Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 13 - 20/05/19
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 13 - 20/05/19  (อ่าน 3474 ครั้ง)

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-4
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

*****************************************************************************************

 :z13: Recommend
 :กอด1:แอบมารัก...ก็ไม่บอก
 :กอด1:PLAYBOY LOVER 
 :กอด1:RUSE เล่ห์รัก กลปรารถนา]
 :กอด1:ฺBetween us ... รักข้างเดียว

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-05-2019 10:26:32 โดย marionatte »

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 1 - 05/03/19
«ตอบ #1 เมื่อ05-03-2019 15:01:40 »

Level 1: สารภาพรักทายใจ






“เฮ้ยเป็ด เดี๋ยวกูมา”

ผมรวบช้อนส้อมของตัวเอง หลังจากเพิ่งกินข้าวมันไก่หมด แล้วลุกจากที่นั่ง เป็ดที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามชักสีหน้าอย่างเบื่อหน่าย ทำให้ผมเข้าใจคำว่า 'เซ็งเป็ด' ได้เต็มตา

“มีแล็ปบ่ายนะมึง อย่ามัวแต่ส่องผัวมโนของมึงเพลิน”

“ผัวเผอมโนอะไร บางทีพี่เขาอาจจะอยากเป็นเมียกูในชีวิตจริงก็ได้”

เป็ดใช้สายตามองใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของผม ก่อนที่นัยน์ตาเหยียดหยามจะกลับไปสนใจข้าวขาหมูของตัวเองต่อพร้อมกับน้ำเสียงระอา

“กูเบื่อความเชื่อมั่นแบบผิดๆ ของมึงว่ะบลู จะไปไหนก็ไป”

ผมยกยิ้มรับเล็กน้อย ก่อนจะมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ แล้วรีบวิ่งไปที่คณะบริหารเพื่อไปเจอหน้ารุ่นพี่ที่แอบปลื้มมาหลายเดือนครับ

แสงแดดในยามกลางวันไม่ได้บั่นทอนพละกำลังของผม หลังจากฝีเท้าที่ใช้งานในช่วงเวลาหนึ่งหยุดลง ผมก็หอบหายใจพลางกดที่ท้องเพราะรู้สึกจุกเล็กน้อย สายตาก็มองหารุ่นพี่ที่เป็นเป้าหมาย โต๊ะม้าหินที่เคยนั่งประจำว่างเปล่า ผมเห็นกลุ่มแฟนคลับของพี่ชะเง้อมองหาอยู่เหมือนกัน

ผมเดินนวดหน้าท้องพร้อมกับเดินไปหามุมเพื่อรอส่องรุ่นพี่ที่อยู่ในดวงใจ เพียงไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงกรี๊ดราวกับดาราเดินทางมาก็ทำให้ผมต้องมองตาม รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าชื้นเหงื่อ ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดถ่ายรูปเอาไว้อย่างรวดเร็ว ร่างสูงในชุดนักศึกษาปล่อยชายกำลังเดินผ่านหน้าของผมไปอย่างทุกที เลนส์จากกล้องของโทรศัพท์มือถือกำลังซูมไปที่ใบหน้าหล่อขาวตามฉบับคุณชายที่ทำให้หลายคนใจละลาย ทว่าในขณะที่ความฟินของผมกำลังพุ่งสูงขึ้น หน้าจอก็กลายเป็นภาพแผ่นหลังของใครก็ไม่รู้แทน

อ้าวเฮ้ย!

“พี่ลิงก์คะ แนนอยากตอบคำภามขอบพี่ค่ะ”

เสียงฮือฮาดังขึ้น ผมรีบขยับตัวเพื่อมองดูเหตุการณ์ตรงหน้า ผู้ท้าประลองในวันนี้เป็นสาวสวยหุ่นนางแบบเต็มขั้น พี่ลิงก์เลิกคิ้วขี้น ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก

รอยยิ้มที่เหมือนกำลังยิ้มเยาะนั้นเรียกเสียงกรี๊ดและทำให้ปลายนิ้วของผมต้องขยับถ่ายรูปไม่หยุด

ง่า...หล่ออ่ะครับ

ผมเพ้อกับตัวเองอยู่ในใจ แล้วปรับโหมดเข้าสภาวะปกติอีกครั้ง ในกลุ่มแฟนคลับหรือคนที่สนใจคนดังของมหาวิทยาลัยต่างก็เข้าใจว่า การขอตอบคำถามของพี่ลิงก์คือการขอเป็นแฟนครับ แต่เท่าที่รู้มา ยังไม่มีใครตอบคำถามผ่านสักคน ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนที่พยายามก้าวผ่านเพื่อจะได้เป็นคนพิเศษของทายาทนักธุรกิจพันล้าน

พี่ลิงก์ยืนประจัญหน้ากับผู้ท้าชิงครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มราบเรียบจะดังขึ้นพร้อมกับคำถาม

“มังคุด ละมุด ลำไยชอบอะไรครับ”

อืม…เอาอะไรดีวะ?

ปริศนาของพี่ลิงก์ไม่ใช่คำถามที่อ้างอิงเรื่องของตัวเอง แต่เป็นการถามถึงเรื่องของคนตอบล้วนๆ วิธีนี้ก็คงเหมือนการคัดเลือกแบบจิตวิทยาที่คำตอบสามารถบ่งบอกนิสัยใจคอได้ มีแฟนคลับบางคนพยายามทำข้อมูลวิเคราะห์คำถามของพี่ลิงก์อย่างจริงจังจนผมที่เคยเช้าไปอ่านยังทึ่ง แต่ก็ยังหาคำตอบจากคำถามสารพัดรูปแบบของรุ่นพี่คนนี้ไม่ได้อยู่ดี

“แนนเลือกมังคุด”

“โทษที ไม่ใช่คำตอบที่พี่ต้องการ”

พี่ลิงก์ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินผ่านผู้เล่นที่ยังไม่สามารถก้าวผ่านคำถามสุดหยั่งนี้ได้ แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมแพ้ มือเรียวดึงแขนใหญ่เอาไว้ พร้อมกับเอ่ยรั้ง

“คำถามบ้าบออะไรกัน! แนนไม่ดีตรงไหน!"

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง พี่ลิงก์ตีหน้านิ่งพร้อมกับดึงแขนของตัวเองออก ก่อนเสียงทุ้มเรียบเรื่อยจะเย็นชามากขึ้น

“เพราะน้องน่ารำคาญไง”

เสียงกรีดร้องของคนถูกว่าดังขึ้น แต่คนว่าแค่มองด้วยสายตาดูภูก ก่อนจะเดินขึ้นตึกไปอย่างไม่รีบร้อน โดยไม่สนใจว่าใครจะคิดยังไงกับคำพูดร้ายแบบนั้น ในทางกลับกันบุคลิกคุณชายไม่สนโลกก็เป็นที่ชื่นชอบเสียด้วยซ้ำไปครับ

ผมมองตามแผ่นหลังที่สะพายเป้ไว้ที่ไหล่ข้างขวา แล้วยิ้มบางมองพวงกุญเจตุ๊กตหมีผูกโบว์สีเหลืองตัวใหญ่

ต้องตอบแบบไหน ถึงจะถูกใจคุณชายเท็ดดี้แบร์กัน?

ผู้คนโดยรอบเริ่มสลายตัว นี่เป็นเรื่องปกติของคนที่ต้องการสานสัมพันธ์พิเศษกับพี่ลิงก์ครับ ผมก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง แล้วรีบวิ่งกลับคณะของตัวเอง เพราะอีกไม่กี่นาทีขัางหน้าจะถึงเวลาเรียนช่วงบ่ายแล้ว





+++++++++





ผมชื่อบลู อายุสิบเก้า เรียนคณะวิทยาศาสตร์ สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ชั้นปีที่สองครับ ผมเป็นพวกเก็บตัวและเปิดเผยกับเพื่อนสนิทที่มีอยู่คนเดียวก็คือเป็ด เราสองคนถูกจัดอยู่ในกลุ่มเด็กเนิร์ดที่เพื่อนจะเข้าหาเฉพาะต้องการใช้ให้ทำงาน

เพราะมีเพื่อนที่ไว้ใจอยู่คนเดียว ผมเลยเล่าเรื่องทุกอย่างให้เป็ดฟัง ซึ่งก็รวมไปถึงความประทับใจแบบกะทันหันที่มีต่อพี่ลิงก์ด้วยครับ

จุดเริ่มต้นเกิดขึ้นในวันหยุดสุดสัปดาห์หนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อน ผมถูกไหว้วานให้มาช่วยงานพี่ชายของเป็ดที่ทำงานในห้างที่มีอีเวนท์พิเศษ ครั้งนั้นผมต้องไปช่วยงานแทนเป็ดที่ป่วยเพราะท้องเสียหนักแทน โดยได้รับหน้าที่ใส่ชุดมาสคอตตุ๊กตาหมียืนทักทายคนที่มาร่วมงาน

ในเวลานั้นผมได้แต่นึกทอดถอนใจ ทั้งร้อนทั้งอึดอัด แถมยังต้องทำท่าปัญญาอ่อน แต่ก็ต้องอดทนเพราะทำเพื่อช่วยเพื่อน ทว่าในขณะที่ผมยืนอู้งานต้อนรับ มือข้างหนึ่งของผมก็ถูกจับไว้ ครับ

ตอนแรกผมนึกว่าเป็นเด็กน้อยสักคน แต่กลับเป็นเด็กโข่งหน้าหล่อหุ่นนายแบบแทนซะงั้น

ตอนนั้นผมตกใจพอสมควร ยิ่งได้สบตาที่มีประกายบางอย่าง รวมไปถึงรอยยิ้มเขินอายที่เหมือนเด็กอนุบาลแบบนั้น หัวใจที่เคยเต้นเป็นปกติก็เปลี่ยนจังหวะไป ทุกอย่างรอบตัวเหมือนกับจะหยุดนิ่ง มีเพียงผมกับคนแปลกหน้าเท่านั้น ก่อนฟองอากาศของความหวั่นไหวจะแตกสลาย เมื่อคนตรงหน้าถูกเรียก

“เหี้ยลิงก์! กูบอกแล้วไงว่าอย่า!”

“แค่มาดูเฉยๆ”

“เฉยพ่อมึงสิ! ถ้ากูช้ากว่านี้ มึงจะพุ่งเข้าไปกอดแล้ว! กูรุ้นะเว้ย! โตเป็นควายแล้ว! ไม่อายเด็กบ้างหรือไงวะ!”

"ทไมต้องอาย กูไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วกูก็ไม่ใช่ควายไอ้สัตว์"

"เออ! มึงไม่ใช่ควายแต่เป็นเหี้ย! ปล่อยแขนเขาได้แล้วโว้ย!"

คนที่มาใหม่ต่อว่าไม่หยุด พี่พลที่ผมเพิ่งรู้จักชื่อทีหลังหันมาส่งยิ้มแห้งให้ผมพร้อมกับดึงพี่ลิงก์ที่หน้าบึ้งออกมา ผมรู้สึกงงแล้วก็เสียดายนิดหน่อยครับ แต่ก็ทำได้แ่ยืนเฉย

“ขอโทษครับ เพื่อนผมมันบ้า”

ผมไม่ได้ตอบรับอะไร ทำเพียงโบกมือลาให้พี่ลิงก์ที่ทำตาละห้อยยกมือบ๊ายบายให้ ใบหน้าหล่อที่มองมาอย่างอาลัยอาวรณ์ ทำให้ผมหัวใจเต้นแรงไม่หยุด แล้ววันนั้นผมกลับมาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เป็ดฟัง มันเป็นความประทับใจที่ไม่รู้สาเหตุและให้คำนิยามไม่ได้ครับ

ทั้งที่ผมคิดว่าคงจะไม่ได้เจอกันแล้ว อีกไม่กี่สัปดาห์หลังจากนั้นผมก็เพิ่งรู้ว่า เราสองคนเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน

ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็กลายเป็นหนึ่งในแฟนคลับของพี่ลิงก์ นักศึกษาคณะบริหารชั้นปีที่สามอย่างเต็มตัว

หลังจากเลิกเรียนกลับมาที่หอพัก ผมเอารูปของรุ่นพี่ในดวงใจมาแต่งเล็กน้อย แล้วเก็บไว้ในโน้ตบุ๊กอย่างที่ทำเป็นประจำ ผมมีความคิดเพ้อฝันว่า อยากจะทำโฟโต้บุ๊กให้พี่ลิงก์ในวันเกิดของพี่เขา แต่ก็ต้องลบความตั้งใจนี้ไป เมื่อมีข้อความในเฟซบุ๊กของพี่ลิงก์ประกาศชัดเจนว่า 'กูมีเงิน ซื้อเองได้ ไม่รับของจากคนแปลกหน้า' ผมว่าพี่เขาคงรำคาญที่มีแฟนคลับเอาของมาให้เยอะล่ะมั้งครับ

พี่ลิงก์มีทั้งเฟซบุ๊ก ไอจี และทวิตเตอร์ แต่ก็ไม่ค่อยได้เล่นเท่าไหร่นัก นานๆ ทีถึงจะโพลต์รูป ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นรุปตุ๊กตาหมีในสถานที่ต่างๆ ซึ่งแฟนคลับรู้กันดีว่า พี่ลิงก์คลั่งเท็ดดี้แบร์มาก

ผมปิดหน้าจอสังคมออนไลน์ลง แล้วเริ่มทำงานของตัวเองแทน ชีวิตประจำวันของผมไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจนักหรอกครับ นอกจากไปเรียน ถ่ายรุปพี่ลิงก์ แล้วกลับหอนอน

แต่มันก็มีความสุขดีครับ





+++++++++





"ถามจริง มึงจะบ้าตามไปถายรูปพี่เขาไปถึงเมื่อไหร่วะ"

เป็ดหันมาถามผมอย่างสงสัย ผมละสายตาจากสไลด์หน้าห้องแล้วมองกลับไปพร้อมกับใช้ความคิด ผมมีรูปของพี่ลิงก์เป็นพันหรืออาจจะหมื่นรูปแล้วก็ได้ แต่ก็แค่เอามาเก็บไว้ดูคนเดียวเท่านั้น

"ไม่รู้ว่ะ แต่กูอยากทำ"

"แล้วถ้าพี่เขาเรียนจบไปแล้ว มึงจะทำยังไง"

ผมขมวดคิ้ว พี่ลิงก์เรียนปีสาม ยังมีเวลาอีกหนึ่งปีที่จะได้ติดตามคนที่ตัวเองชอบได้แบบนี้ ผมไม่รู้ว่า ถ้าหากพี่เขาเรียนจบมหาวิทยาลัยไปแล้ว ผมจะทำยังไงต่อเหมือนกัน บางทีอาจจะหาวิธีตามต่อหรือตัดใจไปอย่างช่วยไม่ได้ ซี่งผมเองก็ยังไม่เคยคิดไปไกลขนาดนั้นครับ

"บลู บางทีมึงก็ควรใช้เวลากับความจริงดีกว่าเสียเวลาทำอะไรแบบนั้น"

"หืม ความจริงที่ว่าคืออะไร มึงจะให้กูหาแฟนสักคเหรอ"

ผมมองเป็ดที่ทำหน้าซีเรียสด้วยรอยยิ้มบาง ผมเคยชอบเพื่อนสมัยประถมยันมัธยม แต่ความรู้สึกเหล่านั้นก็จางหายไป เมื่อไม่ได้รับการตอบสนอง มันอาจจะแย่ในตอนแรก แต่ทุกอย่างก็เลยผ่านไปตามกาลเวลา

"มึงมัวแต่เสียเวลากับคนที่เป็นไปไม่ได้ ระวังเป็นโสดยันแก่นะมึง"

"เดี๋ยวนี้โสดกันเยอะจะตาย ไม่เห็นเป็นไร"

ผมหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ได้คิดอะไรมาก ผมเข้าใจเจตนาของเป็ดดีครับ แต่เรื่องแบบนี้มันก็ยากเกินจะห้ามใจเช่นเดียวกัน

"กูรู้ แต่ตอนนี้กูไม่อยากมองใคร นอกจากพี่เขาว่ะ"

"ถ้ามึงจะชอบพี่เขาขนาดนั้น ก็ไปสารภาพรักให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย อกหักตั้งแต่ต้นดีกว่าหวังนานเว้ย"

ผมไม่ได้ตอบรับ แต่ก็เก็บคำพูดของเป็ดมาคิด อันที่จริงผมเคยนึกอยากลองวิ่งไปสารภาพรักกับพี่ลิงก์อย่างที่เคยเห็นจนชินตาบ้างเหมือนกันครับ แต่ก็ยังกลัวว่าความรู้สึกที่สะสมมาจะแตกสลายเพียงไม่กี่นาที แล้วผมก็ไม่แน่ใจว่า หลังจากโดนปฏิเสธ ผมควรจะทำยังไงกับรูปภาพมากมานทีเก็บเอาไว้ ความรู้สึกที่แตกกระจายจะใช้เวลาฟื้นฟูนานแค่ไหน

ผมไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของตัวเองก่อนเวลาอันควรครับ ในเมื่อตอนนี้ก็มีความสุขที่ได้มองก็เพียงพอแล้ว

ผมเดินออกจากห้องเรียนพร้อมกับเป็ด ก่อนที่เราสองคนจะแยกย้ายกลับหอของตัวเอง หลังจากกินข้าวเย็นด้วยกันเสร็จ ผมเดินทอดน่องไปในซอยของหอพักอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้สายลมกลางคืนพัดผ่านแผ่วเบา ในขณะที่กำลังเดินเหม่อไปเรื่อย ปลายเท้าของผมก็เหยียบบางสิ่งบางอย่างเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ

"เฮ้ย!"

ผมรีบยกเท้าหนี แล้วก้มลงหยิบพวงกุญแจตุ๊กตาหมีสีดำขึ้นมามอง ความคิดถึงใครคนหนึ่งเข้ามาในสมอง เพราะผมเคยเห็นตุ๊กตาพวงกุญแจแบบนี้มาก่อน

"โคล!"

ผมเงยหน้ามองเจ้าของเสียงที่ดังขึ้นทันที นัยน์ตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นพี่ลิงก์วิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาหา แล้วหยุดยืนตรงหน้าของผม ใบหน้าหล่อที่มีแววกังวลก้มลงมองพวงกุญแจตุ๊กตาหมีที่ผมถือเอาไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นมองผมต่อ

"นั่นเป็นของพี่ ขอบใจที่เก็บให้ครับ"

ผมนิ่งอึ้งอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้คุยกับพี่ลิงกก์ต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ผมส่งพวงกุญแจตุ๊กตาหมีที่ชื่อโคลคืนให้เจ้าของ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังเพื่อนของพี่ลิงก์ที่เดินเข้ามาสบมบ

"เจอแล้วเหรอ แค่ตุ๊กตาหายจะเป็นจะตายนะมึง"

พี่พลชักสีหน้าบ่นอุบ ซึ่งพี่ลิงก์ที่กำลังเอาโคลยัดใส่เป้ก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่ยอมแพ้

"ถ้าสมาชิกในครอบครัวมึงหาย มึงจะไม่ตามหาเหรอวะ มึงมันคนไร้หัวใจ"

"กูหมดคำพูดกับมึงว่ะลิงก์ ถ้าสำคัญก็เก็บให้ดีหน่อย"

พี่ทีที่ยืนทำหน้านิ่งถอนหายใจออกมาพร้อมกับมองพี่ลิงก์ด้วยสายตาระอาปยเหนื่อยใจ แต่เจ้าของเรื่องก็ยังโต้ตอบกลับอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ

"ก็ห่วงมันหลุดนี่หว่า กูจะรู้ไหมว่าร่วงไปตอนไหน"

"ถ้างั้นมึงก็เก็บไว้ในกระเป๋า เอามาห้อยเดี๋ยวก็หายอีก"

พี่พลสวนกลับ โดยไม่สนใจวว่าจะมีผมที่ยังยืนฟังอยู่ด้วย ดูเหมือนรุ่นพี่คณะบริหารทั้งสามคนจะเข้าโหมดส่วนตัวกันตามลำพังจนลืมโลกภายนอกไปแล้วล่ะครับ ทั้งที่ผมเองก็ควรจะเดินหนีเพราะหมดธุระไปแล้ว แต่ขาก็ยังไม่ได้ขยับไปไหน

ก็ผมยังอยากมองพี่ลิงก์ ยังอยากได้ยินเสียง แล้วก็อยากรู้ว่าบทสรุปของการปะทะคารมนี้จะเป็นยังไง

"ถ้าเก็บไว้ในกระเป๋า โคลก็หายใจไม่ออกพอดี มึงชอบอยู่ในกระเป๋าเหรอ"

"กูเพลียกับมึงจริงๆ"

พี่ทีกับพี่พลมองพี่ลิงก์อย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะหันมาทางผมที่ยังยืนอยู่ด้วย แล้วในตอนนั้นเองที่พวกรุ่นพี่ปีสามของคณะบริหารเพิ่งจะรับรู้การมีคัวคนของผมอีกครั้ง

"ลิงก์ มึงต้องตอบแทนน้องเขาที่หาโคลของมึงเจอนะเว้ย"

พี่พลหันไปบอกพี่ลิงก์ ใบหน้าหล่อที่แสดงความดื้อดึงหันมาทางผม พี่เขาพยักหน้ารับ แล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา ก่อนจะยื่นแบงค์พันมาให้ผม

"พี่ให้ไว้กินขนมนะครับน้อง"

"ผมไม่เอาหรอกครับ"

ผมไม่รอให้พี่ลิงก์พูดอะไรต่อ ขาที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นก่อหน้านี้ก็รีบวิ่งหนีออกมาทันที ก่อนฝีเท้าจะชะลอความเร็วแล้วหยุดลง เมื่อนึกอะไรได้บางอย่าง ผมหันหลังกลับไปยังกลุ่มรุ่นพี่ที่ยังยืนอยู่ห่างออกไปด้วยความลังเล

ผมสูดลมหายใจเช้าลึก แล้วตัดสินใจวิ่งกลับไปยังจุดที่วิ่งหนีมาอีกครั้ง ถ้าหากวันนี้โชคชะตาทำให้ผมได้คุยกับพี่ลิงก์แบบนี้ ก็อยากจะลองใช้ความโชคดีในวันนี้อีกสักครั้ง

"พี่ลิงก์! เดี๋ยวครับ!"

ผมรีบเรียกพี่ลิงก์ที่กำลังเดินอยู่ให้หันหลังกลับมามอง พี่เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย แล้วทำท่าจะหยิบอะไรบางอย่างมาให้ผม แต่ผมก็พูดถึงจุดประสงค์ของตัวเองออกไปก่อน

"ผมอยากตอบคำถามของพี่ครับ"





++++++++




ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 1 - 05/03/19
«ตอบ #2 เมื่อ05-03-2019 15:03:22 »



พี่ลิงก์แสดงสีหน้าแปลกใจในทีแรก ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะแต้มรอยยิ้มที่มุมปาก เขาหันมายืนเผชิญหน้ากับผมอีกครั้ง ก่อนจะตั้งคำถามประหลาดออกมา

"เฉาก๊วยกับลอดช่อง น้องชอบอะไรครับ"

ผมนิ่งอยุ่ชั่วอึดใจ ผมคิดว่าจะตอบอะไรก็คงไม่ถูก ถ้าหากพี่ลิงก์ไม่ได้สนใจผม แล้วผมก็ไม่ได้ชอบเฉาก๋วยกับลอดช่องด้วย ผมชอบน้ำแข็งไสธรรมดาใส่น้ำหวานมากกว่าครับ

ผมมองใบหน้าที่ยังคงมองผมไม่ละสายตา พี่ลิงก์ไม่ได้เอ่ยปากเร่ง แต่สายตาที่เหมือนกำลังกดดัน ก็ทำให้ผมต้องเอ่ยปาก ไม่ว่าสิ่งที่พูดออกไปจะมีผลยังไงก็ตาม

"แล้วสองอย่างนี้พี่ชอบอะไรครับ"

พี่ลิงก์เลิกคิ้วขึ้น นัยน์ตามีแววแปลกใจชัดเจน เขาวาดรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะอย่างที่ผมเคยเห็นประจำเวลาที่คนตรงหน้ามีต่อคนที่ถูกปฏิเสธ

"พี่ชอบเฉาก๋วยมากว่าลอดช่อง"

"ผมไม่ชอบทั้งสองอย่างเท่าไหร่ ผมชอบน้ำแข็งไสใส่น้กแดงมากกว่าครับ"

ผมไม่แน่ใจผลลัพธ์ของการตอบคำถามนี้คืออะไร แต่มันก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดเอาไว้ ผมลอบภอนหายใจออกมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบสายตาอีกคู่ที่กำลังมองมา

"หยิบมือถืออกมา"

ผมก็รีบทำตามที่อีกฝ่ายบอกอย่างงุนงง แล้วมองพี่ลิงก์ที่ยังยืนอยู่ตรงหน้า พี่เขามองผม ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังหน้าจอโทรศัพท์มือถือของผมต่อ

"เข้าไลน์"

ผมรีบทำตามที่บอกด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นมาเรื่อยๆ ตอนนี้รับรู้ได้เลยว่าปลายนิ้วกำลังสั่นอยู่ พอเปิดแอพพลิเคชั่นสำหรับแชทได้ สิ่งที่ผมคาดหวังเอาไว้ก็มาถึง

พี่ลิงก์หยิบโทรศัพม์มือถือของผมไปกดแอดไอดีไลน์เอาไว้ ก่อนจะส่งคืนมาให้ ผมก็ได้แต่มองหน้าจอของไลน์ที่มีรายชื่อเพื่อนใหม่ที่ชื่อ 'Teddy Link' ขึ้นมา

"ไว้ค่อยเจอกัน"

"อาครับ"

ผมมองกลุ่มของพี่ลิงก์ที่เดินห่างออกไปอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก สรุปว่าผมตอบคำถามผ่านหรือเปล่า ถึงได้ช่องทางติดต่อทางไลน์มาแบบนี้

ผมได้เป็นแฟนกับพี่ลิงก์แล้วเหรอ?!!!

ผมยังนึกงงกับตัวเองไม่หาย รอยยิ้มกว้างฉายบนใบหน้า ผมรีบวิ่งกลับหออย่างรวดเร็วด้วยหัวใจลิงโลด ใช่! ผมต้องรีบเล่าเรื่องนี้ให้เป็ดฟัง

ผมรีบกดโทรหาเพื่อนสนิททันที รอสายอยุ่ไม่กี่วินาทีอีกฝ่ายก็ตอบรับ ผมรีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยน้ำสียงตื่นเต้นและดีใจ

"มึงว่าพี่ลิงก์เขาคบกับกูแล้วหรือยังวะ!"

[กูจะไปรู้ไหม ก็แค่ให้ไลน์มาเฉยๆ ไม่ใช่เหรอ]

"แต่พี่ลิงก์ไม่เคยให้ไลน์ใครตอนตอบคำถามเลยนะเว้ย"

[มึงแน่ใจได้ยังไง ใครจะมาสารภาพรักพี่เชาตอนไหนบ้าง มึงรู้เหรอ]

ผมคิดตามคำพูดของเพื่อน หัวใจที่เคยพองโตค่อยๆ ลดระดับลง ผมไม่ได้ตามติดพี่ลิงก์ยี่สิบสี่ชั่วโมง แล้วก็แค่แจกไลน์ไม่ได้หมายถึงการตอบรับสถานะที่ผมต้องการ แต่ไม่เป็นไร...ตอนนี้มีทางติดต่อส่วนตัวแล้ว ต่อไปก็ค่อยตามจีบต่อก็ยังได้ครับ

"อย่างน้อยมันก็ดีกว่าตอนตามถ่ายรูป เป็นคนไร้ตัวตนเหมือนเมื่อก่อนล่ะวะ"

[คงเพราะมึงเก็บของให้เขาได้ พี่เขาเลยยอมให้ไลน์มึงมั้ง]

"งั้นมั้ง ต้องขอบคุณโคลที่มาอยู่ตรงปลายเท้ากูอ่ะ"

[เออๆ แค่นี้ก่อน กูจะไปเข้าห้องน้ำ ปวดขี้]

"เออๆ"

ผมกดตัดสาย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักของตัวเองอย่างเชื่องช้า หลังจากวางกระเป๋าแล้วนั่งลงบนเตียง ผมก็กดไปยังไลน์ของพี่ลิงก์ นึกลังเลว่าควรจะกดอะไรส่งไปไหม แต่สุดท้ายผมก็ตัดสินใจปิดมันลงพร้อมกับถอนหายใจออกมา

แค่นี้ก็ดีแล้วน่า ไอ้บลู...

ผมกลัวจะทำให้พี่ลิงก์รำคาญ ถ้ามีโอกาสได้สนิทมากกว่านี้ก็คงดี





+++++++





"กูงงกับมึงว่ะลิงก์"

"งงอะไร"

"ตกลงน้องเขาตอบคำถามงี่เง่าของมึงถูกไหม"

"เรื่องนั้นใครจะไปสนใจ กูก็ถามไปอย่างนั้น"

พลหันไปมองเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ ลิงก์ก็แค่มองกลับ แล้วยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างกวนประสาทกลับไป ท่าทางวางท่าที่แสดงออกมา ทำให้คนงงเริ่มหมั่นไส้ขึ้นมาแทน

"ไม่เห็นทีจะเป็นแบบมึง"

ลิงก์หันไปมองเพื่อนอีกคนที่เดินอยุ่ข้างกัน ทีก็แค่มองตอบกลับมา แล้วมองไปทางอื่นอย่างไม่สนใจ

"มันก็อยากรู้ เแต่แม่งไม่กล้าแบบกูต่างหาก"

ทีหันไปมองพลด้วยสายตาเย็นชาที่ไม่ได้จริงจังนัก แน่นอนว่าเพื่อนสนิทย่อมรู้จักนิสัยกันดี พลเลยไม่สนใจท่าทางของคนที่พูดน้อย แล้วสานต่อบทสนทนาของตัวเองต่อ

"แล้วตกลงคำถามของมึงนี่ยังไงกันแน่"

ลิงก์หัวเราะรับ ก่อนจะยอมเฉลยเหตุผลในการตั้งคำถามปัญญาอ่อนของตัวเองที่เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อสองปีที่แล้ว

"กูก็แค่อยากให้ใครสักคนถามกูกลับมาบ้างว่ากูชอบอะไร แล้วน้องเขาก็เป็นคนแรกที่ทำแบบนั้น"

"อ่า...แอบลึกซึ้งจนกูคาดไม่ถึง"

"กูไม่อยากคบกับคนที่ไม่สนใจความคิดของกู นึกแล้วน่ารำคาญฉิบหาย"

"มึงก็แค่อยากเอาแต่ใจฝ่ายเดียวนี่หว่า แล้วน้องจะทนมึงได้เหรอาะ"

"ถ้าน้องชอบกูจริง ก็ต้องทนได้"

"แล้วมึงจะคบทั้งที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเนี่ยนะ"

ลิงก์หันมามองเพื่อนช่างถามอีกครั้ง แล้วถอนหายใจออกมา

"เรื่องแบบนั้นก็ต้องใช้เวลาศึกษากันไปสิวะ"







TBC+++++++

Marionetta
สวัสดีค่ะ มาเปิดเรื่องใหม่สนองนี้ดเช่นเคย เรื่องนี้เป็นส่วนต่อที่ไม่ได้ต่อเนื่องจากพี่อิงกับเล้งค่ะ ก็แค่...พี่ลิงก์เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของสองหนุ่มเท่านั้นเอง อิอิ

เรื่องนี้มีแต่ความงุ้งงิ้ง มึน เบลอ และอะไรหลายอย่างที่หาสาระไม่ได้ที่สร้างรอยยิ้มค่ะ ^^ เราจะไม่มาม่ากันนะ (หวังว่า) ยังไงเอาใจช่วยหนูบลูด้วยนะคะ ส่วนพี่ลิงก์ ช่างมันเถอะ 5555

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-7
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 1 - 05/03/19
«ตอบ #3 เมื่อ05-03-2019 18:06:58 »

น่าติดตาม รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 1 - 05/03/19
«ตอบ #4 เมื่อ05-03-2019 19:25:54 »

 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 1 - 05/03/19
«ตอบ #5 เมื่อ05-03-2019 20:18:28 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 1 - 05/03/19
«ตอบ #6 เมื่อ06-03-2019 14:32:48 »

Level 2: ทำความรู้จัก






ถึงผมจะตื่นเต้นกับการได้ไลน์ของพี่ลิงก์มาครอบครองอย่างคาดไม่ถึง แต่เมือคืนนี้ผมก็ยังนอนหลับดี แล้วก็ยังไปเรียนตามปกติ วันนี้ผมมีงานที่ต้องทำเลยไม่มีเวลาว่างปลีกตัวไปตามพี่ลิงก์ อันที่จริงผมก็ไม่ได้ตามติดรุ่นพี่ในดวงใจทุกวันหรอกนะครับ แล้วแต่สะดวกมากกว่า

ทุกครั้งที่ผมเข้าไลน์ ผมก็มักจะเลื่อนไปดูที่ชื่อของพี่ลิงก์เสมอ และหน้าจอแชทระหว่างเราสองคนก็ยังว่างเปล่า เวลานี้ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหนสำหรับอีกฝ่ายกันแน่ อาจเป็นเพราะแบบนั้นผมเลยไม่กล้าเริ่มต้นก่อน

ทุกอย่างก็ยังผ่านไปตามชีวิตประจำวันที่เรียบง่าย วันนี้เป็นวันศุกร์แล้วครับ กว่าผมจะหาโอกาสไปเจอพี่ลิงก์อย่างที่มักจะชอบทำก็ต้องรอวันจันทร์หน้า ผมเดินเข้าไปซื้อของกินรอบดึกในเซเว่น ก่อนจะเดินเอื่อยกลับหอของตัวเอง

กลุ่มแฟนคลับของพี่ลิงก์ก็ยังมีการอัปเดตรูปเหมือนเดิม ทุกอย่างไม่มีอะไรแตกต่างจากที่ผ่านมา ถ้าหากในโทรศัพท์มือถือของผมไม่มีไลน์ของพี่ลิงก์อยู่ ผมคงคิดว่าเหตุการณ์เมื่อวานนี้อาจจะเป็นความฝัน

ผมเปิดหนังออนไลน์ดูก่อนเข้านอน แล้วก็ตื่นมาใช้ชีวิตแบบสบายๆ ในวันเสาร์ ปกติในวันหยุดผมก็ไม่ได้ทำอะไรนัก บางครั้งก็ไปหาเป็ดที่หอเวลาเหงาหรือเบื่อ เพราะผมก็คบเพื่อนแบบจริงจังแค่มันคนเดียว แต่ส่วนใหญ่จะนอนกลิ้งอยู่บนเตียง แล้วก็ดูหนังแบบมาราธอนเกือบทั้งวันครับ

ผมใช้เวลาอยู่กับการไล่ดูหนังซุปเปอร์ฮีโร่ของมาเวลตั้งแต่เมื่อคืน โดยเรียงลำดับจากกระทู้หนึ่งในพันทิป ผมแกะขนมนั่งกินไปด้วย ทั้งที่สายตายังไม่ละจากฉากต่อสู้ที่ลุ้นระทึกและน่าติดตาม ก่อนเสียงโทรเข้าของไลน์จะดังขึ้นขัดจังหวะ ผมไม่ได้สนใจในทีแรกเพราะมีเพียงไม่กี่คนที่ติดต่อมา ซึ่งไม่กี่คนที่ว่า ก็คงมีแค่เป็ดคนเดียวเท่านั้น

ผมปล่อยให้เสียงจากโทรศัพท์มือถือดังแล้วตัดไป เพราะยังไม่อยากพลาดช็อตสำคัญของเรื่อง จนกระทั่งเสียงเรียกของไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง ผมเลยยอมละสายตาไปหยิบเครื่องมือสื่อสารของตัวเอง ก่อนทุกความสนใจก่อนหน้านี้จะหยุดลง เมื่อรายชื่อที่แสดงอยู่บนหน้าจอคือคนที่คาดไม่ถึง

พี่ลิงก์!!!

ผมมือสั่นเล็กน้อยเพราะทำอะไรไม่ถูก ทั้งที่ยังตั้งตัวไ่ม่ทัน แต่ปลายนิ้วก็กดรับไปก่อนที่สมองจะสั่งการ เมื่อสัญญาณได้รับการเชื่อมต่อเรียบร้อย เสียงที่ไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้นทันที

[แม่งกว่าจะรับ!]

ผมกะพริบตาปรับสติของตัวเอง เพราะไม่ชินกับน้ำเสียเหวี่ยงของพี่ลิงก์ ถึงรุ่นพี่คนนี้จะไม่แคร์ใคร แต่ส่วนใหญ่เหล่าแฟนคลับก็มักจะเห็นท่าทางอัธยาศัยดีควบคู่กับน้ำเสียงทุ้มที่เรียบเรื่อย ไม่ใช่กระแทกใส่อย่างที่ผมได้ยินอยู่ตอนนีครับ

"เอ่อ...วะ..หวัดดีครับ พี่ลิงก์"

ผมเริ่มต้นทักทายไปตามมารยาท ปลายทางผ่อนลมหายใจออกมา ผมก็รู้สึกลุ้นระทึก หนังที่ดูค้างไว้ไม่ได้รับความสนใจอีกต่อไป

[มาเจอกูที่ห้าง A ตอนห้าโมงเย็น]

ผมรู้สึกงุนงงพร้อมกับมองดูเวลาไปด้วย ตอนนี้สี่โมงกว่าแล้ว เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดมาก เมื่ออีกฝ่ายพูดขึ้นต่อ

[เฮ้ย! ได้ยินไหมเนี่ย!]

"คะ..ครับ"

[เออ]

ผมมองการติดต่อที่ถูกตัดไปแล้วอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก ทั้งที่ควรจะดีใจที่พี่ลิงก์ติดต่อมาก่อน แต่หัวใจและความรู้สึกตอนนี้กลับมึนงงเสียมากกกว่า ผมรีบปิดโน้ตบุ๊ก แล้ววิ่งเข้าไปอาบน้ำทันที เพราะเวลาที่เดินเร็วโดยไม่รอใคร

ผมไม่รู้หรอกว่า พี่ลิงก์เรียกผมไปเจอทำไม แต่ผมก็สำนึกได้ว่า ไม่ควรไปนัดครั้งแรกของเราสองคนสายและทำให้อีกฝ่ายอารมณ์ไม่ดี





++++++++





ผมใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ธรรมดาและสวมรองเท้าแตะคู่เก่าที่ซื้อจากตลาดนัด ผมไม่ใช่คนชอบแต่งตัว เสื้อผ้าทีมีก็ใช้จนเปื่อยเป็นผ้าชี้ริ้วก่อนถึงจะได้เปลี่ยน ผมยอมรับว่า ตัวเองเป็นผู้ชายไร้สไตล์ที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนสนใจ ซึ่งผมเองก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นมากเท่าไหร่นัก จนกระทั่งตอนนี้ที่ผมต้องนึกด่าการแต่งตัวห่วยๆ ของตัวเองมาเจอพี่ลิงก์

ถึงผมจะไม่รู้สถานะของเราสองคน แต่หวังว่าภาพลักษณ์ไร้ราคาของผมจะไม่ทำให้พี่ลิงก์เลิกการติดต่อกันหลังจากนี้หรอกนะครับ เฮ้อ...

เมื่อผมก้าวขาเข้ามาในห้าง ผมก็รีบโทรไลน์ไปหาพี่ลิงก์ทันที ตอนนี้เวลาห้าโมงเย็นพอดี ถือว่ามาทันแบบฉิวเฉียดครับ

[กูรออยู่ที่เอ็มเค ชั้นสอง]

"ครับๆ"

ผมรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปยังร้านสุกี้ที่พี่ลิงก์บอก ผมหอบหายใจเล็กน้อย เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่ยืนรออยู่ที่หน้าร้าน แล้วเงยหน้ามองใบหน้าหล่อของรุ่นพี่ด้วยสีหน้าปั้นยาก

วันนี้พี่ลิงก์ก็ใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์เหมือนกัน แต่คงผลิตมาจากห้องเสื้อชั้นนำ รองเท้าแผ้าใบแบรนด์นอก เมื่อเทียบกับรองเท้าแตะขายข้างถนนของผม ก็ยิ่งบ่งบอกความแตกต่างให้ชัดเจนเข้าไปอีก

พี่ลิงก์ไม่ได้ทักทายอะไร นอกจากเดินนำผมเข้าไปในร้านอย่างไม่รีบร้อน ผมเดินตามหลังด้วยความตื่นเต้นและประหม่า เมื่อพวกเราได้ที่นั่งแล้ว รุ่นพี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เริ่มสั่งวัตถุดิบสำหรับใส่ในหม้อสุกี้โดยไม่ถามใคร ผมได้แต่นั่งบื้อเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก และพอพี่ลิงก์สั่งรายการอาหารมากมายจบ นัยน์ตาคมก็เลื่อนมามองผม

"อยากเอาอะไรเพิ่มหรือเปล่า"

"เอ่อ...ไม่ครับ"

พี่ลิงก์พยักหน้ารับ ก่อนที่พนักงานจะทวนรายการมากมายที่สั่งไปทั้งหมด แล้วเดินจากไป ผมปั้นสีหน้าของตัวเองไม่ถูก เมื่อต้องมานั่งมองหน้ากับรุ่นพี่ที่แอบปลื้มแบบนี้ ความเงียบถูกขัดจังหวะเป็นระยะเพระามีพนักงานข้ามาเตรียมโต๊ะและเริ่มเสิร์ฟอาหารอย่างรวดเร็ว

ผมมองพี่ลิงก์ที่เริ่มเทวัตถุดิบหลายอย่างลงไปในหม้อที่น้ำซุปกำลัง้เดือด ก่อนนัยน์ตาคมจะเลื่อนมาสนใจผม หลังจากที่ช้อนตับที่เพิ่งลวกสุกใส่ถ้วยของตัวเอง

"ไม่กินเหรอ"

"อ่า...กินครับ"

"นั่งเฉยๆ แล้วมันจะบินเข้าปากมึงเหรอ"

ผมรีบหยิบตะเกียบคีบเนื้อหมูใส่ตะกร้อลวกอย่างเก้ๆ กังๆ ภาพลักษณ์ของพี่ลิงก์ที่เคยเห็นก่อนหน้านี้กำลังพังทลาย อันที่จริงผมอึ้งตั้งแต่ที่พี่เขาใช้สรรพนามแล้วด้วยซ้ำครับ

ก็เมื่อวันก่อนยังน้องครับอยุ่เลย แต่วันนี้มากูมึงซะงั้นอ่ะ!

ผมรีบปรับตัวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะคิ้วกระตุดนิดหน่อยที่เห็นหมูในตะกร้อที่ลวกไว้ถูกคนตรงหน้าฉวยไปใส่ถ้วยของตัวเองเฉย ผมมองหน้าของพี่ลิงก์ ส่วนพี่เขาก็มองหน้าผม แล้วยกยิ้มออกมา

"ชิ้นนี้กูขอ"

"ครับ"


ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 1 - 05/03/19
«ตอบ #7 เมื่อ06-03-2019 14:36:15 »

ผมไม่ได้ใส่อารมณ์กับเรื่องเล็กน้อย ผมเอาตะกร้อที่ว่างเปล่ามาใส่เนื้อหมูใหม่อีกครั้ง แล้วก็เริ่มช้อนบางอย่างที่พี่ลิงก์เทใส่ก่อนหน้านี้มากิน ในขณะที่ผมกำลังเคี้ยวลูกชิ้นปลา สายตาก็มองมือของฝ่ายตรงข้ามที่ขโมยเนื้อหมูในตะกร้อของผมไปใส่ก้วยของตัวเองอีกรอบ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำสองทำให้ผมต้องมองใบหน้าหล่อที่กำลังเคี้ยวเนื้อหมูที่เพิ่งแย่งมาตุ้ยๆ คิ้วเรียวเลิกขึ้น ใบหน้าแสดงท่าทางยียวนออกมาชัดเจน

"มีอะไร"

ผมลอบถอนหายใจออกมาโดยไม่ได้ตอบอะไร แล้วนำเนื้อหมุใส่ตะกร้ออีกครั้ง ก่อนจะกินอย่างอื่นต่อตามปกติ โดยที่สายตาก็เล็งเนื้อหมูในตะกร้อของตัวเองไปด้วย รอในจังหวะที่มือของพี่ลิงก์กำลังจะเอื้อมมาหยิบอีกครั้ง ผมก็แย่งตะกร้อของตัวเองมาก่อน นำเนื้อหมูใส่ถ้วยของตัวเองด้วยรอยยิ้มที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

รอบนี้ไม่ได้แอ้มของกูหรอกโว้ย!

ความดีใจเล็กๆ ในการเอาชนะศึกแย่งเนื้อหมูทำให้ผมภาคภูมิใจได้ไม่กี่วินาที ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"เอ้าๆ กูให้"

ผมมองเกี๊ยวกุ้งที่ถูกส่งมาไว้ในถ้วย ก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าหล่อของพี่ลิงก์ที่มีรอยยิ้มมุมปาก ความรู้สึกในหัวใจของผมสั่นไหว เพราะไม่นึกฝันว่า จะมีวันที่รุ่นพี่ในดวงใจจะมีน้ำใจเอื้อเฟื้อแบบนี้ ในเมื่อก่อนหน้านี้เพิ่งแย่งเนื้อหมูของผมกินไปแท้ๆ ทว่าความประทับใจก็ถูกสกัดขาหน้าทิ่ม หลังจากเสียงทุ้มดังขึ้นต่อ

"นั่นของโปรดกูเลยนะ สำนึกบุญคุณด้วยล่ะมึง"

เอ้อ...แต่ก็ไม่ได้ขอหรือเปล่าวะ?

ผมได้แต่บ่นในใจ แต่ก็พยักหน้ารับเป็นเชิงขอบคุณ แล้วตักเกี้ยวกุ้งของพี่ลิงก์กินต่อ บรรยากาศที่อึดอัดเริ่มผ่อนคลายอย่างเชื่องช้าตามจำนวนอาหารที่เริ่มลดลง พี่ลิงก์หันไปสั่งพนักงานมาเติมวัตถุดิบสำหรับการกินสุกี้เพิ่ม โดยที่ระหว่างมื้ออาหารเราสองคนไม่ค่อยได้คุยอะไรกันนัก

ผมเพิ่งสังเกตว่าพี่ลิงก์ขอบกินกุ้ง และดูเหมือนพี่ลิงก์ก็คงสังเกตว่าผมชอบกินปลาเหมือนกัน เพราะหลังจากอาหารชุดแรกหมด รุ่นพี่ก็เริ่มสั่งแต่สิ่งที่เราสองคนชอบกินเยอะทีสุด

ผมลอบพิจารณามองพี่ลิงก์อย่างระมัดระวัง ท่าทางไม่ขัดเขินและเป็นธรรมชาติสร้างความรู้สึกแตกต่างจากการที่ผมได้มองแค่รอบนอก โดยปกติก็มีฉากที่รุ่นพี่พูดคุยกับเพื่อนอย่างเป็นกันเองให้เห็นอยู่บ้าง แต่ผมเชื่อว่าไม่ค่อยมีใครได้เห็นมุมกวนประสาทแบบที่ผมเจอตอนนี้เท่าไหร่หรอกครับ

ในฐานะของแฟนคลับ...ความอาแต่ใจของพี่ลิงก์ที่แสดงออกมา ทำให้ผมรู้สึกพิเศษ เพราะรับรู้ได้ถึงช่องว่างที่ลดน้อยลงของเราสองคน ตอนนี้ผมได้รู้จักตัวตนของพี่ลิงก์มากกว่าคนอื่น

หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติพองโตขึ้นมาทีละน้อย รอยยิ้มถูกวาดขึ้นอย่างเงียบเชียบ ผมหลุบตามองถ้วยของตัวเองทันที เมื่อนัยน์ตาสีดำสวยทอดมองมา

"อิ่มยัง เอาอะไรอีกป่ะ"

"ไม่แล้วครับ"

ตอนนี้ผมอิ่มมากครับ ถ้ากินอีกอาจจะมีการอ้วกเกิดขึ้น พี่ลิงก์พยักหน้ารับ แล้วเรียกพนักงานมาเก็บเงิน ผมรู้สึกเกรงใจและวางตัวไม่ถูก ในสถานการณ์แบบนี้ผมไม่รู้ว่าควรจะแชร์ค่าอาหารกับพี่ลิงก์หรือเปล่า

ความสับสนนี้มาจากความไม่รู้ในสถานะของตัวเองล้วนๆ!

"เอ่อ..."

"กูเลี้ยง"

"ขอบคุณครับ"

ผมมองรุ่นพี่ที่เดินนำออกไปเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด ไม่ว่าคนตรงหน้าจะวางผมไว้ที่ตำแหน่งไหยในความสัมพันธ์ที่พัฒนาขึ้นนี้ ผมก็ดีใจที่วันนี้ได้มากินสุกี้กับพี่ลิงก์ครับ

"แล้วพี่จะไปไหนต่อหรือเปล่าครับ"

พี่ลิงก์หันมาหา เขามองหน้าผมเล็กน้อย ก่อนจะเดินนำผมเข้าไปในร้านหนึ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจด้วยความคาดไม่ถึง

ร้านขายตุ๊กตา!

ผมมองพี่ลิงก์ที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศของร้านเลยสักนิดเดินหน้าตาเฉยเข้าไปในร้านที่เต็มไปด้วยตุ๊กตามากมาย ก่อนที่รุ่นพี่จะส่งสายตาเร่งให้ผมเดินตามมา ผมเลยต้องเข้าไปในร้านที่ชวนให้รู้สึกแปลกอย่างเลี่ยงไม่ได้

"มึงเลือกมาตัวนึง"

พี่ลิงก์หันมามองผม ผมก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างงุนงง ก่อนจะตอบความจริงออกไป

"ผมไม่ชอบตุ๊กตาครับ"

"กูให้มึงเลือก ไม่ได้ถามว่าชอบหรือเปล่า"

พี่ลิงก์ส่งสายตาไม่พอใจมาให้ ผมเลยต้องหันไปมองบรรดาคุ๊กคามากมายที่อยู่ตรงหน้า ผมไม่รู้จะเอาตัวไหนดี เลยตั้งใจจะเลือกตัวที่อยู่ตรงหน้าของตัวเอง แต่เสียงทุ้มของคนที่ยืนอยู่ข้างกันก็ดังขึ้นมาก่อน

"กูจริงจัง อย่าเลือกมั่วนะมึง"

ผมเลื่อนสายตาไปมองพี่ลิงก์ที่กำลังส่งสายตากดดันมาให้ ผมรุ้ว่าพี่ลิงก์บ้าตุ๊กตาหมี แต่ไม่รู้ว่าจะจริงจังอะไรขนาดนี้

เอาตัวไหนดีวะ...

ผมกวาดสายตามองอีกครั้ง ในร้านนี้มีทั้งตุ๊กตาหมี กระต่าย หมู แล้วก็ตัวอะไรอีกมากมาย ผมไม่รู้ว่าพี่ลิงก์ให้ผมเลือกทำไม เพราะถ้าอยากจะซื้อไว้เก็บเองก็เลือกเองไม่ดีกว่าเหรอ

พี่ลืงก์ไม่ได้เร่ง เขาเดินไปดูทางอื่นแล้วปล่อยให้ผมใช้เวลาเลือกจามสบาย ผ่านไปสักพัหผมก็ไปเจอคุ๊กตาไดโนเสาร์สีฟ้าที่มีหน้าตาชวนให้อมยิ้มตัวหนึ่ง ผมเลยหยิบตัวนั้นเอาไปให้พี่ลิงก์

"ผมว่าหน้ามันน่ารักดี"

พี่ลิงก์มองตุ๊กตาขนาดกลางที่ผมเลือก เขารับไปถือไว้ ก่อนจะเอาไปจ่ายเงินโดยไม่ได้ถามอะไร หลังจากนั้นก็ส่งถุงใบใหญ่ให้ผมถือต่อแล้วเดินนำออกจากร้าน พี่เขาเดินวนในห้างเล่นอีกสักพักแต่ก็ไม่ได้ซื้ออะไรอีก เราสองคนปล่อยให้ความเงียบเชื่อมกลางระหว่างที่เดินไปด้วยกัน

ท่ามกลางช่องว่างที่ไร้การสนทนา ผมไม่ได้รู้สึกอีดอัดใจอะไร อีกทั้งยังรู้สึกดีด้วยซ้ำที่ได้มองท่าทางและสีหนน้าต่างๆ ของพี่ลิงก์แบบนี้

"กูจะกลับแล้ว"

"ครับ"

สรุปวันนี้ก็แค่พามาเลี้ยงข้าวแล้วก็ช่วยถือของล่ะนะ...

ผมได้แต่คิดในใจ แล้วส่งถุงตุ๊กตาคืนให้พี่ลิงก์ที่รับไว้ ก่อนเสียงทุ้มจะดังขึ้นต่อ

"ต้องให้กูไปส่งหรือเปล่า"

"ไม่ต้องครับ ผมกลับเองได้"

แค่พี่ลิงก์ชวนมากินสุกี้ แล้วก็ได้ใช้เวลาเดินเล่นด้วยกันไม่กี่ชั่วโมง ผมก็ดีใจแล้วครับ

"อืม ไว้ค่อยเจอกัน"

"ครับ"

ทั้งที่คิดว่าพี่ลิงก์จะเดินแยกไปก่อน แต่รุ่นพี่ตรงหน้าก็ยังยืนอยู่ที่เดิม ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย หรือว่าพี่เขาจะรอให้ผมเดินแยกออกไปก่อน?

ในขณะที่ผมกำลังทำตัวไม่ถูกอีกครั้ง เสียงของพี่ลิงก์ก็ตัดทุกความคิดที่วุ่นวายของผมให้หยุดชะงักหัวฟาดพื้น

"ว่าแต่มึงชื่ออะไรนะ"

เอ่อ...ที่รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล มันคือความดีใจใช่ไหมครับ!

"บลูครับ ผมเรียนวิทย์คอมปีสอง"

"อืม"

ผมมองพี่ลิงก์ที่เดินแยกไปอีกทาง แล้วถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินไปทางด้านหน้าของห้างเพื่อกลับหอพักของตัวเอง พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาติดต่อหาเพื่อนสนิท

"เป็ด วันนี้กูมากินสุกี้กับพี่ลิงก์แหละ"

[หา? มาเดตกันเหรอ]

เคต? มันจะเรียกอย่างนั้นได้เหรอ ชื่อผม พี่เขาก็ยังไม่รุ้เลยครับ! ฮือ!

"ไม่ใช่หรอก ก็แค่มาเป็นเพื่อนกินข้าวมั้ง แล้วมึงก็บอกเองว่า พี่เขาก็แค่ให้ไลน์กูเฉยๆ"

[กูก็แค่พูดไปตามที่คิด มึงลองคิดดู ถ้ามึงจะคบกับใครสักคนเป็นแฟน มึงจะคบกับคนที่แค่ตอบคำถามอะไรก็ไม่รู้ถูกใจหรือไง มันก็ต้องรู้จักนิสัยใจคอกันก่อนว่าจะไปกันรอดไหมอะไรแบบนั้น]

ผมคิดตามที่เพื่อนสนิทบอก แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ก็จริงอย่างที่มันว่า ผมก็รู้จักพี่ลิงก์แค่ผิวเผิน แล้วพี่ลิงก์ก็เพิ่งรู้จักชื่อของผมเมื่อกี้เองด้วย

ผมมองท้องฟ้าที่เป็นสีเข้มตรงป้ายรถเมล์ ขากลับไม่ต้องรีบ ผมเลยตั้งใจจะรอรถเมล์เพื่อประหยัดเงิน เพราะขามาก็จ่ายค่าพี่วินซิ่งมาแพงครับ

"ก็จริง เมื่อกี้พี่ลิงก์ให้กูเลือกตุ๊กตาให้ด้วยว่ะ กูทำอะไรไม่ถูกเลย"

[งั้นเหรอ แล้วสรุปทุกอย่างโอเคไหมล่ะ]

"อืม ก็เหมือนได้รู้จักพี่ลิงก์ขึ้นมาอีกนิด แบบที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน"

วันนี้ผมรู้ว่าพี่ลิงก์ชอบกินอะไร นิสัยเป็นยังไงมากขึ้น ซึ่งมันก็แตกต่างจากสิ่งที่แฟนคลับที่อยู่รอบนอกมองเห็น

พี่ลิงก์ที่ดูเหมือนคุณชายจอมหยิ่งก็ไม่ต่างจากผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง แถมยังเอาแต่ใจ กวนประสาท ชอบสั่ง แล้วก็บ้าตุ๊กตามากกว่าที่ึิผมคิดเอาไว้

ว่าแต่...ให้ผมเลือกคุ๊กตาไปทำไมกัน จะเอาไปให้ใครหรือเปล่านะ

ผมได้แต่ครุ่นคิดในใจ โดยที่สายตาก็เฝ้ามองรถเมล์ที่รอคอย ซึ่งไม่รู้จะผ่านมาเมื่อไหร่ไปด้วย





++++++++





"พวกมึงมาถึงยังาะ"

[ถึงสักพักแล้วเว้ย ก็รออยู่เนี่ย]

"เออ เจอกันหน้าโรงหนัง"

ลิงก์วางสายจากพล หลังจากเห็นว่ารุ่นน้องที่แอบเดินตามหลังมาขึ้นรถเมล์สายหนึ่งไปเรียบร้อย เขาก็เดินกลับเข้าไปในห้างอีกครั้ง โดยที่มือข้างหนึ่งถือถุงที่ใส่ต๊กตาไว้

ลิงก์เดินขึ้นบันไดเลื่อนอย่างไม่รีบร้อน เขากวาดสายตามองไปเล็กน้อย ก็เจอเพื่อนสนิทสองคนมายืนรออยู่แล้ว พวกเขามีนัดดูหนังด้วยกัน

"แล้วนี่มึงไม่ไปส่งน้อง?"

"ทำไมต้องไปส่งวะ โตแล้วกลับเองได้แล้ว"

พลส่งสาตาหมั่นไส้มาให้เพื่อนสนิทที่ปากดีทุกครั้ง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังถุงใบใหญ่ที่อีกฝ่ายถืออยู่

"ซื้อมาอีกแล้ว ปีนี้มึงหมดลิมิตไปแล้วไม่ใ่เหรอ"

ลิงก์ขมวดคิ้วออกมา ยิ่งเขานึกถึงลิมิตที่พ่อยื่นคำขาดมาให้ก็ยิ่งขัดใจ ถึงจะเข้าใจเหตุผลว่า มันมากเกินไปแล้ว เดิมทีพ่อสั่งห้ามซื้อเพิ่มอีก แต่ป๊าก็ช่วยพูดให้จนเหลือลิมิตปีละสองตัวเท่าน้้น ซึ่งวิธีการนี้ก็คล้ายๆ กับการบำบัดบางอย่างที่ค่อยๆ ลดปริมาณเพื่อให้เลิกเองในที่สุด

แต่คนมันชอบอ่ะ! ไม่เลิกง่ายๆ หรอก!

"อันนี้ของน้อง"

"ของน้องแล้วทำไมไม่ให้น้องไปล่ะ"

"น้องไม่ชอบตุ๊กตา แต่กูชอบไง"

"ชอบอะไร ชอบตุ๊กตาหรือชอบน้อง"

ลิงก์มองสีหน้ากวนประสาทของพล แล้วชักสีหน้าโดยไม่ตอบอะไร แล้วหันไปทางเพื่อนอีกคนที่ยืนเงียบราวกับไม่มีตัวตน

"แล้วมึงยังไงเนี่ย ยืนเป็นผีเลยมึง"

"ไม่ต้องสนใจกู"

ทีตีหน้าเซ็งออกมา ก่อนจะเดินไปซื้อของกินเพื่อเพิ่มอรรถรสในการดูหนัง ลิงก์มองตามเพื่อนที่เป็นเสือซ่อนเล็บ ซึ่งมักจะมีปัญหาเรื่องคู่ขาตบตีแย่งชิงจนน่าปวดหัวเป็นประจำ แล้วหันไปหาคนที่ยืนอยู่ด้วยกันต่อ

"ตกลงน้องโอเคไหม สำหรับมึง"

"ก็...โอเคมั้ง"

ลิงก์นิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามทีที่เดินนำเข้าโรงหังไปก่อน เขาไม่ได้สนใจของกินอย่างทุกที เพราะตอนนี้ในอ้อมแขนมีคุ๊กตาตัวหนึ่งอยู่





TBC++++++++++

Marionett
a ดีค่ะ มาลงอย่างต่อเนื่อง ขอฝากความงุ้งงิ้งของพี่ลิงก์กับน้องบลูด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ  :impress2:

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 2 - 06/03/19
«ตอบ #8 เมื่อ06-03-2019 15:28:31 »

 :L2: :pig4:

ตลกพี่Link
ความเพี้ยนได้มาจากเล้งใช่ไหม55

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 2 - 06/03/19
«ตอบ #9 เมื่อ09-03-2019 14:11:01 »

Level 3: ตุ๊กตาหน้ารถ




ผมมองดูหน้าแชทในไลน์ของพี่ลิงก์ เราสองคนไม่ได้ส่งข้อความอะไร นอกจากการโทรติดต่อกันเมื่อวานนี้เท่านั้นครับ หลังจากหาข้าวกินในตอนเช้าเสร็จ ผมก็เริ่มดูหนังที่ค้างเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานต่อ ผมใช้เวลาไปจนถึงเย็น ก่อนจะตัดสินใจชวนเป็ดไปกินข้าวเย็นด้วยกัน

ในระหว่างที่ผมนั่งรอข้าวจากป้าแม่ค้า ผมก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา ผมไม่ค่อยอัปเดตเรื่องราวน่าเบื่อของตัวเองในโซเชียลเน็ตเวิร์กเท่าไหร่นัก โดยส่วนใหญ่ก็ใช้คิดคามเรื่องของพี่ลิงก์มากกว่า

ผมเปิดเฟซบุ๊กเล่นไปตามปกติ ก่อนจะสะดุดกับกระทู้ล่าสุดของพี่ลิงก์ที่อัปเดตตั้งแต่เมื่อคืนวาน

-งดตอบคำถาม-

ผมกะพริบตาอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง คอมเมนต์มากมายที่ต่อท้ายกระทู้นี้มีทั้งความสงสัยและอยากรู้ ผมทำความเข้าใจอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้แน่ชัดจะก่อตัวขึ้น

นี่มันหมายความว่า....

"เฮ้ย! ข้าวมาแล้ว มัวแต่เล่นมือถืออยู่นั่นแหละ"

ผมเงยหน้าจากจอของโทรศัพท์มือถือที่อยูใ่นมือ แล้วมองเป็ดที่กำลังส่งสายตาตำหนิมาให้ ตอนนี้ผมไม่ได้อยากกินข้าว แต่อยากทำความเข้าใจกับข้อความของพี่ลิงก์มากกว่าครับ

"มึงว่า ทำไมพี่ลิงก์งดตอบคำถามวะ"

“ตอบคำถามอะไรของมึงอีกล่ะ"

เป็ดทำสีหน้ารำคาญ แต่ก็ยอมสานต่อบทสนทนาของผม

"ก็คำถามเวลาจะขอเป็นแฟนไง ที่กูเคยเล่า"

"แล้วมึงจะงงอะไร ถ้าเขาไม่ให้ตอบ ก็แสดงว่าเขาคงหาแฟนได้แล้วมั้ง"

"ฮะ?!"

ผมเบิกตากว้าง เมื่อคิดตามคำพูดของเป็ดก็เข้าใจได้ในทันที ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยิบช้อนกับส้อมมาเขี่ยข้าวผัดหมูในจานอย่างหงอยเหงา

"อยากรู้จังว่าใครเป็นผู้โชคดี"

เป็ดถอนหายใจออกมา ก่อนน้ำเสียงที่เหนื่อยใจปนระอาจะดังขึ้น

"เอาน่า กินข้าวเถอะ คิดไปมึงก็ไม่อิ่มหรอก"

"แต่กูกินไม่ลงแล้ว"

"ไม่ลงก็ต้องกิน อย่าให้กูต้องใช้กำลัง"

ผมถอนหายใจออกมา ก่อนจะจำใจตักข้าวผัดที่ไร้รสชาติอย่างเชื่องช้า ถึงจะรู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่ได้รับรู้ แต่การถูกเป็ดใช้กำลังมันแย่ยิ่งกว่า

ทั้งที่ตัวก็มีขนาดไม่ต่างกัน แต่ลูกบ้าของมันมีเยอะจนน่ากลัวครับ

ผมยังค้างคาใจกับข้อความที่สร้างกระแสปั่นป่วนให้กับกลุ่มแฟนคลับ มีหลายคนที่พยายามหาคำตอบและเรียกร้องถึงเจ้าของข้อความให้มาอธิบาย แต่ก็อย่างที่รู้กันดีว่า พี่ลิงก์ไม่ได้สนใจ เขาไม่ใช่ดาราที่ต้องรักษาภาพลักษณ์หรือแจ้งทุกเรื่องราวให้สาธารณชนได้รับรู้

ผมขมวดคิ้ว ทั้งที่เมื่อวานเพิ่งไปกินข้าวด้วยกันแท้ๆ แต่ทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างคาดไม่ถึง

ช่างเถอะ...คิดมากไปก็เท่านั้น

แฟนคลับก็เป็นได้แค่แฟนคลับ ถ้าพี่ลิงก์จะรักใครหรือคบกับใครจริงจัง ผมก็ควรยินดีกับเขาไม่ใช่เหรอ





+++++++





วันแรกของสัปดาห์เริ่มขึ้นไม่ต่างจากปกติ ผมเดินออกจากหอพักในตอนสิบเอ็ดโมงกว่า ตั้งใจจะมากินข้าวที่โรงอาหารแล้วก็ไปดักเจอพี่ลิงก์ที่มีเรียนตอนบ่ายอย่างที่เคย

ในขณะที่ผมกำลังเดินเอื่อยอยู่ริมถนน เสียงแตรรถที่ดังขึ้นไล่หลังก็ทำให้ผมต้องหันกลับไปมอง ก่อนสายตาจะเบิกกว้างขึ้น เมื่อผมจำรถคันนี้ได้

โฟล์คบีเทิลของพี่ลิงก์!

สิ่งที่ทำให้ผมแน่ใจยิ่งกว่าคือใบหน้าของคนขับที่ลดกระจกลง พี่ลิงก์มองผม ก่อนจะถามขึ้น

"จะไปเรียนเหรอ"

"อ่า...ครับ"

"ขึ้นมาสิ เดี๋ยวไปส่ง"

ผมได้แต่ยืนตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จนกระทั่งได้รับสายตาเร่ง ผมเลยต้องรีบพยักหน้ารัวๆ ด้วยหัวใจที่เต้นแรง ทว่า.ในขณะที่ผมกำลังจะไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ ก็พบว่ามีตุ๊กตาหน้ารถจับจองอยู่ก่อนหแล้ว

'ตุ๊กตาหน้ารถ' ในที่นี้ไม่ได้เปรียบเปรยถึงบุคคลที่ได้นั่งคู่กับพี่ลิงก์ แต่เป็นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่กำลังนั่งอยู่ แถมยังคาดเข็มขัดนิรภัยพร้อมอีกด้วย

"เร็วๆ เกะกะทางคนอื่นเขา"

ผมนึกลังเลว่า ควรจะทำยังไงกับชีวิตที่กำลังสับสนหนักตอนนี้ดี แต่เพราะถูกเจ้าของรถเร่งและไ่ม่กล้าถือวิสาสะทำอะไรโดยพลการ ผมเลยตัดสินใจเลื่อนเบาะรถ แล้วย้ายตัวเองไปนั่งด้านหลัง โดยที่มีสายตาสีดำมองตามโดยไม่พูดอะไร

"ปิดประตูด้วย"

"ครับๆ"

ผมต้องโค้งตัวเอื้อมมือไปคว้าประตู หลังจากกดเลื่อนเบาะหน้าที่มีเจ้าของนั่งอยู่ ถ้าเป็นคนก็คงหัวทิ่มคอเคล็ดไปแล้ว เมื่อจัดการปิดประตูอย่างทุลักทุเลได้สำเร็จ พี่ลิงก์ก็ขับรถต่อ แต่ไม่ได้ไปส่งผมที่คณะอย่างที่คิดเอาไว้หรอกนะครับ เพราะตอนนี้รถกลับวนออกจากมหาวิทยาลัยแทน

เอ่อ...พี่จะพาผมไปส่งที่ไหนครับ คือผมจะไปเรียนนะครับพี่ลิงก์ ไม่ได้จะกลับบ้าน!

ผมก็ได้แต่บอกกับอีกฝ่ายในใจ แต่ก็ยังคงท่าทางนิ่งสงบ ถึงแม้สายตาจะเหลือบมองไปรอบด้านเหมือนคนตื่นตระหนกที่โดนหลอกจับมาก็ตาม

พี่ลิงก์อาจจะอยากแวะซื้ออะไรก่อน แล้วค่อยวนรถกลับไปส่งผมใหม่ก็ได้...มั้ง

ผมได้แต่หาคำตอบกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเองในใจ แล้วผ่อนลมหายใจที่คิดขัดเมื่อครู่นี้ให้กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

ภายในรถมีเสียงเพลงสากลดังผสานกับความเย็นของแอร์ ผมลอบมองคนขับที่ยังไม่ได้พูดอะไรเล็กน้อย แล้วมองไปนอกหน้าต่างด้วยความคิดที่ฟุ้งซ่าน

ผมก็รู้สึกโชคดีอยู่หรอกที่มีโอกาสได้ขึ้นรถพี่ลิงก์จนอยากจะถ่ายรูปไปอวดคนอื่นบ้าง แต่ว่าผมก็ยังรู้สึกตั้งตัวไม่ทันจนทำอะไรไม่ถูก ผมมองวิวข้างหน้าต่างที่กำลังเปลี่ยนไปตามเส้นทางที่ออกห่างจากมหาวิทยาลัยมากไปทุกที

ถึงแม้ภายในรภจะไม่ได้เงียบสนิทเพราะมีเสียงเพลงที่ช่วยสร้างบรรยาดาศ แต่ความอึดอัดก็ยังหนาแน่นจนรู้สึกเกร็งไปหมด ผมเองก็ไม่ใช่คนคุยเก่ง ครั้นจะชวนพี่ลิงก์คุยก็ไม่กล้า แต่จะให้นั่งนิ่งเฉยไม่รับรู้อะไรก็คงไม่ได้

ผมเลยตัดสินใจหันไปมองตุ๊กตาหมียักษ์สีน้ำตาลอ่อนที่ใส่ชุดกระโปรงสีฟ้า แถมบนหัวยังมีโบว์อันใหญ่สีเดียวกันติดอยู่

อีม... จะมีสักกี่คนที่พาตุ๊กตาหมีมานั่งแบบนี้วะ ไม่สิ! จะมีคนทำอะไรแบนี้หรือเปล่า

ผมได้แต่ครุ่นคิดกับตัวเองพร้อมกับมองตุ๊กตาหมีจากเบาะหลัง แล้วก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงของพี่ลิงก์ดังขึ้นมากระทันหัน

"มองเฮเลนทำไม"

ผมสบสายตาเรียบเฉยของพี่ลิงก์อย่างประหม่า ก่อนจะรีบตอบปฏิเสธทันที

"เปล่าครับ"

"ก็เห็นอยู่ ยังจะแก้ตัวอีก"

พี่ลิงก์ว่า ก่อนจะหันกลับไปสนใจถนนเบี้องหน้าอีกครั้ง ผมถึงเพิ่งรู้ว่า ตอนนี้ตัวเองกำลังติดอยู่ตรงสีแยกไฟแดงที่มีรถติดแน่นขนัด

"เฮเลนมีผัวแล้ว มึงไปมองแบบนั้นไม่ได้ เข้าใจป่ะ"

ฮะ?!

ผมได้แต่แสดงสีหน้างุนงงออกมา พี่ลิงก์หันกลับมามองผมอีกครั้ง ใบหน้าหล่อแสดงความเหนื่อยหน่ายใจออกมา

"นี่มึงไม่รู้?"

แล้วใครจะไปรู้เรื่องแบบนี้วะ?!

ผมได้แต่ตอบอยู่ในใจโดยไร้คำพูด พี่ลิงก์ถอนหายใจออกมาพร้อมสายตาทิ่มแทงราวกับผมเป็นคนโง่ที่ไม่รู้เรื่องอะไร

"ผัวเฮเลนก็ปารีสไง มึงไม่รู้เรื่องทรอยเหรอ"

"เอ่อ..."

กูรู้เรื่องทรอยครับพี่ ดูหลายรอบด้วย แต่ไม่นึกว่าเฮเลนแห่งทรอยจะกลายร่างเป็นตุ๊กตาหมีผูกโบว์สีฟ้าไปแล้ว!

สรุปว่าผมชอบคนบ้าหรือเปล่าครับเนี่ย กลับตัวกลับใจยังทันไหม!!

"เดี๋ยวกูส่งลิงก์หนังไปให้ดูแล้วกัน"

"อ่าครับ"

ผมลอบถอนหายใจออกมา เมื่อพี่ลิงก์กลับไปสนใจการขับรถอีกครั้ง ผมมองวิวข้างทาง ก่อนจะตัดสินใจถามคำถามที่ควรถามตั้งแต่แรก

"พี่จะพาผมไปไหนหรือครับ"

พี่ลิงก์ส่งสายตามองผมผ่านกระจกมองหลัง ก่อนเสียงเหน็บแนมจะดังขึ้น

"คิดวาจะไม่ถาม"

นี่ผมผิดอีกแล้วหรือครับ!

ผมไม่กล้าพูดอะไรโต้ตอบไปอีก ความเงียบเดินทางอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่พี่ลิงก์จะตอบคำภามของผม

"กูจะพาเฮเลนไปอาบน้ำ"

"ครับ"

ถ้ามีธุระ แล้วจะพาผมไปด้วยทำไมเนี่ย...

หลังจากฝ่าการจราจรที่ติดขัดในช่วงเที่ยงวันมาสักพัก พวกเราก็มาถึงร้านซักรีดขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง พี่ลิงก์ดับเครื่องและลงจากรถ ก่อนที่เขาจะเดินมาอุ้มเฮเลน แล้วหันมามองผม

"จะลงมาไหม"

"ลงครับ"

แหม...ก็ดับเครื่องไปแล้ว จะให้ผมหายใจไม่ออกตายอยู่ในรภหรือไงครับ!

ผมพาตัวเองออกจากรถ ก่อนจะเดินโง่ตามพี่ลิงก์ที่อุ้มตุ๊กตาหมียักษ์ที่ชื่อเฮเลนเข้าไปในร้าน ว่าแต่...แล้วปารีสไม่มาอาบน้ำด้วยกันเหรอ?

โอ๊ย! นี่ผมยังไม่ได้เพี้ยนใช่ไหมครับ สมองของผมยังปกติดีอยู่ใช่ไหม!

"สวัสดีค่ะคุณลิงก์"

พนักงานร้านยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยทักทายอย่างคนคุ้นเคย พี่ลิงก์ก็ยิ้มรับ

"สวัสดีครับ รบกวนด้วยนะครับ"

"ด้วยความยินดีค่ะ"

พี่ลิงก์ส่งเฮเลนไปให้พนักงาน ก่อนจะหยิบคูปองแทนค่าบริการให้ต่อ

"ขอบคุณค่ะ อีกสองวันมารับนะคะ"

"ได้ครับ"

พนักงานยกมือไหว้ลา ก่อนที่พี่ลิงก์จะเดินนำผมออกไปจากร้านตรงไปยังโฟล์คสีดำที่จอดเด่นอยู่ตรงลานจอดรถ เมื่อเดินมาถึงจุดหมาย ความตื่นเต้นของผมที่หลับใหลอยู่ก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

"อ้าว! จะยืนนิ่งทำไม หรือจะอยู่ที่นี่?"

ผมรีบพยักหน้ารับพร้อมกับเปิดประตูเพื่อนั่งลงตรงเบาะข้างคนขับ หลังจากปิดประตูและคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย พวกเราก็ออกเดินทางกันอีกครั้ง

ผมมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ กว่าจะไปถึงคณะก็ไม่แน่ใจว่าจะมีเวลากินข้าวหรือเปล่า เพราะดูเฟมือนว่ารถจะติดไม่ใช่เล่น แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรหรอกครับ บางครั้งความอิ่มใจก็สามารถทดแทนความอิ่มท้องได้ครับ

ผมลอบมองพี่ลิงก์ที่กำลังสนใจถนนเบื้องหน้า แล้วหันไปมองนอกหน้าต่างพลางอมยิ้มกับตัวเอง โดยที่มีเพลงสากลจังหวะฟังสบายคลายความเงียบ

ตอนนี้ตุ๊กตาหน้ารถของพี่ลิงก์ไม่ใช่เฮเลนแห่งทรอยแล้ว แต่เป็นบลู เด็กวิทย์คอมปีสองครับ!

ให้ตายเถอะ! อยากจะถ่ายคลิปอวดจริงๆ นะเนี่ย





+++++++






CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 2 - 06/03/19
« ตอบ #9 เมื่อ: 09-03-2019 14:11:01 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 2 - 06/03/19
«ตอบ #10 เมื่อ09-03-2019 14:15:04 »





โฟล์คบีเทิลคันสวยมาจอดที่หน้าคณะของผมในเวลาเที่ยงห้าสิบนาทีโดยประมาณ ผมหันไปขอบคุณพี่ลิงก์ ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับ และเมื่อผมลงจากรถมาเรียบร้อยก็ต้องชะงักเพราะรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นเข้ามาเล่นงาน

ผมเหลือบมองโดยรอบครั้งเดียว แล้วรีบเดินไปทางโรงอาหารโดยไม่ได้สนใจใครอีก ตอนนี้ยังพอมีเวลาซื้อของกินเล็กน้อยมาใส่ท้องก่อนขึ้นเรียนครั****บ

ผมแกะแซนด์วิซทูน่าพร้อมกับครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ไปด้วย ก่อนความคิดจะถูกขัดขวางเพราะเสียงไลน์ที่ดังขึ้น ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ก็พบว่ามีข้อความส่งมาจากพี่ลิงก์ครับ

พี่ลิงก์ส่งลิงก์หนังออนไลน์เรื่องทรอยมาให้ผม ก่อนข้อความต่อมาจะแสดงขึ้นทางหน้าจอแชท

LINK

-อย่าลืมดู-

ผมส่งสติกเกอร์โอเคเป็นการตอบรับ แต่ไม่ได้กดตามลิงก์ของเว็บไซต์เข้าไปหรอกนะครับ ก็ผมเคยดูหนังเรื่องนี้หลายรอบแล้ว

"มาช้า"

เป็ดทักขึ้นมาทันที เมื่อผมนั่งลงที่โต๊ะข้างมัน ผมก็แค่ยักคิ้วรับไปตามประสา

"เกิดเรื่องนิดหน่อย เดี๋ยวเล่าให้ฟัง"

"ถ้าเป็นเรื่องของพี่ลิงก์ของมึง ไม่ฟังได้ป่ ะ เบื่อ"

ผมหัวเราะออกมาเบาๆ กับท่าทางของเป็ด แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ตั้งใจจะเล่าเรื่องของพี่ลิงก์ให้อีกฝ่ายฟังอยู่ดีนั่นแหละครับ

ก็ผมมีเพื่อนสนิทอยู่คนเดียวนี่ครับ





+++++++





"ทำไมมาช้าวะ ไหนบอกว่าออกมาตั้งนานแล้ว"

"กูพาเฮเลนไปอาบน้ำ"

พลทำหน้าตายใส่เพื่อน ก่อนจะถอนหายใจออกมา

"ไหนบอกว่าจะไปตอนเย็น"

"ก็เปลี่ยนใจไง"

ลิงก์ไม่ได้สนใจเพื่อนสนิทอีก เขายกขวดชาเขียวที่เพิ่งซื้อจากเซเว่นขึ้นดื่ม แล้วเลื่อนสายตาไปมองทีที่พูดขึ้น

"แต่มีคนเห็นรถมึงไปจอดส่งคนที่หน้าคณะวิทย์"

"แล้วไงวะ กูจะไปส่งใครแล้วมันมีปัญหาอะไร"

ทีหันมาสบตากับลิงก์ เขายักไหล่โดยไม่ได้โต้ตอบบทสนทนาต่างจากพลที่แสดงท่าทางอยากรู้ชัดเจน

"แล้วมึงไปส่งใคร ไหนบอกไม่ให้ใครขึ้นรถนอกจากตุํกตาของมึงไง"

"ถ้าโง่ก็ไม่ต้องรู้หรอกมึงน่ะ"

"อ้าว! ไอ้สัตว์ลิงก์"

พลชักสีหน้าออกมา แล้วหันไปทางทีที่นั่งเงียบเล่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่

"แล้วมึงรู้ได้ไงวะที"

"กูฉลาด"

"ไอ้พวกเหี้ย! บอกกูมา! กูอยากรู้เรื่องบ้าง!"





TBC+++++++++

Marionetta
เรื่องนี้มาแบบเบาๆ ไปเรื่อยๆ ค่ะ อ่านสบายๆ นะคะ  :katai2-1: ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
ปล. พี่ลิงก์มีส่วนผสมของอิงอิงกับเล้งเนอะ

ออฟไลน์ catka12

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 3 - 09/03/19
«ตอบ #11 เมื่อ09-03-2019 14:29:01 »

 o13 ติดตามอ่านค่ะ  o13 พี่Link แอบมุ้งมิ้ง นะเนี่ย  :hao7: น่ารักดีค่ะ  :-[

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 3 - 09/03/19
«ตอบ #12 เมื่อ09-03-2019 15:01:53 »

พี่ลิงค์ เพี้ยนนนน

 :m20:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14047
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-25
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 3 - 09/03/19
«ตอบ #13 เมื่อ09-03-2019 17:35:55 »

  :m20:

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-0
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 3 - 09/03/19
«ตอบ #14 เมื่อ10-03-2019 12:21:32 »

 o13 :really2:

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1354
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 3 - 09/03/19
«ตอบ #15 เมื่อ10-03-2019 18:53:51 »

รอจ้า ^^

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 3 - 09/03/19
«ตอบ #16 เมื่อ10-03-2019 22:01:37 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 3 - 09/03/19
«ตอบ #17 เมื่อ11-03-2019 14:07:50 »

Level 4: ชื่อเล่นเฉพาะ






LINK

-พรุ่งนี้เลิกกี่โมง-

ผมมองข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามาด้วยความแปลกใจ ก่อนจะรีบตอบกลับทันที โดยไม่ได้สนใจว่าพี่ลิงก์จะถามไปทำไม

Blue++

-เลิก 4 โมงครับ-

LINK

-พรุ่งนี้เลิกเรียน มึงไปรับเฮเลนให้หน่อย-

ผมนิ่งงันไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกถึงเฮเลนตุ๊กตาหมียักษ์ของพี่ลิงก์ที่เพิ่งส่งไปให้ร้านทำความสะอาดเมื่อวันก่อน และกำหนดที่จะได้รับคืนก็คือวันพรุ่งนี้ครับ

แล้วทำไมพี่ไม่ไปเอาเองล่ะครับ มันใช่เรื่องของผมไหม?

อาจเป็นเพราะผมนิ่งเงียบไปนาน อ่านแล้วไม่ยอมตอบ พี่ลิงก์เลยโทรไลน์เข้ามาแทน ผมตกใจก็รีบกดรับทันที

"ครับพี่"

[จำร้านได้ใช่ไหม ถ้าไปไม่ถูก เดี๋ยวกูส่งโลเคชั่นไปให้]

"เอ่อ...คือว่า..."

[ทำไม มึงจะไม่ช่วย?]

ถ้าเป็นข้อความ ดาเมจอาจจะไม่รุนแรงแบบนี้ แต่เพราะได้ยินน้ำเสียงเข้มกึ่งตัดพ้อ ผมเลยพูดอะไรไม่ออก คำปฏิเสธจุกอยู่ที่คอหอยเลยครับ

ถ้าจะมัดมือ มัดปากขนาดนี้ กูจะไปขัดขืนได้ยังไงวะเนี่ย!

"เปล่าครับ ยังไงพี่ก็ส่งที่อยู่ร้านมาอีกทีนะครับ ผมจำไม่ได้แล้ว"

[อืม]

ผมถอนหายใจออกมา ก่อนจะเห็นโลเคชั่นของร้านซักรีดที่เพิ่งไปกับพี่ลิงก์เมื่อวันก่อนถูกส่งมาผ่านหน้าจอแชท

[เห็นยัง]

"ครับพี่"

[โอเค แค่นี้แหละ]

ผมกะพริบตามองการติดต่อที่ขาดหายไป แล้วได้แต่นึกสงสัยกับตัวเอง

ทำไม? อะไร? ยังไงวะเนี่ย!!!





+++++++





วันนี้ผมไม่ค่อยมีสมาธิกับการเรียนเท่าไหร่นัก ยิ่งช่วงเลิกเรียนเดินทางมาถึง จิตใจของผมก็พะวงถึงภารกิจในวันนี้ หลังเลิกเรียนผมได้รับหน้าที่ให้ไปรับเฮเลนแห่งทรอยกลับครับ

ว่าแต่...รับกลับไปไหนวะ?!

"เป็นอะไร"

เป็ดหันมาถาม หลังจากที่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของผม

"เย็นนี้กูต้องไปเอาของที่ร้านนี้ว่ะ มึงรู้จักป่ะ"

ผมเลื่อนหน้าจอที่แสดงที่อยู่ของร้านซักรีดให้เพื่อนดู เป็ดมองอยู่สักพัก ก่อนจะเงยหน้ามามองผม

"ไม่รู้จัก ว่าแต่มึงไปเอาอะไรวะ มีใครใช้บริการที่นั่นเหรอ"

"กูไปเอาตุ๊กตาให้พี่ลิงก์ ก็ตัวที่เล่าให้ฟังเมื่อวันก่อนไง"

ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่เพิ่งได้รับคำสั่งมาเมื่อคืนนี้ โดยที่คนฟังมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

"แล้วทำไมมึงต้องไปเอาให้ มึงเป็นเบ๊พี่เขาหรือไงวะ"

"เออ ก็ไม่รู้ว่ะ"

ผมนึกปลงหนัก ถึงช่วงนี้จะได้เจอพี่ลิงก์บ่อย แถมยังเคยไปกินข้าวแล้วก็นั่งรถของเขาอีก แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ตัวเองอยู่ในสถานะอะไรของอีกฝ่ายกันแน่

บางทีอาจจะเป็นรุ่นน้องที่เพิ่งรู้จักและใช้งานได้ล่ะมั้ง...

เอาเป็นว่า...ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน เสียงของพี่ลิงก์ในตอนนั้นก็ทำให้ผมปฏิเสธไม่ได้อยูดีนั่นแหละครับ

"ไม่รู้ก็ไม่ต้องไปป่ะ มึงไม่ใช่ขี้ข้าพี่เขานะ ที่ใช้อะไรก็ต้องไป หรือพี่เขาจ้างมึง?"

"เปล่า แต่แบบว่า..."

"มึงโง่หรือบื้อว่ะเนี่ย กูสรุปให้ มึงไม่ต้องไป ไม่ใช่เรื่องของมึงเลย"

เป็ดบอกเสียงเข้ม ผมก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ

"ไม่ได้เว้ย กูรับปากไปแล้ว ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่เคยพากูไปเลี้ยงข้าวครั้งก่อนแล้วกัน"

"ไอ้บลู!"

"ไม่เป็นไรหรอก กูก็แค่กลัวไปไม่ถูกแค่นั้นแหละ"

ผมไม่ค่อยได้ไปไหนเท่าไหร่ครับ ชีวิตวนเวียนอยู่กับเส้นทางเดิมๆ  พอต้องออกนอกเขตเซฟโซนเลยเหวอไปหน่อย กลัวหลงทางแล้วบอกไม่ถูกว่าหลงอยู่ตรงไหนด้วย แฮะๆ

"หลงผู้ชายนะมึง เฮ้อ...เอางี้เดี๋ยวกูไปส่ง"

"เฮ้ย! ไม่เป็นไรๆ มันไม่สะดวกหรอก ตัวมันใหญ่มากมึง เกือบเท่าคนอ่ะ มอเตอร์ไซค์เอากลับมาไม่ไหวแน่ ต้องแท็กซี่อย่างเดียว"

"ทำไมมึงต้องลำบากแบบนั้นด้วยว่ะ งั้นเดี๋ยวกูนั่งแท็กซี่ไปเป้นเพื่อนแล้วกัน"

"เกรงใจว่ะ"

เป็ดส่งสายตารำคาญมาให้ผม ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มมากกว่าเดิมสองเท่า

"เราเป็นเพื่อนกัน จะเกรงใจทำเหี้ยไร แค่นี้ยังทำให้กูหงุดหงิดไม่พอเหรอ"

"มึงก็ขึ้นง่ายไปนะ"

เป็ดถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจ ผมก็ตบไหล่ของเพื่อนเบาๆ แล้วส่งยิ้มบางไปให้

"ไม่ต้องห่วง กูไปได้อยู่แล้ว เพื่อนมึงไม่ใช่เด็กประถม"

"ตามใจ มีอะไรก็โทรบอกแล้วกัน ขี้เกียจเซ้าซี้แล้ว"

"ขอบใจเว้ย"

"เออ"





++++++++





หลังจากเลิกเรียน ผมก็เดินไปเรียกเท็กซี่แล้วส่งที่อยู่ให้พี่คนขับครับ ช่วงเย็นรถค่อนข้างติดมาก กว่าจะเดินทางไปถึงก็เกือบหกโมงเย็นแล้ว ผมรีบเดินเข้าไปในร้านซักรีดที่ยังเปืดให้บริการ ก่อนจะตรงไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับที่มีพนักงานยืนอยู่

"สวัสดีครับ ผมมารับตุ๊กตาของคุณอชิตะครับ"

"รอสักครู่นะคะ"

พนักงานกดโน้ตบุ๊กตรงเคาน์เตอร์ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามายิ้มให้ผม

"ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรคะ"

"ปณิธานครับ"

"ค่ะ คุณบู้นะคะ"

"ฮะ...เอ่อ.. เดี๋ยวนะครับ ไม่ใช่บู้ครับ ผมชื่อบลู"

ผมยิ้มแห้งส่งให้พนักงาน เธอก็ทำสีหน้าตกใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าจอโน้ตบุ๊กอีกครั้ง

"คุณลิงก์แจ้งมาว่า คุณปณิธานหรือคุณบู้จะมารับของแทน แล้วยังกำชับมาว่า ถ้าไม่ใช่คุณบู้ห้ามเอาของให้เด็ดขาดค่ะ"

ผมหน้าเหวอไปครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้วออกมา หรือว่าพี่ลิงก์จะจำชื่อผมผิด แต่ในไลน์ก็เขียนชื่อชัดอยู่ ผมถอนหายใจออกมา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาติดต่อหาพี่ลิงก์ด้วยความร้อนใจ

[ว่าไง]

"ผมมาถึงร้านแล้วนะพี่ แต่เขาไม่ให้ของอ่ะ พี่แจ้งชื่อผมผิด"

[ไม่ผิดนะ เอามือถือให้กูคุย]

ผมส่งโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้พนักงานคุยกับพี่ลิงก์โคยตรง เธอตอบรับบทสนทนาอย่าง

สุภาพ แล้วส่งยิ้มให้ผมเล็กน้อย ก่อนจะส่งอุปกรณ์สื่อสารคืนให้ผม

"กรุณารอสักครู่นะคะ"

"ครับ"

ผมนั่งรอที่โซฟาได้ไม่นาน เฮเลนที่ถูกบรรจุหืบห่ออย่างดีก็ถูกนำมาส่ง ผมมองตุ๊กตาตัวใหญ่อย่างปลงตก

"ขอบคุณครับ"

"ด้วยความยินดีค่ะ"

ผมอุ้มเฮเลนไว้เต็มอ้อมแขน แล้วมองไปยังหน้าร้านที่ท้องฟ้ากลายเป็นสีเข้ม การจราจรข้างนอกยังติดขัดไม่ต่างจากความคิดในสมองของผม

"แล้วจะเอากลับยังไงวะเนี่ย"

ผมบ่นกับตัวเอง คำตอบที่ได้ก็คงต้องพึ่งพาแท็กซี่เหมือนขามา แต่ก็ไม่รู้ว่าเวลาแบบนี้จะมีปัญหาเรื่องพี่โชเฟอร์ไม่รับลูกค้าหรือเปล่า แล้วถ้าผมต้องยืนรถอยู่ข้างถนนเป็นชั่วโมงคงเลวร้ายน่าดู

ปัญหาเรื่องการเดินทางยังไม่สำคัญเท่ากับปัญหาเรื่องการจัดส่ง ผมคงต้องถามพี่ลิงก์ก่อนว่า จะให้เอาเฮเลนไปส่งให้ที่ไหน หรือว่าจะฝากไว้ที่หอของผมก่อน?

ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันได้ติดต่อหาพี่ลิงก์ อีกฝ่ายก็โทรเข้ามาเสียก่อน

"ครับพี่ลิงก์"

[มึงอยู่ไหน ออกจากร้านมาหรือยัง]

"ยังครับ ผมกำลังจะโทรหาพี่เลย จะให้ผมเอาเฮเลนไปให้ที่ไหนครับ"

[กูถึงร้านแล้ว]

ผมเลิกคิ้วขึ้น เมื่อได้ยินคำพูดของปลายสาย ผมมองออกไปนอกร้าน แล้วก็เห็นโฟล์คบีเทิลสีดำเข้ามาที่ลานจอดรถหน้าร้านซักรีด ผมกดวางสาย ก่อนจะอุ้มเฮเลนเดินออกไปจากร้าน

พี่ลิงก์ลงมาจากรถ ถึงแม้ตอนนี้ความมืดจะปกคลุมจนมองอะไรไม่ชัดเหมือนตอนที่พระอาทิตย์ยังทำงานอยู่ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อที่ถูกอำพรางเอาไว้ก็ทำให้ผมใจเต้นแรงได้อย่างง่ายดาย

พี่ลิงก์ไม่ได้เอาตุุ๊กตาของตัวเองไปจากอ้อมแขนของผม มือหนาที่ยื่นมาตรงหน้าสัมผัสลงบนหัวของผม แล้วลูบไปมาอย่างอ่อยโยน

"ขอบใจนะ "

ผมยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว แล้วพยักหน้ารับรัวๆ พร้อมกับเผลอกอดตุ๊กตาหมีในอ้อมแขนแน่นกว่าเดิม ช่วงเวลานี้เหมือนกับทุกอย่างรอบตัวของผมหยุดลงและกลับสู่ปกติอีกครั้ง หลังจากความอบอุ่นจางหายไป พี่ลิงก์ไม่ได้ขอเฮเลนตืนจากผม แต่เดินนำผมกลับขึ้นรถของตัวเองแทน

"เดี๋ยวกูพาไปเลี้ยงข้าว"

"ครับ"

ผมเดินไปเปิดรถตรงฝั่งด้านข้างคนขับ ก่อนความคิดจะชะงักอีกครั้ง เมื่อได้มองเบาะที่อยู่ตรงหน้า

ผมต้องให้ตุ๊กตานั่งหน้าหรือเปล่าวะ?

คงเพราะท่าทางของผม พี่ลิงก์ที่นั่งประจำที่เรียบร้อยแล้วก็หันมามอง ก่อนน้ำเสียงเรียบเฉยและท่าทางซังกะตายจะแสดงผ่านออกมาทางสีหน้า

"จะนั่งได้หรือยัง รออะไรอยู่เหรอ"

"เอ่อ...คือแล้ว..."

"มึงอยากนั่งตรงไหนก็นั่ง เร็วๆ"

"ครับๆ"

ผมยิ้มแหยกับท่าทางรำคาญของพี่ลิงก์ จากคำอนุญาตของเจ้าของรถ ผมเลยถือวิสาสะเชิญเฮเลนไปนั่งด้านหลังแทน ส่วนตัวเองก็ตีเนียนนั่งข้างคนขับด้วยหัวใจที่เบิกบาน หลังจากที่ผมคาดเข็มขัดนิรภัยแล้ว โฟล์คบีเทิลก็วิ่งไปยังถนนใหญ่ที่มีการจราจรหนาแน่น

วันนี้พี่ลิงก์ไม่ได้เปิดเพลง ความเงียบภายในรถเริ่มทำให้ผมทำตัวไม่ถูก ผมหันไปมองวิวข้างทางพร้อมกับคิดถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

อ่า...เมื่อกี้พี่ลิงก์ลูบหัวด้วยอ่ะ!

ผมอมยิ้มกับตัวเอง แล้วลองเอามือลูบๆ ตรงหัวที่เพิ่งถูกอีกคนสัมผัสอย่างอ่อนโยน รวมไปถึงรอยยิ้มที่แสนใจดีนั่นอีก ถ้าพี่ลิงก์จะละมุนแบบนี้ ต่อให้ต้องไปเอาของที่แม่ฮ่องสอน ผมก็จะไปครับ!

"อยากกินอะไร"

คำถามของพี่ลิงก์ ทำให้ผมต้องหันไปมอง ความเพ้อฝันที่จำลองในความคิดถูกทำลายลง เมื่อต้องนึกถึงมื้อเย็นที่กำลังจะมาถึง

"แล้วพี่อยากกินอะไรครับ ตามใจพี่เลย"

พี่ลิงก์มองผมเล็กน้อย แล้วพยักหน้ารับ ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง อาจเป็นเพราะบรรยากาศของอีกฝ่ายไม่ได้น่ากลัวจนไม่กล้าเอ่ยอะไร ผมเลยเริ่มต้นบทสนทนาขึ้นด้วยคำถามที่ยังสงสัยอยู่

"ในเมื่อพี่ก็มาที่ร้านอยู่แล้ว ทำไมต้องให้ผมมาอีกครับ"

พี่ลิงก์เลื่อนสายตามามองผม ก่อนจะกลับไปสนใจถนนเบื้องหน้าต่อ

"กูกลัวมาไม่ทัน เดี๋ยวร้านปิดก่อน"

"อ้อครับ แต่ถ้าไม่ทันจริงๆ ก็มาพรุ่งนี้ก็ได้นี่ครับ"

ผมคิดว่าทางร้านคงไม่มีปัญหา ถ้าหากลูกค้าจะติดธุระหรือไม่สะดวกมารับของตามกำหนดหรอกนะครับ

"กูทำแบบนั้นไม่ได้"

พี่ลิงก์หันมามองผมด้วยสายตาจริงจัง ผมก็เผลอเกร็งกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไปกระทันหัน ก่อนน้ำเสียงทุ้มหนักแน่นจะดังขึ้นต่อ

"มึงลองคิดดู ถ้าหากมึงบอกกับเขาไว้ว่าจะมาวันนี้ แต่มึงไม่มา เขาจะรู้สึกยังไง เขาอาจจะไม่พูดอะไร แต่ในใจต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ แล้วแบบนี้มึงยังกล้าจะผิดสัญญาไม่มาเหรอ"

ผมได้แต่นิ่งเงียบ ก็พอจะเข้าใจสิ่งที่พี่ลิงก์บอกอยุ่นะครับ แต่เผอิญว่า เรื่องที่กำลังพูดถึง มันหมายถึงตุ๊กตาตัวหนึ่ง

ตุ๊กตาหมีอ่ะครับ! พี่เข้าใจไหม อิท อีส อะ ดอล!

"สัญญาเป็นสิ่งสำคัญ มันไม่ใช่แค่ลมปาก แต่มันคือความคาดหวังของใครอีกคนด้วย เดี๋ยวกูส่งบทความเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้มึงอ่าน จะได้ไม่ถามคำถามไร้หัวใจบบนั้นอีก"

"...ครับ"

โอ๊ย! กูหลงชอบคนบ้าใช่ไหม!!!





+++++++++






ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 3 - 09/03/19
«ตอบ #18 เมื่อ11-03-2019 14:23:50 »


พี่ลิงก์พาผมมากินพิซซ่าที่ห้างในละแวกนั้นครับ พวกเราสั่งพิซซ่าถาดใหญ่กับขอ****งกินเล่นอีกเล็กน้อย โดยส่วนใหญ่เจ้ามือก็เป็นคนสั่งเหมือนครั้งที่แล้วครับ

ทุกอย่างก็คงไม่มีอะไร ถ้าหากผมไม่ต้องอุ้มเฮเลนเดินเข้ามานั่งกินพิซซ่าด้วยกัน ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมองนะครับ เพราะถ้าไม่มีใครมองก็แปลกไปแล้ว!

ผมลอบถอนหายใจออกมา ยังคงนับเป็นความโชคดีที่พี่ลิงก์ยังมีสติพอที่จะไม่สั่งอาหารเผื่อเฮเลนที่กำลังนั่งอยู่ข้างผมนะครับ

ผมมองพี่ลิงก์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วตักผักโขมอบชีสขึ้นมากิน ส่วนอีกคนก็นั่งราดซอสมะเขือเทศบนพิซซ่าจนท่วม ดูน่ากลัวมากครับ แต่ภาพสยดสยองก็แปรเปลี่ยนไป เมื่อใบหน้าหล่อที่ใครหลายคนตามกรี๊ดกำลังเคี้ยวตุ้ยจนเต็มแก้ม แถมริมฝีปากย้งเปื้อนซอสจนเหมือนเด็กชวนให้เอ็นดูมากเลยครับ

**"**ซอสเปรอะอ่ะพี่"

ผมชี้ตำแหน่งที่บอกโดยอ้างอิงจากใบหน้าของตัวเอง พี่ลิงก์ก็มองตาม ก่อนจะเอานิ้วเช็ดตรงจุดที่ผมบอก แล้วดูดนิ้วนั้นด้วยท่าทางที่เป็นธรรมชาติ ผมก็ได้แต่มองตามเหมือนคนจิตหลุดไปแล้วครัย

ง่า...อยากดูดนิ้วนั้นบ้างอ่ะครับ

"เป็นอะไร"

เสียงของพี่ลิงก์ ทำให้ผมต้องกลืนน้ำลายตัวเอง แล้วหยิบพิซซ่าอีกชิ้นขึ้นมากินแก้เก้อ ผมไม่ชอบใส่ซอสครับ เพราะในความคิดของผม คือ พิซซ่ามันต้องกินแบบรสชาตืดั้งเดิมอะไรแบบนั้น

ผมรู้สึกอายเล็กน้อยกับท่าทางประหลาดของตัวเอง เพราะพี่ลิงก์ยังคงมองหน้าขอ****งผมอยู่ ผมเลยหาเรื่องคุยเพื่อเปลี่ยนความสนใจของอีกฝ่าย

"เออพี่ เรื่องชื่อของ****ผมอ่ะ บลูนะ ไม่ใช่บู้"

ผมไม่อยากหักหน้าอีกฝ่าย แต่คิดว่าควรจะบอกชื่อที่ถูกต้องให้คนตรงหน้าได้รู้ ถ้าขีนคนอื่นมาได้ยินเขาเรียกชื่อผมผิด อาจจะหน้าแตกอเไรแบบนั้นได้ ผมไม่อยากให้พี่ลิงก์เสียหน้าหรอกนะครับ

"หืม? แล้วไง"

"ก็...อย่างที่ร้านนั้นไง พี่บอกพนักงานว่าคนชื่อบู้จะมารับของแทนอ่ะ"

พี่ลิงก์หยิบชีสสติ๊กมากินพร้อมกับมองผมไปด้วย นัยน์ตาสีดำมีแววแปลกไปเล็กน้อย ก่อนเสียงของเขาจะดังขึ้นต่อ

"ถึงมึงจะชื่อบลู แต่กูจะเรียกมึงว่าบู้ จบป่ะ"

"ฮะ?! ไม่จบดิ"

ผมหลุดปากไปตามที่ใจคิด พี่ลิงก์เลิกคิ้วขึ้น ริมฝีปากที่เคยเปื้อนซอสยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"ไม่จบยังไงวะ"

"ก็ผมไม่ได้ชื่อบู้ไงพี่"

ผมสวนกลับไปทันที ความอายและเกรงใจลดระดับลงไป เมื่อความไม่พอใจพุ่งสูงขึ้น คิอ...บลูกับบู้ นี่มันคนละเรื่องเลยนะครับ

"ก็มึงบู้อ่ะ กูก็ต้องเรียกบู้ดิ"

"ยังไงพี่"

พี่ลิงก์ถอนหายใจออกมา เขากินขนมปังกระเทียมคำสุดท้าย แล้วอธิบายคำพูดของตัวเองต่อ โดยที่ผมยังคงมองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง

"หน้ามึงบู้บี้ไง กูก็เรียกตามที่เห็น"

ผมเบิกตากว้าง แล้วเผลอยกมือจับใบหน้าของตัวเองพร้อมกับนึกตามความหมายของคำว่า 'บู้บี้' อย่างที่คนตรงหน้าบอกไปด้วย

ผมอาจจะไม่ใช่ผู้ชายหน้าตาดีจนใครต่อใครมองแล้วสนใจ แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่จนดูไม่ได้หรอกนะครับ

"เอาอย่างนี้ กูให้โอกาสมึงเลือก"

ผมมองพี่ลิงก์อย่างงุนงง แต่ก็ตั้งใจฟังถ้อยคำของอีกฝ่ายด้วยความไม่มั่นใจในตัวเอง

"บู้ บี้ บื้อ มึงจะให้กูเรียกอันไหน"

"ไม่เอาสักอย่างอ่ะพี่"

"ถ้ามึงไม่เอา กูก็จะเลือกให้ว่า บู้แล้วกัน เพราะคล้องกับชื่อเล่นเดิมของมึง โอเคนะบู้"

เฮ้ย! พี่อย่าเปลี่ยนชื่อเล่นคนอื่นมั่วซั่วสิ!

"ไม่โออ่ะพี่"

"เรื่องมาก กูก็จะให้มึงเรียกเหมือนกัน ให้เวลาคิดหนึ่งนาที"

ผมกะพริบตาพร้อมกับมองคนที่นั่งกินพิซซ่าต่อไป ถึงอยากจะเอาคืนพี่ลิงก์บ้าง แต่ก็นึกคำเรียกทำร้ายอีกฝ่ายไม่ออก

ไอ้หล่อ ไอ้ยิ้มสวย ไอ้บ้านรวย ไอ้บ้าหมี!

เอาเข้าจริง...ผมก็ไม่กล้าเรียกอะไรหรอกครับ นอกจากคำว่า...แฟนครับหรือที่รัก ฮ่าๆ

"หมดเวลาแล้วนะมึง"

"ก็ผมคิดไม่ออกอ่ะ"

ผมชักสีหน้าออกมา อยากเรียกที่รักอ่ะๆ

"ช่วยไม่ได้ มึงหมดสิทธิ์แล้วบู้"

ผมถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ ก่อนจะหันไปหยิบพิซซ่าอีกชิ้นขึ้นมากิน แล้วเหลือบมองเฮเลนที่นั่งใกล้กัน

ในเมื่อทำอะไรพี่ลิงก์ไม่ได้ เอาน้ำราดตุ๊กตาแก้แค้นดีไหมเนี่ย





++++++++++





หลังจากกินมื้อเย็นด้วยอาหารอิตาเลียนเสร็จ พี่ลิงก์ก็มาส่งผมที่หอพักครับ ผมขอบคุณอีกฝ่ายที่ขับรถมาส่ง ซึ่งก็ได้รับการพยักหน้าเป็นการตอบรับ

"แล้วเจอกันนะบู้"

"ครับพี่"

ผมยืนมองโฟล์คบีเทิลที่เคลื่อนตัวห่างออกไปจนลับตา ก่อนจะเดินขึ้นหอพักของตัวเองครับ

ผมใช้เวลาจัดการกิจวัตรประจำวันของตัวเองและเล่าเรื่องราวเมื่อตอนเย็นให้เป็ดฟีง ซึ่งอีกฝ่ายก็ยังมองพี่ลิงก์ไม่ค่อยดีเหมือนเดิม หลังจากนั้นผมก็เตรียมตัวเข้านอน เพราะใกล้จะเที่ยงคืนแล้วครับ

ในขณะที่ผมกำลังจะเคลิบหลับ เสียงข้อความจากไลน์ก็ดังขึ้น ปกติผมไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ ทว่าตอนนี้มีบุคคลพิเศษที่มักจะส่งข้อความมาหาผมเสมอ เลยจำใจต้องฝืนตาของตัวเองมาดูครับ

พี่ลิงก์ส่งลิงก์ไปยังบทความหนึ่งเกี่ยวกับความหมายของการสัญญาที่เคยบอกกับผมไว้เมื่อตอนเย็นมาให้ แต่ผมไม่ได้อ่านหรอกครับ เรื่องแบบนั้น...ช่างมันเถอะ

ผมตั้งใจจะกดหน้าจอโทรศัพท์มือถือลง ทว่าเสียงของข้อความที่ดังขึ้นต่อ ก็ทำให้ผมต้องมอง แล้วเผลอยกยิ้มออกมา

LINK

-บู้ ฝันดีนะ-

Blue++

-เหมือนกันครับ-

ผมเขินเกืนกว่าจะส่งคำว่า ‘ฝันดี’ ไปให้พี่ลิงก์อ่ะครับ

ว่าแต่...พี่ลิงก์จะไม่จ่ายค่าแท็กซี่วันนี้ให้ผมหน่อยเหรอ





++++++++++





"เฮ้ย! พลหาบทตวามที่เกี่ยวกับคำสัญญาให้กูหน่อย"

[อเไรของมึงวะ ทำไมไม่หาเอง]

"กูขี้เกียจ เพื่อนกันป่ะ ช่วยหน่อยดิ"

[แล้วทำไมต้องกู ไอ้ทีอ่ะ ไม่ใช่เพื่อนมึง?]

"มันไม่ว่าง"

[กูไม่ว่าง]

"ถ้าไม่ว่าง แล้วมึงจะรับสายกูได้ไงวะ"

[เหี้ย! เออๆ เดี๋ยวกูหาให้ก็ได้ รำคาญเว้ย]





TBC+++++++

****Marionetta
มาแล้วค่ะ พี่ลิงก์มีความมุ้งมิ้งสูงจ้า น้องบลูก็มีความอึนสูงเช่ยกัน อิอิ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

​1 คอมเมนต์  1 กำลังใจค่ะ ^^

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 4 - 11/03/19
«ตอบ #19 เมื่อ11-03-2019 14:41:39 »

ดีใจมาบ่อยๆ

อิน้องยังจะห่วงค่ะแท็กซี่

 :L2: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 4 - 11/03/19
« ตอบ #19 เมื่อ: 11-03-2019 14:41:39 »





ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 4 - 11/03/19
«ตอบ #20 เมื่อ11-03-2019 20:08:28 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2492
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +117/-0
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 4 - 11/03/19
«ตอบ #21 เมื่อ12-03-2019 11:16:22 »

 :pig4: :pig4: :3123:

ออฟไลน์ kaokorn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-2
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 4 - 11/03/19
«ตอบ #22 เมื่อ12-03-2019 15:06:06 »

น่ารักดีฮะ ตอนแรกว่าลิงค์แปลกๆ แต่ก็นะ แบบนี้หายาก 5555+
ชักจะเริ่มสงสารบลูแล้วอ่ะ เริ่มเข้าใจเป็ดขึ้นมาเลย
รอตอนต่อไปฮะ
 :pig4:

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 4 - 11/03/19
«ตอบ #23 เมื่อ12-03-2019 16:07:13 »

 :m20: :laugh: :m20: :laugh:

ไหวกันมั้ยนิ ทั้งลิงค์และบลู

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 4 - 11/03/19
«ตอบ #24 เมื่อ14-03-2019 10:41:10 »

Level 5: เรื่องที่ยังไม่รู้






ผมเข้าไปดูโลกภายนอกผ่านอินเทอร์เน็ตอย่างที่เคย แล้วก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นรูปประจำตัวในเฟซบุ๊กของพี่ลิงก์เปลี่ยนไปครับ

จากภาพยืนหันหลังให้กล้องกลายเป็นภาพของตุ๊กตาตัวหนึ่งแทน แต่ไม่ใช่ครอบครัวตระกูลหมีหรอกนะครับ มันคือตุ๊กตาไดโนเสาร์ที่ผมเคยเลือกเมื่ออาทิตย์ก่อน

ผมมองด้วยความรู้สึกแปลกในอก แต่ก็กดไลค์อย่างที่เคย เมื่อพี่ลิงก์อัปเดตเรื่องราวของตัวเองในโซเชียลเน็ตเวิร์ก

“เป็ด กูไปก่อนนะ”

“ทำไมมึงยังต้องไปทำเรื่องปัญญาอ่อนนี่อีกวะ มึงสนิทกับพี่เขาแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ได้สนิท แค่รู้จักกันเฉยๆ”

“อะไรของมึง พาไปเลี้ยงข้าว ใช้มึงไปเอาของ ขับรถมาส่งที่หอ นี่ยังไม่สนิทอีกเหรอ”

“ก็...”

เป็ดทำสีหน้าหงุดหงิดใส่ผม แล้วถอนหายใจออกมา

“ช่างเถอะ จะไปไหนก็ไป แต่มาให้ทันเรียนบ่ายแล้วกัน”

“ครับคุณเป็ด”

“ได้สัตว์”

ผมยิ้มบาง ก่อนจะเเดินออกจากโรงอาหารของคณะวิทยาศาสตร์ไปยังคณะบริหาร โดยที่มีจุดมุ่งหมายคือการรอเจอรุ่นพี่ในดวงใจ แล้วแอบถ่ายรูปเก็บเอาไว้ดูเล่นคนเดียวครับ

ผมกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพราะเวลาช่วงพักกลางวันที่มีจำกัด เมื่อมาถึงที่หน้าตึกของคณะบริหาร ผมก็เริ่มหามุมของตัวเอง แล้วก็สะดุ้งเล็กน้อย หลังจากได้ยินเสียงทัก

“บู้มาทำไ่รวะ”

ผมมองพี่ลิงก์ที่โผล่มาจากด้านหลังด้วยความตกใจ รู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อไม่ได้มีเพียงสายตาของคนตรงหน้าที่มองอยู่ ตอนนี้แฟนคลับของพี่ลิงก์ก็จับจ้องมาทางผมด้วยเหมือนกันครับ

ผมจะโดนโจมดีอะไรหรือเปล่าวะ?

“เงียบทำไมวะ กูถามก็ตอบดิ”

พี่ลิงก์เริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา ผมเลยต้องรีบตอบโดยด่วน แน่นอนว่าไม่ใช่ความจริงหรอกนะครับ

“กำลังจะไปหากาแฟกินที่คาเฟ่ตรงนั้นอ่ะพี่”

ผมชี้ไปทางร้านกาแฟของคณะบริหาร ซึ่งอีกฝ่ายก็มองตาม

“อืม เดี๋ยวกูไปซื้อด้วย”

ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินนำพี่ลิงก์ไปยังร้านกาแฟที่อ้างเอาไว้ โดยที่ยังรู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่ยังมองตามมา

“เป็นอะไร ทำหน้าตลก”

พี่ลิงก์ถามพร้อมกับเอามือดึงแก้มของผมไปด้วย ผมเบิกตากว้าง แล้วจับแก้มที่ถูกทำร้ายด้วยสีหน้าร้อนผ่าว

“พี่อย่าแกล้งดิ เดี๋ยวผมโดนรุมกระทืบหรอก”

“ยังไงวะ”

พี่ลิงก์แสดงสีหน้าสงสัยออกมา ก่อนจะก้มหน้าลงดึงแก้มของผมทั้งสองข้างราวกับท้าทายคำพูดของผม

“โอ๊ย! มันเจ็บนะพี่!”

“ดูมึงมึนๆ เลยเรียกสติ จะได้ไม่คิดอะไรเพ้อเจ้อ”

ผมว่า...พี่นั่นแหละโคตรเพ้อเจ้อ บ้าตุ๊กตาจนน่าจะไปหาจิตแพทย์ได้แล้ว

ผมลอบชักสีหน้าพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างขัดใจ โดยที่มีนัยน์ตาสีดำของอีกฝ่ายทอดมองอยู่

“ก็...แฟนคลับพี่มองอยู่อ่ะ พี่มาทำท่าทีสนิทกับผมแบบนี้ ผมก็โดนเขม่นไง”

พี่ลิงก์มองสีหน้าแขยงของผมครู่หนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตามองโดยรอบ แล้วถอนหายใจออกมา

“น่ารำคาญฉิบหาย”

อ่า...นี่พี่ด่าผมเหรอ?

ผมหน้าสลดลงทันที พี่ลิงก์หันมามอง แล้วขมวดคิ้วออกมา

“ไม่ได้ว่าบู้”

ผมเงยหน้าสบตากับพี่ลิงก์ที่เสดงสีหน้าเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินตรงไปยังร้านกาแฟต่อ

“ซื่อบื้อ”

ผมหันไปมองคนที่เดินข้างกันอย่างงุนงง พี่ลิงก์เลื่อนสายตามามองผมอีกครั้ง

“อันนี้กูว่ามึง”

“อ่าครับ”

ผมเดินคอตกไปยังร้านกาแฟที่มีลูกค้าค่อนข้างเยอะ กว่าจะได้คิวก็เสียเวลาอยู่พอสมควรครับ

พี่ลิงก์ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนแล้ว ผมเดินถือคาราเมลมัคคิอาโตของอีกฝ่ายเพียงแก้วเดียว เพราะเห็นราคาแล้วเสียดายเงินครับ ช่วงนี้รายจ่ายที่ไม่คาดฝันเยอะเกินไป

“แล้วของมีง?”

พี่ลิงก์มองผมนิ่ง หลังจากแก้วกาแฟของเขาวางลงตรงหน้า ผมยิ้มแห้ง แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“เปลี่ยนใจไม่อยากกินแล้วครับ มันแพง”

“แล้วไหนตอนแรกบอกว่า จะมาซื้อ”

“ก็ไม่คิดว่าจะแพงขนาดนี้”

พี่ลิงก์ส่งสีหน้าสมเพชมาให้แบบไม่ปิดบัง ก่อนจะดูดกาแฟของตัวเอง แล้วเลื่อนคาราเมลมัคคีอาโตมาตรงหน้าของผม

“สงสาร กูแบ่งให้”

ผมเบิกตากว้างเล็กน้อย ความตื่นเต้นล้นปรี่ขึ้นมาในใจ นึกอยากจะคว้าแก้วตรงหน้ามาใจจะขาด แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ เพราะมารยาทค้ำคอ

“ไม่เป็นไรครับ”

“หรือรังเกียจกู? งั้นเอาเงินไปซื้อมาอีกแก้ว”

ผมมองพี่ลิงก์ที่กำลังหยืบกระเป๋าสตางค๋ขึ้นมา เลยรีบคว้าแก้วกาแฟตรงหน้ามาดูดอย่างรวดเร็ว

ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นผ่านไปทั่วใบหน้า อาการเขินอายตอนที่ได้สบตากับพี่ลิงก์ ทำให้ผมเผลอกัดหลอดอย่างไม่รู้ตัว

เฮ้ย! โมเมนต์นี้มาได้ไงวะ แบบว่า...ได้จูบพี่ลิงก์ทางอ้อมด้วยอ่ะครับ!

“บู้ กูแค่แบ่งให้ ไม่ได้ให้มึงทั้งแก้ว”

“อ่า...”

ผมรีบคลายหลอดที่กัดไว้ออก อันที่จริงดูดกาแฟไปนิดเดียว แต่อมหลอดนานอ่ะครับ งื้อ

“มึงกัดหลอดเละแบบนี้ ไปเอาอันใหม่มาให้กูเลย”

เอ่อ...พี่เขารังเกียจผมอ่ะ

ผมหน้าเสียเล็กน้อย แล้วรีบลุกไปหยิบหลอดอันใหม่มาให้พี่ลิงก์ด้วยความหน่วงในใจ ทว่าเมื่อผมเดินกลับมาถึงโต๊ะอีกครั้ง อีกฝ่ายก็นั่งดูดกาแฟจนได้ยินเสียงของน้ำแข็งในแก้ว

ผมกะพริบตามองพี่ลิงก์พร้อมกับสงสัยว่า คนตรงหน้าได้หลอดอันใหม่มาแล้วเหรอ แต่ทว่าเมื่อปลายหลอดที่ยับเยินได้รับอิสระจากริมฝีปากสีอ่อน ก็ทำให้ผมสตั๊นไปครับ

“บู้มาช้า”

คือผมรีบไปรีบมาไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำนะครับ!

“ขอโทษครับ”

ผมยอมเป็นฝ่ายผิดแบบไม่ได้คิดอะไรมาก พี่ลิงก์ก็พยักหนัารับพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก

“แล้วมีเรียนอีกป่ะ”

ฉิบหาย!

ผมรีบมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือด้วยสีหน้าตกใจ เหลือเวลาไม่ถึงห้านาทีก็จะเข้าเรียนแล้วครับ

“มีครับ ผมไปก่อนนะพี่”

ถึงผมจะอยากโดดเพื่อได้ใช้เวลาร่วมกับพี่ลิงก์ แต่ผมก็มีจิตสำนึกในหน้าที่ของตัวเองครับ ผมสามารถแยกแยะเรื่องผู้ชายกับการเรียนได้

“อืม แล้วเจอกัน”

ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบวิ่งเต็มฝีเท้ากลับไปที่คณะของตัวเอง แต่ก็ไม่ทัน โดนอาจารย์มองนิดหน่อย แต่เพราะผมเป็นเด็กเรียนเลยไม่ได้ถูกต่อว่าอะไรครับ





+++++++++++







LINK

-กูรออยู่ที่ช้่น 3 หอสมุดกลาง-

Blue++

-ครับ-

วันนี้เราสองคนมีเรียนแค่ตอนเช้าเหมือนกันครับ แต่เผอิญวันนี้อาจารย์นัดผมสอบแล็ปคอมตอนบ่ายต่อ พี่ลิงก์ที่นัดจะไปดูหนังด้วยกันเลยไปรออยู่ที่หอสมุดกลางแทนที่จะยกเลิกนัดแล้วกลับไปพักที่คอนโดครับ

ผมดีใจมากเลยครับ ที่พี่เขายอมเสียเวลารอผมอ่ะ

หลังจากสอบเสร็จ ผมก็ไปที่หอสมุดกลางต่อ ตอนนี้ใกล้บ่ายสี่โมงแล้วครับ เมื่อผมมาถึงชั้นสาม ก็มองหาพี่ลิงก์รอบหนึ่ง ก่อนจะหยุดเท้าตรงโต๊ะอ่านหนังสือเดี่ยวที่อยู่ด้านในสุดของชั้น

พี่ลิงก์กำลังนอนหลับอยู่ครับ

ผมอมยิ้มออกมา แต่ไม่ได้ปลุกอีกฝ่ายหรอกนะครับ ผมค่อยๆ ยกเก้าอี้อีกตัวมานั่งอยู่ข้างคนที่นอนฟุบหลับอยู่ หลังจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแอบถาายรูปรุ่นพี่หลับเอาไว้

ผมนั่งมองพี่ลิงก์โดยมีความเงียบอยู่รอบตัวเราสองคน ผมไม่แน่ใจว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่เสียงปลุกจากโทรศัพท์มือถือของพี่ลิงก์ ก็ทำให้ผมต้องสะดุ้งโหยง แล้วรีบลุกขึ้นยืนทันที

พี่ลิงก์เงยหน้าขึ้นมาปิดเสียงของโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะหันมามองผมที่กำลังทำหน้าเลิกลั่กแบบมีพิรุธอยู่

"มานานแล้วเหรอ"

ผมไม่อยากให้พี่ลิงก์คิดว่า มาแอบมองเขานอนหลับ ก็เลยโกหกออกไปทันที

"เพิ่งมาพี่"

พี่ลิงก์มองหน้าผมเล็กน้อยด้วยใบหน้าที่ยังมีร่องรอยของความง่วงปะปนอยู่ ผมเม้มริมฝีปากพยายามกลั้นยิ้มกับสีหน้าน่าเอ็นดูนั้นเต็มที่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเลื่อนสายตาไปยัเงก้าอี้ที่ผมเคยนั่งอยู่ก่อนหน้านี้

"แล้วเก้าอี้?"

"คือ...ผมเพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ แล้วก็เพิ่งเอาเก้าอี้มา ยังไม่ทันได้นั่งเลย"

พี่ลิงก์พยักหน้ารับแบบไม่ได้ติดใจอะไรอีก เขาลุกขึ้นยืน ก่อนจะขยับตัวคลายความเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อที่นอนฟุบหลับมาสักพักหนึ่ง

"อืม เดี๋ยวกูเข้าห้องน้ำก่อน"

ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมา หลังจากที่พี่ลิงก์ออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าที่สดชื่นขึ้น เราสองคนก็เดินทางไปยังห้างที่อยู่ไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยครับ





+++++++++++






ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 4 - 11/03/19
«ตอบ #25 เมื่อ14-03-2019 10:42:10 »



"ยังพอมีเวลาอยู่ ไปหาอะไรกินก่อนป่ะ"

พี่ลิงก์หันมาถามผม เมื่อเราสองคนเดินเข้ามาในห้างครับ ผมมองเวลาอีกครั้งพร้อมกับพนักหน้ารับ

"แล้วอยากกินอะไร"

"อะไรก็ได้ครับ"

"อย่าให้กูได้ยินคำตอบบแบบนี้อีก มึงอยากกินอะไร"

พี่ลิงก์ทำหน้านิ่งใส่ผมที่ยืนทำตัวไม่ถูก ก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมต้องอารมณ์เสีย ทั้งที่ประสบการณ์ที่ผ่านมา เขาก็เป็นคนเลือกตลอด

"เอ่อ...ร้านนั้นก็ได้ครับ"

ผมหันไปทางร้านอาหารไทยที่มีลูกค้าไม่ได้พลุกพล่านและอยู่ในสายตาพอดี พี่ลิงก์ก็เดินนำเข้าไปในร้านอาหาร โดยไม่ได้กล่าวโต้แย้งอะไร

ตอนนี้เวลาราวห้าโมงเย็นครับ ผมนั่งมองรายการอาหาร ก่อนจะลอบมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ปกติพี่ลิงก์จะเป็นคนสั่งเมนูทั้งหมด แต่ตอนนี้กลับนิ่งเงียบทำทีเป็นเปิดหน้ากระดาษราวกับกำลังพิจารณาว่ามันทำมาจากกระดาษอะไร พิมพ์ที่ไหน ถ่ายรูปสวยหรือเปล่าอะไรแบบนั้นเลยครับ

คือ...เงียบทำไม สั่งสักทีสิวะ?

"จะรับอะไรดีคะ"

พนักงานส่งยิ้มสุภาพพร้อมกับเตรียมพร้อมรับรายการอาหาร ทว่าทางฝั่งลูกค้ายังไม่มีความคิดอะไรทั้งนั้น พี่ลิงก์เงยหน้ามองผมที่กำลังมองเขาอยู่เช่นเดียวกัน

"เลือกเองก็สั่งเองดิ"

แล้วที่พี่ไม่สั่ง นี่คือจะไม่กินหรือไงครับ?

ผมได้แต่ย้อนถามอีกฝ่ายในใจ แต่ก็หันไปยิ้มแห้งให้พนักงาน แล้วรีบดูรายการอาหารในเมนูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลือกอาหารทั่วไปที่เคยกินออกมาสามถึงสี่อย่างครับ

พนักงานทวนรายการอาหารอีกครั้ง ก่อนจะเดินจากไป ผมลอบถอนหายใจออกมา แล้วมองพี่ลิงก์ที่กำลังมองหน้าของผมอยู่

“อ…อะไรครับ”

ผมเกร็งตัวขึ้นมา เพราะสายตาที่จับจ้อง หรือว่าผมจะสั่งอาหารไม่ถูกใจเขา ผมจำได้ว่าอีกฝ่ายชอบกินกุ้ง อาหารที่เพิ่งสั่งไปเมื่อกี้ ก็มีแต่กุ้งเป็นส่วนประกอบหลักทั้งนั้น

"ไม่มีอะไร"

พี่ลิงก์หันไปมองทางอื่นราวกับไม่ได้สนใจผมอีก ผมพรูลมหายใจระบายคามอึดอัด หลังจากผ่านไปไม่นานอาหารที่สั่งเอาไว้ก็เริ่มทยอยเสิร์ฟ

ผมลอบมองท่าทางของพี่ลิงก์ด้วยอาการลุ้นเล็กๆ เพราะอีกฝ่ายเงียบไปอย่างไร้สาเหตุ จนกระทั่งเสียงทุ้มดังขึ้น

"พ่อกูทำอร่อยกว่านี้เยอะ"

ผมมองพี่ลิงก์พร้อมกับนึกถึงเรื่องครอบครัวของคนตรงหน้าไปด้วย พ่อของพี่ลิงก์เป็นเจ้าของกิจการเกี่ยวกับซอฟต์แวร์และอสังหาริมทรัพย์ที่มีมูลค่าเป็นพันล้าน ตอนนี้รุ่นพี่ในคณะหลายคนก็ทำงานที่บริษัทแห่งนี้ ผมเองก็อยากเข้าไปทำงานที่นั่นเหมือนกันครับ

"ตอนอยู่ที่บ้านกินอร่อยจนชิน พอเวลาไปเจอไม่อร่อย ป๊ากูบ่นตลอด"

ผมได้แต่พยักหน้ารับพร้อมกับเริ่มสับสนว่า จะพ่อหรือป๊าก็เอาสักอย่างเถอะครับ

"อย่างต้มยำกุ้งนี่ ที่บ้านกูใช้กุ้งมังกร ไม่ได้กินตัวเล็กๆ แบบนี้หรอก"

คนรวยพูดอะไรก็ได้ครับ ตามใจเลยพี่...

"มีครั้งนึง กูบอกกับป๊าว่าอยากกินปูที่ฮอกไกโด ป๊าก็ซื้อตั๋วให้ไปวันต่อมาเลย พ่อบ่นใหญ่เพราะต้องอยู่ทำงานแทนป๊าที่หนีงานพากูไปเที่ยว ป๊าเว่อร์ตลอด"

ผมกะพริบตามองคนตรงหน้าแบบงงๆ สรุปว่าป๊ากับพ่อนี่คนละคนกัน? พี่ลิงก์ที่เห็นสีหน้าของผมก็เลิกคิ้วขึ้น

"มีอะไร ทำหน้าพิลึก"

ถ้าอยู่ในช่วงปกติ ผมคงไม่กล้าพูดอะไร แต่ดูเหมือนว่าพี่ลิงก์จะอารมณ์ดีจากการกินและนินทาครอบครัวตัวเอง ผมก็เลยเอาความกล้าขึ้นมาใช้งาน

"ผมงงนิดหน่อย คือ...พ่อกับป๊านี่คนละคนเหรอ"

พี่ลิงก์นิ่งไปครู่หนึ่ง ผมเผลอกลั้นหายใจกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย ก่อนเสียงทุ้มเรียบผิดจากก่อนหน้านี้จะดังขึ้น

"นี่มึงไม่รู้?"

ผมว่าคำถามนี้ มันคุ้นว่ะ เหมือนว่าผมไม่รู้ในเรื่องที่พี่ลิงก์คิดว่า ทุกคนรู้ แต่เชื่อเถอะ...เรื่องนั้นคงมีแต่พี่เขาที่รู้อยู่คนเดียวนั่นแหละครับ

ผมใช้ความเงียบเป็นคำตอบ พี่ลิงก์ถอนหายใจออกมา แล้วทำหน้าเซ็งอย่างชัดเจน ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง

"บู้ นี่มึงรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับกูบ้างเนี่ย ชอบกูจริงๆ ใช่ไหม"

ผมไม่เข้าใจว่า จากบรรยากาศเบาสบายกลายเป็นตึงเครียดไปได้ยังไงก็ไม่รู้ครับ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะไม่ถามคำถามนั้นอีก

"ผม...ชอบ...พี่"

ตอนนี้มันไม่เหมาะจะมาพูดอะไรแบบนี้เลยสักนิด ผมไม่ได้เขินอายอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับรู้สึกกลัวและไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นมา

ผมเพิ่งชอบพี่ลิงก์ได้ไม่นาน อาจจะไม่ใช่แฟนคลับที่รู้ทุกเรื่อง แต่เวลานี้ผมก็ดีใจและมีความสุขที่ได้มากินข้าวกับคนที่ตัวเองชอบ

ผมก็พอจะรู้ประวัติส่วนตัวของพี่ลิงก์มาบ้าง แต่ก็ไม่ได้รู้ลึกถึงเรื่องราวในครอบครัวของเขา พี่ลิงก์ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรตอบรับกับคำพูดของผมก่อนหน้านี้ เขากินข้าวของตัวเองต่อ ปล่อยให้ผมทนแรงอึดอัดที่เกิดขึ้นระหว่างเราสองคนตามลำพัง







TBC ++++++++

Marionetta
พี่ลิงก์มีความงอน อิอิ  :katai1:

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 558
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 5 - 14/03/19
«ตอบ #26 เมื่อ14-03-2019 12:35:33 »

 :pig4:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 5 - 14/03/19
«ตอบ #27 เมื่อ14-03-2019 20:41:27 »

 :mew3: :mew3:

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 5 - 14/03/19
«ตอบ #28 เมื่อ14-03-2019 22:14:09 »

 :L2: :pig4:

สงสารบู้ผู้อยู่กับความงง

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14047
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-25
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 5 - 14/03/19
«ตอบ #29 เมื่อ15-03-2019 05:18:08 »

 :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด