกเลยครับแป๊กมาก ท่านรองดูไม่ค่อยมีส่วนร่วมเลย มีที่ไหนชวนดูหนังมินเนี่ยนในวันเดทแรก! ดูๆไปแล้วมีแต่ผมที่ตื่นเต้นดี๊ด๊าอยู่คนเดียวเลย
ถึงท่านรองเขาจะดูไม่ค่อยตื่นเต้นซักเท่าไรกับเดทครั้งแรกของเรา แต่ผมก็ยังไม่ย่อท้อ ยังคงมีความพยายามมุ่งมั่นเต็มร้อยครับ ในเมื่อเดทแรกไม่คืบหน้าก็ต้องมีครั้งที่สอง ส่วนจะทำอะไรนั้นผมคิดไว้แล้วครับ…ฮ่าๆ คิดๆดูผมเองก็ฉลาดไม่เบาเลยนะถึงจะเรียนจบมาด้วยเกรดเฉลี่ยอันน้อยนิด แต่เรื่องจีบคนอื่นผมไม่เป็นสองรองใครแน่นอนครับ
“เป็นไงมึง เดทแรกไปทำเรื่องขายขี้หน้าอะไรมารึเปล่า?”
ไอ้บาสเพื่อนยาก ไม่เสือกซักเรื่องจะได้มั้ยครับเพื่อน?? มันต้องมองว่าเรื่องที่ผมเดินหน้าจีบท่านรองเป็นเรื่องปัญญาอ่อนอย่างแน่นอน ไอ้คนไม่อ่อนโยน ไอ้คนไม่มีหัวจิตหัวใจ
“อย่างกูจะพลาดได้ไง”
ถ้าไม่นับเรื่องที่ผมไปพ่นป๊อบคอร์นใส่หัวคนที่นั่งข้างหน้าเวลาดูมินเนี่ยนมันกลิ้งขลุกขลักๆแล้วก็นับว่าเพอร์เฟคที่สุดในสามโลกแล้ว
“กูไม่ค่อยเชื่อน้ำยามึงซักเท่าไรเล๊ยย”
“ไอ้เชี่ยบาส ไอ้คนโฉด”
“เอ๊า! มาด่ากูอีก เออส้มจี๊ดเขาชวนกูไปกินข้าว มึงไปด้วยกันดิ”
“จะให้กูไปเป็นก้างปลาวาฬรึไง?”
“ก้างปลาวาฬคืออะไร?”
 “เออ! ช่างกูเหอะ กูไม่ไปหรอก”
“ไปเถอะ ส้มจี๊ดให้ชวนมึงไปด้วย”
“เหรอ…เออก็ได้”
พอดีเลยครับ ผมก็อยากจะเจอกับส้มจี๊ดคนสวยที่มีไอเดียร์ในการจีบอย่างช่ำชอง แต่เสียอย่างเดียว…ท่านรองเขาไม่ค่อยร่วมมือนี่สิ
ความจริงก็ไม่ได้ไปไหนไกล ก็มากินข้าวหน้ามอแหละครับ โห! คิดว่าจะได้กินอะไรแพงๆฟรีๆซะอีก
“กินเนื้อย่างก็แล้วกันค่ะ หมอกโอเคมั้ย”
“ได้ครับ อะไรก็ได้ครับ”
ที่เป็นของฟรีอ่ะครับ อะไรก็ได้ เพราะตอนนี้กระเป๋าชักแบน กลัวแฟนทิ้งจริงๆ คราวที่แล้วเสียค่าถังป๊อบคอร์นเป็ดไปหลายตังอยู่ เจ้าเป็ดเหลืองยังนอนแอ้งแม้งอยู่ที่ห้องผมอยู่เลย
“แล้วเรื่องเดทที่หมอกมาปรึกษาเรา เป็นไงบ้างคะ”
ผมไม่อยากจะบรรยายเลยครับคนสวย ภาพไอ้มินเนี่ยนไม่มีคอยังตามมาหลอกหลอนผมในฝันอยู่เลย
“ก็ดีครับ”
“เหอะ! ปัญญาอ่อน ท่านรองเขาก็ยอมเป็นแฟนแล้ว ยังเสือกจะไปจีบเขาทำไม?”
“บาสไม่เข้าใจหรอก เวลาเรารักใครก็อยากจะมีโมเม้นไปเดทกัน กินข้าวดูหนังกันไงคะ”
“ช่ายๆครับ ส้มจี๊ด ไอ้บาสมันไร้หัวใจ ไอ้หน้าด้าน”
อันหลังไม่เกี่ยวครับ แค่อยากด่ามันเฉยๆ
“…”
“อาหารมาแล้วทานเถอะค่ะ”
“คร๊าบ”
“แล้วหมอกมีอะไรจะปรึกษาเราอีกมั้ย เราช่วยเต็มที่เลยน้า”
“มีครับๆ คือเวลาจะจีบคนแก่นี่ต้องทำยังไงมั่งครับ คือแบบผมวัยรุ่นไง ไม่รู้ว่าคนแก่เขาคิดยังไง”
“อิอิ…เหรอ? ได้ค่ะ เราก็ต้อง…”
ส้มจี๊ดคนสวยก็ช่วยแนะนำผมได้หลายอย่างเลย ผมว่าจะเลิกคบไอ้บาสเป็นเพื่อนแล้วหันไปคบกับส้มจี๊ดดีกว่า เพราดูเป็นเพื่อนที่พึ่งพาได้ยามยากจริงๆ
“เป็นอะไรมึง ทำหน้าเหมือนตูดเป็นฝี”
“…”
ไอ้บาสมันแวะส่งแฟนมันแล้วเราก็บึ่งกลับหอทันที
“หรือว่ามึงปวดขี้ ส้วมมึงใช้ได้แล้วเหรอ?”
เดี๋ยวต้องวิ่งมาขี้ห้องกูอีก เดือดร้อนกูตลอด
“เชี่ยหมอก กวนตีนตลอด”
“แล้วมึงเป็นด๋อยอะไร?”
“…ดูมึงจี๋จ๋ากับส้มจี๊ดมากเลยนะ”
เออดิ! ก็มึงมันพึ่งพาไม่ได้ไง ไม่เคยจะสนับสนุนกูเลย คอยแต่จะเตะตัดขาเจาะยางกูตลอด ไอ้ตะปูขึ้นสนิมเอ๊ยยย
“ทำไมมึงหึงเหรอ?”
“…”
“หรือว่ามึง…มึงแอบชอบกูเหรอ?”
อุ้ยว้าย! ไม่ได้นะเพื่อนบาส!! กูคิดกับมึงแค่เพื่อน มึงจะเป็นเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อไม่ได้นะ
“…เฮ้อ!!!!! วันหลังก็ไปหาหมอมั่งนะมึงอ่ะ”
“ไปไมอ่ะ กูยังไม่ต้องฉีดโบท็อกหรอกมั้งหน้ากูยังตึงอยู่เลย”
“…เปล่า…ให้ไปรับยา”
“ยาอะไร?”
ยาถ่ายพยาธิ? คงไม่ใช่ แต่ที่โรงพยาบาลก็ยังไม่มียาลดความหล่อนะครับ
“เชิญรับยาช่องสองค่ะ เผื่ออาการมึงจะทุเลาลงบ้าง”
“บ้า! กูไม่ได้เป็นโรคมะเร็ง”
“…พอเถ๊อะ!!! คุยกับมึงเหมือนจะทำให้กูเป็นบ้าแทน”
“เฮ้ย! งั้นไปโรงบาลกัน กูพาไปรับยา”
“ไอ้สัดหมอก!!!”
“เออ!กูล้อเล่น…ว่าแต่คณะมึงซ้อมรับปริญญาวันไหน?”
“ต้นเดือนหน้า น่าจะวันที่ 7”
“อ่อ…ของกูวันที่ 8 เร็วเนอะ จะรับปริญญาแล้ว กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะเรียนจบแล้ว”
“เออ กูก็คิดเหมือนกัน”
“เออๆ จริง ตอนปีแรกๆมึงยังบ่นว่าจะตกไบโออยู่เลย”
“…กูหมายถึงมึงอ่ะ ไม่น่าเชื่อว่ามึงจะเรียนจบ คิดว่าจะโดนกระทืบตายก่อนซะอีก”
“ไอ้เพื่อนเลว! ไอ้หอยหลอด!! กูหล่อขนาดนี้ก็ต้องเรียนจบอยู่แล้ว”
   หลังจากจบสงครามปัญญาอ่อนกับไอ้บาสผมก็มานอนผึ่งพุงที่เตียงแทน
Rrrrrrrr!!
ว้าวๆท่านรองโทรมา ปกติผมต้องโทรไปตลอดเลยนะ วันนี้มาแปลกหรือว่าท่านเขาท้องผูกขี้ไม่ออกกันแน่
“ครับท่านรอง?”
“เมื่อไรคุณจะเลิกเรียกผมแบบนี้ซักที”
เอ๊ะ! ท่านเขาไปกินรังแตนที่ไหนมารึเปล่า ? ทำไมเสียงเข้มยิงกว่ากาแฟดำอีก ผมทำผิดอะไรอี๊กกก
“เอ่อ…ผมก็เรียกท่านรองปกตินี่ครับ”
ลองคุยแบบคนปกติเขาคุยกันก่อนดีกว่าครับ
“…ช่างเถอะ คุณทำอะไรอยู่?”
“กำลังจะนอนครับ”
“อืม…อยากเจอคุณจัง”
วันนี้ท่านเขามาแปลกจริงๆ!! อยากเจอผม? ฝนฟ้าทำท่าจะแล้ง แต่ผมก็แอบดีใจนะ
“อ่า…ครับ เหมือนกันครับ วันเสาร์หน้าว่างมั้ยครับ”
“จะชวนผมไปไหนอีกแล้วเหรอ ?”
“เอ่อ…ครับ…ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร”
“ไปสิครับ ผมอยากไป เดี๋ยวผมไปรับนะ”
“ได้ครับ แล้วก็…เดือนหน้าผมรับปริญญา ท่านรองจะ…”
“เหรอ คุณอยากได้อะไรมั้ย”
“ม…ไม่ครับ แค่อยากให้ท่านรองไป”
“ได้สิ แล้วหลังจากรับปริญญาคุณจะทำยังไงต่อ”
“ก็หางานสิครับ”
“เหรอ…อืม”
ความสัมพันธ์ของผมกับท่านรองแทบจะไม่คืบหน้า มันดูเหมือนคนที่เป็นเพื่อนกันคุยกันเฉยๆ ไม่รู้สึกเลยว่าเป็นคนที่กำลังจีบกัน ผมก็รู้สึกท้อใจเหมือนกันนะ หรือว่าจริงๆแล้วท่านรองแค่อยากได้เพื่อนคุยมากกว่า?
“กูชักจะเริ่มท้อแล้วว่ะ”
“เรื่องอะไรของมึงอี๊กก”
“ก็เรื่องจีบท่านรองไง”
“…เขาแตกต่างกับเราแล้วเขาเป็นผู้ใหญ่ ความคิดอะไรๆก็คงไม่เหมือนเรา”
“คงจะจริง ดูเขาใจเย็นเกินไป กูไม่รู้จะทำยังไงต่อแล้ว”
“…นานๆทีมึงจะจริงจังนะ ดูเหมือนผู้เหมือนคนขึ้นมาจริงๆ”
อ้าว! ไอ้เวรนี่ เมื่อก่อนกูดูไม่เหมือนคนเลยรึไงถึงเพิ่งมาเหมือนเอาตอนนี้เหรอ???
และแล้ววันเสาร์ก็มาถึงอย่างรวดเร็ว วันนี้ผมไม่ได้พิถีพิถันอะไรมาก เลือกเสื้อผ้าง่ายๆ อย่างเสื้อยืด กางเกงขาสั้นธรรมดา คีบอีแตะแม่งเลย ประชดประชันท่านรองที่คราวก่อนแต่งตัวเหมือนจะไปวิ่งเป็นเพื่อนกับน้องเหร้ที่สวนลุม
แต่!!! วันนี้ท่านรองเขามาแปลก ใส่เสื้อยืดสวมทับด้วยเสื้อยีนส์เหมือนนายแบบโฆษณาน้ำดื่มยี่ห้อดังที่ผมไม่ชอบดื่มเลยแต่โคตรเท่อะ ดูดีมีชาติตะกูลแต่ดูกูนี่!!! วิ่งหน้าตั้งลงมาจากหอด้วยสภาพผมเผ้ากระเซิงกระเซิงเนื่องจากตื่นสาย แล้วไอ้บาสยังเสือกมายืมห้องส้วมขี้อีก ช้างดาวคู่ใจก็เสือกหลวม แต่ไม่อยากจะคุยช้างดาวของผมเป็นแบบพิเศษที่คนคูลๆเท่านั้นที่จะเลือกใส่ นั่นคือ!!! ช้างดาวสีดำ แท้รึเปล่าไม่รู้ รู้แต่ว่าราคา 85 บาท ซื้อข้าวที่มอผมได้เกือบ 3 จานเชียวนะ
“…คุณหวีผมก่อนมั้ย?”
ท่านรองทักทายเช้านี้ด้วยความสดใส? พร้อมกับส่งหวีสีดำเรียบๆมาให้ผม หลังจากที่ผมยังไม่หายหอบแดก ไม่รู้ผมจะรีบทำไม ท่านรองเขาก็รอผมอยู่ดีนั่นแหละ แต่ที่ตื่นเต้นจนเกือบลืมหายใจ เขร้!!! ท่านรองเขาพกหวีด้วยครับ งงเด้!! ปกติพกมั้ย???
“เอ่อ…ไม่เป็นไรครับ”
ผมใช้มือปาดไปปาดมาบนหัวน้อยๆของผม คงพอดูเหมือนผู้เหมือนคนขึ้นมาหน่อย แต่เอ…รู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยโดนไอ้บาสด่าด้วยคำๆนี้ แต่ช่างมันเถอะครับ
“แล้ววันนี้คุณจะพาผมไปไหน?”
“สวนสนุกครับ”
“ห๊ะ!!!”
ท่านรองเหยียบเบรคจนหัวผมเกือบทิ่มไปโดนคอนโซลหน้ารถ เกิดผมดั้งหักฟันหลอท่านจะรับผิดชอบยังไงไม่ทราบ??
“ค…คุณจะพาไปที่ไหนนะ???”
 “…ส…สวนสนุกครับ”
ถามซะเสียงสูง หน้าตาตื่นยังกะเด็กน้อยกำลังถูกพาไปฉีดยา โถๆน่าสงสาร หรือว่าผมจะสงสารตัวเองดี จะโดนงับหัวรึเปล่าเนี่ย แฮร่!!!
“ร…เหรอ”
“หรือท่านรองไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรครับ แต่ช่วยกลับรถไปส่งผมที่หอหน่อย”
ผมนี่ก็มีมารยาสามร้อยเล่มเกวียนเหมือนกันนะ ถ้าท่านรองไม่ไปผมงอนแน่ ก็ผมอยากนั่งม้าหมุนอ่ะ ตอนเด็กๆเคยนั่ง พอโตมาชวนเพื่อนมาเที่ยว ไม่มีใครยอมนั่งกับผมซักคน แถมยังหาว่าผมปัญญาอ่อนอีก
“…”
ผมแอบเหลืบไปมองท่านรอง ท่านเขาทำหน้าเหมือนกำลังถูกจับฉีดยาที่ตูดแล้ว ผมคงต้องทำใจ เดี๋ยวท่านรองคงเลี้ยวรถพาผมกลับหอแน่นอนเลย
“ว่ายังไงครับ?? ถ้าไม่ไปก็รบกวนท่านรองกลับไปส่งก็แล้วกัน…”
ทำเสียงผิดหวังได้ตอแหลเหมือนที่ไอ้บาสมันชอบว่าบ่อยๆได้เนียนจริงๆผม รางวัลออสการ์ปีนี้ต้องเป็นของผมแน่ๆ
“ไปก็ได้ ตามใจคุณก็แล้วกัน”
ผิดคาด!! ท่านรองขับรถต่อไปยังสวนสนุกชื่อดังที่ผมบอกชื่อ ท่านเขาตามใจผมแหละ เดี๋ยวผมจะให้รางวัลเป็นลูกอมรสบ๊วยที่ผมชอบกินเม็ดนึงก็ได้พอดีผมพกมาด้วย
“ขอบคุณครับ ท่านรองน่ารักที่สุดเลย”
   ตอแหลที่สอง ส่งรอยยิ้มอย่างนางงามที่ได้รางวัลชนะเลิศไปให้ท่านเขาเป็นรางวัลก่อนเลย
“อืม ไม่เป็นไร”
แต่แพ้รอยยิ้มท่านรองที่ส่งกลับมา อ๊ออก!! ผมอยากจะสลบตาย ท่านรองยิ้มหวานฟันขาวจนสามารถเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณายาสีฟันได้เลยนะครับ
   รู้สึกว่าวันนี้โชคชะตาและฝนฟ้าช่างเป็นใจ เมื่อวานฝนยังตกจนน้ำเกือบจะท่วม ผมเลยกังวลว่าจะไปเที่ยวไม่ได้ซะแล้ว แต่วันนี้อากาศช่างสดใสเวลา 10 โมง ร้อนยังกะเที่ยงวัน พอลงจากรถเหงื่อก็เริ่มออกตามรักแร้ซะแล้ว
“เดี๋ยวผมไปซื้อบัตร ท่ารองไปนั่งรอก่อนนะครับ”
ผมชี้ไปที่เก้าอี้ที่มีไว้สำหรับนั่งรอ แต่มีกระถางดอกไม้ตั้งอยู่เต็มไปหมด พอเวลาท่านรองไปนั่งก็เหมือนกับน้องไซขนาดยักษ์ไปนั่งอยู่กลางดงดอกไม้หลากสีเข้ากันฉิบหาย หลังจากซื้อตั๋ว ผมก็เดินไปหาท่านรองที่นั่งรออยู่ รู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวดูเปลี่ยนไป ผมมองไปที่ท่านรองที่กำลังนั่งอยู่ ท่านเขาดูดีมากอ่ะ มีคนแต่งตัวมาสคอตยื่นลูกโป่งสีชมพูให้ท่านรอง ผมรีบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ทันที เขารับมาอย่างงงๆ ผมแอบขำ ดูไม่เข้ากับหน้าท่านรองเลย  แล้วก็แอบเห็นสาวๆหลายคนกำลังถ่ายรูปท่านรองอยู่เหมือนกัน ผมรีบเดินไปลากท่านเขาออกมาเลยครับ หวงอ่ะ ผมถ่ายรูปท่านเขาได้คนเดียวเท่านั้น!!
“เป็นอะไรรึเปล่าคุณ”
“เปล่าครับ”
   ท่านรองเขายกลูกโป่งสีชมพูสดใสให้กับเด็กน้อยที่เดินผ่านมาพอดี แต่ดูแล้วเด็กน้อยคนนั้นจะกลัวท่านรองนะครับ รีบรับแล้ววิ่งหนีไปเลย ผมเลยแอบขำเบาๆกลัวท่านเขาจะได้ยินแล้วโบกหัวผมให้เป็นรางวัล
ผมลากท่านรองไปที่มุมรถโกคาร์ท ท่านรองเขาก็ยอมเล่นด้วยนะ เราเลยแข่งกันตกลงกันว่าใครแพ้ต้องเลี้ยงข้าวกลางวัน ปรากฎว่าเป็นไปตามคาด ผมแพ้!! แต่ก็เตรียมใจไว้แล้ว สรุปว่ามื้อกลางวันผมต้องเป็นเจ้ามือ
   แล้วเราก็เดินดูบ้านยักษ์ นั่งเคเบิ้ลคาร์ พร้อมกับเซลฟี่มุมสูงสองสามแชะ ผมเลือกที่จะไม่เล่นเครื่องเล่นที่เล่นแล้วเวียนหัว เพราะอะไรน่ะเหรอ? กลัวเมาเครื่องเล่นแล้วอ้วก เพราะมันทำให้คนคูลๆอย่างผมหมดหล่อไง ฉลาดมั้ยล่ะ? แต่อยากจะไปขอลดราคาค่าตั๋วเหลือเกิน ไม่ค่อยคุ้มเลยอ่ะ หลังจากนั้นแล้วก็ไปหาข้าวกลางวันกินกัน วางแผนไว้ว่าช่วงบ่ายจะเข้าบ้านผีสิง เผื่อท่านรองเขากลัวผีแล้วกระโดดมาเกาะผมบ้าง คงได้กำไรไม่น้อย อิอิ…
“คุณจะกินอะไรเดี๋ยวผมไปซื้อ คุณไปจองโต๊ะก่อน”
“ท่านรองไปจองโต๊ะเถอะ เดี๋ยวผมไปซื้อเองครับ”
“…เอาอย่างนั้นก็ได้”
   ผมเลือกซื้อหลายอย่าง เอาที่ผมอยากกินทั้งนั้นเลย ไหนๆก็เป็นเจ้ามือ ก็ต้องเลือกที่เจ้ามือกินได้สิครับ ซื้อมาทั้งก๋วยเตี๋ยว ข้าวหมูแดง ข้าวมันไก่ ไก่ทอด เลยต้องวิ่งไปวิ่งมาสองรอบ
“คุณจะกินหมดเหรอ”
“หมดสิครับ แค่นี้สบายมาก”
แล้วทั้งผมและท่านรองก็จัดการทุกอย่างตรงหน้าจนหมด
“เวลาคุณกินแล้วดูคุณมีความสุขดีนะ”
“…ครับ”
มันหมายถึงอะไรครับ หมายถึงผมห่วงแดก สนใจแต่เรื่องแดก อะไรงี้เหรอครับ ความหล่อลดลง 0.14 เท่าเลย
หลังจากกินข้าวเสร็จเราก็เดินพักผ่อนไปเรื่อยๆ แวะถ่ายรูปบ้างเป็นครั้งคราว
“ตอนแรกที่คุณบอกว่าจะมาสวนสนุกผมตกใจมากเลยนะ”
“อ่า…ครับ ตอนแรกผมก็คิดว่าท่ารองจะไม่อยากมา”
“อืม ก็ไม่หรอก ผม…ไปที่ไหนก็ได้ที่มีคุณไปด้วย…”
อุ้ย รู้สึกเขินนิดๆ แต่ไม่แสดงออก
“ค…ครับ”
“แล้วคุณรับปริญญาวันไหน?”
“อ่อ วันที่ 11 ครับ”
ผมซ้อมใหญ่วันที่ 8 แล้วรับจริงวันที่ 11 ครับ
“อืม…เวลาไหนครับ”
“ช่วงบ่ายครับ”
เย้ยยยย!! ลืมไปวันที่ 11 มันเป็นวันอังคาร ท่านรองต้องไปทำงาน ไปร่วมงานรับปริญญากับผมไม่ได้ ผมลืมสนิท เซงเลยอ่ะ
“เอ่อ…ผมลืมไปมันเป็นวันอังคาร ท่านรองคงไปร่วมไม่ได้”
“อืม…ไปได้สิ ผมลาครึ่งวันก็ได้”
“จริงเหรอครับ?”
ดีใจออกนอกหน้ามากอ่ะผม ท่านรองเขายอมลางานเพื่อไปงานรับปริญญาผม ดีใจอย่างสุดซึ้ง ขอบคุณกำนันหมานที่ทำให้ผมเกิดมาหน้าตาดีขนาดนี้??
หลังจากนั้นเราก็มานั่งม้าหมุน ที่นั่งอ่ะผมคนเดียวนะ ท่านเขาไม่เอาด้วย กลายเป็นว่าผมต้องมานั่งหน้าเจื่อนอยู่คนเดียว เพราะมีแต่เด็กๆนั่งกันเต็มไปหมด มีแต่ผมคนเดียวที่ดูเหมือนเด็กโข่งกำลังนั่งม้าหมุนอยู่ เริมอับอายหน่อยๆเลยนั่งแค่รอบเดียว
 “เมื่อกี๊ท่านรองทำไมไม่ยอมนั่งกับผม?”
ผมถามหลังจากลงมาจากม้าหมุน มีเด็กน้อยคนนึงลงไม่ได้ผมเลยช่วยอุ้มลงก่อนที่แม่ของน้องจะเดินมาถึง แม่ของน้องขอบคุณผมใหญ่เลย รู้สึกว่าผมก็เป็นเด็กโข่งที่พอจะมีประโยชน์อยู่บ้างนะ
“…คุณลองนึกภาพผมขึ้นไปนั่งบนม้าหมุนนะ”
“…”
“คุณคิดว่ามันจะเป็นยังไง”
“ฮ่าๆๆๆ…จริงครับ”
นึกภาพไม่ออกเลย ผมเห็นแค่ว่ามันเป็นภาพที่เซ็นเซอร์ที่ลางๆเท่านั้นเองครับ
“คุณอยากไปไหนต่อล่ะ”
“อืม”
“เข้าบ้านผีสิงกันเถอะครับ”
“…เอาสิ”
ผมว่าอันนี้น่าจะเหมาะกับท่านรองมากกว่าม้าหมุนเป็นไหนๆ บรรยากาศบ้านผีสิง มืดๆทึมๆ แทบจะมองไม่เห็นทาง ผมเลยแอบเนียนเกาะแขนท่านรองเขาแน่นๆเพราะกลัวหลง…ผมโกหก!! จริงๆแล้วอยากหลอกแต๊ะอั๋งท่านเขาเฉยๆ
“คุณกลัวเหรอ?”
“ป…เปล่าครับ”
เสียงผมสั่นเลย เนียนมั้ยล่ะครับ?? เปล่าเลย… จริงๆแล้วผมโคตรกลัวอ่ะ ไม่รู้ว่าอะไรจะโผล่ออกมาบ้าง ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ ตอนแรกก็เขินๆที่ท่านรองเขากุมมือผมไว้ หลังๆมีความกลัวเข้ามาแทก เหงื่อออกที่มือจนชื้น ท่านรองเขาต้องรู้แน่เลยว่าผมกลัวจริงจังขนาดนี้
“เหรอ แต่มือคุณเหงื่ออกมากเลยนะ”
“ร…เหรอครับ อากาศร้อนมั้งครับ”
หมดเลยความคูลที่สั่งสมมาตลอดหลายปี มาหดหายเอาตอนเดทกับท่านรองทุกที่สิน่า ไว้อาลัยให้ตัวเองแป๊บ
“ถ้ากลัวจับมือผมแน่นๆก็แล้วกัน”
“ครับ…เฮ้ย!! ผมไม่ได้กลั๊ว!!”
“หึหึ”
ผมชักจะเกลียดๆเสียงหัวเราะของท่านรองเขาซะแล้วนะ ดูเหมือนการหัวเราะเยาะยังไงก็ไม่รู้
“ว๊ากกกกกกก”
มีผีใส่ชุดขาวมีเลือดปลอมเต็มหน้ากระโดดมาทางผมพอดี เลยหลุดร้องกรี๊ด ไป 1 ea ยังดีไม่ได้กระโดดเกาะท่านรองเขา
“หมอก…กลัวมากเหรอ?”
ท่านรองเขาลูบหัวเบาๆ อร่อกก ตายอย่างสงบศพสีชมพู บรรยากาศมืดๆทึมๆ ยืนซบที่ไหล่กว้างโดยมีมือหนาๆของท่านรองลูบหัวเบาๆ ยืนอยู่ข้างๆผีชุดขาวเลือดสาดเต็มตัว โคตรโรแมนติก ถึงจะอับอายที่หลุดร้องกรี๊ดแต่โคตรคุ้มเลยครับ ฮิๆ
“เปล่าครับ…”
ผมเลยเนียนๆแอบซุกที่อกกว้างของท่านรอง ยังดีไม่มีใครเดินตามมา ผมเลยได้โอกาสลวนลามท่านเขาได้นานพอสมควร
“ผม…จูบได้รึเปล่า?”
หืมมมมม?? ผมหูเพี้ยนรึเปล่า เสียงท่านรองกระซิบถามผม? ว่าจูบผมได้มั้ย?? จริงดิ??????
“อ…อะไรนะครับ?”
มือท่านรองอีกข้างค่อยๆเชยคางผมขึ้นมา แล้วท่านเขาก็ก้มหน้าลงมา ริมฝีปากของเราสัมผัสกันเบาๆ ท่านรองไม่ได้จาบจ้วงอะไร แต่เป็นจูบที่สูบพลังของผมพอสมควร
“วันนี้ปั๊กน้อยน่ารักมาก ขอบคุณที่พาผมมาสวนสนุก”
“ท…ท่านรอง”
ผมเอ่ยเสียงแผ่วเบา ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเขินอะไรขนาดนี้มาก่อนเลย จูบแรกของเราผมยังจำได้ ไม่ได้ทำให้ใจสั่นขนาดนี้เลย โอ้ยๆเขินจนตัวบิด หน้าของผมร้อนผ่าวเลย ตอนแรกผมคิดว่าหน้าของผมค่อนข้างหน้านะ แต่ตอนนี้รู้สึกว่าบางลงอย่างเห็นได้ชัดเลย

จบตอนที่ 17

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2:  o18 o18 o18 o18

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 150
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3388
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
เหมือนจะมาม่า ไม่เหมาะกับน้องเลย

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 18

    ผมเผลอจูบปั๊กน้อยเป็นครั้งที่สองแล้ว น้องทำหน้าหน้าอึ้งๆ งงๆ แต่ไม่ได้ปฏิเสธหรือวิ่งหนีเหมือนคราวก่อน แถมยังจูบตอบผมอีกต่างหาก ผมควรจะดีใจใช่มั้ย? แต่มันมีความรู้สึกผิดหน่อยๆ ที่ยับยั้งอารมณ์ตัวเองไม่ได้เมื่อเห็นเจ้าปั๊กน้อยยิ้มหัวเราะเพราะสนุกสนาน ยิ้มอารมณ์ดีเพราะได้กินของที่ตัวเองชอบหรือยิ้มให้ผมเวลาเราสบตากัน ผมคงเป็นผู้ใหญ่ที่เห็นแก่ตัวจริงๆ
   ผมปล่อยเจ้าปั๊กน้อยเป็นอิสระ เราเดินออกมาจากบ้านผีสิง เมื่ออยู่ด้านนอกผมจึงสังเกตุเห็นว่าเจ้าปั๊กน้อยหน้าแดงมาก มันลามไปยันหูขาวๆนั่นเลย
“ปั๊กน้อยไม่สบายรึเปล่าครับ?”
ผมค่อยๆใช้มือแตะหน้าผากน้องดู เผื่อว่าตัวร้อนจะได้ไปหาหมอ
“ผมไม่เป็นไร แค่…เขิน…ครับ”
“…”
“แต่ท่านรองก็หน้าแดงๆนะครับ เขินเหรอครับ? อิอิ…”
“…ครับ”
แต่ผมก็ยังยืนยันคำเดิม คือผมจะไม่ขอโทษที่ผมจูบเจ้าปั๊กน้อยไปนั่นเพราะผมตั้งใจทำจริงๆ
“โกรธผมรึเปล่า? ที่ผมเอ่อ…จูบคุณ”
“ไม่โกรธครับ แต่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว…คราวหน้าผมขอเป็นคนเริ่มเองนะครับ?”
“…หึหึ…ผมไม่เคยชนะปั๊กน้อยได้เลย”
“ครับ?”
“เปล่า แล้วคุณอยากไปเล่นอะไรต่อมั้ย? หรือว่าจะกลับเลย?”
“เอ่อ…ผมอยากปั่นจักรยานน้ำก่อนครับ แล้วค่อยกลับ”
“อืม…ไปสิ”
   วันนี้ท่านรองเขาตามใจผมตลอดเลย แต่เมื่อกี๊ตกใจนิดหน่อยที่ถูกจูบ แต่ผมก็ไม่ได้รังเกียจนะ แค่เพียงคิดไว้ว่าคราวหน้า…ผมจะเป็นคนเริ่มเองต่างหาก ผมเป็นคนจีบนะครับ เรื่องอย่างนี้ผมก็ต้องเป็นคนเริ่มก่อนสิครับ
   จักรยานน้ำมีไว้สำหรับปั่นเล่นในทะเลสาบที่ค่อนข้างกว้าง ถ้าได้นั่งปั่นกับแฟนคงจะรู้สึกฟินดี ผมจึงเลือกเล่นไอ้เจ้านี้เป็นลำดับสุดท้ายก่อนกลับ เพราะจะได้เก็บความทรงจำดีๆนี้ไว้ เพราะผมรู้สึกว่าเดทครั้งนี้ได้อะไรมากกว่าที่คิดไว้ซะอีก เหมือนการจีบท่านรองเข้าใกล้ความสำเร็จเข้ามาอีกหนึ่งขั้นแล้วครับ แต่เมื่อกี๊ผมเห็นน้องเหร้เดินไปเดินมาอยู่แถวๆทะเลสาบนะครับ หรือว่าผมตาฝาด? แต่ไม่เป็นไรครับแม้แต่น้องเหร้ก็ขัดขวางการเดทครั้งนี้ของผมไม่ได้!!!
“หลังจากรับปริญญาคุณบอกว่าจะหางาน ผมถามได้มั้ยว่าคุณจะไปหางานที่ไหน”
“ครับ จริงๆแล้ว Sup มายด์ก็เสนอให้ผมกลับไปทำงานที่โรงงานครับ”
“เหรอ แล้วคุณตัดสินใจรึยัง?”
“…ยังครับ ผมอยากจะลองไปสัมภาษณ์ที่อื่นก่อน”
“แต่ผมอยากให้คุณกลับไปทำที่โรงงานนะ”
“…ทำไมล่ะครับ”
“ก็…จะได้อยู่ใกล้ๆผมไง”
ใจผมเต้นแรงขึ้นมาทันที ผมไม่ได้เป็นโรคหัวใจแน่ๆ ผมรู้ดี เวลาที่ท่านเขาพูดอะไรน้ำเน่าๆนี่ยังอุตส่าห์ทำหน้านิ่งๆได้อีกนะครับ บางทีความหน้าด้านของผมมันก็ต้านทานไม่ไหวเหมือนกัน รู้สึกเขินขึ้นมาหน่อยๆ
“…ท่านรองอ่ะ ทำผมเขินอีกแล้ว ปกติผมไม่ได้เขินง่ายขนาดนี้นะครับ”
“…เหรอ อืม…ผมพูดเองยังเขินเองเลย”
แต่ก็จริงครับ หน้าท่านเขาเริ่มแดงๆ คงไม่ได้เป็นไข้หรอกมั้ง
“หลังจากรับปริญญาผมขอไปเที่ยวบ้านท่านรองได้มั้ยครับ?”
 “ฮ่าๆๆๆ”
แล้วท่านรองก็ปล่อยก๊ากกก จนนกที่บินมาเกาะบนหลังคาจักรยานน้ำตกใจบินหนีไปหมดเลย
“มีอะไรครับ มันแปลกประหลาดมากเหรอครับที่ผมอยากไปเที่ยวบ้านท่านรอง?”
ท่านรองบางทีก็แปลกๆนะครับ เพราะบางทีก็ทำตัวน่ารัก แต่บางทีเอ่อ…ขอโทษนะครับ ถ้าเป็นไอ้บาสผมอยากจะบอกว่า ‘น่าถีบมากครับ’
“เปล่าๆ ผมไม่ได้หัวเราะเยาะคุณนะ แค่รู้สึกว่าผมสู้คุณไม่ได้จริงๆ”
“ห๊ะ!! ยังไงครับ?”
ท่านทำผมงงอีกแล้วนะครับ
“อืม…ก็ไอ้พลมันเคยพูดว่าผมชักช้าเหมือนเต่า คงไม่ทันคนที่จ้องจะคาบคุณไปกิน”
“…”
เห็นผมเป็นอะไรครับ จะมีคนคาบผมไปกิน ผมไม่ใช่ไก่นะครับจะได้ถูกคาบไปแดกในน้ำ
“ก็จริงอย่างที่ไอ้พลพูด คุณอาจจะมองว่าผมเป็นผู้ใหญ่ที่ขี้ขลาดก็ได้”
“ไม่เลยครับ ตอนแรกๆผมยกให้ท่านรองเป็นผู้ชายที่หล่อแล้วก็เท่กว่าผมคนแรกเลยนะครับ”
“…เหรอครับ?”
ท่านเขายิ้มหวานมาให้ หน้าผมที่ว่าหนาๆก็ยังแทบละลายลงทะเลสาบไปนอนเป็นเพื่อนกับน้องเหร้เลยครับ
“…”
   ท่านรองมาส่งผมที่หอ หมาที่เฝ้าหน้าหอเห่ากันให้ระงมเลย คงเพราะพวกมันจำหน้าผมไม่ได้ล่ะสิ เพราะว่าอะไรเหรอครับ? หน้าผมตอนนี้บานยิ่งกว่าจานดาวเทียมต่อกันสามอันซะอีก รู้สึกว่าโลกใบนี้เป็นสีชมพู สดใสยิ่งกว่ามีพระอาทิตย์สามดวงอีกครับ
ว่าแล้วก็แวะอวดไอ้บาสมันซักหน่อย ถ้าไม่ได้ระบายเดี๋ยวอกแตกตาย ถ้าโลกใบนี้หมดคนหน้าตาดีลงไปอีกคน หลายๆคนคงจะเสียใจแย่เลย
‘ก๊อกกกๆแก๊กกกๆก๊อกกกๆแก๊กกกๆ’
“เคาะอะไรของมึงนักหนา?”
“กูกลัวมึงกำลังขี้อยู่แล้วไม่ได้ยินเสียงกูเคาะ”
“…จะเข้ามาได้มั้ยนั่น?”
“หืมทำไมอ่ะ? หรือว่าห้องมึงมียันต์กันผีเหรอ?”
“…กูไม่กล้าตบมุกมึงต่อเลย”
“เชี่ย!!! ไม่ช่วยกูทำมาหากินเลย แล้วทำไมมึงคิดว่ากูจะเข้าไปไม่ได้?”
“ก็หน้ามึงบานเท่ายานมนุษย์ต่างดาวแล้ว”
โห!!!! ล้ำยุคกว่าจานดาวเทียมอีก เท่อ่ะ
“ม…มึงดูออกเหรอ??”
“ก็หน้ามึงมันบานแล้วก็ตอแหลขนาดนั้น ไปเจออะไรดีๆมาหรือท่านรองเขาจูบมึงเข้ารึไง?”
“เฮ้ย!ทำไมมึงรู้ ไอ้บาสยานทิพย์ โคตรเจ๋ง งวดหน้าออกเลขอะไร”
“…สัด เข้ามาอย่าลีลา กูตากผ้าอยู่”
แล้วผมก็มานั่งแหมะอยู่ที่โต๊ะญี่ปุ่นรูปสามสาวพาวเวอร์พัฟเกิร์ลของไอ้บาสมัน ตอนซื้อมึงได้คิดมั้ย กูถามจริง?
ไอ้บาสมันก็เดินไปตากผ้าต่อที่ระเบียงต่อ
“แล้ววันนี้มึงไม่ไปไหนเหรอ?”
“ไม่อ่ะ กูขี้เกียจ พรุ่งนี้ส้มจี๊ดก็ให้ไปช่วยถือของที่ห้าง มึงมีอะไรจะเล่าก็พูดเร็วๆ”
“เร่งกูจริง กูกำลังเขินอยู่”
“ยางอายบนหน้ามึงมันยังหลงเหลืออีกเหรอวะ?”
“สัด หน้ากูออกจะบาง ขนาดสิวยังไม่กล้าขึ้นเลย”
“ลีลานะมึง ถ้าไม่เล่ากูจะนอนแล้ว”
“เออ กูเล่าๆ”
แล้วผมก็เริ่มบรรยายตั้งแต่ท่านรองมาจอดรอที่หน้าหอ ตอนที่ยืนจูบกันในบ้านผีสิงที่โคตรโรแมนติกเลือดหยดติ๋งๆ จนกระทั่งท่านรองมาส่งที่หอเลยครับ ละเอียดยิบเหมือนแป้งเด็กแคร์ที่ผมชอบทาเลย
“มึงก็เล่าละเอียดจนกูแทบจะนึกภาพออกเลย”
“เออดิ ก็กูอยากให้มึงรู้ไง”
“เท่าที่ฟัง ท่านรองเขาก็ชอบมึงมากนะ”
“มึงรู้ได้ไง?”
กูยังไม่ค่อยแน่ใจเลย แต่วันนี้ท่านรองเขาก็ดูตามใจผมทุกอย่าง แถมยัง…จูบผมด้วย อร้ายยย!!! เขินจุง
“ก็ดูเขาตามใจมึงทุกอย่าง กูว่าเขาอาจจะแค่เก๊กๆหน่อย เพราะเขาเป็นผู้ใหญ่ๆไง ต้องรักษาภาพจน์”
“เหรอ!! ตั้งแต่รู้จักกับมึงมา…”
“ทำไม?”
“มึงพูดจามีสาระที่สุดก็วันนี้แหละ”
“… สัด กลับห้องมึงไปกูจะนอน คุยกับมึงทีไรความดันกูจะขึ้นทุกที”
เอ้า!!! มีแต่คนบอกว่าผมคุยตลก แล้วไอ้บาสมันเสือกจะความดันขึ้น แปลกประหลาดจริงๆมึงเนี่ย สงสัยมีผมนี่แหละที่ปกติที่สุดแล้ว พรุ่งนี้กลับบ้านดีกว่า กลับไปหากำนันหมานบ้าง คิดถึงเหมือนกัน อยากกินหมูทอดอ่ะ
Rrrrrr!!!
อุ้ย! ท่านรองโทรมา พึ่งจะแยกกันไม่ถึงสองชั่วโมงก็โทรมา คิดถึงผมล่ะเซ่…คงไม่ใช่หรอกครับ ผมก็มโนไปเอง
“ครับท่านรอง มีอะไรรึเปล่าครับ?”
[…เปล่า คุณจะนอนรึยัง]
“อ่า…ยังครับ ยังไม่ได้อาบน้ำเลยครับ”
[ที่คุณบอกว่า…อยากมาบ้านผม…จริงรึเปล่า?]
“จริงสิครับ ผมจะพูดเล่นทำไมหล่ะครับ ผมไปไม่ได้เหรอ?”
[เปล่า…คือ…ผมก็อยากให้คุณมา]
“ค…ครับ เอ่อ…ท่านรองครับพรุ่งนี้ผมจะกลับบ้าน”
[อืม…พรุ่งนี้ผมมีธุระไปส่งไม่ได้]
“ไม่เป็นไรครับผมกลับเองได้”
[ถึงแล้วโทรหาผมด้วยนะ อย่าขับรถเร็วแล้วก็ใส่หมวกกันน็อคด้วยผมเป็นห่วง]
“…ครับ”
[คุณอาบน้ำนอนเถอะ]
“…ครับ”
“ฝันดีครับ”
“…ครับ”
นี่กูเป็นอะไรวะครับ คือตอบได้แค่ครับๆ มีแววเชื่องเหมือนหมาในปกครองของท่านรองไปแล้ว แต่เสียงของท่านรองเขาช่างอ่อนโยน ทำให้หัวใจของผมอบอุ่นเหมือนอยู่ในเตาอบ? รู้สึกมีความสุขจนอยากแชร์ แต่ถ้าไปเคาะห้องไอ้บาสอีกก็อาจจะโดนถีบได้
“กำนันผม…กำลังมีความรัก”
“…”
“กำนันไม่ตกใจเหรอ? นี่ลูกกำลังจะมีแฟนนะ”
“…จะให้ข้าตกใจอะไร? ก็ไม่ใช่ว่าท่านรองคนที่หล่อๆแต่ไม่มีเชื้อเจ้าคนนั้นเหรอะ!”
“แล้วพ่อไม่โกรธจริงๆเหรอที่ผมเอ่อ…ชอบผู้ชายอ่ะ”
“ก็อย่างที่ข้าเคยบอก เอ็งจะรักจะชอบมันก็เรื่องของเอ็ง แค่อย่าให้ถูกจับกดก็พอ”
“…”
คงจะยากอ่ะครับกับการที่จะเป็นคนจับท่านรองเขากด ถ้าไม่โดนถีบมาก็คงโดนกระทืบตายตรงนั้นแหละครับ กำนันก็ช่างคิดได้ดูขนาดตัวผมกับท่านรองเขาซะก่อนนะครับ
“แต่จะว่าไปท่านรองของเอ็งก็ตัวใหญ่กว่าเอ็งมากนะ ข้าว่ามันคงยากอยู่ มีอะไรจะให้ข้าช่วยก็บอก”
“กำนันจะไปช่วยผมฉุดเขาเหรอ?”
“…”
“จริงดิกำนัน? เอาจริงเหรอ?”
เชร็ดดด!! เอาจริงดิพ่อผม ลูกซองในมือกำนันสั่นกันเลยทีเดียว จะไปช่วยลูกชายฉุดหนุ่มมาเป็นเมีย ทำเป็นละครหลังข่าวสมัยก่อนไปได้ แต่ผมยังไม่พร้อมเล๊ยยย! ต้องไปสร้างกระท่อมปลายสวนไว้ก่อน
 “เอ็งนี่มันลูกชายข้าจริงๆรึเปล่า? ไม่ใช่จะไปช่วยฉุด ไอ้ห่าหาคุกให้พ่อเอ็งซะแล้ว”
“อ้าวแล้วกำนันเงียบทำไมหล่ะ?”
“ที่บอกจะช่วยก็เรื่องสอนทำกับข้าวแบบแม่ศรีเรือนอะไรอย่างนั้น ไอ้ลูกหมาเอ๊ยย!”
“แล้วจะสอนทำกับข้าวไปทำไม?”
“อ้าว!! ก็เอาไว้ทำให้ผัวเอ็งกินไง เอ็งก็คิดไปซะไกลเลย”
ฉิบหาย!!! กำนันหมานนนนแห่งบ้านดอน!!! รักกูฉิบหายจะสอนลูกชายให้ทำกับข้าวให้ผัวกิน!!!
“…ครับ ขอบคุณครับกำนันสมานมากนะครับ”
“เออ ไม่เป็นไร พ่อลูกกัน”
พ่อที่เป็นมากกว่าพ่อ นั่นคือเป็นเหมือนแม่ มีความอยากสอนลูกชายให้เป็นแม่ศรีเรือน? ผมช่างโชคดีเหลือเกิน!!
“ยังมีอะไรไม่สบายใจอีกเรอะ? ยังทำหน้าเหมือนตูดอยู่เลย”
อะไร๊ คนหล่ออะไรจะหน้าเหมือนตูดได้ ว่าผมทำหน้าเหมือนปวดขี้แบบไอ้บาสว่ายังจะดีกว่า
“หิวอ่ะ อยากกินหมูทอด”
“เออ อย่างแรกที่พ่อจะสอนเอ็งก็หมูทอดสูตรเด็ดนี่ล่ะวะ”
“…”
หลังจากนั้นมหกรรมสอนลูกชายเป็นแม่ศรีเรือนก็ได้เริ่มขึ้น ผมก็ได้กินหมูทอดสูตรเด็ดฝีมือตัวเองซักที วันไหนไปเที่ยวบ้านท่านรองจะได้ไปทอดให้ท่านรองเขาชิม
ผมนอนเล่นอยู่ที่บ้านได้ 2-3 วันก็ต้องกลับหอเพราะวันรุ่งขึ้นต้องไปซ้อมรับปริญญา โดยที่คณะผมจะซ้อมรับพร้อมกับไอ้บาสแต่คนละช่วงเวลา แต่วันรับจริงคนละวันเลย
 
จบตอนที่ 18

ตอนนี้อาจจะสั้นหน่อยนะครับ พอดีไม่ค่อยสบายครับ

 :pig4: :pig4: :pig4:

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 150
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หายป่วยไวไวนะ

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด