###ท่านรองจอมโหด VS เด็กฝึกงานจอมเฮี้ยว### ตอนที่ 22 20/09/2020
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ###ท่านรองจอมโหด VS เด็กฝึกงานจอมเฮี้ยว### ตอนที่ 22 20/09/2020  (อ่าน 6254 ครั้ง)

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 71
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 19

   วันนี้เป็นวันซ้อมรับปริญญาวันแรก ผมไม่ค่อยบ้าเห่อหรอกครับ แค่ตื่นตั้งแต่ตีสี่มาอาบน้ำแต่งหล่อก็เท่านั้นเอง! หลังจากใช้เวลาแต่งหล่ออยู่สามชั่วโมงก็ได้เวลาออกเดินทางไปหาวิทยาลัย ผมกับไอ้บาสเราซ้อมกันคนละวันก็จริงแต่วันรับจริงดันรับพร้อมกันผมล่ะงง
วันนี้ไอ้บาสมันไม่มีซ้อม มันก็ยังอุตส่าห์ขับรถไปส่งที่มอ ไม่ยอมให้ผมเอาน้องฟ้าไป มันบอกว่ากลัวผมไม่หล่อ เพราะปกติก็ไม่หล่อเท่าไร ไอ้เพื่อนเลว !!ก็อย่างนี้แหละครับ คนมันขี้อิจฉาหล่อสู้ผมไม่ได้ก็ยังมาว่าผมอีก
“กูโคตรตื่นเต้นเลยว่ะ”
“…”
“ไอ้บาสมึงว่ากูหล่อยังวะ หรือว่ากูจะเซ็ตผมใหม่ดีวะ ?”
“…ดีแล้ว”
“แต่กูไม่ค่อยมั่นใจเลย”
“…พอเถ๊อะ!! รีบขึ้นรถเร็วไอ้สัด”
“เชี่ย! ทำไมมึงเร่งกูจริงวะ!”
“กูรอมึงมาสองชั่วโมงแล้วเนี่ย สัด! มาเรียกตั้งแต่แปดโมงนี่สิบโมงมึงยังไม่เสร็จอีก”
“ก็ผมกูมันเซ็ตยากอ่ะ”
“…ผมก็มีอยู่กระหย่อม ยังจะเรื่องมากอีก”
“…”
ผมคนนะเว้ย ไม่ใช่…ขน…ขนหน้าแข้ง แหมคิดอะไรกันอ่ะ
ไอ้เชี่ยบาส ไอ้เพื่อนเลว วันนี้แทนที่กูจะได้เกิด รุ่นพี่รุ่นน้องจะได้เหลียวหลังกันให้คอเคล็ดตอนกูเดินผ่าน แมวมองอาจจะมาเดินอยู่แถวนี้ก็ได้ใครจะไปรู้ ตัดกำลังกูชัดๆ
“ยังไม่ขึ้นมาอีก ทำไมมึงเรื่องมากอย่างงี้วะ”
“…เออๆ”
ขึ้นเสียงกะกูตลอด ก็กูกลัวไม่หล่ออ่ะ วันนี้พ่อกูมาด้วย กำนันหมานจะได้รู้ว่าลูกชายของตัวเองหล่อที่สุดในคณะ มันจะเป็นความภาคภูมิใจขนาดไหน กำนันจะได้มีเรื่องไปอวดกับป้าข้างบ้านได้ ว่าถึงแม้ลูกชายจะไม่ได้เกียรตินิยมแต่ก็หล่อที่สุดในคณะไง
การซ้อมผ่านไปด้วยดีซะที่ไหน เหมือนเกิดเหตุการณ์ซ้ำๆ ผมสะดุดเท้าตัวเองเกือบล้มหัวฟาดพื้นทำให้เสียขบวนทั้งแถว เลยถูกเพื่อนในภาคบ่นกระปอดกระแปดใส่มาเป็นชั่วโมง ตอนนี้พวกมันก็ยังไม่หยุดบ่น จะอะไรนักหนาเขาก็ให้ซ้อมอีกรอบแล้วไง พอตกตอนเย็นผมกลับหอพักมาด้วยความอ่อนล้าเพราะเดินทั้งวันขาแทบหลุด
Rrrrrrr!!
ท่านรองโทรมาครับ ช่างรู้ใจจริงๆ ผมกำลังจะโทรหาอยู่ทีเดียว ก็งี้แหละครับเป็นแฟนกันมันก็จะมีใจตรงกัน คิดเองก็เขินเอง อิอิ
“สวัสดีครับท่านรอง”
[สวัสดีครับ วันนี้ซ้อมเป็นยังไงบ้าง]
“เหนื่อยครับ เดินขาลากเลย”
[เหรอ ลงมาข้างล่างหน่อยสิ]
“ครับ ?”
[ผมรออยู่ข้างล่าง]
“…”
ผมรีบวิ่งลงมาข้างล่างหออย่างไม่คิดชีวิต โดยลืมคิดไปว่าตอนนี้ตัวเองแต่งตัวยังไง วิ่งลงมาถึงครึ่งทางก็เลยนึกขึ้นได้ เลยหันมามองตัวเอง เสื้อยืดคอย้วยๆที่ชอบใส่นอน กางเกงขาสั้นสีตุ่นๆ ยังดีที่ไม่ใช่บ๊อกเซ่อ รองเท้า!!! OMG!! ใส่มาคนละข้าง ช้างดาวสีดำกับกีโต้สีเหลืองอ๋อยเข้ากันฉิบหาย จะวิ่งกลับไปเปลี่ยนก็กลัวท่อนรองเขาจะรอนาน เวลาคุยกัน ท่านรองก็อย่ามามองรองเท้าผมก็แล้วกัน
‘โฮ่งๆ’
‘บ๊อกๆ’
เสียงน้องหมาทักทายท่านรองที่เปิดประตูรถแล้วเดินมาทางผม น้องหมาหลากหลายสายพันธุ์ที่ทำหน้าที่ยามหน้าหอพัก เงียบเสียงลงเมื่อผมส่งเสียงห้าม น้องๆเชื่อฟังผมนะครับเพราะสนิทกันดี บางวันผมก็แวะเอาขนมให้กินบ้าง บางวันมีลูกชิ้นมาให้บ้าง ไอ้บาสมันว่าผมว่า เพื่อนที่เป็นคนไม่มีใครคบเลยต้องมาติดสินบนหมาหน้าหอเอาเป็นเพื่อนแทน แต่ก็ยังดีกว่าไอ้บาสมันที่ไปสนิทกับหมาที่หน้ามอก็แล้วกัน
“…คุณรีบมากเหรอ?”
“ครับ?”
“ก็…รองเท้า…ใส่มาคนละข้าง…”
“…”
ท่านรองเขากลั้นขำเอาเป็นเอาตายเลย หน้าแดงหูแดงเลยทีเดียว แต่ผมไม่อายหรอก ท่านรองเวลาคุยกันก็มองหน้าสิครับ ใครใช้ให้มองรองเท้าก่อน ไม่ใช่ว่าควรจะทักทายบอกคิดถึงกันอย่างนู้อย่างนี้หรอกเหรอครับ ดันมาทักเรื่องรองเท้าเดี๋ยวผมก็งอนหรอกครับ
“เปล๊า ผมไม่ได้รีบ…ก็แบบ…แฟชั่นใหม่อ่ะครับ ที่มอเขาฮิตกัน”
ตอแหลไปก่อน เดี๋ยวไม่หล่อไม่คูล
“ฮ่าๆเหรอครับ? อืม…ปั๊กใส่อะไรมาก็น่ารักหมดแหละครับ”
“…”
ว๊อทททท!! ท่านรองเขาชมผม? ผิดปกติแล้ว วันนี้ท่านเขาตัวร้อนรึเปล่า? หรือว่ามีกล้องแอบซ่อนอยู่แถวนี้??
 “เขินรึไงคุณ?”
“เขินสิครับ ปกติท่านรองไม่ค่อยชมผมนะ”
“…เหรอ?”
ท่านเขารีบหุบยิ้มทันที ทำไมอ่ะ ก็เรื่องจริง ธรรมดาท่านเขาเคยชมผมที่ไหนล่ะ นานๆทีปีหนได้มั้ง
“แล้วท่านรองมีอะไรรึเปล่าครับ?”
“ผมมาหาไม่ได้เหรอ?”
หืม???  น้ำเสียงน้อยใจ? มาอารมณ์ไหนอี๊กก ผมเริ่มงงแล้วนะ เดี๋ยมชม เดี๋ยวงอน คิดว่าทำแล้วหล่อเหรอครับ…แต่ก็หล่ะนะ เฮ่ยยย!!! ไม่ใช่ …สงสัยเป็นอาการของพวกวัยทองครับ
“…เปล่าครับ มาหาได้หรือจะให้ผมไปหาก็ได้ครับ”
 “…หึหึ…ก็ผม..คิดถึง”
คิดถึงใคร ผมเหรอ?? เฮ้ยยย!! วันนี้ท่านเขามาแปลกจริงๆ หลากหลายอารมณ์มากอ่ะ เป็นไบโพลาร์รึเปล่าครับ?
“…เอ่อ…ท่านรองเป็นอะไรรึเปล่าครับหรือว่าไม่สบาย?”
“…ผมมาคิดดูแล้วนะปั๊กน้อย ผมปล่อยให้คุณมากเกินไปแล้ว”
“…”
“จนบางทีผม…”
“อ…อะไรเหรอครับ?”
ท่านรองโกรธผมแน่ๆ หรือว่าผมล้ำเส้นมากเกินไป เพราะว่าบางทีผมก็พูดจาตรงเกินไป ท่านรองเขาเป็นผู้ใหญ่อาจจะไม่พอใจ
“ต่อไปนี้คุณไม่ต้องจีบผมแล้วนะ”
“…”
เสียงแข็งเลย ท่านรองเขาโกรธผมจริงๆด้วยๆ คงไม่อยากจะคุยกับผมแล้วอ่ะ เศร้าจัง
“เพราะผมจะเป็นคนจีบคุณเอง”
“…เอ่อ…ยังไงนะครับ?”
ผมตามไม่ทัน สมองซีกซ้ายหยุดทำงานกะทันหัน เมมเต็มหรือว่าหน่วยประมวลผลล่มซักอย่างแหละ เพราะมันทำให้ผมคิดไม่ทันว่าท่านรองเขาหมายความว่ายังไง
“ผมบอกว่า ผมจะเป็นฝ่ายจีบปั๊กน้อยเอง”
“…”
ผมยืนตัวแข็งทื่อ เกือบหยุดหายใจ ท่านรองพูดว่าจะจีบผมเอง?
“เพราะฉะนั้นต่อไปนี้ปั๊กน้อยไม่ต้องทำอะไรเพื่อผมอีกแล้ว”
“อ่อครับ??”
ให้ผมไม่ต้องทำอะไรคือยังไงอ่ะ ให้ผมอยู่เฉยๆ?? ไม่ต้องทำอะไรเลยเหรอครับ?? งงอยู่ดี
“วันนี้ผมมีของขวัญมาให้ล่วงหน้าเพราะวันจริงผมอาจจะไปร่วมงานไม่ได้”
“…อ่อครับ”
เสียใจจัง…แต่ก็ยังดีที่ท่านเขาแวะมาหาก่อน ไม่งั้นวันงานผมคงเป็นแม่สายบัวรอเก้อ ได้ดอกไม้ซักช่อผมก็ดีใจตายแล้ว ท่านรองเปิดประตูรถ ทำท่าขยุกขยิกอยู่ซักพักก็เดินมาหาผม ไม่เห็นถืออะไรมาเลยอ่ะ จะให้ตังผมเหรอ ขอเป็นแบงค์เทาๆซักปึกนะครับ
“ปั๊กน้อยหลับตาก่อนสิ”
จะให้ตังยังจะลีลาอีกนะครับท่านเขาเนี่ย แล้วใส่ซองแล้วเหรอครับหรือจะให้ทั้งปึกเลย
แต่รู้สึกท่านรองเขาจะเข้ามาประชิดตัวยังไงไม่รู้ ที่คอรู้สึกเย็นๆอ่ะ จั๊กจี้ด้วย
“ลืมตาได้แล้วครับปั๊กน้อย”
เสียงท่านรองกระซิบอยู่ใกล้ๆหู อ๋อย!! ขนลุก เดี๋ยวน้องหมาแถวนี้ตกใจอีก ท่านรองทำอะไรไม่อายฟ้าดินเลยนะครับ
“ผมให้…ขอจองคุณไว้ก่อน”
ผมก้มมองดูสร้อยที่ท่านรองใส่ให้ มันมีแหวนติดมาด้วย มีเพชร 1 เม็ด!!! ของจริงป่ะครับ?? ไม่กล้าถามเลย
“…ห…ให้ผมเหรอครับ?”
“อืม…รอผมจีบคุณติดจะไปขอที่บ้านนะ”
“…ป…ไปขอตอนนี้เลยก็ได้ครับ…”
ผมใจง่ายไปมั้ย ก็คนมันหล่อทำยังไงก็หล่อ จะตอแหลจะใจง่ายก็หล่ออยู่ดีอ่ะครับ
“หึ…คุณรู้อะไรมั้ย?”
“ครับ??”
“เวลาคุณพูดแบบนี้…มันทำให้ผมคิดว่าตัวเองขี้ขลาดมากๆ”
“…”
“ไม่กล้าที่จะเดินหน้าจีบคุณ ทั้งที่ผมมีความรู้สึกดีๆกับคุณนานแล้ว”
“…”
“จนกระทั่งถูกไอ้พลด่าวันนั้น…”
“ครับ…”
“แล้วต่อไปนี้…”
“ครับ??”
“ผมจะเดินหน้าจีบคุณอย่างจริงจัง เตรียมใจไว้ด้วยนะเจ้าปั๊กน้อย”
ท่านรองโยกหัวผมไปมาเบาๆ มาแนวนี้ผมก็เขินจนจะละลายไปกองกับขี้หมาบนพื้นแล้ว ท่านรองโหมดรุกที่ผมเคยเห็นเป็นครั้งแรก ใจสั่นจนต้องเอามือกุมหน้าอกตัวเอง กลัวท่านเขาจะได้ยินเสียงว่าหัวใจของผมมันเต้นแรงขนาดไหน…
“…ท่านรอง…บทจะรุก…ก็ทำเอาผมตั้งตัวไม่ทันเลย”
“เหรอครับ หน้าคุณแดงมากเลยนะ”
“…ก็ผมเขิน”
“น่ารักดี”
ท่านเขาดึงผมเข้าไปกอด รู้สึกว่าตัวเองหน้าตาร้อนเห่อมากอ่ะ…เขินสัดๆไปเลยวันนี้ รู้สึกเหมือนสาวน้อยกำลังถูกไอ้หนุ่มหน้ามนขอแต่งงานยังไงก็ไม่รู้
เรากอดกันท่ามกลางน้องหมาหลากหลายสายพันธุ์ที่ยังงงๆว่าไอ้มนุษย์ พวกมึงกำลังทำอะไรกั๊นนน??
“ป…ปล่อยก่อนครับ”
“…”
“ท่านรองหลับตา แล้วก้มลงมาหน่อยครับ”
“ปั๊กน้อยจะทำอะไรเหรอ?”
“ทำตามที่ผมบอกก่อน”
ผมไม่เอาไม้หน้าสามมาตีหัวท่านหรอกน่า แค่จะตอบแทนที่วันนี้ท่านรองทำตัวน่ารักก็เท่านั้นเอง แต่ท่านเขาสูงอ่ะ ผมต้องเขย่งเท้า ทั้งที่พื้นรองเท้าเสือกสูงไม่เท่ากันอีก ก็แหงแหละก็มันคนละคู่กันนี่
ผมต้องใช้ความพยายามอย่างแสนสาหัสที่จะยื่นหน้าขึ้นไปจูบท่านรองที่ตัวสูงกว่าผมซัก 20 เซนคอยืดจนจะเป็นยีราฟที่หน้าตาดีอยู่แล้ว?  แต่ก็ยังดีที่ท่านเขากรุณาก้มหน้าลงมาให้
ผมจูบเบาๆที่มุมปากรูปกระจับของท่านรอง ท่านเขาสะดุ้งเล็กน้อยแต่ทำให้ผมรู้สึกได้ แต่กลายเป็นว่าแขนท่านรองรวบเอวผมเข้าไปประชิดตัว เรียวปากของท่านรองกลับเป็นบดเบียดริมฝีปากผมแทน
“อืม…”
เรียวปากร้อนขบคลึงเบาๆ ท่านรองค่อยๆสอดเรียวลิ้นร้อนเข้ามาในปากผม ขบเม้มเบาๆอย่างหยอกล้อ ผมก็ไม่ยอมแพ้หรอกแม้จะไม่ชำนาญเท่าท่านรองก็ตาม เราจูบกันดูดดื่มจนลืมไปว่ามีผู้ชมหน้าขนกำลังส่ายหางไปมา ตีตั๋วนอนแถวหน้าสุดเรียงรายอยู่สี่ห้าตัว
“อืม…ท…ท่านรอง”
“ครับ??”
ท่านเขายังไม่หยุดนัวเนียอยู่ที่แก้มผมเลย ตอหนวดที่เริ่มขึ้นของท่านรองถูไปมาที่แก้มทำให้รู้สึกจ๊กจี้ แต่ฟินมากขอบอก…
“พ…พอแล้วครับ”
“อืม…หน้าคุณแดง”
“ท่านรองก็เหมือนกันแหละครับ”
แล้วเราก็หัวเราะ ช่างทำไปได้นะครับเราสองคน ไม่อายฟ้าดินเลย ดีนะฝนไม่ตกไม่งั้นฟ้าผ่าตายเลย
“จริงๆแล้วผมอยากไปร่วมวันงานนะ แต่ติดประชุมไม่รู้ว่าจะเลิกกี่โมง”
“ไม่เป็นไรครับ”
“ผมขอโทษนะ”
“ไม่เป็นไรจริงๆครับ ผมก็ได้ของขวัญล่วงหน้าแล้ว”
“อืม…ผมกลับก่อนนะ”
“ครับ…”
   ท่านรองกลับไปแล้ว อยากจะไปเล่าให้ไอ้บาสฟังใจจะขาด แต่เสือกไม่อยู่ห้อง พอไลน์ไปถามบอกว่ากำลังกินข้าวกับส้มจี๊ด ได้แต่เก็บความสุขและความโคตรฟินไว้ในใจ ไม่สามารถระบายออกมาได้ อ๊ากกก!! อกจะแตกตาย
“แล้วพ่อมึงจะมากี่โมง?”
“บ่ายๆแล้วบ้านมึงอ่ะ?”
“ก็น่าจะตอนบ่ายเหมือนกัน”
วันนี้เป็นวันที่บรรดาพ่อๆแม่ๆทั้งหลายคงภาคภูมิใจที่ลูกๆของพวกเขาเรียนจบ ได้รับปริญญาเพื่อเป็นเกียรติแก่วงศ์ตะกูล พ่อผมเคยบอกตอนก่อนเข้ามหาวิทยาลัยว่าอยากให้ผมเรียนจบได้รับปริญญาเพราะกำนันเขายังไม่เคยได้รับเลย แต่แกก็เคยเป็นเด็กช่างรักจริงมาก่อน
บรรดาว่าที่บัณฑิตและญาติๆเดินกันขวักไขว่ วันนี้อากาศร้อน ในมือของทุกคนจะมีแก้วน้ำแข็งไว้ดื่มและพัดอันเล็กเอาไว้พัด ที่หรูหน่อยก็มีพัดลมมือถือเอาไว้เพื่อบรรเทาความร้อนกันเกือบทุกคน บางคนก็แอ็คท่าถ่ายรูปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่ว่าอากาศร้อนขนาดไหน สาวๆที่เขียนขอบตาดำๆเหงื่อไคลเริ่มไหลย้อยทำให้ไอ้สีดำๆไหลลงเป็นทางที่ใบหน้า พวกเธอก็ไม่ย่อท้อไม่หวั่นไหว แอบหันไปใช้กระดาษซับหน้า ซับไปซับมาแล้วหันมามั่นหน้าถ่ายรูปได้ต่อ!! ผมล่ะนับถือพวกเธอจริงๆครับ
“ไอ้ลูกหมา!พ่ออยู่นี่เว้ย!”
เสียงกำนันหมานแห่งบ้านดอนตะโกนมาดังยิ่งกว่าติดลำโพงแปดตัว เป็นแบบนี้ตลอดพ่อผม แต่วันนี้โคตรเท่อ่ะ กำนันหมานใส่เสื้อผ้าไหมสีฟ้า แบฟ้าจ๋าๆเลย จนผมเกือบคิดไปว่ากำนันเขาจะมาร่วมพิธีงานวันแม่ซะอีก ที่สำคัญใส่ทองเส้นเท่าหัวนิ้วโป้งเหลืองอร่ามมาแต่ไกล ดูยังไงๆก็กำนันจริงๆ
“รู้แล้วกำนัน ตะโกนซะดังเชียว”
“อ้าว! ก็พ่อกลัวเอ็งไม่เห็นไง”
“…”
ไม่เห็นเลยมั้งสีเสื้ออ่ะ มองมาจากดาวอังคารก็ยังมองเห็นเลย
 “ข้ายังไม่เห็นท่านรองแฟนเอ็งเลย”
“ไม่มาหรอกวันนี้เขามีประชุม”
“เหรอ? เหอะ! แฟนรับปริญญาดันไม่มาร่วมงาน”
“…แต่เขาให้ของขวัญผมมาแล้วด้วย นี่เลย…”
อวดเลยครับสร้อยคอพร้อมแหวนที่ไอ้บาสเห็นแล้วบอกว่าเป็นสร้อยคอกับแหวนทองคำขาว ส่วนเพชรก็น่าจะเป็นเพชรแท้ด้วย พอผมได้ยินเท่านั้นแหละตาโตเลยทีเดียว เพราะของแท้ก็ต้องหลายหมื่นอยู่ พอท่านรองเขาเอาจริงนี่ยิ่งกว่าเสี่ยเปย์เด็กอีกนะครับ
“เออๆ แต่มาไม่ได้ ข้าอยากจะคุยด้วยซักหน่อย”
“…กำนันไม่ได้เอาลูกซองมาด้วยใช่มั้ย?”
ชักหวั่นๆกลัวเป็นข่าวหน้าหนึ่งโดยพาดหัวข่าวว่า ‘กำนันสมานแห่งบ้านดอนควักลูกซองออกมายิงว่าที่ลูกเขยแต่พลาดท่าเลยถูกว่าที่ลูกเคยสุดหล่อเตะคอหักดับอนาจ’ อะไรทำนองนี้อ่ะครับ
“ตลกยันวันรับปริญญาเลยนะเอ็งเนี่ย”
“ก็ลูกพ่อไงทั้งหล่อแล้วก็ตลก ใครๆก็อยากอยู่ด้วย”
 “แล้วไหนล่ะเพื่อนเอ็ง ?”
“มันก็อยู่กับครอบครัวมันสิ”
“เหรอ ก็ข้าไม่เห็น เอ็งยิ่งมีเพื่อนน้อยๆอยู่ด้วย”
“…”
พูดอะไรไม่รักษาหน้าลูกชายเลย ถึงผมจะหน้าหนาขนาดไหนก็อายเป็นนะครับ
ไอ้บาสพาครอบครัวของมันเดินมาทางนี้แล้ว ประกอบไปด้วยพี่สาวที่แก่กว่ามันเจ็ดปี อุ้มเด็กน้อยที่เป็นหลานสาวไอ้บาสมันมาด้วยแล้วก็พ่อกับแม่มัน เราถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระทึกกันหลายช็อต กำนันโม้อยู่กับพ่อแม่ไอ้บาส นี่ขนาดไม่ได้รู้จักกันมาก่อน เจอกันครั้งแรกยังฝอยได้อรรถรสขนาดนั้นเลยนะพ่อผม
“เดี๋ยวกำนันรอผมกับพ่อแม่ไอ้บาสมันก็ได้ น่าจะเสร็จสี่โมงเย็นแหละ”
“เออๆ ข้าก็เดินเล่นแถวๆนี้แหละ”
“อืม ผมไปนะ”
“เออ สู้ๆไอ้ลูกหมา มากอดที”
มาทำซึ้งอะไรตอนนี้กำนัน เกิดบ่อน้ำตาผมแตกหมดหล่อเลยนะนั่น แล้วพวกบัณฑิตก็แยกตัวออกจากครอบครัวเข้าหอประชุมเพื่อไปเตรียมตัว ผมล่ะตื่นเต้นจริงๆ ไอ้บาสก็คงรู้สึกเหมือนกัน ผมแอบเห็นมือมันสั่นๆด้วย
การประชุมวันนี้เสร็จเร็วกว่าที่คิด หรือว่าท่าทางที่ผมไม่ค่อยมีสมาธิทำให้ผู้จัดการอาวุโสแอบเห็นแล้วสั่งเลิกประชุมเร็ว อันนี้ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจ ผมรีบขับรถออกจากบริษัทตรงดิ่งไปยังมหาวิทยาลัยของเจ้าปั๊กน้อยทันที แต่รถติดนิดหน่อยทำให้ผมมาถึงช้ากว่าที่คิด ไม่รู้เจ้าปั๊กรับเสร็จรึยัง ผมเดินเข้าไปแถวๆหอประชุมก็เห็นว่าน่าจะเป็นญาติของเหล่าบัณฑิต บ้างนั่งรอ บ้างยืนรอกันอยู่เต็มบริเวณ แต่ก็ไปสะดุดกับคุณลุงคนนึงที่สวมเสื้อผ้าไหมสีฟ้าที่โคตรแจ่ม แบบฟ้าๆเลยเดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างๆหอประชุม
“สวัสดีครับกำนัน”
“…อ้าวท่านรอง ไหนว่ามาไม่ได้ไง?”
เจ้าลูกชายตัวดีคงรายงานสถานการณ์ประจำวันให้ฟังแน่นอนถึงได้รู้ว่าผมจะมาร่วมงานไม่ได้
“พอดีผมเลิกประชุมเร็วครับ”
“อ่อ ผมกำลังอยากเจอท่านรองอยู่พอดี”
“…ครับ?”
“ผมอยากจะคุยเรื่องไอ้ลูกหมามัน”
“ครับ…ผมก็มีเรื่องอยากจะพูดเหมือนกัน”
“เชิญท่านรองก่อนเลย”
“เชิญกำนันก่อนดีกว่าครับ”
“…”
เมื่อถึงคิวผมก็ผ่านไปด้วยดี ผมกลับมานั่งที่แถวแอบเห็นเพื่อนในภาคทำท่าโล่งอก คงคิดว่าผมจะไปทำเรื่องขายขี้หน้าตอนรับล่ะสิ ไม่ได้แดกผมหร๊อก ผมมันเป็นพวกตอนซ้อมมักจะลนๆแต่พอวันจริงผมค่อนข้างจะใจเย็นนะ ผมก็เพิ่งค้นพบเมื่อไม่นานมานี้เอง
หลังจากจบพิธีก็เหมือนนกกระจอกแตกรัง บัณฑิตป้ายแดงพากันกรูออกมาจากห้องประชุม ตามหาญาติพี่น้องเพื่อมาถ่ายรูปพร้อมปริญญาบัตรที่ได้รับกันมาหมาดๆ ส่วนผมก็ได้แต่ชะเง้อมองหากำนัน เห็นละ! เสื้อที่พ่อใส่นี่มันมีประโยชน์ก็ตรงนี้เอง ฟ้ามาแต่ไกล แบบว่าฟ้าโคตรๆอ่ะ แต่เอ๊ะ!!! คนที่ใส่เสื้อเชิ๊ตสีขาวๆนั่นคุ้นๆนะ ผมเดินเข้าไปจนมองเห็นว่าคนที่ใส่เสื้อเชิ๊ตคนนั้นคือ ท่านรอง!!! ท่านเขามาได้ไงอ่ะ? แถมยืนจ้องหน้าอยู่กับพ่อผม ทำหน้าจริงจังด้วยกันทั้งคู่ ไม่ใช่ว่ากำลังจะตีกันหรอกนะ! ไหนพ่อบอกว่าตามใจผมไง แล้วทำไมทำท่าเหมือนจะตีกับแฟนผมเลยอ่ะ ช้าก่อนกำนันนนนน!!

จบตอนที่ 19

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18


ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2642
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 146
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
กำนันเรียกสินสอดแพงป่าวจ๊ะ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3392
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 71
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 20

   สถาณการณ์คับขัน พ่อกับท่านรองกำลังจะตีกัน!! ผมจะทำไงดีวะ ต้องไปเรียกไอ้บาสให้มาห้ามทัพก่อน แล้วผมก็ต้องไปลากไอ้เพื่อนยากให้มาสังเกตุการณ์ด้วยกันเพราะอย่างน้อยq ไอ้บาสก็น่าจะเป็นโล่ทำให้ผมไม่ถูกลูกหลงได้!! เวลาท่านรองเขาโหด ก็ไม่มีใครห้ามได้นะครับ ผมเคยเห็นมาแล้ว
“แล้วมึงจะยืนแอบอยู่ตรงนี้อีกนานมั้ย?”
“…ก็กูกลัวอ่ะ”
กลัวโดนลูกหลง เพราะว่าท่านรองกับกำนันอาจจะสูสี พ่อผมก็ใช่ย่อย อดีตเด็กช่างนะครับเคยควงไม้หน้าสามมาแล้ว
“…มึงก็เข้าไปคุยดิ กูจะไปถ่ายรูปกับพ่อแม่กู”
“ไอ้สัด มึงไม่อยู่ช่วยกูก่อนเหรอ”
“…ปัญญาอ่อนแล้วมึง ท่านรองเขาไม่มาทำอะไรแบบนั้นหรอก”
“…ใครจะไปรู้”
“แล้วพ่อมึงเป็นนักเลงรึไง?”
ตอนนี้ไม่ แต่เมื่อก่อนอ่ะใช่! ตอนเด็กๆแม่เคยเล่าให้ฟังว่าพ่อสมัยวัยรุ่นนี่หัวโจกเลย ฟาดไม่ยั้ง ไม่หน้าสามหักกระจาย
“ม…ไม่ใช่”
“เออไปได้แล้ว เสียเวลาจริงๆ”
เดี๋ยวไอ้บาสสส มึงจะไม่ช่วยเพื่อนตัวโน้ยยๆหน่อยเหรอะ
แต่จะว่าไปพวกเขาก็ไม่ได้มีทีท่าจะตบตีกันแต่อย่างใด ผมเลยค่อยๆเดินด๊อกแด๊กเข้าไปหา ทั้งสองคนหันมามองผมแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน? เปลี่ยนโหมดโคตรไวยิ่งกว่าเดอะแฟลช
“ออกมาแล้วเรอะไอ้ลูกหมา มาๆถ่ายรูปกัน ท่านรองด้วย”
ผมยังงๆกับท่าทีของทั้งสองคน ผมเลยต้องไปไหว้วานให้น้องในภาคมาช่วยถ่ายรูปให้ แล้วพวกผมก็เดินมาสมทบกับครอบครัวไอ้บาส เราเลยได้ถ่ายรูปร่วมกันอีกหลายช็อต แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าพ่อกับท่านรองคุยอะไรกัน แต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้ถามซักที
“ไอ้หนุ่มๆถ่ายรูปคู่ลูกชายลุงกับท่านรองให้หน่อย”
“…”
รุ่นน้องก็ทำหน้าที่ของมันไป พ่อผมนี่สิเหมือนผู้จัดการส่วนตัวยังไงก็ไม่รู้ จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้ผมตลอดนอกจากเป็นกำนันแล้วยังมีอาชีพเสริมอีกด้วย
“ไอ้บาสมึงกลับเลยรึเปล่า ?”
“กลับดิ จะอยู่หาพ่อมึงเหรอ?”
“…ไอ้เชี่ยพ่อกูมา ไม่ต้องไปหา กูหมายถึงมึงจะกลับบ้านเลยมั้ย?”
“…ยังหรอก กูนัดกับส้มจี๊ดว่าจะไปฉลองกัน”
“ก้าวหน้านะมึงอ่ะ มีฉลงฉลอง”
“แล้วมึงอ่ะ”
“คงพรุ่งนี้ เดี๋ยวคืนนี้พ่อกูค้างด้วยแล้วกลับพร้อมกัน”
“อืม”
หลังจากถ่ายรูปกันจนรุ่นน้องมือหงิกมืองอ เราก็แยกย้ายกัน โดยที่ผม กำนันแล้วก็ท่านรองเดินออกมาที่จอดรถพร้อมกัน
“ขอบคุณท่านรองนะครับที่อุตส่าห์มา”
“อืม พอเลิกประชุมผมก็รีบออกมาเลย”
“ท้ายรถผมมีของขวัญจากแผนกบุคคลแล้วก็ของมายด์กับไอ้พลด้วย”
“ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมไปช่วยถือครับ พ่อเดี๋ยวผมไปขนของที่รถท่านรองแป๊บนะ”
“เออ เดี๋ยวพ่อไปช่วยถือ”
ของขวัญแสดงความยินดีของแผนกบุคคลมีเยอะมากครับ มีทั้งตุ๊กตาหลายตัว มีซองขาวด้วยท่านรองบอกว่ามาจากผู้จัดการคนที่ใส่แว่นใจดีๆอ่ะครับ เป็นซองขาว คิดว่าจะไล่ผมออกซะอีก แต่ลืมไป…ผมยังไม่ได้เข้าไปทำงานซักหน่อย แล้วก็มีตุ๊กตาน้องปั๊กตัวเกือบเท่าผมเลย น้องปั๊กนั่งหลังรถมา คงเพราะเข้าไปอยู่ในท้ายรถไม่ได้ ถ้าให้ผมเดา คงจะเป็นท่านรองที่ซื้อให้ผม
“ตัวนี้ผมซื้อให้”
ท่านเขาอมยิ้มแล้วอุ้มตุ๊กตาน้องปั๊กตัวใหญ่ เดาได้ไม่ยากเลยเวลาท่านเขาไปชี้นิ้วสั่งคนขายให้เอาน้องปั๊กใส่ถุงให้ คงขำพิลึก
“ขอบคุณครับ ตัวโคตรใหญ่ จะเข้าประตูห้องผมได้รึเปล่าเนี่ย”
“ผมเลือกตัวใหญ่ที่สุดในร้านเลยนะ แล้วก็…”
ท่านเขาอุ้มน้องปั๊กแล้วเดินไปที่หน้ารถ เปิดประตูแล้วหยิบอะไรออกมาซักอย่าง…สิ่งนั้นคือ…ช่อดอกทานตะวันสีเหลืองอ๋อยที่เป็นดอกไม้ปลอมๆ ช่อใหญ่มากแล้วก็สวยมากด้วยมายื่นให้ ผมหน้าบานยิ่งกว่าจานดาวเทียมอีกตอนนี้ ท่านเขาลงทุนมากกก ป๋าสุดๆ เสี่ยแกเปย์เก่งจริงๆ
“ทำไมท่านรองต้องซื้ออะไรให้ผมเยอะแยะไปหมดเลย?”
“…คุณไม่ชอบเหรอ?”
“ชอบครับ ชอบมาก”
“อืม…ก็ดีแล้ว เดี๋ยวมเอาไปใส่รถให้นะ”
“ขอบคุณครับ”
“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ท่านรองไปกินข้าวด้วยกันก่อนสิ”
“…ได้ครับ”
“จะได้ตกลงเรื่องที่ยังค้างกันอยู่”
“ดีครับกำนัน ผมก็อยากคุยให้เคลียร์ไปเลย”
“เรื่องอะไรพ่อ?”
“…เดี๋ยวเอ็งก็รู้…”
กำนัน!! นี่หลอกให้อยากแล้วจากไปชัดๆ ความเสือกขึ้นหน้าแล้วตอนนี้ผม อยากรู้มาตั้งนานละว่าคุยอะไรกัน พ่อผมเอารถไปจอดที่หอผมแล้วขึ้นรถท่านรองไปกินข้าว เราเลือกร้านที่ผมเคยมากินกับท่านรอง คนค่อนข้างเยอะแต่โต๊ะที่เลือกเป็นมุมที่ค่อนข้างส่วนตัว เวลาตีกันจะได้เสียงดังได้ มันใช่เหรอ!!
   หลังจากสั่งอาหารแล้วเราก็กินกันอย่างเงียบเชียบผิดปกติ ไม่มีใครพูดอะไรกันเลย หลังจากกินเสร็จเตรียมจะกลับ
“ไอ้ลูกหมา เอ็งไปรอที่รถก่อน”
“ไมอ่ะ ให้ผมอยู่ด้วยดิ อยากฟังด้วย”
“คุณไปรอที่รถก่อนเถอะ”
“…”
หงุดหงิดว้อยยย คุยกันกระจุ๊งกระจิ๊งสองคน แอบจีบกันรึไง ผมล่ะอยากรู้จริงๆนะ  ซักพักพ่อกับท่านรองก็เดินมาที่รถ แต่สีหน้าทั้งคู่ดูปกติดี คงไม่แอบตีกันมาหรอกนะ
“พรุ่งนี้คุณจะกลับบ้านเลยรึเปล่า?”
“ครับว่าจะกลับก่อน เดี๋ยววันศุกร์ค่อยมา แผนกบุคคลมีเลี้ยงฉลองให้”
จริงๆแล้ว Sup นัดมาคุยเรื่องวันเริ่มงาน เพราะผมรับปากว่าจะมาทำงานที่โรงงานแล้ว แล้วพวกพี่ๆแผนกบุคคลก็เลยจะเลี้ยงฉลองให้ด้วย แต่ผมยังไม่ได้บอกพ่อกับท่านรองเลยเรื่องที่รับปากจะมาทำงาน
“พรุ่งนี้คุณยังไม่ต้องกลับหรอก เดี๋ยววันอาทิตย์ผมไปส่งที่บ้าน”
“…”
ผมสกิดแขนกำนันที่นั่งอยู่ข้างหน้ารถคู่กับท่านรอง ต้องให้เกียรติพ่อผมนิดดดส์นึง เดี๋ยวจะหาว่าหลงแฟนมากกว่าพ่อตัวเอง
“เอางั้นก็ได้ ท่านรองก็ส่งให้ถึงบ้านนะ ไม่ใช่พาไปเถลไถลที่ไหน”
“…ครับ”
อ้าว! กำนันยอมง่ายๆได้ไงอ่ะ ไม่เล่นตัวเลย แต่ถึงกำนันเขาจะอนุญาตแต่รู้สึกว่าจะแอบจิกกัดน้อยๆนะ ดูไม่ค่อยเกรงใจท่านรองแล้ว หรือเป็นเพราะเรื่องที่เขาแอบคุยกัน ไปตกลงอะไรกันไว้รึเปล่าเนี่ย ท่านรองเขาแวะส่งผมกับกำนันที่หอแล้วก็กลับบ้าน
พอถึงหอ ต่อมเสือกก็กำเริบอีกแล้วครบ
“กำนันคุยอะไรกับท่านรองอ่ะ”
“ก็เรื่องของเอ็งนั่นแหละไอ้ลูกหมา”
“แล้วเรื่องอะไรล่ะ ผมยังไม่ได้ท้องนะ ไม่ต้องกลัวหรอก”
“…”
“กำนันเล่าซักที ผมรอเสือกอยู่นี่”
“ก็คุยกันเรื่องเอ็งทั้งนั้น ก็บอกให้ท่านรองเขาดูแลเอ็งดีๆ จริงๆข้าก็อยากให้ท่านรองเขาแต่งเข้าบ้านเรานะ แต่เขาไม่ยอม เลยยังตกลงกันไม่ได้ เลยว่าจะ…”
“เดี๋ยวๆกำนัน ช้าก๊อนนน!!”
“อะไรของเอ็ง”
“คิดอะไรไปนู่นแล้ว แค่เป็นแฟนกันเฉยๆเองนะ”
“เออ ซักวันก็ต้องได้กันอยู่ดี”
“อ…อะไรบ้าเหรอ เขินง่ะ”
“…มาทำตัวน่ารักมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งข้าหล่ะอยากจะถีบ”
“…กำนันนี่ลูกนะ จะทำงั้นได้ไงอ่ะ”
“อยู่ด้วยกันก็ฟังท่านรองเขาบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ดื้อ เถียงคำไม่ตกฟาก”
ตกฟากก็คอหักตายอ่ะดิกำนันก็ แต่มาโหมดนี้ก็แปลกๆยังไงไม่รู้ เหมือนสอนลูกสาวเวลาจะแต่งงานออกเรือน?
“ไม่เถียงหรอก ผมเด็กดีจะตาย”
“…เอ็งลูกข้าทำไมข้าจะไม่รู้ว่านิสัยเอ็งเป็นยังไง แล้ววันอาทิตย์ก็อย่ากลับให้มันมืดนักล่ะ”
“ครับ”
สองพ่อลูกเข้านอน พรุ่งนี้กำนันต้องรีบกลับ เดี๋ยวลูกน้อง(หมา) อดข้าวตาย นี่ก็ฝากข้างบ้านดูอยู่ จริงๆแล้วกำนันรักหมามากกว่าผมอีกนะครับ หมาหัวเน่าก็ผมนี่แหละ
“กำนันขับรถดีๆหล่ะ”
“เออน่า มือชั้นนี้แล้ว”
“ถึงแล้วโทรมาด้วย”
“เออ สั่งเป็นย่าเอ็งเลย”
“ก็ผมเป็นห่วง เดี๋ยวไม่มีใครทอดหมูให้กิน”
“เออๆ ไปแล้ว วันอาทิตย์อย่ากลับมืด”
กำนันพูดเป็นร้อยรอบแล้วมั้งเนี่ย พ่อกลับไปแล้ว ผมก็ชักจะเริ่มหิวว่าจะไปหาอะไรกินซักหน่อย
‘Rrrrrrrrr’
โอ๊ะโอ! ท่านรองโทรมา จะว่าไปผมก็คิดถึงเหมือนกันนะเนี่ย ตั้งแต่จูบกันที่สวนสนุกก็ยังไม่ได้ถูกเนื้อตัวกันเลย คิดแล้วจั๊กจี้ หัวใจ คริคริ! รับสายดีกว่าเดี๋ยวเกิดท่านเขาไม่รอ วางสายไปผมนี่แห้วแดกแน่
“ครับ?”
“กำนันกลับไปรึยังครับ?”
“กลับแล้วครับ ท่านรองมีอะรึเปล่าครับ?”
“อยากมาบ้านผมรึเปล่า?”
“อยากครับๆ”
รีบตอบให้ไวกลัวท่านเขาจะเปลี่ยนใจ นอกจากหน้าผมที่ด้านมากแล้วใจผมยังง่ายมากอีกด้วย ท่านเขาอ่อยขนาดนี้ผมก็ต้องติดกับให้เร็วที่สุด
“เดี๋ยวผมไปรับนะ”
“ครับๆได้ครับ”
รีบเก็บเสื้อผ้า เผื่อท่านรองเขาอนุญาตให้ค้างคืนได้ โอ้ยๆ ผมกลายเป็นคนแรดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน!
“คุณแบกกระเป๋าอะไรมาด้วยเหรอ?”
“เสื้อผ้าไงครับ คืนนี้ผมค้างด้วยน้า”
อ้อนไว้ ทำหน้าทำตาใสซื่อเผื่อท่านเขาจะใจอ่อน
“ไม่ได้…ตอนเย็นผมมาส่ง”
“ทำไมอ่ะครับ ขอผมค้างด้วยสิ”
“ผมไม่ให้ค้าง!!”
“ท่านรองใจร้าย…”
เจ้าปั๊กน้อยเอ๊ย! ทำไมดื้อขนาดนี้ ดูสิงอนแก้มป่องแล้วหมั่นเขี้ยวจนอยากจะกัด ผมให้เจ้าปั๊กน้อยค้างคืนด้วยไม่ได้เด็ดขาด กลัวใจตัวเอง กลัวว่าจะไปทำอะไรน้องเข้า รับปากกำนันไว้แล้วว่าจะดูแลดีๆก็ตอนที่คุยกันนั่นแหละครับ จริงๆก็ม่มีอะไร ผมยังแปลกใจที่กำนันยอมรับเรื่องที่ผมคบกับเจ้าปั๊กน้อยได้ง่ายๆ  แต่กำนันเป็นคนหัวสมัยใหม่เข้าใจโลก ตอนแรกก็คิดว่าอาจจะโดนลูกซองซักเม็ดสองเม็ดที่ไหนได้จะให้ผมแต่งเข้าบ้านซะอีก แต่คงเป็นไปไม่ได้ถึงผมจะรักจริงหวังแต่งก็เถอะแต่คงทำถึงขนาดนั้นไม่ได้หรอก
“คุณอยากกินอะไร วันนี้ผมตามใจหนึ่งวัน แต่ไม่ให้ค้างคืน”
“…”
เจ้าปั๊กน้อยหันมามองด้วยแววตาเจ้าเล่ ยิ่งคบกันไปนานๆก็ยิ่งรู้ว่าน้องใจกล้าหน้าด้านมากอ่ะ
“ว่ายังไงครับ?”
“จริงเหรอครับที่ว่าจะตามใจผม?”
“…ถ้าเป็นเรื่องที่ผมทำได้”
“ผมขอคิดก่อนน้า…”
อืม…ไม่ค่อยน่าไว้ใจซักเท่าไร น้องคงไม่คิดอะไรสัปดนหรอกนะ ผมก็กลัวจะยับยั้งใจตัวเองไม่ไหวเหมือนกัน
“งั้นท่านรองทำกับข้าวให้ผมกินได้มั้ยล่ะครับ”
“อืม ได้สิ”
ก็ยังดีที่ไม่ขออะไรแปลกๆ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากหรอกนะ แต่เป็นผู้ใหญ่กว่าก็อยากให้เกียรติน้อง
“ผมอยากกินราดหน้าหมูกรอบครับ”
เรียกร้องมาแต่ละอย่างทำเอาผมเกือบไปไม่เป็นเลยนะเจ้าปั๊กน้อย แต่ผมก็อยู่คนเดียวจนชินเรื่องทำกับข้าวก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไรอยู่แล้ว
“…โอเค แต่ต้องไปซื้อวัตถุดิบก่อน คุณทนหิวได้รึเปล่า?”
“สบายมากครับ”
ยังหันมายิ้มตาหยีอีก ความน่ารักถึงขั้นแม็กแล้วตอนนี้ ผมต้องใจเย็นๆเดี๋ยวเสียผู้ใหญ่หมด ผมเลี้ยวรถเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้บ้านแล้วซื้อวัตถุดิบที่ต้องการ เจ้าปั๊กน้องก็ให้ความร่วมมืออย่างดีช่วยถือของมาใส่ท้ายรถ
“ท่านรองทำกับข้าวเก่งนะครับ”
“…ผมอยู่คนเดียวก็เลยทำกินเองบ่อยๆ”
“อ่อครับ ท่านรองเคยมีแฟนมั้ยครับ?”
“…เคยมีตอนสมัยเรียน คุณถามทำไมเหรอ?”
“เปล่าครับ แค่อยากรู้เฉยๆ”
“ยังรักเขาอยู่มั้ยครับ?”
“ไม่หรอก ความจริงเขามาขอคบ ก็เลยลองคบกัน”
“แล้วทำไมเลิกกันล่ะครับ?”

“อืม…ไม่รู้สิ…อาจจะเพราะผมไม่ได้รักเขาละมั้ง วันที่เขามาบอกเลิก เขาบอกว่าผมดูไม่ค่อยสนใจเขา ไม่ค่อยโทรหาเขา เขาเลยทนไม่ไหว บอกเลิกผมก่อน”
“อ่อครับ แล้วกับผมล่ะครับ ชอบผมจริงรึเปล่า?”
“อืม จริงครับ”
ผมไม่รู้หรอกว่าเจ้าปั๊กน้อยจะเชื่อรึเปล่าแต่คำพูดของผมที่ตอบน้องไป มันมาจากใจของผมจริงๆ
“ถ้าท่านรองชอบผมจริงๆ ผมก็ชอบท่านรองจริงๆเหมือนกัน”
คืออะไร ยังไงเหรอเจ้าปั๊กน้อย
“…ครับ”
“แต่ถ้าท่านรองหลอกผม ผมจะโกรธจริงๆด้วย”
เหมือนได้ยินเสียงแฮร่ๆดังมาจากน้องยังไม่รู้ น่ากลัวจังเลยครับ หึหึ…
“ถ้าเป็นอย่างนั้นๆจริง ผมคงโดนกำนันยิงไส้แตกไปแล้วแหละ”
เพราะวันนั้นนอกจากจะสั่งให้ผมดูแลเจ้าปั๊กน้อยให้ดีๆ ยังขู่มาด้วยว่าถ้าทำให้น้องเสียใจจะไม่ปล่อยผมไว้แน่ๆ ดูแกขาดๆเกินๆแต่เรื่องลูกชายสุดที่รักแกจริงจังมาก
“อิอิ จริงครับ”
ผมกับน้องก็นั่งดูทีวีไป เจ้าปั๊กน้อยก็นั่งเล่นกับเจ้า(หมา)ปั๊กไป ดูเขาทั้งสองก็สนิทกันดี ผมก็เบาใจ?
“ปั๊กมานี่มา”
เจ้าปั๊กน้อยกระดิกหางวิ่งเข้าไปหาเจ้าปั๊กคน หายใจฟืดฟาดใส่ เล่นกันอย่างสนุกสนาน มีเลียหน้าเลียปาก ผมชักจะอิจฉาเจ้า(หมา)ปั๊กหน่อยๆแล้ว
“คืนนี้ผมค้างที่นี่ไม่ได้จริงๆเหรอครับ?”
“ผมบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ ไปเก็บกระเป๋าเดี๋ยวผมไปส่งที่หอ”
“…ท่านรองอ่ะ ผมอยากค้างที่นี่จริงๆนะ”
น่าตีจริงๆเลยเด็กคนนี้ ต้องขู่ให้กลัวซะบ้างแล้ว
“คุณมานี่เลย!”
ผมไปลากแขนเจ้าปั๊กน้อยมาจากเจ้า(หมา)ปั๊กด้วยความหึงหวง? หวงแฟนตัวเองกับหมาก็ได้นะผมเนี่ย
“ท่านรอง!!”
ผมกดเจ้าปั๊กน้อยลงที่โซฟา น้องทำหน้าตกใจหน่อยๆ คงไม่คิดว่าผมจะทำอะไรล่ะสิ บางทีผู้ใหญ่อย่างผมเรื่องความอดทนก็มีจำกัดเหมือนกันนะ ผมโน้มใบหน้าลงไปที่เจ้าปั๊กน้อยที่กำลังทำตาเหลือกอยู่ตอนนี้ จูบเบาๆที่มุมปากเล็กๆนั่นเพื่อสั่งสอน
“ท่านรอง…”
กลายเป็นว่าเจ้าปั๊กน้อยจูบตอบอย่างหนักหน่วง น้องพยามยามดันลิ้นเข้ามาในปากผม
“อา…ปั๊กเดี๋ยว…”
เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆเจ้าปั๊กน้อย!! จะมาทำผมใจแตกจริงๆแบบนี้ไม่ได้นะ!
ผมยืดมือน้องได้ก็จับกดไว้บนโซฟา
“นี่คุณ…หยุดเลย! ทำอะไรของคุณ?”
“ก็ท่านรองเริ่มก่อนนี่ครับ”
ยังมาทำหน้าใสซื่ออีก ถ้าผมยั้งไม่อยู่ล่ะก็ จะเกิดอะไรขึ้นรู้มั้ย???
“เฮ้ออ!! กลับ ผมไปส่ง”
ผมลุกขึ้นยืน เดี่ยวเจ้ามังกรยักษ์ตื่นขึ้นมาจริงๆจะยุ่ง
“ท่านรอง!!”
น้องไม่ยอม?? แต่ผมสัญญากับกำนันไว้ ต้องรักษาสัญญา
“ปั๊กน้อย ไม่เล่นแล้ว เร็วผมไปส่ง”
“งั้นขอผมจูบทีนึงก่อน แล้วจะกลับ ไหนท่านรองบอกว่าวันนี้จะตามใจผมไง?”
“…ก็ได้ครับ”
ผมก็ต้องตามใจ เพราะสัญญาไว้แล้วนี่ ผมนั่งลงที่โซฟาอีกครั้ง น้องขึ้นมานั่งบนตัก ท่านั่งค่อนข้างล่อแหลมนะ แล้วกดจูบลงมาที่ปากผม พยายามสอดลิ้นเข้ามา เราจูบกันอยู่ซักพัก ผมก็ต้องหยุดเอาไว้เพื่อไม่ให้อะไรมันเลยเถิดไปมากกว่านี้
“คุณรู้รึเปล่าว่ากำลังทำอะไรลงไป?”
“ผมต้องรู้สิ ผมไม่ใช่เด็กน้อยนะ”
“แล้วคุณ?”
“เป็นแฟนกันเรื่อง Sex มันก็เป็นเรื่องปกตินะครับท่านรอง”
“…”
ผมจะบอกน้องยังไงดีเนี่ย เด็กมันดื้อจริงๆ
“เอาไว้คราวหน้า ผมจะสอนให้คุณไม่กล้าอีกเลย!”
“ผมจะรอครับ…”
ยังมายิ้มอีก ดื้อตาใสจริงๆ แล้วคราวหน้าผมจะรอดรึเปล่าเนี่ย!!

จบตอนที่ 20

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
น้องปั๊กน้อยจู่โจม ไม่กลัวโดนสวนกลับเลยนะ
 :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
ปั้กน้อยใจกล้าจริงๆ นะเรา.  :hao3:

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3392
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
ปั๊กน้อยใจแตกแล้ว :katai3:

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 146
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อุ อุ

เค้าจะสอนอะไรกันหนอ

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ฟุ้งฟิ้งมากเลย

       :ling1:


ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 71
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 21

ตอนสายท่านรองมารับผมที่หอเพื่อพาไปส่งที่บ้าน หลังจากที่ผมใจกล้าหน้าด้านขอไปค้างที่บ้านท่านรองแต่ก็ถูกปฏิเสธ เลยขอจูบเป็นการทดแทน คนอื่นอาจะมองว่าผมใสๆนะ แต่จริงๆแล้วผมไสยศาสตร์มาก เพื่อนสนิทอย่างไอ้บาสมันจะรู้ดี ผมไม่ได้ใสซื่ออย่างหน้าตาเลย ผมก็ผู้ชายคนนึงที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องอย่างว่า ไม่เคยทำจริงแต่ทฤษฎีผมแน่นมาก นึกภาพในหัวตลอดจนจะกลายเป็นคนโรคจิตละ ไม่รู้ท่านรองเขาจะรับได้รึเปล่านะ
“ท่านรองไม่ให้ผมค้างที่บ้าน งั้นท่านรองอยู่ค้างกับผมที่บ้านก็ได้นะครับ”
“…”
“ว่าไงครับ?”
“ไม่ได้หรอก พรุ่งนี้ผมทำงาน”
“เหอะ!!”
ทำมาเล่นตัวตอนจูบกันเมื่อวานเล่นเอาผมขาสั่นเหมือนกันนะ
“เป็นอะไร?”
“…”
งอนสิถามได้ อ่อยขนาดนี้ยังไม่สนใจอีก
“คุณงอนเหรอ?”
“ใช่ ผมงอน”
“เรื่องอะไรหล่ะ?”
“ก็ท่านรองไม่ยอมให้ผมค้างที่บ้าน พอผมชวนค้างบ้านผมก็ไม่ยอม”
“บอกแล้วว่าพรุ่งนี้ผมต้องทำงาน”
“ขับรถไปตอนเช้าก็ได้นี่ครับ แค่ชั่วโมงเดียวเอง”
“…ไม่ได้ก็คือไม่ได้ครับ”
“…”
“แต่คราวหน้าไปค้างบ้านผมก็ได้นะ”
“จริงเหรอครับ? เมื่อไรครับ?”
โอกาสมาต้องรีบคว้าเอาไว้
“อืม…ขอคิดดูก่อน”
“ท่านรองหลอกผมแน่เลย”
“ผมไม่หลอกคุณหรอก ผมสัญญา”
เอาจริงๆผมก็ยังไม่ละความพยายามที่จะจับท่านรองกดนะ คือจริงๆแล้วเรื่องอย่างนี้มันอยู่ที่ใจจริงๆใครเริ่มก่อนมักจะได้เปรียบ ใครจะว่าผมโรคจิตหรือลามกผมไม่สนหรอก ก็ผมรักของผมอ่ะ นานๆทีจะมีหลุดมาผมก็ต้องคว้าเอาไว้สิครับ
“ทำไมคุณทำหน้าแปลกๆ”
“เปล๊า!! ผมไม่ได้ทำ ผมหิวอ่ะ เราแวะหาอะไรกินก่อนดีมั้ยครับ?”
“อืม ก็ดีเหมือนกัน”
เราแวะกินข้าวร้านข้างทาง บรรยากาศร้านดูเหมาะกับคนธรรมดาๆเขากินข้าวกัน มันดูไม่เหมาะกับท่านรองเขาซักเท่าไร คนในร้านต่างก็มองมาที่โต๊ะเราเป็นตาเดียว ก็อย่างว่าคนหน้าตาดีมากๆสองคนนั่งกินอาหารตามสั่งด้วยกันก็ต้องเป็นจุดสนใจเป็นธรรมดา
หลังจากกินข้าวเสร็จท่านรองก็จ่ายเงินแล้วเดินไปรอที่รถ กำนันโทรเข้ามาพอดี ผมยืนรับโทรศัพท์ที่ใต้ต้นไม้ข้างร้านอาหารตามสั่ง กำนันกลัวผมจะกลับมืดจริงๆเลยโทรมาเร่ง
“พี่คะ”
หืม ? ผมเงิยหน้ามองเป็นสาวๆ 2 คนที่นั่งโต๊ะข้างๆตอนกินข้าวในร้าน ผมเห็น 2 สาวแอบเหลือบมองมาทางโต๊ะพวกผมบ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ก็คนมันหน้าตาดีอ่ะเนอะ!
“ครับ?”
“พี่เป็นพี่บัณฑิตที่มหาวิทยาลัย xxx ใช่มั้ยคะ”
อ่อ! รุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยนั่นเอง แต่รู้ว่าผมเป็นพี่บัณพิตด้วยแฮะ
“ใช่ครับ น้องๆมีอะไรรึเปล่าครับ”
“คือพอดีว่า…พวกหนูอยากรู้ว่าพี่คนที่นั่งกินข้าวกับพี่เป็นใครอ่ะค่ะ? คือเพื่อนหนูอยากรู้จัก”
ฉิบหาย!! เล่นของพรีเมี่ยมซะด้วย แต่พอดีท่านเขาเป็นแฟนพี่อ่ะครับสาวๆ สาวอีกนางยืนข้างๆน้องคนที่พูดยืนบิดไปบิดมา น้องก็น่ารักดีนะ แต่ถ้าจะมาแย่งแฟนพี่ น้องก็จะไม่น่ารักอีกต่อไป!
 “เอ่อ…พอดี พี่เขามีแฟนแล้วอ่ะครับ”
“ร…เหรอคะ? เอ่อ…หนู”
เธออึ้งเล็กน้อย ทำท่าจะพูดอะไรต่อ
“แล้วแฟนพี่เขาก็น่ารักมากด้วย แถมดุอีกต่างหาก พี่ว่าน้องตัดใจเหอะ”
“ละ…แล้วพี่มีแฟนรึยังคะ”
หืม นี่เธอกะควบสองเหรอ ผิดหวังจากคนพี่จะเอาคนน้องอย่างนั้นเหรอะ ไม่ค่อยเลยนะ! ขนาดผมว่าผมแรดแล้วน้องคนนี้ก็ใช่ย่อยนะ แต่ผมรักเดียวใจเดียวนะครับ
“อ๋อ พอดีพี่ก็มีแฟนแล้วอ่ะครับ น่ารักด้วยแล้วพี่ก็รักแฟนพี่มากครับ”
น้องทำหน้าอึ้งเข้าไปใหญ่ ผมกลัวว่าเธอจะร้องไห้เลยรีบชิ่งออกมา ผู้หญิงบางทีก็ใช้น้ำตานี่แหละครับเป็นอาวุธ ผู้ชายอย่างเราๆ ก็อาจจะหลงกลได้ง่ายๆ ถ้าไม่อยากมีปัญหาก็ต้องเด็ดขาดนิดนึง
ผมเดินมาที่รถก็พบว่าท่านรองหน้าบูดเป็นตูดหมาเลย ท่านเขาเป็นอะไรอี๊กก!
“คุยกับสาวเพลินเลยนะคุณ!”
“…”
ท่านเขาหึง? สงสัยวันนี้ฟ้าจะถล่มดินจะทลาย แอบเห็นล่ะสิ ใครกันแน่ที่ควรจะเป็นฝ่ายโกรธ
“ทำไมไม่ไปกับเขาเลยล่ะ”
“ครับ ? ผมไปได้เหรอ?”
หึงจริงด้วย คิ้วขมวดเป็นปมแล้ว ผมแกล้งทำท่าหันหลังจะเดินกลับไปหาสาวๆที่ยังยืนมองมาทางเราอยู่
‘หมับ’
ท่านรองเขาคว้าแขนข้างนึงของผมไว้แล้วกระชากเข้าไปหา
“คุณนี่มัน…”
ท่านรองสูดลมหายใจแรงๆ คงกำลังสงบสติอารมณ์อยู่ ผมเห็นแล้วก็แอบดีใจนะครับ อิอิ
“ผมล้อเล่นหรอก จริงๆแล้วผมควรจะเป็นฝ่ายโกรธมากกว่านะครับ”
“…ยังไง?”
“อ้าว ก็สองสาวนั้นมาถามแต่เรื่องท่านรอง เขาไม่ได้จะมาคุยกับผมซักหน่อย”
ถึงตอนหลังสาวๆจะเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นผมก็เถอะ
“…อย่างนั้นเหรอ?”
ทีงี้ทำมาเสียงอ่อน เหอะ!
ท่านรองแกคลายมือลง จะว่าไปผมก็เจ็บเหมือนกันนะเนี่ย
“ผมยังงอนท่านรองไม่หายนะ แล้วตอนนี้ก็งอนเป็นสองเท่าแล้วด้วยครับ”
ถ้างอนต้องพูดออกมา ผมไม่อยากงอนแล้วเก็บไว้คนเดียว มันไม่แฟร์ครับ มันต้องเสียใจกันทั้งสองฝั่งถึงจะถูก!
“แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง ก็สัญญาแล้วว่าวันหลังจะให้ไปค้างที่บ้าน”
“…ท่านรองต้องยอมทำตามที่ผมบอกอีกหนึ่งเรื่อง ผมถึงจะหายงอน”
“…ก็ได้ งั้นคุณว่ามาเลย”
“เอาไว้ผมจะบอกครับ”
“…”
เรานั่งเงียบมาในรถ ก็ไอ้เรื่องที่ว่าก็เรื่อง xxx เด็กอายุต่ำกว่า 18 ห้ามเข้าไรงี้ เอาเข้าจริงๆผมก็เขินๆอยู่เหมือนกัน ก็ไอ้เรื่องอย่างว่าถ้าเป็นผมที่เอ่ยปากก่อนท่านรองเขาจะตกใจแล้วหนีหายไปรึเปล่านะ ก็แบบ…มีแฟนใจกล้าหน้าด้านอย่างผม เขาจะรู้สึกยังไง? แต่ไอ้ตัวผมก็อยากลอง เกิดมาอายุ 22 ปีแล้วก็ยังโสดยังซิงก็เลยอยากได้อยากโดนบ้างอ่ะ พูเองก็เขินเอง อร๊ายยย!!!
“ไม่ใช่ว่าคุณกำลังคิดอะไรพิเรนๆอยู่หรอกนะ”
“…ท่านรองเห็นผมเป็นคนยังไงกันเนี่ย!”
แหม! ไม่ต้องแอบมารู้ความคิดผมหรอก ถึงผมจะคิดจริงๆก็เถอะ!
“เปล่าซักหน่อย กำลังคิดว่าจะให้กำนันทำอะไรให้กินเย็นนี้ต่างหากล่ะครับ”
“จริงเหรอ แต่ดูหน้าคุณเจ้าเล่ห์ๆยังไงก็ไม่รู้”
“หึ! หน้าผมมันก็เป็นแบบนี้แหละครับ ไม่ใสๆซื่อๆเหมือนสาวๆเมื่อกี๊นี่”
เห็นหน้าใสๆแต่แอบมองผู้ชายของผมได้ไงอ่ะ ผมก็หวงของผมนะเว้ย
“คุณอย่าประชด ผมไม่ได้คิดอะไรเลยนะ ก็มองคุณอยู่คนเดียวเนี่ย”
“…”
ดูทำมากระแทกเสียงใส่ ประชดไประชดกลับ ไม่โกง? อยากจะแหมซักร้อยครั้ง แหมๆๆๆๆๆๆๆๆ
ฉิบหาย! ท่านรองเลี้ยวรถจอดข้างทาง แถมเปลี่ยวซะด้วยไม่มีรถผ่านเลยอ่ะ ถ้าท่านเขาหันมาบีบคอผมแล้วใครจะช่วยผมทันนน!!
“ปั๊กน้อย…”
ประตูล็อกเปิดไม่ออก ซวยละ! เล่นเยอะไปท่านเขาพิโรธแล้ว ไม่น่าเลยผม!!
“เอ่อ…ผ…ผม”
“ผมขอโทษ เมื่อกี๊เจ็บรึเปล่าขอดูแขนหน่อย”
ท่านรองโหมดอ่อนโยน น่ารักฉิบหายเลย
“เจ็บ…ผมเจ็บมากด้วย”
“ผมขอโทษแล้วไง มาดูแขนหน่อยเร็ว”
“หอมแก้มผมก่อน”
“…”
ดูทำหน้ายังกะอาหารเม็ดหมดอายุ เออเซ่! ผมมันไม่ใช่สาวๆนี่ พาลเลยแม่ง
“งั้นช่างเถอะครับ!!”
ผมหันหน้าไปจ้องที่หน้าต่างรถ จ้องให้มองเห็นตัวเลขแล้วเอาไปซื้อหวยเผื่อจะรวยแล้วเอาเงินไปทำนมแม่งเลย
‘พรึ่บ’
หน้าผมถูกมือท่านรองจับหันให้ไปจ้องหน้า เขาค่อยๆโน้มใบหน้าหล่อๆแต่โคตรโหดเข้ามาใกล้ๆ ผมหลับตาปี๋เลย ท่านเขาคงไม่หอมแก้มผมหรอก ไม่กัดหูก็กัดคอแหละผมว่า
‘จุ๊บ’
ท่านรองจูบที่ปากผมอย่างหนักๆ บดคลึงริมฝีปากผมไปมา
“อืม…”
ผมเผลออ้าปาก ท่านรองเลยได้โอกาสสอดลิ้นเข้ามา
“อา…”
“อืม…ปั๊ก”
ผมก็จูบตอบไปเช่นกัน เราแลกลิ้นกันอยู่ซักพัก ก็เป็นผมที่ทนไม่ไหวถอยทัพออกมาก่อน เกือบตายหายใจไม่ทัน เฮ้อ!!
แต่เอ๊ะ! ท่านรองไม่ยอมจบ ซุกไซ้ที่ซอกคอผม มือก็ปลดกระดุมเสื้อผมไปด้วย อุ้ย! ตายแล้นนน นี่ผมกำลังจะเสียตัวเหรอเนี่ย แต่ก็ยอมอ่ะ เอียงคอให้เลย ท่านรองจะได้ไซ้ถนัดๆ
“อา…ท่านรอง”
“…อืมมม”
มือท่านรองลูบไล้หน้าท้องผมไปมา มันรู้สึกแปลกๆที่ท้องน้อย
“…ท่านรอง”
“ปั๊ก…”
ท่านรองคลางในลำคอเบาๆ ลมหายใจร้อนมากเลย นี่ผมกำลังจะเสียซิงในรถเหรอเนี่ย ไม่ค่อยโรแมนติกเลย แต่ไม่เป็นไรยอมได้ ท่านรองเลียที่ติ่งหูผมแล้วดูดเบาๆ รู้สึกดีฉิบหาย
“อืมมม”
“ปั๊ก…ขอได้มั้ย?”
ท่านรองกระซิบเสียงพร่า โคตรเซ็กซี่อ่ะ
‘ปริ๊น’
ฉิบหาย!! เราทั้งสองชะงัก หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม แขนท่านรองไปกดโดนปุ่มแตรดังลั่นเลย!! เรามองหน้ากันเลิ่กลัก แล้วขยับเข้าที่ทั้งสองคน ว้า!! เสียดายจังเกือบได้เสียกันในรถแถมยังจอดอยู่ข้างทางอีกต่างหาก แต่เปลี่ยวนะ!!
“อ่ะแฮ่ม! ทีหลังคุณก็อย่ายั่วผมอีกนะ!”
ท่านรองทำเป็นส่งเสียงในลำคอ แกคงเขิน หน้าแดงเป็นตูดลิงแล้ว ถึงผมจะเขินฉิบหายแต่เต็มใจอ่ะ ไม่อยากจะพูด…
“ถ้ายั่วแล้วได้ ผมก็จะทำ!!”
“เจ้าปั๊ก!!”
แกหันมาแยกเขี้ยวใส่ หมดเวลาโรแมนติกแล้วสิ ผมรีบติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อย ท่านรองสตาร์ทรถแล้วขับออกมา เราก็ไม่ได้พูดอะไรกันต่อ เพราะอายด้วยกันทั้งคู่แหละ เวลาท่านรองเขาจริงจังเนี่ย อะไรก็หยุดไม่อยู่จริงๆยกเว้นแตรรถอ่ะนะ คริคริ…
เงียบมาได้ซักพักผมก็ทนไม่ไหว ต้องชวนคุยเพราะหายงอนแล้ว งงตัวเองเหมือนกันที่หายงอนง่ายเกินไป
“วันศุกร์ผมต้องไปกินข้าวกับแผนกบุคคล ขากลับไปรับผมได้มั้ยครับ?”
“ได้สิ แล้วคุณจะกลับไปวันไหน?”
“ก็วันศุกร์แหละครับ ตอนเย็นให้พ่อไปส่งที่ร้านอาหาร”
“อืม…ขากลับโทรหาผมเดี๋ยวไปรับ”
“ขอบคุณครับ”
ผมตั้งใจจะไม่บอกท่านรองเรื่องไปเริ่มงาน กะจะเซอร์ไพรส์เล่น เอาแบบโผล่ไปจ๊ะเอ๋ที่แผนกผลิตให้ท่านรองต๊กใจเล่น
ผมกลับมานอนเล่นที่บ้านได้ 4-5 วัน แป๊บๆเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผมเก็บเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวกลับ Sup โทรมาบอกว่าจองร้านที่เคยเลี้ยงส่งผมตอนฝึกงานเสร็จไว้แล้วให้ผมรีบไป กำนันก็ขับรถมาส่งที่ร้าน
“มาแล้วๆไอ้น้องหมอกเจ้าของงาน”
“สวัสดีพี่ๆครับ”
“เออมาๆนั่งก่อน กินอะไรสั่งเลย ฟรีตลอดงาน”
“ดูหน้าตาสดใสนะเอ็ง เป็นไงบ้างๆไม่ชวนพี่เมฆมาด้วยเหรอ?”
“ผมมาจากบ้าน แต่เดี๋ยวขากลับท่านรองมารับครับ”
“เฮ้ย! ยังเรียกท่านรองอยู่อีกเหรอ? ไม่เรียกเขาพี่ล่ะ”
“…ไม่ดีกว่ามั้งครับ มันไม่คุ้นเลย”
“เออๆ วันนี้เต็มที่ ฉลองกันหน่อยทั้งเรื่องเรียนจบแล้วก็เรื่องได้งาน”
“ครับ ขอบคุณพี่ๆทุกคนมากนะครับ”
   แล้วเราก็ฉลองกันครับ ผมต้องไปเริ่มงานต้นเดือนหน้า ก็อีกอาทิตย์เดียวแหละครับ แอลกอฮอล์จัดเต็มมากผมดื่มไปเยอะชักจะมึนๆแล้ว
“เอ้าไอ้น้องหมอกชนแก้ว”
“โชนแก้ววว”
“พี่ต้นก็อย่าให้น้องมันดื่มมาก มันเมาแล้วนั่น”
“ไม่เป็นไรหรอก Sup เดี๋ยวแฟนมันก็มารับ”
“ไอ้น้องหมอกไหวมั้ยเอ็ง หน้าแดงจัดเลย”
“หวายยย Sup แค่นี้จิ๊บบบๆ”
“มายด์ว่าน้องไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวโทรบอกพี่เมฆให้มารับน้องมันก่อน”
‘Rrrrrrrrrr’
[ว่า?]
“พี่มารับน้องหมอกหน่อย น้องมันเมา”
[…อืม กำลังออกไป ดูแลน้องให้ด้วย]
“ค่า แหม!ที่กะมายด์ไม่เคยห่วงขนาดนี้เลย”
[…แค่นี้…]
   เจ้าปั๊กน้อยมันน่าตีนักดื่มจนเมา ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกว่าห้ามดื่มมากก็ยังไม่ฟัง อยากจะจับตีก้นวันละหลายๆครั้ง แล้วยังเรื่องยั่วเก่งนี่อีก คราวก่อนเกือบได้เสียกันในรถเพราะผมควบคุมตัวเองไม่ไหวแล้ว เจ้าปั๊กน้อยก็ยั่วเหลือเกิน ความอดทนของผมมันก็เริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆพออยู่ใกล้ๆคนที่เรารักการควบคุมอารมณ์ก็ทำได้ยากกว่าเดิม หากมีครั้งหน้าผมจะไม่ทนแล้ว!!


จบตอนที่ 21

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ไม่ต้องทนแล้วค้าาา :mew2:

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
ยั่วเก่งมากเลยนะน้องปั๊ก อิอิอิ
 :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 146
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ไม่ใคร ก็ใครแหละ งานนี้

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ xmana

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
แอร้ยยย รอฉาก18+

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 71
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 22

   ผมดื่มหนักไปหน่อย ชักมึนๆ ได้ยิน Sup โทรหาท่านรองให้มารับผมแล้ว ว่าจะทำเนียนๆแกล้งเมาแล้วขอไปนอนบ้านท่านรองซักหน่อย อิอิ! แผนผมสูงมั้ยล่ะ?? ท่านเขาอยากเล่นตัวผมก็ต้องรุกแบบนี้แหละ ไม่งั้นชาตินี้ไม่ได้กันพอดี ไม่รุกไม่ได้เดี๋ยว…นก!
“ปั๊กตื่น”
‘แปะๆ’
ท่านรองตบหน้าผมเบาๆเป็นการปลุก ถ้าตบแรงผมมีสวนแน่ แต่เป็นจูบสวนไปนะ ผมไม่กล้าจะไปตบตีท่านเขาหรอกครับ ไม่ใช่ว่ารักมากไม่กล้าทำนะ แต่กลัวโดนเตะก้านคอกลับมามากกว่า
“ปั๊ก! ตื่น กลับหอ”
 “อืม…ผมเดินไม่ไหว”
อ้อนเล็กน้อยแต่พองาม ให้ท่านเขารู้ว่าผมเดินไม่ไหว เผื่อท่านเขาจะอุ้มผมแบบเจ้าชายอุ้มเจ้าหญิงกลับบ้าน
“ทำไมคุณดื่มมากขนาดนี้นะ!”
บ่นผมอีก จริงๆผมก็ไม่ได้ดื่มมากหรอก แต่เผลอทำเบียร์หกเลอะเสื้อนิดนึง เผลอจริงๆนะไม่ได้ตั้งใจเล๊ยยย
“อืม…ท่านรอง ผมง่วงงง”
งืมๆ แสดงเนียนจนกรรมการรางวัลออสการ์ตามหาตัวเลยทีเดียว
“กลับหอ ผมไปส่ง”
“ไม่ปายยย ผมจานอนนนี่แหละ ผมง่วงงง”
“ไม่ได้…”
“ผมไม่กลับบ”
“งั้นไปบ้านผม”
อิอิ เสร็จผมแน่ท่านรอง!
ท่านรองเขาแบกผมครับ! แบบแบกกระสอบข้าวสารอ่ะ ไม่โรแมนติกเลยสัด จมูกผมกระแทกกับหลังท่านรองดังปั๊กๆเลย จมูกผมจะหักมั้ยเนี่ย เจ็บเหมือนกันแต่ต้องทำเป็นเนียนหลับ
“ดื้อนัก เคยบอกไม่ให้ดื่มมาก บอกอะไรไม่เคยเชื่อ ดื้อจริงๆ”
เสียงท่านรองยังบ่นไม่หยุด บ่นยิ่งกว่าพ่อผมอีก ท่านรองขับรถออกมาแล้วแต่ปากก็ยังไม่หยุดบ่น
“ดื่มน้ำก่อนปั๊กน้อย ทำไมคุณดื่มมากขนาดนี้เนี่ย”
“ม่ายมาก…อึก…นิดเดียวเองงง”
“ไม่นิดแล้วมั้งคุณน่ะ หืม? มีเรื่องอะไรรึเปล่า?”
“ม่ายยมี ผมม่ายมี”
“อืม…นอนไปก่อนเดี๋ยวถึงผมปลุก”
ผมพยักหน้าน้อยๆแล้วแกล้งนอนหลับต่อ ไหนๆก็เล่นละครแล้วต้องเอาให้จบเดี๋ยวไม่เนียน
พอมาถึงที่บ้านท่านรองก็พยุงผมเข้าบ้าน ตอนแรกทำท่าจะแบกผมอีก แต่ผมกลัวจมูกจะหักซะก่อน
“ปั๊กเดินดีๆ”
ผมแกล้งเดินเซไปโอบเอวท่านรองไว้ ใจผมเต้นตึกตักเลย เขินอยู่เหมือนกัน แต่ตัวท่านรองหอมมากเลย เคลิ้มจัง
“ผมดินม่ายหวายย”
ท่านรองพยุงเดินเข้ามาในห้องห้องนึง สงสัยเป็นห้องนอน เพราะมีเตียงกว้างอยู่ น่านอนอ่ะ มีกลิ่นท่านรองเต็มไปหมดเลย
‘ผลัก’
ผมผลักท่านรองลงไปที่เตียงแล้วเลื้อยขึ้นไปคร่อมตัวท่านรองไว้ แกทำหน้าตกใจเล็กหน้อย
“คุณเมามาก เดี๋ยวผมเช็ดตัวให้แล้วค่อยนอน”
“…”
ผมถอดเสื้อยืดออกโยนฟิ้วไปตกที่ไหนก็ไม่รู้ไม่ทันมอง แตผมไม่สนใจแล้ว กำลังจะปลดกระดุมกางเกงยีนส์ออก
“เดี๋ยวปั๊ก ค…คุณกำลังจะอะไร?”
ท่ารองทำตาโตเท่าไข่ห่านแล้ว น่ารักจริงๆ
“ท่ารองอยู่เฉยๆ”
ถ้าท่านรองไม่ทำ ผมจะทำเองแล้วนะ
“ด…เดี๋ยวปั๊ก…เอ่อ”
ท่านเขายังอ้ำอึ้งอีก ไม่รักผมแล้วเหรอ? น้อยใจอ่ะ คนรักกันชอบกันจะมีอะไรกันมันก็เป็นเรื่องปกติมั้ยอ่ะ
“ผมอ่อยขนาดนี้แล้ว ท่านรองยังไม่สนอีกรึไง?”
ผมชักโมโหแล้วนะ ทำเป็นผู้ใหญ่ ทำเป็นคนดีไม่แตะต้องผม แต่พอเวลาจูบผมล่ะทำเอาผมขาสั่นแทบล้ม เหอะ!
“ปั๊ก! คุณใจเย็นๆก่อนนะ”
ท่านรองจับตัวผมพลิกลงใต้ร่าง กลายเป็นผมนอนอยู่บนเตียงแทน
“หรือว่าท่านรองไม่รักผมแล้ว?”
ผมน้อยใจเหมือนกันนะ จะจูบยังต้องอ่อยแล้วอ่อยอีก
“รักครับ รักมาก”
“แล้วทำไม?”
ท่านรองลูบที่แก้มผมเบาๆ ผมเคลิ้มจนลืมอ่อยต่อเลย
“ผมรู้ว่าครั้งแรกมันต้องเจ็บมากแน่ๆ แล้วคุณแน่ใจแล้วเหรอ?”
“…”
ผมพยักหน้าเบาๆ แน่ใจที่สุดครับ รอมานานละ ถ้าท่านรองไม่ทำ วันนี้ผมลงมือเองแน่ๆ
ท่านรองไม่ได้พูดอะไร ก้มลงมาจูบที่ปากผมเบาๆสองสามครั้ง แล้วค่อยๆบดบี้ริมฝีปากผมหนักขึ้นเรื่อยๆ ท่านรองสอดเรียวลิ้นร้อนเข้ามาในปาก เรียวลิ้นของเราสองคนเกี่ยวกระหวัดกันไปมาโดยไม่มีใครยอมใคร ผมเริ่มหายใจไม่ออก เห็นมั้ยล่ะเวลาท่านเขาอารมณ์ขึ้น อะไรก็ฉุดไม่อยู่จริงๆ ผมต้องดันหน้าอกท่านรองเบาๆเพื่อให้ท่านเขาผ่อนแรงลง แต่แค่ดันเบาๆนะ เดี๋ยวท่านเขาเปลี่ยนใจผมก็อดพอดี ท่านรองเลยเปลี่ยนมาจูบซับเบาๆที่ริมฝีปากผมแทน
เราผละออกจากกัน ท่านรองถอดเสื้อเชิ๊ตออกเผยให้เห็นรูปร่างท่านเขาเต็มตา แบบว่ามันโคตรเร้าใจผมเลยอ่ะ น้ำลายเกือบไหล เก็บอาการทันมั้ยเนี่ย เราทั้งสองจัดการลอกคราบออกทั้งหมด เหลือเพียงร่างที่เปลือยเปล่านอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง
“อา...ปั๊ก”
ผมพลิกกับขึ้นมาคร่อมอยู่ด้านบน จูบแล้วดูดที่ซอกคอท่านรองพร้อมกับขบกัดเบาๆ ก็มันมันเขี้ยวอ่ะ
“อืม…อา”
มือท่านรองนวดคลึงที่ปั๊กน้อยของผมไปมา ดูท่านเขาคล่องแคล่วอยู่เหมือนกันนะ แอบไปฝึกที่ไหนมาเนี่ย!
“อา…ท่านรอง…ท…ทำไม?”
“หืม?…ปั๊ก…”
ทำมากระซิบข้างหู ขนลุกเลย อะไรยังไงทำไมดูชำนาญผิดปกติ!! ผมเงยหน้าขึ้นมอง
“อืม…ท่านรองทำไม่เก่ง…จัง?”
“ผมก็ศึกษาไว้ไง ไม่อยากให้ปั๊กเจ็บ”
โถๆ น่ารักที่สุด มีแอบศึกษา ห๊ะ!! ไปศึกษากับใคร?? บอกมาเดี๋ยวนี้!!!!
“ป…ไปทำกับ อ๊ะ!!…อืมมม”
ปากท่านเขาก็ไม่อยู่สุขกัดหัวนมบอดผมอีก เจ็บจี๊ดเลยอ่ะ ไหนจะนิ้วอีก ตูดผมไม่บริสุทธิ์อีกแล้ววว แล้วเอาเจลมาจากไหน???
“ไม่เคยทำกับใคร…ปั๊กคือผู้ชายคนแรก…”
โอ้ยย!! เลือดกำเดาแทบพุ่ง อย่ามาอ่อยด้วยเสียงแบบนี้ แล้วอย่ามาทำหน้าตาเซ็กซี่แบบนี้เซ่!!
“ท…ทำไมมีเจล?…อา…ท่านรอง…”
ฉิบหาย พูดไม่ออก มันจุกๆเจ็บๆ ไม่เห็นจะรู้สึกดีเหมือนที่อ่านในเน็ตเลย!! น้ำตาเล็ดแล้วเนี่ย อ๋อยยย! อยากร้องไห้อ่ะ เชี่ย!!!โคตรเจ็บ!
“ก็…เตรียมไว้…เผื่อวันไหน…ปั๊ก…มา”
ปากนี่ดูดไม่หยุดเลยนะ เห็นนิ่งๆ ร้อนแรงไม่เบาจริงๆท่านเขาเนี่ย!!
“อ๊ะ…ท่านรอง…ผ…ผมไม่ไหว”
อยากปล่อยจะแย่ ปั๊กน้อยใจเย็นๆเด้ออ เสร็จเร็วอายเขาน้า!!! แต่ดูท่านรองสิ!!
“ไม่ได้ครับ…”
ท่านเขาจับผมพลิกลงมานอนที่เตียง แล้วกุมปั๊กน้อยไว้แน่นเลย ปล่อยผ๊มมม!! ปั๊กน้อยหายใจไม่ออกแล้ว แต่พลิกไปพลิกมาชักเวียนหัว จะมีผัวทั้งทีต้องลงทุนขนาดนี้เลยเหรอวะ!
“ปล่อยผมก่อน…ผมไม่ไหวแล้ว”
ปล่อยน้า ผมไม่ไหวแล้วทั้งอึดอัดทั้งจุกไปหมด
“อ๊า!!”
ท่านรองไม่ฟังเลยแถมยังยัดเจ้าน้องไซที่ไม่เล็กเข้ามาอีก ผมยังไม่ได้ตั้งตัวเลยอ่ะ จุกกว่าเดิมอีกไม่ทะนุถนอมเลย
“อา…ปั๊ก”
อยากจะแหมซักร้อยครั้ง ท่านเขาเหมือนเก็บกด ไม่ทันให้ผมได้พักทำใจก็ขยับเอวเลย
“อา…ท่านรอง ช้าๆ ผ…ผมจุก”
“อืมปั๊ก…อา”
ไม่ฟังเลยอ่ะ ฮือๆอยากร้องไห้ เจ็บสัดรัสเซีย!! ใครว่ามันจะเสียวๆ หลอกลวงชัดๆผมไม่เชื่อแล้ววว กำนันช่วยด้วยยยย!!!
“ท่าน…รอง เบาๆอ๊ะ!...อืมมม”
ท่านรองใจร้าย บอกให้เบาๆ ยังกระแทกเข้ามาอีก ไม่น่ารนหาที่เลยกู แต่ก็…ชักรู้สึกดี…เริ่มจะฟินหน่อยๆ
“อืมมม…ซี๊ดดด”
ท่านรองอย่าทำหน้าเซ็กซี่ขนาดนั้น ผมจะหัวใจวายตาย ผมกอดท่านรองแน่นรู้สึกเหมือนใกล้เสร็จ
“อา…อืมมม ท่านรองผมไม่ไหว…จะเสร็จแล้ว”
“อืม…พร้อมกันครับ”
อย่ามากระซิบข้างหู เพราะมันจะไม่พร้อมกันแล้ว ผมจะไปก่อนแล้ว โอ้ย!!!ไม่ไหวท่านเขาเร้าใจเกินไปแล้ว!!
“อ๊า!...อา/ซี๊ดดด…อา…”
โคตรดี โคตรเจ๋ง!! เราเสร็จพร้อมกัน นับว่าเป็นฤกษ์งามยามดีมีผัวเป็นตัวเป็นตน เฮ้อออ!! ค่อยยังชั่วผมยังไม่ตาย เจ็บแค่นี้พอทนได้ ฮ่าๆรู้งี้ปล๊ำท่านรองเขาไปนานแล้ว
ผมขยับตัวเตรียมลุกไปอาบน้ำ เหนียวตัวมากอ่ะ ไม่รู้คราบอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด
“เดี๋ยวสิปั๊ก…จะไปไหนเหรอ?”
ท่านรองโอบเอวผมไว้ แถมกระซิบที่ข้างหูอีกแล้ว อย่ามาทำให้เคลิ้มผมยังเจ็บตูดอยู่ ยังไม่พร้อมรอบสอง
“อาบ…อาบน้ำ…ผมเหนียวตัว”
เขินสุดๆ ผัวกอดเอวแน่น แถมเอาคางมาถูๆที่ไหล่อีก ฟินไปอีกแบบ
“เดี๋ยวก่อน…ขออีกรอบครับ”
อย่ามาทำเสียงแบบนี้!! ผมไม่ใจอ่อนหรอก ได้เขาแล้วก็ขอเล่นตัวซักหน่อยก็แล้วกัน
“พ…พอแล้วครับ”
“ไม่พอครับ…”
หลังจากนั้นผมก็ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น ชีวิตมืดมนไม่น่าไปกล้าลบหลู่ท่านรองเขาเลย!! เพราะมันทำให้รู้ว่าท่านรองโคตรอึด!!
ยกสองยกสามผ่านไป ก็ไม่มีทีท่าว่าท่านรองเขาจะหยุด!! ผมเลยกลั้นใจให้มันตายๆไปซะเลย
ตื่นมาอีกทีก็สายแล้วอ่ะ!! ไอ้ที่เขาว่า ’ฟ้าเหลือง’ ตอนแรกผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง แต่ตอนนี้พอะรู้แล้วล่ะครับ
ผมลืมตาด้วยความยากลำบากรู้สึกว่าหนังตามันหนักๆ พยายามลุกขึ้นนั่ง อ๊ากกก! เจ็บตูดฉิบหาย ท่านรองเล่นกูแล้ววว!!
ผมสลบไปตอนไหวะ รอบที่เท่าไร?…ไม่รู้…ผมเข็ดเลยบอกตรงๆ นั่งไม่ได้!! นอนคว่ำก็ได้วะ แต่!! ขยับตัวไม่ได้เลยเหมือนถูกรถบดถนนบดไปบดมาซัก 10 รอบ ฮือๆๆๆ อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
“คุณเป็นยังไงบ้าง?”
เหอะ!! ยังมีหน้ามาถามผม ผมแค่อ่อยขอแค่ครั้งเดียว ที่ไหนได้จัดให้เต็มซะขนาดนี้ ผมคงเดินไม่ไหวเป็นอาทิตย์อ่ะ
“…เจ็บตูด”
ผมเบะปากมองบน คนอะไรนุ่งกางเกงวอมตัวเดียวเดินโทงเทงๆ คิดว่าเท่รึไง??
“หิวรึเปล่า? ลุกอาบน้ำไหวมั้ยครับ?”
อย่ามาทำหน้าหล่อพูดเพราะ ตอนนี้ผมเหมือนปลากรอบที่โดนดูดน้ำออกหมดร่างแล้ว
“…”
ผมส่ายหน้าบอก จะนอนให้ตัวขึ้นราอยู่ที่เตียงนี่แหละ จะยับแขนยังทำไม่ได้เลย!! เข็ด!! จะไม่อ่อยสุ่มสี่สุ่มหาอีกเด็ดขาด!! ผมสาบานเลย!
“งั้นผมอาบน้ำให้”
“…ม…ไม่ต้องครับ”
สถานการณ์สุ่มเสี่ยงอาจจะไม่ได้แค่อาบน้ำให้อย่างเดียว
“ก็คุณลุกไม่ไหว ผมอาบให้แล้วเดี๋ยวไปกินข้าวกัน”
แล้วผมจะปฏิเสธอะไรได้ ก็โดนท่านเขาอุ้มไปอาบน้ำจนได้
ขอระบายอีกรอบ…โคตรเจ็บตูดที่สุดในสามโลก!!! ไม่น่าแส่หาเรื่อง!!!
การอาบน้ำให้ของท่านรองก็ผ่านไปได้ด้วยดี ไม่ได้มีอะไรมากมายเหมือนที่ผมกังวล ตอนนี้ผมกำลังมานั่งที่โต๊ะกินข้าว ซึ่งมีกับข้าววางอยู่สามอย่าง ‘ไข่เจียว ไข่ต้ม ไข่ดาว’ ทำไมมีแต่ไข่???
“ท่านรองครับ…ทำไมมีแต่ไข่?”
ผมว่าท่านรองก็ทำกับข้าวเก่งนะ คราวก่อนยังทำให้ผมกินได้เลย ไหงวันนี้มีแต่ไข่??
“…ก็...บำรุงกำลังไงครับ”
…งั้นผมควรจะกินคนเดียวให้หมด ไม่ควรเหลือไว้ให้ท่านรอง เพราะกลัวว่าท่านเขาจะมีกำลังมากเกินไป ควรจะให้ท่านรองกินแต่ผักก็พอครับ
“ทานสิ เดี๋ยวผมรินนมอุ่นให้นะ”
แต่ก็ดีนะครับ ตื่นมามีคนทำกับข้าวให้กิน แถมรินนมอุ่นๆให้ดื่ม ติดอยู่แค่ได้กินแต่ไข่กับไข่และก็ไข่นี่แหละครับ
“ยังเจ็บอยู่รึเปล่า? เมื่อคืนผมทายาให้แล้วนะเห็นมันช้ำๆแดงๆ”
แน่นอนแหละครับ ท่านรองลองเอาไม้หน้าสามยัดตูดดูมั้ยล่ะครับ แต่ก็นั่นแหละ ผมอ่อยก่อนก็ต้องรับผิดชอบคนละครึ่งทาง
“ก็…เจ็บครับ โคตรๆอ่ะ”
คงต้องพักรักษาตูดไปซักอาทิตย์สองอาทิตย์
“ก็คุณ…”
“ครับ?”
อย่ามาโทษผมนะครับ ผมแค่อ่อยตอนแรกๆเอง หลังๆฝีมือท่านเองทั้งนั้น
“เปล่าครับ…ทานเยอะๆนะ ถ้าไม่อิ่มเดี๋ยวผมทำใข่ตุ๋นให้อีก”
ไข่ตุ๋น? พอเถ๊อะ!! ถ้ากินหมดนี่ผมออกลูกมาเป็นไข่ได้แน่นอน แต่ท่านรองก็อย่ากินเยอะนะ…ผมเสียว…ขนลุกเลยเนี่ย!
“เดี๋ยวกินเสร็จ คุณกินยาก่อนนะแล้วค่อยนอนพักเดี๋ยวจะไม่สบายเอา”
ท่านรองเตรียมพร้อมมาก เอายาออกมาวางให้ รู้สึกแปลกๆแฮะ รู้สึกเหมือนโดนหลอกยังไงไม่รู้ รู้สึกว่าอะไรมันจะพร้อมไปหมด ตั้งแต่เจลแล้ว ไหนจะยาทาอีก แล้วนี่มียากินอีก หรือว่าผมคิดมากไปเอง??
“ค…ครับ”

[น้องเป็นไงพี่?]
“นอนอยู่ แล้วเรามีอะไร?”
[เปล่า…แค่สงสารน้อง…ที่มาเจอพี่]
“…พูดมากน่า”
[ดูน้องดีๆก็แล้วกันค่ะ จ่ายค่ายามาด้วย]
“อืม…เดี๋ยวโอนให้”
ผมนอนอยู่บนเตียง กินยาแล้วก็เริ่มง่วงๆ เคลิ้มๆเหมือนได้ยินเสียงท่านรองคุยโทรศัพย์กับใครซักคน คิดไปคิดมาอะไรๆมันดูลงตัวไปหมด หรือผมคงคิดมากไปเอง? ท่านรองคงไม่ได้เตรียมการอะไรเอาไว้หรอกมั้ง…ท่านรองคงไม่ได้คิดจะให้พี่ Sup มอมเหล้าผมแล้วหลอกพามาบ้านแล้วก็จัดการผมหรอกมั้ง…นะ??

จบตอนที่ 22

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18


 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด