###ท่านรองจอมโหด VS เด็กฝึกงานจอมเฮี้ยว### ตอนที่ 26 25/10/2020
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ###ท่านรองจอมโหด VS เด็กฝึกงานจอมเฮี้ยว### ตอนที่ 26 25/10/2020  (อ่าน 8256 ครั้ง)

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
 :laugh: เหนือปั๊ก ก็ท่านรองนี่ละ

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
ตกลงที่ปั๊กจะกดท่านรองเนี่ย ไม่จริงใช่ไหม อิอิอิ
 :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
ปั๊กน้อยโดนเข้าแล้ว 55555

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ในที่สุด......

ปั๊กเอ้ยยยยย

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 23

   หลังจากบังคับให้เจ้าปั๊กน้อยกินข้าวกินยาเสร็จก็เล่นเอาผมเหงื่อตก มันยากยิ่งกว่าบังคับเด็กสามขวบอีก บ่นปวดโน่นนี่นั่นตลอดเวลา แต่ก็คงจะจริง เมื่อคืน…หนักไปหน่อย ผมควบคุมตัวเองไม่ได้เลย ทำเจ้าปั๊กน้อยเจ็บหนัก วันนี้เลยต้องทำหน้าที่เป็นพ่อบ้านใจกล้า ทำอาหารเช้าให้เมียกิน หลังจากน้องหลับไปแล้ว มายด์ก็โทรมา มายด์เป็นคนจัดการซื้อยา ซื้อเจลหรือแม้กระทั่งถุงยางอนามัยมาเตรียมไว้ให้ ต้องยกความดีความชอบให้สินะ มันก็ต้องมีเตรียมไว้บ้าง…ก็เจ้าปั๊กน้อยเล่นรุกหนักขนาดนั้น และผมก็มักจะแพ้อยู่เสมอ แต่ผมก็รอนะ รอให้เจ้าปั๊กรุกมาจะได้จัดให้…
ผมต้องไปก่อน…ไปซักผ้าให้เมีย แล้วเดี๋ยวต้องเตรียมข้าวกลางวันเผื่อเมียตื่นขึ้นมาไม่มีอะไรกินจะหงุดหงิดงอแงเอา แต่ตอนนี้ต้องเทอาหารให้เจ้าหมาปั๊กก่อน
“ปั๊กมากินข้าวมา”
‘หงิงๆ’
“หิวเหรอ? โอ๋มานี่มา อย่าเสียงดังเดี๋ยวแม่เอ็งตื่น”
ต้องง้อหน่อยเดี๋ยวน้อยใจ หมาใครใครก็รัก
‘หงืดๆ’
‘Rrrrrrrrrrr’
ใครโทรมาขัดขวางวิถีพ่อบ้านของผมตั้งแต่เช้าเลยวะ!! อ่อ…ไอ้พลนี่เอง สงสัยโทรมาเสือก ชอบยุ่งเรื่องของผมกันทั้งผัวทั้งเมียเลย
“ว่า?”
[เป็นไงมึง?]
“อะไรเป็นไง?”
[แหม!ทำมางง ก็เมื่อคืนอ่ะ?]
“…ไม่เป็นไง”
[มีเมียเป็นตัวเป็นตนซักที จะได้ไม่เดือดร้อนเพื่อนเวลาไม่มีเพื่อนกินเหล้า]
“…มีอะไรอีกมั้ยจะวางแล้ว”
[อะไรวะคุยได้แป๊บเดียว]
“จะไปซักผ้าให้เมีย”
[อ่อๆ ยินดีต้อนรับเข้าสมาคมพ่อบ้านใจกล้าเว้ยเพื่อน]
“เออๆ แค่นี้”
   และแล้วผมก็เป็นสมาชิกทีมพ่อบ้านใจกล้าไปโดยปริยายสินะ สมาชิกก็คงมีผมกับมันนี่แหละ…ว่าแล้วก็ซักผ้าก่อน แล้วทำกับข้าวหรือจะโทรสั่งดีนะ ลืมถามว่าปั๊กน้อยจะกินอะไร
‘แอ๊ดดด’
เสียงประตูห้องนอนดัง สังสัยเมียตื่นต้องรีบไปดูแล้วครับ
“มีอะไรรึเปล่าครับหรือว่าหิวน้ำ?”
เจ้าปั๊กน้อยพยักหน้า หน้าตาดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อเช้านี้ แต่ดูท่าน้องเดินแล้วก็ขำ เดินเหมือนเป็ดเลยครับอยากจะหัวเราะดังๆแต่ก็กลัวน้องจะโกรธ ผมเลยต้องกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดงเลย
“ท่านรองจะหัวเราะก็เชิญเลยครับ”
รู้อีกว่าผมคิดอะไร สมกับที่เป็นเมียป้ายแดงจริงๆเลย
“เปล่าผมไม่หัวเราะหรอก เจ็บมากเหรอ ? เดี๋ยวผมทายาให้อีกรอบ ดื่มน้ำใช่มั้ย ? เดี๋ยวผมรินให้นะ”
เป็นไงล่ะครับ? ผมทำหน้าที่พ่อบ้านที่ดีใช่มั้ยล่ะ? แต่เป็นการทำดีหวังผลนะ เพราะถ้าเจ้าปั๊กน้อยไม่ประทับใจคราวหน้าอดแน่!!
เจ้าปั๊กเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวช้าๆ ระยะทางไม่ถึง 10 เมตร แต่เดินเหมือนระยะทางยาวเป็นกิโล ขำก็ขำสงสารก็สงสาร ผมรินน้ำไปเสิร์ฟที่โต๊ะ เจ้าปั๊กน้อยดื่มอย่างรวดเร็วไม่กลัวจะสำลักหรือไงนะ?
“ตอนกลางวันคุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ย เดี่ยวผมจะโทรสั่งให้”
“ผมอยากกินไก่ทอด ต้มยำกุ้ง ปลากะพงทอดน้ำปลา แล้วก็…ปิงซูครับ”
อันหลังไม่น่าใช่อาหารแต่ก็ไม่เป็นไร ผมตามใจเมียอยู่แล้ว ว่าแล้วก็รีบโทรสั่ง อย่าให้เมียต้องรอนาน #พ่อบ้านใจกล้า #พ่อบ้านตัวอย่างที่แท้ทรู …อย่าลืมติดแฮชแท็กให้ผมนะครับ
วันนี้ท่านรองทำตัวหน้ารักมากครับ ทำให้ผมหลงรักมากขึ้นอีก 120% ? ไม่ว่าผมอยากได้อะไร หรืออยากกินอะไรก็หามาให้ทันที แม้แต่ปิงซูที่ผมกำลังนักจ้วงอยู่ตอนนี้
“พรุ่งนี้เราไปเที่ยวกันมั้ยครับ?”
ท่านรองถามผมขณะที่ผมกำลังจ้วงเมลอนเข้าปาก
“ท่านรองอยากไปไหนเหรอครับ?”
“ก็แล้วแต่คุณเลย ผมยังไงก็ได้”
เห็นมั้ยครับ ช่วงโปรโมชั่นอะไรๆก็ดีไปหมด
“งั้นผมอยากไปกินหมูกระทะที่หน้ามอครับ”
 “…อืมได้สิ ไม่อยากไปไหนไกลๆเหรอ?”
“…ถ้าผมเดินได้สะดวกก็อยากไปครับ”
“…”
ก็มันเป็นความผิดท่านรองอ่ะ เจ็บตูดยังไม่หายเลย จะให้ไปเดินไกลๆเหรอ ท่านรองก็ไม่ใช่ว่าจะแบกผมไปได้ซักหน่อย เหอะ!
ดูท่านรองทำงานบ้านก็เพลินดีนะครับ ท่านเขาล้างจานเสร็จแล้วไปตากผ้า มีเสื้อผ้าผมที่ใส่เมื่อวานอยู่ด้วย ท่านรองเอาไปซักให้ ตอนนี้ผมก็ใส่ของท่านรองอยู่ แต่ไม่เป็นปัญหา แค่ตัวใหญ่นิดหน่อยเวลาเดินก็ต้องคอยดึงขอบกางเกงไว้หน่อยกลัวมันหลุด แต่ไม่เป็นปัญหาเลยจริ๊งๆ
“แล้วเรื่องงานที่คุณบอกว่าสมัครไว้บ้างแล้วน่ะที่ไหนบ้างเหรอ?”
อุ่ย! อยู่ดีๆวกมาเรื่องนี้อีกตกใจหมด กลัวท่านรองเขารู้ก่อนว่าอาทิตย์หน้าผมจะไปทำงานที่โรงงานแล้ว เดี๋ยวไม่เซอร์ไพรส์
“ก็…ยังครับ”
“แล้วเขาเรียกสัมภาษณ์บ้างรึยัง?”
“เอ่อ…ยังครับ”
“คุณแน่ใจเหรอว่าจะไม่บอกผม?”
“น…แน่ใจอะไรครับ?”
ทำไมท่านรองทำหน้าดุใส่ผมล่ะ วันนี้ผมต้องตามใจผมหนึ่งวันสิ ในฐานะที่ทำผมเจ็บ…ตูด
“ผมรู้หมดแล้วนะว่าคุณได้งานแล้วแล้วก็ได้ที่ไหน”
“…”
ฉิบหาย! รู้ได้ไงอ่ะ ผมไม่ได้บอกใครเลยหรือว่า…
“มายด์บอกผมหมดแล้ว”
เฮ้ย! Sup ทรยศผมได้ไงอ่ะ ไหนคุยกันแล้วว่าจะไม่บอกท่านรองอ่ะ!
“ผ…ผมแค่อยากจะเซอร์ไพรส์ท่านรองเฉยๆ”
ยังไม่เลิกทำหน้าดุอีก นี่ถ้าไม่หล่อผมไม่ยอมแน่นอนบอกเลย
“…คุณคิดดีแล้วใช่มั้ย ที่จะอยู่ที่นี่?”
“ดีแล้วครับ”
“ไม่ใช่ว่าเพราะเราคบกันเลยทำให้คุณทิ้งอนาคตตัวเองนะ?”
“…ทำไมท่านรองพูดอย่างนี้ครับ ทีท่านรองยังทำงานที่โรงงานเลย”
“เปล่า…คุณเพิ่งทำงานที่แรก อาจจะลองไปอยู่ไกลๆหรืออยากหาประสบการณ์ที่อื่นก่อน”
“…”
ได้ผมแล้ว เลยอยากผลักไสให้ผมไปอยู่ที่อื่นหรือไงครับ? ผมหน้าด้านไม่ไปไหนหรอก แต่น่าน้อยใจ…งอนอ่ะคิดว่าท่านรองจะดีใจซะอีก
“นี่คุณ…ทำไมเงียบ อยากได้อะไรอีกรึเปล่า?”
“…”
“ปั๊กเป็นอะไรหืม?”
ท่านรองขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ ลูบหัวลูบหางปลอบ ผมไม่ใช่หมานะครับ ถึงจะหน้าเหมือนหมาก็เถอะ บอกไว้ก่อนเลยว่าวันนี้ผมใจแข็งมาก
“บอกผม อยากได้อะไรหืม?”
‘ฟอด’
แน่ะ! ยังมาลวนลามอีก แถมมือปลาหมึกยังล้วงเข้ามาในเสื้อผมอีก มือไวใจเร็วจริงๆ
“อ๊ะ! ท่านรอง”
เลื้อยเข้ามาไม่พอ ยังมาบีบหัวนมอีก เดี๋ยวได้เสียตรงโซฟาจะอายเจ้าหมาปั๊กมันนะ
“หืม งอนเหรอ? ว่าไงครับ ปั๊กอยากได้อะไร ? ผมหาให้ทุกอย่างเลย ”
ยังมากระซิบข้างหูอีกขนลุกเลย เสียงท่านรองโคตรเซกซี่อ่ะ ไม่ใช่ว่ามาอารมณ์ขึ้นตอนเช้าอีกนะ ตูดผมยังไม่หายเจ็บเลย
“ท่านรองเอามือออกไปก๊อน”
‘ปิ๊งป่อง’
เสียงออดหน้าบ้านดัง ใครมาตอนนี้เนี่ย!! อยากจะตอบแทนด้วยการให้โล่เกียรติคุณเลย
“ไอ้เมฆอยู่มั้ย? มาเปิดประตูหน่อย”
เสียงคุ้นๆนะครับ
‘ปิ๊งป่อง’
“พี่เมฆเปิดประตูหน่อยค่ะ”
ใช่เลย พี่พลกับ Sup มาช่วยชีวิตแท้ๆ แต่ยังไม่ได้สะสางเลยนะ Sup นะ เรื่องที่บอกท่านรองเรื่องงานของผม ฝากไว้ก่อนเถอะ ท่านรองทำหน้ามุ่ยไม่พอใจ คงอยากจะเตะก้านคอเพื่อนแล้วก็น้องดีอย่างแรง
“มาทำไมว?ะ”
“อ้าว! กูก็มาแสดงความยินดีไง”
“เรื่อง?”
“แหมๆพี่เมฆ ก็เรื่องที่มีเมียเป็นตัวเป็นตนไงคะ”
ตายห่า!! ทั้งสองคนรู้แล้ว? อีกหน่อยคงรู้กันทั้งโรงงาน จะว่าไป รอบๆตัวผมนี่ไม่มีใครน่าไว้ใจซักคนเลยนะครับ
“จะไม่เชิญให้พวกกูเข้าไปข้างในหน่อยเหรอ หรือว่าเมียมึงโป๊อยู่?”
“…เออๆเข้ามาๆ”
คำก็เมีย สองคำก็เมีย เออไม่ได้เป็นผัวก็ต้องเป็นเมียนี่แหละ ???
“หวัดดีไอ้น้องหมอก ตูดเป็นไงบ้าง?”
พี่ก็ถามตรงไปมั้ย ? เกรงใจเมียเพื่อนบ้าง!! จะยกมือไหว้หรือกระโดดถีบหน้าดีผมนี่เลือกไม่ถูกเลย
“หวัดดีครับ…ม…ไม่เป็นไงครับ”
ไหว้พอเป็นพิธีดีกว่าครับ เดี๋ยวจะหาว่าผัวไม่สั่งไม่สอน!
 “ทายารึยัง ? ยานั้นดีน้า เพื่อนพี่แนะนำมา”
“หวัดดีครับ Sup เอ่อ…ทาแล้วครับ”
“อาการคงหนักอ่ะ เพราะลูกชายไอ้เมฆก็ใหญ่พอตัวอยู่”
“ฮ่าๆเหรอ น่าสงสารอ่ะ อยากกินอะไรมั้ยวันนี้ให้พี่พลเลี้ยง”
“อืมๆได้ๆ เลี้ยงปลอบใจ สงสารเด็กน้อย เอ็งไม่รู้จักไอ้เมฆซะแล้ว เอ็งรู้มั้ย?ตอนเรียนมหาลัยไอ้เมฆได้ฉายาว่าอะไรรู้เปล่า?”
“…อ…อะไรครับ?”
ก็ไม่ได้อยากรู้ฉายาหรอก เพราะว่ารู้แล้วว่าตัวจริงเป็นยังไง บอกได้เลยว่าเข็ดครับ
“ฉายาไอ้เมฆจอมอึดไง พี่ตั้งให้มันเองแหละ”
“…อ่อ…ครับ”
ดูมีสาระนะครับสองผัวเมียนี่ เชื่อแล้วว่าเป็นแฟนกันจริงๆเหมือนกันทั้งผัวทั้งเมีย
ท่านรองก็ปล่อยให้สองผัวเมียนี้รุมทึ้งผมกันยกใหญ่โดยไม่มาเหลียวแลผมเลย
“ทั้งสองคนอย่าวุ่นวาย แล้วมาทำไมกัน?”
อ่อ...นึกว่าจะลืมผมซะแล้ว แต่มาโอบเอวผมทำม้ายยย สองคนนั่นยิ่งจิกกัดผมไม่ปล่อยอยู่ด้วย
“ฮี้วๆ มีโอบองโอบเอว ไม่ค่อยเปิดตัวเลยเนอะ”
“อิจฉาอ่ะ ดูรักกั๊นรักกันเนอะพี่พลเนอะ?”
“ช่ายค่ะ เดี๋ยวพี่โอบเอวน้องมายด์บ้างมา”
ไม่ต้องอิจฉาครับ แค่นี้มันน้อยไปครับ ยังไม่รู้ซะแล้วว่าเมื่อคืนเราได้กันมากี่ท่าแล้ว!! เอ่อ…ผมก็ไม่รู้หรอกครับ สลบไปตอนไหนยังไม่รู้เลย ไว้อาลัยให้ตัวเองแป๊บ!
“พอแล้วๆ อย่าแกล้งปั๊กน้อย ถ้าไม่มีอะไรก็กลับกันไปเลย”
นั่นไง! สมน้ำหน้าสองผัวเมีย ท่านรองเปิดโหมดโหดแล้วเว้ยย ทั้งสองคนสู้ไม่ได้หรอกผมบอกเลย
“เออๆไม่แกล้งแล้ว ว่าจะมาชวนไปกินข้าวกัน”
“ใช่ค่ะ มายด์ไปเจอร้านนึงมาเด็ดมากเลยอยากให้ไปด้วยกัน”
“…ว่าไงครับ?”
ท่านรองหันมาถามผม…แล้วผมจะพลาดได้ไงล่ะ
“พี่พลเลี้ยงจริงรึเปล่าครับ?”
“จริงดิ อยากกินอะไรบอกวันนี้พี่เลี้ยงเต็มที่เลย”
อิอิ…ลาบปาก ผมจะสั่งให้พี่พลกระเป๋าแห้งไปเลยครับ อยากแกล้งกันดีนัก
“ก็ได้ครับ จริงๆแล้วผมก็ไม่อยากไปเท่าไรหรอก”
เล่นตัวพอเป็นพิธี เดี๋ยวดูไม่แพง
“อืม…พี่ก็คิดว่างั้นแหละ เจ็บตูดอ่ะดิเอ็ง”
อ้าว! Sup ถ้าไม่เห็นว่าเดี๋ยวจะไปทำงานเป็นลูกน้อง Sup ผมจะโบกซักทีนะเนี่ย!
“มายด์! ยังไม่เลิกเล่นนะ”
ขออนุญาตแอบหัวเราะเยาะในใจ ฮ่าๆ หน้าจ๋อยเลย Sup ทำเป็นไม่รู้จักท่านรองไปได้ สองผัวเมียเงียบกริบ เจอท่านรองเปิดโหมดโหดใส่ แต่สองคนนี่ก็แปลกนะรู้ๆอยู่ว่าท่านรองเป็นคนยังไงก็ยังไม่เลิกเล่น ต้องให้ท่านเขาแผลงฤทธิ์ก่อนตลอด
“งั้นเดี๋ยวเราไปเจอกันที่ร้านนะ กลับไปอาบน้ำก่อนร้อนฉิบหายเลย”
“…โทรมาก็ได้ทำไมต้องมาด้วย?”
“ก็…อยากมาดูไอ้น้องหมอกมันว่ายังอยู่ครบ 32 รึเปล่าไง!”
“…ไปได้แล้ว ปั๊กก็อย่าไปใส่ใจมาก ไอ้พลมันก็ปัญญาอ่อนไปตามเรื่อง”
เจ็บครับ ไม่ได้โดนด่ายังเจ็บแทน ไม่สนิทกันจริงๆพี่พลคงไม่ทน เป็นผมนี่กระโดดถีบไปแล้ว
 “…เออไปแล้ว แต่ด่ากูปัญญาอ่อนน่ารักไปนะ ไม่ต้องรักษาภาพพจน์แล้วมั้ง ได้เมียแล้วนี่”
ห๊ะ! นี่น่ารักไปเหรอ ? ยังมีหนักกว่านี้อีกเหรอ ถ้าเป็นผมนอกจากผมจะกระโดดถีบแล้วยังจะเลิกคบด้วยเลยนะเนี่ย
“เออ ไอ้โง่ไปได้แล้ว เดี๋ยวเมียกูโมโหหิวจะอาละวาดอีก”
ผมไปอาละวาดตอนไหนครับ? แค่งอนนิดหน่อย แต่จะว่าไป นี่ผมหายงอนแล้วเหรอวะ! โหมดใจง่ายมาอีกแล้ว เบื่อตัวเองจริงๆเลย ตอนเด็กๆกำนันเอาอะไรให้กินวะ โตมาถึงได้กลายเป็นใจง่ายขนาดนี้เนี่ย!!
“เราก็ไปอาบน้ำบ้างดีกว่าเนอะ คุณเดินไม่ค่อยไหวเดี๋ยวผมอาบให้ดีกว่า”
“ม…ไม่ต้องก็ได้ครับ”
ถึงเมื่อเช้าที่ท่านเขาอาบน้ำให้ผมตามที่คนปกติเขาอาบกัน ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะรอด
“นะ เราอาบพร้อมกันะได้ไม่เสียเวลาไง”
“…ครับ”
คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ท่านรองก็เห็นอยู่ว่าผมยังเจ็บตูดขนาดไหน แล้วผมก็ยอมจนได้เมื่อเห็นสายตาเว้าวอนขอร้องของท่านรอง แต่ผมก็คิดผิดอีกแล้วครับ!!
   หลังจากเข้ามาในห้องน้ำผมกับท่านรองก็อาบน้ำกันธรรมดานี่แหละ อาบไปอาบมาไม่รู้ว่ามาจูบกันตอนไหน…
“อืม…”
อาบมาอาบไป จูบไปจูบมามือไม้มันก็ไม่อยู่นิ่ง
“อ๊ะ! อย่าครับ…อืมมม”
“นิดเดียวครับ…นะ”
เสียงท่านรองกระซิบอยู่ที่ข้างหู ขณะที่ท่านรองกำลังถูสบู่ให้ผม เป็นการถูที่ค่อนข้างอีโรติกไปหน่อยนะครับ
“อา…อืมมม”
แต่ท่านเขาก็ยังปราณีผม ใช้แค่มือไม่งั้นผมตายแน่ๆ ฝ่ามืออรหันต์ของเราสองคนช่วยกันทำมาหากินดีได้มากครับ
“อา…ปั๊กเร็วหน่อย”
มือผมก็เล็กแค่นี้จะไปเร็วได้ขนาดไหน นี่ผมก็จะยืนไม่อยู้แล้ววว ขาเริ่มสั่นผับๆอีกแล้ว สังสัยขาดแคลเซียมกระดูกเลยไม่แข็งแรง…
“ท…ท่านรองผม…”
ไม่ไหวแล้ว ขอไปก่อนได้มั้ยครับ โคตรรู้สึกดีเลย ลื่นๆเสียวๆ
“ครับ…อืมม”
…กว่าจะออกมาจากห้องน้ำได้เล่นเอาผมเกือบกลายเป็นผักกันเลย ไม่ต้องกินมันแล้วมั้งครับข้งข้าวเนี่ย!
“เดินไหวมั้ยครับ?”
“ครับไหวครับ แต่ขาผมมั่นสั่นๆยังไงไม่รู้”
ยังมีหน้ามาถามผมอีก ขาผมยังสั่นอยู่เลย เอ๊ะ! หรือว่ามันยังไม่หายสั่นตั้งแต่เมื่อคืน!
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวคุณก็ชิน”
“…”
ชิน? ชินกับท่านรองที่เป็นแบบนี้อ่ะนะ จะให้ผมชินได้ไงล่ะครับ รู้สึกว่าการมีแฟนครั้งแรกเป็นสิ่งที่น่าจดจำมากครับ จดจำไปจนวันตายเลยทีเดียว!!!


ป.ล.ห๊ะ!! ท่านรองจะได้เลื่อนขั้น?? แล้วจะเลื่อนเป็นอะไรล่ะทีนี้ ขั้นบน ? ขั้นล่าง? แล้วผมจะเรียกท่านเขาว่าอะไรล่ะเนี่ย!!!

จบตอนที่ 23

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
น้องปั๊ก

จะบอกกำนันว่าอย่างไร

กำนันบอกให้กดท่านรองไม่ใช่ หรา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
ท่านรองยกขันหมากไปขอน้องหมอกได้เลยนะ.  กำนันจะจดพลุฉลองหรือเอาลูกซองมาไล่ยิงลูกเขยกันน้อ.  :laugh:

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 24

             ผมกับท่านรองมาที่ร้านอาหารที่นัดกับพี่พลเอาไว้ พอมาถึงก็พบว่าทั้งสองรออยู่ก่อนแล้วเราก็สั่งอาหารทานกัน
“ไอ้เมฆมึงจะเลี้ยงฉลองวันไหนวะ? กูจะได้ล้างท้องรอ”
“นั่นสิพี่เมฆ มายด์อยากกินพิชซ่าอ่ะ”
“…ทำไมต้องฉลอง!”
“อ้าวก็ได้เลื่อนตำแหน่งก็ต้องฉลองดิวะ”
“ก็มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องฉลองเลย”
“ปกติอะไร ทีกูยังไม่ได้เลื่อนเลยเนอะน้องมายด์เนอะ”
นี่พวกเขาคุยเรื่องอะไรกันครับ เหมือนจะมีผมคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะครับ
“เอ่อ…คุยเรื่องอะไรกันครับ ใครได้เลื่อนตำแหน่งเหรอครับ?”
“อ้าว ไอ้เมฆ มึงยังไม่ได้บอกไอ้น้องหมอกเหรอ?”
“…ยัง”
“ครับ? ท่านรอง?”
“อืม ผมได้เลื่อนตำแหน่ง”
“ห๊ะ ตำแหน่งอะไรครับ?”
“ก็…เป็นผู้จัดการ”
“…”
“ไง? ไอ้น้องหมอก อึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ? ก็ไม่แปลกหรอกพี่เมฆเก่งจะตาย”
“ตั้งแต่เมื่อไรครับ?”
“อาทิตย์ที่แล้ว มีประกาศโปรโมทค่ะ”
“ทำไมไม่เห็นมีใครบอกผมซักคำเลย!”
“…ก็…ผมไม่เห็นว่ามันสำคัญตรงไหน…”
“ผมอยากกลับแล้วครับ”
“…เดี๋ยวสิปั๊ก…คุณ”
“ผมขอตัวกลับก่อนครับ”
“…ผมไปส่ง”
“ผมอยากกลับหอ”
“…”
   หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้คุยอะไรกับท่านรองอีก ท่านรองมาส่งผมที่หอพัก ผมเดินมึนๆงงๆๆเกือบเดินเลยหน้าห้องตัวเองแล้ว พอเปิดประตูเข้ามานั่งในห้องก็ยังมึนๆ ไอ้บาสไม่อยู่ให้ปรึกษาแล้ว มันย้ายออกไปอยู่ใกล้ๆที่ทำงานมันแล้ว
   ผมก็ไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร อาจจะแค่งอนๆท่านรองเดี๋ยวก็หาย แต่มีความรู้สึกเหมือนโดนหักหลัง ท่านรองมีเรื่องอะไรไม่ค่อยบอก แต่ถ้าเป็นเรื่องของผมผมต้องบอกเขา มันไม่แฟร์นะ แล้วนี่ก็ไม่โทรมาง้อด้วย ใจร้ายฉิบหาย!
‘Rrrrrrrrrrrr’
อุ๊ย! สงสัยโทรมาง้อแล้ว ถ้าพูดดีๆง้อผม ผมก็อาจจะหายงอนก็ได้นะ ผมยิ่งใจง่ายๆอยู่ด้วย
‘Rrrrrrrrrrrr’
อ้าวไอ้บาสต่างหาก! เหอะ! จะไปหวังอะไรกับท่านเขา!!
“ว่าไงมึง?”
[สัด! เงียบหายไปเลย ไม่โทรหากูเลย]
“เออ เพิ่งกลับมาจากบ้านมีไร”
[เปล่า แล้วมึงเป็นไง? อาหารเม็ดหมดเหรอ เสียงเหมือนหมาหิวข้าว]
“เชี่ยโทรมากวนตีน กูยิ่งเซ็งๆอยู่”
[อะไรของมึงอีก! มีเรื่องประหลาดๆอยู่เรื่อย]
“ก็ท่านรองอ่ะดิ มีเรื่องปิดบังกูตลอด”
[อะไรนักหนาอีก ทำไมเขามีเมียน้อยรึไง?]
“เปล่า”
[แล้วเรื่องอะไร? เล่ามาอย่าลีลามา]
“เขาได้เลื่อนเป็นผู้จัดการแต่ไม่บอกกูอ่ะ”
[มันก็เรื่องของเขามั้ย??]
“แต่กูเป็นแฟนอ่ะ รู้ทีหลังคนอื่นเขาอ่ะ”
[แล้วมึงจะให้เขาทำยังไง? รายงานมึงตลอดเหรอ ? เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว]
“งั้นกูผิดเหรอไง? เป็นแฟนกันเขาก็ต้องเล่าให้กูฟังดิ”
[ประสาท แล้วมึงรักเขารึเปล่า?]
“รักดิ”
[แล้วเรื่องแค่นี้ใอภัยเขาไม่ได้ใช่มั้ย?]
“…ได้”
[เออ! ก็แค่นั้น อย่าทำตัวปัญญาอ่อน แล้วมึงเริ่มงานวันไหน?]
“สัด ด่ากูสนุกเลยนะ”
[เออสนุก กูถามว่ามึงเริ่มงานวันไหน?]
“วันจันทร์”
[เออ โชคดีเว้ย]
“แล้วงานมึงเป็นไง?”
[ช่วงนี้ก็มีพี่ๆสอนงานอยู่]
“อืม แล้วกับส้มจี๊ดล่ะ?”
[…กูงอนอยู่]
“เฮ้ย! มึงงอนเป็นเหรอวะ!! ไหนเรื่องไรเล่าดิ”
[ก็…เขาซื้อกางเกงบ๊อกเซอร์สีชมพูให้กูแล้วกูไม่ชอบ กูเลยงอน]
“ไอ้สัด ไอ้ปัญญาอ่อน ตัวอยังกะหมีเสือกใจน้อย เรื่องของมึงปัญญาอ่อนกว่ากูอีก แล้วมาด่ากู”
[เชี่ย!! มึงด่ากูมากกว่าอีกนะ]

“เออ กูอยากด่ามากกว่านี้อีก ไปดีกันซะ ติ๊งต๊องฉิบหาย”
“เออแม่ง แค่นี้แหละ”
   ไอ้บาสด่าผมฉอดๆแต่เรื่องของตัวเองปัญญาอ่อนกว่าผมอีก เอาเป็นว่าเกือบหายโกรธท่านรองแล้ว เหลืออีกนิดหน่อย บอกแล้วผมใจง่าย งอนแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย ผมจะให้เวลาท่านรองพรุ่งนี้อีกวันถ้าไม่มาง้อผม ผมจะบุกไปที่บ้านเลยครับ อาบน้ำนอนดีกว่า…
อ้าว!ลืมชาร์จแบตมือถือ ช่างมันเดี๋ยวท่านรองโทรไม่ติดเดี๋ยวเขาก็มาเองแหละ เล่นตัวเล็กน้อยเพื่อให้ดูดี ฮ่าๆ
‘ก๊อกๆ’
“อืม…ขอีกห้านาที”
‘ก๊อกๆๆ’
“ใครเคาะวะ…แป๊บๆ”
เมื่อคืนด่าไปบาสเยอะไปทำให้เสียพลังงาน เช้านี้เลยตื่นสายไปหน่อย ถ้าไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูผมก็คงยังไม่ตื่นหรอก ว่าแต่ใครมาเคาะประตูแต่เช้าวะ! ผมว่าผมก็จ่ายค่าห้องไปแล้วนะ
“ครับ?”
ยังรู้สึกมัวขี้ตาอยู่เลย
“ทำไมคุณปิดเครื่อง?”
“…”
ท่านรอง!!! มาแต่เช้า ผมยังไม่ได้ล้างหน้าแปลงฟันเลยอ่ะ เพราะปกติผมจะไม่อายไอ้บาสหรือเจ้าของห้องเช่าที่มาเก็บเงินค่าห้อง เดินออกมาเปิดประตูทั้งที่ยังมัวขี้ตา อมขี้ฟันอยู่ยังได้เลย แต่นี่เป็นท่านรอง !! ท่านรองเชียวนะ!!
   จะปิดประตูหนีแล้ววิ่งไปอาบน้ำแปลงฟันก็คงทันแล้ว!!
“ช…เชิญครับ”
ท่านรองเดินเข้ามาในห้องผมที่ค่อนข้างจะไปทางรกมากถึงมากที่สุด อับอายทั้งเรื่องที่ยังไม่ได้อาบน้ำแปลงฟันแล้วยังต้องอายเรื่องที่ไม่ได้เก็บกวาดห้องอีก
“ผมถามว่าทำไมปิดเครื่อง?”
รู้สึกว่าเสียงท่านเขาจะดังกว่าเดิมเล็กน้อยนะ เริ่มโกรธผมล่ะสิ แต่ก็รู้สึกอบอุ่นดี?? ไม่ได้ยินแบบนี้นานละ
“แบตหมด”
ผมงอนอยู่นะ ไม่คิดจะง้อรึไง? ง้อผมอีกหน่อยผมก็ยอมแล้วเพราะผมใจง่ายไง
“โกรธผมเหรอ”
“แล้วมันน่าโกรธมั้ยครับ ? ทีท่านรองยังโกรธผมเลย”
“…”
“เป็นแฟนกันมีอะไรก็ต้องบอกกันสิครับ”
“ทีคุณไม่เห็นบอกผมเลย”
“…แก้แค้นผมรึไงครับที่ผมไม่ยอมบอกเรื่องงาน?”
จริงๆแค่เห็นหน้าท่านรองมาง้อผมที่ห้อง ผมก็ยอมตั้งแต่หน้าประตูแล้ว ก็ผมใจง่ายไง แต่ก็แอบเล่นต่อ แบบขำๆอ่ะครับ ถ้าท่านรองรู้ผมอาจจะโดนถีบได้
“เปล่า…ผมขอโทษ”
“…”
ท่านรองเล่นอย่างนี้ผมก็ไปไม่เป็นสิครับ
“ผมขอโทษที่ไม่บอกคุณก่อน”
“ผม…ก็ขอโทษเหมือนกันครับที่ไม่บอกท่านรอง แต่คราวหน้าท่านรองมีอะไรก็อย่าปิดบังผมก็แล้วกัน”
“คุณก็เหมือนกัน”
“…ครับ”
ฟังๆดูแล้วเหมือนผมเป็นคนผิดนะครับเรื่องนี้ นึกแล้วก็ยังงงๆแล้วผมต้องขอโทษอีกรอบมั้ยอ่ะ?
 “ผมไม่ได้อยากปิดบังอะไร แค่คิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา เดี๋ยวคุณก็รู้เอง”
“แต่สำหรับผมมันเป็นเรื่องใหญ่นะครับ”
“…โอเค คราวหน้าผมจะบอกคุณทุกเรื่องเลย”
“ประชดผมป๊ะเนี่ย”
“เปล่า…ก็อย่างที่คุณบอก…เราเป็นแฟนกันก็ไม่สมควรที่จะปิดบังกัน”
“ครับ…ดีครับ”
“…แล้วคุณกินข้าวกลางวันรึยัง?”
“ข้าวกลางวัน? มันยังเช้าอยู่เลยครับ ข้าวเช้าผมก็ยังไม่ได้กิน”
“…ตอนนี้…เกือบเที่ยงแล้ว…”
“ห๊ะ!”
นี่ผมหลับหรือซ้อมตายกันแน่ ตื่นขึ้นมาอีกทีเกือบเที่ยง กำนันรู้คงด่าผมตายเลย
“แล้วก็…เรื่องห้องพัก”
“ครับ?”
“คุณ…เอ่อ”
ทำไมท่านรองทำหน้าแปลกๆ คนหล่อทำหน้าแปลกๆก็เลยกลายเป็นคนหล่อหน้าแปลก! เอ่อ…นอกเรื่อง
“มีอะไรรึเปล่าครับ?”
“คือ…ผมจะพูดยังไงดี…คุณอยากจะ…ย้ายไปอยู่กับผมมั้ย”
“…”
เอ่อ…ผมกำลังอึ้ง ตลึงตึงโป๊ะ!! ท่านรองชวนย้ายไปอยู่ด้วย อ๊ายยย!! เขินอ่ะ เหมือนถูกขอแต่งงานยังไงไม่รู้
“เอ่อ…คุณทำหน้าแปลกๆนะ”
“…ผมกำลังดีใจหรอก”
“ตกลงว่าคุณจะย้ายไปอยู่กับผมมั้ย?”
“ไปครับไป ไปวันนี้เลยก็ได้”
“…”
“ทำไมครับ วันนี้ไม่ได้เหรอครับ?”
“อาทิตย์หน้าแล้วกัน ผมจะมาช่วยขนของ”
“ก็ได้ครับ จริงๆแล้วผอยากย้ายไปวันนี้เลยนะครับ”
“…ไปหาอะไรกินเหอะ”
“ไปครับไป”
“คุณ…ไปอาบน้ำก่อนมั้ย”
“ครับจริงด้วยผมลืม!”
“มีขี้ตาติดทั้งสองตาเลย”
“…ท่านรองไม่ต้องพูดตรงขนาดนี้ก็ได้ครับ”
“…ไม่เห็นเป็นไร”
“เป็นสิครับ ถึงผมจะหน้าหนาแต่ก็อายเป็นนะครับ”
“ไม่เห็นต้องอาย อย่างปั๊กไม่อาบน้ำซักสามวันก็ยังน่ารัก”
“…”
แหมชมกันซึ่งๆหน้าผมก็เขินแย่สิ อยากจะจูบท่านเขาเป็นรางวัลแต่ลืมไปยังไม่ได้แปลงฟัน ขอตัวไปอาบน้ำแปลงฟันก่อนนะครับแล้วผมอาจจะให้รางวัลใหญ่ท่านรองซักสองสามฟอดก็ได้
หลังจากกินข้าวเสร็จ ผมก็ทำเนียนๆไปขอนอนค้างที่ห้องท่านรอง โดยอ้างว่ารถเสีย พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้าเลยขอไปนอนด้วยจะได้ติดรถท่านรองไปโรงงาน
“พรุ่งนี้คุณเริ่มงานวันแรกต้องไปกี่โมง”
ท่านรองกระซิบถามผมอยู่ที่ข้างหู มือปลาหมึกเริ่มเลื้อยไปมาที่สะโพกผมแล้ว เดี๋ยวนะครับที่ผมมาขอค้างก็ไม่ได้แปลว่าผมจะยอมนะครับ สองวันก่อนท่านรองยังทำผมสยองไม่หาย ตูดผมยังไม่หายเจ็บดีเลยนะ
“ค…ครับ…เอ่อ แปดโมงครับ”
ผมต้องคอยเลื่อนมือไปคอยดักมือปลาหมึกไม่ให้เลื้อยเข้ามาในเสื้อมากกว่านี้
“เหรอ…ครับ?”
ท่านรองเริ่มซุกไซ้ที่ซอกคอผมแล้ว รู้สึกดีนะแต่พรุ่งนี้ผมต้องไปทำงานนะ ถ้าเดินเหมือนเป็ดอีกมันจะเสียภาพพจน์นะครับ
“ท่านรอง…ผม…ต้องไปทำงานพรุ่งนี้”
“หืม…ไปพร้อมผมไง”
มันไม่ใช่แล้วครับ ท่านเข้าใจอะไรผิดรึเปล่าครับ? ว่าแล้วไงมือปลาหมึกเลื้อยเข้ามาในเสื้อยืดผมแล้ว ผมตะปบไม่ทันจริงๆ
“อ๊ะ! เดี๋ยวครับ”
ท่านรองลูบไล้ที่หน้าอกผมไปมา เจ้าหัวนมไม่รักดีก็สู้มือท่านเขาดีเหลือเกิน
“อา…”
“นิดเดียวนะครับ”
ท่านรองขบที่เรียวปากผมเบาๆแล้วสอดเรียวลิ้นร้อนเข้ามาหยอกล้ออย่างชำนาญ
“อืม…”
แล้วผมก็เผลอยอมจนได้แถมเต็มใจอีกต่างหาก อยากจะด่าตัวเองที่ยังไม่เข็ด
“อา…ปั๊ก”
“อืม…ท่านรอง…ผม”
“ครับ…อยากให้ผมทำยังไง?…บอกผม…”
“เบาๆ…ผมกลัว”
“ไม่ต้องกลัวครับ”
แหม! เอาใหญ่เลยใส่มาไม่ยัง ผมไม่ได้กลัวอะไรหรอกแคกลัวว่าพรุ่งนี้จะต้องเดินเหมือนเป็ดน่ะสิครับ
“แต่…ผม”
“กลัวอะไรบอกผม?”
ขบจังนะติ่งหูเนี่ยจะยานแล้วมั้ง
“ผมกลัวจะเดินเหมือนเป็ดอีกนะสิ…อ๊า…เบาๆ”
ท่านเขาอึดสมคำร่ำลือจริงๆ
“หึ…”
อย่ามายิ้มหล่อ…เดี๋ยวผมก็ใจอ่อนอีก
“อา…ท่านรอง”
“อืม…ข้างในคุณร้อนมากเลย”
อ๊ากกก!! อย่ามากระซิบข้างหู ไม่ไหวละ ผมต้องทำอะไรซักอย่าง จังหวะที่ท่านรองเขากำลังฟินๆผมก็พลิกตัวมานั่งข้างบน
“ปั๊ก…”
“ผมทำเอง…ไม่งั้นพรุ่งนี้ผมเดินไม่ไหวแน่!”
“…ก็...แล้วแต่คุณ”
แต่ดูท่านเขาจะไม่ตกใจเลยนะ แต่ท่านเขาดูดีใจยังไงไม่รู้ ยิ้มหน้าบานเชียว
“ครั้งเดียวนะครับ”
“…ก็ได้ครับ”
ท่านรองทำหน้าผิดหวังมากอ่ะ ตั้งแต่คบกันมาก็เริ่มจะรู้แล้วว่าท่านเขาค่อนข้างจะลามกอยู่เหมือนกัน
“ปั๊กคุณอาบน้ำเสร็จรึยัง?”
“…”
ผมกำลังอาบน้ำอยู่ครับ วันนี้เริ่มงานวันแรกต้องทำให้เป็นที่ประทับใจเลยอาบน้ำนาน…ไม่จริงหรอกครับ!! จะว่าไปก็คุ้นเคยกันทั้งนั้นเพราะรู้จักหมดแล้ว แต่ที่ช้านี่สิผมกำลังทำให้ไอ้รอยที่ซอกคอมันหายไปต่างหาก!! ก็ท่านรองเล่นดูดซะแดงเถือกขนาดนี้ ผมลองถูๆดูปรากฏว่ามันแดงกว่าเดิมอีก เฮ้อ!!
“ท่านรองอ่ะ คอผมเป็นรอยแดง ทำยังไงก็ไม่หาย”
“…ผมขอโทษครับ”
ยังดีที่ทำหน้าตาสำนึกผิด ดูๆไปก็น่ารักไปอีกแบบเหมือนน้องไซเวลาสำนึกผิดเลย
“มาทานข้าวก่อน ผมทำข้าวต้มหมูสับ”
“ครับ”
น่ารักจังเลยแฟนใครเนี่ย จะว่าไปผมก็จะเป็นไบโพลาร์อยู่แล้ว เดี๋ยวอารมณ์ดีที่ท่านรองน่ารัก เดี๋ยวโมโหท่านเขา หลากรสหลายอารมณ์บรรเทิงฉิบหาย
หลังจากกินข้าวเสร็จผมกับท่านรองก็ออกเดินทางไปโรงงาน ผมลองเดินไปเดินมาหลายรอบแล้ว วันนี้เดินไม่เหมือนเป็ดซักเท่าไร เพราะเมื่อคืนท่านรองเขาเห็นใจเลยแค่รอบเดียวจบ แต่ท่านเขากระซิบบอกว่าศุกร์หน้าจะไม่ยอมผมแล้ว เป็นกำลังใจให้ผมหน่อยนะครับ ว่าผมจะมีชีวิตรอดจนได้เงินรับเดือนเดือนแรกหรือไม่!!โปรดติดตามตอนต่อไป แต่จะว่าไป ผมจะเรียกท่านรองเขาว่าท่านรองต่อไปดีครับ? หรือจะเรียกผู้จัดการดี? ก็แบบ…ผู้จัดการครับ! กรุณาผมด้วยนะครับผมไม่อยากเดินเหมือนเป็ด…อะไรงี้อ่ะครับ…

จบตอนที่ 24


 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
พรุ่งนั้ ทำงานไหวไหมน้ออออ

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
ผู้จัดการครับ อ่อนโยนกับปั๊กน้อยหน่อยนะครับ.  :hao3:

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
 :m20:
ไม่ใช่ท่านรองแล้ว

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 25

   ที่แห่งนี้เป็นที่ที่ผมได้รู้จักกับคำว่า ‘ฝึกงาน’ ที่แห่งนี้ทำให้ผมได้รู้จักกับ ‘เพื่อนร่วมงาน’ และที่แห่งนี้ที่ทำให้ผมได้พบกับ ‘ท่านรอง’ ถึงแม้ว่า ณ ตอนนี้ ท่านเขาจะไม่ได้เป็น ‘ท่านรอง’ แล้วก็ตาม และที่แห่งนี้ก็ทำให้ผมได้รู้จักกับ ‘ความรัก’…เอ่อ…อาจจะน้ำเน่าไปหน่อย แต่ในก็ทำให้ผมหลงรักที่นี่เข้าให้แล้วล่ะสิ…
“เฮ้ย! ไอ้น้องหมอก ใบสมัครงานหมดไปถ่ายเอกสารให้หน่อย”
“ปากกาหาย น้องหมอกเบิกปากกาให้ผู้สมัครงานหน่อยค่า”
“ไอ้น้องหมอกๆ พาผู้สมัครงานไปตรวจสุขภาพที่ห้องพยาบาลหน่อยค่ะ”
เอ่อ…วันนี้ผมมาทำงานวนแรกนะครับ ยังไม่ได้ถ่ายรูปทำบัตรพนักงานเลย เห็นหน้าก็ใช้งานซะแล้ว
“ครับๆ ได้ครับ ได้ทุกคน”
   หลังจากที่ผมฝึกงานจบกลับไปมหาวิทยาลัยเพื่อรับปริญญาและกลับเข้ามาทำงานงานอีกครั้ง ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม ห้องฝ่ายบุคคลที่วันๆมีแต่พนักงานเดินเข้าเดินออก ผู้สมัครงานที่มาสมัครงานบ้าง มาสัมภาษณ์งานบ้างก็เดินกันขวักไขว่แต่มันเป็นภาพที่ดูอบอุ่นดีครับ
“ใบสมัครงานยังไม่ได้เหรอ? เร็วๆหน่อยไอ้น้อง”
“น้องหมอกมาช่วยพี่สัมภาษณ์งานก่อนค่ะ”
นี่แหละครับ ดูอบอุ๊นอบอุ่น…
“เออ! ไอ้น้องหมอกเอ็งเป็นยังไงบ้าง?”
“เหนื่อยดิพี่ ขนาดผมมาวันแรกก็นะเนี่ย”
“แหม! ก็เป็นงานแล้ว ก็ต้องช่วยๆกัน ที่พี่ถามก็เรื่องเอ็งกับผู้จัดการเป็นยังไงแล้วต่างหาก”
“ผู้จัดการไหนอ่ะพี่?”
“ก็ผู้จัดการเมฆไงคะ”
“อ๋อ ผมลืมไป แต่ก็ไม่เป็นไงนี่พี่”
“ได้ยินว่าจะย้ายไปอยู่กับผู้จัดการเขาเหรอ”
“Sup เล่าให้ฟังใช่มั้ยครับ?”
หลังจากมีเวลาพัก พวกเราชาวบุคคลก็มานั่งกินข้าวที่โรงอาหาร โดยที่ผมกำลังถูกพี่ต้นและพี่น้ำฝนสัมภาษณ์อยู่ ไม่ใช่สัมภาษณ์งานนะครับ เป็นการสัมภาษณ์เรื่องส่วนตัว พวกพี่ๆเขาไม่ค่อยอยากเผือกเรื่องของผมเล๊ยยย!
“อืมๆเล่ามาเลยค่ะ พี่อยากรู้”
ไม่เผือกธรรมดา มีการเผือกภาคพิเศษซะด้วย อย่างนี้เรียกเผือกใส่ไข่ได้มั้ยครับ? แต่ผมก็ไม่ได้มีเรื่องปิดบังอะไรก็เลยเล่าให้คนอยากเผือกฟังจนเกือบบ่ายหมดเวลาพัก
“เป็นไงบ้างทำงานวันแรก?”
“อ่อครับ ก็เหมือนตอนฝึกงานครับแล้วท่านรอง…เอ่อ…ผู้จัดการล่ะครับ”
“…นี่คุณจะเรียกผมอย่างนั้นจริงๆเหรอ?”
“ก็ท่านรองเลื่อนเป็นผู้จัดการแล้ว ผมก็ต้องเรียกอย่างนี่สิครับ”
“…”
“แล้ววันนี้จะให้ผมไปค้างที่บ้านได้รึเปล่าครับท่าน…เอ่อ…ผู้จัดการ?”
เปลี่ยนมาเรียกผู้จัดการแล้วมันลำบากจริงๆ
“…”
“ว่าไงครับผู้จัดการ?”
“…เดี๋ยวผมไปส่งที่ห้อง ส่วนเรื่องย้ายบ้านผมจะติดต่อรถขนของให้ ตอนนี้คุณก็เก็บของไปพลางๆก่อน แต่วันนี้ผมมีงานต้องเคลียร์ไว้พรุ่งนี้จะไปช่วย”
“ครับได้ครับ ขอบคุณครับผู้จัดการ”
“…”
ดูท่านเขาจะเงียบๆนะครับรึว่างานยุ่ง? แต่คงเหนื่อยน่าดูแหละ พอเลื่อนขั้นปริมาณงานก็คงมากขึ้นตาม แล้วเงินเดือนก็คงได้มากขึ้นแน่นอน อิจฉาครับอย่างผมเป็นเด็กใหม่เงินเดือนไม่ยังไม่เยอะเท่าไรเลย
“วันไหนนะคะที่น้องหมอกจะย้ายบ้าน ให้พี่ๆไปช่วยมั้ยคะ?”
“อืมๆเอาสิ เดี๋ยวพี่ๆไปช่วย”
“อ๋อไม่เป็นไรครับท่าน…เอ้ย!ผู้จัดการเขาติดต่อรถขนของให้ครับ”
“เหรอ ดีจังมีแฟนใจดี ทีกับคนอื่นแทบจะฆ่าปาดคอ”
“ฮ่าๆจริงค่ะ แต่น้องหมอกทำไมเรียกผู้จัดการเมฆอย่างนั้นล่ะคะ? เป็นแฟนกันเรียกไม่สนิทสนมเลย”
“…ก็ท่านเขาไม่ได้เป็นท่านรองแล้ว ผมก็เรียกผู้จัดการก็ถูกแล้วนี่ครับ”
“ไม่ใช่อย่างนั้น ทำไมไม่เรียกพี่เมฆ? พี่เมฆาอะไรอย่างนั้นล่ะ”
“นั่นสิคะ แบบนั้นดีกว่าอีก”
“แต่มันไม่ชินนี่ครับ”
ใช่ครับมันไม่ชิน ผมไม่เคยเรียก มันเขินๆยังไงไม่รู้ ปกติผมหน้าด้านมากนะครับ แต่คราวนี้เขินจนไม่กล้าเรียกท่านร…เอ้ย! ผู้จัดการเขาว่าพี่จริงๆ
“วันนี้ท่าน…เอ้ยผู้จัดการไม่ต้องเคลียร์งานต่อเหรอครับถึงอยู่ช่วยผมขนของได้?”
“…นี่ผมถามจริงๆ ไม่คิดจะเปลี่ยนวิธีเรียกผมเหรอ คุณไม่คิดว่ามันแปลกๆเหรอ?”
“ม…ไม่นี่ครับ ปกตินะครับ”
เอ้า!ยังมาทำหน้าดุอีก ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมกลัวนะครับ แต่ตอนนี้ผมมีภูมิต้านทานแล้วไม่กลัวหรอกครับบอกเลย
“…”
ผู้จัดการวางมือจากของที่จัดใส่กล่องแล้วเดินเข้ามาหยุดยืนที่ด้านหลังผม แต่บอกแล้วผมไม่กลัวท่านเขาจะเตะก้านคอหรอกนะครับ เพราะท่านเขาไม่เคยทำร้ายผมอยู่แล้ว
“เฮ้ย! ผู้จัดการทำอะไรครับ”
อยู่ๆท่านเขาก็อุ้มผมขึ้นแล้วแบกใส่บ่าแบบแบกกระสอบข้าวสารเลยครับ จมูกผมจะทิ่มตูดท่านเขาอยู่แล้ว
“คุณนี่มันดื้อจริงๆนะ เห็นทีจะต้องทำให้เข็ดหลาบซะบ้างแล้ว”
“ด…เดี๋ยวครับ ผู้จัดการจะทำอะไรผมอ่ะ? ปล่อยผมลงก๊อนนน!”
หวังว่าท่านเขาจะไม่กระทืบผมใส้แตกหรอกน้า!
‘พรึ่บ’
เอิ่ม…โยนลงบนเตียง รู้สึกว่าลักษณะมันคุ้นๆนะครับ นี่เพิ่งจะหนึ่งทุ่มเอง แถมพรุ่งนี้ยังไม่ใช่วันศุกร์อีก…
“ด…เดี๋ยวก่อนครับผู้จัดการ”
“คุณเรียกผมว่ายังไงนะ?”
“เอ่อ…ผู้จัดการ…”
“หึ! ผมให้โอกาสคุณเรียกใหม่”
“ด…เดี๋ยวครับ อ๊ะ!”
มือล้วงเข้ามาในเสื้อแล้ววว บอกแล้วว่ามือท่านเขานี่ยิ่งกว่ามือปลาหมึกอีก
“เรียกพี่เมฆ…ลองเรียกสิครับ”
“อือ…”
ผู้จัดการเขากระซิบข้างหู ทำเอาผมขนลุกซุ่เลย เราเพิ่งทำกันไปเมื่อสามวันก่อนเองน้า แล้ววันนี้ไม่ใช่วันศุกร์อย่างที่ท่านเขาบอกไว้นี่นา
“ว่าไงครับ?”
ท่านเขาถอดเสื้อผ้าผมออกด้วยความรวดเร็วแล้วโยนฟิ้วไปตกข้างเตียง ไอ้เรื่องถอดเสื้อผ้าผมนี่ท่านเขาถนัดนักแหละ
“เดี๋ยวครับ อ๊า!”
ผู้จัดการเอ้ย!พี่เมฆเริ่มเลียที่ยอดอกผมแล้วดูดหนักๆหลายครั้ง อา…ผมรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองมันเหมือนไม่ใช่ของตัวเองแล้ว…
“เรียกสิครับ…เรียกพี่เมฆ”
“พ…พี่เมฆ”
“อืม…เรียกอีกครับ”
พี่เขาเทเจลล่อลื่นที่ไอ้ลูกชายที่ไม่เล็กของพี่เขาแล้วก็ที่ด้านหลังของผมพร้อมกับแหย่นิ้วเข้ามาช้าๆ
“อา…”
“หมอกอย่าเกร็งครับ”
“อืม…พี่เมฆอย่าเลียตรงนั้น…อ๊า!”
พี่เขาไม่ปล่อยให้ผมได้พักหายใจเลย ทั้งนิ้วที่เพิ่มเข้ามาแล้วยังดูดที่ยอดอกผมอีกตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายละ
“พี่ไม่ไหวแล้ว…ขอนะครับ”
“อ๊ะ…เจ็บ”
ผมยังไม่ทันตอบเลยก็ยัดไอ้ลูกชายไม่น้อยเข้ามาแล้ว ฮือๆ เจ็บตูดครับ
“อืม…”
พี่เมฆสุดหล่อแต่ใจร้ายเริ่มขยับสะโพกช้าๆ อ๊า…แต่มันโคตรลึกกก
“ต่อไปให้เรียกว่าพี่เมฆนะครับ”
“แล้ว…ที่พี่เมฆเรียกผมว่าปั๊ก อ๊ะ…ช้าๆครับ”
“งั้นพี่เรียกน้องหมอกดีมั้ย อา…รัดแน่นจัง”
อย่าเรียกด้วยเสียงแหบๆต่ำๆแบบนี้เซ่ เสียงพี่เขาหื่นมากอ่ะ ขนลุกเลย
“ม…ไม่…อย่าเรียกแบบนั้น…อา”
“น้องหมอก…อา…ซี๊ดดด ชอบให้เรียกแบบนี้เหรอครับ”
‘จุ๊บ’
พี่เมฆจูบทซับที่เรียวปากผมอย่างอ่อนโยน เรียวลิ้นร้อนไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆ ลมหายใจร้อนๆของพี่เขาเป่าอยู่ที่ซอกคอผมอา…โคตรเสียวเลย…
“ม…ไม่ชอบ อา…อืม…ผม…ไม่ไหว”
“รอก่อน…รอพี่ก่อน”
อ๊าก!!น้อชายถูกจับเป็นตัวประกัน ไอ้พี่เมฆปล่อยมือก๊อนนน!!
“ป…ปล่อยมือครับ ปล่อยก่อน”
“อืม…ไม่ได้ครับ รอพี่ด้วยสิ”
“อา…อืมมม พี่เมฆ…ปล่อยก่อนนะ…นะครับ”
ผมใช้ลูกอ้อน กอดคอพี่เขาแล้วโน้มลงมาจูบ เราแลกลิ้นกันอยู่ซักพักพอพี่เขาเผลอผมก็พลิกตัวเองขึ้นข้างบนทันที คราวก่อนพี่เขาก็ยอมผมด้วยท่านี้แหละ ผมถึงรอดมาได้…
“อา…ซี๊ดดด หมอกครับ”
ผมจูบที่ซอกคอพี่เมฆเพื่อแก้แค้น อยากจะกัดซักแผลสองแผลแต่กลัวพี่เขาจะเอาคืน
“อา…พี่เมฆ…อืม”
ผมใกล้จะถึงละ ตอนนี้ผมนั่งขย่มอยู่บนตัวพี่เขา เวลาอยู่ข้างบนแล้วมันรู้สึกดีแบบนี้เองครับ อิอิ
“อา…อืมมม”
พี่เขาร้องครางหนักๆ ผมโคตรชอบ เวลาผมขยับสะโพกพี่เขาจะทำหน้าเคลิ้มๆ ดูแล้วโคตรเซ็กซี่เลย ผมขยับสะโพกเร็วขึ้น อา…ผมจะถึงแล้วแต่ดูพี่เขาก็คงจะไกล้ถึงเหมือนกัน
“อา…อืมมม…อ๊า!”
ตัวผมกระตุกพร้อมทั้งปล่อยออกมาเลอะหน้าท้องพี่เมฆเต็มไปหมด
“อา…หมอก ซี๊ดดด…อา”
พี่เมฆกดสะโพกแล้วกระแทกเข้ามาสองสามครั้ง พร้อมทั้งปลดปล่อยออกมา ทำให้ข้างในของผมความรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาทันที ผมนอนหอบอยู่บนตัวพี่เขา แล้วค่อยๆยันตัวขึ้น มองดูหน้าท้องพี่เขาที่เลอะไปด้วยคราบของผมแล้วโคตรสะใจอ่ะครับเหมือนผมได้อยู่บน…อา…ครับหลอกตัวเองนิดๆหน่อยๆก็ยังดี!
“ต่อไปให้เรียกว่าพี่เมฆ แล้วถ้ายังเรียกเหมือนเดิมจะถูกลงโทษนะครับ”
“ลงโทษ? แบบเมื่อกี๊เหรอครับ?”
ผมแกล้งทำเป็นซื่อถามไปงั้นแหละครับ แหม!  ไอ้การลงโทษแบบนี้ผมก็ไม่ได้รู้สึกโกรธอะเล๊ยย ออกจะ…ชอบบบ!
“อืม ขอคิดก่อน…อาจจะหนักว่านี้”
“…”
หนักกว่านี้ผมก็รับได้ ผมชินละ??
“โกรธเหรอ? เอ่อ…เซ็กส์มันก็แบบ…เป็นการแสดงความรักชนิดหนึ่งไง…”
พี่เมฆหน้าหงอยเป็นน้องไซขาดอาหารเม็ดแล้ว ดูไปก็น่ารักไปอีกแบบครับ แกเห็นผมเงียบคงคิดว่าผมโกรธ เปล่าเลยยย ผมรู้สึกว่านอกจากผมจะหน้าด้านมากแล้วผมเริ่มจะเป็นโรคจิตเพิ่มอีกอย่างละ
“…”
“โกรธจริงเหรอ? คือ…เอิ่ม…ก็พ…พี่รักหมอกแล้วก็อยากแสดงความรักไง”
“จริงเหรอครับ? งั้นรักผมมากแค่ไหน?”
“ร…รักมากที่สุด”
“ผมจะให้อภัยก็ได้นะแต่…”
“แต่? แต่อะไรครับ?”
“คราวหน้า…ให้ผมอยู่ข้างบนบ้าง…ได้มั้ย?”
ขอให้ผมอยู่บนซักครั้ง แล้วผมจะเป็นเด็กดี…
‘พรึ่บ’
พี่เมฆพลิกร่างผมให้ลงมานอนอยู่ด้านล่างแล้วทาบตัวลงมาพร้อมทั้งจับมือทั้งสองข้างของผมกดลงบนเตียงด้วยมือของพี่แกเพียงข้างเดียว!! พี่แกจะแรงดีเกินไปแล้ววว ผมขยับมือไม่ได้เลย
“ก็ได้นะ…ให้หมอกอยู่ข้างบน”
“จ…จริงเหรอครับ?”
ผมเริ่มมีความหวัง ถ้าพี่ให้โอกาสผม ผมจะบริการพี่ให้ถึงใจที่สุดครับเพราะผมได้เรียนรู้ทฤษฎีจากในเน็ตมาจนทะลุปรุโปร่งแล้ว…
พี่เมฆเริ่มคลอเคลียที่ซอกคออีกแล้ว ผมยังหอบไม่หายเลยนะ แต่ก็ชอบแหละ…แต่ผมไม่พูดหรอกเดี๋ยวพี่แกจะได้ใจ…เอ๊ะ!หรือว่าจะเป็นรอบนี้เลย? หรือว่าพี่แกอยากลองเลย??? ผมพร้อมมากบอกเลย
“อืม…จริง…ก็แบบวันนี้ไงหมอกก็อยู่ข้างบน คราวก่อนก็ด้วย”
 “…มันไม่เหมือนกันนี่ครับ!”
 “แต่พี่ติดใจมากเลยนะที่หมอกออนท็อปให้”
‘จุ๊บ’
อย่ามาทำหน้าหื่นแบบนั้นนะ แล้วยังมาจูบหลอกล่อแบบนี้อีก ผมชอบมากจริงๆนะ พี่เขาจูบเก่งมากๆ ทำผมเคลิ้มตลอดเลย มันทำให้ใจผมสั่นหวั่นไหวตลอดเลย
“พี่…ชอบเหรอ?”
“ครับ ชอบมาก…”
“อ๊ะ…เดี๋ยวครับ”
…คาดว่าคืนนี้ไม่น่ารอดเพราะอาจจะมียกสองตามมา ไหนพี่สัญญาว่าจะเป็นคืนวันศุกร์ แต่นี่มันแค่วันพฤหัสบดีเองน้า!!
เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยความกระปรี้กระเปร่า แปลกใจตัวเองเหมือนกันที่ชิน?? เพราะคิดว่าจะอ่อนเพลียไม่อยากตื่นเพราะว่าเมื่อคืนโดนไปสองดอก!! ปรับตัวง่ายไปเหมือนจิ้กจกมันก็ไม่ค่อยดีนะครับ แต่เมื่อคืน ’พี่เมฆ’ นอนค้างที่ห้องผมเป็นครั้งแรกเลย แต่คงไม่มีครั้งที่สองแล้ว เพราะผมจะย้ายไปอยู่บ้านพี่เขาแล้วครับ!! หลังจากที่อยู่มาสี่ปี รู้สึกใจหายเหมือนกันเจ้ารังหนูน้อยๆของผม
“เป็นอะไรรึเปล่า เจ็บตรงไหนมั้ยครับ?”
“เปล่าครับ…แค่รู้สึกใจหาย วันนี้ต้องย้ายออกจากหอแล้ว”
“อืม…ช่วงบ่ายโมงรถจะมาขนของ เดี๋ยวพี่เข้ามาดูให้”
“ขอบคุณนะครับที่มาดูให้ เพราะผมลามาไม่ได้”
“เพิ่งทำงานอย่าเพิ่งลาจะดีกว่า เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง”
“ครับ”
   มีแฟนดีเป็นศรีแก่ชาติ มีแฟนฉลาดชาติเจริญ?? พี่เมฆจัดการให้หมดทุกอย่าง พอกำนันรู้ข่าวก็อยากจะมาดูด้วย แต่วันนี้แกมีประชุมเห็นว่าจะมาหาวันอาทิตย์ แกบอกว่าอยากเห็นบ้านของลูกเขยแก ผมล่ะนับถือพ่อผมจริงๆ ไม่ได้มีความโกรธอะไรผมเล๊ยยที่มีผัวเป็นตัวเป็นตน ช่างเข้าใจวัยรุ่นจริงๆ
“ตอนเย็นพี่เข้าไปรับที่โรงงานนะ”
“ครับ ขอบคุณมากๆนะครับที่ช่วยผม”
“…เราเป็นคนรักกันมีอะไรก็ต้องช่วยกันสิครับ”
“ครับ พี่เมฆ”
ขอบคุณครับพี่เมฆสุดหล่อหุ่นดีและใจดีที่สุดในสามโลกที่ทำให้ผมได้รู้จักความรักและได้รับรู้ว่าการมีผัวได้อะไรมากกว่าที่คิดอิอิ…

จบตอนที่ 25

ผมว่าจะลงตอนพิเศษอีกซัก 2-3 ตอนนะครับ ใจหายเหมือนกันจะจบแล้ว ฝากติดตามด้วยนะครับ

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
บทลงโทษ  ของผู้จัดการ

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
น้องหมอกจะมีคุณสาเป็นตัวเป็นตนแล้วจ้า จุดพลุ  :katai2-1:

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 392
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ใกล้จบแล้วหรอเร็วมาก  :mew2:

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
การมีผัวได้อะไรมากกว่าที่คิดอิอิ…
 :jul3:

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3

ออฟไลน์ xmana

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
มาต่อเรวววววววว จะลงแดง 555 :monkeysad:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 26

            ผมย้ายมาอยู่กับพี่เมฆได้เกือบ 3 เดือนแล้วครับ การดำเนินชีวิตส่วนใหญ่ก็ราบรื่นดี จะมีก็แค่บางวันที่อาจจะเดินเหมือนเป็ดไปบ้าง ยอกเอวบ้าง ก็ท่านเล่นไม่ค่อยออมแรงซักเท่าไรแต่ผมก็ยินดีนะครับ ตามใจผัวก็เป็นเรื่องที่เมียที่ดีควรทำ??
“วันนี้เองเดินเหมือนเป็ดอีกละ เมื่อคืนหนักอ่ะดิ?”
“แหม Sup คนเขารักกันมันก็เป็นเรื่องธรรมดาป่ะครับ”
“…นี่เอ็งเคยอายเรื่องอะไรกับเขาบ้างมั้ย?”
“…ก็…ไม่เคยนะครับ”
   ปกติผมหน้าด้านอยู่แล้ว พอมาอยู่กับพี่เมฆเขาแล้ว…บ่อยๆตอนนี้ชักเริ่มชินและชอบมากด้วย?? อย่าหาว่าผมแรดอะไรอย่างนั้นเลย มีผัวหล่อเร้าใจขนาดนี้มันก็ต้องมีบ้าง…
   แต่ช่วงนี้ไม่ได้โดนมาเป็นอาทิตย์แล้ว ที่เดินเหมือนเป็ดก็เพราะนอนดิ้นตกเตียงเมื่อคืนต่างหากเจ็บตูดฉิบหาย
“อาทิตย์หน้าก็วันเกิดพี่เมฆแล้วเอ็งจะซื้ออะไรให้พี่เขาล่ะ?”
“ยังคิดอยู่ครับ ผมอยากเซอร์ไพรส์พี่เขาซักหน่อย”
“อืม…ปกติเวลาพี่ให้ของขวัญ พี่เมฆก็ไม่ค่อยสนใจซักเท่าไร”
“ครับ…”
ผมก็คิดว่าอย่างนั้นแหละ ดีไม่ดีพี่แกอาจจะมีด่ากราดกลับ แล้วหาว่าทำเรื่องไร้สาระอีกผมเลยต้องวางแผนดีๆ
‘Rrrrrrrrrr’
“ครับ?”
[วันนี้กลับเองได้รึเปล่าพี่มีประชุมถึงดึกเลย?]
“เอ่อ…ได้ครับ เดี๋ยวผมอาศัยรถ Sup กลับก็ได้”
[อืม…ขอโทษนะพอดีพี่มีประชุมด่วนครับ]
“ไม่เป็นไรครับ”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหลังจากที่ย้ายมาอยู่กับพี่เขา พอเลื่อนขั้นเป็นผู้จัดการ ดูเหมือนงานแกจะยุ่งเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า มีประชุมด่วนดึกๆบ่อยๆ บางทีผมก็รู้สึกเหงาเหมือนกันนะ เขาว่ากันว่ากระต่ายถ้าไม่มีเพื่อนมันจะเหงาตาย แม้แต่ผมที่ไม่ใช่กระต่ายยังรู้สึกเหงาเลยครับ
 “เป็นอะรทำหน้าเหมือนตูดหมาปั๊ก?”

“…”
ตลกเนอะ Sup เหมือนหมายังไม่พอ ยังดันไปเหมือนตูดหมาอีก
“ว่าไง ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้ว?”
“Sup วันนี้ผมกลับด้วยนะ พี่เมฆมีประชุมอีกแล้ว”
“เอาดิ ว่าแต่ช่วงนี้พี่แกมีประชุมบ่อยนะ ไม่ใช่ว่าแอบไปหากิ๊กเหรอ?”
“ไม่ใช่หรอกครับ ผมเคยแอบไปดูแล้ว แต่แกเข้าประชุมจริงๆ”
“แน่นอนว่ะเอง มีแอบไปดูผัวด้วยไม่ธรรมดาเลย”
“ไม่ได้หรอก ผัวใครใครก็หวงเป็นธรรมดาแหละครับ”
ไม่ใช่ไม่ไว้ใจพี่เขาหรอกครับ แต่กลัวว่าพี่เขาจะไปงับหัวใครเขาแล้วโดนยิงกลับมามากกว่า ยังไม่อยากเป็นหม้ายตอนนี้
ผมกลับบ้านมาแล้วนอนหลับไปได้ซักพักแล้วแต่อยู่ๆก็ได้ยินเสียงกุกกักๆ สงสัยพี่แกจะกลับมาแล้ว หันไปมองดูที่นาฬิกานี่ก็เที่ยงคืนกว่าแล้ว เพิ่งจะกลับมา ใจหนึ่งก็สงสารพี่เขานะ แต่อีกใจก็สงสารตัวเอง...เหงาจัง…
‘จุ๊บ’
พี่เขาจูบที่หน้าผากผมเบาๆแล้วล้มตัวลงนอน ไอ้ผมก็ไม่อยากจะเซ้าซี้ก็เลยไม่ได้พูดอะไร อยากให้พี่เมฆได้พักผ่อนเยอะๆ
[วันนี้พี่ติดประชุมอีกแล้วครับ กลับกับมายด์ก่อนนะ]
“…ครับ”
อะไรกันครับ?? กี่ครั้งแล้วเนี่ยอาทิตย์นี้เกือบทั้งอาทิตย์เลย ปล่อยผมเหงาเป็นผักเหี่ยวแห้งอยู่คนเดียว ผมต้องทำอะไรซักอย่างแล้วแหละครับ
“เวลาเอ็งทำหน้าโรคจิตแบบนี้ก็น่ากลัวเหมือนกันนะ”
“…ยังไงครับ Sup?”
“เหมือนเอ็งกำลังวางแผนจะไปดักฉุดใครอย่างนั้นแหละ”
“โห Sup ผมจะไปฉุดใครได้หล่ะ ผมมีผัวแล้วน้า”
“หรือว่าจะวางแผนจะไปทำอะไรพี่แกหล่ะ ให้พี่ช่วยได้นา?”
“…เหรอครับ? งั้นผมขอปรึกษาหน่อยครับ”
อิอิ…ผมว่าจะวางแผนเซอร์ไพรส์วันเกิดพี่เมฆ แต่ยังไมรู้จะทำยังไง มี Sup มาช่วยอาจจะบันเทิงก็ได้ เอ… หรือว่ามันจะบรรลัยกันล่ะครับเนี่ย!
   หลังจากใช้เวลางานปรึกษาเรื่องเซอร์ไพรส์วันเกิดพี่เมฆไปซักพัก ผมก็เกิดความละอายใจเลยคุยกับ Sup ว่าตอนกลับบ้านค่อยคุยกันต่อและ Sup บอกว่าจะพาผมไปซื้อของสำคัญบางอย่างที่ต้องใช้มาด้วย…แหมอย่าคิดลึกครับ…ก็พวกเค้กกับเทียนวันเกิดอะไรงี้หรอก แล้วก็ของขวัญที่ผมคิดไว้แล้วว่าจะซื้ออะไรต่างหากล่ะ
“เอ็งเอาแบบนี้มั้ย น่ารักว่ะพี่เคยใส่เล่นกับพี่พล”
“จ…จะดีเหรอ Sup ผมว่ามัน…”
“ดีดิ แบบนี้ได้อารมณ์ดี น่ารักหว่ะเหมาะกับเอ็งดีพี่ว่าเอาสีชมพูดีกว่า”
“อ…อย่าเลยครับ Sup”
“เฮ้ย ใจหน่อยไอ้น้องหมอก ไหนว่าเอ็งหน้าด้านไม่เคยอายอะไรไง แค่นี้ทำป๊อดเหรอ?”
“ไม่ใช่ครับ ไม่เอาสีชมพู เอาสีดำดีกว่าดูเซ็กซี่ดี”
“…”
“ไม่ได้ไม่โดนมาหลายวันละ ผมจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว เออพี่ครับผมเอาอันนี้สีดำครับ แล้วก็เอาหางยาวๆนั่นด้วย”
ผมหันไปสั่งพี่คนขายที่ทำหน้าอึ้งๆงงๆ ผมเป็นลูกค้านะครับเอาใจผมหน่อยครับ ถ้าหากใช้ดีวันหลังผมจะมาอุดหนุนอีกนะครับ
“…เออ สู้ๆ จริงจังยิ่งกว่าทำงานก็ไอ้เรื่องแบบนี้ล่ะนะ”
“แน่นอนครับ!!”
หลังจากเสร็จจากการซื้อของสำคัญ Sup ก็มาส่งผมที่บ้าน พอเปิดประตูบ้านเท่านั้นแหละเจ้าหมาปั๊กมันวิ่งมาต้อนรับ พร้อมทั้งส่ายหางไปมาอย่างดีใจสุดฤทธิ์ ไม่ใช่ว่าเจ้าปั๊กมันจะรักอะไรผมนักหนาหรอกครับ ก็เพราะตั้งแต่ย้ายมาผมก็เป็นคนให้ข้าวมันทุกวันไง ตอนนี้เลยกลายเป็นเพื่อนรักกันแล้ว ไม่เห่าไม่แฮ่ไส่ผมอีกเลย
‘งึดๆ หงิงๆ’
ผมให้ข้าวเจ้าปั๊กแล้วก็นั่งเกาคางมันเล่นซักพักก็ไปหาอะไรกินใครครัว บางวันพี่เมฆก็ทำกับข้าวให้กิน บางวันผมก็ซื้อมาจากข้างนอก แต่อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ผมต้องกินข้าวกล่องตลอดเลยเซ็งอ่ะ อยากกินกับข้าวฝีมือพี่เมฆจัง
‘Rrrrrrrrrr’
“ครับกำนัน?”
[ว่าไงไอ้ลูกหมา ไม่โทรหาพ่อเลย]
“อ่อ…ช่วงนี้ผมยุ่งๆอ่ะกำนัน”
[แล้วเป็นยังไงบ้าง? ย้ายไปอยู่กับผัวได้เกือบสามเดือน ไปทำอะไรให้พี่เขาโมโหรึเป่ล่า?]
“ไม่มีหรอกกำนัน ผมออกจะหล่อแล้วก็น่ารักขนาดนี้ พี่เมฆเขาจะโมโหได้ยังไง?”
[งั้นก็ดีแล้ว มีอะไรก็คุยกันดีๆ หรือปรึกษาพ่อก็ได้นะ]
“ครับ แล้วไหนว่ากำนันจะมาหา นี่ย้ายมาอยู่ได้เกือบสามเดือนไม่เห็นกำนันจะแวะมาเลย”
[อืมเอาไว้วันหลังพ่อจะแวะไป บอกลูกเขยด้วยก็แล้วกัน]
“ครับ”
เห็นมั้ยครับพ่อผมโคตรน่ารักเลย ไม่ว่าผมจะเป็นยังไง จะนิสัยไม่ดี จะโรคจิต จะหน้าด้านยังไงกำนันก็ยังรักผมเสมอ รัก…กำนันนะครับ เดือนหน้า…ขอค่าขนมซักสอง-สามหมื่นนะครับ
“วันนี้มีงานค้างพี่อาจจะกลับดึก เรากลับกับมายด์ก่อนเลยนะครับ”
พี่เมฆเดินมาบอกผมที่แผนกบุคคลด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า สงสารพี่เขานะครับแต่ผมต้องสงสารตัวเองก่อน
“พี่เมฆ…วันนี้ผมกลับบ้านนะ”
“…ก็ได้เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“ไม่ต้องครับ ผมจะกลับเอง”
“แต่…”
“ผมกลับเองได้ ผมไม่อยากเป็นภาระของพี่หรอก”
 “หมอก…”
“ผมขอตัวครับ เดี๋ยวมีประชุม”
พี่เมฆเดินหูตกกลับไปที่แผนกผลิต
“เอ็งทำไมพูดกับพี่เขาอย่างนั้นล่ะ? น่าสงสารออก”
“Sup ผมมีอะไรจะให้ช่วยหน่อยครับ”
“…ว่ามาสิ”
   ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่องที่สุดก็วันนี้เอง เจ้าปั๊กน้อยที่แสนสดใส อารมณ์ดีทั้งวันเหมือนไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนอะไร แต่วันนี้กลับมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสอย่างเคย ยิ่งเมื่อน้องได้ยินว่าผมติดงานน้องก็ทำสีหน้าผิดหวังอย่างแรง บอกว่าจะกลับไปอยู่บ้านโดยที่ไม่ให้ผมไปส่ง มันทำให้ผมรู้สึกแย่มากๆเลยตอนนี้
“เฮ้ยไอ้เมฆวันนี้ไม่รีบกลับเหรอวะ วันนี้วันเกิดมึงไม่ใช่เหรอ ไม่กลับไปฉลองกับเมียรึไง?”
“…กูมีงานต้องเคลียร์”
“เดี๋ยวเมียมึงก็น้อยใจหรอก”
“น้อยใจไปแล้ว วันนี้บอกว่าจะกลับบ้านแล้วไม่ให้กูไปส่งด้วย งอนกูอีกงานกูก็ต้องเคลียร์ ไม่รู้จะทำไงยังดีแล้วเนี่ย”
“นั่นสิ กูเห็นมึงนั่งทำงานไปก็ทำหน้าเหมือนปวดท้องไปด้วย กูว่ามึงต้องคุยกันดีๆนา เด็กสมัยนี้เวลามันตัดสินใจอะไร มันจะไม่มัวชักช้าอืดอาดอยู่หรอกนะ ถ้าน้องมันจะไปมันก็ไปเลยนะ”
“…”
ผมก็ว่าจะรีบเคลียร์งานแล้วพรุ่งนี้จะตามไปที่บ้านน้องนั่นแหละ คงต้องคุยกันดีๆเพราะเจ้าปั๊กน้อยเวลาดื้อก็ไม่ฟังใครเหมือนกัน
หลังจากผมเคลียร์งานเสร็จก็เป็นเวลาเกือบห้าทุ่มผมขับรถกลับบ้าน ภายในบ้านไม่ได้เปิดไฟเจ้าปั๊กน้อยคงกลับไปตั้งแต่เลิกงานแล้ว โทรไปก็ไม่รับสาย ว่าจะโทรไปหากำนันแต่ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วก็ไม่อยากจะรบกวน แล้วก็ไม่อยากจะให้กำนันเขากังวลใจ แต่เจ้าปั๊กน้อยคงเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อเขาฟังแล้วล่ะ เพราะพ่อลูกคู่นี้ไม่ค่อยมีเรื่องปิดบังกัน คราวนี้ผมยอมรับผิดเพราะโรงงานกำลังขยายกำลังผลิต เปิดไลน์ผลิตใหม่ ผมซึ่งเป็นผู้จัดการแผนกผลิตต้องรับผิดชอบโครงการทั้งหมดทำให้เกือบสองสัปดาห์มานี้ที่ผมมีประชุมแล้วกลับดึกทุกวัน เจ้าปั๊กน้อยคงเหงามากเพราะปกติน้องก็เป็นคนที่ขี้เหงาอยู่แล้ว แต่คราวนี้งอนหนักเลย
ผมเปิดไฟในบ้านแล้วเดินไปดูเจ้าปั๊ก(หมา) ปกติมันจะวิ่งมาต้องรับผม แต่ช่วงนี้มันเลิกสนใจผมแล้วเพราะผมไม่ค่อยได้ให้อาหารมันซักเท่าไร เพราะเจ้าปั๊กน้อย(คน) เป็นคนรับหน้าที่ดูแลแทน ผมเห็นเจ้าปั๊ก(หมา) นอนหลับสบายไปแล้ว เห็นในชามมีอาหารเหลือยู่ เจ้าปั๊กน้อย(คน) คงเทอาหารไว้ให้แล้ว หลังจากนั้นขึ้นไปอาบน้ำที่ห้องน้ำชั้นสอง เวลาไม่มีเจ้าปั๊กอยู่บ้าน เงียบมากเลย บ้านไม่เหมือนบ้านอย่างที่เคยเป็น
ผมปิดไฟความมืดคลืบคลานเข้ามาแทนที่ พอล้มตัวลงนอนก็ทำให้นึกถึงเจ้าปั๊กน้อยที่นอนอยู่ข้างๆในทุกๆคืน ยังมีกลิ่นของน้องหลงเหลือติดอยู่ที่ผ้าห่ม แต่มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกโหยหาน้องมากยิ่งกว่าเดิม
‘พรึ่บ’
เสียงประตูตู้เสื้อผ้าที่อยู่ห้องข้างๆดังขึ้น หรือว่าจะมีขโมย ตอนที่ผมเข้ามาในบ้านก็ไม่มีร่องรอยผู้บุกรุกเลยนี่นา ผมรีบลุกขึ้นกำลังเดินไปที่ประตู แต่มันถูกเปิดขึ้นซะก่อน
‘แอ๊ด’
   เจ้าปั๊กน้อย!!! แต่…ทำไมน้องยังอยู่ที่นี่…แต่ที่สำคัญกว่านั้น!! น้องใส่ชุดคอสเพลย์แมวเหมียวสีดำสุดเซ็กซี่ขยี้ใจสุดๆ… โอ้ย!! เลือดกำเดาจะไหล…
“หมอก…”
“กลับช้านะครับ ผมเกือบหลับอยู่ในตู้เสื้อผ้าซะแล้ว”
“…ค…ครับ”
หัวใจผมเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ รู้สึกว่าคอตัวแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลาย…ชุดที่น้องใส่มันเร้าใจมากครับ ผม…ชอบมาก!! ขออนุญาตเช็ดเลือดกำเดาแป๊บ…
“พี่เมฆ ขึ้นไปนอนบนเตียงเดี๋ยวนี้ครับ”
เมียสั่งก็ต้องทำตามครับ รักเมียต้องเชื่อเมีย เพราะถ้าไม่เชื่อเมียจะไปเชื่อใครหล่ะ! ผมทำตามอย่างว่าง่าย ไม่ให้น้องต้องเสียเวลาสั่งเป็นรอบที่สอง
“ห…หมอกจะทำอะไรครับ?”
เสียงผมสั่นเลย…แต่สู้นะครับ
เจ้าปั๊กน้อยขึ้นมานั่งอยู่บนเอวผม แล้วจับมือผมใส่กุญแจมือกับไวักับหัวเตียงโดยที่ผมไม่สามารถขยับตัวและละสายตาได้เลย…แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันพยายามจะขยับไห้ได้เลย ให้ตายสิ!
“วันนี้อยู่เฉยๆนะครับ ผมไม่อยากใช้กำลัง”
น้องค่อยๆปลดกระดุมเสื้อผมออกแล้วแหวกจนด้านหน้าผมเปลือยเปล่า เสร็จแล้วน้องก็ถอดกางเกงผมออก ท่าทางที่น้องทำโคตรอีโรติกเลย
“…”
“พี่ทำให้ผมโกรธ…เพราะฉะนั้นพี่ต้องไม่ดื้อแล้วก็ต้องเป็นเด็ก…แล้วเด็กดีก็ต้องถูกลงโทษ”
“ครับ…ได้ครับ”
“ไม่ต้องมายิ้มครับ ผมยังไม่หายโกรธ แล้วก็…สุขสันต์วันเกิดครับ”
‘จุ๊บ’
เจ้าปั๊กน้อยจูบที่หน้าผากผมหนักๆ แล้วเลื่อนลงมาที่ริมฝีปาก
“อื้อ”
น้องกัดริมฝีปากผมครับ รู้สึกเหมือนเลือดจะออกด้วยร้ายจริงๆ
“จำไว้นะครับพี่ทำให้ผมโกรธ แล้วถ้าผมโกรธมากๆผมก็ไม่รู้หรอกน้าว่าจะทำอะไรลงไป”
“ห…หมอกจ…จะทำอะไรครับ”
“พี่ก็ต้องอยู่เฉยๆจะได้ไม่เจ็บตัวไง”
“…”
หวังว่าน้องคงไม่เอามีดมาแทงผมหรอกนะครับตัวเองตายไม่เป็นไร แต่กลัวว่าน้องจะเป็นหม้ายไง
 “อืม…”
เจ้าปั๊กน้อยจูบแล้วก็เลียที่ริมฝีปากผม แต่ผมรู้สึกแสบๆ ปากแตกแน่ๆเลย น้องลิ้นเล็กๆสอดเข้ามาในปากผม เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดพร้อมทั้งใช้ฟันคมกัดลิ้นจนผมรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา แสบนักนะเจ้าปั๊กน้อยฝากไว้ก่อนเถอะอย่าให้ผมหลุดไปได้นะ จะเอาให้ฟ้าเหลืองเลยทีเดียว
“อา…อืม”
น้องจูบผมอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานก่อนจะค่อยๆใช้มือรูดเจ้าลูกชายผมไปมา เจ้าปั๊กน้อยชำนาญการขึ้นเยอะเลย
“อา…”
“อยู่เฉยๆนะครับอย่าดื้อ”
เจ้าปั๊กน้อยค่อยๆนั่งลงมาจนเจ้าลูกชายผมเข้าไปจนสุด ปกติน้องก็เคยออนท็อปให้ แต่วันนี้รู้สึกว่าจะรู้สึกดีเป็นพิเศษ
“อืม…พี่เมฆ”
น้องเริ่มคราง ผมมองขึ้นไปเห็นหน้าน้องที่กำลังมีความสุข มันช่างเป็นภาพที่เร้าใจสุดๆไปเลย
“อา…หมอก เร็วอีกครับ”

“อ๊า! พี่เมฆ อา…บอกว่าอย่าขยับ”
ผมเด้งเอวสวนขึ้นไป เจ้าปั๊กร้องครางลั่นเลย
“…ก็พี่ทนไม่ไหว”
“อืม…ไม่…พี่เมฆ…ช้าๆ”
“อา…ซี๊ดดด”
เจ้าปั๊กน้อยขยับเอวเร็วขึ้น หน้าท้องขาวๆไหวไปมาทำเอาผมใจสั่นไปหมด
“อืม…พี่เมฆ อ๊ะ…ผมบอกให้อยู่เฉยๆ”
“แต่…พี่ไม่ไหว”
เจ้าปั๊กน้อยจับข้อมือที่ถูกใส่กุญแจมือของผมกดลงที่เตียงแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆ
“อย่าดื้อครับ…คืนนี้ยังอีกยาวไกล”
แล้วน้องก็ส่งรอยยิ้มที่ตัวเองคิดว่าร้ายกาจสุดๆมาให้ แต่มันทำให้ผมคิดว่าเป็นรอยยิ้มที่น่ารักที่สุดต่างหาก…
   เช้านี้ผมตื่นมาด้วยความสดชื่นสุดๆ ก็เมื่อคืนเป็นครั้งแรกที่ผมจับพี่เมฆกดสำเร็จ…จับมือกดบนเตียงสำเร็จอ่ะนะครับ… ผมหันไปมองพี่เขาที่ยังหลับอยู่ สภาพดูไม่จืดซักเท่าไรเพราะตามเนื้อตัวที่โผล่พ้นผ้าห่มมานั้นมีแต่รอยแดงที่ผมทำไว้เต็มไปหมด ตามซอกคอมีรอยขบกัด ที่หัวนมสีน้ำตาลนั่นก็ด้วย สรุปแล้วเต็มพื้นที่จริงๆ ผมสะใจมากครับบอกเลย
“มองอะไรเหรอครับ?”
“ฮะ…พ…พี่ตื่นแล้วเหรอ”
ผมสะดุ้งเพราะพี่เมฆดันลืมตากระทันหัน ก็เมื่อคืนผมก่อคดีไว้เยอะก็เลยต้องระวังตัวนิดหน่อย
พี่เมฆดูยิ้มแย้มสดใสผิดปกติ แต่รอยยิ้มพี่แกนี่สิดูแปลกๆนะครับ มันทำให้ผมรู้สึกเสียวสันหลังยังไงม่รู้
“สุขสันต์วันเกิดครับ”
ผมหยิบกล่องนาฬิกาที่อุตส่าห์เก็บเงินตั้งสามเดือนเพื่อซื้อให้พี่เขาส่งให้
“ขอบคุณครับ”
พี่เมฆรับไปใส่ทันที ดูแล้วแปลกๆดีครับ หนุ่มหล่อหุ่นดีเร้าใจในร่างเปลือยเปล่า แต่ดันใส่นาฬิกาข้อมือ ดูแล้วก็ขำๆนะครับ
‘จุ๊บ’
พี่เมฆจูบเหม่งผมเบาๆ พี่แกอ่อนโยนไปหน่อย ทั้งที่เมื่อคืนโดนผมเล่นงานไปเยอะ ไม่รู้ว่าเช้านี้ผมจะโดนเอาคืนอะไรบ้างนะ
“หายโกรธพี่แล้วเหรอ?”
“จริงๆแล้วผมก็ไม่ได้โกรธอะไรหรอกครับแค่เหงานิดหน่อย”
“พี่ขอโทษนะที่ปล่อยให้ปั๊กเหงา ต่อไปนี้จะไม่ทำแล้วพี่สัญญา”
“ครับ”
“พี่สัญญาว่าจะรักเจ้าปั๊กน้อยที่เป็นคนคนนี้คนเดียวตลอดไปครับ…”
“ถ้าพี่เมฆผิดสัญญา พี่จะโดนแบบเมื่อคืนนะครับผมบอกไว้ก่อน”
“งั้น…ขอผิดสัญญาตอนนี้เลยได้มั้ยครับ?”
   ไม่ได้ครับเพราตอนนี้ผมรู้สึกเจ็บตูดขึ้นมาแล้ว แต่จะว่าไปไอ้อาการเจ็บตูดแบบนี้มันก็เป็นความเจ็บที่ผมชักจะติดใจซะแล้วสิครับ ผมไม่ได้แรด ก็แค่…รักผัวมาก…ก็เท่านั้นเอง

จบตอนที่ 26

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18



 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด