Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 35 [END] > 18-04-20 เปิดจอง-โอนหนังสือจ้า
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 35 [END] > 18-04-20 เปิดจอง-โอนหนังสือจ้า  (อ่าน 39284 ครั้ง)

ออฟไลน์ goosongta

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-6
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 16 - 20/06/19
«ตอบ #120 เมื่อ21-06-2019 19:26:50 »

ลิงซ์งอแงได้น่ารักน่าหยิกมาก

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 16 - 20/06/19
«ตอบ #121 เมื่อ23-06-2019 09:27:58 »

แวะมาแก้คำผิดค่ะ  :katai5:

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมากเลยค่ะ ความหวานก็ยังมีอย่างต่อเนื่องและต่อไป อิอิ  :hao6:

อาทิตย์หน้าเจอกันแน่นอนจ้า

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 16 - 20/06/19
«ตอบ #122 เมื่อ26-06-2019 22:55:11 »

Level 17: งานพิเศษ






ถึงเมื่อคืนจะนอนดึก แต่ผมก็ตื่นเช้าเป็นปกติครับ หลังจากจัดการมื้อแรกของวันใหม่ด้วยขนมปังทาแยมกับกาแฟสำเร็จรูป ผมก็แต่งตัวแล้วไปรอเป็ดที่ด้านล่างของหอพักเพื่อเดินทางไปทำงานพิเศษด้วยกัน

สองวันที่ผ่านมาผมได้นั่งทำความเข้าใจกับเนื้อหาที่ตัวเองจะต้องสอนทั้งหมด แล้วก็ลองซ้อมพูดให้เป็ดวิพากษ์วิจารณ์ด้วยครับ การทำงานในวันนี้เลยค่อนข้างมั่นใจมากกว่าเดิมอยู่เล็กน้อย

"สวัสดีครับพี่นก"

ผมยกมือไหว้ทักทายพี่นกที่กำลังเตรียมงานอยู่ในห้องทำงาน อีกฝ่ายพยักหน้ารับ ก่อนจะทักทายกลับด้วยน้ำเสียงสดใส

"วันนี้ได้สอนเองแล้ว พร้อมไหม"

"ก็คิดว่าพร้อมนะครับ"

"ฮ่าๆ มั่นใจหน่อย"

พี่นกเดินเข้ามาตบไหล่ของผม ก่อนจะหันไปทางเป็ดที่เดินไปหยิบพายชิ้นใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานมากินหน้าตาเฉย

"ไอ้เป็ดตะกละ! นั่นอาหารเช้าของฉันนะ! "

"กินหน่อยไม่ได้หรือไง ยังไม่ได้กินอะไรมาเลยเนี่ย"

"ไอ้น้องเวรเอ๊ย"

ผมมองพี่น้องที่พูดคุยทักทายแบบนี้เป็นประจำ แล้วมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองด้วยความรู้สึกตื่นเต้น เมื่อคืนนี้ผมทบทวนเนื้อหาและวางแผนการสอนเอาไว้ในสมองเรียบร้อย แต่ไม่รู้ว่าพอเอาจริงทุกอย่างจะเป็นไปอย่างที่คิดไหม

ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความหาพี่ลิงก์ที่ไม่แน่ใจว่าตื่นแล้วหรือยัง

Blue++
ผมกำลังจะไปสอนน้องแล้วนะครับ

ผมมองข้อความที่แสดงบนหน้าจอ แล้วผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ พลางเลื่อนสายตากลับไปสนใจหน้าจอแชทที่มีการเคลื่อนไหว พี่ลิงก์ไม่ได้ส่งข้อความตัวอักษร แต่เขาส่งข้อความเสียงมาให้ผมครับ

LINK
อืม อย่าสอนเองงงเองล่ะ ขายหน้าเขาพอดี

Blue++-
พี่ต้องให้กำลังใจผมสิ

ผมไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองอะไรครับ ก็แค่แหย่อีกฝ่ายเล่นแก้อาการเกร็งและประหม่าที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้

LINK
ไม่มาหา แล้วจะให้ได้ยังไง

Blue++
ผมไปบ้านพี่ไม่ถูก

LINK
ถ้าบอกแล้วไม่มา จะโกรธ

หลังจากที่ใช้ข้อความเสียงมาก่อนหน้านี้ พี่ลิงก์ก็กลับมาใช้ข้อความปกติตามเดิม ผมอมยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อเขาส่งรูปหน้าบึ้งของตัวเองแบบหัวยังฟูคล้ายเหมือนยังอยู่บนเตียงมาประกอบด้วย

Blue++
ถ้างั้นไม่ต้องบอกมาครับ ผมไม่อยากให้พี่โกรธ

พี่ลิงก์ส่งสติกเกอร์มาแบบรัวๆ ในทำนองที่อยากจะทำร้ายผมด้วยความโมโห ผมก็ส่งสติกเกอร์ยิ้มแฉ่งไปให้ ผมเก่งเวลาอยู่หลังแป้นพิมพ์เสมอครับ แต่ถ้าเจอตัวจริงมาอยู่ตรงหน้าก็หงอให้เขาทุกที

"ได้เวลาแล้วนะบลู"

เสียงของพี่นกเรียกให้ผมเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ผมส่งยิ้มแห้งแล้งไปให้เป็นการขอโทษที่มัวแต่แชทเพลินจนลืมเวลา

Blue++
แค่นี้ก่อนนะครับ ผมต้องไปทำงานแล้ว

ผมพิมพ์ข้อความปิดท้าย แล้วรีบปิดเสียงกันการรบกวนเวลาสอนในชั้นเรียนของตัวเอง โดยไม่ได้เปิดดูข้อความของอีกฝ่ายที่ตอบกลับมา








@@@@@@@@@@









ครึ่งชั่วโมงแรกของการทำงานค่อนข้างเกร็งและอึดอัดครับ แต่พอเริ่มปรับตัวได้ การสอนของผมก็ผ่านไปด้วยดี น้องๆ แต่ละคนก็ตั้งใจกันดีมาก ระหว่างที่สอนพวกเราก็มีคุยเล่นแทรกกันบ้างเป็นการคลายเครียด ก่อนจะเริ่มเนื้อหาต่อไป

"ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"

"ค่ะพี่บลู"

นักเรียนของผมเป็นเด็กสาวทั้งหมดเลยครับ ถึงจะชวนให้รู้สึกประหม่าไปบ้าง แต่น้องๆ ก็เป็นมิตรดี ผมรอให้นักเรียนกลุ่มแรกของตัวเองเดินออกจากห้อง ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วก็พบข้อความที่แจ้งเตือนค้างเอาไว้ของพี่ลิงก์ตั้งแต่เช้า ผมยิ้มออกมาอีกครั้ง เมื่อเห็นภาพของเขาที่ชูสองนิ้วมาให้

น่ารัก...

ผมส่งสติกเกอร์ตอบรับ ถึงแม้ว่ามันจะช้าไปแล้วก็ตาม ก่อนจะเก็บเครื่องมือสื่อสารของตัวเองใส่กระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม พร้อมกับเดินออกจากห้องเรียนขนาดเล็กเพื่อไปพูดคุยกับพี่นกเกี่ยวกับการสอนครั้งแรก

"เป็นไงบ้างบลู ไหวไหม"

"ไหวครับ แล้วเป็ดอยู่ไหนครับ"

"ให้ไปถ่ายเอกสารน่ะ สงสัยยังไม่เสร็จ"

"งั้นผมไปดูมันหน่อยนะครับ"

"อืม ไปพักกันได้เลยนะ แล้วอย่าลืมเวลาล่ะ บ่ายสี่โมงนะบลู"

"ครับพี่นก"

ผมเดินออกจากห้องทำงานของพี่นก แวะทักทายรุ่นพี่ที่เดินผ่านตามมารยาท แล้วเดินตรงไปหาเพื่อนสนิทที่ยืนเปื่อยอยู่ตรงเครื่องถ่ายเอกสารด้วยรอยยิ้มขำ

"เป็ดใกล้เสร็จหรือยัง"

"คิดว่าใกล้แล้วว่ะ น่าเบื่อโคตร แล้วมึงเป็นไงบ้าง ไหวป่ะ"

"กูว่าโอเค ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร"

"อืม ก็ดีแล้ว”

เป็ดส่งยิ้มมาให้ ก่อนจะกลับไปทำงานของตัวเองต่อ ทว่าผ่านไปเพียงห้านาที อีกฝ่ายก็วางมือลง แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"หิวแล้วว่ะ เดี๋ยวค่อยกลับมาทำต่อแล้วกัน"

ผมพยักหน้ารับ แล้วเดินตามเพื่อนสนิทที่ทำหน้าเบื่อออกจากห้องที่เต็มไปด้วยเอกสารอย่างไม่รีบร้อน








@@@@@@@@@@









หลังจากกินอาหารกลางวันเสร็จ ผมก็ใช้เวลาก่อนจะเริ่มงานสอนน้องอีกกลุ่มในการเตรียมตัวและทบทวนความรู้ของตัวเองอีกรอบ ส่วนเป็ดก็กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อครับ

ผมโทรศัพท์คุยกับพี่ลิงก์เล็กน้อย ตอนเย็นนี้เขาต้องเดินทางไปเวียดนามกับพ่อแล้วครับ เดิมทีกำหนดการจะต้องเป็นสัปดาห์หน้า แต่ดูเหมือนคู่ค้าจะมีปัญหาเรื่องการนัดหมายเลยต้องเร่งเดินทางกันก่อน

[ถ้ากลับห้องแล้ว ส่งข้อความาด้วยนะบู้]

"ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ"

[อืม เดี๋ยวซื้อของมาฝาก หรือว่าอยากได้อะไรหรือเปล่า]

"ไม่มีเลย แต่ไม่ต้องซื้ออะไรมาหรอกครับ"

[ทำไม เกรงใจ? กูจำได้ว่าเคยคุยกับมึงเรื่องนี้แล้วนะ]

น้ำเสียงเรียบเรื่อยเริ่มกระด้างขึ้นและสรรพนามที่เปลี่ยนไป ทำให้ผมลอบถอนหายใจออกมา ก่อนจะบอกออกไปแบบส่งๆ ให้หมดเรื่องหมดราวครับ

"เอาขนมขึ้นชื่อที่เป็นของฝากของที่นั่นมาก็ได้ครับ ผมไม่เคยกิน"

นอกจากจะไม่เคยกิน ก็ยังไม่รู้ด้วยว่า ขนมที่ว่าคืออะไร

[อืม แค่นี้นะบู้]

"ครับ"

ผมอมยิ้มกับโทรศัพท์มือถือที่ตัดสายไปแล้ว ก่อนจะเดินไปที่ห้องเรียนอีกครั้งเพื่อเริ่มงานพิเศษของตัวเองต่อ








@@@@@@@@@@









งานพิเศษที่ได้รับหน้าที่สอนหนังสือครั้งแรกในชีวิตเมื่อวันเสาร์และวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นไปด้วยดีครับ ส่วนในวันจันทร์ถึงวันพุธผมก็ยังมาช่วยงานจิปาถะกับเป็ดเหมือนเดิม จนกระทั่งเวลาได้หมุนวนกลับมายังวันที่ผมต้องทำหน้าที่หลักอีกครั้ง

"มีใครจะถามอะไรไหม"

"พี่บลูอธิบายตรงนี้อีกรอบได้ไหมอ่ะ"

ผมพยักหน้ารับ แล้วบรรยายเนื้อหาที่เพิ่งพูดจบไปอีกครั้งอย่างใจเย็น เพราะเป็นการสอนแบบกลุ่มส่วนตัวจึงไม่ได้รู้สึกกดดันอะไรมาก บรรยากาศก็คล้ายกับพี่ที่กำลังสอนการบ้านน้องนั่นแหละครับ

เมื่อหมดเวลาสอนในช่วงเช้า ผมก็เดินออกมาจากห้องอย่างไม่รีบร้อน วันนี้เป็ดเบี้ยวงานครับ ผมเลยต้องเดินทางมาคนเดียว แล้วก็คงต้องไปกินข้าวกลางวันเพียงลำพัง

ถึงเวลาที่ผ่านมาผมจะทักทายกับรุ่นพี่คนอื่นภายในสถาบันสอนพิเศษ B บ้าง แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมกับใคร อีกทั้งโดยพื้นฐานนิสัยของผมก็ไม่ได้อัธยาศัยดีอยู่แล้ว เวลาที่ไม่มีใครก็เลยไม่กล้าเข้าหาใครโดยปริยาย

ผมเดินไปกินข้าวที่สวนอาหารของห้าง ก่อนจะบังเอิญเจอพี่เลมอนกับพี่จันทร์ที่กำลังเดินผ่านมาพอดี พวกเขาเป็นรุ่นพี่ที่ทำงานที่เดียวกับผมครับ

"อ้าว! บลู ไหงมาคนเดียวอ่ะ เป็ดไปไหน"

พี่เลมอนมองผมอย่างแปลกใจ ผมก็ยิ้มรับตามมารยาทของคนที่รู้จักกันครับ

"เป็ดป่วยครับ เลยไม่ได้มาทำงาน"

พี่เลมอนพยักหน้ารับ แล้วหันไปทางพี่จันทร์ที่ยืนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ข้างกัน

"มึงยังจะไปดูของอีกป่ะ หรือจะกลับเลย"

"ไปดูก่อนดิ ยังมีเวลาอยู่อีก บลูไปด้วยกันไหม มีสอนอีกทีกี่โมง"

ผมกำลังจะปฏิเสธ แต่คนพูดไม่เก่งอย่างผมก็ไม่อาจต่อกรความเป็นกันเองแบบสุดๆ ของพี่ทั้งสองคนได้

"มาด้วยถันเถอะ กินข้าวเสร็จแล้วใช่ไหม ไปเดินย่อยกันดีกว่า จะได้ไม่อ้วน"

"ใช่ๆ จะไปนั่งรอเวลาทำไม น่าเบื่อออก"

ทั้งพี่เลมอนและพี่จันทร์ต่างก็ส่งสีหน้าโน้มน้าวเต็มที่ ผมก็ได้แต่ยิ้มแห้ง แล้วจำใจตอบรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ก็ได้ครับ"

รุ่นพี่ทั้งสองคนชวนผมคุยไม่หยุด ก่อนที่พวกเขาจะเดินนำผมเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแบรนด์หนึ่ง เมื่อเข้ามาด้านใน ผมก็แยกตัวมาเดินวนเล่นคนเดียว ปล่อยให้พวกพี่สาวเลือกซื้อกันตามสบาย ผ่านไปสักพักผมก็เดินวนไปเจอพี่จันทร์กับพี่เลเมอนกำลังยืนคุยกันอยู่

"เฮ้ย! กูถ่ายรูปได้ไหมวะ เขาจะฟ้องไหม"

"มึงก็บ้า เขาไม่รู้แล้วจะฟ้องมึงได้ไง"

"แต่ถ่ายมุมนี้มันไม่ค่อยเห็นหน้าเลยว่ะ เมื่อกี้กูลองเดินวนแอบมองแล้ว งานดีมาก แกล้งเป็นลมต่อหน้าเขาดีไหมวะ เผื่อจะได้พ่อของลูก"

"อีบ้า! ลองขอถ่ายรูปก่อนดิ ถ้าไม่ได้ค่อยแกล้งสลบ แต่กูขอแกล้งชนก่อนได้ป่ะ อยากสัมผัสแบบเนื้อแนบเนื้อ เห็นแค่หลังตอนนี้ก็รู้แล้วว่าอบอุ่น กรี๊ด! "

ผมเลิกคิ้วมองรุ่นพี่สาวทั้งสองคนที่คุยกันอย่างออกรส ก่อนจะเลื่อนสายตามองไปยังตำแหน่งที่เป็นเป้าหมายของคนทั้งคู่ แล้วก็ต้องเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจ

"อ้าว! บลู มาตั้งแต่เมื่อไหร่ จริงสิ! ให้บลูไปถ่ายให้ดีเปล่าวะ ผู้หญิงออกตัวแรงแล้วไม่งามนะมึง"

พี่จันทร์หันมาทางผมด้วยท่าทีตื่นเต้น ส่วนพี่เลมอนก็ชักสีหน้าออกมา

"จะทำอะไรก็ทำ เดี๋ยวเขาเดินไปอดแล้วนะมึง! กูจะไม่ทน! ไม่ต้องอยู่ในชีวิต แค่ในสายตาสักวินาทีก็พอ! "

"โอ๊ย! อยากได้ผู้ชายคนนี้! "

ผมกะพริบตามองท่าทางของพี่เลเมอนกับพี่จันทร์ที่กำลังพร่ำเพ้อด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก แล้วหันไปมองผู้ชายตัวสูงที่เหมือนกำลังจะเดินห่างออกไปอย่างปลงตก

"ถ้าพี่อยากถ่ายรูปเขา เดี๋ยวผมบอกให้ไหมครับ"

ผมเสนอความช่วยเหลือให้รุ่นพี่ทั้งสองคนที่พร้อมใจกันหันมามองผมด้วยสายตาที่เป็นประกาย

"ดีเลยน้องรัก! ฝากด้วยนะ! "

"เดี๋ยวพี่ซื้อขนมเลี้ยงนะบลู แต๊งกิ้ว! "

ผมพยักหน้ารับ แต่ไม่ได้รับโทรศัพท์มือถือของพี่จันทร์กับพี่เลมอนที่ยื่นมาให้ ทว่าเลือกที่จะเดินตรงไปหาเป้าหมาย โดยที่มีรุ่นพี่สาวทั้งสองคนเดินตามมาติดๆ อย่างลุ้นระทึก

ผมไม่ได้เอ่ยเรียก แต่ดึงแขนของคนตรงหน้าอย่างเสียมารยาท และเมื่อเขาหันกลับมา นัยน์ตาสีดำก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อวาดรอยยิ้มขึ้น

"บู้"

"มาเดินเล่นหรือครับ ไหนว่ากลับวันนี้"

"กลับมาเมื่อเช้า แล้วก็มารอรับบู้ด้วย ของฝากอยู่ในรถนะ"

พี่ลิงก์บอกพร้อมกับขยี้หัวของผมจนยุ่ง ก่อนที่เขาจะเลื่อนสายตาไปมองพี่จันทร์กับพี่เลมอนที่มองมาตาค้าง ผมเลยถือโอกาสบอกจุดประสงค์ที่เดินเข้ามาทักในครั้งนี้

"นี่พี่ที่ทำงานครับ พี่จันทร์กับพี่เลมอน พอดีเขาอยากถ่ายรูปกับพี่อ่ะ ได้หรือเปล่า"

พี่ลิงก์เลิกคิ้วขึ้นมองผม แล้วหันไปมองรุ่นพี่ที่กำลังหน้าแดงยืนบิดไปบิดมาอีกครั้ง ผมลอบถอนหายใจออกมาอย่างทำตัวไม่ค่อยถูก

"อืม ได้ดิ"

หลังจากได้รับการตอบรับ ทั้งพี่จันทร์กับพี่เลมอนก็ใช้โอกาสที่ได้มาอย่างคุ้มค่า ทั้งถ่ายรูปเดี่ยว รูปคู่ รูปรวม โดยที่มีผมคอยเป็นตากล้องให้ครับ

"ขอบใจนะบลู"

พี่จันทร์บอกด้วยรอยยิ้ม ผมก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกัน

"ถ้ายังไง ถ่ายรูปให้ผมด้วยได้ไหมครับ"

เสียงของพี่ลิงก์ ทำให้สมาชิกจากสถาบันสอนพิเศษ B ทั้งหมดหันไปมอง เขาส่งยิ้มหว่านเสน่ห์มาให้พร้อมกับโทรศัพท์มือถือ

"ด...ได้ค่ะ! "

พี่เลมอนรับมาด้วยความประหม่า ก่อนที่ผมจะสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อถูกพี่ลิงก์กอดคล้องคอมาจากด้านหลังอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ผมตาโตขึ้นพร้อมกับปั้นหน้าไม่ถูก แต่ที่แน่ๆ หน้าร้อนไปหมดแล้วครับ!

“ถ่ายได้เลยครับ”

พี่เลมอนกับพี่จันทร์ยืนอึ้ง ผมไม่รู้ว่าพี่ลิงก์แสดงสีหน้าแบบไหน แต่แก้มนิ่มที่กำลังแนบแก้มของผมตอนนี้ก็ทำให้สมองของผมเบลอไปหมดแล้วครับ!

“ค…ค่ะ”

ผมได้แต่ยืนนิ่งค้างเป็นรูปปั้น จนกระทังพี่ลิงก์รับโทรศัพท์มือถือคืน แล้วเรียกให้ผมดูรูปที่เพิ่งถ่ายไปเมื่อครู่นี้ด้วยกันนั่นแหละครับ สติของผมถึงได้กลับมาอีกครั้ง

“บู้หน้าตลก”

ผมไม่ได้ตอบรับอะไร ทำได้แต่ยืนมึน ก่อนจะถูกพี่ลิงก์บีบแก้มจนต้องร้องออกมา ผมชักสีหน้าใส่ แต่คนประทุษร้ายก็แค่ยิ้มร้ายกลับ

"ผมเจ็บนะ! "

“ก็บู้หลับในอ่ะ”

ผมได้แต่ลูบแก้มของตัวเองปอยๆ แล้วมองพี่ลิงก์ด้วยสายตาขุ่นเคือง

“แล้วนี่เลิกงานแล้วเหรอ ไหนบอกเลิกหกโมง”

“มาพัก มีสอนตอนสี่โมงครับ”

“อืม เดี๋ยวไปดูหนังรอ”

“ครับ”

พี่ลิงก์ดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ แล้วเงยหน้ามองผมพร้อมกับส่งถุงเสื้อผ้าจากร้านที่กำลังถืออยู่มาให้ผมรับไปถือต่อ

"อีกสิบนาทีหนังเข้าแล้ว ลิงก์ฝากถุงนี่ด้วย ไม่อยากถือไป เกะกะ"

"ครับ"

พี่ลิงก์หันไปยิ้มให้พี่จันทร์กับพี่เลมอนเล็กน้อยเป็นการบอกลา

หลังจากที่พี่ลิงก์เดินจากไป ผมก็ถูกพี่สาวร่วมงานทั้งสองคนรุมทึ้งต่อครับ

“นี่มันอะไรกัน!!! อย่าบอกว่าแค่คนรู้จัก เพราะพี่ไม่เชื่อ!!!”

“โธ่! ไม่นะ! ผู้ชายหน้าตาดีที่หายากยิ่งกว่าทองคำ! อย่านะ! อย่าเป็นอย่างที่คิด! บลูอย่าทำร้ายพี่! ได้โปรด!”

ผมมองท่าทางทุรนทุรายกับสีหน้าราวกับโลกจะแตกของพี่จันทร์กับพี่เลมอนอย่างทำตัวไม่ถูก ก่อนจะถูกสองสาวเขย่าไปมา นอกจากจะทั้งอายทั้งเขินแล้ว ตอนนี้ก็เริ่มมึนด้วยครับ

"พี่พร้อมแล้วบลู! ถึงความจริงจะเลวร้าย! แต่พี่จะยอมรับ! "

"ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แค่หัวใจสลายเท่านั้นเอง บอกมาเถอะ ทำให้พี่ตาสว่างที! "

ผมได้แต่กลอกตาไปมาอย่างไม่มั่นใจ ถึงจะเขินจนไม่กล้าบอก แต่ตอนนี้จะหาข้ออ้างอะไรก็นึกไม่ออกด้วย ผมสบตากับพี่จันทร์และพี่เลมอนที่มองมาอย่างกดดัน สุดท้ายเลยจำใจบอกความสัมพันธ์กับพี่ลิงก์ด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม

"เอ่อ...คือ เขาเป็นแฟนผมครับ"

ผมมองสีหน้าสะเทือนใจของรุ่นพี่ทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มแหย เพราะตอนนี้ทั้งพี่จันทร์และพี่เลมอนทำหน้าเหมือนจะตายไปแล้วครับ

"กูเกิดมาทำไม! ผู้ชายได้กันเอง! ผู้หญิงอย่างกูเกิดมาทำไม!!! "

"อิจฉาที่สุด! บลูทำบุญด้วยอะไร! บอกพี่มาเดี๋ยวนี้! "







TBC ++++++

Marionetta;
ขอบคุณทุกความคิดเห็น ทุกกำลังใจ และทุกการติดตามค่ะ

ปล. เห็นพี่ลืงก์เรียกแต่บู้ พอใช้บลูแล้วไม่ชินเลย อิอิ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-12-2019 13:04:31 โดย marionatte »

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 16 - 20/06/19
«ตอบ #123 เมื่อ26-06-2019 22:57:42 »

 :really2: :really2: :really2: :really2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-12-2019 15:04:32 โดย marionatte »

ออฟไลน์ Kelvin Degree

  • ถ้าวันนั้นเลือกที่จะเดินออกไป คงไม่เจ็บมาจนถึงทุกวันนี้...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-2
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 17 - 26/06/19
«ตอบ #124 เมื่อ27-06-2019 00:00:07 »

555 แอบมาเซอร์ไพรส์,,,

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 17 - 26/06/19
«ตอบ #125 เมื่อ27-06-2019 02:40:52 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 17 - 26/06/19
«ตอบ #126 เมื่อ27-06-2019 04:43:25 »

ลิงค์น่ารัก

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5467
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 17 - 26/06/19
«ตอบ #127 เมื่อ27-06-2019 10:13:47 »

ขำสองสาว 555
ดีใจที่บลูกล้าพูดความจริง
เรื่องจะได้ไม่ยุ่งยาก

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 17 - 26/06/19
«ตอบ #128 เมื่อ29-06-2019 12:29:47 »

"ผู้ชายได้กันเอง ผู้หญิงอย่างกูเกิดมาทำไม" ตรงนี้คืออย่างฮา5555

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 17 - 26/06/19
«ตอบ #129 เมื่อ06-07-2019 10:07:57 »

แวะมาแก้คำผิดค่ะ จะพยายามมาอัพให้ทันในอาทิตย์หน้าค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 17 - 26/06/19
« ตอบ #129 เมื่อ: 06-07-2019 10:07:57 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ goosongta

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-6
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 17 - 26/06/19
«ตอบ #130 เมื่อ06-07-2019 21:41:45 »

จะว่าไปลิงซ์ก็ยอมให้บู้หลายอย่างเหมือนกันนะ

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 17 - 26/06/19
«ตอบ #131 เมื่อ08-07-2019 02:34:00 »

 :katai5: :katai5: :katai5: :katai5: :katai5: :katai4: :katai4: :katai5: :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 17 - 26/06/19
«ตอบ #132 เมื่อ16-07-2019 22:19:23 »

Level 18: แฟนสไตล์





ผมนัดเจอกับพี่ลิงก์หลังเลิกงานที่ร้านอาหารในห้างครับ หลังจากกินอาหารเย็นด้วยกันเสร็จ เขาก็มาส่งผมที่หอพัก แล้วเอาของฝากให้ด้วย

"เม็ดบัวอบแห้ง ลิงก์ลองกินแล้ว อร่อยดี"

"ขอบคุณครับ แล้วพี่ไม่ขึ้นห้องเหรอ"

ผมรับถุงของฝาก แล้วมองพี่ลิงก์อย่างแปลกใจ เมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ดับเครื่องยนต์อย่างที่คิด เขายกมือมาบีบแก้มของผมเล่นพร้อมกับเสียงทุ้มที่ดังขึ้น

"หนีมาหาบู้อ่ะ อยู่นานไม่ได้ เดี๋ยวโดนบ่น"

"อ่า...ครับ"

ผมลูบแก้มที่โดนทำร้ายเท่าไหร่ก็ไม่ชินอย่างเข้าใจ ก่อนจะลงจากรถ ทว่ายังไม่ทันได้เปิดประตู เสียงของพี่ลิงก์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"จะไม่อ้อนหน่อยเหรอ"

ผมกะพริบตาทีหนึ่ง ไม่รู้ทำไม คำว่า 'อ้อน' ถึงทำให้ผมใจสั่นขึ้นมากะทันหัน ภาพเมื่อหลายวันก่อนวิ่งเข้ามาในความคิดทันทีเลยครับ

"ผมว่า พี่กลับไปพักผ่อนดีกว่า เพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ "

"หึ....ไล่เหรอ พอเป็นแฟนกันแล้ว มึงก็คงไม่สนใจกูเท่าเมื่อก่อนแล้วใชไหม"

ผมได้แต่นั่งอึ้ง พี่ลิงก์ตีหน้านิ่งใส่พร้อมกับมือที่ปล่อยแขนของผมออก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเป็นเลิฟคอเมดี้แต่ทำไมตอนนี้กลายเป็นดราม่ากระชากอารมณ์ไปได้

"คือว่า..."

"คนซื่อบื้อแบบมึง ไม่เข้าใจหรอก"

ผมกลอกตาไปมา ก็ไม่เข้าใจจริงๆ นั่นแหละครับ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ยอมปล่อยให้เราสองคนจากกันด้วยความรู้สึกขุ่นมัวแน่ๆ ผมลอบถอนหายใจออกมาพร้อมกับจับมือของพี่ลิงก์เอาไว้แน่น นัยน์ตาสีดำสวยของเขาเลื่อนมามองอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

"ผมไม่ได้ไล่พี่ แล้วก็สนใจพี่เหมือนเดิมครับ"

ผมมองอีกฝ่ายอย่างจริงจัง ถึงแม้จะไม่แน่ใจว่า ความรู้สึกของพี่ลิงก์ตอนนี้คืออะไรหรือเขาอยากจะงี่เง่าขึ้นมา แต่ผมจะไม่ยอมให้คำพูดไม่ดีเหล่านั้นกล่าวหาตัวเองอย่างไร้เหตุผล

"ผมชวนพี่แล้ว แต่พี่ปฏิเสธไม่ใช่หรือครับ แล้วที่ผมไม่อ้อนให้พี่อยู่ต่อ เพราะผมไม่อยากเอาแต่ใจ ผมแคร์พี่มาก อยากให้พี่พักผ่อนเยอะๆ "

พี่ลิงก์ทำสีหน้าปั้นยาก เขาเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะดึงผมเข้ามาในอ้อมกอดพลางลูบหัวของผมเบาๆ

"เข้าใจแล้วครับ ลิงก์ผิดเอง"

ผมได้แต่นั่งงงอยู่ในอ้อมแขนของพี่ลิงก์ แล้วแอบฉวยโอกาสกอดตอบไปแบบเนียนๆ กลิ่นน้ำหอมก็ยังไม่น่าดึงดูดใจเท่ากับไออุ่นจากร่างกายของเขา ถึงจะตกใจนิดหน่อยกับสัมผัสนี้ แต่ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

"พี่ลิงก์...."

"ลิงก์แคร์บู้เหมือนกันนะ แต่ลิงก์นิสัยไม่ดี ขอได้ไหม...ของี่เง่า เอาแต่ใจ ไม่มีเหตุผลกับบู่ได้หรือเปล่าครับ"

ผมได้แต่นั่งนิ่งในอ้อมกอดของเขาแบบไม่ขยับเขยื้อนไปไหน อาจเป็นเพราะว่าผมไม่ได้ตอบรับอะไร พี่ลิงก์เลยคลายอ้อมแขนของตัวเองแล้วมองหน้าของผม

"บู้? "

เอ่อ...ที่เงียบไปคือไปสู่สุคติแล้วนะครับ ทำบุญด้วยรูปของพี่ลิงก์มาให้ผมด้วย!

พี่ลิงก์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะบีบแก้มของผมทั้งสองข้างบิดไปมาแบบไม่อ้อมแรงจนผมสะดุ้งร้องโวยวายออกมาเลยครับ

"โอ๊ย! "

"เมื่อกี้ได้ฟังไหมเนี่ย จะโกรธแล้วนะ"

"ฟังครับ ปล่อยแก้มของผมได้แล้ว"

"ถ้าฟังก็อย่าโวยวายสิ ก็บอกแล้วไงว่าจะเอาแต่ใจ"

"อื้อ! เจ็บอ่า! "

ผมได้แต่มองรอยยิ้มมุมปากของพี่ลิงก์ด้วยสายตาตัดพ้อ เพราะเขายังบีบแก้มของผมไปมาไม่ยอมปล่อย ผมเลยงัดไม้ตายขั้นสุดยอดออกมา

"ดาร์ลิงก์ ปล่อยแก้มบู้นะครับ"

พี่ลิงก์เม้มปากแน่น แล้วแทบจะปล่อยมือจากแก้มของผมทันที ผมก็ได้แต่ลูบคลำปลอบประโลมแก้มที่ถูกทำร้ายอย่างขุ่นเคืองปนระอาใจ

แก้มผมต้องเจ็บอีกกี่ครั้ง ถึงจะพอ ฮือ....

ผมหน้ามุ่ยออกมา แล้วตั้งใจจะลงจากรถอย่างไม่สนใจคนขับอีก แอบเคืองนะครับ แต่ไม่ได้โกรธ แล้วผมก็ไม่กล้าทำอะไรเขาคืนด้วย

ผมยังไม่ทันขยับตัวหนี มืออุ่นที่ทาบลงมาบนแก้มทั้งสองข้างก็ทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะหลับตาปี๋เตรียมใจว่าแก้มคงจะโดนปู้ยี่ปู้ยำอีกแล้ว แต่ทว่าสิ่งที่ไดัรับนั้นเป็นสัมผัสอุ่นนุ่มที่แนบลงมาอย่างแผ่วเบาจนผมต้องลืมตาด้วยความประหลาดใจ

พี่ลิงก์หอมแก้มผม! ทั้งสองข้างด้วยอ่ะครับ!

พี่ลิงก์ส่งยิ้มให้ผม แล้วใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มของผมเบาๆ ราวกับปลอบใจที่ได้ทำร้ายมันอย่างเลือดเย็น

"เคยบอกแล้วไงว่าชอบแกล้งแฟนอ่ะ"

ทั้งที่ยังแอบไม่พอใจคนตรงหน้าอยู่ ทว่าน้ำเสียงเรียบเรื่อยและรอยยิ้มจางบนใบหน้าหล่อก็ละลายความขุ่นเคืองที่เคยมีไปจนหมด เพียงเพราะคำพูดแก้ต่างที่แสนเอาแต่ใจของเขาได้ทำร้ายหัวใจของผมตอนนี้

ไม่อยากให้พี่ลิงก์หยุดแกล้งเลยอ่ะครับ ฮือ....

ผมแทบจะน้ำตาตกในกับชะตากรรมที่ต้องเผชิญ หากยังอยากคบกับผู้ชายบ้าตุ๊กตาหมีคนนี้ ร่างกายอาจจะไม่ชินชาต่อความเจ็บปวด แต่หัวใจยอมศิโรราบไปแล้วครับ

"บู้อย่าเงียบ"

"ครับ แกล้งผมได้ตามสบายใจเลย"

"ประชด? "

"เปล่าครับ ก็ผมเป็นแฟนพี่ไม่ใช่หรือครับ"

ผมบอกด้วยน้ำเสียงเง้างอนพลางปลงตกในคราวเดียวกัน พี่ลิงก์ยกมือลูบหัวของผมอีกครั้ง นัยน์ตาสีดำมองมาอย่างอ่อนโยนมากกว่าเดิมจนผมเริ่มทำตัวไม่ถูก

"มันเขี้ยว ลงไปได้แล้ว เดี๋ยวเอากลับไปแกล้งต่อที่บ้านเลย"

ผมชักสีหน้าใส่พี่ลิงก์ ก่อนจะรีบลงจากรถ ถึงจะชอบมากขนาดไหน ก็ไม่อยากโดนบีบแก้มจนเละหรอกนะครับ

เป็นอะไรกับแก้มผมมากไหมเนี่ย....

ผมได้แต่บ่นอีกฝ่ายในใจ หลังจากลงจากรถเรียบร้อย ผมก็มองโฟล์คบีเทิลที่ยังจอดติดเครื่อง พี่ลิงก์เลื่อนกระจกฝั่งข้างคนขับลง แล้วยกมือบ๊ายบายผม

"คืนนี้ไม่โทรหานะ ต้องรีบพักผ่อนเยอะๆ อย่างที่บู้บอก"

"ครับ ฝันดีนะครับ"

ผมยกมือบ๊ายบายกลับ ผมว่าผมติดท่าทางแบบนี้ของพี่ลิงก์มาแล้วนะครับ ยังดีที่ยังไม่ได้คลั่งตุ๊กตาหมีแบบเขา

"ฝันดีครับบู้"

พี่ลิงก์เลื่อนกระจกปิด แล้วพาโฟล์คบีเทิลสีดำขับออกไป ผมถอนหายใจออกมา ตอนนี้ไม่ได้เจ็บแก้มแล้ว แต่หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด

เจ็บแต่ก็ชอบมากเลยครับ เอ่อ...ชอบพี่ลิงก์นะครับ ไม่ได้ชอบความรุนแรง เฮ้อ...









@@@@@@@@@@









การทำงานพิเศษเดือนแรกผ่านพ้นไปด้วยดีครับ ส่วนพี่ลิงก์ก็เจอกันบ้างแล้วแต่เวลาจะสะดวก ผมไม่เคยไปหาที่บริษัท แต่เลือกที่จะมานั่งรอที่ร้านกาแฟในบริเวณนั้นแทน ผมยังไม่พร้อมเปิดตัว ถ้าหากบังเอิญไปเจอป๊าหรือพ่อของเขาที่ทำงานอยู่ที่นั่น

ก็ป๊อดนั่นแหละ....

ผมยังจำเรื่องของบุพการีทั้งสองของพี่ลิงก์ได้ดีครับ เรื่องเหลือเชื่อที่เขาเคยขู่ผมเอาไว้ก็เลือนหายไปบ้างแล้ว แต่ผมก็ยังกลัวเกรงอยู่ดี ถ้าหากพวกท่านกล่าวหาว่า ผมมาหลอกลวงลูกชายของพวกเขาเข้า ผมคงไปไม่เป็น

ถ้าจะคบผู้ชายสักคน พี่ลิงก์ก็ควรคบหากับคนที่หน้าตาดีกว่านี้หรือไม่ก็ฐานะดีกว่านี้

แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้เก็บเรื่องราวน่าน้อยใจมาคิดหรอกนะครับ ในเมื่อพี่ลิงก์ก็ยังคบกับผมอยู่ แล้วก็ยังไม่มีวี่แววจะเลิกราหรือหนีหายไปไหน ซึ่งตอนนี้ก็ครบหนึ่งเดือนแรกแล้วด้วยครับ

[พรุ่งนี้ลิงก์ลาหยุด]

พี่ลิงก์โทรมาบอกผมเกี่ยวกับวันครบรอบครับ เราสองคนไม่ได้นัดไปเที่ยวที่ไหน แต่เขาชวนผมไปที่คอนโดในวันหยุดงาน ทั้งที่ก็เคยไปมาแล้วสองครั้ง แต่ผมก็ยังตื่นเต้นมากอยู่ดี

"ได้ครับ"

[โอเค จะไปรับตอนเช้านะ]

"ครับ"

ผมวางสายของพี่ลิงก์ ก่อนจะเดินไปหาเป็ดที่นั่งรอกลับพร้อมกัน ผมตั้งใจว่าจะแวะซื้อของขวัญสักอย่างด้วยเงินเดือนแรกที่เพิ่งได้มา แต่ก็ไม่ได้ทุ่มทุนอะไรหรอกนะครับ เพราะผมคิดว่า พี่ลิงก์ก็ไม่ได้อยากได้ของแพงอะไรหรอก

"เป็ด มึงจะกลับก่อนก็ได้ เดี๋ยวกูจะเดินซื้อของหน่อย"

"ซื้ออะไรวะ นานป่ะ"

"ก็คงนานอ่ะ ต้องเดินดูก่อน มึงกลับก่อนเลยก็ได้"

เป็ดมองผมครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ วันนี้มันเดินขาขวิดเลยครับ ทำนั่นทำนี่ไม่หยุด พี่นกใช้งานคุ้มมาก ถึงแม้ตอนแรกจะให้ทำงานฟรี แต่สุดท้ายพี่สาวก็ให้เงินเดือนน้องชายนะครับ

พี่น้องเป็นพวกปากร้ายใจดีกันทั้งคู่

"แล้วมึงจะกลับยังไง กูว่าฝนมันจะตกนะ"

"ก็นั่นแหละ มึงขับมอเตอร์ไซค์มา รีบกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวขับลำบาก ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกูขึ้นแท็กซี่ ยังไงพรุ่งนี้ก็หยุดด้วย"

ช่วงนี้เริ่มเข้าฤดูฝนแล้วครับ อากาศแปรปรวน ร้อนบ้าง เย็นบ้าง ฝนตกบ้าง หากร่างกายปรับตัวไม่ไหวก็ป่วยได้ง่ายๆ เลยครับ

"อืม แต่ถ้าไม่มีรถกลับยังไง ก็โทรมา เดี๋ยวมารับ ฝนตกแม่งหารถกลับยาก"

"อืม ขอบใจ"

เป็ดพยักหน้ารับอีกครั้ง แล้วเดินแยกจากไปด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน ผมยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มเดินดูของที่ต้องการ

ถึงผมจะคบกับพี่ลิงก์ได้ครบเดือนแล้ว แต่ผมก็รู้เรื่องราวของอีกฝ่ายไม่มากเท่าไหร่ครับ สิ่งที่เขาคลั่งไคล้ ยังไงก็คงเป็นตุ๊กตาหมีนี่แหละ

ผมเดินเข้าไปในร้านขายตุ๊กตาอย่างใช้ความคิด แล้วชั่งใจว่าควรจะซื้อตุ๊กตาให้พี่ลิงก์ดีไหม ทั้งที่เขาก็มีเยอะอยู่แล้ว หรือผมควรจะซื้ออย่างอื่น?

ผมจ้องหน้าตุ๊กตาหมีสีขาวนิ่ง แต่จะว่าไป...ถ้าจะให้ของขวัญในวันครบรอบแบบนี้ก็น่าจะหาของที่ใช้คู่กันหรือเปล่า อย่างเช่นเสื้อคู่ รองเท้าคู่ หรืออะไรทำนองนั้น

ผมเดินออกจากร้านขายตุ๊กตา แล้วมองหาของอย่างอื่นต่ออย่างครุ่นคิด ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าร้านขายเคสโทรศัพท์มือถือ ผมยืนดูอยู่สักพัก โดยมีสายตาของคนขายเฝ้ามองพร้อมกับพยายามแนะนำสินค้าของตัวเองไปด้วย

ผมไม่ได้สนใจเสียงของพ่อค้าเท่าไหร่นัก สมองก็พยายามกลั่นกรองไอเดียที่มีอยู่น้อยนิดออกมาอย่างเต็มที่ แล้วตัดสินใจซื้อเคสพลาสติกสีดำเรียบธรรมดามาสองอันให้ตรงรุ่นของพี่ลิงก์และของตัวเอง หลังจากนั้นก็เดินไปที่ร้านขายของเบ็ดเตล็ดต่อเพื่อซื้อสติกเกอร์รูปต่างๆ ที่เหมือนกันสองชุดครับ

ผมจะทำเคสโทรศัพท์มือถือคู่แบบแฮนด์เมด เนื่องจากทักษะด้านศิลปะมีอยู่น้อยนิด ก็เลยใช้สติกเกอร์มาเป็นตัวช่วยตกแต่งครับ

หลังจากที่ได้ของที่ต้องการครบถ้วน ผมก็ไปหามื้อเย็นลงท้องก่อนกลับห้องของตัวเอง และเมื่อถึงเวลาที่ต้องกลับ อากาศชื้นแฉะที่เป็นร่องรอยของฝนที่ตกไปแล้วก็ทำให้ผมผ่อนลมหายใจออกมา

โชคดีที่ฝนหยุดตกแล้ว...

ผมเดินทางด้วยรถเมล์ที่ยังมีผู้โดยสารหนาแน่น ทั้งที่เวลาใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว เมื่อถึงห้องพัก ผมก็จัดการธุระส่วนตัว แล้วเริ่มลงมือทำงานของตัวเองทันที โดยที่ก่อนหน้านี้ได้ออกแบบลวดลายบนเคสโทรศัพท์มือถือในความคิดตั้งแต่ที่เลือกซื้อสติกเกอร์ในร้านขายของแล้ว

ผมใช้เวลาแค่ยี่สิบนาที ของขวัญครบรอบของผมกับแฟนคนแรกในชีวิตก็เสร็จ ผมชื่นชมผลงานของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะใส่กล่องของขวัญให้เรียบร้อยพร้อมส่งครับ

ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาติดต่อพี่ลิงก์อย่างที่ทำเป็นประจำทุกคืน ทว่าสัญญาณที่ไร้การตอบสนองของอีกฝ่ายก็ทำให้ผมนึกแปลกใจ สุดท้ายก็เลือกที่จะส่งข้อความไปหาแทน แล้วเข้านอนครับ

ยังไงพรุ่งนี้ก็ได้เจอกันแล้ว...









@@@@@@@@@@









ในขณะที่ร่างกายกำลังพักผ่อน ผมก็ต้องตื่นขึ้นมากะทันหันเพราะได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ผมปรือตาขึ้นมาเล็กน้อยเพราะความง่วงที่มีอยู่เต็มเปี่ยม ทว่าเมื่อเพ่งสายตาจ้องมองหน้าจอที่สว่างในความมืด นัยน์ตาที่สะลึมสะลือก็พลันเบิกกว้างขึ้นทันที

พี่ลิงก์?!

ผมรีบกดรับสายด้วยความง่วงผสมความงง ยังไม่ได้พูดอะไร เสียงของอีกฝ่ายก็ยิ่งทำให้ผมตาโตขึ้นกว่าเดิม

[บู้ มารับแล้ว]

"ฮะ? "

ผมกะพริบตาอย่างพยายามตั้งสติ ก่อนจะรีบลุกจากเตียง แล้ววิ่งออกจากห้องด้วยความสับสนพร้อมกับโทรศัพท์มือถือ หลังจากได้ยินเสียงของพี่ลิงก์

[รออยู่ข้างล่างครับ]

ผมแทบจะวิ่งลงบันไดมายังชั้นล่าง ทว่าพอมองซ้ายมองขวาก็ยังไม่เห็นใครหรือรถโฟล์คคันคุ้นตา ผมลอบถอนหายใจออกมา เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดังจากปลายสาย

[วิ่งลงมาเหรอ ฮ่าๆ]

"พี่ลิงก์! "

นี่อำผมเล่นหรือไงวะ!

ผมชักสีหน้าออกมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะชะงักความขุ่นเคือง เมื่อทบทวนคำพูดของพี่ลิงก์อีกครั้ง เขารู้ว่าผมวิ่งลงมา ก็แสดงว่าอยู่แถวนี้ไม่ใช่เหรอ

นี่มันไม่ใช่เวลามาเล่นวิ่งไล่จับนะครับ!

"พี่อยู่ที่ไหนครับ"

ผมกวาดสายตามองไปรอบตัว แต่เพราะความมืดเลยเห็นสิ่งรอบข้างไม่ชัดเจนเท่าที่ควร

[มาตรงรถสีขาวดิ]

ผมเลิกคิ้วขึ้น สายตาก็มองฝ่าความมืดที่มีแสงจันทร์และเสาไฟนำทาง บริเวณนี้มีหอพักจำนวนหนึ่งครับ เลยมีรถยนต์หลายคันจอดอยู่ แล้วรถยนต์สีขาวที่เกลื่อนเมืองก็มีอยู่หลายคัน แต่สายตาของผมก็สะดุดเข้ากับรถสปอร์ตคันหนึ่งเข้า

ถึงจะไม่เคยเห็นพี่ลิงก์ใช้รถนอกราคาแพงแบบนี้มาก่อน แต่คนมีเงินจะขับอะไรก็ได้ไม่ใช่หรือครับ

[เดินไปทางไหนอ่ะ]

ผมชะงักฝีเท้าที่กำลังเดินไปยังรถยนต์ที่เล็งเอาไว้ ความไม่พอใจเกิดขึ้นมาอีกครั้งและจางลง หลังจากเริ่มปรับอารมณ์ด้วยการถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"พี่เล่นอะไรเนี่ย นี่มันกี่โมงครับ รู้หรือเปล่า"

นี่มันตีหนึ่งนะเว้ย!!!

พี่ลิงก์หัวเราะออกมาผ่านสายโทรศัพท์ ก่อนน้ำเสียงที่บ่งบอกความอารมณ์ดีจะดังขึ้นต่อ

[ก็บอกว่าจะมารับตอนเช้าไง ลิงก์ผิดอะไรครับ]

ผมพูดอะไรไม่ออก แต่จะให้ยืนเคว้งคว้างอยู่บนถนนก็ใช่เรื่อง แล้วพี่ลิงก์ก็คงแกล้งผมไม่หยุดจนกว่าจะสาแก่ใจของเขานั่นแหละ

โอ๊ย! นี่ผมนอนได้ไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ! แล้วทำไมต้องมาเดินหารถเหมือนโจรด้วยวะ?!

ผมนึกโมโหและปลงตกในคราวเดียวกัน ก่อนจะก้าวเท้าไปข้างหน้าอีกครั้ง ผมก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นรถคันไหน อย่างมากก็แค่เดินไปหารถยนต์สีขาวทุกคันในบริเวณนี้เท่านั้นเอง

"พี่แกล้งผม"

ผมบ่นออกมาอย่างอดไม่ได้ เสียงหัวเราะแผ่วเบาตอบรับ ทุกก้าวที่เดินมีทั้งความไม่มั่นใจและพะวง หวังว่าจะไม่มีใครมาเอาเรื่องกับผมที่ทำพฤติกรรมน่าสงสัยกลางดึกแบบนี้นะครับ

[จะได้หายง่วงไง]

"ผมตาสว่างตั้งแต่ที่ได้ยินเสียงของพี่แล้ว"

[งั้นเหรอๆ]

น้ำเสียงกวนมากครับ หึ! อย่าให้ถึงทีของผมบ้าง ผมจะ...จะ...จะอะไรก็ช่างมันก่อนก็แล้วกัน!

[ว่าแต่...จะเดินไปไหนอ่ะ หลงทางแล้ว]

ผมขมวดคิ้วแต่ก็ยังไม่หยุดเดิน ถ้าไม่ใช่รถสปอร์ตที่เล็งเอาไว้ก็ถือว่ามาชมความแพงของมันอย่างใกล้ชิดก็แล้วกัน

"ถ้าไม่ใช่ ก็แค่เดินไปหาคันอื่นต่อ"

พี่ลิงก์เงียบไป ผมไม่ได้สนใจเสียงจากโทรศัพท์มือถือที่กำลังถือแนบหูอีก ยังไงอีกฝ่ายก็คงเฝ้ามองดูอยู่ ผมมองตรงไปยังรถยนต์สีขาวสวยที่จอดอยู่ไม่ไกล จนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่ค้านข้างของรถหรู แล้วเพ่งมองด้านในอย่างสงสัย

ไม่มีใคร… พลาด?

ผมชะโงกหน้าเข้าไปใกล้มากขึ้นเพื่อมองภายในรถอีกครั้ง แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงที่ดังอย่างไม่ทันคาดคิด

ติ๊ดๆ

เสียงปลดล็อกรถที่ดังขึ้น ทำให้ผมผงะถอยเท้าออกห่างโดยอัตโนมัติ แล้วก็ต้องเกร็งตัวขึ้น เมื่อถูกกอดเอาไว้จากด้านหลังแบบไม่ทันตั้งตัว

"ทำไมคิดว่าคันนี้อ่ะ"

เสียงทุ้มที่เคยส่งผ่านโทรศัพท์มือถือก่อนหน้านี้ดังขึ้นที่ข้างหู ผมเผลอกลั้นหายใจ เมื่อตอนนี้สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนที่พัดผ่านแก้มของตัวเอง ผมตั้งใจจะหันหลังไปมองคนชอบแกล้ง แต่อ้อมแขนของเขาก็กระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม

"พี่ลิงก์"

"ตอบมาก่อน ทำไมเลือกคันนี้"

"ก็พี่รวยไง"

พี่ลิงก์หัวเราะกับคำตอบของผมพร้อมกับคลายพันธนาการของตัวเอง ทำให้ผมหันไปมองตากับเขา

พี่ลิงก์ใส่เสื้อยืด กางเกงขาสั้นกับรองเท้าแตะทั่วไป แต่ก็ยังดูดีเสมอต้นเสมอปลายครับ

"พี่ไม่รวย แต่ป๊ารวย"

พี่ลิงก์ยืนพิงกระโปรงหน้ารถด้วยรอยยิ้ม นัยน์ตาสีดำมีประกายบางอย่าง ก่อนจะจางหายไป ผมตั้งใจจะถามเรื่องรถสปอร์ตคันนี้เพราะไม่เคยเห็นเขาใช้มาก่อน ทว่าอีกฝ่ายกลับตั้งคำถามขึ้นมาเสียก่อน

“ทำไมถึงยอมทำตามที่บอก มาเดินแบบนี้ มันดูงี่เง่าจะตาย"

ก็ใช่น่ะสิ! เสียอารมณ์แล้วก็เสียเวลา แต่ถึงอย่างนั้นผมก็มีคำตอบของการกระทำโง่ๆ ของตัวเองในใจอยู่แล้วครับ

“เพราะเป็นพี่ลิงก์”

เพราะเป็นผู้ชายคนนี้ ผมถึงได้ยอมทำตัวบ้าบอแบบไร้เงื่อนไข ถ้าหากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ครอบครัว อย่าหวังว่าผมจะขยับตัวออกจากเตียงเลย สายก็ไม่รับหรอก แถมยังด่าคนมารยาททรามรบกวนเวลานอนอีกต่างหาก

พี่ลิงก์ยกมือขึ้นลูบหัวของผม เขายังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า สายตาที่ส่องสว่างในความมืดจ้องมองนิ่งจนผมเริ่มทำตัวไม่ถูกอีกครั้ง

“บู้ซื่อบื้อ”

ถึงจะเป็นคำต่อว่า แต่น้ำเสียงของพี่ลิงก์กลับอ่อนโยนจนหัวใจของผมเคลิบเคลิ้ม มือที่เคยลูบหัวของผมเลื่อนมาจับที่ต้นแขน ก่อนที่จะดึงผมเข้ามาใกล้ เขาก้มหน้าลงจนปลายจมูกของเราสองคนชนกัน ผมเม้มปากแน่นด้วยความเขินที่วิ่งทั่วใบหน้ากับความใกล้ชิดนี้

“แต่ลิงก์ก็ชอบมากเลยครับ”

พี่ลิงก์ไม่อ่อนโยนต่อหัวใจของผมเลย! ฮือ.... ฟินจังเลยครับ!









@@@@@@@@@@









ในช่วงบ่ายแก่ภายในห้องทำงานของประธานบริษัท ลิงก์ลอบมองผู้ที่ดำรงตำแหน่งสูงสุดของตึกหลังนี้อย่างพิจารณา เมื่อแน่ใจว่า อีกฝ่ายกำลังอู้งาน เขาจึงเอ่ยถึงเรื่องที่คิดอยู่ในใจ

“ป๊าถามอะไรหน่อยสิ”

“ว่าไง”

“ป๊าจีบพ่อก่อน แต่พ่ออ่อยป๊าก่อนใช่ไหม”

ลิงก์นึกถึงความทรงจำที่อีกฝ่ายเคยถ่ายทอดให้ฟัง

“อืม อย่าหลุดปากให้พ่อรู้ล่ะ เขินขึ้นมาแล้วไม่ทำอะไรให้กิน จะซวยกันหมด”

เล้งส่งสายตาจริงจัง ลิงก์ก็พยักหน้ารับ

“แล้วคบกันใหม่ๆ เป็นยังไงบ้าง”

“ก็มีเรื่องอยู่บ้าง พ่องอนเก่ง ป๊าต้องโอ๋อยู่เรื่อย แต่บางทีป๊าก็แกล้งให้พ่อมาง้อบ้างเหมือนกัน ว่าแต่…ทำไมถึงถามเรื่องแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่า”

เล้งเลิกคิ้วมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างสงสัย ลิงก์ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร

“เปล่าป๊า ลิงก์ก็แค่ถามดูเฉยๆ”













TBC+++++++

Marionetta:
สำหรับตอนนี้ก็ยังมาแบบหวานเบาๆ อ่ายเพลินๆ ชีวิตจริงมันเครียดพอแล้ว นิยายก็ให้สบายๆ กันเนอะ อิอิ พี่ลิงก์ชอบแกล้งน้อง แต่การแกล้งแต่ละครังก็ทดสอบอะไรบางอย่างไปด้วยล่ะนะ สู้ๆ นะบู้!

ขอบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เสมอมาค่ะ ^^ รัหษาสุขภาพกันด้วยนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-12-2019 13:11:21 โดย marionatte »

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 17 - 26/06/19
«ตอบ #133 เมื่อ16-07-2019 22:20:28 »

 o18 o18 o18 o18
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-12-2019 15:05:57 โดย marionatte »

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 18 - 16/07/19
«ตอบ #134 เมื่อ16-07-2019 22:48:41 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ Kelvin Degree

  • ถ้าวันนั้นเลือกที่จะเดินออกไป คงไม่เจ็บมาจนถึงทุกวันนี้...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-2
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 18 - 16/07/19
«ตอบ #135 เมื่อ16-07-2019 23:59:48 »

มาแล้ว. อยากเห็นเคสคู่บ้างว่าเป็นแบบไหน?? 555

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 18 - 16/07/19
«ตอบ #136 เมื่อ17-07-2019 11:05:06 »

 :L2: :L1: :pig4:

สู้สู้

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5467
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 18 - 16/07/19
«ตอบ #137 เมื่อ17-07-2019 20:51:30 »

น้องบู้ของพี่ลิงค์น่ารัก

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 18 - 16/07/19
«ตอบ #138 เมื่อ17-07-2019 22:11:53 »

น่ารักจัง :กอด1:

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 18 - 16/07/19
«ตอบ #139 เมื่อ27-07-2019 10:02:07 »

แวะมาแก้ไขคำผิกค่ะ จะพยายามปั่นตอนหน้าให้ทันอาทิตย์หน้าค่ะ
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 18 - 16/07/19
« ตอบ #139 เมื่อ: 27-07-2019 10:02:07 »





ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 920
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
Re: Between us...รักเลื่อนขั้น ★ Level 18 - 16/07/19
«ตอบ #140 เมื่อ01-08-2019 10:10:03 »

+1 o13 ขอบคุณมากครับ :pig4:

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
แก้ไขตอนที่ 1 จ้า

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
อัพตอนที่ 3 ค่ะ

ออฟไลน์ lovenine

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
เห็นแค่ ตอน 1-3 ที่เหลือ ไปไหน เห็นแต่ชื่อตอน  ?????

ออฟไลน์ lovenine

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
รอจ้า รอยุนะ ^^

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
มาต่อแล้วค่ะ จอนต่อไปก็จะมาเรื่อยๆ ต่ะ :z10:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-12-2019 18:37:07 โดย marionatte »

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
มาลงเพิ่มอีก 2 ตอนค่ะ

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
มาลงอีก 3 ตอนจ้า

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ marionatte

  • Beginning is more difficult
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-5
ใาลงอีก 3 ตอนจ้า

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด