###ท่านรองจอมโหด VS เด็กฝึกงานจอมเฮี้ยว### ตอนที่ 23 27/09/2020
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ###ท่านรองจอมโหด VS เด็กฝึกงานจอมเฮี้ยว### ตอนที่ 23 27/09/2020  (อ่าน 6908 ครั้ง)

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
หูยยย หมอกงอนบริโภคนะ อย่างนี้จะไปกดเขาได้เร้อ
ท่านรองก็ยิ้มได้แล้ว ที่ง้อปั๊กน้อยได้ ดีใจด้วยนะ
 :z2: :z2: :z2:

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
น้องปั๊กน่าจะงอนต่ออีกหน่อยนะ ให้พี่ไซแกดีดดิ้นอีกหน่อย ขี้งอนดีนัก

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
แต่งได้สนุกทุกตอนเลยครับ


                  :man1:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 12

          หลังจากที่ผมกับท่านรองดีกันแล้ว ก็แฮปปี้ครับ ผมนี่แหละ แฮปปี้อยู่คนเดียว ไอ้บาสมันบอกว่าผมหน้าบานเท่าจานดาวเทียมแล้ว หลังจากทำหน้าเหมือนปวดขี้อยู่หลายวัน
“มึงก็หุบปากเลิกยิ้มบ้างได้แล้ว ใครๆเขาก็มอง นึกว่ากูเดินกับคนบ้า สัด”
“กูยังไม่เห็นจะอายเลย”
“กูอาย แล้วมึงบ้าจริงไง เลยไม่อาย”
“สัด มึงเพื่อนกูป่ะเนี่ย กูมีความสุข มึงก็ต้องมีความสุขด้วยสิ เพื่อนตายอ่ะมึงรู้จักมั้ย”
“งั้นมึงตายไปก่อนเลย”
บ๊ะ! ไอ้บาสนี่ ไม่เข้าถึงคนอารมณ์ดีเลย ผมอารมณ์ดีก็ต้องยิ้มสิ จะให้ร้องให้เหรอ
“เป็นไงไอ้น้องหมอก ยิ้มหน้าบานเชียว”
“ผมกำลังบอกให้มันหุบยิ้มอยู่ครับ Sup กลัวคนอื่นหาว่ามันบ้า ถึงมันจะบ้าจริงๆก็เถอะ”
“เออๆ อารมณ์ดีมีคนง้อมัน”
“หืม Sup รู้ได้ไงอ่ะครับ”
ผมยังไม่ได้เล่าให้ใครฟังนอกจากไอ้บาสเลยนะ แล้ว Sup รู้ได้ไง
“เออ…ก็เดาๆเอา ไปๆเข้างานได้แล้ว”
“ครับๆ”
ไอ้บาสก็เดินแยกเข้าแผนกฝ่ายผลิตไป สงสัยผมต้องหุบยิ้มจริงๆแล้วครับ เดี๋ยวคนอื่นหาว่าผมบ้า เพราะจริงๆแล้วผมไม่ได้บ้า จริงๆนะ
Rrrrrrrrrrrr
“ฮัลโหลครับ?”
ท่านรองจะโทรมาทำไมครับ เดี๋ยวผมยิ้มอีก ชาวบ้านเขาก็ว่าผมบ้าอีกอ่ะ
[คุณกำลังทำอะไรอยู่]
ถามยังกะเป็นพ่อผม พ่อผมมีคนเดียวนะ หรืออยากเป็นแม่ผมกันล่ะ
“ทำงานสิครับท่านรอง นี่มันเวลางานนะครับ”
 [วันนี้เลี้ยงข้าวผมหน่อยสิ]
“…ทำไมผมต้องเลี้ยงท่านรองด้วยครับ”
เงินเดือนก็ได้เยอะกว่าผม ยังจะให้ผมเลี้ยงอีกเหรอครับ
[นี่คุณจำไม่ได้เหรอว่าเคยรับปากผมไว้]
เอ๊ะ เสียงแข็ง ท่านเขาเริ่มโกรธผมแล้ว เมื่อวานยังง้อผมอยู่ดีๆเลย
“ผมเหรอ ผมไปรับปากตอนไหนครับท่านรอง”
ผมจำไม่เห็นได้เลย
[นี่คุณลืมจริงๆเหรอ]
“…”
ถ้าผมนึกออกจะถามเหรอครับ กวนป่ะเนี่ยท่าน
[ก็วันที่เล่นเกมที่รีสอร์ทไง]
“อ๋อครับ ผมจำได้แล้ว ท่านรองอยากกินอะไรครับ”
เงินเดือนเดือนที่ 2 ผมออกเมื่อวานพอดี
[ตอนเย็น รอผมที่ลานจอดรถ]
‘ตื๊ดๆๆ’
ตัดสายไปเลยครับ สมกับเป็นท่านเขาจริงๆ ปฏิเสธท่านเขาไม่เคยได้จริงๆ
ดีนะผมไม่ได้เอาน้องฟ้ามาเพราะยางแบน ไม่งั้นต้องฝากไว้ที่โรงงานแน่เลย
ผมนั่งกระดิกหางรอ เอ้ย รอท่านรองที่ลานจอดรถ ความจริงผมเป็นเจ้ามือน่าจะเล่นตัวซักหน่อยนะ แต่เปล่าเลย พอห้าโมงปั๊บรีบมาเลย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
“รอผมนานมั้ย พอดีมีเอกสารต้องรีบเคลียร์”
“ก็ไม่นะครับ ก็แค่ 37 นาทีเองครับ”
ผมนั่งจ้องมือถือดูเวลาเลย นั่งรอจนตูดแฉะแล้วเนี่ย
“…ประชดผมอีกแล้ว”
ใครจะกล้า ผมก็บ่นไปงั้นๆ
“ท่านรองอยากกินอะไรครับ แต่ผมอยากกินชาบู”
พูดสิ่งที่เราอยากกินกรอกหูเขาไปก่อนเผื่อเขาจะคล้อยตามเราครับ
“…ผมเลือกได้เหรอ?... ขึ้นรถสิ”
“ดีครับ ต้องตามใจผม เพราะผมเป็นคนเลี้ยง”
เดี๋ยวผมจะพาท่านรองไปกินชาบูร้านที่ผมไปกับเพื่อนบ่อยๆ ราคาไม่แพง แดกได้ไม่อั้น
หลังจากนั้นมหกรรมแดกบุฟเฟ่ต์ ที่ส่วนใหญ่จะเป็นผมคนเดียวแหละที่เรียกได้ว่าแดก ส่วนท่านรองเรียกว่ารับประทานก็พอได้อยู่
“ท่านรองอยากกินอะไรอีกมั้ยครับ”
“ไม่ล่ะ แล้วคุณล่ะ”
“ผมอยากกินเครปที่ตลาดครับ ขอผมไปซื้อแป๊บนึงครับ”
“เดี๋ยวไปพร้อมกันก็ได้”
ท่านรองจะเดินตลาดเหรอ ไม่เข้ากันเล๊ยยย ไปเดินห้างเถอะครับ สงสารชาวตลาด กลัวพวกเขาคอจะเคล็ดเอา
“อ่า…ครับ ได้ครับ”
เชิญครับ ผมน่าจะไปหาพรมแดงมาปูให้ท่านเขาซักหน่อยนะครับ
หลังจากนั้นเราก็มายืนที่ร้านเครป ตลกครับ มีแต่คนมองท่านรองที่ยืนอยู่หน้าร้านเครป ก็อย่างที่ผมบอก ไม่เข้ากันเล้ยย
“ท่ารองไม่กินจริงๆเหรอครับ”
“…ถามผมเหรอ? คุณคิดว่าผมจะกินขนมแบบนี้เหรอ”

“…ก็…ไม่นะครับ”
อืม ครับ ผมไม่น่าถาม จริงๆแล้วผมไม่น่าโง่ไปถามท่านเขามากกว่านะครับ
 “คุณอยากได้อะไรเพิ่มรึเปล่า”
“ไม่ครับ กลับเลยมั้ยครับ”
“อืม ขอบคุณนะที่เลี้ยงข้าวผม”
“ครับ”
“คราวหน้า ผมขอเป็นเจ้ามือเอง”
“ได้ครับ แต่ผมให้ท่านรองเลือกร้านที่อยากกินก็ได้”
“…อืม แล้วแต่คุณ”
หลังจากนั้นท่านรองก็มาส่งผมที่หอ ตอนแรกผมว่าจะพาน้องฟ้าไปปะยาง แต่คงไม่ทัน พรุ่งนี้อาศัยไอ้บาสไปอีกวันดีกว่า
“ท่านรองกลับดีๆนะครับ”
“อืม คุณด้วย”
ผมยืนอยู่หน้าหอแล้ว คงไม่ตกท่อตายแถวนี้หรอกมั้งครับ
“ครับ”
“ฝันนี้นะ…เจ้าปั๊กน้อย”
“…ครับ”
จะหล่ออยู่แล้วนะครับกับการบอกลาฝันดี ถ้าไม่นับคำต่อท้ายนะ
“เป็นอะไรมึง ทำหน้าเหมือนปวดขี้”
เอาคืนบ้างครับ ไอ้บาสทำหน้าเหมือนคนปวดขี้ ปกติมันก็ไม่ได้ยิ้มแย้มแจ่มใสอะไรนะ แต่วันนี้ดูบรรยากาศมืดครึ้มกว่าปกติ
“ถ้ามีผู้หญิงมาบอกรักมึง มึงจะทำยังไง”
“เฮ้ย สาวที่ไหนมาบอกรักมึง”
ใช่ส้มจี๊ดคนสวยรึเปล่าวะ
“ป…เปล่า กูแค่ถามเฉยๆ”
ไม่ใช่แค่ถามแล้วมั้ง กูว่าส้มจี๊ดแน่ๆ
“สวยมั้ย”
“สวย เอ้ย ไม่ใช่ไง ก็บอกว่าแค่ถามเฉยๆ”
“ไม่ต้องมาโกหกกู กูรู้หรอก แม่ง อาการมึงออกขนาดนี้”
“สัด กูถามมึงมึงก็ตอบมาก่อน”
“แสดงว่ามึงหวั่นไหว ปกติมึงไม่ได้สนใจซักหน่อย”
“…”
“ก็ลองคบดูดิวะ มันจะอะไรนักหนา”
“…กูคิดดูก่อน”
“เรื่องมากจริง บุญเท่าไรแล้วมีสาวบอกรัก กูหล่อขนาดนี้ยังไม่มีเลย”
“สาวไม่มีหรอกมึงอ่ะ ถ้าหนุ่มล่ะก็ไม่แน่”
“เชี่ยบาส ให้กูได้อยู่สบายๆมั่งเหอะ”
ตอนปีหนึ่งปีสอง ก็มีหนุ่มๆมาขายขนมจีบให้ผมอยู่เหมือนกัน แต่พอขึ้นปีสามปีสี่ ก็หายหน้าไป อาจจะเป็นเพราะความเกรียนของผมก็เป็นได้
“ไอ้น้องหมอก เรื่องการแสดงวันกินเลี้ยงพนักงาน ท่านรองเขาโอเคแล้วนะ พวกเองสามคน เตรียมตัวไปซ้อมกับพนักงานใหม่อีก 5 คนได้เลย”
“Sup เอาจริงเหรอ พวกผมเป็นเด็กฝึกงาน ยังไม่ใช่พนักงานนะ”
“เอาน่า ช่วยๆกัน พนักงานใหม่มีน้อย จะให้ไปเต้นกัน 5 คน มันก็ดูน้อยไป”
“โห Sup อ่ะ อยากให้ผมไปยืนขายหน้าเขาเหรอครับ”
“เออดิ คงตลกดี”
อ้าว Sup พูดงี้ ตบหน้าผมเลยดีกว่านะ ผมยิ่งเต้นไม่เป็นอยู่ด้วย
อีก 2 สัปดาห์จะมีงานกินเลี้ยงแล้วผมก็ต้องซ้อมเต้น นี่ก็เหลือเวลาฝึกงานอีกแค่ 3 สัปดาห์เอง จบงานกินเลี้ยงก็ต้องอยู่ฝึกงานต่ออีก 1 สัปดาห์ ผมจะเอาหน้าที่ไปมาฝึกงานต่อล่ะ ไม่อายเขาตายเหรอ
“ได้ยินว่าจะเต้นเปิดงานกินเลี้ยงเหรอ”
“อุ้ย ท่านรอง ผมตกใจหมด”
โผล่มาเงียบๆอีกแล้วนะ ชอบโผล่มาระยะกระชั้นชิด หรือท่านเขาตั้งใจจะกระโดดงับคอผมอยู่วะ
“แล้วจะแสดงอะไรกัน”
“อ่อครับ ตอนเย็นผมต้องไปประชุมร่วมกับทีมพนักงานใหม่แล้วก็เลือกการแสดงครับท่านรอง”
“อืม แล้วตอนเย็นกลับยังไง”
“กลับกับไอ้บาสไงครับ มันก็ต้องแสดงด้วย”
“…อืม”
 “ผมขอตัวก่อนนะครับท่านรอง”
“ครับ”
เวลาท่านเขาพูดคำ ‘ครับ’ แล้วเสียงนุ่มๆ ฟังดูอบอุ่นมาก ฟังแล้วเคลิ้มเลยครับ
“เอ้าน้องๆ วันนี้เราจะมาเลือกการแสดงวันกินเลี้ยงกันนะคะ วันนี้พี่จะมาช่วยดูก่อน แล้ววันหลังพวกเราก็นัดซ้อมกันเองเลยนะ”
อ้าว Sup จะปล่อยพวกผมทิ้งเลยเหรอ
บรรดาพนักงานใหม่และเด็กฝึกงานอย่างพวกผมก็แนะนำตัวกันไปสิครับ เหมือนจับปูใส่กระด้งเลย แล้วเราก็เลือกการแสดง มีพี่คนนึงแกเลือกการแสดงเป็นเพลงเต้นแบบเด็กน้อยหอยสังข์ ซึ่งไม่เข้ากับหน้าแกซักเท่าไร แต่ก็ดันมีคนเลือกหลายคน
“สรุปแล้ว เอาเป็นว่าจะเต้นเพลง Baby Shark Dance นะคะ เราเน้นน่ารักๆ การแต่งกายก็เป็นชุดมาสคอตฉลามน่ารัก แต่ของไอ้น้องหมอกพิเศษหน่อยเดี๋ยวพี่เตรียมให้พิเศษ ส่วนคนอื่นๆเดี๋ยวทีมงานจะหาชุดมาให้ค่ะ”
Sup สรุปเสร็จสรรพ ไม่ถามความเห็นผมเลย แล้วให้เต้นเพลง Baby Shark Dance น่ารักซะไม่มี เพลงนี่น่าจะเหมาะกับเด็กอนุบาลมากกว่ามั้ยครับ แล้วผมทำไมต้องพิเศษ แยกน้ำให้มั้ยครับ ผมกลัวเส้นอืด อุ้ยๆนอกเรื่อง
“Sup อ่ะ ทำไมผมต้องพิเศษอ่ะ ไม่เหมือนคนอื่นเหรอ แล้วแต่งเหมือนคนอื่นไม่ได้เหรอครับ”
“ไม่ได้ค่ะ ไอ้น้องหมอก ของเอ็งต้องพิเศษใส่ไข่ เดี๋ยวไม่สนุก”
“แต่ว่า…Sup ผม”
“เออน่า น่ารักแน่นอนพี่รับรอง”
“…ก็ได้ครับ”
แล้วผมจะทำอะไรได้ครับ ผมสู้อะไรใครได้บ้างครับ ไม่เคยเล๊ยยย
วันนี้ Sup ปล่อยตัวพวกผมกลับก่อน พรุ่งนี่ค่อยเริ่มซ้อม ซ้อมวันละ 1 ชั่วโมง นี่ผมต้องกลับ หกโมงทุกวันเลยครับ กิจกรรมเยอะจริงๆ
“ครับ ? ท่านรอง”
[คุณกลับหอรึยัง]
“กำลังกลับครับ”
[อืม กลับดีๆนะ ผมเป็นห่วง]
“ครับ ? เอ่อ ขอบคุณครับ”
[ถ้าวันไหน กลับมืด ห้ามกลับคนเดียว ถ้าเพื่อนคุณไม่อยู่ให้โทรบอกผมนะ]
“…ครับ ผมกลับเองได้ครับ”
“อย่าดื้อ เอาอย่างที่ผมบอก”
“…ครับ”
   เป็นอะไรของท่านเขาอีกละ เลือดลมไม่ค่อยจะดีหรือเข้าสู่รุ่นวัยทอง เรื่องไม่ให้กลับมืดนี่พูดกับผมหลายครั้งแล้ว ผมไม่ไปฉุดใครเขาอย่างที่ไอ้บาสพูดหรอกน่า
“ไอ้บาสกูถามหน่อย สมมตินะ สมมติ”
“เอาอีกแล้วมึง กูก็รู้นะว่ามันเป็นเรื่องของมึงแน่นอน ว่ามาเลยลีลาเยอะอีก”
“เออ ขัดกูจริง คือท่านรองอ่ะ เขาไม่อยากให้กูกลับหอมืดๆ บางทีก็พูดเหมือนเป็นห่วงกู บางทีก็งอนกู มึงว่าเขาคิดอะไรกับกูรึเปล่าวะ”
ผมเคยมีประสบการณ์โดนหนุ่มจีบอยู่เหมือนกัน ท่านเขาทำเหมือนรุ่นพี่ที่เข้ามาขายขนมจีบให้ผมเลย
“อืม กูว่าน่าจะเป็นไปได้ เพราะ Sup ไก่ ก็บอกว่าเขาไม่เคยเห็นท่านรองคุยกับใครแบบมึงเลย”
“จริงเหรอวะ…”
แล้วผมทำไงดีอ่ะ จะไปถามท่านรองเขาเลยเหรอ เขาจะไม่ว่าผมหลงตัวเองเหรอวะ
อย่าคิดมากดีกว่ามั้ง ท่านรองเขาอาจจะอยากมีเพื่อนก็ได้ เพราะปกติไม่มีใครคบท่านเขาไง ผมอาจจะกล้าคุยกับท่านรอง เขาเลยมองว่าผมเป็นเพื่อน ?
“วันนี้เริ่มซ้อมการแสดงนะ ไอ้น้องหมอก เมื่อวานพี่ไปดูชุดมาให้แล้ว”
ไม่ค่อยบ้าเห่อเลยนะ Sup ผมเป็นคนใส่เหอะ ถามความสมัครใจผมด้วย
“…ครับ ยังไงผมก็ต้องใส่อยู่แล้วนี่ครับ”
“เออ ดีมากๆถ้าเต้นดีพี่มีรางวัลให้”
ไม่รู้ว่าอะไรนะครับไอ้รางวงรางวัลเนี่ย
“…ครับ”
ผมเริ่มจะไม่อยากจะเต้นแล้ว หน้าผมคงหนาไม่พอ รู้สึกว่าจะมีความอับอายเกิดขึ้นกับผมแน่ๆ
การซ้อมเต้นเป็นไปอย่าง…ราบรื่นครับ
“ไอ้น้องหมอก เอ็งลืมโบกมือ”
“…”
“น้องหมอก ส่ายเอวเยอะๆค่ะ”
“…”
“หมอกหันไปทางซ้ายก่อนค่ะ ไม่ใช่ทางขวา”
“…”
สำหรับคนอื่นๆนะครับ ที่เป็นไปอย่างราบรื่น นี่มีกูทำผิดอยู่คนเดียวเหรอวะเนี่ย
ผมถูกเพื่อนๆในทีมกดดันอย่างหนัก เนื่องจากเต้นไม่เข้ากับทีม นี่แค่วันแรกเองนะครับ จะรีบกันไปไหน
“เวลาขามึงขยับ ทำไมมือมึงไม่ขยับตาม”
“…ถามกู? ให้กูถามใคร กูไม่รู้”
“ตัวของมึงเอง มึงยังไม่รู้อีก มือมึงต้องสัมพันธ์ขาของมึงด้วย ไม่ใช่ขาไปทางมือไปทาง”
“ก็กูทำไมได้ ถ้ากูแกว่งแขน ขากูก็ไม่ขยับ ถ้ากูขยับขา กูก็จะลืมแกว่งแขนอ่ะ”
“เฮ้อ แค่นั้นมันยากตรงไหนวะ”
“สัด มึงไม่เป็นกู มึงไม่รู้หรอก”
“…งั้นเดี๋ยวมึงไปหัดซ้อมที่ห้องมึงเลย”
“เออ แม่ง”
แค่วันแรก จริงจังไปไหน เห็นเงียบๆ ไอ้ห่าบาส ส่ายเอวเก่งฉิบหาย
แล้วผมก็บ้าจี้ มาหัดซ้อมขยับแขนขยับขาเป็นบ้าอยู่คนเดียวที่ห้องนี่แหละ เฮ้อ กรรมของคนที่ระบบร่างกายไม่สัมพันธ์กันอย่างผมจริงๆ
‘Baby shark doo doo doo doo doo doo’
‘Mommy shark doo doo doo doo doo doo’
‘Daddy shark doo doo doo doo doo doo’
โอ้ย ประสาทผมจะแดก จะกลายเป็นปลาฉลามอยู่แล้ว
“ได้ยินว่าเต้นไม่เก่ง”
แหมท่านรองก็รู้ทุกเรื่องเลยนะครับ ไปรู้มาจากไหนเนี่ย
Sup ใช้ให้ผมเอาเอกสารรับสมัครคนมาส่งที่ฝ่ายผลิต ก็ดันมาเจอท่านรองยืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้าแผนก
“ครับ ผมเรียนเก่งอย่างเดียว ทำอย่างอื่นไม่เป็นครับท่านรอง”
จริงๆเรื่องเรียนผมก็ไม่ได้ฉลาดมากหรอกครับ แต่ก็อยากอวด จะเอาเรื่องกินเก่งมาอวดก็กลัวขายหน้า
“อืม แล้วมันจะคุ้มค่ากับที่ผมจะไปดูรึเปล่าเนี่ย”
แหม! ดูท่านเขาพูดเข้า
 “…ผมต้องเต้นดีอยู่แล้ว”
“อืม ผมจะคอยดู”
แล้วผมก็ฝากเอกสารให้ท่านรอง แล้วกลับมาทำงานต่อ
ผมต้องกลับไปซ้อมเต้นให้เก่งให้ได้ เพื่อลบความสบประมาทของหลายๆคนที่คอยแต่จ้องจะจิกกัดผม อย่างเช่นไอ้บาสหรือแม้แต่ส้มจี๊ดคนสวยก็ยังไม่เว้น เห็นว่าสวยหน่อยพอว่าผมได้เอาใหญ่เลยนะ

จบตอนที่ 12

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
 :o8:ท่าจะต้องเหนื่อยอีกซักพักคับท่านรอง

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
ขำบาส บอกหมอกว่าเรื่องของมึง ไม่ต้องสมมุติรู้ทันเพื่อนไปหมด
ว่าแต่ พี่ซุป จะเอาชุดหมาปั๊กให้หมอกใส่แทนฉลามหรือเปล่านะ
 :really2: :really2: :really2:

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 150
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
  รอลุ้น วันงาน

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
น่ารักทุกตอน

      :man1:

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 13

        ใกล้วันงานกินเลี้ยงเข้ามาทุกที ผมคิดว่าผมเต้นได้แล้วนะ แต่ไอ้บาสบอกว่ายังไม่ดีเท่าไร กูไม่ใช่มึงนี่ที่จะได้ส่ายตูดเก่ง ก่อนหน้านี้ผมแอบซ้อมเอาเป็นเอาตายเลย เต้นได้ดีเท่านี้ก็บุญแล้ว
“เอาล่ะ อีก 3 วันก็จะเป็นวันงานแล้ว เท่าที่ดูการซ้อมของพวกเรา พี่ว่าทำได้ดีแล้ว พอวันงานจริงๆขอให้ทุกคนตั้งใจเต้นนะคะ ไม่ต้องคิดมาก คนที่ดูเราอยู่ด้านล่างเวทีแค่ 5,000 คนเอง ไม่ต้องเครียดนะคะ”
Sup ผมไม่ตลกด้วยเลยนะ คนดู 5,000 คน เองเรอะ บ้าไปแล้วครับ สายตา 5,000 คู่ ที่จ้องมอง แค่คิดก็จะเป็นลมแล้วอ่ะ
“ไอ้น้องหมอกหน้าเองซีดๆ จะเป็นลมเหรอ ไม่ต้องเครียด หลับหูหลับตาเต้นไปเลย”
“Sup ผมจะเป็นลมจริงๆนะ ผมอายอ่ะ”
“ปกติเอ็งหน้าด้านนี่ ไม่ต้องอาย ทำเต็มที่เลย”
“…”
ว่าผมหน้าเหมือนหมายังไม่พอ ยังว่าผมหน้าด้านอีกนะ Sup
วันนี้ Sup เอาชุดที่จะให้ผมใส่มาให้ สรุป! เป็นชุดน้องหมาปั๊กน่าตาน่ารักน่าหยิก กูว่าแล้ว! คือก่อนหน้านี้ผมมีลางสังหรณ์อยู่ก่อนแล้วแหละ เพราะหลายๆคนบอกว่าผมหน้าเหมือนน้องหมาปั๊ก แล้วก็เป็นจริง! แอบเอาซุกไว้แถวนี้แหละ ดูยังไงก็ไม่เข้ากับผมซักนิด แล้วมาหาว่าผมหน้าเหมือนน้องหมาปั๊กได้ไง
   และแล้ววันที่น่าอับอายขายขี้หน้าก็มาถึง วันนี้เราไม่ได้ทำงานกันครับ ซ้อมเต้นอย่างเดียวเลย ดีจริงๆโรงงานนี้ Sup บอกว่า เวลาทำงานต้องตั้งใจแต่เวลาเต้น ต้องตั้งใจให้มากกว่าครับ ดีมั้ยล่ะหัวหน้าผม ไอ้ผมก็เชื่อสิซ้อมเต้นกันจนเหงื่อไหลไคลย้อย แต่ก็ยังถูกใช้งานให้ช่วยยกของที่จะแจกให้พนักงานก่อนเข้างานมาจัดเรียงที่โต๊ะลงทะเบียนอีก เหนื่อยฉิบหาย ไอ้บาสกะส้มจี๊ดคนสวยก็ถูกเกณฑ์ให้มาช่วยด้วย
“เด็กๆเดี๋ยวไปรับข้าวกล่องที่โรงอาหารนะคะ”
พี่น้ำฝนเดินมาบอกพวกผมหลังจากใช้งานซะคุ้มค่าข้าวกล่อง 30 บาท แต่ก็ยังดีที่มีข้าวฟรีให้กิน ตอนเย็นเลี้ยงโต๊ะจีนครับ แต่ผมจะกินได้รึเปล่านั่นอีกเรื่อง พอนึกถึงตอนขึ้นไปบนเวที ท้องใส้ก็เริ่มปั่นป่วนทันที
“เดี๋ยวช่วงบ่ายน้องๆต้องเริ่มทยอยไปแต่งหน้าแต่งตัวนะคะ”
“ช่างแต่งหน้าจะเข้ามาช่วงบ่าย 3 ทีมเอ็งน่าจะได้เริ่มแต่งประมาณ 5 โมงเย็นนะไอ้หน้องหมอก”
ก็ยังดีครับ ได้แต่งช่วงเย็น ไม่งั้นต้องเดินโชวหน้าหนาๆเหมือนโบกปูนซีเมนต์ไปมาในโรงงานหลายชั่วโมงแน่
หลังจากกินข้าวเสร็จ ผมก็แอบมานั่งทำใจที่ใต้ต้นไม้ข้างห้องสมัครงาน เคยเต้นที่มหาวิทยาลัยนะ แต่ก็ไม่ตื่นเต้นเท่านี้เลย
“เป็นไงคุณ หน้าตาไม่ค่อยร่าเริงเลย”
“…อ้าวท่านรอง สวัสดีครับ”
“…ผมถามว่าเป็นอะไร”
“ก็…เปล่าครับ”
ขืนบอกว่าตื่นเต้นเรื่องที่จะต้องขึ้นไปเต้นบนเวที อายท่านรองเขาตายชัก
“อืม ดูไม่ค่อยสดใสเหมือนทุกวันเลย”
“…ครับ ไม่มีอะไรจริงๆครับ”
ปกติผมนี่หน้าตาเบิกบาน บานเบิก ดูสดใสขนาดนั้นเลยเหรอ
“อืม คืนนี้ก็…สู้ๆนะ”
“…ครับ ขอบคุณครับ”
ท่านรองชูนิ้วโป้งให้สองข้างเลย ผมนี่ยิ้มตาหยีเลย สู้ตายแน่นอนครับ น่ารักจริงๆ ก่อนทำผมเห็นท่านเขาแอบมองซ้ายมองขวาก่อนนะครับ
   เฮ้อ เอาก็เอาวะ เป็นไงเป็นกัน หน้าด้านหน่อย ปกติผมก็ว่าผมหน้าด้านในระดับนึงแหละ ด่าตัวเองดักไว้ก่อน เดี๋ยวคนอื่นด่าเจ็บจะกว่า
   แล้วผมก็มารอขึ้นเขียง เอ่อ…มารอแต่งหน้าครับ ความจริงไม่น่าจะต้องแต่งอะไร เต้นตอนกลางคืน จะมองเห็นหน้าผมรึเปล่าก็ไม่รู้
“คุณน้องหล่อมากเลยค่ะ สนใจจะไปกินข้าวกับเจ๊มั้ยคะ”
ไอ้บาสครับ กำลังถูกพี่ช่างแต่งหน้าสาวสองลวนลาม ลูบแขนลูบหาจนจะลูบไปถึงไข่แล้วครับ
“ม…ไม่ดีกว่าครับ พอดีผมไม่ค่อยว่าง…”
ฮ่าๆ มันทำท่าจะเดินมาหนีมาแล้ว แต่โดนเจ๊แกกระชากแขนให้ไปนั่งต่อ
“เดี๋ยวก่อนสิค่ะ เดี๋ยวเจ๊เซ็ตผมให้ใหม่ค่ะ”
มือปลาหมึกของเจ๊แกพยายามที่จะลวนลามไอ้บาสให้ได้เลย สมน้ำหน้าครับ
“คุณน้องหน้าเนี๊ยนเนียนนะคะ ไม่มีตอหนวดเลยอ่ะ อิจฉามาก”
นั่นสิครับ หน้าเจ๊แก ตอนแรกผมเห็นเขียวๆนึกว่าลองพื้นแบบใหม่ ที่แท้ตอหนวดนี่เอง เจ๊แกก็สวยนะครับ สวยแปลกๆดี
“ค…ครับๆ”
“ปากแด๊งแดงนะคะ แหมหน้าก็สวยนะ แต่น้อยกว่าเจ๊นิดนึงนะ”
เอ่อ…ผมหล่อครับ ไม่ใช่สวย เบื่อจริงพวกมองไม่เห็นความหล่อของผมเนี่ย
หลังจากโดนเจ๊แกปู้ยี่ปู้ยำกับใบหน้าเสร็จ ก็มาดูตัวเองที่หน้ากระจก อร๊ายยย ใครวะ ทำไมไม่แมนเลยอ่ะ
“ไอ้น้องหมอก น่ารักว่ะไปเปลี่ยนชุดดิ มาถ่ายรูปกัน”
Sup ผมแต่งใหม่ได้มั้ย ไม่เวิร์คเลย แต่งซะผมหวานกว่าส้มจี๊ดอีก
แล้วผมก็วิ่งด๊อกแด๊กไปเอาชุดมาสคอตน้องปั๊กที่แอบซุกไว้มาใส่ ยังดีที่มันเป็นแบบชุดนอนมาสคอต โผล่หน้าออกมาหายใจได้ ไม่งั้นอาจมีข่าวลงหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่ง ‘เด็กฝึกงานโรงงาน XXX เป็นลมตายเพราะใส่ชุดมาสคอตหมาปั๊ก’ โอยๆ อายเขาตายห่า
“น้องหมอกน่ารักมากเลยค่ะ ขอหยิกแก้มหน่อย”
ไม่ต้องขอแล้วมั้งพี่น้ำฝน หยิกเต็มสองมือขนาดนั้น หน้าผมยืดแล้วนะ อย่างดีอย่างหนา ยืดได้หดได้นี่คุณสมบัติหน้าผมเลย
แล้วพวเราชาวแผนกบุคคลก็ถ่ายรูปกันไปหลายแอ็ค ยังไม่รวมที่ถ่ายกับทีมพนักงานใหม่อีก ผมนี้ยิ้มจนเหงือกจะแห้งแล้ว
“ขอไปซื้อน้ำหน่อยนะครับ ผมคอแห้งมาเลย”
ผมบอกทีมเต้นแล้วก็วิ่งด๊อกแด๊กส่ายหางดุ๊กดิ๊กไปที่โรงอาหาร อยากกินโค๊กขวด 1.5 ลิตร แต่ไม่มีครับ เอาขวดละ 10 บาทไปก่อนแล้วกัน
“…”
หืม รองเท้าใครคุ้นๆ พอเงยหน้ามองเท่านั้นแหละ ท่านรองนั่นเอง อุ้ย อายว่ะ หน้าบางขึ้นมากระทันหัน
“...สวัสดีครับท่านรอง”
“อืม…”
เงียบ…ผมทำอะไรผิดอี๊กก
“เอ่อ…ผมดูเป็นไงบ้างครับ”
“ก็…ดี…”
ท่านรองแกอึกอัก ผมหล่อจนท่านรองพูดไม่ออกเลยเซ้ ก็งี้แหละครับ คนมันหล่อแต่งเป็นมาสคอตหมาก็ยังหล่ออ่ะคิดดู๊
“ถ่ายรูปกันหน่อยมั้ยครับ เมื่อกี๊ผมถ่ายกับทีมมาแล้ว”
“…”
ผมทำท่าจะเซลฟี่ อ่า…แต่ลืมคิดไปท่านรองคงไม่ทำอะไรหน่อมแน้มขนาดนี้หรอกมั้ง
 “เอ่อ… ผมขอโทษครับ ผมลืมตัว คิดว่าท่านรองอาจจะไม่อยากถ่าย”
เดี๋ยวจะมาโกรธผมอีก คดีความเพิ่งจะเคลียร์ไป
“…เอาสิ ถ่ายเครื่องผมด้วย”
เอากับท่านรองเขาสิ ไอ้ที่คิดว่าไม่ทำกลับทำได้นะ
แล้วก็แอ็คท่าเซลฟี่กับท่านรองไปหลายแอ็ค แต่ท่านรองเขามีหน้าเดียวจริงๆครับ แต่ก็มีกระตุกๆมุมปากหน่อยๆ หรือท่านเขาเป็นโรคชักกระตุกอันนี้ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน
“แล้วคุณจะไปที่ไหนต่อ”
“อ๋อ เดี๋ยวผมต้องรอขึ้นแสดงครับ ทีมผมเป็นทีมแรกเลยครับ”
ทีมอนุบาลชาร์คน้อยของผมได้รับเกียรติให้แสดงเปิดงานครับ คิดได้นะครับ ถ้าทีมผมทำล่มนี่ เจ๊งทั้งงานเลยนะครับ
“อืม…ดูๆไปชุด…ก็ดูเข้ากับคุณดีนะ”
ยังดีไม่ว่าผมเหมือนหมา จะคิดซะว่ามันเป็นคำชมก็แล้วกันครับ
แต่…เอ๊ะ ! ผมลืมอะไรไปรึเปล่าเนี่ย…อืม…ช่างมันเถอะ
   เจ้าปั๊กน้อยวันนี้เป็นปั๊กน้อยสมชื่อ ใส่ชุดมาสคอตมีหางส่ายดุ๊กดิ๊ก หน้าขาวๆปากแดงๆโผล่ออกมาจากฮู๊ดเล่นเอาผมสตั๊นไป 3 วิ จะว่าน่ารักก็น่ารักมากแหละ แต่จะว่าตลกก็ใช่อีก
บรรยากาศงานกินเลี้ยงพนักงานกว่า 5,000 คน เป็นไปอย่างครึกครื้น จริงๆแล้วพนักงานก็ไม่ได้มาร่วมงานกันครบหรอกครับ Sup บอกว่าจะมากันประมาณ 3,000 กว่าคน แต่ก็เยอะอยู่ดีครับ แต่ละคนแต่งตัวกันเฟี้ยวเต็มที่เลย งานเลี้ยงเป็นธีมคาวบอยครับ แต่งตัวแข่งกันสุดฤทธิ์เหมือนได้ปลดปล่อยความเป็นตัวตนที่แท้จริง
แล้วผมก็มานึกออกตอนจะขึ้นเวทีว่าลืมอะไรไป ฉิบหาย ชุดน้องปั๊กน้อยๆผมเด่นอยู่คนเดียว นอกนั้นคนอื่นๆเป็นชาร์คน้อยๆหมด ตายแล้วๆ ผมลืมสนิท ขาเริ่มสั่นหน่อยๆ
‘สวัสดีพี่น้องชาว xxx ทุกคนคร๊าบ ผมพลพลรับหน้าที่เป็นพิธีกรสำหรับค่ำคืนนี้ และค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนแห่งความสนุกสาน เพราะเรามีการแสดงเปิดงานที่สุดแสนน่ารัก ต่อด้วยการจับรางวัลทองคำหลายเส้น ปิดท้ายด้วยคอนเสิร์ตแดนซ์กระจายและขอเชิญทุกท่านทานอาหารให้อร่อยพร้อมกับชมการแสดงชุดแรกจากทีมน้องใหม่วัยว้าวุ่น เป็นน้องๆพนักงานใหม่และน้องๆฝึกงาน ที่เห็นน้องๆขอบตาดำๆเพราะทุ่มเวลาซุ่มซ้อมกันหลายเดือนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนนะครับ พบกับน้องๆทีมชาร์คน้อยได้เลยคร๊าบ’
กูเกลียดอีพี่พลจริงๆมาหาว่าพวกผมซ้อมกันนาน วันละชั่วโมง ไม่ถึงสิบวันด้วยซ้ำ อยากจะประกาศออกไมค์แก้ข่าว แต่ได้แค่รอเพลงมาแล้วกระโดดออกไปเต้นหน้าเวที
 ‘เฮ้ย ทำไมไอ้น้องคนนั้นเป็นชุดน้องหมาอ่ะ ไม่เห็นเหมือนเพื่อนๆเลย’
‘แต่จะว่าไปก็เข้ากับน้องมันดีนะ’
‘น้องน่ารักอ่ะ ขอถ่ายรูปได้มั้ยคะ’
‘น่ารักครับ ขอเบอร์หน่อย’
แล้วก็มีเสียงกรี๊ดวี๊ดว้ายดังมาเป็นระยะๆ ผมฟังไม่รู้เรื่องเลยครับ คือเสียงมันดังมาก แต่ตอนนี้ขอทำสมาธิก่อน
เอ้าเพลงมา!
‘Baby shark doo doo doo doo doo doo’
‘Mommy shark doo doo doo doo doo doo’
‘Daddy shark doo doo doo doo doo doo’
   ผมหลับหูหลับตาเต้นสุดฤทธิ์ เสียงกรี๊ดดังสนั่น จนผมหูsอื้อตาลายคล้ายจะเป็นลม ขอยาหม่องทาถูๆหน่อยครับ
‘กรี๊ดน่ารักมากเลยค่ะ‘
‘น้องๆน่าร๊ากกก’
‘น้องปั๊กน่ารักที่สุดเลย’
มีหลายคนลุกขึ้นยืนเต้นที่โต๊ะของตัวเอง หลายๆคนเดินออกมาที่ลานกว้างหน้าเวที แด๊นซ์กระจาย โห! ผมหมดยางอายบนใบหน้าทันที เต้นลืมตายคำนี้ใช้กับผมได้จริงๆ
เพลงจบลงก็มีทีมแผนกบุคคลนำทีมโดยพี่น้ำฝนกับพี่ต้นถือพวงมาลัยดอกชบาเดินมาที่ลานหน้าเวที ดอกชบาที่ผมเห็นอยู่ข้างห้องสมัครงานแน่นอนเลยครับ มีความครีเอท เอามาร้อยเป็นพวง ส่วน Sup ถือพวงมาลัยดอกลีลาวดีที่ผมเกลียดกลิ่นมันที่สุดมาหลายพวง อันนี้ต้นมันอยู่ข้างกำแพงโรงงาน โห แต่ละคนไม่ลงทุนเลย ผมเห็นหน้าโรงงานก็มีพวงมาลัยขายอยู่นะ พวกแกกวักมือพวกผมให้ไปรับพวงมาลัย
‘เชิญน้องๆมารับพวงมาลัยหน้าเวทีครับ ปีนี้แผนกบุคคลมีความครีเอทเก็บดอกไม้ข้างๆห้องสมัครงานมาร้อยให้น้องๆนะครับ พี่ล่ะปราบปลื้มแทนจริงๆเลย’
พี่พลแกพูดแปลกๆนะครับ ประชดหรือเปล่าครับเนี่ย
เอ๊ะ! โอ๊ะ! โอ้! มายก๊อด! พระเจ้าจอร์จ! ท่านรองเขาถือพวงมาลัยไหว้ศาลเจ้ามาครับ ไอ้ที่มีดอกมะลิ ดอกจำปีขำปาอะไรซักอย่างอ่ะ หลายพวงด้วยแล้วกวักมือเรียก ท่านเขาเรียกใคร เรียกผม หรือลูกน้องเขาไอ้บาสกับส้มจี๊ด หรือคนอื่นๆ ใจผมเต้นตึ๊กตั๊กเลย ผมหันซ้ายหันขวา มองหาผู้โชคร้ายที่จะได้พวงมาลัยไหว้ศาลไปครอบครอง
‘คุณเมฆาแห่งแผนกผลิตหรือท่านรองของพวกเราถือพวงมาลัยมาด้วย อยากให้น้องคนไหนชี้เลยครับ’
อีพี่พลนี่ยังไม่เคยตาย ลงจากเวทีไปเมื่อไรอาจจะได้กลายเป็นศพ
ท่านรองจอมโหดชี้นิ้วมาที่ผม อ๊ากกกก พวงมาลัยไหวศาลที่กลิ่นหอมตลบอบอวนแต่ผมเกลี๊ยดเกลียดกำลังจะตกมาเป็นของผมแล้ว แล้วผมก็เดินกระดึ๊บๆไปข้างหน้าเพื่อรับพวงมาลัย 5 พวงด้วยกันมาคล้องคอไว้ ทำให้ผมกลายเป็นศาลพระภูมิรูปหมาปั๊กทันที ก็แต่ละอย่าง ดอกชบาสีแดงแจ๊ด ดอกลีลาวดีกลิ่นสยองๆแล้วยังพวงมาลัยไหว้ศาลอีก อ๋อย เหม็นอ่ะ
มีเสียงปรบมือและโห่ร้องดังลั่น อืม ผมไม่อายแล้วนะตอนนี้อ่ะ เพราะเหม็นพวงมาลัยมากกว่า กลิ่นดอกไม้แต่ละชนิด เด็ดๆทั้งนั้น…น่าเด็ดไปทิ้งอ่ะครับ
‘ท่านรองกับน้องปั๊กน้อยจะคุยหรือจะบอกรักกันก็เชิญหลังเวทีนะครับ ขอขอบคุณทีมน้องชาร์คน้อยๆและน้องปั๊กที่น่ารักที่มาสร้างร้อยยิ้มและเสียงหัวเราะให้พวกเรานะครับ รายการต่อไปก็เชิญทุกคนออกมาแด๊นซ์มันๆกับคอนเสิร์ตได้เลยครับ’
พี่พลนี่ยังไม่เลิกเล่น เดี๋ยวโดนท่านรองเตะก้านคอผมจะไม่ช่วยเลยนะ
   คอนเสิร์ตเริ่มขึ้นผู้คนก็ทยอยออกมาเต้นที่ลานหน้าเวที ส่วนผมตอนนี้ขอกลับไปเปลี่ยนชุดก่อนครับ อยากจะเอาพวงมาลัยไปทิ้งเหลือเกิน แล้วก็หิวแล้วด้วย อาหารโต๊ะจีนของทีมสตาฟ ถูกจัดไว้ที่ห้องประชุมข้างเวที Sup บอกว่าพอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ให้ไปกินข้าวกัน
   ท่านรองเขายืนเก๊กหล่ออยู่หลังเวที แอบหลบอยู่ในมุมมืดมนแต่ผมก็ยังตาดี เลยเดินเข้าไปทักทาย อยากจะขอบคุณที่เอาพวงมาลัยมาให้แต่ท่าจะให้ดีเปลี่ยนเป็นแบงค์เทาซักพวงสองพวงจะดีกว่านะครับ
“ขอบคุณนะครับสำหรับพวงมาลัย แต่คราวหน้าขอเป็นดอกไม้อย่างอื่นนะครับ”
เวียนหัวครับบอกตรงๆ
“…ผมรีบ เห็นมีขายที่หน้าโรงงานเลยซื้อมา ว่าแต่คราวหน้ายังจะอยากขึ้นไปเต้นอีกเหรอ”
“…เอ่อ…อย่าดีกว่าครับ อับอายครั้งเดียวพอ แล้วผมเต้นเป็นไงบ้างครับ”
“ก็…ดี…น่ารักดี”
เมื่อได้ยินคำว่าน่ารักจากปากท่านรองทำให้หัวใจผมเต้นตุ๊บๆ ทำไมรู้สึกดีใจกว่าเมื่อได้ยินคนอื่นๆชมอีกนะ
“…ครับ”
อ๋อย รู้สึกหน้าร้อนๆ มึนๆงงๆ ตาลายๆคล้ายจะเป็นลม
“คุณเป็นอะไรรึเปล่า”
“เอ่อ…เปล่าครับ”
“วันอาทิตย์คุณว่างรึเปล่า”
“ครับ? มีอะไรรึเปล่าครับ”
“เอ่อ…ผมอยากจะชวนไปกินข้าว”
“ด…ได้ครับ”
“ไว้ผมโทรหานะ ขอกลับไปเคลียร์งานก่อน”
“ยังจะทำงานอีกเหรอครับ ไม่ไปเต้นงานคอนเสิร์ตกับพี่พลเหรอครับ”
“…”
“ผมล้อเล่นหรอกครับ อย่างท่านรองถ้าไปเต้นคงฟ้าผ่าตายเลย”
“…เห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย”
‘ไอ้น้องมีนไปกินข้าวได้แล้ว’
เสียงพี่ต้นเรียกให้ไปกินข้าวแล้ว
“งั้นผมไปนะครับ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับพวงมาลัยไหว้ศาลครับ”
“…อืม ไปเถอะ”
แล้วก็ร่ำลาท่านรองเขา ตอนนี้หน้าผมยังไม่หายร้อนเลย นี่ผมรู้สึกเขินเหรอ ปกติหน้าผมด้านนะ
“ไอ้หมอกมึงเต้นสุดยอดมากอ่ะ ไม่เห็นเหมือนกับตอนที่ซ้อมเลย”
เออจริงของไอ้บาส กูก็ยังงงตัวเองเลย ลืมความหน้าด้านที่มีอยู่น้อยนิดไปสนิทเลย
“ช่ายๆ หมอกเต้นเก่งมากเลยน้า”
ครับส้มจี๊ดคนสวย ผมไม่ได้มีดีแค่หน้าตาเท่านั้นนะครับ
“เอาล่ะเด็กๆไปกินข้าวกันค่ะ คงหิวกันแย่ เดี๋ยวค่อยมาดูคอนเสิร์ตต่อเนอะ”
หลังจากกินข้าวเสร็จ พวกเราก็มาแด๊นซ์หลุดโลกที่หน้าเวที เล่นเอาเหงื่อตก หมดช่วงคอนเสิร์ตรอบแรก พิธีกรซึ่งก็คือพี่พลนี่แหละประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับรางวัล บางคนได้ทองคำก็ดีใจร้องตะโกนกันยกใหญ่ หลังจากประกาศรางวัลก็เป็นช่วงคอนเสิร์ตให้แด๊นซ์กันต่อ จะยิงยาวไปจนถึงเที่ยงคืนแล้วก็แยกย้ายกันครับ ชลมุลวุ่นวายดีแท้ แต่ไม่มีปัญหาเพราะตำรวจคอยดูสถานการณ์อยู่รอบๆ พนักงานก็ไม่อยากตกงานกันหรอกครับ ส่วนมากก็ไม่ค่อยมีเรื่องมีราวกันอยู่แล้ว แล้วยิ่งไม่มีเหล้าให้ดื่มก็ไม่มีใครหาเรื่องตกงานกันแน่นอน
แล้วพวกผมจะรออะไร แด๊นซ์กันสิครับ เต้นกันไปเรื่อยๆ ก็เริ่มเหนื่อยก็เลยไปร่ำลา Sup เพื่อกลับบ้าน ยังดีที่พรุ่งนี้วันหยุดจะได้นอนยาวไปจนบ่าย
“แล้วส้มจี๊ดกลับยังไงอ่ะครับ”
“เดี๋ยวกูแวะไปส่งที่บ้าน”
“อืม…”
กูถามส้มจี๊ดเหอะ แล้วทำไมเธอดูเขินๆ ผมก็รู้อยู่หรอกว่าส้มจี๊ดชอบไอ้บาส แล้วไอ้บาสมันญาติดีด้วยแล้วเหรอ เธอถึงได้หน้าแดง ทำท่าเขินๆอย่างนั้นได้ แต่ช่างเหอะผมไม่ใช่คนขี้เสือกอะไรไม่ถามดีกว่า
“เดี๋ยวกูไปเอากระเป๋าที่ห้องสมัครงานแป๊บ”
ผมเอาสมบัติวางไว้ที่โต๊ะ ต้องเข้าไปเอาซักหน่อย
ผมเห็นไฟในห้องสมัครงานยังเปิดอยู่ แสดงว่ามีคนอยู่ในห้อง
“ไม่เป็นไรๆใจเย็นๆก่อน ป่ะเดี๋ยวพี่พาไป”
“อืม”
ผมได้ยินเสียงคนคุยกันหงุงหงิงๆดังมาในห้องแต่จับใจความไม่ได้ เปิดประตูเข้าไปก็พบ Sup กับท่ารองยืนกอดกัน… กอดกัน? กอดกัน ! เฮ้ย !ทำไม? อะไร?  ยังไง? ตอนไหน?
ผมยืนตัวแข็งทื่อ แขนขาชาหน้าชา ปากชา ไอ้นั่นก็ชา จนขยับไม่ได้ รู้สึกเหมือนฟ้าผ่าเปรี๊ยงลงมาที่กลางหัว
“เอ่อ… ขอโทษครับ…ที่ผมมาขัดจังหวะ”
“เดี๋ยว…ไม่ใช่นะหมอก”
“ม…ไม่เป็นไรครับ”
เสียงผมตะกุกตะกัก รู้สึกว่าตัวเองพูดเสียงแผ่วเบาออกไป
“ไม่ใช่นะไอ้น้องหมอก”
“เอ่อ…ผมแค่จะมาเอากระเป๋าน่ะครับ”
แล้วผมก็รีบสาวเท้ายาวๆเข้าไปคว้ากระเป๋าที่วางอยู่ที่โต๊ะแล้วรีบหันหลังเดินออกมาทันที
“เดี๋ยวสิหมอก…เอ่อ…เดี๋ยวผมโทรหานะ”
ก็เรื่องของท่านรองเหอะ ไม่ต้องโทรหาผมหรอก ผมไม่อยากรู้หรอก เหอะ!

 :katai5: :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:
เพลง Baby Shark ลองฟังดูนะครับ น่ารักดี
https://www.youtube.com/watch?v=XqZsoesa55w

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18



ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 150
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หือออออ

ท่านรอง  ทำไรน่ะ

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
พี่น้องเขาจะกอดกันไม่ได้เหรอ เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยวหรอกปั๊กน้อยเอ้ย
กลับไปห้อง แล้วไปร้องไห้ขี้มูกโป่ง กับความมโนของตัวเองเลยไป๊
 :m20: :m20: :m20:

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ผลัดกันเข้าใจผิดครับ


                :110011: :z7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ตอนที่ 14

   ทำไมผมต้องหงุดหงิดด้วยเนี่ย แค่เห็น ท่านรองยืนกอดกับ Sup เอง แล้วผมจะหงุดหงิดทำไม ไม่ใช่เรื่องของผมเลย วุ้ยอารมณ์เสีย ไอ้บาสทำไมยังไม่มา! ฝากซื้อข้าวแค่นี้ไปนานจริงวะ แล้วทำไมน้ำในตู้เย็นไม่เย็นเลย อารมณ์เสียอ่ะ
 “กำนันมารับผมหน่อย”
[เออๆ บ่ายนะ ตอนนี่พ่อประชุมอยู่อำเภอ]
“ได้พ่อ อยากกินต้มยำไก่อ่ะ”
 [เออๆ เดี๋ยวพ่อทำให้กิน]
“ครับ”
ผมอยากกลับไปนอนตากแห้งอยู่ที่บ้านซัก 2 วัน ยังดีที่วันจันทร์เป็นวันหยุด นี่ผมก็เหลือเวลาฝึกงานอีกแค่ 4 วันเอง แต่ไม่อยากไปแล้วอ่ะ ไม่อยากเจอใครเลย
“ไอ้บาสกูกลับบ้านนะ”
“เออ แต่ดูหน้าตามึงนี่ไม่ค่อยร่าเริงเท่าไร เป็นอะไรอีก”
“เปล่า…”
กูยังไม่รู้เลยว่ากูเป็นอะไร กูขอกลับไปคิดที่บ้านซัก 2 วันแล้วกัน
“แปลกนะมึงอ่ะ ไม่มีเรื่องสมมติอะไรของมึงนั่น มาถามกูแล้วเหรอ”
“…งั้นสมมตินะ สมมติ”
“เออ ลีลาตลอด”
“สมมติว่ามึงไปเห็นหนุ่มยืนกอดอยู่กับสาวแล้วมึงรู้สึกหงุดหงิด…แล้วมึงทำยังไง”
“แล้วมึงหงุดหงิดที่สาวไปกอดหนุ่มหรือหงุดหงิดที่หนุ่มไปกอดสาว”
นั่นสิ มึงพูดอย่างนี้กูงงหนักเข้าไปใหญ่
“…”
“แต่กูว่ามึงหงุดหงิดที่หนุ่มไปกอดสาวมากกว่า”
“มึงทำเป็นรู้ดี สัด กูยังไม่รู้เลย”
“ถ้าจริง แสดงว่ามึงก็ชอบไอ้หนุ่มนั่นเข้าแล้ว”
“…แล้วกูต้องทำไง”
“ก็แล้วแต่มึง จะปล่อยให้เขาไปกับสาวหรือจะแย่งมาเองล่ะ”
“พูดเหมือนกูเป็นนางร้ายในละคร นี่กูต้องไปตบนางเอกเพื่อแย่งพระเอกมาเหรอ”
แต่เอาเข้าจริงๆ ผมคงไปทำอะไรไม่ได้ นั่นก็ Sup แต่ผมสงสารพี่พลอ่ะ พี่เขารู้รึเปล่านะว่าเพื่อนกำลังหักหลัง แต่ท่านรองทำไมเป็นคนอย่างนี้วะ! คิดจะแย่งแฟนเพื่อนได้ไงอ่ะ
“ก็เรื่องของมึง ส่วนเรื่องของกู กูว่าจะลองคบกับสาวดู”
“อืม ส้มจี๊ดอ่ะนะ ก็ดี ขอให้คบกันนานๆนะ”
ยินดีกับเพื่อนด้วย ส่วนผมก็ยังสับสน ตกลงผมชอบท่านรองจริงๆเหรอ ส่วนเรื่อง Sup ผมมั่นใจว่าไม่ได้ชอบพี่เขาแน่นอน
“เฮ้ย ! มึงรู้ได้ไงว่าเป็นส้มจี๊ดอ่ะ”
“ก็มึงโง่ไง กูรู้มาตั้งนานแล้ว”
“เหรอ ทำไมกูไม่รู้เลย”
ก็มึงโง่ไง ยังมาถามอีก กูไปเก็บกระเป๋าดีกว่า เดี๋ยวกำนันหมานจะมารับแล้ว
“เป็นไงไอ้ลูกหมา ทำไมวันนี้อยากกลับบ้านได้”
“อืม เซ็งๆอ่ะกำนัน ผมมีเรื่องปรึกษาด้วย”
“อะไร ยังไงว่ามา”
“สมมตินะ ถ้าผมเห็นใครซักคนไปจู๋จี๋กับคนอื่นแล้วหงุดหงิด แสดงว่าผมอาจจะไปชอบเขาใช่มั้ย”
“ก็อาจจะเป็นไปได้ นี่เอ็งไปชอบใครเข้ารึไง”
“มันเป็นเรื่องสมมติหรอก”
“ก็ไอ้เรื่องสมมติของเอ็งมันก็เป็นเรื่องจริงทุกทีแหละ”
รู้อีก กำนันหมานนี่ รู้ใจผมจริงๆเลย
“อื้อ เรื่องจริงก็ได้”
“ก็แค่นั้น เอ็งก็ลองคิดนะ ว่าหงุดหงิดเพราะอะไร เวลาไม่เจอเขาแล้วรู้สึกยังไง พ่อว่ามันอาจจะถึงเวลาแล้วที่เอ็งจะชอบใครซักคน”
“โห กำนันอ่ะ เข้าใจวัยรุ่นจริงๆ”
นี่แหละพ่อผม ปรึกษาได้ทุกเรื่อง แม้กระทั่งเรื่องความรัก แต่ผมยังไม่ได้บอกนะว่าเป็นผู้ชายอ่ะ ไม่รู้พ่อจะว่ายังไง
“อืม เดี๋ยวนี้เขาไม่ปิดกั้นแล้ว ไม่ว่าเอ็งจะชอบผู้ชายหรือผู้หญิงพ่อก็ไม่ว่าหรอกนะ ยังไงๆเอ็งก็เป็นลูกพ่อ”
โห ซึ้งอ่ะ น้ำตาจะไหล พ่อผมโคตรเจ๋งเลย อยากทำโล่พ่อดีเด่นให้กำนันซักอันจริงๆ
ผมจะลองคิดดูนะ ว่าผมแอบไปหลงรักท่านรองเขาจริงรึเปล่า แต่พูดตามตรงว่าท่านรองเขาเป็นคนดีในสายตาของผมนะ แต่คนอื่นผมไม่รู้หรอก ขอกลับไปคิดทบทวนที่บ้านอีกครั้งครับ เพื่อความแน่ใจ แต่ผมคงทำอะไรไม่ได้เพราะเขามีคนรักอยู่แล้ว ก็อาจจะได้แต่แอบชอบเงียบๆ เศร้าครับ ‘หลงรักคนมีเจ้าของ แอบมองอยู่ทุกวัน ไปหลงรักแฟนชาวบ้านทั้งที่รู้ตัว’ 
“เป็นอะไรของเอ็งข้าวปลาไม่กิน ลดน้ำหนักเหรอวะ”
โห กำนันไหนว่าเข้าใจวัยรุ่นกำลังสับสน ผมก็นั่งทบทวนไงว่าว่าผมหลงรักท่านรองจริงๆรึเปล่าอยู่ไง
“มันกำลังเฮิร์ทๆน่ากำนัน ขอผมอยู่คนเดียวซักพักนะ”
หลายๆคนอาจจะงงๆว่าผมมีโมเม้นนี้ด้วยเหรอ มีสิครับ ผมก็คนนะ ถึงแม้ว่าจะหน้าตาดีมากก็ตาม?
Rrrrrrrrrrr
ใครโทรมาตอนกำลังเฮิร์ทวะ เสียอารมณ์คนหล่อหมด ฉิบหาย! ท่านรองโทรมา เพิ่งจะโทรมาได้นะ คิดว่าจะโทรมาตั้งแต่เมื่อคืน เฮ้ยๆ! ทำไมผมดีใจอ่ะ แต่พอนึกถึงตอนที่ท่อนรองยืนกอดอยู่กับ Sup ก็ไม่อยากรับเลยอ่ะ
“ใครครับ?”
ทำเนียนไม่รู้ว่าใครโทรมา เดี๋ยวจะหาว่าตัวเองสำคัญ เชอะ!
[ผมเอง คุณอยู่ที่ไหน ทำไมผมไปหาไม่เจอ]
ห๊ะ ไปหาผมที่หอด้วยเหรอ ไปทำไมอ่ะ ไปดักรอตีหัวผมเหรอ
“…ท่านรองไปหาผมทำไมครับ”
[…ก็ที่ผมนัดไปกินข้าวไง คุณจำไม่ได้เหรอ]
อุ้ยลืมสนิทเลย
“ผมอยู่บ้าน ถ้าไม่มีอะไรแค่นี้นะครับ”
หงุดหงิด เหมือนผมผิดที่ลืมเรื่องนัดกินข้าว แล้วท่านรองทำอะไรไว้ล่ะ  ไม่เห็นพูดถึงเลย
[เดี๋ยวสิ คือเรื่องเมื่อคืน…]
“ผมไม่อยากรู้หรอกครับ มันก็เรื่องของท่านรองแต่ผมสงสารพี่พล”
[เดี๋ยวคุณเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว]
“ช่างเถอะครับ แค่นี้นะครับ”
ผมขอเล่นตัวหน่อยนะ คราวก่อนดูเหมือนผมใจง่ายที่ยอมคืนดีเร็วไปหน่อย
[นี่ปั๊กน้อย ฟังผมนะ ผมกับมายด์ไม่ได้มีอะไรจริงๆ]
“แล้วบอกผมทำไมครับ ผมไม่ได้อยากรู้เลย”
[คุณโกรธผมอีกแล้วนะ]
“พูดเหมือนผมโกรธหลายครั้งแล้ว คราวก่อนท่านรองโกรธผมก่อนต่างหาก”
[…ก็ได้ ครั้งก่อนผมผิดแต่ครั้งนี้คุณเข้าใจผิดนะ]
“ยังไงครับ?”
ท่านรองอาจจะมองไม่เห็นหน้าผมตอนนี้ แต่บอกเลยว่าเคืองมาก ยังจะมาว่าผมเข้าใจผิด งั้นท่านรองก็อธิบายมาเลยครับ
[ก็พ่อของมายด์เข้าโรงพยาบาล]
“แล้วยังไงครับ มันเกี่ยวกับท่านรองตรงไหน คนที่ควรจะปลอบ Sup น่าจะเป็นแฟนเขามากกว่านะครับ”
ไม่ควรจะเป็นท่านรอง หรือท่านหวังจะตีท้ายครัวเขาอยู่ครับ ยอมรับมาซะดีๆ
[คือพ่อของมายด์เป็นอาของผม]
“แล้วท่านรองไปเกี่ยวยังไงครับ ผมว่าไม่เห็นจะเกี่ยว… ห๊ะ! ท่านรองว่ายังไงนะครับ”
[ผมกับมายด์เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน]
“…อ่อครับแหะๆ”
ผมนี่ดีใจฉิบหาย อร๊ายยยๆ ดีใจจัง อุ้ยๆออกนอกหน้า
[เห็นมั้ย คุณเข้าใจผิด]
“ผมจะไปรู้ได้ไง เกือบเกลียดท่านรองไปแล้วนะ ที่คิดจะแย่งแฟนเพื่อนอ่ะครับ”
[แล้วเกลียดผมไปรึยัง]
“…ยังครับ ยังไม่เกลียด”
[หึ…แล้วคุณกลับมาวันไหน ให้ผมไปรับมั้ย]
“ไม่เป็นไรครับผมกลับเอง”
[อืม…ครับ]
“เจอกันวันอังคารครับ ผมมีอะไรจะบอกท่านรองด้วยครับ”
[คุณบอกวันนี้ไม่ได้เหรอ]
“ไม่ได้ครับ ขอผมคิดอีกวันนึง”
“ครับโอเคแล้วแต่คุณ ผมจะรอฟัง”
ผมคุยกับท่านรองนานมาก นานกว่าคุยกับพ่อผมอีก แล้วก็นานกว่าคุยกับเพื่อนผมอีกนะ แต่ตอนนี้สบายใจมาก ผมเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าท่านรองเป็นญาติพี่น้องกับ Sup มายด์ ไม่รู้มาก่อนเลย แล้ว Sup ก็ไม่เคยเล่าเลยนะ เนียนให้ผมเอาเอกสารไปให้ท่านรองเซ็นตั้งหลายรอบ ก็คิดว่ากลัวท่านรอง ผมเลยอยากช่วย แล้วมาหลอกกันได้นะ วันอังคารต้องไปสะสางซะแล้ว
“Sup ไม่เห็นบอกผมเลยว่าเป็นญาติกับท่านรองอ่ะ”
ผมอยากจะงอนนะแต่คิดว่าไม่เท่ เลยไม่เอาดีกว่า
“อ้าว ก็เอ็งไม่ถามนี่”
“อ้าว Sup แล้วที่ให้ผมเอาเอกสารไปให้ท่านรองเซ็นนี่ ก็แกล้งผมอะดิ”
“ก็ไม่ใช่หรอก ถึงจะเป็นญาติกันแต่ก็จะโดนกินหัวอยู่บ่อยๆ พี่ก็ขยาดอยู่เหมือนกัน”
“แล้วพ่อของ Sup เป็นยังไงบ้างครับ”
“อืม ก็ดีขึ้นแล้วออกจากโรงพยาบาลเมื่อวาน ตอนแรกพี่ตกใจแทบแย่ ตอนที่เอ็งเข้ามาในห้องก็ไม่ฟังอะไรเลยนะ”
“แหม Sup ผมก็ตกใจเห็นยืนกอดกับท่านรองอ่ะครับ”
จริงๆตอนนั้นผมไม่ใช่แค่ตกใจ แต่รู้สึกไม่พอใจด้วย พูดง่ายๆคือหึงนั่นเอง ทำไมผมรู้ตัวนะเหรอ ผมนั่งคิดนอนคิด จนรู้ใจตัวเอง ผมฉลาดมั้ยล่ะ ทีเรื่องเรียนผมไม่ได้ฉลาดขนาดนี้นะเนี่ย ผมรู้ใจตัวเองก็เพราะว่าผมไม่เคยชอยใครน่ะสิ แล้วเวลาที่ผมมีความรู้สึกดีๆกับใครซักคน มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่มันทำให้ผมรู้ตัวไงหล่ะ ฉลาดจริงๆผมเนี่ย ถ้ามันเป็นเรื่องเรียนผมได้เอไปแล้ววว
“ไหนว่ามีเรื่องอะไรจะบอกผม”
ท่านรองอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาผมถึงห้องสมัครงาน เพื่อมาถามว่าผมมีอะไรจะบอกท่านเขารึเปล่านะ โห! ลงทุนจริงๆ แต่ตอนนี้ผมไม่กล้าพูดหรอกครับ คนเยอะขนาดนี้
“เอ่อ…เอาไว้ก่อนดีกว่าครับท่านรอง”
“อ้าว ทำไมล่ะ”
“คือ…เอาเป็นว่าวันศุกร์ดีกว่าครับ”
“ทำไมต้องเป็นวันศุกร์”
ท่านเขาจะไล่บี้อะไรผมขนาดนี้ อยากรู้ขนาดนั้นเลยเหรอ
“วันศุกร์เป็นวันที่ผมฝึกงานวันสุดท้ายไงครับ ผมก็เลยมีเรื่องอยากสารภาพกับท่านรองซักหน่อยครับ”
“…เหรอวันศุกร์วันสุดท้ายเหรอ…แล้วตอนเย็นคุณมีธุระอะไรรึเปล่า”
“ครับ? แผนกบุคคลมีเลี้ยงส่งเด็กฝึกงานครับ ท่านรองมีอะไรรึเปล่าครับ”
“…เปล่า แล้วผมจะโทรหานะ”
“ครับท่านรอง”
ดูท่านเขาเหมือนมีเรื่องจะบอกผมอยู่นะครับ ทำปากขมุบขมิบๆ แล้วไม่ยอมพูดแต่แกเดินออกไปแล้ว
“เอ้าไอ้น้องหมอกเหลือเวลาอีก 3 วัน ที่จะฝึกงานที่นี่ มีอะไรจะถามหรืออยากให้พี่อธิบายอะไรเพิ่มเพื่อกลับไปทำรายงานรึเปล่า”
“มีครับๆ เดี๋ยวผมเอาสมุดจดก่อน”
“เออ แล้วมาที่ห้องประชุมนะ”
ดีจังเลยครับ Sup ใจดีเสมอ เป็นหัวหน้างานที่ผมใฝ่ฝันมากเลยขอบอก
หลังจากได้ข้อมูลมาทำรายงาน ผมก็ช่วยทำงานเอกสารต่อ
Rrrrrrrrr
“ครับท่านรอง?”
[เย็นนี้คุณว่างรึเปล่า]
“ครับ? เอ่อ…ว่างครับ มีอะไรรึเปล่าครับ”
[ไปทานข้าวกัน ตอนเย็นผมไปรับที่หอ]
“อ่อ…ได้ครับ”
มาเร็วเคลมเร็วสมกับเป็นท่านรองจริงๆ
พอห้าโมงเย็นปุ๊ป ผมก็รีบกลับปั๊บเลยครับ ไม่อยากให้ท่านเขารอนานด้วย จะขอกลับไปอาบน้ำแต่งตัวหล่อๆซักหน่อย แต่ที่ไหนได้พอมาจอดรถที่หอพัก ก็เจอท่านรองมาจอดรถรออยู่ที่หน้าหอแล้ว เร็วจริงๆ แอบแซงผมมาตอนไหนเนี่ย
“ทำไมท่านรองมาเร็วจังครับ ผมว่าจะอาบน้ำก่อนซักหน่อย”
“… ขึ้นรถสิ”
“…ครับ”
แทนที่จะมีเวลาให้ผมเสริมหล่อบ้างนะ อยู่กับท่านรองผมก็อยากดูดีบ้างอ่ะ ไม่ใช่แบบเพิ่งเลิกงานหัวกระเซอะกระเซิง หน้ามันๆ ไรงี้อ่ะ
“คุณอยากกินอะไร ผมให้คุณเลือก มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง”
“เลี้ยงเนื่องในโอกาสอะไรครับ”
“ก็…ในโอกาสเลี้ยงส่งก็ได้ครับ”
“ขอบคุณครับ แล้วหลังจากผมฝึกงานเสร็จแล้ว ท่านรองยังจะเลี้ยงข้าวผมอีกมั้ยครับ?”
“ได้สิ ได้ตลอด ผมอยากเจอคุณนะ”
“…ครับ”
ผมคิดเข้าข้างตัวเองได้มั้ยว่าท่านรองเขาก็สนใจผมอยู่เหมือนกัน แต่ผมยังไม่กล้าถามเลย กลัวแป๊ก
“ผมโทรหาคุณอีกได้รึเปล่า?”
ทีงี้ทำมาถาม ปกติท่านก็โทรเลยนี่ครับ ไม่เคยเห็นจะถาม
“ได้สิครับ ท่านรองเล่นไลน์มั้ย ผมขอ ID หน่อย”
“ได้สิ…เดี๋ยวค่อยแลกกันก็ได้”
โอ้โห!ท่านรองเขาพามากินข้าวในโรงแรมเลยครับ ใส่ชุดนักศึกษาเขาห้องอาหารในโรงแรมหรูพร้อมกับเสี่ยใหญ่ใจป้ำ เป็นห้องอาหารติดทะเล บรรยากาศดีเลิศประเสริฐศรีมากๆครับ ลมพัดพริ้วๆข้างชายหาด มองเห็นคลื่นทะเลพร้อมกับเศษทรายปลิวว่อน อันหลังนี่ไม่ค่อยประทับใจเท่าไร แต่โดยรวมๆไฮโซหรูหราหมาเห่ามากครับ
“เอ่อ พาผมมาที่นี่เลยเหรอครับ มันดูหรูหราหมาเห่าไปหน่อยนะครับ”
“…หึ คุณอยากกินอะไรสั่งเลยนะ”
พี่บริกรหรือภาษาบ้านผมเรียกเด็กเสิร์ฟยื่นเมนูมาให้ ฉิบหาย! เมนูภาษาอังกฤษทั้งนั้น พี่เด็กเสิร์ฟเลยแนะนำรายการอาหารให้ ผมเลยสั่งมา 2-3 อย่าง ท่านรองเขาดูชำนาญนะครับ แอบพาใครมากินที่นี่บ่อยรึเปล่าเนี่ย แต่คราวหน้ากรุณาอย่าพาผมมาอีกนะครับ เอาแบบเมนูไทยที่อ่านรู้เรื่องก็พอครับ
“ทำไมคุณทำหน้าอย่างนั้นล่ะ”
“คือ…บอกตามตรงว่ามันไฮโซไปหน่อย ไม่ค่อยเข้ากับผมซักเท่าไรอ่ะครับ”
“เหรอ…ผมคิดว่าคุณจะชอบซะอีก คราวหน้าคุณอยากกินอะไรบอกผมดีกว่า”
“ครับ…แต่ผมชอบบรรยากาศนะ ดูโรแมนติกดีครับ”
“อืม…นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ”
“อะไรนะครับ?”
“เปล่าหรอก”
“ท่านรองมาที่นี่บ่อยเหรอครับ”
“อืม ก็ไม่บ่อยนะ พอดีมีรุ่นพี่เป็นผู้จัดการที่นี่น่ะ”
“อ๋อครับ”
ซักพักอาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟ หน้าตาน่ากินมากครับ แต่ผมจำชื่อไม่ได้หรอกว่ามันเรียกว่าอะไรอ่ะ
แล้วเราก็เริ่มกิน ผมต้องกินช้าๆ ให้แลดูกิริยามารยาทงามนิดนึง ไม่อยากเสียภาพพจน์ครับ กลัวท่านรองเขาอับอายขายขี้หน้าแล้วไม่พาไปกินข้าวอีก
“หึ! คุณไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น ทำตัวตามสบายเหมือนปกติสิ”
“ครับ ผมก็ว่าอยู่ เกร็งจนไม่รู้ว่ารสชาติอาหารเป็นยังไงแล้วเนี่ย”
“อร่อยมั้ย”
“อร่อยครับ แต่ผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไรนะ”
“อืมดีแล้วที่คุณชอบ”
“อ้าว! เจ้าเมฆมาได้ไงเนี่ย”
ผมเงยหน้าไปมอง มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาทักทายท่านรองครับ สงสัยจะเป็นรุ่นพี่ที่ท่านเขาบอก
“ดีครับพี่เอก เป็นไงพี่”
“อืมก็เรื่อยๆ เอ๊ะ! น้องน่ารัก ใครครับเนี่ย”
“…น้องที่โรงงาน ชื่อหมอก”
“เอ๊ะๆ ไม่เคยเห็นเมฆพาใครมาเลย น้องคนนี้ต้องพิเศษแน่ๆเลยใช่มั้ยเจ้าเมฆ”
“…ก็แล้วแต่พี่จะคิด”
ท่านรองกรุณาแก้ตัวด้วยครับ พี่คนนี้เขาพูดใหญ่แล้ว แต่ท่านก็ยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แต่ผมทำไมต้องเขิลด้วยเนี่ย
“โอ๊ะๆ ไม่ธรรมดาเลยนะคุณเมฆา…เออๆ ไม่เล่นแล้ว ทานอาหารให้อร่อยนะครับน้องหมอกคนน่ารัก พี่ไปทำงานก่อน เดี๋ยวโดนไล่ออก วันหลังผ่านมาก็มาแวะได้ เดี๋ยววันนี้พี่เลี้ยงของหวานให้นะ”
แล้วพี่แกก็เดินไปทักทาย ลูกค้าที่เข้ามานั่งที่โต๊ะถัดไป ดูแกเฟรนลี่ดี ไม่เหมือนท่านรองเลย จ้องแต่จะงับหัวคนรอบข้างแม้แต่น้องนุ่งก็ไม่เว้น ผมเลยมองว่าไม่น่าจะคบกันได้นะ แต่ผมก็รู้มาอีกเรื่อง คือท่านรองไม่เคยพาใครมาที่นี่เลย แอบดีใจเล็กน้อย อิอิ
“แล้วท่านรองเวลามากินข้าวที่นี่นั่งคนเดียวเหรอครับ ไม่เหงาเหรอ”
เป็นผมนี่เหงาตายเลยนะ เหมือนกระต่ายอ่ะ ถ้าไม่ได้คุยกับใครนี่อกแตกตายเลย ไอ้บาสมันยังว่าผมพูดมากเลย
“ก็พี่เอกไง มานั่งด้วยแต่ไม่บ่อยหรอก”
“อ่อครับ”
หลังจากทานอาหารที่โคตรอร่อย บรรยากาศโคตรโรแมนติก และเจ้ามือก็โคตรหล่อ ท่านรองก็มาส่งผมคนที่โคตรหน้าตาดีที่หอ
“วันนี้ขอบคุณมากนะครับสำหรับดินเนอร์สุดไฮโซหรูหราหมาเห่า แล้วก็มาส่งผมด้วย”
“อืม…แล้วอย่าลืมวันศุกร์นะ ที่บอกว่าจะบอกอะไรผมน่ะ”
“ค…ครับ ผมไม่ลืมหรอกน่า”
“อืม…ขึ้นไปเถอะเดี๋ยงยุงกัด”
ท่านรองไม่รู้อีกแล้วว่าผมชอบนั่งตากยุงเล่นอยู่
“ครับ ฝันดีครับ”
“ครับฝันดี เจ้าปั๊กน้อย”
เกือบจะหล่ออยู่แล้วนะครับผมเนี่ย ถ้าไม่ติดตรงที่ถูกหาว่าหน้าเหมือนหมาอยู่บ่อยๆ แต่ก็เกือบจะชินแล้ว เป็นหมาหล่อก็ได้…โฮ่งๆ

จบตอนที่ 14

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะครับ  :pig4: :pig4: :pig4:

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
ดีจัง..มาอัพตอนโรแมนติกในวันแม่ เราต้องทำงานวันนี้ไม่ได้หยุด ฮือๆ
ขอให้คนเขียนมีความสุขในวันแม่นะจ๊ะ
 :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
จะบอกรัก ก็ชักช้าจัง....นิ

         :กอด1: :L1: :L1: :กอด1:
       

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 150
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
วันศุกร์

จะรอ   น้องหมอก

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด