###ท่านรองจอมโหด VS เด็กฝึกงานจอมเฮี้ยว### ตอนที่ 29 14/12/2020
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ###ท่านรองจอมโหด VS เด็กฝึกงานจอมเฮี้ยว### ตอนที่ 29 14/12/2020  (อ่าน 11699 ครั้ง)

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
ของขวัญวันเกิดน่าจะไม่ถูกใจเท่าบทลงโทษสินะพี่เมฆ   :laugh:

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 447
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 167
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
วั๊ยยยยยยยย

กำนันรู้แร้วววว ว่าได้ลูกเขย

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5398
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 27

เจ้าปั๊กน้อยย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านกับผมได้หลายเดือนแล้ว ชีวิตที่เคยเรียบง่ายและเงียบเหงาของผมก็เปลี่ยนไป ทุกวันมีแต่ความบันเทิง อย่างเมื่อเดือนที่แล้วที่เป็นวันเกิดผม น้องจัดเซอไพรส์จนผมเกือบไปไม่เป็นเลย แต่มันเป็นวันที่ผมจะจำไปจนวันตาย แต่ก่อนผมไม่เคยคิดจะสนใจวันเกิดตัวเอง แต่วันเกิดปีนี้กลายเป็นวันที่อยากให้มีบ่อยๆซะแล้ว
“ปั๊กน้อย ต้นเดือนหน้าลางานซักวันนะพี่จะพาไปเที่ยว”
“จริงเหรอครับ ที่ไหนครับ?”
“ปั๊กอยากไปที่ไหนหล่ะครับ?”
เอาใจเมียเป็นหน้าที่ของพ่อบ้านใจกล้าที่ดีครับ
“ให้ผมเลือกได้เหรอครับ”
“แล้วแต่เราเลย”
ต้นเดือนหน้าหรือมันก็คืออาทิตย์หน้านี่แหละผมว่าจะพาเจ้าปั๊กน้อยไปเที่ยวกัน ว่าจะค้างคืนซัก 2 คืน อาจจะไปนอนกางเต็นท์ดูดาวหรอไปเดินป่ากันก็ดีเหมือนกัน ผมก็ไม่ได้หยุดพักผ่อนมานานเท่าไรแล้วนะ
“ไปรีสอร์ทที่เราเคยไปเอาท์ติ้งกันครับ คราวก่อนไม่ได้เที่ยวเลยมีแต่กิจกรรม”
“…ใกล้ไปมั้ย ไม่อยากไปไกลๆเหรอครับ?”
“ไม่ครับ มันเสียเวลาเดินทาง แต่หรือว่าพี่เมฆไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรครับ”
“ไปสิ พี่อะไรก็ได้อยู่แล้วครับ”
“ครับ”
น้องยิ้มหน้าบาน ดีใจกับไอ้เรื่องง่ายๆแบบนี้เอง มักน้อยจังจริงๆ ถ้าน้องบอกว่าอยากไปญี่ปุ่นหรือเกาหลี ผมนี่จะรีบพาไปทำพาสปอร์ตเลยครับ
“ปั๊ก…”
ผมเดินเข้าไปสวมกอดเจ้าปั๊กน้อยน่ารัก น้องตกใจเล็กน้อยที่อยู่ดีๆผมก็เข้าไปกอด ก็เห็นคนน่ารักก็อยากกอดเป็นธรรมดาแหละครับ
“อุ้ย…พี่เมฆทำอะไรครับ? ยังเช้าอยู่เลยแต่…เข้าไปในห้องมั้ยครับ”
น้องหันมาทำตาใสใส่ บทน่ารักก็น่ารักเกินบทจะแสบก็โคตรแสบเลย
“พี่แค่…อยากกอดเฉยๆครับ”
“ว้า! เสียดายจังครับ”
หน้าตาซื่อใสเปลี่ยนเป็นทำหน้าตาทะเล้นๆ ยั่วเก่งจริงๆ
“เอาไว้คืนนี้ก่อนดีกว่าครับ…”
ผมกระซิบที่ข้างหูเจ้าปั๊กน้อย ทำเอาน้องเขินจนหูแดงหน้าแดง แต่ก็น่ารักไปอีกแบบ เอาเข้าจริงๆถึงน้องจะดูกล้าหาญขนาดไหน แต่พอถึงเวลาจริงๆกลับกลายเป็นเจ้าปั๊กน้อยไร้เดียงสาตลอด
“Sup เดือนหน้าผมขอลางาน 1 วันนะครับ”
“หืม? เดือนหน้าก็จะลางานแล้วเหรอวะ! เพิ่งพ้นโปรมาเอง”
“ม…ไม่ได้เหรอครับ”
“ได้ดิ แล้วจะไปไหนอ่ะ”
“อ่อ…พี่เมฆจะพาไปเที่ยวครับ”
“จริงดิ? ไม่น่าเชื่อว่าพี่เมฆจะลงทุน ตั้งกะอยู่มาแทบจะไม่ลางานเลย ปีที่แล้วก็โดนตัดวันลา”
“จริงเหรอครับ?”
สวัสดีครับหลังจากได้พูดคุยกับพี่เมฆสุดหล่อและเซ็กซี่ที่สุดในโลกไปแล้วก็มาคุยกับผมคนที่หน้าตาดีลีลาเด็ดกันบ้าง วันนี้ผมก็จะดี๊ด๊าบ้าบอเป็นพิเศษ เพราะอะไรเหรอครับ?  ก็เพราะว่าเดือนหน้าจะได้ไปฮันนีมูนกับผัวน่ะสิครับ! อยู่กันมาได้หลายเดือนจนผมพ้นโปรไปเมื่อต้นเดือนนี้เอง ก็จะได้ใช้สิทธิลากับเขามั่งแล้ว
แต่ผมก็เลือกที่เที่ยวไม่ไกลหรอกครับ กลัวผัวขับรถเหนื่อยก็เลยเที่ยวมันใกล้ๆนี่แหละ คราวที่ไปเอาท์ติ้งที่รีสอร์ท ผมว่าบรรยากาศมันดีมากอ่ะ เหมาะสำหรับคู่รักจู๋จี๋กันเป็นพิเศษ ผมลองนึกภาพตอนนอนกอดกับพี่เขาท่ามกลางธรรมชาติป่าเขาและยุงบิน มันเป็นอะไรที่โคตรฟินแล้วก็โรแมนติกมากครับ ลองนึกภาพดูนะครับว่าพอตื่นขึ้นมาก็พบว่านอนกอดอยู่กับหน้าอกอุ่นๆล่ำๆซิกแพคแข็งๆ วีเชฟที่มีผ้าห่มปิดอยู่หมิ่นเหม่ มันเป็นอะไรที่ทำให้เลือดกำเดาผมเกือบพุ่งทุกทีเลย คิดแล้วก็จั๊กจี้หัวใจ ให้ตายสิไม่คิดว่าผมจะโรคจิตได้ขนาดนี้เลย
“ไอ้น้องหมอกเอ็งเก็บอาการหน่อย หน้าโรคจิตมากอ่ะ ไม่ใช่ว่าเลือดกำเดาจะไปแล้วเหรอน่ะ?”
“แหม Sup ก็ว่าไป”
เห็นผมหน้าอย่างนี้ผมก็อายเป็นนะครับ ฉลาดกว่าเจ้าปั๊กน้อยที่บ้านก็ Sup นี่แหละครับ Sup เป็นผู้ช่วยที่ดีมาก วันเกิดพี่เมฆคราวก่อน ก็ได้ Sup นี่แหละที่ช่วยจนตอนนี้ผมคิดว่าพี่เมฆเขาไปไหนไม่รอดเพราะเสน่ห์ของผมล้วนๆเลย แต่ก็อีกนั่นแหละ คนเรามันจะหยุดแค่ตรงนี้ไม่ได้ครับ มันต้องคอยบริหารกันบ่อยๆไอ้เจ้าเสน่ห์ที่ว่าเนี่ย
“Sup มีอะไรแนะนำดีๆมั้ยครับ?”
“มีสิ!ถามได้ คืองี้…”
“อ่อครับๆ”
   หลังจากบอกเจ้าปั๊กน้อยเรื่องจะพาไปเที่ยว ก็ดูน้องอารมณดีเป็นพิเศษ ทำงานมาจนพ้นโปรก็อยากให้รางวัลกับน้องบ้าง แต่จะรอให้น้องคอยเทคแคร์ตลอดก็คงไม่ดี น้องอาจจะมองว่าผมไม่สนใจแล้วก็เห็นแก่ตัวก็เป็นได้
“ไอ้พลกูปรึกษาหน่อยดิว!ะ”
“เรื่องงานในแผนกมึงกูไม่รู้เรื่องด้วยหรอกนะ”
“…ไม่ใช่! ฟังกูก่อน”
“อ้าวเหรอ? เห็นชอบถามกูเรื่องงานกูก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องงานมึงซักเท่าไร”
“คืองี้ เดือนหน้ากูจะพาเจ้าปั๊กน้อยไปเที่ยว”
“อืม…แล้ว?”
“คือ…แบบว่า…”
“อะไรของมึงอ้ำๆอึ้งๆ ผิดปกติ”
“ก็…กู…จะทำไงให้น้องมัน…ชอบ…แบบประทับใจอ่ะ”
“อะไรวะ? กูงง”
“ก็คือ…ไปเที่ยวไง…เหมือนฮันนีมูนอ่ะ”
“อ๋อ คือมึงจะถามว่าจะทำยังไงให้น้องมันติดใจมึงว่างั่นเหอะ?”
“…”
“อยากให้เมียรักเมียหลงว่างั้น?”
“เออ!”
“เห็นอ้ำอึ้งอยู่นาน ทำไมผู้จัดการแผนกผลิตมันกากจังวะ?”
“สัด…ลีลาอยู่นั่น พูดมา”
“มึงเหอะลีลา!”
หลังจากได้ปรึกษาไอ้พลคนกากกว่าแล้ว มันก็ให้คำปรึกษาที่เป็นประโยชน์ (รึเปล่า?) มา ผมไม่แน่ใจว่าเจ้าปั๊กน้อยจะชอบรึเปล่า…แต่จะว่าไปผมจะกล้าทำรึเปล่านี่สิปัญญาใหญ่กว่า
   ปฏิบัติการลับพิชิตใจเมียของผมก็เริ่มขึ้นโดยการโทรไปรีสอร์ทเพื่อจองห้องพักเอาแบบส่วนตัวสุดๆ มีสระว่ายน้ำส่วนตัวแล้วยังนอนดูดาวผ่านเพดานกระจกได้ด้วย เจ้ปั๊กน้อยน่าจะชอบ
“พี่เมฆคือพรุ่งนี้…”
“ครับ?”
พรุ่งนี้วันเสาร์หรือว่าน้องอยากจะออกไปเที่ยว ถ้าน้องอยากไปผมพาไปแน่นอน เอาใจเมียสุดๆ
“คือกำนันจะมาหา…แล้วก็จะค้างด้วย…ได้มั้ยครับ?”
“ได้สิครับ จะให้พี่ไปรับมั้ย?”
“เอ่อ…ไม่ต้องครับเดี๋ยวกำนันมาเอง”
“ครับ แล้วกำนันชอบกินอะไร? เดี๋ยวพี่จะได้จองร้านไว้ก่อน ไปที่โรงแรมมั้ย? เหมือนที่ปั๊กเคยไป”
“…อย่าดีกว่าครับ พ่อไม่ค่อยชอบคนเยอะๆ”
“อ่อ งั้นไปร้าน xxx ดีมั้ยครับ?”
“ดีครับ ขอบคุณครับ”
“ไม่เป็นไรครับ พ่อปั๊กก็เหมือนพ่อพี่แหละ”
ผมลูบหัวเจ้าปั๊กน้อยอย่างรักไคร่ ดูน้องเกร็งๆ คงจะเกรงใจ น้องเคยบอกว่าพ่อจะมาเยี่ยม ไอ้ผมก็รอว่าพ่อตาจะมาวันไหน จะได้เตรียมตัวต้อนรับ
‘หงิงๆ’
เสียงเจ้าหมาปั๊กร้องหงิงๆอยู่หน้าบ้านพร้อมกับเสียงออดดัง กำนันคงมาถึงแล้ว
“สวัสดีครับกำนัน”
“สวัสดีผู้จัดการ ผมมารบกวนรึเปล่าเนี่ย?”
“ไม่เลยครับ เชิญกำนันในบ้านก่อนครับ”
และแล้วพ่อตาก็มาที่บ้าน เจ้าปั๊กน้อยอาบน้ำอยู่เลยเป็นหน้าที่ผมที่ออกมาเปิดประตูต้อนรับ กำนันไม่ได้น่ากลัวเหมือนนหน้าตานะครับ แต่ผมก็แอบหวั่นๆว่าแกอาจจะพกปืนติดมาด้วยรีเปล่า เขาว่ากันว่าพวกผู้ใหญ่บ้านกำนันมักมีปืนลูกซองติดบ้านประจำ
“เจ้านี่น่ารักดี ชื่ออะไรเหรอผู้จัดการ?”
“ปั๊กครับ”
“เข้าใจตั้งชื่อนะ หมาพันธุ์ปั๊กชื่อปั๊ก”
ประชดเหรอครับพ่อตา? พูดอย่างนี้เอาลูกซองมายิงผมเลยดีกว่า
“เชิญกำนันนั่งตามสบายนะครับ น้องกำลังอาบน้ำเดี่ยวก็ลงมา”
“นี่มันกลางวันแสกๆทำไมไอ้ลูกหมามันต้องอาบน้ำด้วย?”
“…”
ที่ถามนี่ต้องการคำตอบแบบไหนครับ? จะให้บอกว่าผมทำอะไรน้อง จนน้องต้องไปอาบน้ำอย่างนั้นเหรอครับ? ผมเปล่านะครับ…ยังไม่ได้ทำอะไรเลย…สำหรับเช้านี้นะครับ
“มันร้อนน่ะกำนัน ผมก็เลยไปอาบน้ำ”
“…เหรอ? พ่อยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”
“…แล้วกำนันกินข้าวกลางวันยังหิวมั้ย?”
“พ่อกินมาแล้ว”
“ตอนเย็นเดี๋ยวพี่เมฆเขาจะพาไปกินข้าวข้างนอกนะ”
“แล้วผู้จัดการเป็นยังไงมั่งได้ข่าวว่าเลื่อนขั้น?”
“ครับ…งานก็จะยุ่งๆหน่อย แต่ก็สนุกดีครับ”
“อืม…แล้วผู้จัดการไม่นั่งเหรอ เห็นยืนอยู่นั่นหรือว่าจะเป็นฤทธิ์สีดวง?”
“…”
“กำนัน! ทำไมว่างั่นอ่ะ?ไปว่าพี่เมฆได้ไงอ่ะ?พี่เมฆไม่ได้เป็นซักหน่อยก็ผมเห็นอยู่!”
“…ไอ้ลูกหมาเอ็งไม่ต้องพูด…ก็ได้”
ผมนั่งลงห่างพอสมควร กลัวแกจะกระโดดกัดหูเอา นึกถึงตอนเจอเจ้าปั๊กใหม่ๆก็คล้ายอย่างนี้แหละครับ กวนประสาทหน่อยๆทำเอาผมไมเกรนขึ้นอยู่เหมือนกัน
“แล้วผู้จัดการไม่ไปไหนเหรอวันนี้?”
“ปกติผมก็ไม่ไปไหนครับ แล้วผมก็ได้ยินว่ากำนันจะมา ผมว่ากำนันอย่าเรียกผมว่าผู้จัดการดีกว่านะครับเรียกผมเมฆก็ได้”
“เออจริง ผมก็ว่ามันยาวไป งั้นผมเรียก ’ลูกเขย’ ก็แล้วกัน”
“…ก็แล้วแต่กำนันเลยครับ”
เอาที่สบายใจครับ ไอ้ผมก็ไม่กล้าขัดหรอก เกลัวเขาจะเอาลูกชายคืน
“บ้านช่องเงียบดีนะ”
“ครับ…เดี๋ยวผมไปเตรียมน้ำมาให้ครับ”
 “ไม่ต้องเกรงใจหรอก ไอ้ลูกเขย”
ครับ ไอ้ลูกหมากับไอ้ลูกเขย…ทำไปทำมาตำแหน่งนี้มันคล้ายจะเหมือนหมาเหมือนกันนะครับ เพราะว่าไอ้ลูกเขยเป็นผัวของไอ้ลูกหมา…บันเทิงดีครับพ่อลูกคู่นี้
ตกตอนเย็นผมก็พอสองพ่อลูกไปกินข้าวข้างนอก ดูเจ้าปั๊กน้อยจะดีใจเป็นพิเศษคงคิดถึงพ่อเขา เห็นน้องร่าเริงผมก็ดีใจครับ ข้าวมื้อนี้ถ้าหมดเป็นหมื่นผมก็ยอม สายเปย์ที่แท้จริงเลยผม
“ไอ้ลูกเขยไม่เห็นต้องพามาเลี้ยงข้าวแพงๆแบบนี้เลย”
จะเรียกผมแบบนั้นจริงๆเหรอครับ?…แต่ก็เอาเถอะผมยอมหมดแหละ
“ผมยินดีครับ วันหลังถ้ากำนันจะมาบอกผมก็ได้ ผมจะได้ไปรับ”
“ไม่ต้องหรอก วันหลังก็พาไอ้ลูกหมาไปหาที่บ้านบ้างก็แล้วกัน”
“แต่อาทิตย์หน้าไม่ได้นะกำนัน”
“ทำไมล่ะ?”
“ผมจะไปเที่ยวกัน”
“เหรอ? เออเที่ยวให้สนุกก็แล้วกัน”
เมื่อถึงกลับบ้านก็แยกย้ายกัน ผมเตรียมห้องให้กำนันนอนเป็นห้องว่างข้างๆห้องนอนผมกับเจ้าปั๊ก แต่เจ้าปั๊กน้อยก็เดินเข้ามาบอกในห้องนอนว่าคืนนี้จะนอนกับพ่อ ผมก็เลยต้องนอนกอดหมอนข้างคนเดียวไป
“พี่เมฆดูง่วงๆ นอนไม่พอเหรอครับ?”
“อืม…พี่นอนไม่ค่อยหลับครับ”
คงเพราะไม่มีเจ้าปั๊กน้อยนอนข้างเมื่อคืนผมเลยนอนไม่ค่อยหลับ
“น่าสงสารจังครับ”
น้องเดินเข้ามากอดที่เอว จากที่ง่วงๆตอนนี้ตาสว่างเลย ผมกอดตอบน้อง เรายืนกอดกันกลมอยู่ที่หน้าห้องนอนผม
“อะแฮ่ม!”
“อุ่ย!กำนัน…”
เราหันไปมอง ก็เห็นกำนันยืนทำหน้าโหดอยู่หน้าห้องข้างๆ ผมลืมสนิทว่าแกยังไม่ได้กลับ เช้านี้ผมอาจจะได้กินลูกตะกั่วเป็นอาหารเช้าแทนก็ได้ใครจะรู้
หลังจากนั้นเราก็มารวมตัวกันที่โต๊ะอาหาร เช้านี้ผมทำอาหารเช้าง่ายๆ เป็นข้าวต้มหมู ตอนกลางวันค่อยแสดงฝีมือทำกับข้าวให้พ่อตาได้ชิม จะได้รู้ว่าลูกเขยนี่เทพขนาดไหน!
“เดี่ยวพ่อจะกลับเลยนะไอ้ลูกหมา”
“อ้าวกำนัน! ทำไมรีบอ่? เย็นๆค่อยกลับดิ”
“นั่นสิครับ นี่ยังเช้าอยู่เลย”
“ไม่ดีกว่า ฝากไอ้ห้าตัวนั่นไว้กับข้างบ้าน เดี๋ยวมันจะวุ่นวายเอาเดี๋ยวว่าจะกลับเลย”
“งั้นเดี๋ยวกลับจากเที่ยว ผมไปหานะ”
เจ้าปั๊กน้อยทำหน้าเศร้าสร้อยเป็นเจ้าปั๊กหมาหงอย ดูแล้วก็น่าสงสาร อยากจะกอดปลอดน้องจังเลยครับ
พอกำนันจะกลับสองพ่อลูกนั่นก็ยืนกอดกันกลมอยู่หน้าบ้าน
“ผมฝากไอ้ลูกหมาด้วยนะไอ้ลูกเขย อย่าทำมันเสียใจนะ ไม่งั้นผมยิงไส้แตกแน่!”
“ครับ…ผมจะดูแลน้องให้ดีที่สุดครับ”
หลังจากกำนันขับรถออกไปเจ้าปั๊กน้อยก็เดินเข้าบ้านมาอย่างหงอยๆ
“วันหยุดหลังจากกลับจากเที่ยวแล้วพี่จะพากลับบ้านนะ”
“ครับ…ขอบคุณพี่เมฆนะครับ อย่าไปถือสาอะไรกำนันแกเลย แกก็เป็นแบบนั้นแหละ จริงๆแล้วแกไม่มีอะไรหรอก”
“แล้วกำนันมีปืนลูกซองจริงมั้ยครับ?”
“อ๋อ!จริงครับผมเห็นอยู่ในห้องนอนแก แต่เมฆไม่ต้องกลัวหรอกครับกระสุนปืนแกมีไม่เยอะหรอก”
“…ครับ”
นัดเดียวก็ถึงตายได้ครับเจ้าปั๊กน้อย ปลอบใจผมได้น่ารักจริงๆเมียใครวะ?? เห็นทีสมาคมพ่อบ้านใจกล้าของไอ้พลที่ผมเป็นสมาชิกอยู่นั้นไม่ได้ก่อตั้งขึ้นมาอย่างเล่นๆซะแล้ว

จบตอนที่ 27

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 447
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 167
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
รอวันหยุดสุดสวีท

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
 :L2: :L1: :pig4:
เตรียมแพ็คกระเป๋าไปดูเขาฮันนีมูน
ฟังดูโรคจิตไปไหม 55

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
แหม่...พอน้องพ้นโปร  ผู้จัดการก็พาน้องลาฮันนีมูนทันทีเลยนะจ๊ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5398
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 28

            และแล้วก็มาถึงวัน วันที่ผมและพี่เมฆสุดหล่อจะไปเที่ยวฮันนีมูนกันสองต่อสอง แต่อันนี้ผมก็อาจจะคิดเองเออเองคนเดียวแหละ พี่เขาคงไม่คิดหรอก คงแค่คงอยากไปพักผ่อนบ้างตามประสาเพราะทำงานเหนื่อยติดต่อกันมาหลายวันแล้ว พรุ่งนี้แล้วสินะ! ผมไม่ค่อยบ้าเห่อหรอก ก็แค่ขนเสื้อผ้าที่มีในตู้ที่มีออกมาทั้งหมดเพื่อจะเลือกดูว่าจะเอาตัวไหนยัดใส่กระเป๋าไปได้บ้าง ก็เท่านั้นเองครับไม่ได้อะไรเล้ยย! แต่แอบบอกไว้ก่อนว่า Sup ซื้อกางเกงว่ายน้ำสุดเซ็กซี่มาให้หนึ่งตัว เพราะผมได้ยินว่าห้องพักมีสระว่ายน้ำส่วนตัว แต่ผมยังไม่ได้ลองใส่หรอกแต่แอบเห็นแว๊บๆว่าเป็นสีเขียวๆ แล้วมีเชือกผูกข้างหน้า กะไปตายเอาดาบหน้า ผมเชื่อใจ Sup เสมอครับไอ้เรื่องพรรค์นี้อ่ะ
“ปั๊กครับเอาอะไรไปเยอะแยะ? เราไปแค่สองคืนเองนะ”
“ผมไม่ได้เอาไปหมด แค่จะเลือกว่าจะเอาตัวไหนไปดีครับ”
“ปั๊ก…ใส่ตัวไหนก็น่ารักหมดแหละครับ”
หลังจากที่ได้มาอยู่กับพี่เมฆผมก็ถูกแกหยอดอยู่บ่อยๆ จนจะเป็นขนมครกอยู่แล้ว ตอนแรกๆก็โคตรเขิน แต่ช่วงหลังๆผมก็ยอมรับความจริงได้เพราะว่ามันเป็นเรื่องจริง ก็เลยไม่ค่อยจะเขินซักเท่าไรแล้ว
“…แต่มันก็จริงนะครับ”
“…ครับ”
พี่เมฆขยับมานั่งด้านหลังแล้วอุ้มผมขึ้นไปนั่งบนตัก พี่เขาเป็นคนประเภทชอบสัมผัสบางทีผมยืนอยู่ดีๆก็เข้ามากอด บางทีก็อุ้มมานั่งตักแล้วก็เอาคางมาเกยไหล่ผมแบบนี้ประจำ แต่ผมก็ชอบนะ ก็เลยปล่อยให้ท่านเขาทำไป
“ปั๊กน้อยไม่อยากไปเที่ยวต่างประเทศบ้างเหรอครับ อย่างเช่นญี่ปุ่นหรือเกาหลีก็ได้ ?”
“อืม…เอาไว้ปีหน้าดีกว่าครับตอนนี้ผมยังไม่อยากลางานนานๆ”
“อืม”
ท่านเขาเอาดั้งโด่งๆมาถูๆไถๆอยู่ตรงหัวไหล่ผม จั๊กจี้อ่ะแต่ผมชอบมาก ก็ผมมันใจง่ายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
หลังจากนั้นผมก็จัดกระเป๋าเพื่อเตรียมไปเที่ยวเสร็จเรียบร้อย แต่ดูกระเป๋ามันเปล่งๆจนเกือบจะแตกอยู่แล้ว เกือบจะรูดซิปปิดไม่ได้เลย
“เดี๋ยวเราแวะกินข้าวก่อนก็แล้วกันครับ”
“ดีครับ ตอนนี้ผมหิวมากเลย”
ก็แน่นอนแหละครับ ก็ผมเล่นตื่นตั้งแต่ยังไม่สว่างไม่หิวก็บ้าแล้ว พี่เมฆเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่ร้านอาหารริมทาง ตอนนี้ยังเช้าอยู่ผมเลยสั่งแค่โจ๊กใส่ไข่กับไข่กระทะมากิน กินแต่ไข่กับไข่ ส่วนพี่เมฆสั่งแค่โจ๊ก ตัวโตซะเปล่ากินนิดเดียว ก็อย่างว่าเมื่อคืนผมเสียพลังงานไปเยอะไงเลยต้องทดแทน แต่อย่าคิดลึกครับ จัดกระเป๋าเดินทางต่างหากเล่นเอาเสียพลังงานไปมากอยู่เหมือนกัน
ผมเห็นสาวๆโต๊ะข้างๆมองผมกับพี่เมฆแล้วแอบซุบซิบกัน ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรชินแล้วครับก็ คนหน้าตาดีมานั่งกินข้าวด้วยกันสองคน ใครไม่มองผมให้ถีบหน้าเลย
“พี่เมฆ ผมว่าสาวๆโต๊ะนั้นเขามองพี่นะครับ”
“ใช่เหรอ เขามองปั๊กน้อยรึเปล่า?”
“พวกเขาจะมองทำไม? มองพี่มากกว่า”
“เขามองปั๊กเพราะปั๊กน่ารักไงครับ”
ฮิ้ว!! พี่แกหยอดอีกละ อยากจะหอมแก้มซักฟอดสองฟอดเป็นการตอบแทน เดี๋ยวนี้หยอดเก่งใหญ่แล้ว ทำเอาผมตกหลุมรักพี่เขาซ้ำๆอยู่นั่นแหละ เบื่อจริงๆ ผมรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนเห่อขึ้นมาทันที ถึงผมจะหน้าหนาหน้าด้านยังไงก็ยังพอจะมียางอายหลงเหลืออยู่บ้างนะครับ
“ร…เรารีบกิน ล…แล้วรีบไปดีกว่าครับ”
“ครับ”
พี่เมฆอมยิ้มที่มุมปาก โคตรน่ารักเลยแฟนใครวะ
รถของเราเลี้ยวเข้ามาในรีสอร์ท พอเห็นบริเวณรีสอร์ท ภาพในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัวผมทันที จูบแรกของผม เป็นจูบที่พี่เมฆจู่โจมโดยที่ผมไม่ได้ตั้งตัวเลย แถมบรรยากาศก็เป็นใจสุดๆ ในส้วมที่มีชักโครกและอ่างล้างมือ โรแมนติกสัดๆไปเลยครับ
ห้องพักห้องนี้โคตรหรู มีเตียงคิงไซส์สีขาวอยู่กลางห้อง เพดานเป็นแบบเปิดสามารถนอนดูดาวได้เลยนะครับ พอเปิดประตูกระจกออกไปก็พบกับสระว่ายน้ำขนาดไม่ใหญ่มาก มีเก้าอี้ให้นอนเล่น รอบๆเป็นกำแพงสูงกั้นเพื่อความส่วนตัว ดีเลยเวลาผมแก้ผ้าเล่นน้ำจะได้ไม่มีใครเห็น เอ้ย! ไม่ใช่! ผมเตรียมกางเกงว่ายน้ำมาเถอะครับ แต่แบบโคตรเซ็กซี่ขยี้ใจเลย ยังคิดอยู่ว่าจะกล้าใส่รึเปล่า?? แต่พี่เขาลงทุนนะครับ น่าจะหมดไปหลายตังอยู่
เราเดินออกมาที่ริมสระว่ายน้ำ ลมพัดเย็นสบายดีแม้จะเป็นเวลาช่วงสาย ถือว่าพี่เมฆเลือกห้องที่บรรยากาศดีมากๆเลยครับ นอกจากจะหล่อมากแล้ว ยังรสนิยมดีด้วยแฟนผมเนี่ย
“พี่เมฆจำได้มั้ยครับว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราบ้างที่นี่?”
“อืม…จำได้สิ ก็พี่จูบเราในห้องน้ำไง”
“…ครับ”
พูดแล้วยังตื่นเต้นไม่หาย คนอะไรลักจูบผมในส้วม
“ผมถามได้มั้ย ว่าทำไมตอนนั้นพี่ทำอย่างนั้น?”
“อืม…ยังไงดีหล่ะ?”
 “ครับ?”
ตอบดีๆนะครับ ไม่งั้นคืนนี้อด
“ก็แบบ…อยากจูบอ่ะ ไม่มีเหตุผลอะไร”
อะไรของคุณพี่ ถ้าไม่ติดที่ว่าหล่อ ผมกระโดถีบขาคู่ไปแล้วครับ ผมก็เป็นคนมีพ่อมีแม่นะครับ ตอบแบบนี้ได้ยังไง??อร้ายๆ !! ลืมตัว…นั่นผัวนะนั่น!
“…ม…ไม่มีเหตุผลที่ดีกว่านี้แล้วเหรอครับ?”
“อืม...ครับ”
“ง่ะ”
“แต่พี่ก็ไม่ได้คิดแบบนั้นกับคนอื่นๆ แค่คิดว่าเป็นปั๊กก็เลยจูบ”
 “ครับ…”
อืม…ผมควรจะดีใจใช่มั้ยครับ?? ฟังดูก็เหมือนผมเป็นคนพิเศษที่ไม่เหมือนคนอื่น เอาวะ!! คิดแบบนี้แหละ!
“เพราะเป็นหมอกคนนี้คนเดียวเท่านั้นเองครับ”
พี่เขาหันมาสบตา ผมมองเข้าไปในดวงตาสีดำที่ดูลึกลับนั่น มันแสดงออกมาว่าคนพูดไม่มีความเสแสร้งใดๆเจือปนออกมาเลย มันคือความจริงใจล้วนๆที่คนมึนๆอย่างผมยังดูออก
พับเรื่องกระโดดถีบขาคู่ แล้วผมก็กระโดดกอดพี่เขาแทนเลย คนอะไรวะ?? ยิ่งอยู่ด้วยแล้วยิ่งหล่อยิ่งอยู่ด้วยไปนานๆแล้วยิ่งทำให้ผมหลงรักมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม พี่เก่งจริงๆเลยครับ
“อ้อนเหรอ อยากได้อะไรครับ?”
“ไม่อยากครับ แค่อยากได้พี่เมฆคนเดียวครับ”
อ๋อย!! โดนหยิกแก้มจนแทบยืด ถ้าหากมันยืดแล้วพี่ต้องรับผิดชอบนะ
‘ฟอด’
พี่เมฆจูบแก้มผมทั้งสองข้างเลย ถึงมันจะเย็นๆหน้าหน่อยเพราะอาจจะมีน้ำลายพี่เขาติดมาแต่ผมก็ไม่เคยรังเกียจเลยครับ
“งั้นเราไปที่เตียงกันมั้ยครับ?”
…เกือบจะดีแล้วนะครับ ถ้าไม่มีประโยคถัดมา
“เอ่อ…ผมว่าเราออกไปเดินเล่นกันดีกว่าครับ ผมอยากถ่ายรูป”
อย่าเพิ่งหื่นครับ! ผมยังไม่อยากเดินขาถ่างออกไปข้างนอก ผมยังอยากเก็บบรรยากาศที่นี่เอาไว้ ไม่ใช่แค่เก็บบรรยากาศบนเตียงอย่างเดียวครับ เสียดายตังที่เสียไปบ้างก็ดีนะครับ
“…ก็ได้ครับ”
พี่แกอมยิ้มอีกละ แต่ผมก็ชอบมอง เพราะเจอกันช่วงแรกๆพี่แกดูดุมาก ตอนแรกผมยังคิดเลยว่าเป็นไซบีเรียนจำเป็นต้องดุขนาดนั้นเลยเหรอ??
เราเดินออกมาจากห้องพัก แล้วเดินดูไปเรื่อยๆ รีสอร์ทที่นี่อยู่ติดกับเขื่อนครับ มีจุดให้ถ่ายรูปเยอะแยะไปหมด มากันแค่สองคน ก็ต้องถ่ายกันเอง แต่ส่วนมากผมจะเป็นคนถ่ายให้ ผมล้างเมมมือถือมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะเลย ตั้งใจกว่าทำงานอีกอ่ะ
“พี่เมฆยืนกอดอกหน่อยครับ เอียง 45 องศา”
“…”
“ยิ้มครับ เอาแบบยิ้มกว้างๆเลย”
ผมว่ามุมนี้พี่เขาหล่อที่สุด ยิ่งยิ้มแบบแบดๆนี่สูสีกับเทพเจ้าสายฟ้าเลย แต่ถ้ายิ้มแบบอบอุ่นๆกัปตันอเมริกาก็ชิดซ้ายไปเลยเหมือนกันครับ และหลังจากนั้นเราก็ไม่ลืมที่จะเซลฟี่กัน ส่วนมากจะเป็นรูปที่พี่เมฆเขากอดเอวผมบ้าง โอบไหล่บ้าง หอมแก้มบ้าง หลอกลวนลามผมตลอด ไอ้ผมก็ไสยไสยยอมหมดทุกท่าแหละครับ ผมลองเลื่อนรูปดูแล้วเลือกรูปที่พี่เขาหอมแก้มผมตั้งเป็นวอลเปเปอร์ เพราะถ้ามือถือหายจะได้รู้ไงครับว่าใครเป็น ‘เจ้าของ’
เราเดินเล่นไปเรื่อยๆจนเกือบเที่ยง ก็กลับมากินข้าวกลางวันกัน ช่วงบ่ายเรามีแพลนว่าจะไปนั่งเรือเล่นกันครับ
“ปั๊กขึ้นสะพานแขวนกัน”
“ไม่เอาครับ ผมกลัวอ่ะ”
“มีพี่อยู่ไม่ต้องกลัวครับ”
“…ก็ได้ครับ”
พี่เมฆจูงผมขึ้นไปบนสะพานแขวน สูงฉิบหายขาผมนี่สั่นพับๆแล้วเนี่ย แต่พอพี่เขากระชับมือผมที่กุมไว้ ผมก็ได้รับรู้ถึงความรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาทันทีแปลกดีนะครับ
“จำได้มั้ยครับเราเคยมายืนกันตรงนี้?”
“จำได้ครับ”
ในวันนั้นผมกลัวว่าพี่เขาจะแกล้งพามาปล่อยไว้กลางสะพาน เลยกล้าๆกลัวๆแต่พี่เมฆก็ไม่ทำ พอมาวันนี้มันยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่าพี่เขาจะไม่ปล่อยมือผมแน่นอน
แอ๊งงง!!! พี่เขาแกะมือผมออก!! แล้วเดินหนีไปโน่นแล้ว เดี๋ยวทำไมพี่ทำอย่างนี้?? รอผมด้วยยยยย!!
“พี่เมฆ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ ทำไมพี่ทำงี้อ่ะ? ผมกลัวนะ”
พี่เขาเดินไปไม่หันหลังมาเลย ผมจะทำไงดีวะ?? ผมรีบย่อตัวลงนั่งกลัวความสูงอ่ะ!
“ปั๊ก! มองพี่”
“…ไม่เอาผมโกรธพี่แล้ว”
“หมอกเงยหน้าครับ”
เดี๋ยวเถอะจะหยิกให้เนื้อเขียวเลย ไอ้คนหล่อนิสัยไม่ดี ผมเงยหน้ามองพี่เมฆ เขายืนอยู่ไม่ไกลนัก แต่ก็เป็นระยะทางที่มองดูแล้วทำเอาขาผมสั่นหนักกว่าเก่าอีก
“พี่แกล้งผมได้ไงอ่ะ?”
“หึหึ! ไม่ได้แกล้งครับ”
แล้วไอ้ที่ยิ้มแบบนั้น มันแกล้งกันชัดๆเลย
“แต่พี่แกล้งผมแน่ๆ”
“เดินมาหาพี่ครับ”
“ผมไม่ไป”
“พี่รอหมอกอยู่ เดินมาหาพี่”
พี่เมฆยื่นมือออกมาแล้วยิ้มให้ ถ้าเป็นระยะทางเดินปกติก็น่าจะแค่สิบก้าว แต่สำหรับผมตอนนี้มันเหมือนไกลเป็นสิบกิโลเลย
“…”
“พี่จะรอเราจนกว่าจะเดินมาหาพี่ พี่จะรอตลอดไปนะครับ”
“ง่ะ”
พูดอย่างนี้ผมไม่เดินไปก็ไม่ได้แล้ว! ตัดสินใจลุกขึ้นยืนทั้งที่ขายังสั่นๆนี่แหละ เอาวะ!หลับหูหลับตาเดินแค่สิบก้าวเองมั้ง
ผมค่อยๆเกาะราวสะพาน แล้วก้าวขาสั่นๆไปทีละก้าวโดยไม่โฟกัสลงไปข้างล่างแต่โฟกัสไปที่พี่เมฆที่ยิ้มอย่างอ่อนโยน พี่เขายื่นมือรอให้ผมเดินไปหา แต่อย่าคิดว่าผมจะซาบซึ้งอะไรมากนะ ถ้าผมจับพี่เขาได้จะกระโดดกัดหูซักที ข้อหาที่ทำให้ผมกลัว
“เป็นไงครับ? ไม่เห็นน่ากลัวเลย”
พี่เขาพูดตอนผมกระดึ๊บๆไปถึง วันนี้พี่เขายิ้มตลอดเลยนะ ไปโดนตัวไปมารึเปล่าครับ??
“พี่ไม่ลองมาเป็นผม เนี่ยขายังสั่นไม่หายเลย”
“รู้ความรู้สึกพี่รึยัง? เรื่องขาสั่นน่ะ”
“ครับ? ยังไงเหรอครับ?”
“ก็ตอน…ขาพี่ก็สั่นแบบนี้แหละครับ”
ตอน… อ่ะ! ผมรู้ละ แหมพี่ก็พูดไป! อายเลยอ่ะ ผมทำพี่เขาขาสั่นขนาดนั้นเลยเหรอ แซ่บจริงๆผมเนี่ย เอ้า! เปลี่ยนเรื่องเฉยเลยผมยังไม่ได้คิดบัญชีกับพี่เลยนะเดี๋ยวเถอะ!!
“พี่เมฆ ก้มลงมาหน่อยผมบอกอะไร”
“ครับ?”
พี่เขาทำตามอย่างว่าง่าย ผมก็เลย…
“โอ้ย!! เจ็บนะครับทำอะไรเนี่ย เลือดออกรึเปล่า?”
งับหูพี่เขาไปทีนึง ฮ่าๆสมน้ำหน้า!
“แหมเบาๆเองครับ แลกกับที่พี่ที่ทำผมขาสั่นอยู่เนี่ยคุ้มจะตาย”
“ทีเราทำพี่ขาสั่นบ่อยๆ พี่ยังไม่ว่าเลยนะ”
“…”
ยังไม่พ้นไอ้เรื่องใต้สะดือ จริงๆผมก็ทะลึ่งนะ แต่พอเจอพี่เมฆแต่ละดอกเล่นเอาผมไปไม่เป็นเหมือนกัน ร้ายนะครับพี่เขาเนี่ย
เราเดินทางกลับที่พักเวลาตอนเย็น วันนี้รู้สึกว่าชิลล์มาก อยากให้เป็นแบบนี้ไปตลอด ไม่ต้องทำงานทำการแล้วครับ ลาออกมากัดก้อนเกลือกินกันดีกว่า
“ปั๊กอยากจะไปกินที่ศูนย์อาหารหรือให้เขาเอามาส่งที่ห้องดีครับ?”
“กินที่ห้องดีกว่าครับ”
เป็นส่วนตัวดี ผมจะแทะขาไก่ยังไงก็ได้ไม่มีใครว่า พี่เมฆจัดการสั่งอาหารให้มาส่งที่ห้องพัก ผมว่าจะอาบน้ำซักหน่อยเหนียวตัวมาก แต่วันนี้ยังไม่ได้เล่นน้ำเลยมืดๆค่อยเล่นดีกว่า รอไก่ก่อนจะได้เอาลงไปกินในน้ำ ฮ่าๆ ล้อเล่นครับผมไม่ใช่จิ้งจกซักหน่อย
หลังจากผมอาบน้ำเสร็จพี่เมฆก็เข้าไปอาบบ้าง ซักพักพี่เขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ พี่เขาสวมกางเกงผ้าสามส่วนสีน้ำตาลออกมาอย่างเดียว แล้วเอาเสื้อยืดสีขาวพาดบ่าไว้ พี่เมฆเสยผมอย่างลวกๆ ผมไม่รู้จะพูดยังไงเลย อึ้งทึ่งตำลึง เอ้ย! ตะลึงมาก!! คือแบบโคตรฮอตอ่ะ โคตรฮอตปรอทแตกมาก เวลาพี่แกเสยผมทีนี่ถ้าผมเป็นสาวๆนี่กรี๊ดสลบไปแล้ว
“มองอะไรครับ?”
“ป…เปล่าครับ”
อย่าถามผมอย่างนั้น ใจมันสั่นไหว เลือดกำเดาจะไหลน้ำลายจะหก ขอเก็บอาการแป๊บ!
“ปั๊กเป็นอะไรรึเปล่าครับ? หน้าแดงๆ”
“ป…เปล่าครับ”
อย่าเข้ามาให้กว่านี้ เดี๋ยวผมเป็นลมตาย แล้วถ้ายมบาลถามว่าตายยังไง ผมนี่ไม่รู้จะตอบว่าอะไรเลย จะตอบว่าเห็นผัวแก้ผ้าแล้วช็อกตาย ก็เกรงว่าจะอายขายขี้หน้า
“ไม่สะบายรึเปล่า? ไหนพี่ดูซิ”
พี่เมฆเอามือมาแตะหน้าผากเบาๆ เล่นเอาผมหน้าร้อนเห่อขึ้นกว่าเดิมอีก
“ผ…ผมไม่เป็นอะไร”
“อืม…แต่ตัวก็ไม่ร้อน แต่ทำไมหน้าแดงๆล่ะครับ?”
“ผ…ผมไม่เป็นอะไรจริงๆครับ”
จะบอกว่าเขินที่พี่แก้ผ้าเดินออกมาจากห้องน้ำก็กลัวจะเสียฟอร์มความหน้าด้านของผมหมด
“หรือว่าเขินพี่ที่ไม่ใส่เสื้อ?”
เกลียดความรู้ทันของพี่เขาจริงๆครับ
“ป…เปล่า ผ…ผมชินแล้วเห็นออกจะปล่อยไป”
จริงๆแล้วผมน่าจะชินนะครับ เพราะเวลาพี่เมฆอยู่บ้านพี่เมฆก็ถอดเสื้อเดินโทงเทงในบ้านบ่อยๆ แต่วันนี้ไม่รู้ทำไม เขินหนักฉิบหายเลย
“จริงเหรอครับ?”
พี่แกถามอย่างเดียวไม่พอ แถมจับมือผมไปลูบที่เนินอกของตัวเองอีก อ่อยเรี่ยอ่อราดมากบอกเลย อย่าอ่อยผมเยอะเดี๋ยวผมใจแตกไปมากกว่านี้พี่รับผิดชอบไหวเหรอ? ไหนว่าขาชอบสั่นบ่อยๆ หรือพี่ชอบเวลาขาสั่นครับ?
“จ…จริงสิครับ”
ผมจะตกนรกมั้ยครับ? ผิดศีลข้อ 4 เนี่ย
“แต่พี่ว่าเราโกหก”
รู้ดีตลอดแฟนผมเนี่ย พี่เมฆโอบเอวผมเข้าไปชิดกับเอวของพี่เขา แล้วบีบสะโพกผมเบาๆ อย่ามาอ่อยตอนนี้ผมยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยหมดแรงแล้ว รอก่อนดิ!
“ผมเปล่า…”
พี่เมฆยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจของเราทั้งสองต่างก็เป่ารดกันและกัน ผมเงยหน้าไปสบตาพี่เขา พี่เมฆยิ้มจนเห็นเขียวขาวๆ ผมยิ้มตอบ เรา…
‘ก๊อกๆ’
“อาหารมาส่งแล้วครับ”
วะ!!! เสียอารมณ์เลย กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แล้ว เสียดายฉิบหาย! เมื่อกี๊บรรยากาศมันเหมาะแก่การเสียตัวอย่างแรงเลย คนส่งอาหารบ้านอยู่ที่ไหนครับ? เดี๋ยวผมจะจ้างรถสิบล้อไปถล่ม
“เดี๋ยวพี่มาครับ”
พี่เมฆรีบใส่เสื้อยืดแล้วเดินไปที่ประตู
ไม่เป็นไรครับ! บรรยากาศแบบเมื่อกี๊ผมสร้างได้ตลอดเวลาแหละ ก็คนมันเชี่ยวซะอย่าง อ่อยได้ทุกวันครบบอกเลย!

จบตอนที่ 28

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 447
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
เบาได้เบานะหนูหมอก  :laugh:

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 29

   หลังจากที่กินข้าวเย็นกันเสร็จผมก็รีบไปเปลี่ยนกางเกงว่ายน้ำอย่างรวดเร็ว อยากลงเล่นน้ำใจจะขาด แต่เมื่องลองสวมกางเกงว่ายน้ำดู โอ้โห! สั่นจุ๊ดจู๋! ห่อไข่น้อยๆของผมได้มิดพอดิบพอดี ดูๆไปใส่ก็เหมือนไม่ได้ใส่ Sup เล่นผมเข้าแล้ว ถึงหน้าผมจะด้านจะทนขนาดไหน มาเจอแบบนี้ก็อายเป็นเหมือนกัน แต่ก็คงไม่เป็นไรเพราะสระว่ายน้ำเป็นแบบปิด จะมีคนเห็นก็พี่เมฆคนเดียวแหละ ไม่เป็นไรหรอกผมชอบ!!
   ผมเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นพี่แกนอนเล่นอยู่ที่ข้างสระน้ำ ภาพแรกที่เห็นคือพี่เขาเหมือนนายแบบสุดเท่นอนอาบแดดริมทะเลเพื่อรอตากล้องจับภาพไปลงนิตยสารชื่อดัง นี่ถ้าใส่เสื้อเชิ๊ตลายสับปะรดอีกตัวนี่ใช่เลย จะฮ๊อตไปไหน? สงสารคนยืนดูที่เลือดกำเดาจะไหลหมดตัวบ้าง เห็นใจผมหน่อย! แล้วผมก็ต้องฮึบไว้ ปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เข้าโหมดปกติ ไม่ให้พี่เมฆเห็นแววตาหื่นกระหายอยากฟัดพี่เขาซะก่อน ไม่ใช่อะไรหรอก เพราะไอ้ตัวผมที่ว่าหื่นๆแบบแสดงออกชัดเจนยังสู้พี่แกที่หื่นหลบในไม่ได้ซักนิด กลัวไม่ได้เล่นน้ำมากขอบอก
“พี่ไม่ลงเล่นน้ำเหรอครับ?”
ผมถามพ่อรูปหล่อที่นอนอินดี้อยู่บนเก้าอี้ข้างสระว่ายน้ำ เพราะอยากชวนพี่เขามาเล่นด้วยเพราะเล่นคนเดียวมันเหงา…
“…”
“ครับ?”
ทำไมพี่เขาจ้องผมเขม็งขนาดนั้น หรือผมมีเขางอกอยู่บนหัว ลองจับดูก็ไม่มีนี่หว่า เอ…หรือว่าผมจะมีสามขา ก็ไม่น่าใช่เพราะ ลองก้มดูอีกที ก็เห็นกางเกงว่ายน้ำตัวน้อยของผมมันก็เก็บขาข้างที่สามของผมซะมิดชิด ผมก็ยังงงๆแต่พี่เมฆเขาหันซ้ายหันขวามองอะไรอีกล่ะครับ? ไม่มีใครหรอกก็จะมีแต่ผมกับพี่สองนี่แหละ อย่าบอกนะ!ว่า…มีอย่างอื่นที่ไม่ใช่คนอีก หรือข้างหลังผมมีใครยืนอยู่ ไม่กล้าหันไปมองอ่ะ ที่นี่มีผีเหรอ?? ม่ายนะ!! ผมกลัวผี!!
“ทำไมใส่สั้นขนาดนั้น?”
“ห๊ะ! อะไรนะครับ?”
พี่แกดูตกใจและพูดเร็วมากจนผมฟังไม่ทัน ได้ยินอะไรสั้นๆซักอย่างนี่แหละ ผมเลยเดาว่าแกคงพูดถึงกางเกงผมสั้น
“อ่อ…ผมก็ว่าสั้น แต่ไม่เป็นไรมั้งครับคงไม่มีใครเห็น”
รั้วรอบๆห้องพักสูงขนาดนี้คงไม่มีใครสัปดนปีนขึ้นมาดูหรอกมั้งครับ
“…เฮ้อ! ปั๊ก…เรานี่ไม่รู้อะไรเลยนะ”
“ยังไงครับ?”
“เปล่า…”
เอ้า! ผมก็ยังงๆอึนๆอยู่ แต่พี่เมฆนี่สิทำหน้าเซ็ง แหม! ก็หุ่นผมมันไม่ได้เร้าใจนี่ แบนๆเรียบๆเหมือนกระดานโต้คลื่น นี่ถ้าไปทะเลจับตัวผมนอนแล้วใช้แทนได้เลยนะเนี่ย ก็คนมันไม่ได้มีส่วนเว้าส่วนโค้งให้ดูเซ็กซี่ขยี้ใจนี่นา ช่างผมเถอะครับ!
‘ตูม’
เล่นคนเดียวก็ได้ ใจจริงก็อยากไปลากพี่เขามาลงน้ำด้วยกันแต่ดูแล้วพี่เมฆไม่ค่อยสนใจอยากเล่นน้ำ เพราะผมเห็นว่าพี่เขานอนหลับตาไปแล้ว พี่เมฆอาจจะเหนื่อยเพราะวันนี้พาผมตะลอนทั้งวัน
น้ำเย็นสบายดี สระว่ายน้ำส่วนตัวแบบนี้ก็ดีไปอย่างครับ ไม่ต้องสนใจว่าใครจะเห็นเพราะถ้าเป็นสระว่ายน้ำแบบสระรวมคนจะเยอะเวลาเล่นจะไม่ค่อยสนุก แล้วเวลาผมไปเล่นมักมีคนมองเยอะผมเลยไม่ค่อบชอบ
เล่นๆไปซักพักก็ชักจะหิวน้ำผมเลยขึ้นจากสระแล้วไปหาน้ำดื่มที่โต๊ะที่พี่เมฆนอนอยู่
“พี่เมฆจะไม่ลงเล่นจริงๆเหรอครับ? สนุกนะครับ”
ผมนั่งลงข้างๆเก้าอี้พี่เขา ไม่อยากขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ว่างเพราะกลัวมันจะเปียก
“ปั๊ก!”
“ครับ? พี่เมฆมีอะไรครับ?”
“เล่นพอรึยัง?”
“ยังครับเดี๋ยวจะไปเล่นต่อครับ”
ยังไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำมั้ง ผมว่าจะเล่นต่ออีกซักพักเพราะน้ำมันเย็นสบายดี
“อ๊ะ!”
อยู่ๆพี่เมฆก็คว้าตัวผมขึ้นไปนอนบนตัวพี่เขา นี่พี่เมฆไม่กลัวเปียกรึไง? ผมนอนอยู่บนตัวพี่เมฆโดยที่ยังหวั่นๆว่าเก้าอี้มันจะรองรับร่างผู้ชายสองคนได้มั้ย มันคงไม่แตกแล้วยุบลงไปซะก่อนนะผมยังไม่อยากอายชาวบ้านเขา
“พ…พี่เมฆ ไม่กลัวเปียกเหรอครับ?”
“ไม่ครับ”
“แล้วพี่ทำไมไม่ลงเล่นน้ำล่ะครับ เย็นดีนะ”
“แล้วปั๊กเมื่อไรจะเลิกเล่นล่ะ?”
“มีอะไรรึเปล่าครับ?”
“เปล่า…”
แต่ผมว่ามันต้องมีอะไรแน่! เพราะผมรู้สึกว่าด้านล่างมันมีอะไรตุงๆทิ่มตูดผมอยู่! แถมมือพี่เมฆยังซุกซนลูบตูดน้อยๆของผมเล่นอีก
“พ…พี่เมฆ…”
“ปั๊กห่วงเล่นน้ำไม่สนใจพี่เลย”
ยังมาทำนหน้าน้อยใจแบบนี้อีกแล้วผมจะทนไหวเหรอถามหน่อย??
“ป…ปล่อยผมก่อน ตัวพี่เปียกหมดแล้ว”
อย่ามาอ่อยเด็ยวผมใจอ่อนอีกอดเล่นน้ำเลยทีนี้
“ปั๊กครับ”
‘จุ๊บ’
อ๊ากก!! อย่ากระซิบข้างหูด้วยเสียงแหบๆเซ็กซี่ๆแบบนี้  แล้วก็อย่าจูบแบบนี้น้า เพราะใจมันจะละลายเป็นน้ำไหลลงไปในสระว่ายน้ำแล้ว นับวันพี่เมฆจะทำตัวต่างจากที่เจอช่วงแรกๆมากไปแล้วนะ? โอย…เกือบลืมหายใจ ผมจะขาดอากาศหายใจตายแล้ว ใครก็ได้ช่วยด้วย!
“…พ…พี่เมฆ”
 “หืม? มีอะไรครับ?”
ลมหายใจร้อนๆของพี่เมฆเป่าอยู่ข้างหูมันเป็นอะไรที่จั๊กจี้มาก มือพี่แกนี่ก็ไม่อยู่สุข นวดเค้นตูดผมอยู่นี่แหละ แล้วไหนจะเรียวปากร้อนๆนี่อีกดูดเข้าไปคอผมอ่ะ เป็นผีดูดเลือดเหรอ? อารมณ์ขึ้นเลยผม ไม่เล่นแล้วน้งน้ำเนี่ย นี่คิดจะเอาจริงๆใช่มั้ย ?ได้!!
“ไปที่เตียงเถอะผมก็ไม่ไหวละ”
“ฮ่าๆ น่ารักจริงๆปั๊กน้อย”
‘ฟอด’
พี่เมฆคงจะถูกใจ พี่แกเลยตบรางวัลให้ผมมาหนึ่งฟอด ก็พี่แกเล่นมาหลอกล่อผมตั้งแต่ตอนก่อนกินข้าวแล้ว ไอ้ผมก็ทำใจร่มๆอยู่เพราะอยากเล่นน้ำ แต่เมื่อพี่อ่อยขนาดนี้แล้วผมก็สมยอมเลยละกัน!
“อืม…”
เราจูบนัวเนียกันอยู่บนเตียง พอได้จังหวะผมก็พลิกร่างพี่เมฆให้มาอยู่ใต้ร่างผมแทน ผมชักติดใจจากคราวก่อนเวลาอยู่ข้างบนแล้ว ใจมันฮึกเหิมครับ ถึงตัวจะเป็น ‘รับ’แต่ถ้าใจมัน ‘รุก’ ผมก็ยังคงเป็น ’รุก’ อยู่ดี ปลอบใจตัวเองไปครับ แง่ว!
“ปั๊ก!”
ผมจับข้อมือทั้งสองข้างของพี่เมฆกดลงบนเตียง พี่เขายิ้มหวานเลย นี่ไม่ได้รู้สึกกลัวเลยใช่มั้ยครับ? เวลาถูกผมจับกดอยู่ด้านล่างเนี่ย ผมก้มลงจูบที่เรียวปากหยักของพี่เมฆหนักๆหลายครั้ง แล้วสอดเรียวลิ้นของตัวเองเข้าไปฉกชิมภายในปากพี่เมฆ ผมก็ไม่อยากจะคุยหรอกว่าผมน่ะจูบเก่งขึ้นมาก เพราะเวลาผมจูบพี่เมฆผมรู้สึกว่าพี่เขาเคลิ้มมาก หน้าตาบ่งบอกความพอใจอย่างที่สุด
“อืม…”
“ผมจูบเก่งมั้ย?”
“เก่งมากครับ…ปั๊กเก่งที่สุด”
รอยยิ้มหวานถูกส่งมาอีกครั้ง นับว่าเป็นรื่องที่ดีมาก เพราะเมื่อก่อนเจอกันแต่ละที ถ้าไม่ทำหน้าบูดเป็นตูดเป็ดพี่เมฆก็จะทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าใครให้ตายซักหลายๆคน
“แล้วคราวที่แล้วชอบมั้ยครับ?”
“ชอบครับ…แต่ถ้าจะให้ดี…แบบนี้ดีกว่า”
“เฮ้ย!”
ร่างผมถูกพลิกให้มาอยู่ข้างใต้ร่างพี่เมฆแทน รอยยิ้มหวานถูกเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แทน นี่พี่จะทำอะไรผ๊ม??
พี่เมฆรวบข้อมือผมไว้เหนือศรีษะด้วยมือเดียว แล้วมือที่ว่างของพี่แกควานหาอะไรในกระเป๋าที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ทำไมผมไม่เห็นเจ้ากระเป๋านี่มาก่อนเลย? พี่เมฆหยิบสิ่งหนึ่งออกมา มันเป็นห่วงสีชมพูกลมๆสองห่วง หน้าตามันคุ้นๆนะครับ
‘คลิ๊ก’
ผมถูกคนหล่อใจร้ายยึดข้อมือไว้แล้วใส่กุญแจมือสีชมพูสดใสแทน พี่เมฆก็ก้มมองลงมาด้วยสายตาที่ทำเอาผมขนลุกไปทั้งตัว เคยเห็นคนหล่อทำหน้าเจ้าเล่ห์ผสมหื่นๆมั้ยครับ? ตอนนี้หน้าพี่เมฆเป็นแบบนั้นเลย
“พี่เมฆ?”
“หึๆ วันนี้ตาพี่บ้างแล้วนะครับ”
 “พี่ไปเอามาจากไหน??”
ไม่อยากเชื่อว่าไอ้อุปกรณ์สัปดนแบบน่าจะเป็นผมคนเดียวที่หาได้แล้ว แต่พี่เมฆไม่น่าจะหามาเองได้ แล้วพี่แกจะไปเอามาจากไหนได้? หรือว่า…
“ไอ้พลมันเตรียมให้พี่”
ว่าแล้วต้องเป็นสองผัวเมียนั้นจริงๆ เล่นผมหนักไปแล้วไอ้ผมก็คิดว่าอยู่ข้างผมแต่จริงๆแล้วมาหักหลังผมแบบนี้ได้ไง? อย่าฝันว่าผมจะหาของฝากไปให้นะ ฝากไว้ก่อนเถอะ!
   ผมเห็นพี่แกล้วงเข้าไปในกระเป๋าอีกรอบ แล้วก็หยิบสิ่งหนึ่งออกมาสีชมพูอีกแล้วครับ มันเป็นกระเป๋าโดเรม่อนรึไง? แต่แหม!! ถ้าไม่ติดที่ผมเห็นว่าพี่เมฆชอบซื้อสิ่งของเครื่องใช้สีเทาๆ ดำๆ ผมคิดว่าพี่แกคงชอบสีชมพูนะมากเนี่ย อะไรๆก็ชมพูไปหมด แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น! เพราะประเด็นมันอยู่ที่ ไอ้สิ่งที่พี่เมฆหยิบออกมาต่างหาก ‘ไข่สั่น!’ พี่แกหยิบ ’ไข่สั่น’ ออกมาจากกระเป๋า?? ขนาดผมไปร้านขายของพวกนี้คราวก่อนกับ Sup ยังได้แค่เล็งๆไม่กล้าซื้อมาเพราะกลัวพี่เมฆจะตกใจหาว่าผมลามก แต่นี่พี่เมฆแกหยิบออกมาใช้เอง? โอ้พระเจ้าช่วยกล้วยทอด!!
“ค…ค่อยๆพูดค่อยๆจากันดีกว่านะครับ…พี่เมฆ”
หวังว่าคุณลุงโรคจิตจะไว้ชีวิตผม พรุ่งนี้เรายังต้องเดินเที่ยวอีกหลายที่นะครับ
“หึ…ปั๊กไม่ต้องห่วงครับ เพราะคืนนี้ปั๊กไม่ได้นอนแน่พี่รับรอง”
ไม่มีแล้วรอยยิ้มของพี่เมฆที่ผมหลงไหลเพราะตอนนี้มันกลายเป็นรอยยิ้มของคนหล่อที่โคตรหื่นกามไปแล้ว แต่พี่คิดว่าผมจะกลัวเหรอ?? ผิดแล้วครับ คิกค๊ากก แน่จริงก็มาดิคร๊าบบบ!! ผมรออยู่…
“ก็ลองสิครับ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะเร้าใจแค่ไหน!”
“…หึ”
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคุณลุงโรคจิตหายไป กลับกลายมาเป็นรอยยิ้มอบอุ่นอีกครั้ง แต่สิ่งที่พี่ถืออยู่มันไม่ได้อบอุ่นเลยนะครับ แต่ว่ามันร้อนแรงสุดๆไปเลย
“อา…พี่เมฆ”
หลังจากที่ผมถูกคุณลุงใจร้ายทดลองอุปกรณ์ที่เอาติดตัวมาจนครบ ร่างกายผมก็อ่อนเปลี้ยเพลียแรงเพราะเสียไปหลายน้ำ แต่พี่เมฆก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“อืม…ปั๊ก”
ไม่รู้ว่านอกจากไอ้อุปกรณ์เหล่านี้แล้ว สองผัวเมียนั่นเอาอะไรให้พี่เมฆกินอีกรึเปล่าถึงได้ ‘คึก’ ขนาดนี้ ที่สังสัยไม่ใช่อะไร แค่…อยากจะรู้เฉยๆ ผม…จะได้ไปซื้อมาเก็บไว้บ้าง กะจะเอาไว้ศึกษาดู ไม่ได้คิดจะแอบเอาให้พี่เมฆกินหรอก…จริงๆน้า…
“อืม…พี่เมฆ…อา”
ร้อนแรงและเร้าใจสุดๆไปเลยพี่เมฆของผม ผมมองดูร่างสูงของพี่เขาที่ขยับสะโพกเข้าออกอยู่ตอนนี้แล้ว รู้สึกว่าในท้องมันปั่นป่วนอย่างหนัก คนอะไรจะดูดี ดูฮ๊อตขนาดนี้ได้ เกิดมาไม่เคยเห็นจริงๆ
“ซี๊ดดด…ปั๊ก”
“อืม…ผมไม่ไหว”
“ครับ…พร้อมกัน”
“อ๊า…/อืม…”
พี่เมฆซบหน้าลงที่หน้าอกผมแล้วหอบเบาๆ ลมหายใจร้อนๆเป่ารดอยู่ที่ซอกคอผม ทำเอาผมตัวร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกรอบ
“เหนื่อยรึเปล่าครับ?”
“…”
ผมไม่มีแรงจะเปล่งเสียงออกมาแล้วได้แต่พยักหน้าหงึกๆ เอาเข้าจริงๆผมก็สู้แรงพี่เขาไม่ไหวหรอก ยกสองยกยังพอไหว แต่ถ้ามากกว่านั้นพี่ตีผมให้สลบ! แล้วทำต่อเองเถอะครับ! ถึงผมจะอายุยังน้อยแต่เรี่ยวแรงผมมันด้อยกว่าพี่มากนะครับ
“เดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำมาให้ดื่มนะครับ”
พี่เมฆลุกออกไปจากเตียง ดูพี่แกเดินอย่างสบายๆ ชิลล์ๆ นี่ไม่หมดแรงบ้างเลยเหรอครับ?
“ลุกไหวมั้ยปั๊ก?”
“ว…ไหวครับ”
พี่เมฆพยุงผมนั่งพิงขอบเตรียง แล้วเปิดขวดน้ำให้ดื่ม แล้วลูบหน้าลูบตาผมปลอบใจ บทจะอ่อนโยนก็เล่นทำผมหลงรักพี่เขาซ้ำๆแบบหัวปักหัวปำ บทจะร้อนแรงก็ทำเอาผมแทบคลานลงจากเตียงไม่ไหว พี่เขานี่ไม่มีความพอดีในตัวเองเลยรึไงครับ?? ผมงง
ผมยื่นขวดน้ำคืนพี่เขา พี่เมฆวางขวดน้ำลงที่โต๊ะแล้วขยับมาอุ้มผมนั่งลงบนตัก ปัดไรผมของผมที่ปิดหน้าเบาๆแล้วจูบลงที่หน้าผากผมหลายครั้ง มันอ่อนโยนและโคตรอบอุ่น แต่หวังว่าจะไม่อีกมีรอบนะครับ ข้อร้องล่ะ…ผมยังระบมที่ตูดอยู่
“พ…พี่เมฆ”
“หืม?…ครับ?”
“พ…พอแล้วมั้งครับ”
“หึ…ครับ…พี่ขอโทษนะเจ็บรึเปล่า?”
“ม…ไม่ครับ แต่ไม่เอาแล้ว”
“ครับ กอดเฉยๆ”
“อืม…”
ผมซบหน้าลงที่อกอุ่นๆ หลับตาลงช้าๆอยากให้ช่วงเวลานี้อยู่กับเราไปนานๆ ไม่อยากให้โลกหมุนไปอย่างเช่นทุกวัน การที่เราได้อยู่กับคนที่รัก กอดกันแบบนี้ ได้นั่งกินข้าวกับพี่เขาทุกวันไม่ว่าจะเป็นที่บ้านหรือข้างนอก ได้ออกไปดูหนังไปกินป๊อบคอร์น แต่โดยที่ส่วนใหญ่ผมจะเป็นคนจกกินมากกว่า ได้แย่งนอนตักพี่เมฆกับเจ้าหมาปั๊กเวลาอยู่บ้าน หรือช่วงวันหยุดพี่เมฆพากลับบ้านไปหากำนัน เดินดูต้นไม้กันในสวน หลังจากนั้นพากันกลับบ้านของเรา บ้านที่มีแค่เราสองคน ผมขอแค่นี้แหละ ขอแค่มีชีวิตง่ายๆแม้มันจะเป็นลูปสั้นๆไม่ได้มีอะไรพิเศษหวือหวาใดๆ แต่มันเป็นสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุด
“ปั๊กครับ”
“ครับ?”
พี่เมฆกระซิบเบาๆอยู่ที่ข้างหู แต่มันเป็นคำเรียกที่ผมได้ยินลึกเข้าไปถึงในหัวใจ ถึงแม้มันจะเป็นเหมือนกับคำเรียกชื่อหมาที่บ้านก็เถอะ เพราะตอนอยู่ที่บ้านเวลาพี่เมฆเรียกหมา ผมก็ต้องหยุดคิดก่อนว่าจะขานดีมั้ยน้า? แต่ผมก็ชอบที่พี่เขาเรียกผมแบบนี้
“พี่รักปั๊กนะ”
“ครับ”
“รักปั๊กมากที่สุด”
“รักผมที่เป็นคนไม่ใช่ไอ้ตัวที่บ้านใช่มั้ยครับ?”
“…ครับ”
“ผมก็รักพี่ครับ”
“ครับ”
“รักพี่ที่สุดเหมือนกัน…”

จบตอนที่ 29

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 447
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0

ออฟไลน์ JJmomo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ JJmomo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
ถึงตัวจะเป็น ‘รับ’แต่ถ้าใจมัน ‘รุก’ ผมก็ยังคงเป็น ’รุก’   :laugh:  เอาที่สบายใจเลยจ้าปั้กน้อย

สุดท้ายก็แพ้ความหื่นของพี่เมฆอีกจนได้ 

ขอบคุณไรท์ค่ะ

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 447
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด