✰ Fluffy's #เรื่องของหนูนิ่ม | Chapter 16 : พี่ตามใจหนู (02/05/62)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ✰ Fluffy's #เรื่องของหนูนิ่ม | Chapter 16 : พี่ตามใจหนู (02/05/62)  (อ่าน 53062 ครั้ง)

ออฟไลน์ carpe_diem

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2



Chapter 8 : พี่ใจร้าย





เชนได้ยินเสียงเหมือนของแตก เขารีบกลับลงมายังชั้นล่างเพราะเป็นห่วงน้อง ภาพที่เห็นคือนุ่มนิ่มยืนนิ่งหันหลังให้เขา บนพื้นมีเศษแก้วที่น่าจะเป็นชิ้นส่วนของกรอบรูปและรูปใบนั้นน้องกำลังถือมันไว้ในมือ นุ่มนิ่มคงจะเห็นรูปถ่ายของหนูนาเข้าแล้ว

 

แต่เชนไม่ได้สนใจมากไปกว่ามือเล็กที่เปื้อนเลือด เขาก้าวเท้าข้ามเศษแก้วอย่างระมัดระวังเพื่อเข้ามาประชิดตัวน้อง

 

“หนูเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” เชนถามอย่างเป็นห่วง จับมือน้องจะดูแผลให้แต่นุ่มนิ่มเบี่ยงตัวหลบ

 

“อย่ามายุ่งกับหนู ฮึก…” นุ่มนิ่มถอยหนี ใบหน้าหวานที่อาบไปด้วยน้ำตาทำให้เชนใจเสีย เขาพร้อมจะอธิบายทุกอย่างขอแค่น้องยอมฟัง แต่คงเป็นคนตัวเล็กเสียเองที่ไม่อยากฟัง

 

นุ่มนิ่มถอยไปจนชิดผนังอีกฝั่ง เท้าเล็กเหยียบกับเศษแก้วแต่ความเจ็บไม่เท่าความรู้สึกของน้องตอนนี้เลยสักนิด เหมือนจะหายใจไม่ออก บริเวณหน้าอกมันเจ็บไปหมดเลย

 

“หนูจะกลับบ้าน จะกลับบ้าน!” นุ่มนิ่มตะโกนลั่น สะอื้นจนตัวสั่นอย่างน่าสงสาร เชนทนอยู่เฉยไม่ได้เขาเดินเข้ามากอดน้อง ถึงแม้ว่าคนในอ้อมกอดจะดิ้นแต่เชนก็ยิ่งกอดแน่นเข้าไปอีก

 

“ปล่อยหนู! อย่ามาจับนะ!” มือเล็กทั้งทุบและตีแขนแกร่งที่กอดตนเองไว้ เชนไม่ยอมปล่อยทำให้น้องกรีดร้องออกมาเสียงดัง คนเป็นพี่ลูบแผ่นหลังบางอย่างปลอบโยนแต่ไม่ได้ช่วยทำให้นุ่มนิ่มสงบลง

 

“ฟังพี่ก่อน หนูใจเย็นๆ นุ่มนิ่ม มองพี่” เชนคุกเข่าลงข้างๆ น้องที่ทรุดตัวลงบนพื้น นุ่มนิ่มยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น มือหนาประคองใบหน้าหวานขึ้นให้มองหน้าเขา นุ่มนิ่มร้องไห้จนตาแดงจมูกแดงไปหมด เชนยิ่งรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทำให้น้องเสียน้ำตา

 

“พี่ขอโทษนะคะ…”

 

“คนโกหก ฮือ…พี่หลอกหนู” นุ่มนิ่มไม่เคยเสียใจขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต น้องไม่อยากฟังพี่เขาแก้ตัว ไม่อยากจะเชื่ออะไรพี่เชนอีกแล้ว ถ้าไม่บังเอิญเห็นรูปและรู้ความจริงก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะบอกให้รู้ตอนไหน

 

หรือนุ่มนิ่มอาจจะไม่สำคัญมากพอที่จะได้รู้เรื่องสำคัญของพี่เชนก็ได้ 

 

“พี่ไม่ได้จะโกหกหนู แค่ยังไม่มีโอกาสได้บอก” นิ้วยาวค่อยๆ เช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน นุ่มนิ่มฟังโดยไม่โต้เถียง เชนเบาใจคิดว่าน้องคงจะเข้าใจแล้ว

 

“พอถึงเวลาที่เหมาะสมพี่ก็จะบอกหนู พี่ไม่อยากจะปิดบังหนูแม้แต่เรื่องเดียว” เชนจูบเบาๆ ที่หน้าผากเนียน เขาไม่ได้พูดแค่ให้น้องหายเศร้า แต่เป็นเรื่องที่คิดอยู่ตลอดอยู่แล้ว เขาไม่มีทางปิดนุ่มนิ่มเรื่องหนูนาได้ตลอดไป สักวันน้องก็ต้องรู้อยู่ดี เลยคิดจะหาเวลาที่เหมาะสมเพื่อจะบอก

 

แต่ไม่คิดว่านุ่มนิ่มจะรู้เข้าเสียก่อนอย่างไม่ทันตั้งตัว และน้องคงเข้าใจว่าเขาคิดจะปิดบังเลยไม่เคยบอกให้รู้

 

“หนูอยากกลับบ้าน อยากกลับไปหาคุณยาย” เสียงของนุ่มนิ่มอ่อนลงจากก่อนหน้า แต่น้ำตายังไหลไม่หยุด ต่อต้านอย่างหนักว่าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว เท้าเล็กที่มีเลือดไหลซึมอยู่ตลอดเวลาพยายามจะลุกขึ้น แต่เชนไม่ปล่อยให้น้องเดินเอง

 

เขาอุ้มคนตัวเล็กขึ้นในอ้อมแขนและพามานั่งที่โซฟา นุ่มนิ่มกัดปากตนเอง ดื้อจะลุกขึ้นอีกแต่โดนพี่เขากดไหล่ไว้

 

“อย่าดื้อ พี่จะทำแผลให้”

 

“หนูจะกลับบ้าน!” พอมีคนขัดใจนุ่มนิ่มก็เอาแต่ใจ ก้าวร้าวขึ้นเสียงใส่พี่เขา เชนไม่ได้ถือสา เขาค้นหาอุปกรณ์ทำแผลและมานั่งทำแผลให้อย่างใจเย็น ถึงแม้ว่านุ่มนิ่มจะไม่ให้ความร่วมมือ

 

“อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่ทำแผลหนูจะโดนตัดเท้า” เชนขู่เพราะน้องเอาแต่ดิ้นไปมา เขาจับเท้าข้างที่เจ็บของนุ่มนิ่มไว้แน่นและวางลงที่ตัก คนเจ็บสะบัดหน้าหนี ซุกหน้าลงกับตุ๊กตาหมีตัวโตและบีบแน่นเป็นบางครั้งถ้าอีกฝ่ายเผลอลงแรงที่แผลแรงไปหน่อย

 

นุ่มนิ่มไม่ยอมมองหน้าพี่เขา เกยคางลงกับแขนพี่หมีปล่อยให้เชนทำแผลให้จนเสร็จ เรียบร้อยแล้วมือขวาก็ถูกดึงไปทำแผลให้เช่นกัน ไม่มีใครพูดอะไรอีกจนกระทั่งผ้าพันแผลถูกพันลงที่มืออย่างเรียบร้อย

 

ได้ยินเสียงพี่เขานำกล่องอุปกรณ์ทำแผลไปเก็บ ตามมาด้วยเสียงกุกกักในครัว ก่อนที่เชนจะกลับออกมาพร้อมกับพุดดิ้งสีเหลืองน่าทานกับนมสดในแก้วทรงกลม

 

“กินของหวานหน่อยไหมคะ หนูจะได้อารมณ์ดี” เชนนั่งลงข้างๆ แต่คนตัวเล็กขยับหนี ไม่ยอมแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ

 

คุณยายเคยบอกว่านุ่มนิ่มดื้อไม่น้อย เชนยังไม่เคยเจอโหมดนั้น แต่วันนี้เขากำลังเผชิญอยู่เลย คำพูดของคุณยายถูกต้อง

 

นุ่มนิ่มบทจะดื้อก็เรียกได้ว่ารั้น แทบจะไม่ยอมฟังอะไรสักอย่าง และยังแสดงอาการต่อต้านท่าเดียว เหมือนอย่างตอนนี้ที่เอาแต่บอกว่าจะกลับบ้าน

 

“หนูอยากกลับบ้าน ไม่อยากอยู่กับพี่เชนแล้ว” นุ่มนิ่มโผล่หน้ามาจากหลังของพี่หมี งอแงจะกลับบ้านให้ได้ และเชนก็รู้ว่าเขาต้องรับมือยังไง

 

“อยากจะกลับก็กลับเลยค่ะ แต่พี่ไม่ไปส่งนะ” เขาใช้วิธีเดียวกับเวลาที่หนูนาดื้อ รายนั้นถ้ายิ่งห้ามจะเหมือนเป็นการยุ เลยต้องทำเป็นไม่สนใจและปล่อยทิ้งไว้ เพราะยัยหนูจะไม่กล้าทำจริงๆ อย่างมากก็แค่งอนแต่เดี๋ยวก็หายเอง นุ่มนิ่มก็คงจะเหมือนกัน

 

นุ่มนิ่มมองตามหลังพี่เขาที่กลับไปทำความสะอาดกรอบรูปที่แตก พี่เชนเก็บรูปถ่ายบนพื้นขึ้นมาพลางลูบไปตามรูปนั้นอย่างแผ่วเบา

 

สายตาแบบนั้น…สายตาของพี่เชนที่มองคนในรูปถ่าย นุ่มนิ่มไม่เห็นจะเคยได้รับบ้างเลย

 

พอทำความสะอาดเสร็จพี่เชนก็เดินขึ้นชั้นสองไป ทิ้งน้องไว้กับพี่หมีตัวโต

 

ขอบตาของนุ่มนุ่มร้อนผ่าวก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาอีกรอบ พี่เชนไม่รู้หรือไงว่าน้องกำลังเสียใจอยู่ ทำไมถึงได้ทิ้งน้องไว้คนเดียวแบบนี้

 

ไม่อยากอยู่ด้วยแล้ว นุ่มนิ่มไม่อยากอยู่กับคนใจร้าย น้องจะกลับไปหาคุณยาย

 

 


 

 

เชนเปลี่ยนกรอบรูปใหม่สำหรับรูปถ่ายใบสุดท้ายของหนูนา รูปนี้เขาเป็นคนถ่ายเองโดยที่ไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เห็นรอยยิ้มมีความสุขแบบนั้นของลูกสาว

 

หลังจากกลับมาจากไปเที่ยวด้วยกันแค่ไม่กี่วันหนูนาก็เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ เป็นเขาเองที่ประมาทจนทำให้ยัยหนูต้องตาย

 

ถึงแม้ว่าหนูนาจะเกิดจากความไม่ได้ตั้งใจ เกิดจากความผิดพลาดของเขากับนาราแต่เชนก็รักลูก เขาเป็นคนเลี้ยงหนูนาตั้งแต่ยัยหนูเกิด ส่วนนารานานๆ ครั้งถึงจะมาเยี่ยมลูกมาอยู่กับลูกสักที

 

นาราไม่เคยรักหนูนาเหมือนกับแม่คนอื่นๆ แม้กระทั่งตอนที่ยัยหนูเสียนาราไม่เคยมาช่วยงานศพเลยสักวันเพราะอยู่ต่างประเทศกับสามีใหม่ จนเลิกกับฝ่ายนั้นเธอถึงได้กลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิตเขาอีกครั้ง

 

แต่เชนไม่มีวันกลับไปหาเธอ เขายังจำวันที่นารารู้ว่าท้องและบอกกับเขาว่าจะเอาเด็กออกได้ดี ความรักที่เชนมีต่ออีกฝ่ายลดน้อยลงตั้งแต่วันนั้น ยิ่งนาราไม่เคยทำหน้าที่แม่เท่าที่ควร ความรู้สึกที่เขามีต่อแม่ของลูกยิ่งลดถอยลงจนกลายเป็นศูนย์ในที่สุด

 

ตอนนี้เขากับนาราเหลือเพียงความเป็นเพื่อน ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายคิดยังไงแต่เขาไม่รู้สึกกับนาราเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

 

เชนวางกรอบรูปอันใหม่ไว้ที่โต๊ะทำงาน เขาไม่ได้โกรธนุ่มนิ่มที่ทำรูปยัยหนูเสียหาย แต่น้องสาวของเขากำลังอารมณ์ไม่ดีและดูท่าจะคุยกันไม่รู้เรื่อง

 

รอให้นุ่มนิ่มใจเย็นลงก่อนแล้วค่อยคุยกันอีกที เขาจะได้เล่าเรื่องของหนูนาให้ฟังทั้งหมด รวมถึงเรื่องนาราด้วย จะได้สบายใจกันทั้งสองฝ่ายว่าไม่มีอะไรปิดบังต่อกันอีก

 

เขานั่งทำงานไปเรื่อยๆ มองนาฬิกาอีกทีก็ทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว น้องคงจะหิวแล้วแต่ไม่ยอมขึ้นมาเรียกเขาเพราะยังงอนอยู่

 

เด็กๆ เป็นแบบนี้กันทุกคนจริงๆ เวลาโดนเขาดุบางครั้งหนูนาถึงกับขังตนเองอยู่ในห้องไม่ยอมออกมาทาข้าวก็ยังมี

 

เชนเดินออกมาจากห้องกลับลงมายังชั้นล่าง แต่นุ่มนิ่มไม่ได้นั่งอยู่ที่โซฟา มีแค่ตุ๊กตาหมีตัวโตนั่งอยู่ตรงนั้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันพร้อมๆ กับที่เดินเข้ามาในครัวแต่ก็ยังไม่เจอน้องอยู่เหมือนเดิม

 

เห็นท่าไม่ดีเชนรีบกดโทรศัพท์หาน้อง แต่นุ่มนิ่มปิดเครื่อง เขาสบถคำหยาบและหยิบกุญแจรถออกมาจากห้องทันที

 

เขาไม่คิดว่านุ่มนิ่มจะกล้าออกไปไหนคนเดียวในสถานที่ๆ ไม่คุ้นเคยแบบนี้ แต่น้องกลับใจกล้ามากกว่าที่คิด

 

“ไปอยู่ที่ไหนนะ” เชนบ่นกับตนเองขณะที่ขับรถตามหาน้องบริเวณรอบๆ คอนโด คิดว่านุ่มนิ่มคงจะไปไหนได้ไม่ไกล ขับรถวนหาหน่อยก็คงเจอ

 

คนผิดเป็นเขาเองที่พูดกับน้องไปแบบนั้น คงจะเข้าใจว่าเขาไล่จริงๆ นุ่มนิ่มถึงได้หนีไป ถ้าเจอน้องเมื่อไหร่คงต้องขอโทษกันยกใหญ่แล้ว

 

 


 

 

ใบหน้าหวานมองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง แต่สองเท้ายังเดินต่อไปเรื่อยๆ ไม่หยุด นุ่มนิ่มยังไม่รู้ว่าจะเดินไปที่ไหน แต่น้องไม่อยากอยู่กับพี่เชนแล้ว คนใจร้ายไล่น้อง ไม่เห็นจะสนใจกันเลยสักนิด

 

เดินเท้ามาตั้งนานแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ไหน นุ่มนิ่มไม่กล้าเดินออกไปที่ถนนใหญ่เลยเดินเข้ามาในซอยเล็กๆ แทน ถ้าเดินไปจนสุดซอยมันจะต้องไปโผล่ที่ไหนสักที่ เหมือนแถวบ้านที่เชียงใหม่ที่เดินทะลุกันได้

 

แต่เดินมาจนเมื่อยแล้ว เท้าก็เจ็บด้วย ตรงที่เป็นแผลมีเลือดซึมออกมา ยิ่งเดินยิ่งเข้ามาลึกแต่จะเดินกลับไปทางเดิมหันมองข้างหลังก็มืดจนไม่กล้าเดิน

 

“น้องคนสวยจะไปไหนจ๊ะ ?”

 

นุ่มนิ่มสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแหบๆ ดังขึ้น คนตัวเล็กถอยหนีโดยอัตโนมัติเพราะผู้ชายแปลกหน้าสองคนเดินออกมาจากเพิงเก่าๆ ข้างทาง

 

มัวแต่เดินก้มหน้าก้มตาจนไม่ทันได้สังเกต รู้ตัวอีกทีก็โดนล้อมหน้าล้อมหลังไว้แล้ว

 

“มาเดินในที่มืดๆ คนเดียวแบบนี้ไม่กลัวเหรอ” ไม่ถามเปล่ามือสากๆ ยังเอื้อมมาจับคางสวย นุ่มนิ่มตกใจถอยกรูดจนแผ่นหลังชนกับกำแพงเย็นเฉียบ น้ำตาคลอจะไหลอยู่รอมร่อ ทั้งกลัวทั้งขยะแขยง

 

“แล้วน้องคนสวยต้องกลัวอะไรวะ ?”

 

“กลัวโดนลากไปข่มขืนไง”

 

พวกมันตอบรับเข้าคู่กันเป็นอย่างดี หัวเราะอย่างน่ารังเกียจ นุ่มนิ่มกระชับกระเป๋าสะพายไหล่ใบเล็กของตนเองไว้แน่น มองหาทางหนีแต่ไม่รู้จะหนีไปทางไหน ซอยก็แคบแค่นี้เอง ไม่น่าเดินเข้ามาตั้งแต่แรกเลย

 

“อย่ามายุ่งกับหนูนะ ถอยออกไป!” นุ่มนิ่มทำใจกล้าตะโกนใส่  แต่พวกมันกลับหัวเราะเสียงดังราวกับว่าเป็นเรื่องตลก

 

“น้องคนสวยบอกว่าให้ถอยออกไปว่ะ”

 

“ทำไมพี่ต้องถอยด้วยล่ะจ๊ะ เรามาสนุกกันดีกว่า” มือหยาบคว้ามือของนุ่มนิ่มและกระชากเข้าหาตัว ดวงตาสวยเบิกกว้างอย่างตกใจ พยายามร้องให้คนช่วย

 

“ปล่อยนะ! ช่วยด้วย ช่วยหนูด้วย!” นุ่มนิ่มพยายามขืนตัว แต่ก็โดนมันคนหนึ่งดึงเข้ามาปะทะอก กระเป๋าของน้องหล่นลงบนพื้นสกปรก น้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อสัมผัสหยาบโลนจากมือของมันล้วงเข้ามาใต้กระโปรง

 

นุ่มนิ่มอยากจะอาเจียน พวกมันดึงทิ้งชุดสวยๆ ราวกับว่าน้องเป็นตุ๊กตาไร้ชีวิต มือหยาบกร้านบีบไปตามแขนและเนื้อตัวอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บ

 

“ถอดชุดมันออก”

 

“อย่าทำหนูเลย ฮึก…”

 

คำอ้อนวอนของนุ่มนิ่มไม่เป็นผล ร่างเล็กๆ ถูกผลักจนล้มลงบนพื้น แขนถูกตรึงไว้โดยผู้ชายคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ส่วนขาถูกเข่าของอีกคนกดไว้ มันถลกชุดของนุ่มนิ่มขึ้นมาจนถึงอกและบีบขยำไปทั่ว สองขาดิ้นเท่าที่จะทำได้เลยโดนตบเข้าที่หน้าจนแก้มซีกขวาชาไปหมด

 

นุ่มนิ่มปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างหมดทางสู้ เสียงชุดถูกกระชากจนฉีกขาดดังบาดหู มือเล็กปัดป้องเมื่อพวกมันก้มลงมาใกล้ ลมหายใจปนกลิ่นเหล้าทำให้ยิ่งรังเกียจ

 

“อย่านะ ฮือ…ปล่อยหนูไปเถอะ” นุ่มนิ่มร้องขออีกครั้งอย่างสิ้นหวังในตอนที่มือสากกร้านล้วงเข้ามาจะถอดชั้นในออก คนตัวเล็กหลับตาลงยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

จะโทษใครไม่ได้หรอก น้องผิดเองที่หนีออกมาถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

 

“พี่เชน ฮึก…ช่วยหนูด้วย” นุ่มนิ่มสะอื้นตัวสั่นอย่างน่าสงสาร ทั้งขวัญเสียและหวาดกลัว สิ่งที่ปกปิดของสงวนกำลังถูกรูดออกมาตามเรียวขา

 

พลั่ก!

 

“เฮ้ย ใครวะ!”   

 

แต่ยังไม่ทันที่พวกมันจะทันได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น เสียงร้องก็ดังขึ้นพร้อมกับผู้ชายที่กำลังจะถอดกางเกงชั้นในของนุ่มนิ่มล้มลงไป นุ่มนิ่มไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่หลังจากนั้นพวกมันอีกคนก็ล้มหงายหลังเพราะโดนถีบเข้าที่กลางอก

 

ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเสื้อคลุมก็ถูกโยนลงมาคลุมร่างที่เกือบจะเปลือยเปล่า นุ่มนิ่มหรี่ตามองคนที่มาช่วยแต่มองหน้าไม่ชุดเพราะตรงนี้ค่อนข้างมืด แต่เห็นว่าอีกฝ่ายตัวสูงและยังถือบางอย่างไว้ในมือ

 

ปืน…ดวงตาสวยเบิกกว้างเพราะสิ่งที่ผู้ชายตัวสูงถืออยู่คือปืน และปากกระบอกกำลังจ่อไปที่พวกมันสองคนที่กำลังลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล

 

“กูเป็นตำรวจและกูมีปืน ถ้าพวกมึงสองตัวยังไม่รีบไสหัวไป กูยิงไส้แตกแน่”

 

นุ่มนิ่มเห็นพวกมันรีบลุกขึ้นและวิ่งไปคนละทิศละทาง ก่อนที่ผู้ชายแปลกหน้าจะเข้ามาช่วยพยุงน้องให้ลุกขึ้น

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า พวกมันได้ทำอะไรไหม ?” เขาถามพลางกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น นุ่มนิ่มจับเสื้อไว้แล้วส่ายหน้า

 

“หนู…หนูไม่เป็นไรค่ะ” อีกฝ่ายประคองนุ่มนิ่มไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง และก้มลงไปเก็บกระเป๋าขึ้นมาถือให้

 

“เดินไหวไหม รถผมจอดอยู่ตรงนู้น” นุ่มนิ่มพยักหน้าถึงแม้ว่าเท้าเจ็บอยู่แต่ก็พอจะเดินไหว ผู้ชายที่ยังไม่เคยเห็นหน้าพาน้องมาที่รถ เปิดประตูและช่วยพยุงให้เข้าไปนั่งก่อนจะเดินอ้อมไปประจำที่คนขับ

 

ไฟสลัวๆ ในรถทำให้นุ่มนิ่มพอจะมองเห็นหน้าอีกฝ่ายชัดเจน เขาคงจะอายุมากกว่าแน่นอนอยู่แล้ว ตัวสูงใหญ่และดูแข็งแรงมาก ผิวสีแทนอย่างคนสุขภาพดีเห็นได้ชัดภายใต้เสื้อยืดสีขาวพอดีตัว

 

รวมถึงปลายแขนเสื้อที่ขลิบสีแดงและตราบนหน้าอกทำให้นุ่มนิ่มรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นตำรวจจริงๆ

 

“มาเดินทำอะไรแถวนี้คนเดียว ไม่รู้เหรอว่ามันอันตราย” เสียงทุ้มพูดเหมือนจะดุ นุ่มนิ่มลอบมองใบหน้าคมอย่างกลัวหน่อยๆ

 

“หนูหลงทาง” นุ่มนิ่มโกหกไปเรื่อย เพราะถ้าบอกไปตามตรงว่าหนีออกจากบ้านมาคงจะโดนดุอีก

 

“บ้านอยู่ไหน ผมจะไปส่ง”

 

“อยู่เชียงใหม่ค่ะ”

 

คำตอบทำให้อดคิดไม่ได้ว่าเด็กที่เพิ่งช่วยมาหยกๆ ตั้งใจกวนประสาท แต่พอหันมองกลับเห็นแต่ใบหน้าใสซื่อที่แก้มขวายังมีรอยมือจากการโดนทำร้ายอย่างชัดเจน

 

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนู ถ้าไม่ได้พี่หนูคง…” นุ่มนิ่มไม่กล้าพูดต่อ ถ้าอีกฝ่ายมาช้ากว่านี้อีกสักหน่อยก็คงจะแย่เหมือนกัน ยังถือว่าตนเองโชคดีที่ไม่โดนทำอะไรไปมากกว่านั้น

 

“ไม่เป็นไร แล้วจะให้ผมไปส่งที่ไหน” เขาเริ่มออกรถขับออกมาตามถนนใหญ่ นุ่มนิ่มยังไม่ตอบคำถามในทันที จนรถแล่นมาเรื่อยๆ ได้สักพักเลยชี้บอกให้จอดบริเวณหน้าร้านสะดวกซื้อ

 

“จอดตรงนั้นก็ได้ค่ะ”

 

“บ้านอยู่แถวนี้เหรอ” พี่เขาถามพลางจอดรถเทียบข้างทาง นุ่มนิ่มไม่ได้ตอบเพราะไม่รู้จะตอบยังไง แต่คนมากประสบการณ์กว่าคงจะดูออกว่าตอนนี้น้องกำลังตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน

 

“อย่าบอกนะว่าหนีออกจากบ้านมา” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงคาดคั้นเอาคำตอบ คนตัวเล็กไม่ตอบและยังก้มหน้ามองตักตนเอง แต่คำตอบใช้แทนความเงียบได้เป็นอย่างดี

 

“ให้ตายสิ เด็กสมัยนี้” เขาบ่น นุ่มนิ่มเงยหน้ามองคุณตำรวจ ถามเสียงเบาอย่างกลัวๆ

 

“พี่จะจับหนูเข้าคุกไหม”

 

“ทำไมผมต้องจับคุณเข้าคุก ?”

 

“ก็…หนูหนีออกจากบ้าน” นุ่มนิ่มถามประสาซื่อ อีกฝ่ายถึงกับหลุดขำออกมา ตำรวจไม่ได้ว่างงานถึงขนาดจะต้องไล่ตามจับเด็กหนีออกจากบ้านเสียหน่อย

 

“ถ้าไม่อยากให้ผมจับเข้าคุกก็บอกมาสิว่าบ้านอยู่ที่ไหน ผมจะได้ไปส่ง”

 

“หนูไม่อยากกลับบ้าน” ดวงตากลมมีน้ำตาคลอช้อนขึ้นมอง นายตำรวจหนุ่มถึงกับชะงักไป รีบหากระดาษทิชชู่และส่งให้

 

“ไม่กลับก็ไม่กลับ อย่าร้องไห้” สิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุดก็คือเด็กๆ มาร้องไห้ใส่ เพราะเป็นการรับมือที่ยากที่สุดในโลก อะไรตามใจได้ก็ต้องยอมๆ ไปก่อน

 

นุ่มนิ่มเบะปากสูดน้ำมูก ถามย้ำอีกครั้งว่าพี่เขาจะไม่พาน้องไปส่งบ้านใช่ไหม

 

“ครับๆ จะพาไปส่งยังไงล่ะบ้านอยู่ไหนยังไม่รู้เลย” ถอนหายใจยาวก่อนจะออกรถอีกครั้ง คราวนี้มุ่งหน้าตรงกลับบ้านเพราะคืนนี้ถามให้ตายเด็กก็คงไม่ยอมบอกว่าบ้านอยู่ที่ไหน เอาไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยเค้นถามอีกรอบ

 

 


 

 

เชนกลับมาที่ห้องตอนเกือบสามทุ่ม เขาตามหานุ่มนิ่มจนทั่วแถวนี้แต่ไร้วี่แวว สุดท้ายเลยต้องกลับมาตั้งหลักเสียก่อน เผื่อว่าน้องอาจจะกลับมาแล้ว แต่ข้อสันนิฐานของเขาผิดพลาดไปหมดเพราะพอกลับมาถึงห้องก็ยังว่างเปล่าอยู่เหมือนเดิม

 

ลองโทรหาตั้งหลายสิบสายแต่ไม่มีการตอบรับเพราะน้องปิดเครื่อง ไม่รู้ว่าตอนนี้จะอยู่ที่ไหนแล้วเป็นยังไงบ้าง

 

“ถ้ากลับมาพี่จะตีหนู เจ้าเด็กดื้อ” เชนบ่นหลังจากลองโทรอีกครั้งและนุ่มนิ่มยังปิดเครื่อง เขานั่งลงที่โซฟาอย่างหมดแรง แค่วันแรกเขาก็ทำให้น้องไม่พอใจจนหนีออกจากบ้านแล้ว

 

แล้วอย่างนี้จะกล้าบอกคุณยายได้ยังไงว่านุ่มนิ่มอยู่กับเขาแล้วมีความสุข เขาเป็นพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ

 

เชนถอนหายใจครั้งที่นับไม่ถ้วน เขามืดแปดด้านไม่รู้จะไปตามหาน้องที่ไหน บางทีอาจจะต้องรอถึงพรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยตามหากันอีกที

 

เขาเอนหลังพิงกับโซฟา คืนนี้ทั้งคืนก็คงจะนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงคนที่หายไป เชนมองโทรศัพท์ในมือตนเอง ลังเลว่าจะกดโทรออกดีหรือไม่

 

แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะโทรหาเจ้าของเบอร์ที่นานๆ ครั้งจะได้คุยกันสักที ถ้าไม่จำเป็นเขาจะไม่ยอมขอความช่วยเหลือจากฝ่ายนั้นเด็ดขาด

 

 


 

 

นุ่มนิ่มเดินตามเจ้าของบ้านเข้ามาในบ้านเดี่ยวสองชั้น มือเล็กกระชับเสื้อคลุมไว้ตลอดเวลาเพราะรู้ว่าสภาพของตนเองตอนนี้ไม่น่ามองเท่าไหร่ ดวงตาสวยมองคนตัวสูงที่เดินไปเปิดไฟจนบ้านสว่างจ้า และวางของรวมถึงเสื้อตำรวจพาดไว้กับเก้าอี้

 

ฟันคมเผลอกัดริมฝีปากเมื่ออีกฝ่ายมองตรงมา รู้หรอกว่ากำลังทำตัวมีปัญหาและยังสร้างความวุ่นวายให้คนอื่น แต่น้องยังไม่อยากกลับไปเจอพี่เชนตอนนี้จริงๆ นี่นา

 

“ไม่ต้องทำท่ากลัวขนาดนั้นก็ได้ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก ยังไม่อยากติดคุกซะเอง” เห็นเด็กมีปัญหายืนตัวลีบกำเสื้อไว้แน่นแล้วอดพูดไม่ได้ กลัวก็กลัวแต่ยังจะตามมาถึงบ้าน ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นรับรองได้ว่ายัยหนูนี่คงจะไม่รอดมือแน่ๆ

 

“พี่…”

 

“ผมชื่อดนัย เรียกดินเฉยๆ ก็ได้” ดนัยลืมแนะนำตัวไปสนิท อย่างน้อยก็เป็นมารยาทเพราะคืนนี้ยังไงก็คงต้องอยู่ร่วมบ้านกัน

 

“หนูชื่อนุ่มนิ่ม พี่ดินไม่ต้องเรียกหนูว่าคุณหรอก มันแปลกๆ หนูเด็กกว่าพี่ตั้งเยอะ”

 

“อายุเท่าไหร่แล้วน่ะเรา ?”

 

“สิบหกค่ะ”

 

ดนัยเกาหัวตนเองเมื่อได้ยินคำตอบ เวรแล้วไง เกิดพ่อแม่เด็กตามมาเจอเขาคงจะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์เข้าจริงๆ ว่าแต่เด็กสมัยนี้ทำไมถึงได้ใจกล้าหนีออกจากบ้านกันเหมือนเล่นขายของ และยังเป็นเด็กผู้หญิงอีก

 

“หนูขอใช้ห้องน้ำได้ไหมคะ” นุ่มนิ่มถาม รู้สึกไม่สบายตัวไปหมดแล้ว ทั้งแผลที่เจ็บไหนจะคราบเปื้อนสกปรกที่เลอะเสื้อผ้าอีก

 

เจ้าของบ้านพยักหน้าและเดินนำขึ้นมาบนชั้นสอง ดนัยเปิดประตูห้องนอนให้คนตัวเล็กเข้าไป บอกว่าห้องน้ำอยู่ตรงนั้นใช้ได้ตามสบาย

 

“เสื้อผ้าน้องคงต้องใส่ของพี่ไปก่อนนะ ถ้าไม่รังเกียจ ไม่งั้นก็ต้องโป๊เพราะชุดขาดหมดแล้วนี่” ดนัยเปิดตู้เสื้อผ้าเลือกกางเกงขายาวกับเสื้อยืดที่คิดว่าน้องคงจะพอใส่ได้ออกมาให้

 

นุ่มนิ่มรับเสื้อผ้ามาถือไว้พร้อมทั้งเอ่ยขอบคุณพี่เขา ดนัยบอกว่าไม่เป็นไรก่อนจะเดินออกมาจากห้องปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทำธุระส่วนตัว

 

นายตำรวจหนุ่มเดินกลับลงมาข้างล่าง หยิบเบียร์กระป๋องมานั่งดื่มหน้าทีวีและดูบอลไปด้วย กำลังดูบอลอยู่เพลินๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

 

พอมองรายชื่อคนที่โทรเข้ามาแล้วแปลกใจน่าดู ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะเคยโทรมาสักครั้ง แต่เขาก็กดรับสาย

 

“ว่าไง เชนเพื่อนรัก” ดนัยหัวเราะพลางยกเบียร์ขึ้นจิบ ปลายสายเงียบไปนานกว่าจะตอบกลับมา

 

‘มีเรื่องจะรบกวนหน่อย’ สมกับเป็นเชนที่ไม่เคยอ้อมค้อม ดนัยทำเสียงแปลกใจแต่ก็ถามกลับ

 

“เรื่องอะไรวะ ถึงขนาดต้องพึ่งกูเลยว่างั้น ?”

 

‘น้องกูหายไป อยากให้มึงช่วยตามหาหน่อย ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะดิน กูจริงจัง’ เสียงของปลายสายฟังดูเครียดจริงอย่างที่บอก ดนัยเปลี่ยนท่าเป็นนั่งตัวตรง อย่างน้อยเขาก็ยังมีจรรยาบรรณของความเป็นตำรวจ

 

“แล้วน้องมึงหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

‘ช่วงเย็นๆ ของวันนี้ ไม่แน่ใจเวลา กูพยายามตามหาแล้วแต่ไม่เจอ’ เขาจดรายละเอียดลงในกระดาษใกล้ๆ มือตามที่ได้ฟัง ถึงจะไม่ค่อยถูกกันแต่ในเมื่ออีกฝ่ายเดือดร้อนมาเขาก็พร้อมจะช่วย

 

“มีรูปไหม น้องของมึงที่ว่าน่ะ”

 

‘อืม เดี๋ยวกูส่งให้’

 

สายตัดไปแล้วในทันที ดนัยจิบเบียร์รออยู่ไม่นานโปรแกรมแชทก็แจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า หน้าแชทของเขากับเขนว่างเปล่าเพราะคุยกันครั้งล่าสุดก็เป็นปีมาแล้ว

 

ดนัยขมวดคิ้วเมื่อเห็นรูปของคนที่เชนส่งมาให้ทางไลน์ เขาว่าใช่แล้วล่ะ หน้าเหมือนกันอย่างกับแกะขนาดนี้

 

“พี่ดิน หนูว่ากางเกงมันยาวไป”

 

เสียงเรียกทำให้ดนัยเงยหน้าขึ้นมอง เขายิ้มน้อยๆ มองรูปถ่ายในมือถือสลับกับเด็กหนีออกจากบ้านที่เดินลากขากางเกงยาวๆ เข้ามาหา

 

น้องสาวของเชนเพื่อนรักที่หายตัวไปกับยัยหนูที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ เป็นคนๆ เดียวกันไม่ผิดแน่   







TBC.

พี่ดินเป็นใครรรร พี่ดินเป็นพระเอกค่า /ผิด
#เรื่องของหนูนิ่ม


ออฟไลน์ HappyYaoi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หนูนิ่มของพี่ ขวัญเอ๊ยขวัญมานะลูก

ออฟไลน์ ๋Justtmo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
งุ้ยยยมีตัวละครใหม่เพิ่มเข้ามาด้วยแต่ท่าทางดูจะไม่ค่อยถูกกับพี่เชนหรือป่าว

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ในที่สุดพระเอกตัวจริงก็ออกแล้ว อ้าวไม่ใช่หรอ555555555555.

หนูนิ่มลูกเกือบไปแล้ว มาให้แม่ๆปลอบเร็วว//หอมหัว ขวัญเอ๋นขวัญมานะหนู

ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
พุธโธ่!! หนูนาเป็นลูกของพี่เชน อิชั้นก็คิดว่าเป็นน้อง แถมคิดอกุศลไปอีก  :เฮ้อ:

แต่..อย่างไรก็ตาม เชียร์พี่ดินเป็นพระเอกค่าาาา เพราะนังพี่เชนใจร้าย :sad4:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
 :mew5: พี่เลนรีบมาปลอบน้องเร็ว

ออฟไลน์ Funnycoco

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
พี่เชนนี้ยังคิดว่านุ่มนิ่มเป็นน้องใช่มั้ยยยยยย

 แกจะได้เขาเป็นเมียบะแกยังคิดแค่น้องได้เหรอ

 :pig4:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2827
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
สงสารน้อง..ว่าแต่อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น หมั่นไส้พี่เชน เปลี่ยนเป็น #ทีมดิน ดีกว่า  :hao3:

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
พระเอกตัวจริงมาแล้ว วั้ยๆๆ พี่เชนตกกระป๋องแน่

ออฟไลน์ piiya

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-2
พี่เชนนิสัยไม่ๆ เชียร์พี่ดินดีกว่า  :impress2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6
ดีขนาดไหนละที่น้องไปกับพีีดินอะ
หมั่นไส้ โกรธพี่เชนยาวๆเลยจ้าหนูนิ่ม

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
ชูป้ายเชียร์พี่ดินจ้าา

ดูท่าแล้ว คงเป็นเพื่อนรักมีปมแน่ๆ  :katai5:

ออฟไลน์ pigarea

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 775
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
พระเอกมา คนใจร้ายหลบไป

ออฟไลน์ ตัวยุ่ง

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อยากตีหนูนิ่มแต่ก็สงสารหนูนิ่ม แงงงงงง เพราะความที่น้องยังเด็กมากๆๆๆเลยไม่รู้คิดจริงๆ แต่เอาจริงเรื่องที่พี่เชนยังไม่เล่าให้ฟังทั้งเรื่องหนูนาและนารา เราก็เข้าใจพี่เชนนะ ไม่เคืองประเด็นนี้ ถ้าจะเคืองพี่เชนก็คงเป็นความไม่ชัดเจนกับน้อง ปากบอกพี่น้องแต่การกระทำนี่ถึงไหนต่อไหนแล้ว ตอนหนูนิ่มโดนไอ้คนชั่วมาทำร้ายนี่ใจจะขาด สงสารน้องมาก หนูลู้กกก จะหวาดกลัวขนาดไหนตอนนั้น แงงงง อยากโอ๋หนูเป็นที่สุด

ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
พระเอกพึ่งจะเปิดตัวในตอนที่ 8 เหรอคะเนี่ย
พี่เชนหลบหน่อยค่ะ ขอทางให้พระเอกด้วย

ออฟไลน์ carpe_diem

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2



Chapter 9 : หนูยังโกรธอยู่นะ





นุ่มนิ่มยืนอยู่ตรงหน้าคุณตำรวจที่ถือกระป๋องเบียร์ค้างในมือ อยากจะถามพี่เขาว่ามีกางเกงที่ตัวเล็กกว่านี้หรือเปล่าเพราะขามันยาวจนลากพื้นแล้ว ถ้าไม่คอยจับไว้ก็จะรุ่มร่ามไปหมด

 

“กางเกงตัวนี้ตัวเล็กสุดแล้ว ถ้าไม่ใส่น้องคงต้องใส่แต่เสื้อ” ดนัยว่า แต่ก็ช่วยพับขากางเกงให้ เพิ่งสังเกตเห็นว่านุ่มนิ่มมีแผลที่เท้าและมือ

 

“มานั่งตรงนี้ เดี๋ยวพี่ทำแผลให้” เขาเรียกน้องมานั่งที่โซฟา เด็กหนีออกจากบ้านเชื่อฟังเป็นอย่างดี นั่งลงพร้อมถลกขากางเกงขึ้นเสร็จสรรพ ดนัยทำแผลให้อย่างเบามือเท่าที่ผู้ชายตัวโตๆ คนหนึ่งจะทำได้ แต่ถึงจะเบามือยังไงนุ่มนิ่มก็ยังบอกว่าเจ็บอยู่ดี

 

“พี่ดินอย่าทำแรง หนูเจ็บ”

 

“ครับๆ ขอโทษ” รับคำและเบามือลงกว่าเดิมอีกหน่อย กว่าจะเสร็จเล่นเอาเกร็งจนเหงื่อตก กลัวจะเผลอลงแรงจนทำให้น้องเจ็บ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยทำแผลให้ใครมาก่อน เคยแต่ชักปืนยิงคนร้ายนั่นแหละของถนัด

 

ดนัยไม่เคยรู้มาก่อนว่าเชนมีน้องสาวด้วย รู้แต่ว่าเป็นลูกคนเดียวเพราะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนจนมีเรื่องให้ต้องผิดใจกัน

 

เจ้าตัวเล็กนุ่มนิ่มมองยังไงก็หน้าตาไม่เหมือนเชนเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเป็นน้องสาวแบบไหน

 

“ต้องกินยาแก้ปวดนะ น้องจะได้ไม่เจ็บแผล” พี่ดินลุกออกไปอีกแล้ว ก่อนจะกลับมาพร้อมกับน้ำและยาแก้ปวด นุ่มนิ่มทำหน้ายู่เพราะไม่ค่อยชอบทานยาเม็ดเท่าไหร่

 

“ไม่มียาน้ำเหรอคะ ยาเม็ดชอบติดคอหนู”

 

“โตแล้วต้องกินยาเม็ด ถ้าดื้อพี่จะพาน้องไปส่งบ้านนะ” ดินขู่พร้อมทั้งส่งแก้วน้ำให้ นุ่มนิ่มยอมรับไปแต่โดยดี กว่าจะกลืนยาลงคอได้ก็สำลักหลายรอบเพราะยาติดคอ ดนัยช่วยลูบหลังให้ ขำคนที่ไอจนหน้าดำหน้าแดง

 

“กินยาแล้วก็ไปนอน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันเรื่องที่จะพาน้องไปส่งบ้าน” ดนัยว่า นุ่มนิ่มมองหน้าเจ้าของบ้านที่ยังใส่ชุดทำงานอยู่เลย

 

“หนูนอนโซฟาก็ได้นะ แค่นี้ก็รบกวนพี่ดินตั้งเยอะแล้ว” น้องบอกอย่างเกรงใจ แต่พี่เขาโบกมือเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร

 

“เป็นผู้หญิงจะมานอนโซฟาได้ยังไง น้องนอนที่ห้องพี่แล้วกัน เดี๋ยวพี่นอนโซฟาเอง”

 

“ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ดินหนูคงแย่” นุ่มนิ่มยิ้มหวาน นายตำรวจหนุ่มโคลงหัวเล็กเบาๆ อย่างเอ็นดู

 

“ไม่เป็นไร น้องไปนอนเถอะ ฝันดีนะ”

 

“อื้อ ฝันดีนะคะ” ดนัยมองตามยัยหนูที่เดินกระเผลกๆ ขึ้นบันได พอคล้อยหลังจากนุ่มนิ่มเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าแชทของเชน

 

เขาจะบอกมันว่านุ่มนิ่มอยู่ที่นี่ แต่ก็ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยนกันหน่อย

 

 




 

เชนเผลอหลับไปโดยที่ในมือยังกำโทรศัพท์อยู่ เขาสะดุ้งตื่นเมื่อหน้าจอมือถือสว่างวาบเพราะมีข้อความเข้า มองนาฬิกาพบว่าตีห้ากว่าแล้ว คนที่ส่งข้อความตอบกลับมาก็คือดนัย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเพ่งอ่านข้อความที่อีกฝ่ายพิมพ์มา

 

‘กูเจอน้องสาวของมึงแล้ว’

 

นอกเหนือจากข้อความที่ส่งมาแล้วยังมีรูปภาพที่ส่งมาด้วย เชนบีบโทรศัพท์ในมือแน่น เพราะภาพที่ดนัยส่งมาคือภาพของนุ่มนิ่มที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง ยัยตัวเล็กนอนหลับตาพริ้มซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม

 

ความไม่พอใจก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เชนกดโทรศัพท์หาเพื่อนแต่ดนัยไม่รับสาย เขาโกรธจนต้องสบถคำหยาบออกมา ไม่รู้ว่านุ่มนิ่มไปอยู่กับดนัยได้ยังไง แต่ที่แน่ๆ เขาไม่ชอบที่เห็นคนตัวเล็กนอนอยู่บนเตียงของคนอื่น

 

เชนลุกขึ้นจากโซฟา เขาจะไปที่บ้านของดนัยเดี๋ยวนี้เพื่อพานุ่มนิ่มกลับมา คนอันตรายอย่างดนัยไม่ควรปล่อยให้อยู่กับน้องตามลำพัง

 

เขาหยิบกุญแจรถและเร่งรีบออกมาจากห้อง ถึงจะไม่เคยไปบ้านของดนัยนานแล้วแต่ยังพอจำทางได้ ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมาเชนก็มาถึงหน้าบ้านของเพื่อน เมื่อลงมาจากรถก็เห็นดนัยเดินออกมาเปิดประตูรั้วต้อนรับเขาราวกับว่ารออยู่ก่อนแล้ว

 

“มาเร็วกว่าที่คิดนะ” เจ้าของบ้านกอดอกพร้อมยักคิ้วให้อย่างจงใจกวนประสาท เชนไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลาเขาถามออกไปทันที

 

“นุ่มนิ่มอยู่ที่ไหน”

 

“ยังไม่ตื่น นอนอยู่…บนเตียงของกู” ดนัยยิ้มมุมปาก จงใจเน้นประโยคท้ายให้คนฟังหน้าตึง เป็นอย่างคิดไว้ไม่ผิดเลย ว่ารีบบึ่งมาแต่เช้าขนาดนี้คงไม่ใช่แค่น้องสาวธรรมดาแล้ว

 

ดูสิ ทำหน้าตาอย่างกับจะกินหัวเขา คงจะเป็นพี่ชายที่หวงน้องสาวน่าดู

 

“กูจะพาน้องกลับบ้าน” เชนบอกเสียงเรียบ อีกฝ่ายพยักหน้าช้าๆ อย่างที่ดูยังไงก็ตั้งใจยั่วโมโห

 

“เดี๋ยวกูขึ้นไปปลุกน้องให้ เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ดึกเลยหลับไม่รู้เรื่องเชียว” เจ้าของบ้านเดินกลับเข้าบ้านไปแล้ว เชนได้แต่กำหมัดแน่นก่อนจะเดินตามเข้ามา เขานั่งรอที่โซฟา คิดไปว่าถ้าเจอน้องจะทำยังไงก่อนดี จะกอดหรือว่าจะตีเด็กดื้อ

 

ทำตัวเกเรหนีออกจากบ้าน แถมยังมาอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าทั้งคืนอีก มันน่าจับตีให้ร้องไห้จริงๆ

 

 


 

 

นุ่มนิ่มลืมตาขึ้นเพราะโดนรบกวนการนอน เห็นพี่ดินยืนอยู่ข้างเตียงก้มลงมาใกล้จนใบหน้าแทบจะชนกัน น้องตกใจรีบลุกขึ้น ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตนเองจนเหลือแต่คอกับหัวที่โผล่ออกมา

 

ดนัยหัวเราะพลางจับแก้มนิ่มบีบเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว น่ารักแบบนี้เชนมันถึงได้หวงนัก

 

“ตื่นได้แล้ว มีคนมารอน้องอยู่ข้างล่าง” พอบอกไปแบบนั้นคนตัวเล็กก็ทำหน้างง

 

“ใครมารอหนู ?”

 

“พี่ชายน้อง ไปล้างหน้าก่อนไป แล้วค่อยลงไปข้างล่างด้วยกัน” ดนัยฉุดมือคนที่ยังสะลึมสะลือให้ลุกจากเตียง นุ่มนิ่มทรงตัวไม่ค่อยอยู่เพราะเจ็บเท้า เกือบจะล้มไปแล้วถ้าไม่ได้แขนแกร่งช่วยโอบเอวไว้

 

“ยืนไหวไหม”

 

นุ่มนิ่มพยักหน้า เดินโขยกเขยกเข้าห้องน้ำไปทั้งที่ยังตื่นไม่ค่อยเต็มตาดีเท่าไหร่ ล้างหน้าบ้วนปากไม่นานก็กลับออกมาด้วยสภาพที่เสื้อเปียกเล็กน้อย ผมยุ่งๆ ถูกมัดเป็นมวยไว้หลวมๆ ดนัยเห็นน้องเดินลำบากเลยอาสาช่วย

 

“ขี่หลังพี่ไหม เท้าน้องดูบวมๆ กว่าเมื่อคืนอีกนะ” เขามองแล้วนุ่มนิ่มไม่น่าจะเดินลงบันไดเองไหว เพราะลงน้ำหนักยังไม่เต็มเท้าเลย และที่สำคัญอยากจะแกล้งคนที่รออยู่ข้างล่างด้วย

 

“แต่หนูตัวหนักนะ” นุ่มนิ่มไม่ค่อยมั่นใจ เพราะช่วงนี้เหมือนน้องจะอ้วนขึ้น มองตนเองในกระจกแล้วแก้มเยอะๆ ขี่หลังไปกลัวว่าพี่ดินจะหนักเอา

 

“ไม่เป็นไร น้องตัวเล็กนิดเดียว” มือหนายีผมเด็กคิดมาก สาวๆ เป็นแบบนี้เหมือนกันหมด ชอบคิดว่าตนเองอ้วนทั้งๆ ที่ตัวก็มีอยู่แค่นี้ ยัยหนูคนนี้ก็ด้วยจะเอาตรงไหนมาอ้วน ตัวเล็กตัวน้อยขนาดนี้

 

“ขึ้นมาเถอะ อย่าดื้อ” ดนัยย่อตัวให้เสร็จสรรพ นุ่มนิ่มไม่กล้าปฏิเสธเลยค่อยๆ ปีนขึ้นหลังพี่เขาอย่างระมัดระวัง สองแขนกอดคอไว้แน่นเพราะกลัวตก ดนัยสอดมือเข้าประคองใต้ขาเรียวกันตก พาน้องเดินลงมาชั้นล่างด้วยรอยยิ้มมุมปาก

 

อยากจะเห็นปฏิกิริยาของเชนจริงๆ คงจะโมโหพอๆ กับตอนที่เคยรู้ว่าแฟนเก่าทิ้งมันเพื่อมาคบกับเขา

 

พอลงมาถึงชั้นล่างดนัยปล่อยนุ่มนิ่มลงช้าๆ แต่ยังไม่ทันที่เท้าน้องจะแตะพื้นดีเชนก็พุ่งเข้ามาดึงแขนน้องแล้วกระชากเข้าหาตัว

 

คนตัวเล็กตกใจเกือบจะล้มไป และพอเห็นว่าใครที่กอดเอวตนเองอยู่ก็พยายามขืนตัวหนี

 

“ปล่อยหนูนะ”

 

“เรามีเรื่องต้องคุยกันนุ่มนิ่ม” เชนทำเสียงแข็ง ออกแรงบีบแขนเล็กแรงขึ้น นุ่มนิ่มร้องกรี๊ดเรียกหาดนัยให้ช่วย

 

“ไม่เอา หนูไม่คุย! พี่ดินช่วยหนูด้วย”

 

ดนัยเห็นท่าไม่ดีเพราะน้องเหมือนจะร้องไห้ เขาจะเข้ามาช่วยแยกแต่กลับโดนเชนผลักหน้าอกจนเซไปเล็กน้อย

 

“มึงอย่ามายุ่ง ฉวยโอกาสกับน้องกูไปถึงไหนแล้ว” เชนกัดฟันพูด พยายามระงับอารมณ์ไม่ให้เดือดไปมากกว่านี้ เขาหัวเสียตั้งแต่รู้ว่านุ่มนิ่มอยู่กับดนัย และความอดทนก็ขาดผึงตอนที่เห็นน้องขี่หลังมันลงมาจากชั้นบน

 

สนิทสนมกันขนาดไหนน้องถึงได้ปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้มันแตะต้อง แล้วดูสภาพของนุ่มนิ่มเข้าสิ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าที่ใส่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของดนัย และยังไม่ระวังตัวปล่อยให้เสื้อเปียกแบบนั้นอีก แทบจะเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

 

“เพราะมึงเป็นแบบนี้ไงน้องถึงได้หนีออกจากบ้าน มีอะไรก็คุยกันดีๆ สิวะ” ดนัยไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังอะไรนักหรอกถึงสาเหตุที่นุ่มนิ่มหนีออกจากบ้าน แต่เหตุผลส่วนมากของเด็กๆ ก็คงไม่พ้นน้อยใจผู้ปกครอง แล้วดูเชนตอนนี้ที่เป็นบ้าฟาดงวงฟาดงาท่าเดียวไม่ยอมคุยกันด้วยเหตุผล 

 

เขาก็ผิดที่พยายามจะยั่วโมโหมัน แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ ถึงขนาดกระชากแขนน้องมันเกินไปหน่อยแล้ว

 

“เรื่องของกูกับน้อง ไม่เกี่ยวกับมึง นุ่มนิ่ม กลับบ้าน” เชนรวบแขนน้องและดึงเข้าหาตนเอง ไม่สนใจว่าดวงตาสวยจะเริ่มมีน้ำตาคลอ

 

“มึงเห็นไหมว่าน้องเจ็บ ไอ้เหี้ยเชน” ดนัยตรงเข้ามากระชากไหล่เพื่อน เรื่องชักจะบานปลายใหญ่แล้ว เขาไม่คิดว่าเชนจะโมโหรุนแรงขนาดนี้ มันบีบมือน้องจนแผลมีเลือดซึมออกมา

 

“พี่กับน้องจะคุยกัน มึงเป็นคนนอกอย่าเสือก”

 

นุ่มนิ่มสะดุ้งเพราะตกใจ น้องไม่เคยได้ยินพี่เชนพูดคำหยาบมาก่อน ยิ่งทำให้กลัวเพราะไม่เหมือนพี่เชนคนที่รู้จัก มือเล็กพยายามแกะมือของอีกฝ่ายออก

 

“ปล่อยหนู ฮึก…หนูจะอยู่กับพี่ดิน” นุ่มนิ่มปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้มด้วยความกลัว เชนพอเห็นน้ำตาน้องถึงได้รู้ตัวคลายแรงบีบที่มือลง

 

“หนู…”

 

“พี่เชนใจร้าย ฮือ…หนูเกลียดพี่แล้ว!” น้องอาศัยจังหวะนั้นสะบัดมือออก ขยับเข้ามาหลบข้างหลังดนัย มือเล็กกำชายเสื้อนายตำรวจหนุ่มไว้แน่นอย่างหาที่พึ่ง

 

ดนัยลูบไหล่คนตัวเล็กเบา ๆ เป็นเชิงปลอบ เขาถอนหายใจบอกกับเพื่อนที่อารมณ์เย็นลงจากเดิมแล้ว

 

“กูขอโทษแล้วกันที่ไม่ได้บอกมึงตั้งแต่เมื่อคืน แต่มึงก็ไม่ควรจะทำแบบนี้กับน้อง ใจเย็นๆ หน่อย” ดนัยหมดสนุกแล้วพอเห็นเด็กร้องไห้ แค่อยากจะแกล้งเชนมันเล่นแต่กลายเป็นว่านุ่มนิ่มกลับร้องไห้ออกมาเสียได้ สะอึกสะอื้นอยู่ข้างหลังเขานี่

 

“ตัวเล็กกลับบ้านกับพี่นะคะ พี่ขอโทษ” เชนเสียงอ่อนลง แต่นุ่มนิ่มยังคงส่ายหน้า หลบอยู่ข้างหลังของดนัยไม่ยอมออกมา คนกลางเลยต้องเป็นฝ่ายช่วยเกลี้ยกล่อมอีกแรง

 

“พี่ว่าน้องกลับบ้านไปคุยกับพี่เชนดีๆ เถอะ ทะเลาะกันแบบนี้ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลยว่าไหม” ดนัยเช็ดน้ำตาออกจากแก้มที่แดงน้อยๆ เพราะร้องไห้ ก่อนจะดันแผ่นหลังบางให้เดินออกมาข้างหน้า

 

“ถ้าเชนมันแกล้งน้องอีกเมื่อไหร่ก็โทรหาพี่นะ เดี๋ยวพี่จะไปจัดการมันให้เอง” เจ้าของบ้านหยิบปากกาแถวๆ นั้นมาเขียนยุกยิกใส่มือของนุ่มนิ่ม ลายมือหวัดๆ แต่พอจะมองออกว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์

 

“อย่าหนีออกจากบ้านอีกนะ เพราะคราวหน้าน้องคงไม่โชคดีแบบนี้” ดนัยบอกเด็กน้อยที่สูดน้ำมูกจนจมูกแดง เขากำลังจะลูบผมนุ่มนิ่มแต่น้องโดนเชนโอบเอวให้ไปยืนข้างๆ เสียก่อน พอเดินออกจากบ้านไปยังไม่ลืมที่จะหันกลับมาบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

“กูมีเรื่องจะคุยกับมึง อย่าลืมรับโทรศัพท์กูด้วย”

 

ดนัยไหวไหล่น้อยๆ มองจนรถคันสวยขับออกไปจากหน้าบ้าน เห็นท่าทางของเชนแล้วขำจริงๆ

 

ไอ้เวรเอ๊ย หวงน้องมากกว่าที่เขาคิดเสียอีก ยิ่งเห็นได้ชัดว่าคงไม่ใช่แค่พี่ชายกับน้องสาวอย่างที่พูดหรอก     

 

 


 

 

ตลอดทางตั้งแต่ในรถกระทั่งมาถึงคอนโดนุ่มนิ่มเอาแต่เงียบไม่พูดไม่จา หันหน้าเข้าหาประตูไม่ยอมมองหน้าคนพี่ เชนพยายามเรียกแต่น้องไม่สน พอขึ้นมาบนห้องได้ก็จะเดินหนีอีก แต่ยังช้ากว่าเชนที่รีบจับข้อมือไว้

 

“คุยกับพี่ก่อนสิคะ” เชนรู้แล้วว่าใช้ไม้แข็งกับนุ่มนิ่มไม่ได้ผล เขาต้องเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ทำใจเย็นไว้ถึงแม้ว่าในใจอยากจะดุน้องแค่ไหนก็ตาม

 

“หนูไม่มีอะไรจะคุย อย่ามายุ่งกับหนู พี่ไล่หนูแล้ว” นุ่มนิ่มสะบัดมือออก น้องไม่เคยใช้น้ำเสียงแบบนี้กับเขามาก่อน เสียงห้วนกระด้างราวกับคนไม่รู้จักกันแบบนั้น

 

เชนไม่ใช่คนใจเย็นมากพอ ความอดทนของเขามีขีดจำกัด และตอนนี้มันถึงขีดสุดแล้วเมื่อเห็นน้องทำเย็นชาใส่กัน

 

“แล้วใครล่ะที่หนูอยากคุยด้วย ไอ้ดินเหรอ ไปอยู่กับมันแค่คืนเดียวชอบมันแล้วหรือไง”

 

“อย่ามาพูดแบบนี้กับหนูนะ!” น้องว่าใส่ ทั้งโกรธและไม่พอใจที่อีกฝ่ายพูดเหมือนดูถูก ต้องเป็นแบบนั้นเพราะใครล่ะ น้องต้องหนีไปก็เพราะพี่เชนไม่ใช่หรือไง แล้วยังจะมาพูดไม่ดีใส่อีก

 

“ทำไมพี่จะพูดไม่ได้ หายไปอยู่กับมันทั้งคืน แล้วดูสภาพหนูตอนนี้สิ เสื้อนี่ก็ของมันใช่ไหม กางเกงด้วย” เชนกระชากเสื้อน้องอย่างแรงจนขาด ตามด้วยดึงกางเกงลงจนหลุดจากขาเรียว เขาไม่ชอบที่ของๆ คนอื่นอยู่บนตัวของน้อง แค่เห็นก็หงุดหงิดจนแทบควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ได้

 

“พี่เชน!” นุ่มนิ่มกรีดร้องทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ข้างในของน้องไม่ได้ใส่อะไรไว้สักชิ้นเพราะมันขาดไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว นุ่มนิ่มอับอายที่พี่เชนทำแบบนี้ ดวงตาสวยช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยแววตาผิดหวัง

 

“หนูเกลียดพี่เชน เกลียดพี่ได้ยินไหม!”

 

“นุ่มนิ่ม!” เส้นความอดทนของเชนขาดผึงกับคำว่าเกลียดที่น้องพูดออกมา เขาตรงเข้ามาอุ้มร่างที่มีเพียงเสื้อขาดๆ ติดกาย และโยนลงบนโซฟา เขาขึ้นคร่อมทับด้านบน ตรึงแขนน้องไว้ด้วยมือเดียวอย่างโกรธจัด

 

“อย่าทำตัวงี่เง่า พี่อุตส่าใจเย็นพูดกับหนูดีๆ แล้วนะ อยากให้พี่โมโหใช่ไหม” ดวงตาคมแข็งกร้าวอย่างน่ากลัว มือหนาฉีกทึ้งเศษเสื้อยืดออกจากร่างบอบบางจนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ร่าง นุ่มนิ่มพยายามปัดป้องเมื่ออีกฝ่ายบีบเค้นไปตามเอวอย่างรุนแรง

 

“พี่ไม่มีสิทธิ์ทำกับหนูแบบนี้ ปล่อยหนู!” นุ่มนิ่มเตะขาไปมาอย่างไม่กลัวว่าจะเจ็บแผล น้ำตาไหลอาบแก้มเพราะภาพเมื่อคืนนี้ย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง เหตุการณ์เลวร้ายที่อยากจะลืมแต่พี่เชนกลับกำลังจะตอกย้ำให้น้องคิดถึงมันอีก

 

“ขอร้อง ฮึก…อย่าทำแบบนี้” คนตัวเล็กสะอื้น เล็บยาวจิกลงที่ไหล่กว้างราวกับจะเรียกสติ นุ่มนิ่มร้องไห้จนตัวสั่นอยู่ใต้ร่างของเชน พี่ชายใจร้ายของน้องได้สติ เขารีบกอดร่างเปลือยเปล่าไว้พลางลูบหลังปลอบ

 

“หนู…พี่ขอโทษ อย่าร้องนะคะ” เชนโกรธตนเองที่ขาดสติจนเกือบทำร้ายน้อง เขาจูบไปตามใบหน้าเปื้อนน้ำตาอย่างปลอบโยน แต่ยิ่งปลอบน้องยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

 

“คนดีขา พี่ขอโทษค่ะ”

 

“พี่เชนไม่รู้หรอก ฮึก…” นุ่มนิ่มพูดเสียงสั่น มือเล็กกำเสื้อคนพี่ไว้แน่น กว่าจะพูดออกมาได้แต่ละคำช่างยากลำบาก

 

“ไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนหนูเจออะไรมา” ตัวของนุ่มนิ่มสั่นจนเชนต้องกระชับกอดแน่นกว่าเดิม ริมฝีปากหนาจูบหน้าผากน้องซ้ำๆ ราวกับจะขอโทษ

 

“หนูเกือบจะโดนข่มขืน ถ้า…ฮึ่ก…ถ้าพี่ดินไม่มาช่วยหนูไว้”

 

เชนตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่คิดมาก่อนว่าน้องจะเจอเหตุการณ์แบบนี้ เขาคาดไม่ถึงด้วยซ้ำ ใจหล่นวูบเมื่อนุ่มนิ่มร้องไห้หนักขึ้น

 

“มันถอดเสื้อผ้าหนู แล้ว…ฮือ…แล้วก็…”

 

“ไม่ต้องพูดแล้ว ช่างมัน” เชนถอดเสื้อยืดของตนเองแล้วสวมให้น้อง ก่อนจะอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตัก นุ่มนิ่มยังคงร้องไห้อย่างน่าสงสาร

 

เขาเกือบจะสร้างบาดแผลในใจให้กับน้อง ถ้าหยุดตนเองไม่ได้และปล่อยให้เลยเถิดนุ่มนิ่มคงจะเกลียดเขา

 

“หนูปลอดภัยแล้ว ไม่มีอะไรแล้วนะคะ” มือหนากดหัวกลมให้ซบลงที่ไหล่ คอยลูบหลังปลอบอยู่ไม่ห่าง พูดขอโทษน้องซ้ำไปมากับสิ่งที่เขาทำ

 

“พี่ขอโทษที่ทำแบบนั้นกับหนู พี่สัญญาว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก”

 

นุ่มนิ่มเงยหน้ามองคนอายุมากกว่า ความน้อยใจยังคงมีอยู่เพราะพี่เชนใจร้ายกับน้องตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

 

“คนใจร้าย พี่เชนพูดไม่ดีกับหนู” น้ำเสียงของน้องตัดพ้อ คนเป็นพี่เชยคางมนขึ้นและจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากนิ่ม

 

“มันเป็นเพราะพี่หวงหนูมาก พี่แทบจะเป็นบ้าตอนเห็นหนูอยู่กับไอ้ดิน”

 

“อย่าเรียกคนอื่นว่าไอ้” นุ่มนิ่มเบะปากทั้งที่ยังสะอื้น น้องไม่ชอบให้พี่เชนพูดไม่เพราะ

 

“ครับ พี่ไม่ชอบที่เห็นหนูอยู่กับดิน พี่หวง” เชนเปลี่ยนคำพูดใหม่เพื่อเอาใจน้อง นุ่มนิ่มเช็ดน้ำตา เงยหน้ามองเขา

 

“พี่เชนจะหวงหนูทำไม”

 

“เพราะหนูเป็นของพี่ แล้วแบบนี้จะไม่ให้พี่หวงได้ยังไงคะ” เชนยิ้มบางๆ เจ้าตัวเล็กเช็ดน้ำตาเองแต่เลอะเทอะไปหมดจนเขาต้องช่วยเช็ดให้ใหม่ เมื่อเห็นว่าน้องสงบลงแล้วจึงพูดต่อ

 

“ไม่ทะเลาะกันแล้วนะคะ ต่อไปนี้เราจะคุยกันดีๆ พี่จะฟังหนู จะตามใจหนูทุกอย่างเลย”

 

“พี่ห้ามไล่หนูอีกนะ หนูกลับบ้านเองไม่ถูก”

 

เชนหัวเราะกับคำพูดของน้อง เขากอดคนตัวเล็กพลางโยกไปมา ใจชื้นเมื่อนุ่มนิ่มกอดตอบเขา ก่อนที่มือเล็กจะดึงมือเขาให้สัมผัสที่ต้นขา

 

“หนูเจ็บตรงนี้ เมื่อคืนพวกมันบีบหนูแรงมากเลย”   

 

มองตามมือของน้องแล้วเชนเห็นรอยช้ำที่ต้นขา นุ่มนิ่มสูดจมูกพร้อมทั้งดึงชายเสื้อขึ้นสูงอีกจนเกือบจะถึงสะโพก

 

“พี่เชนโอ๋หนูหน่อย” 

 




TBC.



อะ...โอ๋ยังไงดีคะพี่ขา /ไปโอ๋ในคุก
#เรื่องของหนูนิ่ม

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-02-2019 23:58:12 โดย carpe_diem »

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 889
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
มีตอนไหนที่นุ่มนิ่มไม่เปลืองตัวบ้างคะ  :ling1: โถ่วน้องลูกกกกกก

ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 ขอดมยาดมกับหาไม้เรียวแปป!!!

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2827
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
อิพี่เชน..นนนนนนน     :m16: :m16: :m16:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
 :ruready  หึงไม่ดูสภาพน้องเลยนะพี่เชน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ คุณซี

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
แง้ ก็คือสงสารน้องงง พี่เชนไม่ได้เคลียร์อะไรกับน้องสักอย่างเอาแต่เหวี่ยงใส่น้อง!!!

ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
หาก้านมะยมมาตีทั้งสามคนเลยได้มั้ยคะ น่าตีจริงๆ :m26:
ขอบคุณมากค่ะ  :pig4:

ออฟไลน์ ตัวยุ่ง

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ปรับอารมณ์ตัวเองไม่ถูกเลย ตอนอิพี่เชนดึงน้องก็อยากฟาดพี่เชน พอเจอประโยค "คนดีขา" นี่ก็ยิ้มเขินให้อภัยพี่เชนก่อนยัยหนูไปอี้กก มาที่ยัยหนูตั้งแต่ต้นจนจบตอนนี้คือสงสารหนูมากลูก อยากกอดโอ๋มาก แต่พออ่านประโยคท้ายๆ จบ คุมแม่อยากหาไม้เรียวมาตีหนูเลย หนูแค่เจ็บเลยฟ้องพี่เชนใช่มั้ย หนูไม่ได้จะอ่อยพี่เชนใช่มั้ยลู้กกก บอกมาเดี๋ยวนี้ยัยตัวดีของคุมแม่

ออฟไลน์ tipppppp

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อิพี่เชนนนน่าจับตี

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
อิพี่เชนนน  :mew6: ไม่ฟังอะไรเลย หึงอย่างเดียวไม่ดูสภาพน้องเลย หึ่ยยย

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
นุ่มนิ่มไม่ได้โกรธพี่เค้าจริงๆใช่มั้ยลูกกก โอ้ยย พี่ง้อยังไงหนูถึงเปลืองตัวแบบนี้

ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
และพี่เชนก็ยังไม่ได้เคลียร์เรื่องหนูนา
ว่าแต่พี่เชนจะโอ๋นุ่มนิ่มแบบไหน

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
นุ่มนิ่มมมมม หนูเป็นสาวเป็นแส้ หวงตัวหน่อยรูกกก  :ling3: :ling3:


ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4377
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-6
ถ้าพี่เชนควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้บ่อยๆ เราไม่ต้องคุยกัน พี่จะไม่ได้เห็นแม้แต่ขาอ่อนน้อง !!  :hao7:

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6
ยังคงหมั่นไส้อีพี่ค่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด