Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 35 [END] > 18-04-20 เปิดจอง-โอนหนังสือจ้า
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 35 [END] > 18-04-20 เปิดจอง-โอนหนังสือจ้า  (อ่าน 44736 ครั้ง)

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 6 - 16/03/19
«ตอบ #30 เมื่อ16-03-2019 18:03:46 »

Level 6: ใกล้จนใจสั่นไหว







"พี่กินป็อปคอร์นไหม เดี๋ยวผมไปซื้อ"

พี่ลิงก์ที่ยืนมองโฆษณาหนังตัวอย่างหันมามองผม ก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา แต่ผมก็รีบห้ามเอาไว้ก่อน

"พี่ซื้อตั๋วแล้ว เดี๋ยวผมซื้อขนมกินเล่นเองครับ"

ผมเป็นคนที่เวลาดูหนังชอบหาของกินไปด้วยครับ แบบว่าเพิ่มอรรถรสในการดูหนังอีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์

บรรยากาศของเราสองคนดีขึ้นมานิดหน่อยครับ แต่ก็ยังทำให้ผมไม่สบายใจอยู่ดี พี่ลิงก์มายืนรอช่วยผมถือป็อปคอร์นกับน้ำ ก่อนที่จะเดินนำผมเข้าไปด้านในของโรงหนัง

ผมเพิ่งรู้ว่า พี่ลิงก์ชอบดูหนังมากเหมือนกัน ถ้าเรื่องไหนน่าสนใจ เขาก็จะรีบมาดูตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาฉายเลยครับ

หลังจากเข้ามานั่งในโรงหนัง ผมก็จัดการวางของกินให้พร้อม โดยที่พี่ลิงก์อนุญาตให้ผมวางถังป็อปคอร์นไว้ที่ตักของตัวเองเพื่อความสะดวกในการกิน ส่วนน้ำก็วางไว้ที่เก้าอี้ของตัวเองของใครของมัน

เวลาผ่านไปพร้อมกับเนื้อเรื่องที่น่าติดตาม ผมกับพี่ิลิงก์ไม่ได้คุยอะไรกัน ในตอนแรกผมก็ชะงักสายตาจากจอทุกครั้งที่อีกฝ่ายยื่นมือมาหยิบป็อปคอร์นบนตักของผมไปกิน แต่พอผ่านไปสักพักผมก็ไม่ได้สนใจอีก เพราะเพ่งสมาธิไปกับหน้าจอขนาดยักษ์ตรงหน้า

สายตาของผมจับจ้องดาราฮอลลีวู้ดพร้อมกับหยิบขนมที่อยู่บนตักกินไปเรื่อย ก่อนจะชะงักเพราะมือดันไปโดนมือของคนที่นั่งข้างกันพอดี ผมหันไปมองพี่ลิงก์ ซึ่งอีกฝ่ายก็หันมามองผมเช่นเดียวกัน

เราสองคนไม่ได้พูดอะไร แต่ผมที่มาทีหลังก็เป็นฝ่ายผละมือไปจากถังป็อปคอร์นพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นอีกจังหวะ ตอนนี้สมาธิที่เคยจดจ่ออยู่กับหนังก็หายไปเกือบครึ่งแล้วครับ

ผมตัดสินใจปรับอาการแก้เก้อของตัวเองด้วยการหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดูด แล้วก็หันไปมองคนที่นั่งข้างกันอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเบาดังขึ้น

"กินด้วยดิ ขอกูหมดแล้ว"

ผมเริ่มทำตัวไม่ถูกแต่ก็ส่งแก้วที่กำลังถืออยู่ให้พี่ลิงก์ไปแต่โดยดี อีกฝ่ายก็หันหน้าไปสนใจหนังต่อพร้อมกับดูดน้ำในแก้วของผมไปด้วยราวกับไม่ได้มีอะไร ทั้งๆ ที่ตอนนี้การกระทำของเขากำลังโจมตีหัวใจของผมอย่างรุนแรง

ผมเหลือบมองพี่ลิงก์เป็นระยะ หลังจากที่เขาคืนแก้วน้ำให้ผม นึกลังเลใจว่าจะดูดต่อดีไหม เมื่อเริ่มเขินนิดๆ กับความคิดเพ้อเจ้อของตัวเอง

แบบว่า...ไม่ได้จูบจริงๆ ก็ขอแบบทางอ้อมไปเรื่อยๆ แบบนี้ก็ได้ครับ

ผมกลั้นยิ้มของตัวเองพร้อมกับถือแก้วน้ำมาดูดต่อ ทว่าของเหลวภายในแก้วที่ควรมีมากกว่านี้กลับเหลือให้ผมสัมผัสได้แค่ลมและเสียงน้ำแข็งเท่านั้น

"โทษที เผลอดูดหมดไปแล้ว"

"อ่า...ไม่เป็นไรครับ"

ผมวางแก้วน้ำที่เหลือแต่น้ำแข็งไว้ตรงที่วางแขน แล้วถอนหายใจออกมา

ก็...ไม่ได้อยากกินน้ำตั้งแต่แรกแล้วนั่นแหละครับ





@@@@@@@@@@





หลังจากออกจากโรงหนัง ดูเหมือนว่าพี่ลิงก์จะกลับมาเป็นปกติแล้วครับ ผมลอบถอนหายใจออกมา ตอนที่เขาพาผมเดินไปยังร้านขายตุ๊กตา

"บู้เลือก"

ผมเลิกคิ้วขึ้น ตอนที่ได้ยินคำสั่ง เพราะไม่อยากให้พี่ลิงก์อารมณ์เสียเลยไม่ได้พูดขัดอะไร และเมื่อได้มามองตุ๊กตา มันก็ทำให้ผมนึกถึงเรื่องบางอย่างที่หลงลืมไป

ผมหันไปมองพี่ลิงก์เล็กน้อยเพื่อเดาสถานการณ์ ซึ่งตอนนี้อีกฝ่ายกำลังยืนคุยกับพนักงานอยู่ครับ

ผมหันกลับมาสนใจหน้าที่ของตัวเองอีกครั้ง แล้วตัดสินใจเลือกตุ๊กตานกสีเหลืองตัวอ้วนน่ากอดมาตัวหนึ่ง

พี่ลิงก์เดินไปจ่ายเงิน เพียงไม่นานพวกเราก็เดินออกจากร้านพร้อมกับตุ๊กตาตัวใหม่

"กลับเลยไหม"

"ครับ"

หลังจากโฟล์คสีดำเคลื่อนที่ออกจากลานจอดรถ และวิเคราะห์สีหน้าของพี่ลิงก์อีกครั้ง ผมก็ถามถึงสิ่งที่ค้างคาใจ

"พี่ลิงก์ ผมถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ"

"อะไร"

พี่ลิงก์ไม่ไ้ด้หันมามองผม เขายังคงตั้งใจขับรถต่อไป ถึงแม้การจราจรจะเคลื่อนตัวได้ช้าก็ตาม

"ผมเห็นในเฟซบุ๊กของพี่นานแล้ว พี่เลิกให้คนตอบคำถามแล้วหรือครับ"

พี่ลิงก์หันมามองผมแทบจะทันที เขาแสดงสีหน้าแปลกใจออกมา

"โพสต์ตั้งนานแล้ว ทำไมเพิ่งถาม"

"ก็...ลืม"

ผมลืมไปเลยครับ เพราะช่วงนี้มีเรื่องอื่นที่ทำให้สมองของผมปั่นป่วนไม่หยุดด ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องของคนที่นั่งอยู่ข้างกัน แต่ก็ดันลืมเรื่องที่เคยคิดหนักจนแทบจะกินข้าวไม่ลงไปได้

"อืม ก็ตามนั้น"

ผมมองเสี้ยวหน้าที่กลับไปสนใจถนนต่อ เมื่อประมวลผลจากคำพูดที่เพิ่งได้รับเรียบร้อย ผมก็ดันเผลอถามในเรื่องที่ยังไม่ได้เตรียมใจมา

"พี่มีแฟนแล้วเหรอ"

พี่ลิงก์หันมามองผมแทบจะในทันทีอีกครั้ง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถามกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งกว่าเดิมจนผมเริ่มหวั่น

ไม่ใช่ว่ามาโกรธกันอีกแล้วนะครับ!

"ทำไมคิดอย่างนั้น"

"ก็...เพราะพี่เลือกแฟนจากการตอบคำถามไม่ใช่หรือครับ"

พี่ลิงก์ทำหน้าเซ็งใส่ผม แล้วหันกลับไปตั้งใจขับรถต่อ ผมทำตัวไม่ถูกอยู่สักพัก ก่อนที่เสียงของอีกฝ่ายจะดังขึ้น

"มึงคิดว่า กูชอบเวลาที่เดินไปไหน แล้วมีคนแปลกหน้าพุ่งเข้ามาว่า ขอตอบคำถามพี่หน่อยอะไรแบบนั้นเหรอ"

ผมหันไปมองคนที่ยังมองถนนอยู่อย่างตั้งใจ ตอนนี้ผมไม่แน่ใจว่าพี่ลิงก์กำลังอารมณ์ไหนกันแน่

"ก็พี่เป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอ"

พี่ลิงก์เลื่อนสายตามามองเล็กน้อย ผมก็นึกอยากตบปากตัวเองที่ไม่ทันได้คิดก่อนพูด

"ก็ใช่ แต่กูเบื่อแล้ว ทำไมกูต้องมาคิดคำถามล้านแปดด้วยก็ไม่รู้ วันๆ กูคิดคำถามจนจำไม่ได้แล้วด้วยซำ้ว่าอะไรบ้าง"

ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น... คำถามของพี่ลิงก์เยอะมากจนแฟนคลับทำคู่มือพิชิตคำถามออกมาไม่ถูก

ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจและไม่ได้เอ่ยถามอะไรอีก เพราะไม่อยากทำให้อีกฝ่ายเสียอารมณ์โดยไม่ได้ตั้งใจ พวกเราใช้เวลาอยู่สักพัก โฟล์คบีเทิลก็มาจอดที่หน้าหอของผมครับ

"ขอบคุณครับ"

พี่ลิงก์พยักหน้าเหมือนทุกครั้ง แล้วหันไปหยิบตุ๊กตาที่ผมเลือกไว้ส่งมาให้

"ฝากไว้ที่ห้องมึงก่อน"

"อ่า...ครับ"

ผมรับตุ๊กตานกตัวอ้วนมาถืออย่างงุนงง แล้วมองรถยนต์ที่เคลื่อนตัวออกไป

ผมก้มมองของที่อยู่ในอ้อมแขนอีกครั้ง ก่อนจะเดินขึ้นหอพักของตัวเองต่อ

ในขณะที่คิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ ผมก็เพิ่งนึกได้ว่า ตัวเองยังไม่ได้รับคำตอบที่เคยถามรุ่นพี่เอาไว้

ตกลงว่า...พี่ลิงก์มีแฟนหรือยังวะ?





@@@@@@@@@@





"นี่ตุ๊กตาของมึงเหรอ"

ผมมองตามสายตาของเป็ดที่กำลังมองตุ๊กตานกสีเหลืองตัวอ้วนที่วางอยู่ข้างโต๊ะเขียนหนังสือของผม

"เปล่า ของพี่ลิงก์"

"แล้วของพี่เขามาอยู่ในห้องมึงได้ไง"

"เขาฝากไว้"

"ฝากทำไมวะ"

ผมกับเป็ดสบตากัน ในขณะที่ผมกำลังกะพริบตามองนิ่ง อีกฝ่ายก็กำลังทำหน้าหาเรื่องออกมา

"ไม่รู้ว่ะ"

"กูว่าแล้ว! มึงก็อย่างนี้ทุกที เคยรู้อะไรบ้างไหมเนี่ยเกี่ยวกับพี่เขาน่ะ"

ผมรู้สึกจุกในอกกับคำต่อว่าของเพื่อนทันที ราวกับได้ย้อนไปตอนที่พี่ลิงก์ถามผมทำนองนี้

ทำไมผมถึงโง่แบบนี้วะ...

"เฮ้ยๆ เป็นอะไรบลู"

เป็ดเปลี่ยนสีหน้าหงุดหงิดเป็นห่วงใยฉับพลัน ผมส่ายหน้าไปมาเป็นการปฏิเสธพลางสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนออกมาทีละน้อย

"กูแค่เฟลนิดหน่อย แต้ก็จริงอย่างที่มึงว่านั่นแหละ"

"กูขอโทษ กูก็ปากไม่ดี ทั้ง ที่รู้นิสัยมึงดีอยู่แล้วแท้ๆ "

ผมยิ้มรับคำพูดของเพื่อนสนิทแบบไม่ได้ถือสาอะไร เป็ดอาจจะดูหัวร้อนง่าย แล้วก็พูดจาไม่เข้าหูไปบ้าง แต่เนื้อแท้แล้วนิสัยดีและห่วงใยคนอื่นเสมอครับ

"อืม กูไม่เป็นไรหรอก"

หลังจากเลิกเรียนผมกับเป็ดก็มานัดติวกันที่ห้องครับ ตั้งแต่วันที่ไปดูหนังกับพี่ลิงก์ครั่งล่าสุดแล้วได้ตุ๊กตามาอยู่ที่ห้องของตัวเอง ผมก็ยังไม่ได้เจอพี่ลิงก์อีกเลยครับ นอกจากผมจะเริ่มยุ่งเรื่องเรียนแล้ว ก็ยังไม่กล้าเสนอหน้าไปที่คณะบริหารเหมือนที่เคยทำด้วย กลัวโดนมองด้วยสายตาแปลกๆ อีก

พวกเราใช้เวลาติวหนังสือตั้งแต่หกโมงเย็นถึงสองทุ่ม ก่อนที่เป็ดจะกลับหอพักของตัวเอง อีกฝ่ายก็พูดขึ้น

"ตกลงมึงกับพี่เขานี่ยังไงวะ เป็นอะไรกันแน่"

"กูก็ไม่รู้"

"แล้วมึงไม่สงสัย? ไม่ลองถามตรงๆ ไปเลยล่ะ จะได้วางตัวถูกด้วยไง"

"ก็สงสัยอ่ะ แต่ก็ไม่ได้คิดมาก"

ผมนึกสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้ทุกครั้งที่นึกถึงนั่นแหละครับ แต่ที่ยังทำเฉยไม่ทุกข์ร้อน ก็เพราะไม่ว่าตำแหน่งไหน ผมในตอนนี้ก็ยังมีความสุขดี ไม่ได้มากหรือน้อยสำหรับการได้ชอบใครสักคนครับ

"อืม แล้วเจอกันพรุ่งนี้"

"อืม"





@@@@@@@@@@





เสียงโทรเข้าของไลน์ ทำให้ผมที่กำลังนอนอืดอยู่ในห้องต้องหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ก่อนจะรีบปรับสภาพของตัวเองแบบเร่งด่วน เมื่อเห็นชื่อของคนที่ติดต่อมา

"ครับ"

[บู้อยู่ไหน]

"อยู่ที่ห้องครับ"

[อืม เดี๋ยวไปหานะ เอาอะไรหรือเปล่า จะได้ซื้อเข้าไป]

ผมเบิกตากว้างขึ้นกับสิ่งที่ได้รับรู้ เฮ้ย! พี่ลิงก์จะมาหาผมอ่ะ! เขาจะมาที่ห้องผม!

[บู้?]

"อ...เอ่อ ตอนนี้พี่อยู่ที่ไหนครับ"

ผมกำลังจะตอบไปว่า เอาอะไรก็ได้ แต่ก็นึกได้ว่า พี่ลิงก์เคยสั่งห้ามพูดแบบนี้เอาไว้ เลยยั้งปากทันก่อน ไม่อย่างนั้นก็ยังเดาสถานการณ์ต่อจากน์ไม่ออกครับ

[กำลังจะออกจากคณะ]

อ้อ วันนี้พี่ลิงก์มีเรียนเช้า ว่าแต่...ทำไมไม่กลับคอนโด จะมาหาผมเนี่ยนะ?

"งั้นพี่ช่วยซื้อข้าวมันไก่ตรงปากซอยเข้าหอมาให้หน่อยนะครับ"

อืม]

เสียงสัญญาณตัดไป ผมก็รีบกระเด้งตัวเองเข้าไปอาบน้ำทันที เพราะตังแต่เช้าก็ยังดองเค็มตัวเองอยู่ หลังจากใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที ผมก็ค้นหาชุดที่ดูดีแต่ไม่ดูประหลาดสำหรับคนที่อยู่หอ แต่อนิจจา...รสนิยมโหลยโท่ยของผมก็นำพาแค่เสื้อยืดเก่าๆ กับกางเกงขาสั้นเน่าๆ เท่านั้น

สงสัยต้องเก็บเงินไปช้อปปิ้งหน่อยแล้ว...

ผมคิดกับตัวเองพร้อมกับหาชุดใส่ต้อนรับแขกที่มาอย่างกะทันหัน เสียงโทรเข้าจากไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ผมต้องรีบกดรับ เพราะรู้ดีว่าใครกำลังติดต่อมา

[มารับหน่อยดิ]

"รอแป๊บครับ"

ผมตัดสินใจคว้าเสื้อกับกางเกงใกล้มือมาใส่โดยไม่ได้คิดอะไรอีก แล้วรีบวิ่งลงไปรับรุ่นพี่ในดวงใจที่กำลังยืนเท่ถือถุงข้าวมันไก่อยู่

"ผมช่วยถือครับ"

"อืม"

พี่ลิงก์ไม่ได้ส่งถุงข้าวมันไก่มาให้ผมถือ แต่เลือกส่งถุงขนมที่เพิ่งซื้อมาจากเซเว่นให้ผมถือแทน ก่อนที่เราสองคนจะเดินเข้าไปในหอพักด้วยกัน

"เพิ่งตื่นเหรอ"

"ตื่นนานแล้วครับ แต่เพิ่งอาบน้ำ"

ผมยิ้มแห้งให้กับพี่ลิงก์ที่พยักหน้ารับ ก่อนคำถามต่อมาของอีกฝ่ายจะดังขึ้น เมื่อผมเปิดประตูห้อง

"นี่ห้องหรือรังหนู"

ผมรู้สึกอับอาย ได้แต่ยิ้มแบบมึนๆ เดินไปวางของกินที่โต๊ะเขียนหนังสือ แล้วรีบจัดเสื้อผ้าที่รื้อมาเมื่อกี้เข้าตู้อย่างมักง่าย โดยที่มีสายตาของแขกมองตามการกระทำของผม

"มึงเป็นคนรักความสกปรกเหรอ"

มันน่าจะมีแต่คนที่รักความสะอาดนะครับ!

"คือ...ผมเพิ่งรื้อเสื้อมา เลยไม่ทันเก็บ"

พี่ลิงก์ถอนหายใจออกมา เสียงเข้มก็ดังขึ้น

"เอาออกมาเก็บใหม่ดีๆ กูไม่ชอบคบกับคนซกมก"

"อ่า...ครับ"

ผมหน้าจ๋อยรีบเอาเสื้อผ้าที่ยัดใส่ตู้ออกมาอีกครั้ง แล้วเริ่มจัดเก็บใหม่ให้เข้าที่ โดยที่มีแขกคอยกำกับทางสายตาตลอดเวลาจนเสร็จครับ

ผมลอบถอนหายใจออกมา ตอนที่พี่ลิงก์ละสายตาไปสนใจแกะข้าวมันไก่ที่เพิ่งซื้อมาแทน ผมรีบไปหาจานกับถ้วยที่มีติดห้องเอาไว้ออกมาใช้งาน

"คือ...ทำไมวันนี้พี่มาหาผมล่ะครับ"

ผมมองพี่ลิงก์ที่กำลังกินข้าวมันไก่อย่างสงสัย อีกฝ่ายก็มองมาเล็กน้อย แล้วกินอาหารเที่ยงของตัวเองต่อ

"กูมีนัดตอนเย็นแถวนี้ต่อ ขี้เกียจกลับคอนโด ไม่รู้จะไปไหนด้วย เลยมาหามึงแทน"

ผมพยักหน้ารับเข้าใจ หลังจากนั้นก็ใช้เวลาไปกับการกินข้าวมันไก่และเก็บล้างทุกอย่างให้เรียบร้อย

เมื่ออิ่มท้อง พี่ลิงก์ก็ถือวิสาสะขึ้นมานั่งเล่นบนเตียงของผม ถึงจะไม่มั่นใจในความสะอาดของที่นอนตัวเอง แต่ก็คงห้ามอีกฝ่ายไม่ทันแล้วครับ

"พี่อยากจะดูอะไรไหม เดี๋ยวผมเปิดโน้ตบุ๊ก"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูดูจากมือถือ"

"ครับ"

พี่ลิงก์นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ส่วนผมก็เดินไปเดินมาในห้องแคบๆ อย่างทำตัวไม่ถูก ก่อนจะตัดสินใจเปิดโน้ตบุ๊กนั่งเขียนโปรแกรมเล่นไปเรื่อย

พอมีสมาธิจดจ่ออยู่กับงาน ผมก็ลืมคนที่อยู่ในห้องทันที อาจเป็นเพราะพี่ลิงก์ไม่ไ้ด้ส่งเสียงดังอะไรด้วย ผมเลยรู้สึกเหมือนว่าอยู่คนเดียวตามลำพังอย่างเคย

กว่าที่ผมจะดึงตัวเองมาจากหน้าจอโน้ตบุ๊กได้ ก็พบว่าพี่ลิงก์นอนหลับอยู่บนเตียงของผมไปแล้ว

พี่เป็นเด็กน้อยหรือครับ ทำไมนอนกลางวันง่ายจัง

ผมอมยิ้มกับความคิดของตัวเอง แล้วปล่อยให้แขกนอนต่อจนถึงตอนเย็น ผมก็หันไปมองพี่ลิงก์อีกครั้ง ซึ่งคนตรงหน้าก็ยังนอนนิ่งเหมือนเดิม

เขามีนัดไม่ใช่หรือวะ...

ผมลุกจากเก้าอี้ของตัวเอง แล้วเดินไปปลุกพี่ลิงก์ แต่ยังไม่ทันเริ่มต้นทำอะไร ผมก็นึกได้ถึงปัญหาหนึ่ง

เอ่อ...จะปลุกยังไงดีวะ?

ส่งเสียงเรียก? เขย่าตัว? กระซิบข้างหู? หรือว่า...จะจูบปลุกเลยดี?!

ผมใช้ความคิดลามกอย่างฟุ้งซ่านพลางหันไปมองคนหลับอีกครั้งอย่างพิจารณาแบบเขินๆ

โอกาสแบบนี้...จะเสี่ยงดีไหม

ผมชอบพี่ลิงก์ก็จริง แต่ไม่เคยนึกมาก่อนว่า จะมีโอกาสได้ใกล้ชิดอีกฝ่ายขนาดนี้ มันใกล้มากจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจแผ่วที่สัมผัสตรงปลายจมูกของผม

หัวใจของผมเต้นกระหน่ำกับความบ้าบิ่นของตัวเอง ผมมองเปลือกตาที่ปิดสนิทอย่างดูลาดเลา ก่อนจะเลื่อนมาที่ริมฝีปากที่อยากแตะต้องดูสักครั้ง

ถ้าเกิดว่า...พี่ลิงก์โวยวายแล้วเกลียดผมขึ้นมา ก็คงต้องยอมรับในผลจากการกระทำของตัวเอง ผมก็ไม่ได้คิดว่า จะได้คบกับพี่ลิงก์เป็นแฟนหรอกครับ แค่ได้รู้จักขนาดนี้ มันก็คุ้มแล้ว สำหรับคนที่ครั้งหนึ่งได้แค่แอบมอง

ผมก็แค่รุ่นน้องที่ชอบเขาเท่านั้น...

ผมหลับตาแน่นอย่างตื่นเต้นพร้อมกับขยับริมฝีปากเพื่อมอบจุมพิตแรกในชีวิตให้เจ้าชายนิทรา สัมผัสที่ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ ทำให้ผมผวาจนถอยห่างแทบจะทันที ความร้อนที่แตะอยู่ตรงริมฝีปากของตัวเอง ทำให้ผมต้องลืมตาโพลง

"ทำอะไร"

พี่ลิงก์ตื่นแล้ว?!





TBC +++++++++

Marionett
a ยังคงไร้สาระกับหวานเบาๆ เช่นเคยจ้า อิอิ ขอบคุณที่ติดตามต่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-12-2019 13:20:15 โดย marionatte »

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 6 - 16/03/19
«ตอบ #31 เมื่อ16-03-2019 18:04:44 »

 :katai3: :katai3: :katai3: :katai3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-12-2019 14:53:49 โดย marionatte »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 6 - 16/03/19
«ตอบ #32 เมื่อ16-03-2019 18:46:18 »

 :pig4:

ออฟไลน์ deuxspades

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 19
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 6 - 16/03/19
«ตอบ #33 เมื่อ16-03-2019 18:59:49 »

ติดตามจ้า

ออฟไลน์ OrangeryLemon

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 6 - 16/03/19
«ตอบ #34 เมื่อ16-03-2019 19:16:30 »


อิอิ น่ารัก

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 6 - 16/03/19
«ตอบ #35 เมื่อ16-03-2019 20:08:27 »

 :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 6 - 16/03/19
«ตอบ #36 เมื่อ16-03-2019 20:21:13 »

โดนจับได้แล้ว โจรขโมยจูบ 555

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 6 - 16/03/19
«ตอบ #37 เมื่อ18-03-2019 19:26:06 »

Level 7:  เยือนถิ่นคุณชายหมี







ง่ะ...!!!

พี่ลิงก์จ้องผมเขม็ง ผมก็ตัวแข็งค้างพร้อมกับนึกด่าความใจง่ายของตัวเองไปต่างๆ นานา ถึงจะมาสำนึกได้ตอนนี้ ทุกอย่างก็สายไปแล้ว

"มึงจะลักหลับกู? "

"เอ่อ..."

ผมว่าพี่เข้าใจผิดนะ ไม่ใช่ 'จะ' แต่ทำไปแล้ว!

"ด้วยการขโมยจูบกู? "

"อ่า...."

โว้ย!!! เถียงไม่ออก! ขอรับผิดชอบ! ผมจะรับผิดชอบครับ! มาเป็นแฟนกับผมเถอะ!

ใบหน้าของผมร้อนระอุ สิ่งที่คิดในใจทำได้แต่พูดติดขัดเหมือนปลาขาดน้ำ พี่ลิงก์ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเอามือยันหน้าของผมจนแทบจะหงายหลังเลยครับ โชคดีที่ไม่ตกเตียง

"หึ! คิดว่ามึงจะได้จูบปากกูจริงๆ เหรอ"

ผมทำหน้าเหลอหลา ตอนนี้จับต้นชนปลายไม่ถูกแล้วครับ เหมือนกำลังโดนน้ำเย็นสาด หลังจากถูกจับแก้ผ้าล่อนจ้อน

งงเว้ย!

"กูเอามือกันทัน แบบที่กูทำไปเมื่อกี้ไง บู้จูบมืออ่ะ"

พี่ลิงก์ทำหน้าเซ็งพร้อมกับเอามือลูบบนหมอนของผมเหมือนกำลังเช็ดอะไรสักอย่าง ผมก็ได้แต่มองค้าง เพราะไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้

สรุปว่า...ไอ้นิ่มๆ อุ่นๆ เมื่อกี้คือฝ่ามือของพี่ลิงก์เหรอ?

ผมเกาหัวตัวเองแบบคนงงกับชีวิต ก่อนจะถูกคนที่ยังนั่งอยู่บนเตียงตอกย้ำอีกครั้ง

"ซื่อบื้อ"

พี่ลิงก์ลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินไปทางห้องน้ำ ผมก็ถอนหายใจออกมา ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ภารกิจชั่วร้ายไม่สำเร็จ

ผมเอามือแตะริมฝีปากของคัวเอง ความรู้สึกเพียงเสี้ยววินาทีนั้นยังคงอยู่ แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่ตำแหน่งที่ต้องการ แต่อย่างน้อยก็ได้จูบมือพี่ลิงก์แล้วอ่ะครับ

เขินอ่ะ....




@@@@@@@@@@





เรื่องราวน่าอายที่เกิดขึ้นในห้องของตัวเองผ่านไปสองวันแล้วครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ได้เล่าเรื่องลุ้นระทึกหัวใจที่เกี่ยวข้องกับพี่ลิงก์ให้เป็ดฟัง นอกจากจะละอายใจแล้ว ผมก็กลัวโดนต่อว่าซ้ำด้วยครับ

พี่ลิงก์ยังไม่ได้เอาตุ๊กตากลับไป หลังจากเกิดเรื่อง เขาก็มองผมด้วยสายตาสมเพช แล้วออกจากห้องไป ปล่อยให้ผมสำนึกผิดในความสิ้นคิดของตัวเองตามลำพัง

LINK

-พรุ่งนี้ว่างป่ะ

Blue++

ว่างครับ

LINK

มาหาที่คอนโดหน่อย

ฮะ?! พี่ลิงก์ชวนผมไปที่คอนโด!

ผมอ่านข้อความซ้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ แต่ดูเหมือนว่าผมจะไม่ได้ตาฝาดหรืออ่านผิดอะไร

LINK

บู้ มานะ จะรอ

อานุภาพของประโยคนี้แค่ตัวอักษร หัวใจของผมก็อ่อนระทวยแล้วครับ ถ้าได้ยินเสียงคงตายอนาถ เพื่อป้องกันชีวิตของตัวเอง ผมเลยรีบตอบรับ ก่อนที่อีกฝ่ายจะโทรมา

Blue++-

ได้ครับ ให้ไปกี่โ
มงครับ

LINK

เร็วหน่อยก็ดี

งั้นไปคืนนี้เลยแล้วกัน ไปนอนรอที่ใต้คอนโดนี่แหละ!

ผมหัวเราะกับความคิดเพ้อเจ้อของตัวเอง ก่อนจะมองโลเคชั่นที่พี่ลิงก์ส่งมาให้ มันคือที่อยู่ของคอนโดมิเนียมหรูติดรถไฟฟ้าที่ผมไม่เคยคิดฝันว่าจะได้ไปเหยียบที่นั่นเลยสักครั้ง

LINK

แล้วเจอกัน

Blue++

ครับ







@@@@@@@@@@









ผมตั้งใจเอาไว้ว่า จะมาหาพี่ลิงก์แต่เช้าครับ ในที่นี้คำว่า 'เช้า' ของผมคือไม่เกินเจ็ดโมง แต่พี่ลิงก์เป็นคนพิเศษก็เลยเพิ่มคำว่า 'ตรู่' เข้าไปอีก ด้วยเหตุนี้ผมเลยมาถึงด้านหน้าของคอนโดมิเนียมราคาแพงในเวลาหกโมงครึ่งครับ

ผมมองสถานที่ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย แล้วหันไปทางป้อมยามที่มีลุงคนหนึ่งกำลังมองผมอยู่เช่นเดียวกัน และเมื่อขาของผมก้าวเข้ามาในอาณาเขต ก็มีเสียงดังทักขึ้นมาทันที

"มาทำอะไรครับ"

ลุงยามเดินมาถาม ผมก็ส่งยิ้มมารยาทแล้วตอบไปอย่างมั่นใจ ตอนเช้าอากาศดี ก็ควรทำอารมณ์ให้สดชื่นนะครับ

"มาหารุ่นพี่ครับ คือเขาพักอยู่ที่นี่"

"ห้องไหนครับ"

ผมชะงักรอยยิ้ม ก่อนจะทบทวนความทรงจำแบบเร่งด่วน แต่ก็ไม่มีเรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่อีกฝ่ายถามเลยแม้แต่น้อย

พี่ลิงก์อยู่ห้องไหนวะ?

"เอ่อ...ผมไม่รู้"

ลุงยามใช้สายตาพิฆาตมองผมนิ่ง ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากใจ อีกฝ่ายเลยเสนอทางเลือกให้

"ถ้ายังไงขอแลกบัตรประจำตัวประชาชนเอาไว้ก่อนนะครับ"

"คือ..."

ผมไม่อยากให้อ่ะ ทำไมแค่จะมาหาพี่ลิงก์ถึงได้ยุ่งยากแบบนี้วะ เขาให้ผมมาหาเองนะ ไม่ได้เสนอหน้ามาเอง!

"เดี๋ยวนะครับ ผมขอโทรหาพี่ก่อน"

ผมส่งยิ้มแห้งให้ลุงยามพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา บางทีการที่ผมถูกเพ่งเล็งขนาดนี้ เพราะการแต่งตัวที่แสนจะราคาถูกไม่สมกับที่รู้จักคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็ได้

ผมลอบถอนหายใจออกมา ก่อนจะรอสัญญาณที่กำลังเดินทางไปหาปลายสาย แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อการติดต่อถูกตัดไปพร้อมกับความกดดันจากสายตาของลุงยามที่มองมาเป็นระยะ

เฮ้ยๆ ทำไมไม่รับวะ เป็นคนนัดมาเองนะ!

ผมได้แต่ต่อว่าอีกฝ่ายในใจ แต่ก็พยายามติดต่อซ้ำไปอีกหลายครั้ง จนในที่สุดพี่ลิงก์ก็รับสายของผมสักที

"พี่..."

[มีอะไร]

น้ำเสียงมาอย่างเข้มและเย็นชามากเลยครับ ไม่ต้องเห็นหน้าก็รู้ว่าเพิ่งตื่นแน่นอน ผมหน้าแหย แล้วค่อยๆ พูดกลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"เอ่อ...ผมมาถึงแล้วนะครับ"

พี่ลิงก์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจออกมา ผมเผลอกลั้นหายใจของตัวเองเพื่อเตรียมรับคำพูดที่จะโต้ตอบกลับมา

[อืม แล้วโทรมาทำไม ก็เข้ามาสิ]

พี่ตื่นหรือยังครับ ถ้าเข้าไปได้ ผมจะโทรหาเพื่อ? ใช้สมองคิดหน่อย!

"ลุงยามไม่ให้เข้าครับ พี่อยู่ห้องไหนเหรอ คือ...ผมไม่อยากแลกบัตรอ่ะ"

[3203 แลกบัตรแล้วเข้ามา หรือไม่มีบัตร? งั้นร้องเพลงชาติให้เขาฟัง ร้องได้หรือเปล่า หรือต้องให้กูส่งเพลงไปให้มึงฝึกร้อง?]

เพราะผมกวนเวลานอนของพี่ใช่ไหม พี่เลยกวนส้นตีนผมกลับมาแบบนี้

ผมขมวดคิ้วออกมา แล้วข่มอารมณ์กับคำพูดยียวนของอีกฝ่าย ผมอาจจะผิดที่มาเช้าไปสำหรับวัยรุ่นสมัยนี้ แต่ผมก็แค่อยากใช้เวลาอยู่กับคนที่ชอบนานๆ นี่ครับ

"พี่ลิงก์ครับ แบบว่า..."

[รำคาญบู้แล้วว่ะ]

ผมกะพริบตาทีหนึ่ง เมื่อสายถูกตัดไป หลังจากพยายามติดต่อไปอีกครั้ง พี่ลิงก์ก็ไม่รับสายของผมอีก ผมถอนหายใจออกมา และในขณะที่กำลังเซ็งกับเหตุการณ์ที่เผชิญอยู่ ลุงยามก็หันมาพูดกับผมพร้อมกับรอยยิ้มจางไม่ต่างจากผู้ชายสูงวัยที่อบอุ่นแสนใจดี

"เชิญเข้าไปเลยครับ"

อ้าว....

ผมทำหน้างงใส่ลุงยามที่อยู่ดีๆ ก็อัธยาศัยดีขึ้นมากะทันหัน ผมบอกขอบคุณอีกฝ่าย ก่อนจะเดินไปทางล็อบบี้ของคอนโดที่หรูหราจนไม่กล้าแตะต้องอะไร

ประตูอัตโนมัติที่เลื่อนออกมาพร้อมกับแอร์ที่เย็นฉ่ำ ผมมองไปโดยรอบราวกับคนหลงทาง ในขณะที่ผมกำลังแสดงท่าทางงุนงง พนักงานที่ทำงานตรงเคาน์เตอร์ก็เดินเข้ามาหา

"มาทำอะไรคะ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า"

"ผม..."

ผมส่งยิ้มให้พี่สาวคนสวยแทนการทักทาย ในขณะที่ผมกำลังจะขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย สายตาก็หันไปเจอพี่ลิงก์ที่เพิ่งเดินออกมาจากลิฟต์เสียก่อน

พี่ลิงก์หันมามองผม เขาเลิกคิ้วขึ้น แล้วกระดิกนิ้วเรียกผมไม่ต่างจากเรียกหมา แต่ถึงจะเรียกแบบไหน ผมก็เต็มใจเดินเข้าไปหาอยู่แล้วล่ะครับ ผมหันกลับมาส่งยิ้มให้พี่พนักงานอีกครั้ง

"เขามารับแล้วครับ"

พี่พนักงานมองตามสายตาของผม เธอพยักหน้ารับพร้อมกับรอยยิ้มบาง ก่อนจะเดินกลับไปทำงานของตัวเองต่อ ผมเดินไปหาพี่ลิงก์ แล้วอดจะชื่นชมอีกฝ่ายไม่ได้

ที่เขาว่ากันว่า หน้าตาดี หุ่นดี ใส่อะไรก็ดูดี มีให้เห็นอยู่ตรงหน้าของผมแล้วครับ

พี่ลิงก์ที่ผมยุ่งเล็กน้อยในชุดเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นไม่มีลายแบบบ้านๆ คู่กับรองเท้าแตะที่แสนจะธรรมดากลับดูดีจนน่าอิจฉา แต่ผมก็เชื่อว่า ความเรียบง่ายของเครื่องแต่งกายเหล่านี้ต้องหาซื้อได้เฉพาะในร้านดังตามห้างแน่นอนครับ

ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะได้ทักทายกับพี่ลิงก์ อีกฝ่ายก็บีบแก้มของผมจนต้องร้องออกมา

"โอ๊ย! ผมเจ็บ"

"หมั่นไส้บู้"

ผมขมวดคิ้ว แล้วเดินตามพี่ลิงก์เข้าไปในลิฟต์ เราสองคนไม่ได้คุยอะไรกัน ผมลูบแก้มของตัวเอง แล้วก็ลอบมองอีกคนผ่านกระจกตรงผนังลิฟต์ครับ

พี่ลิงก์เหล่มองผมเล็กน้อย เขามีใบหน้านิ่งราวกับคนไร้อารมณ์ ก่อนจะอ้าปากหาวออกมาด้วยสายตาที่งัวเงีย ผมอมยิ้มกับตัวเองในใจ ก็ตอนนี้พี่ลิงก์เหมือนแมวจอมหยิ่งที่กำลังง่วงนอนเลยครับ

ผมรีบถอนสายตาที่ลอบมอง เมื่อนัยน์ตาสีดำหันมาทางผมอีกครั้ง ถึงพี่ลิงก์จะรู้ตัวแล้ว แต่ผมก็ยังไม่กล้ามองเขาตรงๆ ครับ ความเงียบรายล้อมพวกเราเอาไว้ จนกระทั่งลิฟต์เดินทางมาถึงชั้นที่ต้องการ









@@@@@@@@@@









"เฮ้ย! "

เมื่อประตูห้องของพี่ลิงก์เปิดออก ผมก็เจอกับตุ๊กตาหมียักษ์ในชุดทักซิโด้สีดำยืนพิงชั้นวางรองเท้าราวกับหมีขี้เมาอยู่ครับ

"ทักทายมอร์แกนสิ เขามีหน้าที่เฝ้าประตู"

ฮะ?!

ผมเบิกตากว้าง แล้วหันไปมองพี่ลิงก์อย่างไม่อยากจะเชื่อ หล้งจากนั้นก็กลับมามองตุ๊กตาหมีสีเทาตัวใหญ่อย่างงุนงง

คือ...พี่เอาตุ๊กตาหมีมากันโจรหรือครับ?!

"เร็วๆ "

"อ่า...ดีครับ"

ผมได้แต่นึกงงตัวเองว่ากำลังทำบ้าอะไรอยู่ พี่ลิงก์พยักหน้ารับอย่างพอใจ แล้วเดินนำผมเข้าไปในห้อง

ผมกวาดมองโดยรอบ ก่อนจะต้องชะงักฝีเท้าของตัวเองทันที เมื่อเห็นภาพตรงหน้า

นี่มันอะไรวะเนี่ย!!!

ผมมองตุ๊กตาหมีที่วางอยู่ในตำแหน่งต่างๆ ของห้อง ซึ่งขนาดของแต่ละตัวก็ไซส์ใหญ่ทั้งนั้น ถ้ามองเผินๆ ก็คิดว่าเป็นห้องของตุ๊กตาหมีมากกว่าคนเสียอีก

หรือว่า....พี่ลิงก์จะชอบผู้หญิงอ้วนขนดก? ตุ๊กตาหมีพวกนี้ มันบ่งบอกถึงสเปคได้หรือเปล่า?

ผมได้แต่คิดอย่างหนักกับสิ่งที่เห็น พี่ลิงก์แนะนำตุ๊กตาหมีแต่ละตัวในห้องให้ผมรู้จัก

"นั่นโจแอน ที่นั่งตรงนู้นคืออลิซ ที่อยู่ตรงมุมนั้นคือวิลสัน ตรงโน้นมากาเร็ต ที่อยู่บนโต๊ะก็ฮาร์วี่ แล้วนั่นก็เฮเลน มึงรู้จักแล้ว"

เอาจริงดิ...

ผมมองไปตามตุ๊กตาหมีแต่ละตัวที่มีสีแตกต่างกันไป แล้วหยุดสายตาตรงสีหน้าของพี่ลิงก์ที่หันกลับมามองผมอีกครั้ง

"มึงจำได้หรือเปล่า"

"อ่า...ครับ"

"ไหนลองดูดิ"

พี่ลิงก์มองหน้าของผมอย่างจับผิด ผมกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเริ่มทวนชื่อของตุ๊กตาแต่ละตัวที่เขาเพิ่งบอกไปเมื่อครู่นี้

"เอ่อ..เฮเลน โจแอน วิลสัน อลิซ แล้วก็...ฮาร์วี่กับมากา..."

"มากา...? "

ผมใช้ความเร็วทวนความจำเต็มสปีด แล้วตอบออกไป เมื่อเห็นสีหน้าที่มึดมนลงทุกทีของพี่ลิงก์

"มาการี่"

"มากาเร็ตเว้ย บู้อย่ามั่วดิ"

ผมยิ้มแห้งให้พี่ลิงก์ที่ทำหน้าดุใส่ เขาให้ผมนั่งลงที่โซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มที่ตอนนี้มีโจแอนนั่งอยู่อีกด้านหนึ่ง ก่อนจะเดินไปหาน้ำดื่มมาให้พร้อมกับถามต่อไม่ต่างจากเจ้าบ้านที่ดี

"แล้วกินอะไรมาหรือยัง"

"ยังครับ"

ผมตื่นมาตั้งแต่เช้ามืด เสียเวลาเลือกเสื้อผ้าอยู่นาน แล้วไหนจะสำรวจตัวเองอีกหลายรอบ กว่าจะมั่นใจออกมาจากห้องของตัวเอง เรื่องปากท้องไม่ได้อยู่ในความคิดเลยครับ

"งั้นอยากกินอะไร เดี๋ยวทำให้"

"พี่ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ"

ผมนึกแปลกใจสุดขีด จากข้อมูลของแฟนคลับไม่เคยมีใครพูดถึงเรื่องการทำอาหารกับพี่ลิงก์มาก่อน โดยทั่วไปทุกคนจะรู้แค่ว่า งานอดิเรกของพี่ลิงก์คือการสะสมตุ๊กตาหมีครับ

"ก็พอทำได้ แล้วตกลงอยากกินอะไร"

ผมรู้สึกเกรงใจพี่ลิงก์มากเลยครับ แต่ไม่กล้าปฏิเสธ เพราะอีกฝ่ายกำลังจ้องหน้ากดดันอยู่ ผมเลยหาเมนูง่ายๆ ที่ไม่ทำให้เขาลำบากและสกิลการทำอาหารระดับ 'พอทำได้' ออกมาอร่อย

"ขอแค่ข้าวไข่ดาวก็พอครับ"

ผมว่า พี่ลิงก์น่าจะทำเมนูไข่ได้แบบผมเนี่ยแหละ เอาแบบปลอดภัยและไม่เดือดร้อนคนทำด้วย หรือถ้ามันยากไป ผมไปทอดเองก็ยังได้ อันที่จริง...แค่พี่ลิงก์ต้มมาม่าให้ผมสักถ้วยก็ประทับใจมากแแล้วครับ

"สิ้นคิดกว่ากะเพราหมูสับไข่ดาวอีก"

พี่ลิงก์ว่า แล้วเดินเข้าไปในห้องครัว ผมก็ได้แต่นั่งงงอยู่บนโซฟา เมื่อไม่มีอะไรทำอยู่คนเดียว ผมเลยหันซ้ายหันขวา แล้วหยุดสายตาตรงตุ๊กตาหมีสีเหลืองอ่อนในชุดกระโปรงผ้าลื่นสีครีมอย่างพิจารณา

อืม...ทำไมพี่ลิงก์ชอบตุ๊กตาหมีวะ?

ผมคว้าโจแอนมาอยู่ตรงหน้า ตัวหนักเหมือนกันนะครับ แต่ก็นุ่มมาก พอลองกอดดูก็เต็มอ้อมแขนของผมเลย

ผมมองหน้าหมีที่ส่งตาแป๋วสีดำสนิทมาให้ นัยน์ตาคู่นั้นกำลังสะท้อนสีหน้าของผมอยู่ ราวกับผมตกอยู่ในภวังค์ความคิดไปวูบหนึ่ง เสียงของพี่ลิงก์ก็ดังขึ้น

"บู้ กินข้าว"

ผมหันไปมองพี่ลิงก์ที่กำลังวางจานอาหารลงบนโต๊ะกินข้าวที่มีเฮเลนนั่งอยู่ด้วย หลังจากวางโจแอนเอาไว้ที่เดิม ผมก็เดินตรงไปหาเจ้าของห้องครับ

กลิ่นหอมของอาหารเช้าไม่ได้ดึงดูดความสนใจของผมเท่ากับหน้าตาของมันหรอกนะครับ ผมตาโตขึ้น เมื่อเห็นว่าจานตรงหน้าคือข้าวห่อไข่ที่แสนจะน่ากิน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีข้อความที่ชวนให้หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที

'LOVE'

ล....เลิฟ!!!!

พี่ลิงก์บอกรักผม?!!!

ใบหน้าของผมร้อนผ่าว ถึงจะอายและหัวใจเต้นแรง แต่ก็ยังอยากมองหน้าของรุ่นพี่ที่แอบชอบ อยากจะมองให้แน่ใจว่าเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้คือเรื่องจริง

"เป็นอะไร อยากเข้าห้องน้ำเหรอ"

อ่า...พี่ลิงก์ครับ มันไม่ใช่ประโยคแรกที่ควรพูดหลังจากบอกรักหรอกนะครับ

"คือ...พี่..."

ผมอมยิ้มแต่ไม่กล้าพูดอะไรออกไป ทำได้แค่ส่งสายตาไปทางข้าวห่อไข่ที่มีข้อความปรากฏชัดเจน พี่ลิงก์เลิกคิ้ว แล้วมองตาม

"อันนั้นข้าวของกู ส่วนของมึงก็ไข่ดาวไง"

อ้าว...

ผมกะพริบตาทีหนึ่ง แล้วมองตามพี่ลิงก์ที่เดินเข้าห้องครัวไปอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเดินออกมาพร้อมกับข้าวที่โปะหน้าด้วยไข่ดาวสองฟองครับ

นั่นสินะ... ผมก็ละเมออะไรไปล่ะเนี่ย!

ผมลอบถอนหายใจออกมา แล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ว่างอยู่พร้อมกับมองข้าวไข่ดาวของตัวเองอย่างสิ้นหวัง ความรู้สึกตื่นเต้นเมื่อครู่นี้สลายไปโดยสิ้นเชิง

ตอนนี้บนโต๊ะกินข้าวขนาดกลางมีมนุษย์สองคนกับตุ๊กตาหมีหนึ่งตัวครับ ผมหันไปมองเฮเลนเล็กน้อย แล้วเลื่อนสายตาไปทางพี่ลิงก์ที่นั่งลงข้างตุ๊กตาหมีของเขา ซึ่งอยู่ตำแหน่งตรงกันข้ามกับผมพอดีครับ

ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะลงมือจัดการอาหารเช้าของตัวเอง จานอาหารของผมก็ถูกสลับ ผมมองข้าวห่อไข่ที่มาอยู่ตรงหน้าแทนข้าวไข่ดาวอย่างแปลกใจ แล้วเงยหน้ามองพี่ลิงก์ที่ยังมีสีหน้าเป็นปกติอย่างสงสัย

"ยกให้ก็ได้ สงสารบู้ อยากกินจนมองตาละห้อย"

" อ่า...ขอบคุณครับ"

พี่ลิงก์พยักหน้ารับ แล้วสนใจข้าวไข่ดาวของตัวเองต่อ ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจละเลงซอสที่เขียนข้อความชวนให้ใจเต้นแรงไปทั่วเนื้อไข่สีเหลืองสวยอย่างครุ่นคิด

ทำข้าวห่อไข่กินเอง แล้วจะเขียนคำว่าเลิฟทำไมล่ะวะ.....





TBC++++++

Marionetta
มาแล้วค่ะ มีความฮาและสงสารบู้อย่างเต็มเปี่ยม 5555 พี่ลิงก์ขี้แกล้งนะ

ปล. บู้ได้จูบมือของพี่ลิงก์จริงๆ หรือเปล่านะ อิอิ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-12-2019 13:17:53 โดย marionatte »

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 6 - 16/03/19
«ตอบ #38 เมื่อ18-03-2019 19:27:06 »

 :n1: :n1: :n1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-12-2019 14:54:49 โดย marionatte »

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 7 - 18/03/19
«ตอบ #39 เมื่อ18-03-2019 20:07:47 »

 :mew1: :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 7 - 18/03/19
« ตอบ #39 เมื่อ: 18-03-2019 20:07:47 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 7 - 18/03/19
«ตอบ #40 เมื่อ18-03-2019 20:14:10 »

สงสารคนโดนปั่นหัว

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 7 - 18/03/19
«ตอบ #41 เมื่อ18-03-2019 21:09:30 »

สงสารบู้จริงๆ  :o8:

ออฟไลน์ janamanza

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 7 - 18/03/19
«ตอบ #42 เมื่อ18-03-2019 22:37:56 »

โอ้ยยย กวนจริงๆพี่ลิงค์ แต่น่ารักๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 7 - 18/03/19
«ตอบ #43 เมื่อ18-03-2019 22:55:16 »

 :L2: :L1: :pig4:

สงสารบู้ โดนทดสอบตลอดเวลา

ออฟไลน์ kaokorn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 903
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-2
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 7 - 18/03/19
«ตอบ #44 เมื่อ21-03-2019 15:00:55 »

บู้จะทนพี่ลิ้งค์ได้ไหม เหมือนอยู่ในความงง เขาวงกตตลอดเวลา 555+
 :really2:

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2033
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-1
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 7 - 18/03/19
«ตอบ #45 เมื่อ21-03-2019 18:11:46 »

 :mew5:
 :L1:
 :pig4:

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 7 - 18/03/19
«ตอบ #46 เมื่อ22-03-2019 10:42:15 »

Level 8: ก้าวเข้ามาอีกนิด









นี่มันไม่ใช่ระดับแค่พอทำได้แล้ว!

ผมไม่ได้อวยพี่ลิงก์เพราะความพิศสวาทส่วนตัวหรอกนะครับ แต่เขาทำอาหารอร่อยจริงๆ ผมกินข้าวห่อไข่จนเกลี้ยงจานในเวลารวดเร็ว

"พี่ทำอาหารอร่อย"

ลิงก์ก็แค่เลิกคิ้วขึ้น แล้วยิ้มบางออกมา ตอนนี้ข้าวไข่ดาวของเขาก็หมดแล้วเหมือนกันครับ

"เหรอ พ่อกูทำอร่อยกว่านี้อีก"มพยักหน้ารับ แล้วอาสาเอาจานทั้งหมดไปเก็บล้างให้เรียบร้อย ภายในห้องครัวของพี่ลิงก์มีอุปกรณ์ครบครันเลยครับ ดูเหมือนว่าเขาจะใช้งานทุกอย่างด้วย

ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ

ถ้าผมไม่ได้มาที่นี่ แล้วมีคนบอกว่าพี่ลิงก์ทำอาหารกินเอง ผมก็คงไม่เชื่อ เพราะมาดคุณชายที่หยิบจับอะไรไม่เป็นเสียขนาดนั้นนี่ครับ

หลังจากเดินออกจากห้องครัว ผมก็ไม่เห็นพี่ลิงก์แล้ว สงสัยเขาคงอยู่ในห้องนอน ผมไม่กล้าเดินเพ่นพ่านเลยกลับมานั่งที่โซฟาในห้องรับแขก ก่อนจะกวาดสายตาไปเจอกรอบรูปหนึ่งที่วางอยู่ตรงชั้นที่มีอลิซเฝ้าอยู่

ผมลุกขึ้นไปมองใกล้ๆ ความสูงของชั้นทำให้ผมต้องย่อตัวลง ผมหันไปมองอลิซ ตุ๊กตาหมีสีขาวในชุดกระโปรงลูกไม้ที่ตอนนี้อยู่ในระยะสายตาเดียวกันเล็กน้อย แล้วกลับมาพิจารณารูปภาพตรงหน้าอีกครั้ง

รูปถ่ายในกรอบรูปไม้เป็นภาพของผู้ชายสามคนที่กำลังยืนยิ้มครับ คนที่อยู่ตรงกลางคือพี่ลิงก์สมัยที่ยังหัวเกรียน ส่วนผู้ชายอีกสองคนที่ยืนขนาบข้างก็น่าจะเป็นพ่อกับป๊าของเขานั่นแหละครับ ในภาพนี้นอกจากความหน้าตาดีจนน่าอิจฉาของทุกคนแล้ว พวกเขาก็ยังมีจุดเชื่อมโยงความเป็นเดอะแก๊งด้วยที่คาดผมหูมิกกี้เมาส์

คนหล่อมาทำตัวหน่อมแน้มแล้วน่ารักจังเลยตรับ

ผมอมยิ้มออกมา เท่าที่เคยหาประวัติของพี่ลิงก์ดูหลังจากที่เผลอพูดอะไรไม่เข้าหูอีกฝ่ายที่ร้านอาหารในวันนั้น ผมก็รู้เพิ่มมาว่า นอกจากเขาจะเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของนักธุรกิจที่ร่ำรวยแล้ว ป๊าของพี่ลิงก์ก็คบกับผู้ชายครับ ซึ่งก็คงเป็นพ่อที่เขามักบอกเสมอว่า ทำอาหารเก่ง

รูปนั้นถ่ายตอนไปเที่ยวฮ่องกง"

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้ผมเผลอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเบิกตากว้างกว่าเดิมอีกนิด เมื่อตำแหน่งที่อลิซควรอยู่กลายเป็นพี่ลิงก์แทน เพราะผมมัวแต่เหม่อมากไปเลยไม่รู้ตัวว่า เจ้าของห้องมาอยู่ใกล้มากขนาดนี้

"อ่า...ครับ"

พี่ลิงก์ย่อตัวลงมาให้อยู่ระดับเดียวกับผม แขนข้างหนึ่งของเขากอดคออลิซเอาไว้ราวกับเป็นที่พักแขน นัยน์ตาสีดำเลื่อนมามองผมเล็กน้อยแล้วกลับไปสนใจภาพถ่ายของตัวเองต่อ

"กูสอบเข้ามหา'ลัยได้ ป๊ากับพ่อเลยพาไปเที่ยว คนที่ยืนทางขวาคือป๊ากู ส่วนทางซ้ายก็พ่อกู"

ผมพยักหน้ารับพร้อมกับมองไปยังภาพที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง หลังจากนั้นก็ละความสนใจมามองคนที่นั่งย่อตัวอยู่ข้างกันแทน เมื่อได้ยินเสียงของเขา

"ไม่ตกใจเหรอ"

"ตกใจอะไรครับ"

ถ้าหมายถึงตอนที่พี่โผล่มาแบบเงียบๆ ล่ะก็ ผมตกใจเสร็จไปแล้วครับ...

"ก็ที่กูมีพ่อสองคน"

"ก็ไม่แปลกอะไรนี่ครับ"

ผมตอบไปตามตรง พี่ลิงก์ก็เลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"พ่อกับป๊ากูเป็นเกย์"

ผมลอบถอนหายใจออกมา เพราะไม่แน่ใจว่า พี่ลิงก์รู้สึกยังไงกับเรื่องนี้ แต่ในความคิดของผม การจะรักใครสักคนก็ไม่เห็นต้องแคร์ว่าเป็นเพศอะไร

แค่เป็นคนที่ดีต่อใจก็พอแล้วไม่ใช่หรือครับ

"ผมยังชอบพี่ที่เป็นผู้ชายเลย แล้วการที่พ่อกับป๊าของพี่เป็นเกย์ก็ไม่เห็นแปลก"

พี่ลิงก์มองผมครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้ารับ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ยิ้มออกมา แต่แววตาที่สดใสขึ้นก็ทำให้ผมโล่งอกที่ไม่ได้พูดอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจอีก

"เดี๋ยวพาไปเจอเอาป่ะ"

"ไม่เอาครับ"

"ทำไมอ่ะ บู้ไม่อยากเจอเหรอ"

ผมปั้นสีหน้ายาก ก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากเจอหรอกนะครับ แต่ไม่พร้อมที่จะเจอมากกว่า แล้วทำไมผมต้องไปเจอบุพการีที่หน้าตาดีของพี่ลิงก์ด้วย ถ้าหากพวกเขารู้ว่า ลูกชายรู้จักกับยาจกอย่างผม จะโดนกีดกันหรือเปล่าก็ไม่รู้

ผมเดาใจคนในสังคมไฮโซไม่ถูกหรอก บางทีพวกเขาอาจจะอยากให้ลูกชายคบค้าสมาคมกับคนที่มีฐานะในระดับเดียวกัน

อย่างพี่พลก็เป็นถึงลูกชายของทหารยศสูงที่มีบทบาทในกระทรวงกลาโหม ส่วนพี่ทีก็เป็นถึงทายาทเจ้าของโรงแรมห้าดาวสุดหรูที่ตอนนี้กำลังขยายกิจการไปยังต่างประเทศด้วย

เอาเป็นว่า...นอกจากพวกเขาอาจจะเลือกคบคนที่หน้าตาแล้ว อาจจะเพราะฐานะที่อยู่ในแวดวงเดียวกันก็เป็นได้

"มึงคงไม่รู้ ป๊ากูเป็นมาเฟีย ส่วนพ่อกูก็เป็นนักฆ่า เขารักกันตอนที่พ่อกำลังจะไปลอบฆ่าป๊า โรแมนติกไหมล่ะ"

ฮะ?!

ผมได้แต่ฟังเรื่องราวด้วยความตกตะลึง พี่ลิงก์ทำหน้าขรึม แล้วเล่าต่ออย่างใจเย็น

"ถ้ามีใครที่พวกเขาไม่ไว้ใจมาป้วนเปี้ยนในชีวิตกู พวกเขาก็จะจัดการ แล้วมันก็เป็นสาเหคุที่ทำให้กูไม่ชอบสุงสิงกับใครมาก"

ผมได้แต่กะพริบตาปริบๆ ด้วยความตกใจ ตอนนี้อึ้งจนพูดอะไรไม่ออกแล้วครับ

"กูไม่แน่ใจว่า พวกเขารู้เรื่องมึงหรือยังนะบู้ ไม่แน่...พวกเขาอาจจะส่งใครสักคนจับตามองมึงอยู่"

เฮ้ย!!!

"ได้ยินว่าคนล่าสุดนี่ก็เอาไปทิ้งไว้ในโกดังร้างมั้งหรือว่าปล่อยในป่าวะ จำไม่ได้แล้ว แต่ที่แน่ๆ จบไม่สวย"

เหี้ย! น่ากลัวได้อีก!

"พี่หลอกผมหรือเปล่าเนี่ย"

ผมไม่เชื่อนะครับ เรื่องพรรค์นี้ แต่ทำไมใจสั่นวะ!

"มันก็ไม่น่าเชื่อจริงๆ นั่นแหละ กูก็แค่เล่าตามที่ได้ยินมา พวกเขาไม่ได้บอกเรื่องพวกนี้ให้กูฟังนักหรอก หรือว่ามึงอยากพิสูจน์? "

เรื่องบางเรื่องก็ไม่ต้องหาคำตอบก็ได้ครับ...

ถึงจะไม่เห็นสีหน้าของตัวเอง แต่ผมก็มั่นใจว่า ตัวเองต้องหน้าซีดไปแล้วแน่ๆ พี่ลิงก์ถอนหายใจออกมา นัยน์ตาของเขาอ่อนแสงลง แล้วผมก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อเขาดึงผมเข้าไปกอดเอาไว้พร้อมกับลูบหัวของผมเบาๆ

"ไม่ต้องกลัวนะบู้ จนกว่ากูจะแน่ใจเรื่องป็ากับพ่อ กูจะตามไปรับส่งมึงก่อนก็แล้วกัน"

ผมรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นโครมคราม ทว่ามันไม่ใด้มาจากความกลัว แต่เป็นเพราะความเขินล้วนๆ ครับ ถึงแม้ว่าใบหน้าของผมตอนนี้จะบี้กับหัวของอลิซอยู่ก็ตาม

เจ็บ...แต่ก็ดีต่อใจอ่ะครับ





@@@@@@@@@@





ผมไม่แน่ใจว่าพี่ลิงก์คลายกอดไปตอนไหน แล้วสิ่งที่ไม่แน่ใจยิ่งกว่า นั่นก็คือเรื่องที่เขาเพิ่งบอกกับผมไป

เรื่องป็ากับพ่อของเขาน่าตกใจมาก แต่เรื่องที่พี่ลิงก์จะมารับส่งผมนี่คืออะไร?!!!

เขากำลังปกป้องผม?

ผมจะได้นั่งโฟล์คบีเทิลบ่อยขึ้น?

นั่นก็หมายความว่า...เราสองคนจะได้ใช้เวลาและเจอกันมากกว่าเดิม!

ผมได้แต่ครุ่นคิดกับตัวเองอย่างฟุ้งซ่าน ผมไม่อยากเชื่อเรื่องที่พี่ลิงก์บอก แต่ทุกอย่างย่อมมีสองด้าน ไม่แน่ว่าในสังคมปัจจุบันอาจจะมีโลกอีกด้านหนึ่งที่คนทั่วไปไม่รู้ก็ได้ ที่มาของเงินมากมายก็อาจจะมาจากบางแหล่งที่คนอย่างผมคาดไม่ถึง

หวังว่า...ผมจะไม่ถูกฆ่าตายหรือเป็นอะไรไปก่อนวัยอันควรนะครับ

ผมยืนมองวิวมุมสูงผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ตอนนี้เวลาราวแปดโมงเช้าครับ แล้วผมก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่

ผมลอบถอนหายใจออกมา ก่อนจะมองไปทางโซฟาที่ตอนนี้พี่ลิงก์กำลังนอนหนุนตักโจแอนพร้อมกับอ่านหนังสือการ์ตูน โดยที่มีเสียงเพลงที่บรรเลงจากเปียโนฟังสบายคลายความเงียบ

คือ...พี่ลืมผมไปแล้วหรือเปล่าครับ?

ผมเดินมาแอบมองพี่ลิงก์ที่ใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นธรรมดาดูแปลกตา แล้วอยากจะถ่ายรูปเก็บเอาไว้ แต่ก็เริ่มระแวงจนไม่กล้าทำอะไรอย่างที่ใจคิดครับ

ผมไม่รู้ว่า ภายในห้องนี้จะมีกล้องวงจรปิดแอบมองผมอยู่หรือเปล่า

"มีอะไร"

พี่ลิงก์ลดหนังสือการ์ตูนที่ถืออยู่ลง แล้วมองผมที่กำลังยืนระแวดระวังไปรอบตัวด้วยสายตาสงสัย

"คือ...พี่ให้ผมมาทำอะไรเหรอ"

การที่เรียกให้มาหาแบบนี้ ผมก็พอจะเดาทางออกครับ มันก็คงหนีไม่พ้นมาช่วยทำงานสักอย่าง อาจจะมาทำความสะอาด ทำอาหาร ซักผ้า จัดห้องอะไรเทือกนั้น

ผมเตรียมตัวมาเป็นคนรับใช้พี่ลิงก์เต็มที่แล้วครับ!

"อันที่จริงก็มี แต่เกรงใจมึง"

พี่เกรงใจช้าไปหลายชั่วโมงเลยนะครับ

ผมยิ้มแห้งให้พี่ลิงก์ที่ขยับตัวมานั่ง เขามองผมครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา

"รออยู่นี่ก่อน"

พี่ลิงก์เดินไปทางห้องหนึ่งที่ผมเดาว่า น่าจะเป็นห้องนอน หลังจากนั้นเขาก็เดินออกมาวางตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเข้มสองตัวลงบนโซฟา ก่อนจะเดินไปอีกห้องหนึ่ง แล้วเดินกลับมาพร้อมกับตุ๊กตาหมีสีครีมที่ใส่ชุดกิโมโน

"สองตัวนี่ชื่อ ลอร่ากับลูอิส ส่วนตัวนี้ชื่อยูกิโนะ"

ผมเลิกคิ้วมองตุ๊กตาหมีใส่ชุดกิโมโนอย่างแปลกใจจนเผลอหลุดปากถามกลับด้วยความสงสัย

"ทำไมตัวนี้ชื่อเป็นภาษาญี่ปุ่นล่ะครับ"

"ก็มันใส่ยูคาตะไง"

ยูคาตะ...ผมเองก็แยกกิโมโนกับยูคาตะไม่ค่อยออกเหมือนกันครับ แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ

"แล้วถ้าใส่ชุดไทย? "

"ชื่อยุพิน"

"ฮะ?! "

เอาจริงดิ!

ผมทำสีหน้าตกใจ แล้วหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ พี่ลิงก์ที่ตอบหน้าตาย ก็แค่เลิกคิ้วขึ้น ก่อนน้ำเสียงทุ้มที่แฝงแววหาเรื่องจะดังขึ้น

"นี่มึงคิดว่ากูปัญญาอ่อนเหรอ"

พี่ลิงก์จับมือของยูกิโนะมาตบหัวของผมหลายทีเป็นการเอาคืน มันไม่ได้เจ็บนะครับ แต่ผมก็ต้องร้องออกมา ทั้งที่ยังขำอยู่

"โอ๊ยๆ ฮ่าๆ พี่ผมยอมแล้ว"

พี่ลิงก์ชักสีหน้าใส่ผมพร้อมกับเอามือนุ่มๆ ของยูกิโนะมาตีปากของผมทีหนึ่งที่ยังมัวแต่หัวเราะอยู่

"ยูกิโนะก็คือยูกิโนะ จะใส่ชุดอะไรก็คือยูกิโนะ"

ผมพยักหน้ารับทั้งที่พยายามกลั้นยิ้มอย่างเต็มที่ แต่ถึงอย่างนั้นคำถามที่ยังสงสัยก็ยังไม่หายไป

"ตกลงเพราะใส่ชุดญี่ปุ่น ถึงชื่อญี่ปุ่นจริงหรือครับ"

"ก็ซื้อมาจากญี่ปุ่นไง"

ผมเลื่อนสายตาไปมองตุ๊กตาโดยรอบ ไม่ใช่ว่าที่ชื่อฝรั่งทั้งหมดซื้อมาจากต่างประเทศอะไรแบบนั้นหรอกนะครับ!

"สงสัยอะไรอีก"

พี่ลิงก์วางยูกิโนะให้นั่งข้างโจแอน แล้วเมื่อผมส่ายหน้า เขาก็เริ่มอธิบายถึงสิ่งที่ต้องการ

"เดี๋ยวกูเอาชุดมาให้ใหม่ บู้ก็เปลี่ยนให้ทุกตัวเลยนะ"

"เปลี่ยนชุด? "

"ใช่ งงตรงไหนอีก"

ก็งงตรงที่ว่า ทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยนั่นแหละครับ

ดูเหมือนว่าครั้งนี้พี่ลิงก์จะอ่านใจของผมได้ เขาถอนหายใจออกมา แล้วมองผมอย่างจริงจัง

"มึงยังเปลี่ยนชุดทุกวัน คนอื่นเขาก็ต้องเปลี่ยนชุดบ้างดิ"

ผมว่าพี่กำลังสับสนระหว่างคนกับตุ๊กตาอยู่นะ...

ผมได้แต่ยืนนิ่งไม่เถียงอะไร ผมรู้ว่าจินตนาการของพี่ลิงก์ก้าวล้ำเกินกว่าที่ผมจะต้านทานเอาไว้ได้ อะไรที่ทำให้เขามีความสุข ผมก็จะทำครับ

"เดี๋ยวไปหยิบชุดมาให้"

พี่ลิงก์เดินไปอีกห้องหนึ่ง ก่อนจะหอบชุดที่อยู่บนไม้แขวนเสื้อมาเต็มแขน แล้ววางไว้ตรงหน้าของผม

"ไล่เปลี่ยนให้ครบนะบู้ ทำได้ใช่ไหม"

"แล้วตัวไหนใส่ชุดอะไรล่ะครับ"

"บู้ ปีสองแล้วนะ รู้จักคิดเองได้แล้วไม่ใช่เหรอ"

พี่ลิงก์ย้อนถามผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผมก็พยักหน้ารับอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

ผมคิดได้ แต่กลัวไม่ถูกใจพี่ยังไงครับ...




@@@@@@@@@@





ตอนนี้พี่ลิงก์กำลังเปิดหาหนังดูอย่างจริงจัง ในขณะที่ผมกำลังวุ่นวายอยู่กับตุ๊กตาและชุดของพวกมัน อันที่จริงผมก็พอจะแยกได้อยู่ว่า ชุดไหนเป็นของใคร ก็เดาจากสไตล์ชุดเดิม รวมไปถึงขนาดครับ

ผมเริ่มจากตุ๊กตาตัวเล็กที่สุดในกลุ่มนี้ก็คือลอร่ากับลูอิส พอผมถอดชุดเดิมของพวกมันออก ก็เผลอคิดไปว่า ตุ๊กตาสองตัวนี่้คงเป็นฝาแฝดกันแน่ๆ

"ลอร่ากับลุอิสเป็นฝาแฝดกันหรือเปล่าครับ"

พี่ลิงก์หันมามองผมเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปสนใจหนังเรื่องหนึ่งที่เพิ่งเลือกได้เมื่อครู่นี้

"ใช่"

เออว่ะ...ผมก็เริ่มบ้าไปแล้ว!

ผมขำตัวเองในใจ แล้วลองแกล้งเปลี่ยนชุดสลับกัน ก็อยากทดสอบว่าพี่ลิงก์จะจำได้หรือเปล่าว่าตัวไหนคือลอร่าตัวไหนคือลูอิส

ผมยกยิ้มกับตัวเอง แล้วหันไปมองยูกิโนะที่นั่งมองผมตาแป๋ว ผมเริ่มแกะชุดยูคาตะของเจ้าหมีสีครีมออกมา

พอมานั่งพิจารณาแต่ละชุด ผมคิดว่ามันต้องสั่งตัดมาแน่นอนเลยครับ แล้วพอผมสังเกตอย่างละเอียด ตรงคอเสื้อหรือชุดจะมีชื่อของตุ๊กตาติดอยู่

สุดยอดเลยว่ะ...

ผมลอบมองพี่ลิงก์ที่ทุ่มทุนเกี่ยวกับตุ๊กตาหมีขนาดนี้ ผมใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการไล่เปลี่ยนชุดตุ๊กตาแต่ละตัวภายในห้อง แล้วหยุดตรงโจแอนที่พี่ลิงก์กำลังนอนหนุนตักดูหนังอยู่ครับ

"พี่ครับ ผมจะเปลี่ยนชุดให้โจแอน"

พี่ลิงก์เลื่อนสายตามามองผม ก่อนจะมองไปที่หน้าจอโทรทัศน์ที่กำลังส่งเสียงระเบิดตูมตามต่อไป

"เอาโจแอนไป แล้วใครจะมาให้กูนอนตัก"

แล้วทำไมต้องนอนตักล่ะ?

ผมอยากจะย้อนถามกลับไปแบบนั้น แต่ผมก็เลือกตอบในสิ่งที่คิดว่าเข้าท่ากว่าครับ

"เอายูกิโนะไปแทนก่อนไหมครับ ผมเปลี่ยนชุดแล้ว"

พี่ลิงก์เลื่อนสายตามามองผม ก่อนจะหันไปทางยูกิโนะที่เปลี่ยนเป็นชุดยูคาตะสีเหลืองสดใส แล้วหันไปสนใจหนังต่อ

"ตัวเล็กไป"

"หรือพี่จะเอามอร์แกนล่ะครับ"

ถ้าจะมีตุ๊กตาหมีตัวไหนที่ใหญ่พอๆ กับโจแอนก็มอร์แกนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูนี่แหละครับ

"มอร์แกนเฝ้าประตูอยู่ อย่าไปกวนเขาสิ"

ผมว่าพี่กำลังกวนตีนผมอยู่นะครับ

ผมลอบถอนหายใจออกมา ถ้าพี่ลิงก์ยังดึงดันจะนอนหนุนตักโจแอนต่อ ผมก็ห้ามไม่ได้ ก็ผมไม่ใช่เจ้าของห้องนี้นี่ครับ แล้วแต่เขาเลย

ผมไม่ได้ถามอะไรต่อ แล้วรวบรวมชุดที่ถอดทั้งหมดใส่ตะกร้าที่พี่ลิงก์เตรียมเอาไว้ให้ ในขณะที่ผมกำลังเก็บของทุกอย่าง เสียงของพี่ลิงก์ก็ดังขึ้น

"ทำไมไม่เปลี่ยนชุดให้โจแอน"

"ก็พี่หนุนตักอยู่ไง"

พี่ลิงก์ถอนหายใจออกมา เขาขยับตัวลุกขึ้นพร้อมกับบอกคำสั่งที่ทำให้ผมตื่นเต้นและทำตัวไม่ถูก

"บู้มานั่งแทนโจแอน"

"ผม? "

"เร็วๆ "

ผมรู้สึกใบหน้าของตัวเองร้อนขึ้นมาทันที ผมกลั้นลมหายใจเดินไปนั่งแทนโจแอน น้ำหนักจากหัวของพี่ลิงก์ที่อยู่บนตักก็ทำให้ผมตัวเกร็งจนทำอะไรไม่ถูก

"แข็ง"

ตักผู้ชายจะไปเทียบอะไรกับตุ๊กตาล่ะครับ

ผมได้แต่ต่อว่าอีกฝ่ายในใจ ก่อนจะหันไปสนใจตุ๊กตาหมีต่อ ว่าแต่...แล้วผมจะเปลี่ยนชุดให้โจแอนยังไงล่ะครับ

"พี่ ผมไม่ถนัด"

"เปลี่ยนชุดใช้มือไม่ได้ใช้ตักไม่ใช่เหรอ"

ผมถอนหายใจออกมา แล้วก้มมองพี่ลิงก์ที่ยังสนใจหนังตรงหน้าต่อ ด้วยเหตุนี้ผมเลยต้องใช้ความพยายามทั้งหมดในการเอี้ยวตัวเปลี่ยนชุดให่ตุ๊กตาหมียักษ์ที่ใหญ่ที่สุดในห้อง

ลำบาก แต่ทำไมมีความสุขวะ...

ผมอมยิ้มกับตัวเอง แล้วแอบจับผมของพี่ลิงก์เล่นนิดหน่อย แต่เขาคงไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่สนใจหนังมากกว่าเลยไม่ได้ว่าอะไร





TBC+++++++++





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-12-2019 13:24:16 โดย marionatte »

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 7 - 18/03/19
«ตอบ #47 เมื่อ22-03-2019 11:08:12 »

 :laugh: :laugh: :laugh: :laugh:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-12-2019 14:55:37 โดย marionatte »

ออฟไลน์ kaokorn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 903
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-2
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 8 - 22/03/19
«ตอบ #48 เมื่อ22-03-2019 11:55:34 »

ป๊าเป็นมาเฟีย กับพ่อเป็นนักฆ่านี่สุดยอด อ่านปุ๊ปขำก๊ากเลย 5555+
ไปๆมาๆ คงต้องเป็นบลูนั่นแหละถึงจะทนพี่ลิ้งค์ได้
รอตอนต่อไปฮะ อ่านเรื่องนี้แล้วอารมณ์ดีมากๆ ชอบ
 :L1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 8 - 22/03/19
«ตอบ #49 เมื่อ22-03-2019 12:33:04 »

(น้องโดนหลอกแล้วเนี่ย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 8 - 22/03/19
« ตอบ #49 เมื่อ: 22-03-2019 12:33:04 »





ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 8 - 22/03/19
«ตอบ #50 เมื่อ22-03-2019 20:01:36 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 8 - 22/03/19
«ตอบ #51 เมื่อ30-03-2019 09:18:42 »

Level 9: คนมีเสน่ห์









กว่าพี่ลิงก์จะลุกจากตักของผมก็ต้องรอให้หนังที่เขาดูอยู่จบก่อนครับ โดยที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็เอาแค่บ่นว่า แข็ง เมื่อย เป็นระยะ ถึงอย่างนั้นพอผมจะลุกแล้วให้โจแอนมาทำหน้าที่แทน อีกฝ่ายก็บอกว่า อย่ามากวน

ผมตีหน้าตักของตัวเองเพื่อคลายกล้ามเนื้อนิดหน่อย ตอนนี้เหมือนเหน็บจะกินครับ แต่ผมก็ไม่ได้โทษพี่ลิงก์หรอก ผมให้เขานอนหนุนตักได้ทั้งวันทั้งคืน

เอ่อ...ถึงจะบอกไปแบนั้น แต่มันก็แค่คำเปรียบเปรยนะครับ แค่สิบนาทีก็กลัวตะคริวกินแล้ว เหอะๆ

"หิวป่ะ"

ผมหันไปมองนาฬิกาที่แขวนผนัง ตอนนี้เวลาใกล้บ่ายโมงแล้วครับ พอพูดถึงอาหาร ท้องของผมก็ร้องออกมา แล้วเผลอคิดไปว่าพี่ลิงก์จะทำอะไรให้กินหรือเปล่า

"กูว่าจะออกไปซื้อของ ก็ออกไปกินข้างนอกเลยแล้วกัน"

"ครับ"





@@@@@@@@@@





พี่ลิงก์ไม่ได้เปลี่ยนชุด เขายังใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเหมือนเดิม แต่ที่กล้าแต่งตัวแบบนี้ไปที่ห้างได้ เพราะความมั่นในหน้าตาล้วนๆ ครับ

พี่ลิงก์พาผมมาเลี้ยงอาหารญี่ปุ่น ผมไม่ได้กินอะไรมากแต่อาศัยอานิสงส์จากการสั่งของอีกฝ่ายที่บอกให้ผมช่วยกิน

ในขณะที่ผมกำลังช่วยพี่ลิงก์จัดการซูชิอย่างเอร็ดอร่อย เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้น ผมรีบหยิบขึ้นมากดรับทันที คุณเป็ดเพื่อนสนิทของผมโทรมาครับ

"อืม"

[เย็นนี้ไปเดินตลาดนัดกันป่ะ]

"กูอยู่ข้างนอก"

[อ้าว แล้วจะกลับกี่โมง]

"กูยังไม่รู้เลย"

[เออ แล้วนั่นมึงกำลังทำอะไร กินข้าวอยู่เหรอ]

"อืม"

อาจเป็นเพราะผมกินไปด้วยคุยไปด้วย เป็ดก็เลยสงสัย

[อืม งั้นไปพรุ่งนี้แล้วกัน]

"ได้ๆ แค่นี้ก่อนนะมึง"

[อืม]

หลังจากที่เป็ดตัดสายไป ผมก็เก็บโทรศัพท์มืถถือใส่กระเป๋าเหมือนเดิม แล้วเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นสายตาของพี่ลิงก์ที่มองมา

"เอ่อ...เพื่อนผมโทรมาครับ"

"อืม ไม่ค่อยรู้เรื่องเพื่อนของบู้เลย"

ผมกะพริบตาทีหนึ่ง แล้วนึกว่าควรจะเล่าเรื่องเป็ดจากตรงไหน ควรจะบอกไปไหมว่า มีคนที่คบเป็นเพื่อนสนิทแค่คนเดียว เขาจะมองว่าผมนิสัยไม่ดีไม่มีใครคบหรือเปล่า

ช่างเถอะ...การที่มีเพื่อนจริงใจคนเดียวก็ยังดีกว่ามีเพื่อนเยอะแต่ไว้ใจไม่ได้ก็แล้วกัน

"ผมมีเพื่อนสนิทคนเดียวชื่อเป็ดครับ คือ...ผมเป็นพวกที่ไม่ชอบคบเพื่อนเยอะ"

พี่ลิงก์ก็พยักหน้ารับฟัง นัยน์ตาสีดำทอดมองมาอย่างตั้งใจ ทำให้ผมนึกอะไรไม่ออก

"คือ...ก็แค่นี้แหละครับ"

"แล้วมีใครมาจีบบ้างป่ะ"

ผมตาโตขึ้นกับคำถามที่ไม่คาดคิด ก่อนจะรีบตอบปฏิเสธทันควัน อย่าว่าแต่มาจีบเลย ขนาดมาคุยด้วยยังแทบจะไม่มี ยกเว้นตอนทำงานกับใกล้สอบนะครับ

"ไม่มีหรอกครับ"

"แต่กูว่ามีนะ"

พี่ลิงก์ยิ้มขึ้น แล้สหันไปสนใจซูชิตรงหน้าต่อ ผมก็นึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้ต่อบทสนทนาอะไรอีก




@@@@@@@@@@





หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จ พี่ลิงก์ก็ชวนผมไปเดินซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตต่อครับ ผมรู้สึกแปลกใจอีกครั้งกับการเลือกซื้อของที่ดูคล่องแคล่วราวกับแม่บ้านมาเอง

"อยากกินอะไรก็หยิบมา"

"ไม่เอาหรอกครับ"

"ถ้างั้นไปจ่ายเงินเลยแล้วกัน"

ผมมองวัตถุดิบที่พี่ลิงก์หยิบใส่รถเข็นอย่างสงสัยจนอดถามขึ้นมาไม่ได้

"พี่จะทำอะไรกินหรือครับ"

"กุ้งอบวุ้นเส้น"

ฟังดูดีนะครับ

หลังจากจ่ายเงินเสร็จแล้ว ผมก็ช่วยพี่ลิงก์ถือของไปไว้ที่โฟล์คบีเทิลเพื่อกลับคอนโด นึกแปลกใจเหมือนกันที่ครั้งนี้เขาไม่พาผมไปเลือกซื้อตุ๊กตา

แต่ก็ช่างมันเถอะครับ

เราสองคนใช้เวลาเพียงไม่นานก็กลับมาถึงห้อง ผมช่วยพี่ลิงก์จัดของใส่ตู้เย็น แล้วก็นึกฉงนอีกครั้ง เพราะไม่ได้คาดคิดว่า ตู้เย็นของคุณชายหมีจะมีแต่ของดีต่อสุขภาพ ภาพที่เปิดมาเจอแค่เหล้า เบียร์ และน้ำเปล่าหายไปหมดเลยครับ

"พี่ไม่กินเหล้าเหรอ"

พี่ลิงก์ที่กำลังจัดตู้เย็นหันมามองผมเล็กน้อย ก่อนจะยัดเนื้อหมูเข้าช่องแช่แข็ง

"มึงกิน? "

"ผมก็พอกินได้ครับ"

"อืม เหมือนกัน"

ผมได้ยินมาว่า กลุ่มของพี่ลิงก์ก็เที่ยวกลางคืนนะครับ โดยเฉพาะพี่ทีนี่เสือขย้ำเนื้อเลย แต่ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะเฮลตี้แบบนี้

"ป๊าสอนให้กินเป็นไว้เข้าสังคม"

"อ้อครับ"

พอนึกถึงป๊าของพี่ลิงก์ ผมก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองครับ หนังมาเฟียที่เคยดูลอยมาในความคิด ถ้าเขาไม่ชอบหน้าผม แล้วจะเกิดเรื่องร้ายๆ กับผมหรือเปล่าก็ไม่รู้

"เป็นอะไร ปวดขี้ก็ไปเข้าห้องน้ำดิ"

"เปล่าครับ"

พี่ลิงก์มองผมอย่างสงสัย แล้วกลับไปสนใจของที่เพิ่งซื้อมาต่อ ผมก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกับพยายามลืมเรื่องน่ากลัวที่คิดไปเองออกจากสมอง

หลังจากเก็บของทุกอย่างเข้าที่ พี่ลิงก์ก็เดินนำผมเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น เขาทิ้งตัวนอนคว่ำหน้าหนุนตักโจแอน

"บู้นวดหลังให้หน่อย"

"อ่า...ครับ"

ตอนนี้เปลี่ยนจากคนรับไช้กลายเป็นหมอนวดแล้วครับ

ผมนวดไม่เป็นหรอกนะครับ ทำได้แต่เอามือทุบไปตามช่วงไหล่กับหลังแบบกะน้ำหนักเอาเอง แต่พี่ลิงก์ไม่ได้ว่าอะไรก็คงใช้ได้มั้งครับ

ผมลอบมองพี่ลิงก์ที่นอนนิ่งไม่ขยับตัว แล้วไล่มือทุบจากกลางหลังไปยังหัวไหล่พลางลอบมองใบหน้าที่ก้มลงอย่างระมัดระวังอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว

เฮ้ย! หลับง่ายจริงว่ะ...

ผมยิ้มออกมาพร้อมกับหยุดมือของตัวเอง ผมนั่งลงที่พื้นพิงหลังกับโซฟา แล้วปล่อยให้ความเงียบเดินทางไปรอบตัวของเราสองคน

ผมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดถ่ายรูปตัวเองกับพี่ลิงก์ที่นอนก้มหน้า หลังจากได้ภาพที่ต้องการ ผมก็นั่งดูมันอีกครั้ง

เอ่อ...เหมือนฆาตกรถ่ายรูปคู่กับเหยื่อที่กลายเป็นศพเลยว่ะ

ผมนึกตลกกับความคิดของตัวเอง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้คนหลับอีกนิด แล้วแอบถ่ายรูปของพี่ลิงก์ตอนหลับเอาไว้อย่างแนบเนียน ผมรีบจัดเก็บเข้าแกลลอรี่ลับอย่างรวดเร็ว

ในเมื่อไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว ผมเลยนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือต่อครับ หลังจากผ่านไปสักพักผมก็สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อมีมือมาจากด้านหลังจิ้มที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของผม

"ตรงนี้อีกอัน"

ผมเกร็งตัวขึ้น ไม่รู้ว่าพี่ลิงก์ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เวลานี้เหมือนเขากำลังโอบผมอยู่เลยอ่ะครับ

ผมกลั้นลมหายใจ เมื่อพี่ลิงก์ยังคงจิ้มไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของผมต่อไป ตอนนี้ผมกำลังเล่นเกมจับผิดภาพโง่ๆ อยู่ครับ

"กี่โมงแล้ว"

เสียงทุ้มที่ดังตรงต้นคอ ทำให้ผมขนลุก ยังไม่รวมถึงลมหายใจอุ่นของเขาอีก ผมหลับตาลงตั้งสติทีหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเวลาที่ฝาผนัง

"ใกล้หกโมงแล้วครับ"

ตอนนี้ผมไม่ใช่คนที่เล่นเกมแล้วครับ แต่กลายเป็นคนถือโทรศัพท์มือถือให้พี่ลิงก์เล่นมากกว่า เขาตอบรับในลำคอ ขณะที่ปลายนิ้วยังจิ้มหาจุดต่างของภาพต่อไป

"รอแพ้ก่อน แล้วค่อยไปทำกับข้าวแล้วกัน"

"อ่าครับ"

อันที่จริงการที่ได้นั่งแบบนี้ก็ดีอยู่หรอก แต่หัวใจของผมที่เต้นรัวอยู่ตอนนี้คงจะรับไม่ไหว

แกล้งปิดหน้าจอเลยดีไหม?





@@@@@@@@@@





ผมนั่งเกร็งอยู่สักพัก ในที่สุดเกมก็โอเวอร์ครับ ผมโดนพี่ลิงก์ว่าโทษฐานที่ไม่ช่วยเขาเล่น

อย่าว่าจะมีสมาธิดูเลย แค่จะขย้บนิ้วก็ยังยากเลยครับ

หลังจากผ่านช่วงเวลาที่น่าอึดอัดไปได้ พี่ลิงก์ก็ลากผมเข้าไปช่วยเขาในห้องครัวครับ โดยเริ่มจากงานง่ายๆ อย่างแช่วุ้นเส้น ล้างผัก หุงข้าว เอ่อ...ผ่าหลังเอาขี้กุ้งออก ซึ่งงานอันหลังสุดพี่ลิงก์ก็สาธิตให้ผมดูก่อนครับ

ส่วนพี่ลิงก์ก็ทำซอสที่เขาบอกว่าจะใช้ตอนทำกุ้งอบวุ้นเส้น แล้วก็มีรายการอาหารอย่างอื่นด้วย ก็คือไข่ตุ๋นกับแกงจิดเต้าหู้สาหร่ายครับ

ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่พี่ลิงก์ในความคิดของผมก่อนหน้านี้เลยครับ!

ตอนนี้พี่ลิงก์กำลังโขลกกระเทียม!

ถ้าโบราณเขาว่า เสน่ห์ของหญิงสาวก็ต้องมองตอนใช้ครก แล้วผู้ชายล่ะ...ผู้ชายที่ใช้ครกตำอย่างมั่นใจจะหมายความว่าอะไร?!

ผมมองพี่ลิงก์ตาค้างราวกับต้องมนต์สะกด ใบหน้าหล่อที่นิ่งเฉยกับสายตามุ่งมั่นและไร้ความลังเลในทุกจังหวะที่สากกระแทกลงครกเป็นเสียงหนักแน่น

โอ้ มาย ก็อด!

หัวใจของผม อยู่ดีๆ ก็เต้นเร็ว ทั้งที่แค่ยืนมองเท่านั้น ก่อนที่ร่างกายจะชะงักและกลับสู่ภาวะปกติ เมื่อปลายมีดที่ถืออยู่เผลอเฉือนเข้านิ้วของตัวเองจนได้เลือด

ผมไม่ได้ร้องออกมา แต่ก็สะดุ้งนิดหน่อย แล้วมองนิ้วที่มีเลือดซึมอย่างตกใจ ผมรีบเอาน้ำเปล่าจากก๊อกล้างแผล ก่อนจะหันไปมองพี่ลิงก์ เมื่อได้ยินเสียงของเขา

"กุ้งเรียบร้อยหรือยัง"

"อ่า...เหลืออีกสองตัวครับ"

ผมรีบทำงานของตัวเองต่อ ถึงแม้ตอนนี้จะเริ่มเจ็บนิ้วนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้มากพอที่จะทำให้ผมต้องละเลยหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

กลิ่นหอมของน้ำซุปลอยเข้ามาแตะจมูก หลังจากส่งกุ้งให้พี่ลิงก์นำไปอบ ผมก็มองดูแกงจืดเต้าหู้สาหร่ายที่กำลังเดือดน่ากิน

"อีกแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว"

ผมพยักหน้ารับ ปกติเวลาอยู่ที่บ้าน ผมก็ไม่ค่อยได้เข้าห้องครัวเท่าไหร่ครับ สกิลการทำอาหารก็จัดอยู่ในพวกตระกูลไข่เท่านั้น

พี่ลิงก์ให้ผมล้างภาชนะที่ไม่ได้ใช้งาน ส่วนเขาก็เดินออกไปข้างนอก พอผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อย อีกฝ่ายก็กลับเข้ามาในห้องครัวอีกครั้ง แล้วส่งพลาสเตอร์ให้ผม

เขารู้?!

"รำคาญบู้ว่ะ"

ผมตะลึงงันไปหลายวินาที หลังจากรับพลาสเตอร์ปิดแผลมา นึกอยากให้พี่ลิงก์ติดให้เหมือนในการ์ตูนหรือซีรีย์เลิฟสตอรี่ แต่แค่เขาเอาพลาสเตอร์ปิดแผลมาให้ก็ดีมากพอแล้ว

"ขอบคุณครับ"

ผมเผลออมยิ้มกับตัวเองพร้อมกับแกะแถบกาวเพื่อปิดปากแผล ส่วนพี่ลิงก์ก็ยกอาหารไปวางไว้ตรงโต๊ะอาหาร ซึ่งก็มีเฮเลนนั่งประจำที่อยู่เหมือนเดิม

"เอาจานกับช้อนส้อมมาด้วย"

พี่ลิงก์ตะโกนบอกผมจากด้านนอก ผมก็รีบทำตามที่เขาสั่ง แล้วเดินมาพบกับอาหารน่ากินที่วางล่อน้ำลายตรงหน้า

"พี่ชอบทำอาหารใช่ไหมครับ ถึงได้ทำเก่งแบบนี้"

"เปล่าหรอก พ่อกูบังคับให้ทำ"

ผมนึกสงสัย พ่อที่ลิงก์ที่เป็นนักฆ่าอ่านะ ไม่ใช่ว่า...ฆ่าเสร็จแล้วเอาไปกินต่อเปล่าวะ ฉากในหนังฆาตกรโรคจิตเข้ามาในสมองเลยครับ

"พ่อกูบอกว่า จะทำอะไรไม่เป็นก็ได้ แต่ต้องทำอาหารให้เป็น จะได้ไม่อดตาย"

ก็จริงนะครับ

"ความหมายของอาหารมันไม่ใช่แค่การทำให้อิ่ม แต่ทำให้คนที่ได้กินมีความสุข แล้วที่พ่อกูจีบป๊าติด ก็เพราะพ่อกูทำอหารเก่งนี่แหละ"

"ครับ"

พี่ลิงก์มองผมเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะก้มลงสนใจไข่ตุ๋นของตัวเองต่อ ผมไม่ใช่คนกินเก่งนะครับ แต่ก็จัดการอาหารตรงหน้าจนเกลี้ยง

หลังจากมื้อเย็นที่เรียบง่ายและอร่อยจบลง ผมก็ช่วยพี่ลิงก์เอาจานไปเก็บ แล้วทำความสะอาดต่อ แต่อีกฝ่ายก็ห้ามผมเอาไว้

"ไปนั่งดูทีวีไป"

"แต่..."

"บู้อย่าดื้อ"

ผมกะพริบตาปริบๆ แต่สุดท้ายก็ยอมเดินออกจากห้องครัว แล้วปล่อยให้พี่ลิงก์เป็นคนล้างจานทั้งหมด ผมรู้สึกเกรงใจแล้วก็ผิดนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจว่า เพราะเขาไม่อยากให้แผลของผมเปียกน้ำ

คือ...ตอนนี้ก็ปิดพลาสเตอร์แล้ว อีกอย่าง...มันก็แค่แผลเล็กๆ เท่านั้นเอง

ผมลอบถอนหายใจออกมา หลังจากเดินกลับไปนั่งที่โซฟากับโจแอน ผมก็นึกอยากทดลองบางอย่างขึ้นมา

ก็แค่อยากรู้ว่า ตักของโจแอนนุ่มขนาดไหน พี่ลิงก์ถึงชอบนอนหนุนตักของตุ๊กตาตัวนี้

ผมหันไปมองเจ้าของห้องที่ยังอยู่ในห้องครัวอีกครั้ง แล้วตัดสินใจทิ้งตัวเองนอนเหยียดขาไปตามความยาวของโซฟา โดยที่หัวก็หนุนตักของโจแอนอย่างที่พี่ลิงก์ชอบทำ

อืม...สบายดีเหมือนกัน

หลังจากได้ข้อสรุป ผมก็รีบลุกขึ้นนั่งเป็นปกติ ก่อนที่เจ้าของห้องจะมาครับ

ผมนั่งมองโดยรอบเริ่อยเปื่อย สายตาก็ไปหยุดตรงตุ๊กตาสามตัวที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย

ยูกิโนะ ลอร่า และลูอิส ตุ๊กตาหมีที่ตอนนี้ยังไม่ได้กลับเข้าห้องของตัวเอง ผมยกยิ้มขึ้น เมื่อนึกถึงบั๊กที่ตัวเองวางไว้ให้กับตุ๊กตาหมีคู่แฝด

"ทำหน้าตาชั่วร้าย"

ผมหันไปมองทางต้นเสียง พี่ลิงก์ไม่ได้สนใจอะไรผมนัก เขาเดินไปอุ้มยูกิโนะเข้าไปไว้ในห้อง แล้วเดินกลับมาอุ้มลอร่ากับลูอิส

พี่ลิงก์ก้มลงมองตุ๊กตาสองตัวที่อยู่ในมือครู่หนึ่ง ผมเองก็นึกสงสัยแต่ก็แอบลุ้นว่า เขาจะรู้ตัวไหมว่า ผมแอบสลับชุดไว้ ว่ากันตามจริงแล้ว...ถ้าหากให้ผมเปลี่ยนชุดอีกครั้ง ผมก็ไม่รู้หรอกว่า ตัวไหนเป็นตัวไหน

ก็แค่ตุ๊กตาหมี จะอะไรนักหนา จริงไหมครับ

แต่ก็คงไม่ใช่สำหรับคุณชายลิงก์ที่บ้าตุ๊กตาเข้าเส้นเลือด

"รู้นะ คิดอะไรอยู่"

"ครับ? "

พี่ลิงก์ไม่ได้ถือตุ๊กตาแฝดสองตัวเข้าไปในห้อง แต่เดินมานั่งลงที่โซฟาข้างผมแทน เขาหันมามองผมด้วยสายตาจับผิด

"บู้นิสัยไม่ดี"

ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างงุนงง ก่อนที่พี่ลิงก์จะขยายความคำต่อว่าของตัวเอง

"แกล้งลอร่ากับลูอิสใช่ไหม คิดว่ากูโง่เหรอ"

ผมนึกแปลกใจ แต่ก็สงสัยมากกว่าว่าเขารู้ได้ยังไงว่า ผมสลับชุดให้อีกตัวหนึ่งใส่ ทว่าตอนนี้ผมก็ยังทำตัวเป็นปกติดูท่าทีของอีกฝ่ายไปก่อนครับ

"พี่พูดเรื่องอะไร ผมงง"

พี่ลิงก์ตีหน้าดุใส่ผมพลางชี้แจงหลักฐานเพื่อยืนยันความผิดของผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ดูผิวเผินตุ๊กตาสองตัวนี้เหมือนกันทุกอย่าง แต่ก็มีอยู่อย่างนึงที่ไม่เหมือนกัน ก็เหมือนฝาแฝดที่หน้าตาเหมือนกันยังไง มันก็ต้องมีตำหนิสักอย่างที่ทำให้รู้ว่าไม่ใช่คนเดียวกัน"

ผมนึกทึ่ง แต่ก็ตั้งใจฟังคำพูดของเขาอย่างอยากรู้ พี่ลิงก์จับแท็กผ้าที่บอกชื่อแบรนด์สินค้าที่ติดตรงช่วงเอวของตุ๊กตาหมีขึ้นมา แล้วด้นส่วนที่อยู่ข้างในให้ผมเห็นรอยปากกาที่เขียนรูปดอกจันเอาไว้

"ถ้ามีดอกจัน แสดงว่าตัวนี้คือลูอิส ส่วนอีกตัวตือลอร่า"

...พูดไม่ออกเลยครับ

ผมได้แต่อึ้งกับสิ่งที่เห็น พี่ลิงก์หยิบแท็กผ้าของลอร่าแล้วดันด้านในให้ผมดู มันไม่มีร่องรอยอะไรอย่าง ที่เขาบอก น้ำเสียงทุ้มราวกับเยาะเย้ยผมก็ดังขึ้น

"ไม่ใช่มึงคนแรกที่ทำแบบนี้หรอก ไอ้พลแม่งก็ทำมาก่อน ปัญญาอ่อน แกล้งกระทั่งตุ๊กตาได้ลงคอ"

ผมว่า...พี่พลต้องการแกล้งพี่มากกว่าตุ๊กตานะครับ ผมก็ด้วย

พี่ลิงก์ถอดชุดสลับคืนให้ลอร่ากับลุอิสอีกครั้ง ผมก็ได้แต่นิ่งรับฟังความผิดของตัวเองโดยไร้ข้อโต้แย้ง ก่อนที่เขาจะหันมาสั่งเสียงเข้ม หลังจากเปลี่ยนชุดให้ตุ๊กตาหมีทั้งสองตัวเสร็จ

"แบมือมา"

"ฮะ? "

ผมนึกงง แต่ก็ทำตามสิ่งทีพี่ลิงก์บอก แล้วก็ต้องหลุดยิ้มออกมา เมื่อเขาเอามือของลูอิสมาตีมือของผมสามที

"คนผิดก็ต้องถูกลงโทษ เอามืออีกข้างขึ้นมาแบด้วย"

ผมมองพี่ลิงก์ที่ตีหน้าขรึมใส่ พร้อมกับยกมือมาแบให้คนตรงหน้าใช้มือของตุ๊กตาหมีตีผมราวกับครูสั่งสอนเด็กที่ทำผิด

ง่า....พี่ลิงก์น่ารัก!

ผมอมยิ้มมองคนตรงหน้าที่ยังสวมบทครูจอมดุ ก่อนที่เขาจะขมวดคิ้วขึ้น

"ยิ้มอะไร ไม่สำนึกผิดอีก"

"ขอโทษครับ"

ผมยอมรับผิดด้วยสีหน้าที่ยังเปื้อนรอยยิ้มอยู่ พี่ลิงก์ทำหน้านิ่งมองผมครู่หนึ่ง แล้วเอามือของลูอิสมาตีหน้าของผมแทน

"รำคาญบู้แล้ว"

พี่ลิงก์ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องที่ผมเดาว่าเป็นห้องนอนพร้อมกับลอร่าและลูอิสครับ ผมก็มองตาม ทั้งที่ยังมีรอยยิ้มฉายอยู่บนใบหน้า







TBC +++++++

Marionetta
งื้อ....ความแบ๊วของพี่ลิงก์กับรอยยิ้มของบู้ ใครจะแน่กว่ากัน อิอิ

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-12-2019 13:29:09 โดย marionatte »

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 8 - 22/03/19
«ตอบ #52 เมื่อ30-03-2019 09:20:17 »

 :-[ :-[ :-[ :-[
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-12-2019 14:56:24 โดย marionatte »

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 9 - 30/03/19
«ตอบ #53 เมื่อ30-03-2019 19:32:00 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 9 - 30/03/19
«ตอบ #54 เมื่อ30-03-2019 22:28:02 »

 :pig4:

ออฟไลน์ kaokorn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 903
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-2
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 9 - 30/03/19
«ตอบ #55 เมื่อ02-04-2019 10:47:12 »

ลิงก์น่ารักอ่ะ เหมือนเด็กๆเลย
บลูก็ใจเย็นดี เข้าคู่กันดีมากกกก
อยากอ่านอีกเยอะๆ มาอัพไวๆนะฮะ
 :pig4:

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 9 - 30/03/19
«ตอบ #56 เมื่อ12-04-2019 19:04:53 »

Level 10: สถานะพิเศษ








พี่ลิงก์หายเข้าไปในห้องสักพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะออกมาในชุดใหม่ กลิ่นหอมสะอาดลอยเข้ามาแตะจมูก ตอนที่อีกฝ่ายนั่งลงข้างผม เขาอาบน้ำมาครับ

ตอนนี้เวลาประมาณสามทุ่ม ผมคิดว่าตัวเองควรจะกลับได้แล้ว แต่ก็ยังไม่กล้าพูดอะไรกับคนที่กำลังกดรีโมตไล่ช่องในโทรทัศน์

สารคดีท่องเที่ยวฉายอยู่ในหน้าจอโทรทัศน์ ผมลอบถอนหายใจออกมา เมื่อเราสองคนไม่ได้คุยอะไรกัน ผมปล่อยให้เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ตัดสินใจกล่าวลา

"พี่ลิงก์ ผมกลับก่อนนะครับ"

ผมลุกขึ้นยืน โดยที่พี่ลิงก์ก็หันมามอง เขาพยักหน้ารับ แล้วลุกขึ้นยืนตาม

"เดี๋ยวไปส่ง"

ผมกลั้นรอยยิ้มของตัวเอง คำพูดที่เขาบอกผมเอาไว้เมื่อตอนเช้ากลับเข้ามาในความคิด แต่ก็ไม่นึกว่า อีกฝ่ายจะทำตามที่พูดเอาไว้จริงๆ

"เอ่อ ไม่ต้องก็ได้ครับ"

ผมรู้สึกเกรงใจ แค่คำพูดของพี่ลิงก์ก็ทำให้ผมหัวใจพองโตแล้วครับ

"ก็บอกแล้วว่าจะไปรับไปส่ง"

พี่ลิงก์เดินนำผมออกจากห้อง หัวใจของผมเต้นแรงในทุกย่างก้าวที่มีแต่ความเงียบ ก่อนความสงสัยจะปรากฏขึ้นมาในใจ เมื่อเขาพาผมเดินมาด้านหน้าของคอนโดหรูที่มีท้องฟ้ามืดสนิท

"พี่ลิงก์จะไปไหนครับ"

ผมถามพี่ลิงก์ที่กำลังเดินนำผมออกมาจากคอนโดที่ติดถนนใหญ่ เขาก็ตอบหน้าตายด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

"ก็ไปส่งไง"

“ไปส่ง? "

"อืม ไปส่งขึ้นบีทีเอส"

อ่า...

ผมนิ่งไปชั่วอึดใจ แต่ก็ก้าวตามพี่ลิงก์ที่มุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟฟ้าที่อยู่ห่างจากคอนโคมิเนียมไม่กี่เมตร หัวใจพองโตของผมค่อยๆ แฟบลงพร้อมกับความหวังที่ลอยหายไป

ที่คิดว่า เขาจะขับรถไปส่งนี่ ผมคงหวังมากเกินไป

ก็ยังดีที่เขาไม่ส่งแค่หน้าห้องล่ะวะ...

ผมนึกปลงตกกับตัวเอง หลังจากขึ้นบันไดเลื่อนมาถึงสถานีแล้ว ผมก็ยกมือไหว้อีกฝ่ายเป็นการลาตามอาวุโส

"ผมไปก่อนนะครับ"

"อืม ถึงห้องแล้วไลน์มาบอกกูด้วย เข้าใจป่ะ"

"ครับ"

ผมพยักหน้ารับสำทับ ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อพี่ลิงก์ยกมือบ๊ายบายผมเหมือนเด็ก

แค่นี้ก็มีความสุขแล้วครับ









@@@@@@@@@@









ในวันอาทิตย์ตอนเย็น ผมกับเป็ดมาเดินเล่นที่ตลาดนัดใกล้หอครับ หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำตกจนอิ่ม เราสองคนก็เดินย่อยอาหารกันต่อ

"ซื้อเปล่าบลู"

ผมหันไปมองเพื่อนที่กำลังดูเสื้อยืดสกรีนลายแนวอาร์ต ตอนแรกก็สนใจนะครับ แค่ก็นึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาก่อน

"กูไม่เอาอ่ะ"

ผมว่าจะเก็บเงินซื้อเสื้อผ้าที่ดูดีกว่าที่มีอยู่ครับ อย่างน้อยถ้าได้ไปไหนกับพี่ลิงก์จะได้ไม่ถูกมองเป็นคนรับใช้ที่เดินตามคุณชาย

"ทำไมวะ มาช่วยกูซื้อ จะได้ลด"

"กูว่าจะเก็บเงินไว้ซื้อในห้าง"

เป็ดทำหน้าสงสัย มันส่งเสื้อสองตัวไปให้พี่คนขาย ก่อนจะเริ่มเจรจาการค้า

"พี่ลดให้ด้วยนะครับ"

"น้อง นี่ก็ราคาส่งแล้วนะ ลดไม่ได้แล้ว"

"ผมลูกค้าประจำนะครับ พี่จำไม่ได้เหรอ อุตส่าห์พาเพื่อนมาช่วยอุดหนุนเนี่ย"

เป็ดพยักพเยิดมาทางผม พี่แม่ค้าก็ทำหน้าลังเล ส่วนผมเองก็ไม่ถนัดงานด้านต่อราคาด้วย ก็ได้แต่ยืนเงียบให้เพื่อนสนิทเจรจาต่อครับ

"ถ้าพี่ไม่ลด ผมเอาตัวเดียวพอครับ"

เป็ดดึงเสื้ออีกตัวที่เลือกเอาไว้ออกจากมือของแม่ค้า แต่อีกฝ่ายก็ยื้อเอาไว้พร้อมกับยินยอมลดราคาให้ตามที่มันต้องการ

"ก็ได้"

"ขอบคุณครับพี่ บลูมึงเลือกอีกตัวเร็วๆ "

มั่วจนได้ดีนะมึง...

ผมถอนหายใจออกมาพร้อมกับเลือกเสื้อยืดตัวหนึ่งส่งให้พี่แม่ค้าไปตามเรื่องตามราว หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย พวกเราก็เดินออกจากร้าน

"กูว่าจะเก็บตังสักหน่อย"

"แล้วทำไมมึงต้องไปซื้อของแพงในห้างด้วยวะ มึงต้องเอาเสื้อยืดไปอวดใครหรือไง"

"ก็ไม่ใช่เว้ย คือ...กูมีแค่เสื้อเก่าๆ ที่มันดูโหลยโท่ย"

ผมอธิบายความคิดของตัวเองให้เพื่อนสนิทฟัง เป็ดก็เลิกคิ้วขึ้น แล้วถามผมอย่างจริงจัง

"มีใครดูถูกการแต่งตัวของมึงหรือไง"

"เปล่าๆ คือ..."

"เกี่ยวกับพี่ลิงก์ของมึงด้วยหรือเปล่า"

ผมมองเป็ดอย่างแปลกใจ แต่มันก็คงรู้ว่า ชีวิตประจำวันของผมในตอนนี้มีไม่กี่เรื่องที่ทำให้ผมกระตือรือร้นครับ

"สรุปยังไงกันแน่วะบลู มึงกับพี่เขานี่ยังไง เอาให้กูเคลียร์ที"

"ก็รุ่นพี่ที่รู้จัก"

"อ่าฮะ แล้วเมื่อวานเขาให้มึงไปที่คอนโด ใช้มึงให้เปลี่ยนชุดให้ตุ๊กตา พาไปเลี้ยงข้าว แล้วก็ทำกับข้าวให้มึงกิน ก็คือรุ่นน้องที่สนิทแล้ว กูเข้าใจถูกไหม"

"ก็คงงั้น"

ผมไม่แน่ใจว่าเราสองคนสนิทกันแล้วหรือเปล่า ผมไม่กล้าบ่งบอกสถานะของตัวเองที่มีในความคิดของพี่ลิงก์หรอกนะครับ

"บลู กูจริงจังนะ"

ผมมองเป็ดที่ทำหน้านิ่งมองผมด้วยสายตาแน่วแน่ ผมก็พยักหน้ารับอย่างตั้งใจ

"ถึงจะเป็นรุ่นพี่ที่สนิท แต่มึงก็ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อเขาหรอกใช่เปล่าวะ"

"ก็ใช่ แต่..."

"กูรู้ มึงชอบเขา มึงเลยแคร์เขา แต่มึงต้องตั้งสตินะบลู มึงไม่ได้เป็นแฟนเขา จริงไหม"

"อืม"

"ถ้าพี่เขาจะคบมึงเพราะมึงแต่งตัวดูดี ก็ปล่อยแม่งไปเถอะ คนแบบนั้น มันไม่สมควรให้มึงทุ่มเทหรือทำอะไรให้ทั้งนั้น ถ้าพี่เขาจะคบกับมึงในฐานะอะไรก็ตาม ก็ควรมองที่ตัวตนของมึง ไอ้บลูที่ใส่เสื้อตลาดนัด เข้าใจป่ะ"

ผมพยักหน้ารับอีกครั้ง ตอนนี้รู้สึกซึ้งใจกับความจริงใจของเป็ดมากเลยครับ บางทีผมอาจจะหลงลืมบางเรื่องที่สำคัญไป

ผมกังวลไปเอง ทั้งที่พีลิงก์ก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องรูปลักษณ์การแต่งตัวของผมด้วยซ้ำ

ก็แค่เป็นตัวของตัวเองก็พอแล้ว

"ขอบใจว่ะเป็ด"

เป็ดยิ้มให้ผม ก่อนจะพูดย้ำความคิดและความรู้สึกของผมอีกครั้ง

"ชีวิตส่วนตัวของมึง กูไม่อยากก้าวก่าย แต่การที่มันคลุมเครือนานไปก็ไม่ดีหรอก เหมือนเวลาเราเดินไปในหมอกอ่ะ ไม่รู้ว่าทางข้างหน้าแม่งจะเจอตัวห่าอะไรรออยู่"

"นั่นสิ"

ผมเข้าใจเจตนาของเพื่อนสนิทดีครับ เรื่องราวของพี่ลิงก์กับผม มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จากคนแปลกหน้ากลายเป็นคนที่เขาทำอาหารให้กิน แถมยังชวนผมไปเจอป๊ากับพ่อของเขาอีก ความสัมพันธ์แบบก้าวกระโดดที่ทำให้หัวใจของผมเต้นแรง แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้ผมกลัว

กลัวว่าจะคิดไปเองฝ่ายเดียว

แล้วตอนนี้ผมก็ยังไม่มีความกล้าพอจะรับฟังคำตอบ ยังไม่อยากรู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเจอกับอะไร ขอนั่งอยู่ในหมอกตามลำพัง แล้วเดินต่อเฉพาะตอนที่อีกฝ่ายเรียกให้ไปหาเท่านั้น

แต่ผมก็เชื่อว่า สักวันทุกอย่างจะดีขึ้น เวลาจะช่วยสร้างความกล้าให้กับผม แล้วเมื่อถึงเวลานั้น ไม่ว่าพี่ลิงก์จะตอบคำถามของผมว่าอะไร ผมก็ยอมรับได้ทั้งนั้นครับ









@@@@@@@@@@









“บู้”

“พี่ลิงก์”

ผมเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นพี่ลิงก์มานั่งอยู่แถวคณะวิทยาศาสตร์ ซึ่งอยู่คนละด้านกับคณะบริหารที่อีกฝ่ายเรียนอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นหัวใจของผมก็เต้นแรงทุกครั้งที่ได้เจอเขาครับ

“เป็ด นี่พี่ลิงก์ เอ่อ...พี่ลิงก์ นี่เป็ดเพื่อนสนิทของผมครับ”

ผมแนะนำรุ่นพี่ที่ชอบกับเพื่อนสนิทให้รู้จักกัน เป็ดยกมือไหว้เป็นการให้ความเคารพ ส่วนพี่ลิงก์ก็แค่มองแล้วพยักหน้ารับ ก่อนที่เขาจะหันมาสนใจผมต่อ

“ไปเลยไหม”

“ไปไหนครับ”

ผมทำหน้างงใส่คนตรงหน้า เพราะไม่ได้นัดอะไรกับเขาเอาไว้ครับ พี่ลิงก์ก็ทำหน้าเบื่อเหมือนเซ็งกับความไม่รู้เรื่องรู้ราวของผม

“ก็เคยบอกไปแล้วไงว่าจะไปรับไปส่ง บู้ความจำเสื่อมเหรอ”

ผมกะพริบตาทีหนึ่ง ผมจำเรื่องนั้นได้ดีครับ แต่เห็นพี่ลิงก์เงียบหายไปหลังจากวันนั้น ผมเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว แค่วันนั้นที่เขาอุตส่าห์เดินไปส่งผมถึงสถานีรถไฟฟ้าก็ประทับใจพอแล้วครับ

“ผมคิดว่าพี่พูดเล่น”

“ไม่ได้พูดเล่น”

พี่ลิงก์ทำสีหน้าจริงจังมาให้ ผมก็รู้สึกอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปทางเพื่อนสนิทที่ยังยืนอยู่ข้างกันอย่างทำตัวไม่ถูก เพราะเพิ่งคุยกับเป็ดเรื่องร้านอาหารที่กำลังจะไปกินด้วยกันครับ แต่ตอนนี้ผมก็อยากไปกับรุ่นพี่ที่ชอบด้วย

“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกัน”

เป็ดหันมาบอก ก่อนจะดึงผมมากระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน

“โทษฐานที่ทิ้งกูไปกับผู้ชาย มึงต้องเอาคำตอบมาให้กูด้วยว่า ตกลงพี่เขายังไงกับมึง เข้าใจป่ะบลู”

“เฮ้ย! เอาเลยเหรอ”

“อืม เพื่อตัวมึงเอง อย่าลืม”

ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากใจ แต่ก็ยอมพยักหน้ารับในที่สุด เป็ดก็ตบไหล่ให้กำลังใจสองสามที ก่อนที่มันจะเดินไปอีกทาง

ผมถอนหายใจออกมา แล้วเผลอตกใจนิดหน่อยที่หันไปเจอพี่ลิงก์กำลังยืนจ้องอยู่ ผมรีบปรับสติของตัวเอง เริ่มทำใจกับภารกิจที่เพิ่งได้รับมอบหมายมา

“ตกลงมึงจะเอายังไง”

“อ่าครับ ไปเลยก็ได้เครับ”

ผมรีบตอบพร้อมกับพยักหน้ารับ พี่ลิงก์ก็มองเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นดันหัวของผมเบาๆ ราวกับหมั่นไส้ แล้วเดินนำออกจากบริเวณนั้น









@@@@@@@@@@









ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่ในโฟล์คบีเทิลสีดำคันสวยของพี่ลิงก์ครับ การจราจรค่อนข้างหนาแน่นเพราะเป็นช่วงเวลาเลิกงาน สิ่งที่พอจะคลายอาการหัวร้อนของคนที่ต้องติดแหง็กอยู่ในรถก็คงเป็นแอร์ที่เย็นฉ่ำกับเพลงที่มีทำนองฟังสบาย

หลังจากที่พี่ลิงก์บอกกับผมว่า จะพาไปกินข้าวเย็นด้วยกันก่อนจะพาไปส่งที่หอ เราสองคนก็ยังไม่ได้พูดอะไรกันอีก ผมรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย เลยตัดสินใจเริ่มต้นบทสนทนา

“ที่จริง...พี่ไม่ต้องมารับหรือไปส่งผมก็ได้นะครับ”

“ทำไม”

“คือ ผมเกรงใจพี่”

ถึงแม้จะดีใจมากๆ แต่ก็ต้องเกรงใจไปตามมารยาทครับ

“กูยังไม่เกรงใจมึงเลย มึงก็ไม่ต้องเกรงใจกู เข้าใจป่ะ”

ผมหันไปมองอีกฝ่าย พี่ลิงก์ก็หันมามองผมเช่นเดียวกัน เขายิ้มให้ผมเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสนใจไฟแดงของสัญญาณไฟจราจรต่อ

เอาอย่างนั้นเลยเหรอ!

“จำไว้นะบู้ อย่าเอาความเกรงใจมาเป็นข้ออ้างกับกูอีก”

“อ่า...ครับ”

ผมหันไปมองวิวข้างหน้าต่างที่เห็นแต่รถยนต์ที่เผชิญชะตากรรมเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นมาในใจ

อาจเป็นเพราะบรรยากาศและความรู้สึกอ่อนไหวบางอย่าง ความค้างคาใจที่เก็บเอาไว้ของผมเลยเผลอหลุดปากออกมา

“ถ้าจะไม่ให้ผมเกรงใจพี่ แล้วผมเป็นอะไรสำหรับพี่หรือครับ”

ผมหันไปมองพี่ลิงก์อีกครั้ง อีกฝ่ายไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร เขาแค่หันมามองผมเล็กน้อย แล้วกลับไปสนใจถนนที่การจราจรเริ่มเคลื่อนตัวได้อีกครั้ง

“อืม...ก็เป็นคนที่กูอยากตั้งชื่อเอาไว้เรียกคนเดียว”

หืม?

คำตอบของพี่ลิงก์ทำให้ผมต้องงงขึ้นอีกระดับ และสีหน้าของผมก็ทำให้เขาหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วเอามือมาบีบจมูกของผมเล่น

“อ่ะ! อะไรของพี่เนี่ย!”

ผมโวยวายด้วยน้ำเสียงอู้อี้เพราะยังถูกคนชอบแกล้งบีบจมูกเอาไว้ พี่ลิงก์ก็แค่ยักคิ้วใส่อย่างท้าทาย แล้วเลื่อนมือไปบีบแก้มของผมแทนอย่างสนุกสนาน

“พี่อย่าแกล้งผม”

ผมว่าเสียงขุ่น บรรยากาศก่อนหน้านี้สลายไป พี่ลิงก์ยกยิ้ม โดยที่มือหนึ่งควบคุมพวงมาลัยและอีกมือหนึ่งก็เอามาบีบจมูกของผมบ้าง บีบแก้มของผมบ้างไปเรื่อย แล้วตอนนี้ก็กำลังจะมาบีบปากของผมด้วยครับ!

” เฮ้ย! พอแล้วๆ เดี๋ยวชนคันข้างหน้า!”

“หมั่นไส้บู้อ่ะ”

ผมถอนหายใจออกมาพลางปัดมือที่ยังป้วนเปี้ยนแถวใบหน้าของตัวเอง จนสุดท้ายก็เลยต้องจับมือข้างนั้นของเขาเอาไว้ พี่ลิงก์ที่มองถนนก็หันมามองผมเล็กน้อย ก่อนนัยน์ตาสีดำจะเลื่อนไปสนใจทางข้างหน้าต่อ โดยที่ไม่ได้ดึงมือที่ถูกผมจับเอาไว้ออก

“จับไว้ให้ดีแล้วกัน ถ้าเผลอ กูจะบีบหน้ามึงอีก”

พี่ลิงก์ส่งสายตามาดร้ายมาให้พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากราวกับตัวโกง ผมก็ได้แต่จับมือของอีกฝ่ายเอวไว้มั่น เพราะไม่อยากถูกแกล้งอีก แล้วที่สำคัญผมก็กลัวเกิดอุบัติเหตุด้วยนะครับ

เฮ้อ...โตจนหล่อขนาดนี้แล้ว ยังจะเล่นเป็นเด็กไปได้!









@@@@@@@@@@









เมื่อเดินทางมาถึงห้าง พี่ลิงก์ก็พาผมไปกินสเต๊กกันคนละจานเป็นอาหารเย็นครับ หลังจากนั้นเราสองคนก็มาเดินเล่นกันต่อ ในตอนนั้นเองที่ผมนึกถึงเรื่องบางอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่กี่วันก่อน

ในกลุ่มแฟนคลับของพี่ลิงก์เริ่มมีคนสังเกตและตั้งประเด็นเกี่ยวกับผมขึ้นมา โดยเริ่มจากการที่หลายคนแอบถ่ายรูปพี่ลิงก์แล้วดันมีผมติดอยู่ในภาพด้วย หลังจากนั้นก็เริ่มมีคนสีบประวัติและมองหาความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนครับ

ผมไม่ได้รู้สึกอะไร ถ้าหากจะมีคนมาโจมตีผมผ่านสังคมออนไลน์ ในความคิดของผม...มันก็แค่ข้อความที่ใครก็ไม่รู้ว่างจัดเลยมานั่งวิพากษ์วิจารณ์คนอื่นเหมือนพวกเสียสติ แต่ถ้ามาต่อว่าหรือหาเรื่องกันต่อหน้าก็ค่อยว่ากันอีกเรื่องครับ

ถึงแม้เรื่องราวจะเป็นแค่หัวข้อเล็กๆ ในกลุ่มคนจำนวนหนึ่งเท่านั้น แต่เพื่อนสนิทของผมก็ไม่สบายใจแทน จากความคิดเห็นของเป็ด มันเลยแนะนำให้ผมชัดเจนกับเรื่องความสัมพันธ์คลุมเครือนี้สักทีเพื่ออะไรหลายอย่างที่กำลังเกิดขึ้นและอาจจะเกิดขึ้นในอนาคตครับ

“เป็นอะไร ทำหน้าประหลาด”

พี่ลิงก์หันมามองผม เขาเป็นคนตัวสูงสักร้อยแปดสิเซนติเมตร ส่วนผมก็สูงราวร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร ถึงระยะการก้าวขาของเราสองคนจะไม่เท่ากัน แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้เดินเร็วหรือก้าวเท้ายาวจนผมต้องวิ่งตามนะครับ ในขณะที่ผมเดินเอื่อยและจมอยู่ในความคิด พี่ลิงก์ก็ยังเดินเคียงคู่ไปกับผมอย่างไม่รีบร้อน

“ไม่มีอะไรครับ”

ผมลอบถอนหายใจพร้อมกับนึกปลงตกกับตัวเอง ก่อนที่ทุกความคิดและความรู้สึกจะถูกกระชากออกไป เพราะมือของคนที่เดินมาด้วยกันดึงแขนของผมให้เข้าไปในร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์หนึ่ง

“แวะซื้อของหน่อย”

“ครับ”

ผมมองโดยรอบอย่างสนใจ ระหว่างที่พี่ลิงก์กำลังดูเสื้อตัวหนึ่งที่ราวแขวน ผมก็เดินไปดูเสื้ออีกด้านหนึ่งของร้านครับ หลังจากพลิกป้ายราคาออกมาดู ผมก็ปล่อยมือจากมัน แล้วเลิกสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอีกต่อไป

ก็อย่างที่เป็ดเคยบอกเอาไว้....คนเราต้องมองจากนิสัยใจคอ ไม่ใช่ราคาของเสื้อผ้าที่สวมใส่ครับ









@@@@@@@@@@









ในขณะที่ลิงก์กำลังยืนมองเมนูไอศกรีมที่อยู่ด้านบนของร้าน เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น และเมื่อเห็นว่าใครติดต่อมา ก็รีบกดรับสายทันที

"ครับป๊า"

[ลิงก์วันนี้กลับบ้านนะ ป๊าคิดถึง]

"เอาไว้วันหลังนะป๊า"

[ทำไมอ่ะ]

ลิงก์ถอนหายใจออกมา ถึงจะไม่เห็นหน้าแต่ก็นึกภาพใบหน้าของอีกฝ่ายออก

"วันนี้ลิงก์ยุ่งอยู่อ่ะ"

[ยุ่งอะไร ก็เห็นยืนอยู่หน้าร้านไอติม]

ลิงก์เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหันซ้ายหันขวา แล้วสายตาก็ไปเจอกับคนที่ติดต่อมากำลังทำมือเป็นรูปปืนชี้มาทางเขา โดยที่นั่งอีกตัวหนึ่งมีพ่อของเขาที่กำลังนั่งอ่านอะไรในโทรศัพท์มือถืออยู่

"ป๊ามาทำอะไรที่นี่"

ลิงก์เดินไปหาอีกฝ่าย ตอนนี้เขากำลังรอบลูที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แต่ไม่นึกว่าจะมาเจอป๊ากับพ่อที่นี่

"ก็มาเดตไง ถ้าไม่กลับบ้าน ไปดูหนังด้วยกันไหม"

"ลิงก์ไม่ได้มาคนเดียว"

"อ้อ ก็เหมือนเห็นแวบๆ ใครน่ะ"

ลิงก์ขมวดคิ้ว เมื่อเห็นท่าทางเจ้าเล่ห์ของป๊า อีกฝ่ายก็รีบแก้ตัวอย่างรวดเร็ว

"ป๊าไม่เห็นนะ พ่อเห็น"

ลิงก์หันไปมองพ่อที่นั่งกัมหน้าไม่ได้ทักทายใคร ทว่าเมื่อถูกอ้างถึง อีกฝ่ายเลยเงยหน้าขึ้นมามองลูกชายของตัวเอง

"อืม งั้นไปกินข้าวเย็นด้วยกันไหม จะพาเพื่อนไปด้วยก็ได้"

"ลิงก์กินแล้ว แล้วคนนั้นก็ไม่ใช่เพื่อน"

คำตอบของลูกชายทำให้คนเป็นพ่อกับป๊าเลิกคิ้วขึ้น แล้วลอบมองหน้ากัน ก่อนที่ใครจะทันได้ถามต่อ ลิงก์ก็พูดขัดก่อน

"เอาไว้จะพาไปหาที่บ้านแล้วกันนะครับ ลิงก์ไปก่อน"

ลิงก์ยกมือไหว้ลา แล้วรีบเดินตรงไปยังผู้ชายอีกคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ









TBC++++++++++

Marionetta
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ อิงอิงกับเล้งมาเดตกันล่ะ ><
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-12-2019 12:56:36 โดย marionatte »

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 9 - 30/03/19
«ตอบ #57 เมื่อ12-04-2019 19:07:08 »

 :impress2: :impress2: :impress2: :impress2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-12-2019 14:57:27 โดย marionatte »

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 10 - 12/04/19
«ตอบ #58 เมื่อ12-04-2019 20:38:15 »

 :mew1: :mew1: :m1: :m1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 10 - 12/04/19
«ตอบ #59 เมื่อ12-04-2019 20:56:09 »

 :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด