###ท่านรองจอมโหด VS เด็กฝึกงานจอมเฮี้ยว### ตอนที่ 14 12/08/2020
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ###ท่านรองจอมโหด VS เด็กฝึกงานจอมเฮี้ยว### ตอนที่ 14 12/08/2020  (อ่าน 3367 ครั้ง)

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
รีบเข้ามาขอบคุณ
ก่อนอ่านเลยครับ
ชอบนิยายเรื่องนี้มากครับ


                o15

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
อ่านเสร็จแล้ว
เข้ามาบอกตอนนี้ฟุ้งฟิ้งจังเบย


                     :impress2:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ท่านรอง
มาเร็วๆนะครับ
อยากอ่านครับ


          :ling1:

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ตื่นหรือยังครับ
เร็วมาต่อได้แล้วครับ
นะครับ


              :ling1:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 8
 
ตอนนี้เกือบเย็นแล้ว พี่พลต้องมาไล่ต้อนพวกผมขึ้นจากน้ำ พี่ไม่รู้เหรอคนที่เป็นหัวโจกชวนเล่นน้ำก็แฟนพี่นั่นแหละ
“ไปๆ เลิกเล่นได้แล้ว ปากเขียวแล้วไอ้น้องหมอก”
“ครับๆ หนาวอ่ะพี่”
“เออ ไม่หนาวก็แปลก เล่นมากี่ชั่วโมงแล้ว”
“ใช่ๆ กระโดดเอากระโดดเอา ไม่หนาวสิแปลก”
อ้าว Sup เป็นคนนำผมไปใช่เหรอ ทีงี้มาสนับสนุนแฟน
“น้องมายด์ก็เหมือนกันครับ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าครับ”
เอ้า เอาเสื้อผ้ามากันด้วยเหรอครับ ทำไมผมไม่มีอ่ะ
“อย่าบอกนะว่ามึงไม่ได้เตรียมมา”
อ้าวไอ้บาส มึงเห็นกูถืออะไรติดตัวมาด้วยล่ะ กูก็มาแต่ตัวและหัวใจเท่านั้นแหละ
“…”
“เดี๋ยวเอาเสื้อผ้าผมไปเปลี่ยน”
“แล้วทำไมท่านรองเอามาอ่ะครับ”
“ผมฝากกระเป๋าไว้ที่รถไอ้พล มันน่าตีก้นจริงๆเลยคุณเนี่ย”
เอะอะก็จะตีเป็นพวกใช้กำลังเหรอ
ท่านรองแกเดินไปที่รถพี่พล รื้อๆค้นๆกระเป๋าได้เสื้อยืดสีเทาตัวใหญ่กับกางเกงบอลมา 1 ชุด แล้วผมใส่ยังไงอ่ะ กางเกงในเปียก ถ้าไม่ถอดเดี๋ยวกางเกงบอลก็เปียก แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยอาวุธลับโล่งๆไม่มีเกาะกำบัง เอาไงดีวะ
ผมหันซ้ายหันขวาไม่มีคน ทำท่าจะถอดกางเกง เอาวะแค่เปียกตูดเอง
“ไปเปลี่ยนในห้องน้ำ”
แหมแค่นี้ต้องเสียงแข็ง
“ผมใส่บ๊อกเซอร์”
“ไปเดี๋ยวนี้”
ฮ่อลลล ทำหน้าอย่างกะจะกินเลือดกินเนื้อ ตัวผมเองยังไม่อายเลย ทีไอ้บ้าสทำไมมันเปลี่ยนข้างนอกได้อ่ะ
 “…”
   เสื้อมันก็จะยานๆหน่อยครับ ส่วนกางเกงต้องออกแรงมัดเชือกกันสุดฤทธิ์ เดินไปเดินมานึกว่าเอาเสื้อพ่อมาใส่ เฮ้อ อเนจอนาถใจตัวเอง
“เสื้อท่านรองตัวใหญ่ไปหน่อยนะครับ”
“…”
ท่านรองแกทำหน้าอึ้งๆนะครับ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะครับ แหม ขี้หวงก็ไม่บอก เดี๋ยวผมซักมาคืนหรอกน่า
กลับมาจากสวนน้ำได้ผมก็รีบเข้าไปอาบน้ำในห้องพักทันที กางเกงบอลเปียกเย็นตูดเลยครับ พอเปลี่ยนเป็นชุดตัวเองแล้วค่อยสบายหน่อย คืนนี้ผมนอนที่รีสอร์ทอีกแล้วครับ ห้องผมนอนได้ 3 คน ก็ทีมเดิมแหละครับ ผม ไอ้บาส แล้วก็พี่ต้น
“เดี๋ยวกูออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยนะ”
ผมบอกไอ้บาสขณะที่มันกำลังไถมือเล่น
“เออ ระวังจะลากใครกลับมาด้วยล่ะ”
แหม ห่วงกูจัง ซาบซึ้งเลยนะเนี่ย ถุย กลัวกูไปทำร้ายคนอื่น
“อืม ขอบใจ ยังไงๆก็ซื้อข้าวหมูแดงไปเยี่ยมกูหน่อยก็แล้วกัน กูชอบ”
“เออ กูแถมโอเลี้ยงให้อีกถุง”
ก็ยังต่อกลับมาได้นะมึง กูล่ะอยากจะยันด้วยตีนขาวๆของกูเหลือเกิน
ผมว่าจะไปเดินเล่นล่อยุงซักหน่อย ยังไม่ง่วงไม่มีอะไรทำ บางห้องเขาก็จับกลุ่มเล่นไพ่กันนะครับ แต่ห้ามดื่มของมึนเมา ผมไม่มีอะไรทำ พี่ต้นชวนไปเล่นไพ่ ก็ดันเล่นไม่เป็น มาเดินตากยุงเล่นดีกว่ากันเยอะ
“ยังไม่นอนเหรอคุณ”
ว้ายๆตกใจหมด เกือบอุทานแต๋วแตก ท่านรองนี่เองมานั่งอยู่ค่ำๆมืดๆ
“แล้วท่านรองล่ะครับ”
มานั่งล่อยุงเมือนกับผมรึไง
“ผมยังไม่ง่วง”
“ผมก็เหมือนกันครับ”
ถ้าเรามีเหตุผลเหมือนกับท่านเขา ก็อาจจะไม่โดนเกี้ยวกราดใส่ ? มันใช่เหรอวะ !
“นั่งคุยกันหน่อย”
มีอะไรต้องคุยครับ แค่ผมหยิกไปทีเดียวผมยังไม่หายแค้นนะ
“…ท่านรองจะคุยอะไรกับผมอ่ะ”
“ก็บอกให้นั่งก่อน”
อุ้ย ท่านเริ่มพิโรธโกรธาอีกแล้วครับ
“ครับๆ ว่ามาเลยครับ”
ผมนั่งลงตรงข้ามท่านเขาอย่างเรียบร้อยที่สุด เก็บมือเก็บเท้าได้นี่ทำไปแล้ว
เหนื่อยจริงๆ คุยกับท่านเขาเนี่ย โทนเสียงปรับขึ้นลงทุกๆสิบวิ
“หึ…”
แหน่ะ ยังมาแสยะยิ้มอีก มีเรื่องอะไรทำไม่พูดล่ะครับ
“เชิญท่านรอง ถามได้เลยครับ ผมจะตอบอย่างเต็มความสามารถครับ”
“คุณนี่กวนประสาทแบบนี้กับทุกคนรึเปล่า”
“ไม่ครับ เป็นแต่กับท่านรองนี่แหละครับ”
“…อืม ทำไมหล่ะ”
“ก็…ไม่มีเหตุผลครับ”
ไม่รู้สิครับ สนุก ? สะใจ ? ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ
“ไม่กลัวผมเหรอ”
ตอนแรกๆก็กลัวนะครับ หลังๆเริ่มชิน ผมปรับตัวได้ตามสภาพอากาศ เอ้ย ผมไม่ใช่จิ้งจก !
“ตอนแรกผมกลัวนะ แต่ท่านรองก็ไม่ได้กัดผมซักหน่อย”
“…”
“เดี๋ยวก่อนครับ ผมไม่ได้ว่าท่านรองเป็นน้องหมาไซบีเรียนนะ”
“…ทำไมต้องไซบีเรียน”
“ก็แบบ…หล่อไง น้องไซหล่อจะตาย”
“นี่คุณกำลังชมผมเหรอ”
ท่านเขาเลิกคิ้วมองผม แล้วอมยิ้มหน่อยๆ หลงตัวเองจริงนะ
“ถ้าท่านรองคิดว่าใช่ ก็ตามสบายเลยครับ”
ถ้าใครชมผมว่าหล่อเหมือนหมา ผมเคืองนะครับ
“ฮ่าๆ คุณนี่มันตลกจริงๆ”
ว้ายๆ ท่านรองหัวเราะ ผมเพิ่งเคยเห็น อะแฮ่ม หล่อมากอ่ะ มากกว่าผมหน่อยนึง
“…แล้วท่านรองจะถามอะไรผมอีกครับ”
เท่าที่คุยกันมา ยังไม่ได้สาระอะไรซักอย่างเลยครับ
“แล้วคุณฝึกงานกี่เดือน ได้ยินเพื่อนคุณที่มาฝึกฝ่ายผลิตบอกพี่ไก่ว่า 3 เดือน”
ลูกน้องท่านเขาครับ พี่ Sup ไก่สกัด
“ครับ เท่ากัน 3 เดือน”
“แล้วจะทำยังไงต่อ เรียนต่อหรือทำงานเลย”
สอบสัมภาษณ์ผมเหรอครับ พอฝึกงานเสร็จจะรับผมเข้าทำงานเลยมั้ย
“ก็อยากหาประสบการณ์ก่อนครับ เรื่องเรียนต่อค่อยคิดทีหลังครับ”
“อืม…คิดไม่ถึงว่าคุณจะคิดเรื่องอนาคตไว้แล้ว”
อ้าวท่านรอง พูดงี้ต่อยกับผมเลยดีกว่า หาว่าผมไม่มีอนาคตเหรอ
“…ท่านรองเห็นผมเป็นคนยังไงครับ”
เดี๋ยวกระโดดงับหูเลย
“ก็…กวนประสาทไปวันๆ ลอยไปลอยมา”
ผมไม่ใช่พลาสติกนะ ลอยไปลอยมาอยู่ได้ 100 ปี
“ผมก็ต้องคิดถึงอนาคตผม ทำงาน เก็บเงิน แต่งงาน มีลูกสิ”
อืม ดูเป็นผู้ใหญ่ที่ดูดีมีสาระครับ
“เหรอ…หึหึ”
ไอ้ หึหึ…นี่ซื้อทิ้งได้มั้ยครับ ได้ยินบ่อยเหลือเกิน
‘ห๊าว’
อืม ชักจะง่วงซะแล้วสิ
“คุณไปนอนเถอะ”
“ครับๆ ฝันดีครับท่านรอง”
“…ฝันดีครับ”
โอ้โห เสียงนุ่ม ทุ้ม หล่อ ผิดจากปกติ 200% พูดดีๆก็พูดได้ แต่ไม่ค่อยจะทำ เป็นโรคจิตเหรอ ชอบด่าคนอื่นหรือเป็นพวกซาดิสม์
เจ้าปั๊กน้อยเอ๊ย ไม่คิดว่าจะมีความคิดดีๆกับเขาเหมือนกัน เห็นเดินดุ๊กดิ๊กๆลอยไปลอยมา อืม พอฝึกงานจบก็คงต้องกลับมหาวิทยาลัยไปเรียนต่อ พอเรียนจบก็ต้องหางานทำ หรือผมอาจจะไม่ได้เจอเขาแล้วก็ได้
“เอาล่ะเช้านี้เราจะไปล่องแก่งกันนะคะ เดี๋ยวจะแจกเสื้อชูชีพให้ ทุกคนต้องใส่นะคะ”
“ทีมงานแจกเสื้อได้เลยค่ะ”
Sup เริ่มแจกจ่ายงานเช้านี้ วันนี้เราจะไปล่องแก่งกันครับ หลังจากนั้นก็กลับโรงงานเป็นอันจบงาน Outing หลังจากที่ผมแจกจ่ายเสื้อชูชีพเรียบร้อย ส้มจี๊ดก็เดินหน้ามุ่ยเข้ามาผม
“หมอก คือเรามีเรื่องปรึกษาหน่อยอ่ะค่ะ”
“มีเรื่องอะไรเหรอครับ”
กับคนสวยๆผมก็ยังใช้มาตรฐานเดิมครับ พูดเพราะๆไว้ก่อน เรื่องสันดานจริงๆค่อยว่าทีหลัง
“คือเราไม่อยากคุยที่นี่ค่ะ เดี๋ยวที่บ้านเรามารับ หมอกไปกับเราหน่อยนะคะ”
“อ่อๆได้ครับๆ”
อุ้ย หรือว่าสาวจะชวนไปเดท รีบตอบรับเลยครับ อย่าให้เสียโอกาส
หลังจากนั้น พวกเราก็ไปล่องแก่งกัน ผมไม่เห็นท่านรองเลย สงสัยโดดอีกตามเคย
“Sup เดี๋ยวผมไม่ได้กลับรถบัสนะครับ มีธุระนิดหน่อยอ่ะครับ”
“อ๋อได้สิ แล้วกลับไง”
“เอ่อ ไปกลับเพื่อนครับ”
“อืม กลับดีๆหล่ะ”
บอก Sup ไว้ก่อนเดี๋ยวแกตามหา
“ส้มจี๊ดมีอะไรรึเปล่าครับ”
ผมกับส้มจี๊ดคนสวยนั่งคุยกันในร้านกาแฟแห่งหนึ่งแถวมหาวิทยาลัยครับ
“เอ่อคือ เราจะถามว่าว่าทำไมบาสดูไม่ค่อบชอบเราเลย เหมือนไม่ค่อยอยากจะคุยกับเราด้วยอ่ะ”
ไอ้บาสนี่มันตาถั่วจริงๆ สาวสวยเขาคุยด้วยเสือกเล่นตัว
“อ๋อ มันหัวโบราณๆหน่อยอ่ะครับ มันชอบคนเรียบร้อยๆ”
น่าจะใช่ มันเคยบอกว่าไม่ชอบผู้หญิงแรดๆ
“…แล้วเราไม่เรียบร้อยเหรอ”
อืม ดูๆไปส้มจี๊ด ก็ไม่ได้ดูแรดๆ แต่งตัวก็ใส่เสื้อนักศึกษารัดๆ กระดุมก็แค่เกือบจะหลุดกระเด้งมาโดนหน้าผม กระโปรงก็ปิดน้องสาวหน่อยนึง ดูรวมๆก็น่ารักดีครับ
“อืม ผมว่าส้มจี๊ดก็น่ารักดีครับ”
เปลี่ยนมาคุยกับผมดีกว่าไอ้หัวโบราณนั่นดีกว่าเนอะ
“เหรอคะ แต่ดูยังไงๆบาสก็ไม่ค่อยชอบเรา”
อืม นี่ผมมาทำอะไรตรงนี้ สาวพามาเดท ? ก็ไม่น่าใช่ พูดถึงแต่ไอ้บาส
“อ่า…แล้วจะให้ผมช่วยยังไงครับ”
 “คือ เราอยากรู้ว่าบาสเขาชอบสีอะไร ชอบเล่นกีฬาอะไร ชอบไปเที่ยวที่ไหน อย่างงี้อ่ะค่ะ”
หรือว่าสมจี๊ด…
“เอ่อส้มจี๊ดครับ ที่ส้มจี๊ดอยากรู้เรื่องไอ้บาสมัน หรือว่า…ส้มจี๊ดชอบมันอ่ะครับ”
“ช…ชอบค่ะ”
เธอพยักหน้าหงึกๆ หน้าแดง บิดตัวไปมาเกือบแห้งจะเอาไปตากได้แล้ว
ว้าวๆจริงดิ ไอ้บาสกำลังจะขายออก เชี่ย อิจฉาอ่ะ ส้มจี๊ดทั้งสวยทั้งตูม ตาผมร้อนเป็นไฟแล้ว
“เอ่อ ผมว่าลองไปถามมันเองดีกว่ามั้ยครับ”
เรื่องส่วนตัว เรื่องคนจะจีบกัน ผมไม่อยากเสือก ที่สำคัญอิจฉามากบอกเลย
“แต่เราว่าบาสคงรำคาญ ไม่ตอบเรา เราแค่ถามหมอกไม่เยอะหรอก นะๆ”
อุ้ยทำเสียงอ้อน ใจจะละลาย
“เอ่อ…ก็ได้ครับ แต่เราก็ตอบเท่าที่ได้นะ”
จริงๆผมก็ไม่รู้เรื่องของมันมากมายหรอกครับ ไม่ค่อยได้เสือก ผมไม่ขี้เสือกเหมือนไอ้บาสมันนี่
“ค่ะ ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวเราเลี้ยงปิงซูนะ”
ครับๆ เอาของกินมาล่อ คิดว่าได้ผลเหรอครับ
“งั้นเราเอาเมล่อนนะ”
“ค่ะๆได้เดี๋ยวเราสั่งให้นะ”
   หมดกันคนหล่อโดนล่อด้วยปิงซูเมล่อน แล้วส้มจี๊ดก็หลอกถามผมนู่นนี่นั่น แล้วผมทำไง ผมเป็นคนรักเพื่อน ไปไหนไปกัน ไม่เคยทิ้งเพื่อนอยู่แล้ว สรุปว่า…บอกไปเรียบ ไอ้บาสชอบกินอะไร ชอบเล่นเกมอะไร ใส่บ๊อกเซอร์เบอร์อะไร ผมบอกหมดเลย ก็คนมันรักเพื่อน อยากให้เพื่อนมีแฟนสวยอ่ะครับ
“ขอบคุณหมอกมากนะคะ”
“ไม่เป็นไรครับ ยินดีเสมอสำหรับส้มจี๊ดคนสวย”
คนสวยจับไม้จับมือผมเพื่อขอบคุณ เคลิ้มเลย อุ้ยลืมไปเขาชอบไอ้บาสนี่หว่า แต่บางทีพ่อสื่อพ่อชักมักได้เองครับ คริคริ
“หมอกปากหวานจัง ไม่เหมือนบาสเลย กับเราดุมากอ่ะ”
อยากชิมมั้ยล่ะครับ
“เดี๋ยวผมกลับไปโบกมันให้”
บังอาจมาดุส้มจี๊ด
“อย่าไปทำบาสเลยค่ะ แต่วันนี้ขอบคุณหมอกมากจริงๆนะคะ”
“ครับ”
ผมส่งยิ้มการค้าไปให้ส้มจี๊ดคนสวย คนอะไรยิ้มทีโลกสว่างไสว ยังกะดาวพฤหัส (?)
“งั้นเราไปก่อนนะ”
“อ้าว แล้วส้มจี๊ดกลับยังไงครับ”
“อ๋อดี๋ยวแม่มารับค่ะ จะไปเดินห้างต่อค่ะ”
“อ๋อครับ”
จะเดินไปส่งก็คงไม่มีปัญญา แต่ผมนี่สิต้องเดินกลับ
“เฮ้ย นั่นมันไอ้น้องหมอกนี่หว่า ยืนคุยกับสาวท่าทางสนิทสนมด้วย”
“หึ…”
สนิทมากกกก จับไม้จับมือกันด้วย มองเขางี้ตาหวานเยิ้มเชียว เจ้าปั๊กน้อย เห็นแล้วหมั่นใส้
“ไอ้เมฆ แกไม่แวะทักน้องมันหน่อยเหรอวะ แยกกับสาวแล้วกลับยังไงวะน่ะ”
“…ไม่ต้อง หอเขาอยู่แถวๆนี้”
“เฮ่ย! ทำไมดูอารมณ์เสียมาตั้งแต่ก่อนกลับแล้ว แล้วแกรู้ได้ว่าว่าหอน้องมันอยู่แถวนี้”
“เออน่า เสือกจริง”
พอผมจะขึ้นรถบัส มายด์ก็บอกว่าเจ้าปั๊กน้อยขอกลับเอง ผมเลยต้องมาอาศัยรถไอ้พลมัน ตอนแรกก็จะไปนั่งกับไอ้เด็กฝึกงานจอมกวนประสาทนั่น แล้วมาตอนนี้อีก มาเดินจับไม้จับมือกันอยู่หน้าร้านกาแฟ คงเพิ่งออกมาจากร้าน คงนัดแนะกันมา ผมจำได้นะว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นก็เป็นเด็กฝึกงานแผนกผมเอง นั่นสินะ ที่หมอกเคยพูดไว้ว่าทำงาน เก็บเงิน แต่งงานมันก็คงจะจริง แล้วทำไมผมต้องอารมณ์เสียด้วยเนี่ย
“ไปกินเหล้าที่บ้านชั้นมั้ย”
“เอาสิ”
   เฮ้อ! หล่อแต่แห้วแดก จะหล่อไปมันก็ไม่มีประโยชน์นะครับ แต่จะทำให้หายหล่อมันก็ยาก ว่าแล้วก็อยากจะอ้วก สงสัยกินปิงซูเยอะไปหน่อย
“ไอ้บาส มึงไปว่าอะไรส้มจี๊ดเขาว้า มาบ่นๆกับกูเนี่ย”
ไอ้นี่มันหัวโบราณไม่เข้ากับหน้าเกาหลีของมันเลย ไปดุอะไรคนสวยเขาอีกแล้ว
“อะไรของมึง ทุกทีไม่เห็นอยากจะเสือกเรื่องของกู”
กูควรดีใจมั้ย นี่มึงชมก็หรือด่ากูว่าขี้เสือก
“เออ กูก็ไม่อะไรหรอก สงสารคนสวยเขา”
“ก็เปล่า เขาชอบมาวุ่นวาย กูรำคาญ ก็แค่นั้น”
“เฮ้ย มึงรำคาญสาวได้ไง”
ไอ้บ้านี่เสียชาติเกิดหมด
“เป็นมึง มึงงจะไม่รำคาญเหรอ ถามนู่นถามนี่ เดินตาม ซื้อนู่นซื้อนี่มาให้อ่ะ”
“ไม่รำคาญเลย ยิ่งถ้าสวยมากจะไม่รำคาญที่สุด”
“…สัด พูดกับมึงนี่นะ พูดกับหมาที่ร้านก๋วยเตี๋ยวหน้ามอยังดีกว่า”
ไอ้บาสมันรักหมาครับ คุยกะน้องพิงค์กี้บ่อยๆ
“อ้าว สัด ต่อยกะกูเลยดีกว่าว่ากูเหมือนหมาพุดเดิ้ลอ่ะ”
หมาร้านก๋วยเตี๋ยวหน้ามอพันธุ์พุดเดิ้ลครับ ชื่อน้องพิงค์กี้
ว่ากูเหมือนน้องปั๊กหรือน้องไซยังดูเท่กว่า ก็พุดเดิ้ลมันหน่อมแน้มอ่ะครับ ไม่แมนเลย

จบตอนที่ 8

ขอโทษที่หายไปหลายวัน พอดีกลับบ้านนอกครับ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามครับ

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2638
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ท่านรองรักท่านรองหลง
นัองแล้วใช่มั้ยครับ


              :c4:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
น่ารักดีอ่ะคู่น้องหมอก พี่เมฆ  :laugh:

ออนไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
    • GIFFARINE ORDER สั่งง่าย ส่งฟรี
ท่านรองเมฆเริ่มมีอาการกับน้องหมอกแล้วสิ ^^

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 9

   หลังจากกลับมาจาก Outing ผมก็กลับมาเป็นเด็กฝึกงานให้พวกพี่ๆได้โขลกสับเหมือนเดิม
“ไอ้น้องหมอก เอานี่ไปถ่ายเอกสารให้หน่อย ขอ 20 ชุดนะ”
Sup คนแรกเลย อยู่ๆไปก็เหมือนซินเดอเรลล่าเข้าไปทุกวัน
“ครับๆ ได้ครับ”
“น้องหมอกคะเตรียมคู่มือบรมพนักงานใหม่ให้พี่หน่อยค่ะ”
พี่น้ำฝนอีกคน
“ไอ้น้องหมอก ฝากเอาเอกสารให้ Sup เซ็นหน่อย”
ไม่เว้นแม้แต่พี่ต้น ที่วิ่งกระหืดกระหอบเอาเอกสารมาหย่อนที่หน้าต่าง แกสัมภาษณ์งานพนักงานใหม่อยู่ครับ
แล้วผมจะทำยังไงได้ล่ะนอกจาก…
“ได้ครับๆ ได้ทุกคนครับ รอแป๊ป”
ขอไปหาที่แยกร่างก่อนครับ ล้อเล่นครับ ผมไม่ใช่นารูโตะนะ
ทุกๆวันแผนกบุคคลก็จะวุ่นวายแบบนี้แหละครับ แต่งานเยอะมันก็ทำให้เรามีอะไรทำจริงมั้ยครับ ไม่ว่างงานไม่ยากจนครับ วันละร้อยบาท เดือนนึงผมก็ได้ประมาณ 2,500 บาท เป็นค่าน้ำมันน้องฟ้าแล้วยังเหลือเป็นค่าขนมผมได้อีก ที่พูดถึงเรื่องเงินๆทองๆนี่ ก็เพราะวันนี้เงินเดือนออกวันแรกครับ เย้ๆ แต่ออกช้ากว่าชาวบ้านเขานะ เด็กฝึกงานก็งี้อะไรก็แมนนวลไปหมดครับ
“ไง ไอ้น้องหมอกหน้าบานเลย เงินเดือนออกแล้วสิ”
“ครับ Sup ผมว่าจะดาวน์บ้านซักหลังนึงครับ”
“ตลกไม่เลิกนะเอ็ง แล้วถ้าเอ็งฝึกงานจบ พวกพี่คงเหงาแย่เลย”
“เหลืออีกตั้ง 2 เดือนเผลอๆผมอาจจะฝึกไม่จบก็ได้”
“เฮ้ยทำไมอ่ะ”
“ก็คนมันหล่ออ่ะ Sup เผื่อใครมาตบตีแย่งชิงผมกัน ผมก็โดนไล่ออกดิ”
“เออจ้า เอาที่สบายใจเลย เอ้าเอาเอกสารไปให้ท่านรองเขาเซ็นหน่อย”
“ได้ครับ”
อยู่นานอาจจะโดน Sup ถีบได้ ผมก็เลยเดินตรงดิ่งไปที่แผนกผลิตตามเคย
“สวัสดีครับท่านรอง”
ผมทักทายอย่างเคย หวังว่าหลังจากกลับจาก Outing ท่านเขาจะโมโหผมน้อยลงนะ
“…”
เหยย เงียบ หน้านิ่งเหมือนเคย แต่บรรยากาศแปลกๆ
“Sup ฝากเอกสารมาให้เซ็นครับ”
“เอาวางไว้”
หืม พูดสั้นจุ๊ดจู๋กว่ากระโปรงของส้มจี๊ดอีก
“แล้ว…เอ่อ…จะให้ผมมารับคืนเมื่อไรครับท่านรอง”
“เดี๋ยวผมฝากเด็กไป”
“อ่อ…ครับ”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เชิญ”
เฮ้ย ไล่ผมเหรอ ผมไปทำอะไรให้โกรธอ่ะ ไปเหยียบหางท่านเขาเหรอ ตอนไหนอ่ะ
“…ครับ”
ไปก็ได้วะ ทำหน้าบูดเป็นตูดเป็ด ? พูดดีๆไม่เป็นรึไง
“Sup ท่านรองเป็นอะไรไม่รู้อ่ะ ทำหน้าบูดเป็นตูดเป็ดเลย”
“ห๊ะ เขาก็เป็นอย่างนั้นอยู่ทุกวัน ทำไมอ่ะ”
“ไม่รู้ครับ ผมว่ามันแปลกๆ หรือว่าเขาโกรธที่ผมไปปะแป้งเขาอ่ะ”
ไม่น่าใช่ ยังจูบผมอยู่เลย เฮ้ย จูบ พูดแล้วก็นึกขึ้นได้ มาจูบผมแล้วมีสิทธิ์อะไรมาโกรธผม ผมสิต้องโกรธ
“ไม่เปลกหรอกมั้ง ถ้าวันไหนหน้าไม่บูดสิแปลก”
Sup ก็พูดอะไรของแกไปเรื่อย ผมไม่ได้ฟังแล้ว เริ่มโมโหท่านรองขึ้นมาตงิดๆ

วันนี้อารมณ์ผมไม่ดีเหมือนหน้าตาเลย ก็มันมีเรื่องให้ผมคิดมากอีกแล้วน่ะสิ ผมไม่เข้าใจท่านรองเลย บางทีก็พูดกับผมดีๆ แล้ววันล่ะ ทำท่าจะกินหัวผมอีกแล้ว ผมอ่ะเสียจูบแรกไปนะ ผมสิที่ต้องโกรธ ถ้าเป็นส้มจี๊ดจูบผมจะไม่ว่าเล้ยยย
“เป็นอะไรของมึงอีก ทำหน้าเหมือนปวดขี้”
“กูไม่ได้ปวด แต่พอมึงปวดกูก็ชักจะเริ่มปวด”
“…เอาดีๆไอ้หมอกอย่ากวนตีน”
เอ้า ก็มึงพูดเอง แล้วมาหาว่ากูกวนตีน
“เปล่า เดี๋ยวกูจะออกไปข้างนอก มึงเอาอะไรมั้ย”
“ไม่อ่ะ”
“เออๆ กูไปล่ะ”
ผมแว้นน้องฟ้ามาจอดที่สวนสาธารณะ ไม่ห่างจากหอผมเท่าไร มานั่งตากยุงเพลินๆครับ เวลาผมมีเรื่องสงสัยหรือกังวลผมมักทำอย่างนี้บ่อยๆ
มีคนแถวๆนี้พาน้องหมาน้องแมวมาเดินเล่นกันเยอะเหมือนกันครับ ที่นี่ก็ดี ร่มรื่นดี มีเครื่องออกกำลังกายเด็กน้อยให้เล่นด้วย แล้วยังมีเก้าอี้ให้นั่งตากยุงอีกครับ ผมก็นั่งชิลล์ๆกินลูกชิ้นปิ้งที่แวะซื้อมาไป เห็นใครคนนึงรูปร่างหน้าตาคุ้นๆครับ เดินเข้ามาใกล้
“…”
ดูแกตกใจหน่อยๆนะครับ แกพา ’น้องปั๊ก’ มาเดินเล่น น้องปั๊กดูลั้ลล้ามากเลยนะ วิ่งไป แลบลิ้นครางหืดๆไปเรื่อยๆ
“สวัสดีครับท่านรอง”
“…”
ใจคอจะไม่ทักกลับผมหน่อยรึไง
 ‘โฮ่งๆ’
โอ้ว น้องปั๊กทักทายผมแทน เจอกันครั้งที่ 2 จำผมได้แล้วเหรอ
 “มานี่มาน้องปั๊ก”
ไม่คุยกับคนก็ได้ ผมขวักมือเรียกน้องหมา หรือว่าผมต้องกระดิกนิ้วเรียกวะ
“...โฮ่งๆๆๆๆ”
“อุ้ย ไม่มา”
หรือต้องผิวปากเรียกถึงจะมา
‘แง่งๆๆ’
โหย มีข่มขู่ อยากดีดหัวน้องจริงๆ
“มานี่มา ติ๋งๆๆ มาๆน้องปั๊ก”
‘แง่งๆๆ’
เฮ้ย น้ำลายไหลแล้ว หมั่นเขี้ยวผมเหรอ
“เหมือนเจ้านายเลยเนอะ”
อิอิ นิสัยน้องปั๊กเหมือนเจ้าของเลยอ่ะ ขู่ผมแง่งๆ ดีนะไม่กระโดดเข้ามากัด
ผมยังไม่ยอมแพ้นั่งตบมือแปะๆ เรียกน้องปั๊กต่อ ไม่เหมือนที่บ้านผมเลยอ่ะ ไอ้น้ำขวด 5 ขวดของผมนี่ เห็นผมเหมือนอาหารเม็ด แค่เดินเข้าไปใกล้ก็มารุมทึ้งผมแล้ว แต่น้องปั๊กนี่โคตรหยิ่งอ่ะ เป็นเหมือนกันทั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง
“ทำอะไรของคุณ”
หลังจากที่ท่านรองหมดความอดทนก็ถามผมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยโคตรๆ
 “เปล่าครับ ผมแค่ทักทายน้องหมา ไม่ได้พูดกับท่านรองซักหน่อย”
“…คุณนี่มัน”
อ๋อย ผมได้ยินเสียงท่านรองขบฟันดังกรอดๆเลยครับ แต่น้องหมาไม่ยอมวิ่งมาหาผมเลยอ่ะ อายจัง
“หึ…ผมอะไรครับ” แล้วผมก็เดินไปนั่งที่โต๊ะ เอาเซ่ ผมก็ไม่พูดด้วยแล้ว ทักไปก็ไม่ทักตอบ
ท่านรองแกยืนมองผมอยู่อย่างนั้นซักพัก ผมทำเป็นไม่สนใจแต่ตาผมนี่แอบมองจนจะเหล่อยู่แล้ว
“ท่านรองโกรธอะไรผม”
“…ผมไปโกรธอะไรคุณ”
ยังมีหน้ามาถาม พูดด้วยก็ไม่พูดด้วย ทักแล้วก็ยังหยิ่งอีก
“…แต่ท่านรองโกรธผมอ่ะ ผมต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายโกรธ”
“แล้วคุณโกรธอะไรผม”
“ก็ท่านรอง จ…จูบผม”
ทำไมเสียงผมมันพูดค่อยจังวะ อยากจะตะโกน แต่นึกได้ว่ามันน่าอายนี่หว่า
“…”
“ผมไม่พูดด้วยแล้ว”
แล้วผมก็วิ่งออกมาเลยครับ เริ่มมียางอายขึ้นมาซะงั้น ปกติผมหน้าด้านนี่หว่า
อ้าววิ่งมาผิดทาง น้องฟ้าไม่ได้จอดตรงนี้นี่หว่า
“เป็นอะไรวะมึง ทำหน้าเหมือนปวดขี้อีกแล้ว ไปเข้าส้วมไป๊”
ไอ้ห่าบาส กูกำลังใช้ความคิดมาว่ากูปวดขี้อีกแล้ว
“ไอ้บาส สมมตินะสมมติ สมมติว่า…”
“มึงเป็นน้องพลับรึไง”
ไปเรียกเขาน้อง มึงเกิดทันเขาเหรอ
“เชี่ย ฟังกูก่อน”
“เออว่ามา ท่าเยอะอีกมึง”
ท่าเยอะกูมีไม่มากแต่ท่ายากกูมีเยอะ
“มึงว่าคนเราอยู่ดีๆจะจูบคนอื่นได้ง่ายๆมั้ยวะ”
“คำถามอะไรของมึง มึงไปจูบใครหรือใครมาจูบมึง”
“…กูบอกว่าสมมติ มึงก็ตอบมาก่อน”
“อืม ถ้าเป็นกู คงต้องชอบแหละ ถึงจะจูบได้”
“เหรอ แล้วถ้าไม่ชอบจูบไม่ได้เหรอ”
“ประสาทแล้วมึง ถ้าไม่ชอบจะไปจูบทำไม”
เออจริง ยิ่งถ้าเกลียด ยิ่งไม่อยากมองหน้าเข้าไปใหญ่
“เฮ้ยจริงดิ”
หรือว่าท่านรองชอบผม แต่ดูจากวันนี้อาจจะไม่ใช่ ไม่เห็นเขาอยากจะพูดกับผมเลย
“แต่ก็มีประเภทที่ใจง่ายไง ไม่ได้ชอบก็จูบได้ เหมือนผู้หญิงบางคน”
ดูมันพูด แต่ทำไมมึงต้องทำหน้าจริงจังขนาดนั้น
“…มึงไปโดนใครจูบมารึไง”
เปลี่ยนเรื่องดีกว่า ไปเสือกเรื่องไอ้บาสดีกว่าครับ น่าสนุกกว่าเห็นๆ ปกติผมไม่เคยเสือกเลยน้า
“เสือกเต็มหน้าแล้วไอ้หมอก เก็บอาการหน่อย”
“สัด”
งั้นเรื่องของมึงเหอะ
หรือว่าท่านรองจะเป็นประเภทใจง่าย จูบกับใครก็ได้งั้นเหรอ…ไอ้คนนิสัยไม่ดี ไม่น่ารักเลย
“กูว่ามึงไปเข้าส้วมเหอะ เห็นหน้ามึงแล้วปวดแทน”
ยุ่งกับลำไส้กูอีก นี่มึงยังไม่เลิกคิดว่ากูปวดขี้อีกเรอะ
“เออๆ กูไปขี้แป๊ป”
ว่าแล้วผมก็คงปวดขี้จริงๆ เผื่อขี้ออกแล้ว สมองจะได้ปลอดโปร่งคิดอะไรออกมากกว่านี้ก็ได้

“ไอ้น้องหมอก เอ็งเป็นอะไรวันนี้ไม่ค่อยพูดจาเลย”
จะให้ผมพูดกับใครล่ะ ยืนถ่ายเอกสารอยู่ จะให้ผมคุยกับเครื่องถ่ายเอกสารเหรอ Sup
“เปล่าครับ ผมก็ถามเครื่องถ่ายเอกสารนะ ว่ามันกินข้าวรึยัง แต่มันไม่ตอบ”
“…เฮ่ย เอ็งป่วยรึเปล่าวะ ไหนดูดิ”
Sup ทำท่าวัดไข้ที่หน้าผากผม ถ้า Sup ไม่มีแฟนนี่ผมจีบไปแล้วนะ ช่วงนี่ยิ่งขาดความอบอุ่นอยู่
“ตัวเริ่มร้อนๆนะ ไปหาหมอที่ห้องพยาบาลป่ะ พี่พาไป”
อ๋อย ทราบซึ้งใจ แต่ที่ตัวผมร้อน เพราะเมื่อวานขี้ไม่ออกเปล่าวะ นั่งในห้องส้วมตั้งนาน จนเกือบจะหลับ
“คุณพยาบาลดูน้องหน่อยค่ะ ตัวเริ่มร้อนๆแล้ว”
Sup พามาส่งโรงเชือด เอ้ย ห้องพยาบาลประจำโรงงาน มีพี่พยาบาลที่หน้าตาเหมือนอาจารย์ป้านั่งประจำอยู่ที่โต๊ะ
“ไหนมาดูสิค่ะ ลองวัดไข้หน่อยน้า”
“…”
“น้องมีไข้นะคะ เดี๋ยวนอนพักซัก 1 ชั่วโมง ถ้าไม่ดีขึ้นอาจจะต้องไปโรงพยาบาลค่ะ”
อ้าว ผมเป็นไข้ ไม่ใช่ตัวร้อนเพราะขี้ไม่ออกหรอกเหรอ
“เดี๋ยวน้องไปนอนนะคะ เดี๋ยวพี่เอายากับเจลลดไข้ไปให้ค่ะ”
“ครับ ขอบคุณครับ”
“นอนพักก่อนนะเอ็ง ถ้าไม่ไหว เดี๋ยวพี่ให้คนพาไปหาหมอ”
“ครับ Sup”
   แล้วผมก็เข้าไปนอนรอในโรงเชือด เอ้ย ห้องพยาบาล ในห้อง มี 2 เตียงครับ แต่ไม่มีคน ผมขึ้นนอนรอ ห่มผ้าเรียบร้อยเลย พี่พยาบาลก็เข้ามาเอายามาให้กิน โปะเจลลดไข้ให้แล้วแกก็ออกไป อืมชักหนาวๆร้อนๆ นอนซักหน่อยดีกว่า
   กำลังเคลิ้มๆจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ รู้สึกว่ามีใครกำลังเข้ามาในห้อง แกล้งตายดีกว่าครับ เผื่อใครแอบมานินทาจะได้รู้ มีเอามือมาแตะๆแก้มผมด้วย ถูขอหวยเหรอครับ ใกล้วันที่ 16 แล้วด้วย มีลูบไปมาด้วย อึ๋ย ขนลุก อยากจะลืมตามองแต่ไม่กล้า
“เป็นยังไงบ้าง เจ้าปั๊กน้อยตัวแสบ”
เฮ้ย เสียงนี้ การเรียกแบบนี้มีอยู่คนเดียว ท่านรอง! หายโกรธผมแล้วเหรอ
“เห็นนอนหลับแบบนี้แล้วหยากจะหยิกแก้มให้ขาด”
โห โหดฉิบหาย หยิกแล้วครับ ท่านหยิกแล้วครับ
“น่าตีก้นนัก ไปจับมือถือแขนกับสาว”
อุ้ย มันก็มือผมมั้ยครับ
อ้าวเสียงเงียบ ผมเหมือนได้ยินเสียงท่านเขาเดินออกไปแล้ว แอบดูหน่อยดีกว่า
“ไปซะแล้ว ท่านรองทำอาร๊ายย หัวใจจะวายตาย”
เกือบลืมหายใจ แต่หัวใจผมเต้นแรงมาก ตกลงผมยังหายใจอยู่ ?
“เอ่อ สวัสดีค่ะคุณเมฆา”
“ครับ แล้วน้องเป็นยังไงบ้างครับ”
“คะ ? เอ่อ น…น้องคนไหนคะ”
ไม่ต้องเสียงสั่นครับ ผมไม่กัดหรอกน่า
 “น้องหมอก น้องฝึกงานครับ ไม่สะบายมากรึเปล่า”
“อ๋อ ค่ะ น้องเป็นไข้ค่ะ เดี๋ยวพี่ว่าจะไปแจ้ง Sup มายด์ให้น้องไปหาหมอค่ะ”
“เหรอ เดี๋ยวผมไปบอกเอง…เดี๋ยวผมมา”
“เอ่อ…ค…ค่ะ”
เจ้าปั๊กน้อยตัวแสบ ทำไมเป็นไข้ได้นะ มันน่าตีก้นจริงๆ ไม่ดูแลตัวเองเลย
“มายด์ เดี๋ยวพี่พาหมอกไปหาหมอนะ”
“อ้าวพี่ น้องอาการหนักเหรอ มายด์ก็ว่าอยู่จะให้พี่ต้นพาไปอยู่แล้วเชียว”
“น้องเป็นไข้น่ะ มาช่วยพยุงน้องหน่อย”
“แหมๆ พี่เมฆอ่ะ อ่อนโยนกับเขาก็เป็นด้วย คริคริ”
“…เร็วๆ”
ไอ้เด็กคนนี้ เผลอไม่ได้ แซะตลอด มายด์รู้นะครับ ว่าผมรู้สึกดีๆกับหมอก แต่ตอนนี้เป็นแค่ความรู้สึกดีๆนะ ไม่รู้ว่าอนาคตจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นรึเปล่า คงต้องได้รับความร่วมมือจากเจ้าตัวเขาด้วย
“ไอ้น้องหมอก ตื่นก่อนไปหาหมอกัน”
เสียง Sup นี่หว่า ผมค่อยลืมตาขึ้น รู้สึกหน้าร้อนๆ ปวดหัวด้วย
“ค่อยๆลุกไปหาหมอ เดี๋ยวพี่เมฆพาไป”
“ห๊ะ ใครพาไปนะครับ? ”
ผมชักเบลอๆ ได้ยินไม่ถนัด
“ท่านรองไง เดี๋ยวท่านรองพาไป”
“ท่านรองจะพาผมไปได้ไง โกรธผมอยู่นี่ ผมก็โกรธท่านรองอยู่นะ”
งอนแม่งเลย ไม่ไปด้วยหรอก มาโกรธเขา ไอ้คนไม่มีเหตุผล
“เร็วๆเข้า เจ้าปั๊กน้อย ผมไม่มีเวลามากนักนะ”
ยังมาเบะหน้าใส่อีก เขางอนอยู่นะ
“ผมงอนอยู่ ไม่ไปกับท่านรองหรอก”
“…”
“เฮ้ย ปล่อยผมนะ”
มาอุ้มผมทำม้ายยย ปล่อยเลยนะ
“มายด์ไปเปิดประตูรถให้หน่อย”
เฮ้ย ผมไม่ไปนะ งอนอยู่อ่ะ
“ปล่อยผมนะท่านรอง”
“อย่าดิ้น เดี๋ยวก็ตกลงไปหัวแตกหรอก”
“แต่…”
“อย่าดื้อ เดี๋ยวจับตีก้นเลย”
ผมนี่ฮึบเลย เงียบกริบ ไม่กล้าอ้าปากเลย
“นอนไปก่อนเดี๋ยวถึงโรงพยาบาลแล้วผมจะเรียก”
“…ครับ”
ว้ายๆ รู้สึกดีอ่ะ ท่านรองอ่อนโยน แต่ตอนนี้ผมไม่อยากพูดอะไรมาก ปวดหัวเต็มทน
เมื่อถึงโรงพยาบาล พยาบาลก็จับผมไปเชือด เอ่อ ผมนี่ป่วยแล้วก็ยังไม่เลิกเล่น หมอบอกว่าเป็นไข้หวัดให้พักผ่อน 2-3 วัน แล้วก็ให้ยาแก้ไข้มาอีก 1 กระสอบ
“แล้วถ้ากลับไปอยู่หอแล้วใครจะดูแล”
“ผมอยู่ได้ เดี๋ยวตอนเย็นไอ้บาสก็กลับ”
“…”
“ผมไม่เป็นอะไรหรอกน่า”
ไข้หวัดนะครับ ไม่ใช่ไข้เลือดออก ไม่ตายหรอก
“บ้านอยู่ไหน เดี๋ยวผมไปส่ง”
“ห๊ะ เสียเวลาท่านรองเปล่าๆครับ บ้านผมไกล”
“บอกทางมาหรือต้องแวะไปเอาเสื้อผ้าที่หอก่อน”
“…”
“อย่าดื้อ”
“…ก็ได้ครับ เสื้อผ้าที่บ้านผมมี”
   แล้วผมก็ต้องบอกทางท่านเขาให้ไปส่งที่บ้าน ถ้าขืนเรื่องมาก อาจจะโดนเตะก้านคอได้
ท่านรองทำไมใจดีจัง หรือว่าผีเข้า ปกติไม่ได้เป็นแบบนี้นี่หว่า หรือว่าผมจะให้เขาพาไปเข้าวัดก่อนดีวะ เผื่อจะได้ไล่ผีจะออกจากร่าง
“อยากกินอะไรรึเปล่า”
ผมส่ายหัว ตอนนี้ไม่รู้สึกอยากกินอะไรเลยครับ
“งั้นเดี๋ยวแวะซื้อข้าวต้มก็แล้วกัน”
“ไม่เป็นไรหรอกครับท่านรอง เดี๋ยวกลับไปกินที่บ้านก็ได้”
กำนันหมานก็ทำกับข้าวอร่อยอยู่เหมือนกัน
“ก็แล้วแต่คุณ กลับบ้านไปก็กินข้าวแล้วกินยา จะได้พักผ่อน”
บทจะอ่อนโยนก็อ่อนโยนเกิน เป็นตัวปลอมปะเนี่ย หรือใครปลอมตัวมา
“…ครับ”
“อืม ทีหลังก็อย่าดื้อกับผมอีก”
แต่ผมต้องโทรบอกไอ้บาสก่อน เดี๋ยวมันตกใจ ว่าหายไปไหนไม่บอก สกิลการบ่นของมันก็ไม่เป็นสองรองจากกำนันหมานซักเท่าไร
หลังจากที่โทรสั่งเสีย เอ้ยบอกไอ้บาสเรื่องกลับบ้านก็ต้องต้องมานั่งถ่างตาบอกทางท่านรองเขา เดี๋ยวจะพาหลงออกไปชายแดนพม่า
“ไม่สบายก็นอนพักเถอะ”
“เดี๋ยวท่านรองก็หลงทางหรอกครับ”
 “บอกให้นอนก็นอน ดื้อจริงๆ ผมเคยมาทางนี้”
เสียงเข้มขึ้นมาหน่อยๆ กับคนไม่สบายยังทำได้ลงคอ
“แต่ว่า…”
“นอนไปก่อน เดี๋ยวพอถึงทางเลี้ยวผมจะเรียก”
“ครับๆ”
ก็ได้ครับ นอนก็ได้ ปวดหัวฉิบหาย ปกติผมไม่ได้ป่วยง่ายๆนะ ไอ้บาสบอกว่าคนบ้ามักไม่ค่อยป่วย ผมก็ไม่รู้หรอกครับ เพราะผมไม่ได้บ้า แต่ไม่รู้ทำไมไม่ค่อยป่วยเลย

จบตอนที่ 9


 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2638
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
โอ๋....ท่านรองงอน


          :katai5:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19
 :katai2-1:


งอนนิดหน่อยยย

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1934
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 10

   ผมขับรถมาได้ซักพักแล้ว ผมเคยไปเที่ยวหมู่บ้านที่หมอกอยู่เพราะมีรีสอร์ท ไม่มีน้องบอกทางคงไม่หลง พอใกล้ถึงหมู่บ้านแล้วค่อยปลุก ปล่อยให้เจ้าตัวเล็กได้นอนพักบ้าง ไม่รู้ไปทำอะไรมาถึงได้ป่วย ตอนที่รู้ว่าน้องป่วยจากมายด์ ผมกังวลมาก รีบมาดูที่ห้องพยาบาล พบว่าเจ้าปั๊กน้อยหลับอยู่ ไข้ขึ้นหน้าแดงไปหมด ปากที่เคยแดงกลับซีดเซียว ตอนบอกให้ไปหาหมอดื้อหนักเลย จนผมต้องอุ้มขึ้นรถ
“หมอกครับ ตื่น”
ผมเรียกน้องให้ตื่นมาบอกทางเมื่อเข้ามาในตัวหมู่บ้านแล้ว
“หมอกตื่นเร็ว ผมไม่รู้ทาง”
“อืม ขออีก 5 นาที งึมๆ”
“ตื่นเร็ว ผมไม่รู้ทาง”
“ห๊ะ อะไรนะครับ อืม ถึงไหนแล้ว”
“บอกทางผมหน่อย”
“อ่อครับๆ อืม เลี้ยวขวาทางแยกข้างหน้ารับ”
นี่ผมหลับยาวเลย คงเพราะฤทธิ์ยา หัวยังมึนๆอยู่เลย
“ตรงไปประมาณ 5 โลแล้วก็เลี้ยวขวาอีกที ตรงที่มีสวนโกโก้อ่ะครับ”
 “สวนใครเหรอ ผมเคยขับรถผ่าน”
ผมเคยขับรถผ่านตอนมาเที่ยวรีสอร์ท เห็นสวนโกโก้กว้างขวางมีผลออกเต็มต้น
“อ๋อ สวนกำนันหมานครับ เป็นกำนันที่นี่”
“อืม”
“นั่นอ่ะครับ เลี้ยวเข้าไปเลย”
ผมบอกท่านรองเขาเมื่อเห็นทางแยกเลี้ยวเข้าบ้านผม
ท่านรองจอดรถไว้ที่หน้ารั้วบ้าน เดี๋ยวผมเดินเข้าไปเองดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลาท่านเขา
“ขอบคุณครับเดี๋ยวผมเดินเข้าไปเองครับ”
“เดี๋ยวผมไปด้วย”
“อ้าวไปทำไมล่ะครับ”
“แล้วเราเดินไหวเหรอ เกิดหกล้มดั้งหัก หมดหล่อเลยนะ”
เฮ้ยจริงดิ อะไรก็ยอมได้ แต่หมดหล่อผมยอมไม่ได้ครับ
“เอ่อครับ”
จะให้ท่านรองเขาเข้ามาด้วย แต่ผมก็ต้องเดินเองอยู่แล้วป่ะ? ท่านรองไม่ได้มาเดินแทนซักหน่อย
“ให้ผมอุ้มมั้ย”
“หืม ไม่ต้องครับ”
อะไร จะมาขออุ้มได้ไง ลูกเขาพี่พ่อมีแม่
“งั้นเดินไปดีๆ”
ผมไม่ได้เพิ่งหัดเดินซักหน่อย แค่เป็นไข้ ไม่ได้ขาขาดนะ
“กำนัน อยู่ไหนอ่ะ”
ผมตะโกนเรียกพ่อ มาต้อนรับลูกชายสุดที่รักหน่อยยย
‘โฮ่งๆๆๆ’
ไอ้พวกน้ำขวดไหว้ศาลเจ้าวิ่งออกมาต้อนรับแล้ว สงสัยพ่อผมอยู่แถวนี้แหละ เลี้ยงไว้เฝ้าบ้านแท้ๆแต่พอพ่อออกไปข้างนอกพวกมันก็ตามไป แล้วมันจะคุ้มโจรไม่ให้เข้าบ้านได้มั้ยเนี่ย
 “ทำไมเรียกกำนัน นี่บ้านกำนันเหรอ”
“ครับ บ้านกำนัน”
“อ้าวแล้วไหนบ้านเรา หรือต้องเข้าไปลึกอีก ไปขึ้นรถดีกว่ามั้ย ทางนี้น่าจะขับรถเข้าไปได้”
‘หงิงๆๆๆ’
ไอ้พวกน้ำขวดร้องครางหงิงๆ เมื่อเห็นว่าเป็นผม เหวี่ยงหางกระดุกกระดิกกันสุดฤทธิ์
“อ่อครับ ผมอยู่กับกำนันไง”
“อ่อแล้วพ่อแม่เราล่ะ”
“แม่ตายไปนานแล้วครับ”
“อืม”
น่าสงสารน้องครับ ต้องอาศัยอยู่บ้านกำนัน แม่ก็เสียชีวิตไปแล้ว บางทีขาดความอบอุ่นก็เลยทำให้น้องเป็นคนกวนประสาท แต่ไม่ได้นิสัยก้าวร้าวอะไร
“อ้าว ไอ้ลูกหมา มายังไง”
“กำนันหิวข้าวอ่ะ”
 “เห็นหน้าข้าก็ถามหาข้าว ไปกินในครัว แล้วพ่อรูปหล่อนี่ใคร”
“อ๋อ เจ้านายครับ นี่กำนันหมาน ส่วนนั่นท่านรองครับ”
“สวัสดีครับ”
“หือ มีเชื้อเจ้าเหรอ สวัสดีขอรับ เอ่อ…กระผมชื่อสมานขอรับ เป็นกำนันตำบลบ้านดอนขอรับ ข้าพูดถูกมั้ยไอ้ลูกหมา”
“…”
แกพนมมือไหว้ทักทายผมแล้วหันไปถามเจ้าปั๊กน้อย เอิ่ม ผมไม่ใช่เจ้าครับ มันเป็นยศ เอ่อไม่ใช่อีก เป็นตำแหน่งครับ รองผู้จัดการบริษัท เจ้าปั๊กน้อยแนะนำยังไงเนี่ย
“ฮ่าๆ กำนันตลกอ่ะ โอ้ย! ปวดหัว”
เจ้าตัวเล็กหัวเราะจนอาการปวดหัวกำเริบแล้ว
“เอ่อ ผมไม่ได้เป็นเจ้าครับ ชื่อเมฆา เป็นรองผู้จัดการแผนกผลิตครับ”
“อ๋อ ไอ้ลูกหมาแนะนำยังไงของเอ็ง พ่อเข้าใจผิดหมด”
“หืม !พ่อ คุณพ่อเป็นพ่อน้องหมอกเหรอครับ”
“อ๋อครับ พ่อก็ต้องเป็นพ่อนะ คงเป็นแม่ไม่ได้ เพราะว่าเป็นพ่อ”
อืม เหมือนกันทั้งพ่อทั้งลูก ผมชักจะเริ่มเป็นโรคประสาทอ่อนๆ
“…ครับ”
“เอ้า ไอ้ลูกหมาทำไมหน้าแดงๆวะ”
“เป็นไข้อ่ะพ่อ ท่านรองเขาเลยมาส่ง”
“เฮ้ย เอ็งไม่ค่อยได้ป่วยเลยนา ตั้งแต่เล็กๆแล้ว ไปซนอะไรมา ไปๆเข้าบ้านก่อน แล้วกินอะไรมารึยัง แล้วยาล่ะ”
 “ผมพาไปหาหมอแล้ว แต่น้องยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน”
“อ๋อ ขอบคุณท่านรองมากๆนะ ที่ช่วยพาไอ้ลูกหมามันไปหาหมอ”
“ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี”
“แล้วท่านรองกินข้าวกินปลามารึยัง เดี๋ยวกินด้วยกันก่อนนะ”
“…เอ่อ ไม่เป็นไรครับ”
“เดี๋ยวท่านรองเขาต้องกลับไปทำงานต่ออ่ะพ่อ”
“ยังไงก็ต้องกินข้าวก่อน ท้องอิ่มสมองถึงจะแล่น มาๆนั่งก่อนท่านรอง”
ตกลงที่ผมแนะนำชื่อนี่ไม่ได้ฟังกันเลย พ่อลูกคู่นี้ คำว่าท่านรองจะกลายเป็นชื่อผมอยู่แล้ว
“พ่อ อยากกินหมูทอดอ่ะ”
กับข้าวมีแกงจืดหมูสับกับแกงไก่แล้วก็ปลาทอด พ่อผมทำกับข้าวเก่งครับ ไม่งั้นจะเลี้ยงผมโตมาหล่อขนาดนี้ได้ไง ส่วนแม่ผมเป็นมะเร็งเสียไปตั้งแต่ผมยังเด็กๆ
“ป่วยอยู่ กินของทอดไม่ดี”
ท่านรองอ่ะชอบขัดจังหวะ ผมเห็นพ่อผมเตรียมเปิดตู้เย็นแล้วนะ กำนันเขาไม่เคยขัดผมเลยนะ
“แต่ผมอยากกินอ่ะ”
“ไม่ได้ วันหลังผมค่อยพาไปกิน กินแกงจืดนี่ มาผมตักให้”
เอ๋ ชักยังไงๆ ทำไมท่านรองเขาห่วงไอ้ลูกหมาจริง ขนาดผมเป็นพ่อยังเตรียมจะทอดหมูให้มันกินแล้ว คนป่วยเขาห้ามกินของทอดเหรอ ไม่เป็นไรหรอกมั้งเป็นไข้ พัก 2-3 วันก็หาย แต่ดูท่านรองจะห่วงมันจริงๆ ได้ยินว่าจะพาไปกินข้าว แสดงว่าไม่ใช่ครั้งแรกหรือว่าผมจะได้ลูกเขยกัน เห็นบ้านผู้ช่วยเล็กลูกชายก็เป็นตุ๊ดมีผัวไป ลูกชายบ้านยายสินธุ์ซอย 3 ก็พาผัวเข้าบ้าน
“ผมขอตัวกลับก่อนครับ ยังมีงานค้างอยู่”
“ได้ๆ ท่านรองเดี๋ยวเอามังคุดไปกินมั่งสิ ผมเก็บมาเยอะ”
“เอ่อ ไม่เป็นไรครับ”
“เอาไปเหอะ ถือซะว่าตอบแทนที่มาส่งไอ้ลูกหมามัน”
“ครับ ขอบคุณครับ”
“ขอบคุณท่านรองครับที่มาส่งผม”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเย็นๆผมโทรหานะ”
หืม ปกติก็ไม่เคยโทรหาผมนะ หรืออยากรู้อาการป่วย แล้วมีเบอร์ผมเหรอ
“เอ่อ แล้วท่านรองมีเบอร์ผมเหรอครับ”
“อืม ผมขอมาจากมายด์แล้ว”
อ้าว Sup ให้เบอร์ผมกับผูชายแปลกหน้าได้ไง ถ้าเป็นสาวๆผมจะไม่ว่าซักคำเลยนะ
“ครับ”
“ผมไปล่ะ พักผ่อนเยอะๆครับ”
   ท่านรองกลับไปแล้ว แต่กำนันหมานนี่สิ หน้าตาเปลี่ยนเป็นเครื่องหมายคำถามแล้ว ถ้าเป็นไอ้บาสผมจะเรียกว่าเสือกนะครับ แต่นี่พ่อไง ไม่กล้า
“มีอะไรเหรอกำนัน”
“ไอ้หน้าหล่อนั่นมันใคร ทำไมมาส่งได้”
“ก็บอกว่าเป็นเจ้านายไง ที่ผมไปฝึกงานอ่ะ”
“แล้วเขาชอบเอ็งเรอะ”
“หืม กำนัน ทำไมถามงั้นอ่ะ”
“ก็เห็นเขาเป็นห่วงเอ็งขนาดนั้น แถมมาส่งอีก ข้าก็คิดว่าจะได้ลูกเขยเหมือนบ้านผู้ช่วยเล็กไง”
“ตลกแล้วกำนัน อย่างผมต้องเป็นผัวสิ หล่อขนาดนี้”
“เออจริง เอ็งก็หล่อเหมือนข้า ยังไงก็อย่าให้ใครกดเราได้นา เราต้องกดเขาก่อนเท่านั้น”
พ่อผมสอนดีมั้ยล่ะครับ ไอดอลจริงๆ
“ครับ ผมป่วยนะไปนอนได้ยังถามเยอะจริง”
“เออๆ ไปนอนๆ”

Rrrrrrrrrr

ใครวะเบอร์แปลกๆ พวกขายประกันรึเปล่า เดือนนี้ผมเจอหลายครั้งแล้ว ผมยังไม่มีเงินทำประกันหรอกครับ
“สวัสดีครับ ใครครับ”
[เป็นยังไงบ้าง]
อุ้ยท่านรองโทรมาจริงๆด้วย
“ครับ ก็ดีขึ้น”
[หายปวดหัวรึยังครับ]
“ยังปวดๆอยู่ครับ ยังไม่เลิกงานเหรอครับ”
[ผมกำลังกลับบ้าน]
“อ่อครับ”
[ผมไม่กวนดีกว่า นอนพักผ่อนเยอะๆนะครับ]
“ครับ”
“พอหายดีจะพาไปกินข้าวครับ”
“… เอ่อ ครับ”
“ฝันดีครับ”
อ่า ยังไงดี ท่านรองโหมดอ่อนโยนใจดี ทำให้ผมไม่คุ้นเคย รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน
ช่วงนี่ผมรู้สึกว่าท่านรองแปลกๆ โทรมาหาเช้าเย็น แล้ววันนี้อีกบอกจะมารับตอนเย็น เพราะพรุ่งนี้เป็นวันจันทร์ แล้วผมก็หายไข้แล้ว ผมก็งงๆหน่อย
“ไอ้ลูกหมาเอ็งจะกลับกี่โมง พ่อจะได้ไปส่ง”
“ไม่ต้องพ่อ เดี๋ยวท่านรองจะมารับ”
“เฮ้ยพ่อว่าท่านรองอะไรของเอ็งนี่ชักยังไงๆแล้วนา อย่าลืมที่พ่อบอก อย่าให้เขาจับกดเอาได้นา”
“อืมพ่อ เราต้องกดเขาก่อน ผมจำได้น่า”
   ถ้าวันไหนท่านรองเขาจะทำจริงๆผมคงต้องกดก่อนแหละครับ พ่อผมสอนมาดี
ตอนเย็นก็ตามนั้น ท่านรองเขาแวะมารับผมที่บ้าน ผมก็ต้องไปไง ปฏิเสธท่านเขาได้ซะที่ไหนล่ะ
“จะแวะกินอะไรก่อนมั้ย ตอนนี้ยังอยากกินหมูทอดอยู่รึเปล่า”
อยากกินสิครับ แต่ท่านรองจะเลี้ยงผมเหรอ
“ก็…อยากกินครับ”
“งั้นแวะร้านอาหารก่อนค่อยกลับ”
ผมแวะกินข้าวที่ร้านนี้ประจำ ตอนมาเที่ยวแถวๆนี้ แต่เจ้าปั๊กน้อยอาจจะเคยไปแล้ว
“เอ่อ ท่านรอง…ไม่ได้ป่วยใช่มั้ยครับ”
“ทำไมเราถามผมแบบนั้นล่ะ”
“ก็ท่านรองใจดีแปลกๆอ่ะ ปกติหน้าดุตลอด”
“หึหึ…เปล่าผมไม่ได้ป่วย แล้วไอ้ที่ผมใจดีนี่มันไม่ดีเหรอ”
“ก็ดีครับ แต่รู้สึกมันแปลกๆ เหมือนท้องอืดแล้วขี้ไม่ออกยังไงไม่รู้”
“… เปรียบเทียบแปลกๆนะเรา เอ้าลงรถ หรือต้องให้อุ้มลง?”
“…ไม่ต้องครับ”
พอถึงร้านก็รีบไล่ลง แถมจะอุ้มอีก รู้สึกว่าท่านเขามักจะหาเรื่องแต๊ะอั๋งผมบ่อยๆนะ หรือผมคิดมากไปเอง
“อยากกินอะไรสั่งเลย ผมเลี้ยงเอง”
“เอาอีกแล้ว คราวที่แล้วผมยังไม่ได้เลี้ยงคืนเลย”
“เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน แต่วันนี้ผมเลี้ยงเอง”
“…ครับๆ ผมไม่เคยขัดท่านรองได้อยู่แล้ว”
“…”
“ขอบคุณครับท่านรองที่เลี้ยงข้าวผม”
ส่งยิ้มตอแหลไปให้หน่อย เดี๋ยวจะหาว่าไม่มีมารยาท
“หึ…”
   หึคืออะไรครับ แล้วทำหน้าหล่อๆแบบนี้คืออะไร ใจผมก็หวั่นไหวเป็นนะ เดี๋ยวเผลอจับท่านเขากด จะเป็นบาปอีก
   กำลังนั่งอยู่บนรถก็มีเสียงเรียกเข้า อืม ส้มจี๊ดนี่หว่า
Rrrrrrrr
“ครับส้มจี๊ด”
[เรารบกวนหน่อยค่ะ เรามีของฝากให้บาส ตอนนี้หมอกอยู่ที่ไหนคะ]
“อ๋อผมอยู่ใกล้ๆมอแล้ว ให้ผมไปเจอที่ไหนครับ”
[ตรงเซเว่นหน้ามอก็ได้เราซื้อของอยู่ค่ะ]
“อ๋อได้ๆครับ”
แล้วผมก็วางสาย ต้องรบกวนท่านรองให้แวะส่งที่เซเว่นซักหน่อย
“เอ่อ รบกวนท่านรองไปแวะส่งผมที่เซเว่นหน้ามอหน่อยครับ”
“…”
ท่านรองเข้าโหมดเงียบอีกแล้วเหรอ แต่ก็เลี้ยวรถเข้าไปจอดให้นะ
“สนิทกันเหรอ”
“ครับ?”
“ผมถามว่าสนิทเด็กคนนั้นเหรอ”
คงถามถึงส้มจี๊ดมั้ง อืม…ก็ไม่สนิทมากนะ แต่ตอนนี้ผมกำลังเป็นพ่อสื่อครับ แต่ต้องเก็บเป็นความลับ แล้วท่านจะดุทำไมล่ะครับ ถามผมดีๆก็ได้
“อ่อ ครับ นิดหน่อยครับ”
“…”

“ขอบคุณท่านรองมากนะครับ”
“…”
เป็นอะไรอีกล่ะ ประจำเดือนไม่มาเหรอ อารมณ์ขึ้นๆลงๆ หรือเป็นวัยทอง ?

ยิ้มหน้าบานเป็นหมาเห็นเจ้าของ พอเห็นผู้หญิงระริกระรี้เชียว ไอ้ตัวแสบ หายไข้ก็ซ่าเลย มันน่าโมโหนัก
“ไอ้พล คืนนี้ไปกินเหล้ากับกูหน่อย”
[หืม อะไรของมึง ไม่เคยเห็นจะชวนกู มีแต่กูที่เป็นคนชวน]
“เออน่า เรื่องเยอะจริงมึง”
[เออๆ ให้กูไปรับมั้ย]
“ไม่ต้อง เดี๋ยวกูเข้าไปหา”
…ผมเป็นอะไร หวงเจ้าปั๊ก? บ้าน่า! เจ้าเด็กนั่นเป็นแค่เด็กน้อย ก็แค่เด็กดื้อ… กวนประสาท พูดมาก แต่…น่ารัก…ก็เท่านั้นเอง ผมจะไปหวงทำไมกัน!

จบตอนที่ 10

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ติดตามอ่านตลอดคับ :man1:

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
ท่านรองเป็นไบโพล่าเหรอคะ อารมณ์แปรปรวนจัง

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
กำนัน....ส่งดีจัง

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ชอบเรื่องนี้มาก นายเอกตลกดีครับ


                     :interest:

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1934
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
ชอบพ่อกำนัน เป็นคนสมัยใหม่ แถมแนะนำให้ลูกชายกดผู้ชายตัวใหญ่ยักษ์ด้วย
ท่านรอง มีความหึงเข้าดวงตา น่าเห็นใจนะ นานๆ จะเจอคนถูกใจ อิอิอิ
 :really2: :really2: :really2:

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 11

   หลังจากที่คุยกับส้มจี๊ดเสร็จก็รับหน้าที่เป็นไปรษณีย์แมน เหมือนไลน์แมนอ่ะครับ แต่แถวนี้ไม่มีไง เลยต้องเป็นไปรษณีย์ส่งของฝากแทนใจให้เธอ เอาไอ้เสื้อโง่ๆนี่มาให้ไอ้บาสมัน เป็นเสื้อยืดสีขาว สกรีนลายเป็ดสีเหลืองอ๋อยตัวเท่าบ้าน ตลกฉิบหาย ถ้าให้ผม ผมต้องคิดหนักแน่ว่าจะใส่ดีมั้ย
“เอ้า ของฝากจากสาว”
“ใครฝากมึงมา”
“เขาไม่ให้บอกชื่อ แต่กูรับรองว่าสวยแน่นอน”
“กูก็เห็นว่ามึงก็ชมเขาไปทั่ว”
“เฮ่ย คนนี้สวยจริงๆ”
“แล้วทำไมมึงไม่จีบเอง”
“ก็เขาไม่ชอบกู เขาชอบมึงไง กูก็เลยเป็นพ่อสื่อให้ กูอยากเห็นเพื่อนสมหวัง”
“หน้าตามึงตอนนี้ดูตอแหลมาก กูไม่ค่อยอยากเชื่อเลย”
“สัด”
“ว่าแต่มึงเถอะ เสือกป่วย กูไม่คิดว่ามึงจะป่วยเป็น กูยังงๆอยู่เลยเนี่ย”
“สัด กูก็คนป่ะวะ”
“ก็มึงไม่ธรรมดาไง ปกติคนบ้าไม่ป่วยนะเว้ย”
“ก็ป่วยไปแล้วก็แสดงว่ากูไม่ได้บ้า”
“เออๆ แล้วท่านรองนี่ยังไง ทำไมเขาถึงไปรับไปส่งมึงได้วะ”
“กูก็ไม่รู้ คงอยากจะเป็นหัวหน้างานที่ดีไง”
“ตลกอ่ะมึง ถึงเขาดูไม่ได้เป็นคนแล้งน้ำใจ แต่ก็ไม่น่าจะห่วงลูกน้องต่างแผนกขนาดนี้”
“เออน่า มึงนี่ก็เสือกสม่ำเสมอจริงๆนะ”
“เดี๋ยวกูโบก ชมซะกูคิดว่ามันเป็นเรื่องดีไปเลย”
แต่เมื่อกี๊ผมว่าท่านรองทำท่าแปลกๆอีกแล้ว ทำหน้าดุกว่าร็อตไวเลอร์ซะอีก ไม่เหมือนเป็นน้องไซสุดหล่อแล้วอ่ะ
“เออ ว่าแต่มึงเหอะ กะส้มจี๊ดเป็นไงมั่ง”
หลอกถามมันหน่อย เผื่อมีความคืบหน้า
“คือยังไง ก็ปกตินี่”
“มึงก็คุยๆกับเขาหน่อย เรียนสาขาเดียวกันก็พูดกับเขาดีๆดิวะ”
“อืม”
อืม คือ? มึงจะคุยกับเขาดีๆ ? หรือรับปากกูส่งๆ กูสงสารคนสวยเขาหรอกนะมาแอบชอบคนอย่างมึงเนี่ย
“แล้วมึงจะเอามั้ย เสื้อน้องเป็ดเหลืองอ๋อยเนี่ย”
“เออ ก็น่ารักดี”
ฮ่าๆ ไอ้บาส รสนิยมมึงนี่ประหลาดดีนะ เสื้อยืดสกรีนลายเป็ดตัวเท่าบ้าน แถมสีเหลืองอ๋อยแสบตายังว่าน่ารัก
ไอ้บาสมันก็เป็นอย่างนี้แหละครับ ใครให้อะไรก็รับ มันบอกว่ากลัวเขาเสียน้ำใจ แต่ไม่คิดอยากจะสืบต่อว่าสาวๆที่ให้ของมาเป็นใคร
“ไอ้น้องหมอกเอ็งฝึกงานมาได้กี่เดือนแล้วเนี่ย”
Sup ถามผมขณะที่ผมกำลังทำป้ายประชาสัมพันธ์งานกินเลี้ยงพนักงานที่จะจัดขึ้นเดือนหน้า ก่อนผมจบการฝึกงาน 1 อาทิตย์
“เกือบ 2 เดือนแล้วครับ Sup”
“เหรอ ทำงานเหมือนอยู่มาเป็นปีแล้วเนอะ”
แน่นอนครับผมทำงานแผนกบุคคลเกือบจะครบทุกฟังก์ชันแล้ว เหลือแค่คิดเงินเดือนเท่านั้นแล่ะครับ
“เหลือฝึกอีกเดือนเดียวอ่ะดิ แล้วฝึกเสร็จแล้วไงต่อ”
“ก็ทำรายงานส่ง แล้วก็ไม่มีอะไรแล้วครับ ผมเก็บหน่วยกิจครบแล้ว เหลือก็แต่โปรเจคฝึกงานนี่แหละครับ”
“อืม ลองไปคิดดูนะ พี่มีตำแหน่ง Officer ว่าง ถ้าสนใจก็บอกพี่”
“จริงเหรอ Sup ผมอยากทำ ขอจองไว้ก่อนนะครับ”
“ฮ่าๆ เออๆ จะจองไว้ให้”
   ผมอยากทำงานที่นี่นะ ใกล้บ้าน สวัสดิการดี หยุดเสาร์อาทิตย์ โคตรชอบอ่ะ
“Sup แล้วงานกินเลี้ยงมีกิจกรรมอะไรบ้างอ่ะครับ”
“อ๋อ ก็มีแจกของที่ระลึกพนักงาน จัดซุ้มให้ถ่ายรูปกัน คอนเสิร์ต การแสดงบนเวที แล้วก็จับของรางวัล มีแจกทองด้วยน้า”
“จริงเหรอ ผมมีสิทธิ์ได้มั้ยอ่ะ”
“แจกเฉพาะพนักงานเหอะ แต่เอ็งจะได้ของที่ระลึก เดี๋ยวพี่เก็บไว้ให้”
“อ่อครับ ก็ยังดี”
“เออ พี่มีกิจกรรมให้เด็กฝึกงานทำด้วย พรุ่งนี้บอกไอ้สองคนฝ่ายผลิตมาหาพี่หน่อย”
“Sup ไม่ไปบอกท่านรองก่อนเหรอ”
“เอ็งไปบอกให้หน่อยสิ”
“Sup ไปบอกเองเถอะครับ ช่วงนี้ท่านรองเขาอารมณ์ขึ้นๆลง เดี๋ยวก็พูดดีกับผม เดี๋ยวก็จะกัดผม ไม่รู้เป็นอะไรของเขา”
“เอ็งแหละ ช่วยไปบอกหน่อย ช่วงนี้พี่มีคดีอยู่ เมื่อวานก็โดนด่ามาเนี่ย”
“…ก็ได้ครับ”
   นี่ผมต้องบากหน้าไปขอท่านรองเขาอีกแล้วคราวนี้เขาจะอนุญาตรึเปล่า
“สวัสดีครับท่านรอง”
“…”
อืม ดูเหมือนเหตุการณ์ซ้ำๆ เกิดขึ้นอีกแล้ว ท่านเขามองหน้าผมแบบไร้อารมณ์มากอ่ะ ไม่ทักกลับด้วย น้อยใจอ่ะ
“เอ่อ…คือผม”
“มีอะไรก็รีบพูดมา เดี๋ยวผมมีประชุมต่อ”
ทำไม งอนอะไรผม เซ็งเลยอ่ะ หน้าตาท่านเขาไม่รับแขกเลย
“คือผมจะขออนุญาตให้บาสกับส้มจี๊ดไปร่วมงานแสดงในงานกินเลี้ยงครับ”
“ให้หัวหน้าคุณมาพูด ไม่ใช่ให้เด็กฝึกงานอย่างคุณมาพูดแทน”
อ๊ากก เจ็บครับ ท่านเป็นอะไรของท่านครับ โกรธใครมาแล้วมาพานใส่ผมรึไง
“ขอโทษครับท่านรอง มันก็ใช่นะครับ ผมก็เป็นแค่เด็กฝึกงานไม่ได้สำคัญขนาดนั้น ผมขอตัวครับ”
เออ ผมมันก็ลืมคิดไป ไม่ได้เป็นคนสำคัญขนาดนั้น หลงตัวเองคิดว่าเขาพูดด้วยก็เอาใหญ่ น้อยใจจังเลยครับ แงๆ อยากร้องไห้
“…เดี๋ยวสิ ! หมอก”
ไม่ทันแล้ว เจ้าปั๊กน้อยวิ่งหนีไปแล้ว นี่ผมเป็นคนที่ไม่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวขนาดนี้เลย โกรธเจ้าปั๊กน้อยเรื่องที่เขาไประริกระรี้กับผู้หญิงแล้วเอามาพานใส่น้อง มาสำนึกได้ก็ตอนนี้ แล้วผมก็ไปง้อไม่ทันแล้ว เพราะมีประชุมที่สำคัญต่อ
“เฮ้ยเป็นอะไรไอ้น้องหมอก ตาแดงๆ ไม่สบายอีกแล้วเหรอ”
“เปล่าครับ ท่านรองเขาให้ Sup ไปคุยเองครับ”
“… ไอ้พี่เมฆ เป็นบ้าอะไรอีกแล้ววะ”
Sup บ่นอะไรซักอย่างแต่ผมไม่ได้ยิน รู้สึกอยากร้องไห้มาก แต่ต้องฮึบไว้ เรื่องอะไรผมจะยอมแพ้ ต่อไปผมก็จะไม่ทัก ไม่สนใจท่านรองอีกต่อไป หึ! คอยดูเถอะ
“นี่พี่ไปทำอะไรน้องมันรึเปล่า ดูมันตาแดงๆเหมือนจะร้องไห้อยู่แล้ว”
หลังจากผมประชุมเสร็จ ก็พบว่าเกือบหกโมงเย็นแล้ว อยากจะไปคุยกับเจ้าปั๊กน้อยให้เข้าใจ แต่น้องก็กลับไปแล้ว ก็เลยต้องมานั่งทำหน้าเป็นหมาหงอยซะเอง
“เปล่า ก็อารมณ์เสียใส่น้องนิดหน่อย แล้วเรามีอะไร”
“ก็สงสารน้อง เห็นทำหน้าเหมือนหมาหงอยอีกแล้ว”
ผมต่างหากที่ทำหน้าเหมือนหมาหงอย
“แต่จะว่าไปพี่ก็ทำหน้าเหมือนหมาหงอยเหมือนกันนะ อาการหนัก มายด์ไม่เคยเห็นพี่เป็นแบบนี้เลย”
“…”
นั่นสินะ ผมก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลย อยากจะไปง้อน้องใจจะขาด ซึ่งผมก็ไม่เคยอยากจะง้อใครเลยนะ
“ไม่โทรหาน้องมันล่ะ”
“โทรแล้ว ไม่รับ ตอนนี้ปิดเครื่องหนีไปแล้ว”
“… ไอ้น้องหมอกนี่มันแน่จริงๆ ทำพี่เมฆหน้าหงอยได้”
“…”
ท่านรองโทรมาหลายครั้ง ผมไม่รับเลย ตอนนี้ปิดเครื่องหนีไปเลยครับ นอนดีกว่า
“เป็นอะไรมึงหน้าบูดเป็นตูดอีกแล้ว”
“ตูดอะไรจะดูดีขนาดนี้”
“เออ แล้วมึงเป็นอะไร”
“เปล่า ไม่เสือกดิ”
“สัด กูเป็นห่วงหรอก เห็นกินข้าวไม่หมด”
“เฮ้ย! ไอ้บาส กูซาบซึ้งมากอ่ะ”
ผมพูดจริงครับ ปกติไอ้นี่มันปากหนัก ไม่ค่อยพูดออกมาก แต่ก็พอรู้ว่ามันห่วงผมจริงๆ
“กูห่วงหมาที่บ้านมึงมันกำพร้าเจ้าของหรอก”
“สัด กูงอนท่านรองอยู่ อย่าให้กูงอนมึงอีกคน”
“ก็ดีดิงอนกู หูกูนี่คงโล่ง แล้วมึงไปงอนอะไรท่านรองเขา ช่างกล้าเนอะ”
เออเนอะ ไอ้บาสมันก็พูดถูก ไม่ได้เป็นอะไรกันจะไปงอนเขาได้ไง แต่ผมงอนอ่ะ งอนไม่รู้สาเหตุแต่ก็อยากจะงอนอ่ะ
“ไม่รู้ แต่กูงอน ช่างกูเถอะน่า ขี้เสือกไม่หายนะมึง”
“เออ สัด กูไม่ยุ่งเรื่องอของมึงแล้ว”
   เออดี ตอนนี้ผมไม่อยากพูดกับใครเลย วันนี้ก็กินข้าวเย็นน้อย ปกติกิน 2 กล่อง วันนี้ก็เหลือกล่องเดียว เฮ้อ เดี๋ยวก็คงผอม ดีนะพรุ่งนี้วันศุกร์ที่ผมต้องเข้ามอไปพบอาจารย์ที่ปรึกษา ไม่อยากเข้าโรงงานเลย
“วันนี้หมอกไม่มาเหรอ”
[อ๋อวันนี้น้องเข้ามอค่ะ อย่าบอกนะว่าน้องยังไม่รับสายพี่อีกอ่ะ]
ช่วงพักกลางผมโทรหามายด์เพื่อถามเรื่องเจ้าปั๊กน้อย วันนี้น้องยังไม่ยอมรับสายผมเลย
“อืม ยังไม่รับ ดื้อจริงๆ”
[แล้วพี่ไปพูดอะไรล่ะ เรื่องนี้พี่เป็นคนผิดนะ]
“…รู้จักหอเขาไม่ใช่เหรอ ไม่ลองไปดูล่ะ”
“…อืม ก็คงต้องอย่างนั้นแหละ”
แต่จะให้บุกไปที่หอเขา โดยที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน มันก็ยังไงอยู่นา หรือจะรอคุยวันจันทร์ดีนะ
“เชี่ยหมอก มึงรับโทรศัพท์ดิ หนวกหูฉิบหาย”
ท่านรองครับ โทรมาหลายสายแล้ว ผมไม่รับหรอก ปล่อยให้มันดังต่อไปครับ ผมไม่ปิดเครื่องด้วย หยิ่งครับ บอกเลยหล่อเลือกได้
“ไม่รับ กูจะปล่อยให้ดังแม่งอย่างนั้นแหละ”
“มึงจะงอนอะไรนักหนา น่ารักตายห่า”
“เออ กูก็ไม่ได้อยากให้มึงชมกูหรอก มีคนชมว่ากูน่ารักเยอะแยะพอแล้ว”
เออ ทั้ง Sup ทั้ง พี่น้ำฝน ทั้งส้มจี๊ด คนสวยๆทั้งนั้นที่ชมกูอ่ะ
“หลงตัวเองนะมึง ทำเป็นหยิ่งไปเหอะ ระวังน้ำตาจะเช็ดหัวเข่า”
“โห ไอ้บาส มึงนี่รุ่นไหนวะเนี่ย ยังใช้คำพูดแบบนี้อยู่ โบราณฉิบหาย”
“เดี๋ยวกูออกไปซื้อข้าว มึงจะเอาอะไรรึเปล่า”
“ไม่อ่ะ ไม่อยากกิน”
“ไอ้หมอก กูว่ามึงถูกผีเข้าแล้วว่ะ ไปวัดมั้ย กูพาไป”
“สัด อย่ามายุ่งกับกู มึงจะไปไหนก็ไป”
“เออๆ จะเอาอะไรก็ไลน์มา”
ตอนนี้ผมไม่ค่อยอยากกินอะไรเลย รู้สึกมันตื้อๆ เป็นอะไรก็ไม่รู้
Rrrrrrrrr
ไอ้บาสมันโทรมาทำไม ลืมใส่กางเกงในไปรึไง
“มีไรมึง”
[ลงมาข้างล่างหน่อยมึง]
“ไปทำไม”
[เหอะน่า เร็วๆ]
‘ตื๊ดดดด’
สัด วางสายไปแล้ว หรือจะให้ผมเอากางเกงในลงไปให้มัน แล้วไม่บอกกูวะ
ผมก็ต้องเดินด๊อกแด๊กลงไปหามันสิ
“…”
คนที่คุณก็รู้ว่าใครมาครับ ท่านรอง ! มาทำไมวะ หรือผมจะใส่เกียร์หมาวิ่งหนีขึ้นห้องไปเลย ไม่อยากเจออ่ะ
แกเดินย่างสามขุมมาแล้ว ทำหน้าเหมือนจะกระโดดงับคอผมแล้วววว ช่วยด้วย!
“ปั๊กน้อย…ทำไมไม่รับสายผมเลย”
เปลี่ยนโหมด มาทำหน้าพระเอกซีรีย์เวลาโดนนางเอกบอกเลิกอีก ผมเริ่มสงสารนิดๆ แต่ผมไม่ได้ชื่อปั๊กนะครับท่านรอง
“…”
“หมอก…”
“ท่านรองมีอะไรครับ ผมไม่ค่อยว่าง”
กำลังหายใจออยู่ ตอบดังไม่ได้เดี๋ยวโดนตบ
“หมอก… คุยกับผมหน่อย”
“แล้วท่านรองมีอะไรล่ะครับ ถ้าไม่มีผมจะได้ไป”
เออ ดูดิจะง้อผมอีท่าไหน คนอย่างท่านรองอ่ะ
“ขอร้อง คุยกับผมหน่อย ขึ้นรถ”
“…”
จะให้ผมไปไหนอ่ะ ใส่เสื้อยืดสีตุ่นๆคอย้วยๆ กางเกงบอลสีแดงแรงฤทธิ์ คีบอีแตะ จะพาผมไปประจานที่ไหนครับท่าน
“ให้ผมได้อธิบายก่อน”
“…ก็ได้ครับ”
เริ่มทำหน้าเหมือนน้องไซเห็นอาหารเม็ดแล้วปวดฝันกินไม่ได้เลยอ่ะ น่าสงสาร ผมเลยใจอ่อน ไปด้วยก็ได้วะ
อ่อ ท่านรองพาผมมาที่สวนสาธรณะที่เจอกันคราวก่อน จะพาผมมาฆ่ายัดท่อรึเปล่าเนี่ย
“มีอะไรครับ ท่านรองรีบๆพูดเหอะ”
จริงๆผมก็หายโกรธท่านเขาแล้วนะ ท่านรองเขาอุตส่าห์ลดตัวมาง้อผมซึ่งเป็นแค่เด็กน้อย
“ผมขอโทษ เรื่องที่เสียงดังใส่ แล้วก็เรื่องที่พูดว่า…คุณเป็นแค่เด็กฝึกงาน”
“…มันก็เป็นเรื่องจริงนี่ครับ ผมอาจจะหลงตัวเองไปหน่อยที่ท่านรองยอมมาสนิทด้วย เลยแสดงกิริยาที่ไม่ดีไป”
ฮ่าๆ เริ่มขำ ท่านรองเวลาทำหน้สเหมือนหมาหงอยแล้วน่าสงสารมากอ่ะ แต่ทำไมผมขำ ?
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ คือผม…ไม่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวน่ะ”
เรื่องงานกับส่วนตัว? อ๋อไปโกรธใครมาก็ไม่รู้แต่เอามาลงที่ผม มันน่างอนมั้ยล่ะครับ
“ครับ ผมไม่ได้โกรธอะไรหรอก ผมก็เข้าใจ บางทีมันก็มีบ้าง”
ท่านรองเขาก็คนอ่ะนะ ไม่ใช่เทพ ก็ย่อมมีโกรธชาวบ้านเขาบ้างแหละ
“คุณ…หายโกรธผมแล้วเหรอ”
ว้ายๆไซบีเรียนหายปวดฟันแล้ว
“ครับ ดีกันครับ”
ผมยื่นนิ้วก้อยไปขอคืนดี อุ้ยเขิน เหมือนเด็กอนุบาลหมีน้อยเลยอ่ะ
“ครับ”
ท่านรองก็ยอมยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวด้วย ไม่อายเลยเนอะ อายุ 30 แล้วยังทำไปได้
“ท่านรองเวลายิ้มแล้วดูหล่อมากเลยนะครับ ทำไมไม่ยิ้มบ่อยๆ”
“…เหรอ ผมเป็นอย่างนั้นเหรอ”
“ครับ แต่ชอบทำหน้าดุทุกวัน”
“อืม ตอนมาทำงานใหม่ๆ ผมก็ปกตินี่แหละ แต่ลูกน้องไม่ค่อยเคารพเท่าไร อาจะเพราะว่าอายุน้อยมั้ง”
ท่านเขาก็รู้นะว่าท่านไม่ค่อยปกติเท่าไร
“อ่อครับ ผมเห็นลูกน้องท่านรองมีดูแล้วน่าจะอายุมากกว่าท่านรองหลายคน”
“ใช่ แล้วผมก็ต้องคีพลุคเพื่อให้งานมันสมูทขึ้น ทำไปเรื่อยๆ มันก็เลยชิน”
“นั่นสินะครับ ท่านรองเลยทำหน้าดุเป็นอย่างเดียว”
“…ก็คงอย่างนั้น”
“ผมหิวแล้ว ท่านรองเลี้ยงผัดไทยผมหน่อยสิครับ”
พอหายงอน ความหิวก็กำเริบ ไม่น่าทำเก่งกินข้าวกลางวันน้อยเล้ยยยย
“หืม ได้สิ ร้านไหนล่ะ”
“จำร้านที่เคยเข้าใจผิดท่านองว่าจะแย่งผัดไทยผมได้มั้ยครับ”
“อ๋อ ได้สิ อยู่หน้าเซเว่น ผมก็เคยซื้อบ่อยนะ”
“แล้วท่านรองจำวันที่จับโจรกระชากกระเป๋าได้มั้ยครับ”
“อืม ผมจำได้ วันนั้นผมมีประชุมต่อเลยรีบ”
“ครับๆ ท่านรองโคตรเท่เลย เตะก้านคอไอ้โจรคนนั้นล้ม แล้วตำรวจก็มาทีหลัง”
“อืม นั่นคงเป็นครั้งแรกที่เราเจอกัน”
“ท่านรองจำผมได้เหรอ”
“จำได้สิ ผมเห็นคุณวิ่งหน้าตั้งมาแต่ไกลเลยนะ”
“ผมว่ามันต้องตลกแน่เลย รองเท้าแตะผมขาดเลยนะวันนั้นอ่ะ”
“อืม ตลกแต่น่ารักดี”
“อะไรนะครับผมฟังไม่ถนัด เสียงรถดังกลบเสียงท่านรองเลย”
“เปล่า…ผมว่าตลกดี”
“…ท่านรองไม่ต้องพูดความจริงก็ได้ครับ”
เดี๋ยวผมก็งอนอีกรอบหรอก แต่คราวนี้ผมจะไม่อดข้าวแล้วนะ
“ป่ะ ไปกินผัดไทยกัน ผมเลี้ยง 2 ห่อเลย”
“ขอบคุณครับ ท่านรอง”
อืมม รู้สึกสบายใจมากเลยนะตอนนี้ รู้สึกเหมือนท้องผูกแล้วขี้ออก อา…โล่ง อิอิ
“ขอบคุณที่เลี้ยงผัดไทยแล้วก็มาส่งครับ”
“ครับ เดินดีๆล่ะ ระวังตกท่อดั้งหัก”
“…ครับท่านรองก็ระวังจะสะดุดก้อนหินหกล้มฟันหักนะครับ”
“…ครับ”
ผมยิ้มหน้าบานได้อีกครั้ง หลังจากทำหน้าเป็นหมาหงอยมาหลายวัน เคลียร์กับเจ้าปั๊กน้อยเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ได้บอกสาเหตุที่แท้จริงกับน้องไป ผมยังสับสนต่างหาก ว่าคิดกับน้องแค่คนที่สนิทมากๆ หรือคิดมากกว่าน้องกันแน่ แต่หลังจากวันนี้ผมชักจะเอนเอียงไปทางอย่างหลังมากกว่าครับ

จบตอนที่ 11

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด