✰ Fluffy's #เรื่องของหนูนิ่ม | Chapter 16 : พี่ตามใจหนู (02/05/62)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ✰ Fluffy's #เรื่องของหนูนิ่ม | Chapter 16 : พี่ตามใจหนู (02/05/62)  (อ่าน 53380 ครั้ง)

ออฟไลน์ carpe_diem

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2


Chapter 5 : การรอคอยของหนู





“ผมน่าจะถึงกรุงเทพเย็นๆหน่อย ยังไงจะโทรบอกอีกทีแล้วกัน”

 
เสียงคุยโทรศัพท์ของพี่เชนปลุกให้นุ่มนิ่มตื่น อีกฝ่ายไม่ได้คุยเสียงดังแถมยังเดินไปคุยที่ระเบียงแล้วแต่น้องไม่ใช่คนหลับลึก แค่มีเสียงรบกวนหน่อยก็จะตื่นได้ง่ายๆ

 
คนตัวเล็กยันตัวลุกขึ้นจากเตียงทำให้ผ้าห่มร่นลงไปกองที่เอว นุ่มนิ่มบิดตัวไปมาอย่างเกียจคร้านเพราะยังไม่อยากตื่นเท่าไหร่ แต่จะให้นอนต่อก็ตาสว่างไปแล้ว

 
นุ่มนิ่มก้าวลงจากเตียงเดินมาหยุดที่ประตูระเบียงที่เปิดแง้มไว้ แอบมองแผ่นหลังกว้างของพี่เชนที่กำลังคุยโทรศัพท์


“ครับผม แล้วเจอกัน”


ท่าทางคุยไปยิ้มไปทำให้นุ่มนิ่มคิ้วขมวด อยากรู้ว่าปลายสายเป็นใครทำไมพี่เชนถึงดูมีความสุขขนาดนั้น ไหนเมื่อคืนบอกกับน้องว่าไม่มีแฟนไง

 
พอเห็นพี่เขาวางสายนุ่มนิ่มก็เดินเข้าไปหา เชนกำลังจะกลับเข้ามาในห้องพอดี เขาทักเมื่อเห็นว่าน้องตื่นแล้ว

 
“ตื่นแล้วเหรอคะ พี่คุยโทรศัพท์เสียงดังทำให้หนูตื่นหรือเปล่า ?”


“พี่เชนคุยกับใคร” นุ่มนิ่มถามด้วยความอยากรู้ เชนพาน้องกลับมานั่งที่เตียงเพราะตอนเช้าอากาศเย็น เขายืนอยู่ที่ระเบียงนานๆยังรู้สึกหนาวเลย


“คุยกับเพื่อนค่ะ หนูจะนอนต่อไหม” เชนเห็นว่าน้องยังดูง่วงๆเลยถาม แต่นุ่มนิ่มส่ายหน้า

 
“ไม่เอา หนูตื่นแล้ว อยากจะอยู่กับพี่เชนเยอะๆ” เจ้าตัวเล็กอ้อน พอตื่นมาแล้วคิดได้ว่าพี่เขาต้องกลับกรุงเทพวันนี้นุ่มนิ่มก็ซึมลงอีก แต่ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่างอแงใส่
 

เชนปล่อยให้น้องอ้อนเต็มที่ แขนเล็กๆกอดเขาไว้แน่นราวกับเด็กที่หวงของเล่น เชนไม่อยากเห็นน้องเศร้าเลยเปลี่ยนเรื่องชวนคุย


“ถ้าพี่มาคราวหน้าหนูอยากได้อะไรคะ เสื้อผ้าหรือว่าตุ๊กตา” ในตอนแรกเชนคิดว่าเขาคงจะได้คำตอบว่าน้องอยากได้เสื้อผ้าสวยๆหรือตุ๊กตาสักตัว

 
แต่คำตอบของนุ่มนิ่มกลับไม่ใช่อย่างที่คิด

 
“หนูไม่อยากได้อะไรเลย แค่พี่เชนมาหนูก็ดีใจแล้ว” นุ่มนิ่มเงยหน้าขึ้นมองคนพี่ บอกสิ่งที่คิดอยู่ในใจโดยไม่ปิดบัง เชนมองเห็นนัยน์ตาใสแวววาวไปด้วยน้ำตา ก่อนจะหยดลงมาตามแก้ม


นุ่มนิ่มก็ยังเป็นแค่เด็กอายุสิบหกที่ซื่อตรงต่อความรู้สึกของตนเอง รู้สึกยังไงก็แสดงออกอย่างนั้น


“ตัวเล็กของพี่ร้องไห้อีกแล้ว ไม่สวยเลยค่ะ” เชนแกล้งว่าเพราะไม่อยากเห็นน้องเศร้า คนตัวเล็กรีบเช็ดน้ำตาแล้วทุบอกกว้างไปเต็มแรง


“หนูเปล่าร้อง ฮึก” ปากบอกว่าไม่ได้ร้องไห้แต่มือเช็ดน้ำตาไม่หยุด นุ่มนิ่มสูดน้ำมูกแล้วเบะปากใส่พี่เขา

 
“ห้ามบอกว่าหนูไม่สวย”

 
“ถ้างั้นคนสวยก็หยุดร้องไห้แล้วไปอาบน้ำแต่งตัวนะคะ เราจะได้ออกไปข้างนอกกัน”


“ไปไหนคะ ?” นุ่มนิ่มถามทั้งที่ยังตาแดงจมูกแดง
 

“ก่อนพี่จะกลับกรุงเทพ เราไปใช้เวลาส่วนตัวด้วยกันสักหน่อยดีไหม” พี่เชนพูดยิ้มๆ น้องไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แต่ก็พยักหน้า

 
ขอแค่ได้อยู่กับพี่เชนนุ่มนิ่มก็พร้อมจะโดนจูงไปซ้ายหรือขวาโดยไม่ขัดขืน

 




ใช้เวลาส่วนตัวด้วยกัน ที่ว่าของพี่เชนคือขับรถเล่น นุ่มนิ่มชอบเพราะพี่เชนถ่ายรูปสวยๆให้ด้วย น้องยิ้มกว้างจนลืมเศร้า ยิ้มให้คนหลังกล้องที่กำลังบันทึกภาพด้วยโทรศัพท์มือถือ


ไกลจากบ้านออกมาหน่อยมีทุ่งดอกทานตะวันสีเหลืองสวย วันนี้เป็นวันธรรมดาไม่ใช่วันหยุดเลยไม่ค่อยมีคนผ่านไปมาเท่าไหร่ มีแค่นุ่มนิ่มกับพี่เชนที่นั่งอยู่ในรถด้วยกันสองคน


นุ่มนิ่มคิดว่าพี่เขาจะพาลงไปถ่ายรูปกับดอกทานตะวัน น้องคิดแต่ว่าจะโพสท่ายังไงดีให้รูปออกมาสวย แต่สุดท้ายกลับไม่มีโอกาสได้ลงจากรถด้วยซ้ำเพราะพี่เขาตรึงน้องไว้กับเบาะรถก่อนจะเริ่มจูบอย่างอ่อนหวาน

 
ริมฝีปาก จมูก เปลือกตา หน้าผาก และสองแก้ม ไม่มีส่วนไหนที่ไม่โดนพี่เชนสัมผัส

 
ภายในห้องโดยสารของรถคันสวยคับแคบแต่ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับพี่เชน นุ่มนิ่มโดนพี่เขาจูบอยู่นานหลายนาทีจนปากเจ่อ เมื่อคืนพี่เชนจูบน้องอย่างเอาแต่ใจ หลังจากนั้นค่อยกอดปลอบและขอโทษ

 
ครั้งนี้ไม่รุนแรงเท่า แต่มันทำให้นุ่มนิ่มเสียดท้องน้อย ยิ่งตอนที่ลิ้นอุ่นเลียเบาๆไปตามรอยแยกของริมฝีปาก เล็บคมเผลอจิกลงบนหลังคอของอีกฝ่ายอย่างไม่ได้ตั้งใจ


“อื้อ…พี่เชน” ชุดสวยถูกเลิกขึ้นมาเหนือแผ่นอกเล็ก มือหนาบีบขยำบั้นเอวขาวจนขึ้นรอยมือ ก่อนจะสอดมือเข้าใต้แผ่นหลังบางปลดตะขอเสื้อในของน้องออก


วันนี้บราของนุ่มนิ่มเป็นสีดำ เซ็กซี่กว่าทุกครั้งที่เคยเห็น


ริมฝีปากจูบตั้งแต่หน้าท้องแบนราบขึ้นมาจนถึงร่องอก นุ่มนิ่มเชิดหน้ามองเพดานรถเมื่อโพรงปากชื้นตรงเข้าดูดกลืนยอดอก ลิ้นของพี่เชนพลิกพลิ้วหยอกล้อจนเสียวไปถึงไขสันหลัง ส่วนหน้าอกอีกข้างก็ถูกนวดเฟ้นด้วยมือหนา


“หนูนิ่ม”


“ฮื่อ…” ส่งเสียงตอบรับกึ่งครางเพราะฟันคมที่ครูดกับจุกนมเล็กๆ พี่เชนดึงชุดสวยของน้องลงเหมือนเดิมแล้วเงยหน้าขึ้นมอง แกล้งพูดให้น้องเขินหน้าแดง


“นมใหญ่ขึ้นแล้วนะ ไม่ต้องทำหน้าอกแล้วค่ะ”


นุ่มนิ่มทั้งเขินและเสียวท้องอย่างบอกไม่ถูกเพราะรู้ความหมายของคำพูดนั้น ได้ยินเพื่อนคุยกันขำๆว่าหน้าอกจะใหญ่ขึ้นถ้าโดนแฟนบีบเค้นบ่อยๆ ไม่เคยคิดว่าจะเป็นจริงเพราะยังไม่เคยมีใครมายุ่มย่ามกับหน้าอกของน้องสักคน


แต่ถ้าพี่เชนบอกว่าใหญ่ขึ้นก็คงจะใหญ่จริงๆเพราะพี่เขาเป็นคนเดียวที่ได้สัมผัสมัน


“อ๊ะ…พี่จะทำอะไร” ร้องอย่างตกใจเมื่ออีกฝ่ายถดตัวลงไปยังที่วางเท้า สองมือลูบไล้ต้นขาเนียนภายใต้ชุดกระโปรงสีชมพูหวานตัวโปรดของนุ่มนิ่ม


“พี่ทำให้นะคะ” พี่เชนรูดชั้นในของน้องออกมาคาไว้ที่ข้อพับเข่า ก่อนจะมุดหายเข้าไปใต้กระโปรงเห็นเพียงแผ่นหลังที่ขยับไหว


นุ่มนิ่มอ้าปากค้างกับภาพลามกที่เห็นตรงหน้า พี่เขามุดกระโปรงและกำลังใช้ปากทำให้ ลิ้นอุ่นๆเลียไปตามส่วนไวต่อความรู้สึกใต้ร่มผ้า


มือเล็กจิกลงกับเบาะรถ พ่นลมหายใจออกทางปากเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นไปทั้งร่างเหมือนไฟช็อต นุ่มนิ่มไม่เห็นว่าพี่เชนทำอะไรกับตรงนั้นบ้าง แต่ภาพพี่เขาขยับหัวไปมาอยู่ใต้กระโปรงมันดูหยาบโลนอย่างบอกไม่ถูก


“พี่…อ๊ะ…พี่ขา หนูเสียว” นุ่มนิ่มร้องคราง โพรงปากร้อนดูดกลืนจนสุดโคน ขยับออกมาเลียหนักๆที่ส่วนปลาย น้ำตาไหลปริ่มขอบตาจนต้องกรีดร้องในตอนที่อีกฝ่ายชมว่าของน้องเป็นสีชมพูน่ารัก


นุ่มนิ่มรู้สึกเหมือนเล่นรถไฟเหาะ มันวูบโหวง เสียววาบแต่ก็เต็มไปด้วยความสนุกและตื่นเต้น


จนเมื่อที่สุดแห่งความสุขเดินทางมาถึง สะโพกกลมสั่นเล็กน้อยก่อนที่ของเหลวสีเหมือนครีมสดจะถูกฉีดพ่นออกมา นุ่มนิ่มได้ยินเสียงพี่เชนกลืนมันลงไป และยังเลียทำความสะอาดส่วนที่เลอะให้น้องด้วย


พอแกล้งน้องเสร็จยังมีหน้าเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้และถามราวกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้เพิ่งจะทำเรื่องลามกลงไป
 

“เป็นไงคะ ชอบไหม”

 
คนตัวเล็กมองค้อนอย่างโกรธๆ ใครจะไปหน้าไม่อายเหมือนตัวแล้วตอบว่าชอบ


ขนาดในรถยังไม่เว้นเลย คนบ้า!

 


 

“ไปไหนกันมาล่ะนั่นสองคนพี่น้อง”

 
เมื่อเดินเข้ามาในบ้านคุณยายก็ทักขึ้น นุ่มนิ่มกระตุกชายเสื้อพี่เขาให้เป็นคนตอบ เชนตอบคำถามคุณยายแต่สายตากลับไม่ละจากใบหน้าหวานที่แดงเรื่อ

 
“พาน้องไปนั่งรถเล่นมาครับ”
 

นุ่มนิ่มอดเบะปากหมั่นไส้คนพี่ไม่ได้ นอกจากเพดานรถกับหัวของพี่เชนที่ขยับเข้าขยับออกอยู่ข้างล่างที่วางเท้าน้องก็ไม่เห็นว่าการนั่งรถเล่นของพี่เชนจะได้ชมวิวสวยๆตรงไหนเลย


“แล้วพ่อเชนจะกลับกี่โมง ยายเตรียมขนมกับอาหารแห้งไว้หลายอย่างให้เอากลับไปกินที่กรุงเทพ” ของฝากที่คุณยายเตรียมไว้สำหรับหลานชายมีตั้งสองถุงใหญ่ เผื่อแผ่ไปถึงเพื่อนของเชนด้วย


“เดี๋ยวขึ้นไปเก็บของแล้วจะกลับเลยครับ ไม่อยากไปถึงกรุงเทพค่ำ” เชนตอบพร้อมกระชับมือเล็กไว้ข้างหลัง นุ่มนิ่มบีบมือเขากลับมา ลึกๆคงอยากจะงอแงอีกแต่อย่างน้อยก็คุยกันรู้เรื่องแล้วว่าจะโทรคุยกันทุกวัน


ทั้งได้ยินเสียงและเห็นหน้าผ่านวิดีโอคอลก็คงจะช่วยทำให้หายคิดถึงลงไปได้บ้าง


“เจ้านิ่มไปช่วยพี่เขาเก็บของหน่อยไป” คุณยายบอก แต่ถึงคุณยายไม่บอกนุ่มนิ่มก็จะขึ้นไปกับพี่เชนอยู่แล้ว ยังไม่ทันไรพี่เขาก็ดึงมือน้องให้เดินตามแล้วนั่น

 
จริงๆแล้วพี่เชนเก็บของเสร็จตั้งแต่เมื่อคืน แค่ขึ้นมาหยิบกระเป๋าก็เสร็จแล้ว แต่คนเจ้าเล่ห์คิดจะฉวยโอกาสกับน้องจนถึงวินาทีสุดท้าย พอเข้ามาในห้องได้นุ่มนิ่มก็โดนขโมยจูบอีกแล้ว พอเป็นอิสระได้ก็ตีแขนแกร่งอย่างเขินๆ


“ปากหนูเจ็บไปหมดแล้วนะ”

 
“พี่อยากทำมากกว่าจูบอีก” เชนทำท่าจะล้วงมือเข้าใต้กระโปรง แต่น้องรีบห้ามไว้

 
“พอเลย คนลามก” ถ้าไม่ห้ามเสียบ้างพี่เชนก็จะได้ใจ แค่ในรถน้องก็ยอมให้ตั้งเยอะแล้ว จนถึงตอนนี้ยังเหนอะหนะข้างล่างไม่หายเลย

 
เชนเลิกแกล้งน้อง จูบหน้าผากเบาๆก่อนจะยอมผละออกมาแต่โดยดี พอต้องกลับจริงๆอดใจหายไม่ได้ เขาคงจะคิดถึงคุณยาย รวมถึงเจ้าตัวเล็กตรงหน้า


นุ่มนิ่มราวกับล่วงรู้ความคิด น้องเขย่งปลายเท้าขึ้นกดริมฝีปากเล็กๆที่ปลายคางของเชน

 
“หนูจะคิดถึงพี่เชนนะคะ”

 
“พี่ก็จะคิดถึงหนูค่ะ” เขาไม่ได้พูดเอาใจ แต่อยู่ด้วยกันหลายวันจนสนิทกันไปแล้ว เชนเอ็นดูอีกฝ่ายไม่ต่างจากน้องสาวแท้ๆ ไม่แปลกหากกลับกรุงเทพไปแล้วเขาจะคิดถึงน้อง


คนตัวเล็กยิ้มเขิน สอดมือเข้าจับมือใหญ่เดินกลับลงมาที่ชั้นล่างอีกครั้ง มองพี่เชนยกมือไหว้ลาคุณยายกับพี่มะลิ หอบถุงของฝากพะรุงพะรังไปหมด คุณยายกอดพี่เขาตั้งนาน ตาแดงๆเหมือนจะร้องไห้ด้วย นุ่มนิ่มสงสารคุณยาย เดี๋ยวค่อยกอดปลอบคุณยายอีกทีแล้วกัน


นุ่มนิ่มเกาะประตูรถฝั่งข้างคนขับที่เชนลดกระจกลง ยื่นหัวเข้าไปในตัวรถเมื่อพี่เขากวักมือเรียก พี่เชนประเจิดประเจ้อไม่กลัวคุณยายเห็นบ้างเลย ถึงได้กดจมูกลงมาบนแก้มน้องฟอดใหญ่


พอเห็นน้องเขินก็หัวเราะชอบใจ คนนิสัยไม่ดี!


“พี่ไปก่อนนะ” พี่เชนยิ้มให้ ยังเป็นรอยยิ้มที่ทำให้นุ่มนิ่มใจสั่นอยู่เสมอ


“ขับรถดีๆนะคะ” มือเล็กยกขึ้นมาบ๊ายบายพร้อมด้วยรอยยิ้มหวาน พี่เชนลีลาไม่ยอมไปสักที เอาแต่ชวนคุยอยู่ได้
 

“ถึงแล้วพี่จะโทรหา รับสายพี่ด้วยล่ะ”

 
“ค่า คุณพ่อ ~” นุ่มนิ่มแกล้งเรียกเพราะพี่เขาย้ำคิดย้ำทำเป็นคนแก่ บอกตั้งหลายรอบแล้วว่าพอถึงกรุงเทพจะโทรมา น้องจำได้ขึ้นใจแต่ก็ยังพูดซ้ำอีกเป็นครั้งที่ร้อย


เชนนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาปกติอย่างรวดเร็ว เขาโบกมือให้น้องที่ถอยออกไปยืนกับคุณยาย ค่อยๆเลื่อนกระจกขึ้นให้ปิดสนิท มองหน้าคุณยายกับนุ่มนิ่มเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะออกรถ

 
ภาพสุดท้ายที่เห็นผ่านกระจกมองหลังคือนุ่มนิ่มโถมตัวเข้ากอดคุณยาย โดยที่มือของคุณยายก็ลูบหัวเจ้าตัวเล็กเช่นกัน


อ้อนเก่งเป็นที่หนึ่งเลยเจ้านุ่มนิ่ม เหมือนกันจริงๆ


เหมือนหนูนาไม่มีผิดเลย

 


 

คุณยายประไฟนอนอยู่บนตั่ง ยืดขาให้หลานสาวตัวน้อยบีบนวดให้ มองใบหน้าหวานที่ไม่ค่อยสดใสเหมือนเดิมแล้วอดพูดขึ้นไม่ได้


“แค่พี่เขากลับกรุงเทพถึงกับซึมเลยเหรอเจ้านิ่ม”


นุ่มนิ่มสะดุ้งเมื่อคุณยายทัก ไม่รู้ตัวว่ากำลังทำหน้ายังไงอยู่ แต่พอได้ยินแบบนั้นก็รีบปั้นหน้ายิ้มแย้มทันที


“เปล่าสักหน่อยคุณยายขา หนูยิ้มแล้วนี่ไง”


ยิ้มที่ว่าของเจ้านิ่มเป็นยิ้มที่ประดิษฐ์สุดๆ คุณยายส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะกลัวว่าจะไปสะกิดต่อมเจ้าตัวแสบเข้า


อาบน้ำร้อนมาก่อนทำไมคุณยายจะไม่รู้ว่านุ่มนิ่มติดพี่ชายคนใหม่จนไม่อยากห่างกัน ถึงปากจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่อาการฟ้องอยู่ชัดๆ เดี๋ยวเผลอทำหน้าเศร้า อีกเดี๋ยวก็ถอนหายใจ


ตั้งแต่พ่อกับแม่ตายนุ่มนิ่มก็เหลือตัวคนเดียว ญาติที่เหลือก็ไม่ยอมรับ ไม่เคยมีพี่น้องกับเขา พอได้รู้จักเชนเจ้านิ่มเลยติดพี่


คนพี่เองก็เอ็นดูน้อง คุณยายเข้าใจว่าเชนคงจะคิดถึงหนูนา พอได้มาเจอกับนุ่มนิ่มเลยทำให้ความคิดถึงนั้นเบาบางลงได้บ้าง


แต่หวังว่าเชนจะไม่ลืมว่าท้ายที่สุดแล้วนุ่มนิ่มกับหนูนาไม่ใช่คนเดียวกัน คุณยายไม่อยากให้อีกฝ่ายทำดีกับน้องเพียงแค่ยังรู้สึกผิดกับเรื่องในอดีต 


“พี่เชนบอกว่าถึงกรุงเทพแล้วจะโทรมาหาหนูด้วย” นุ่มนิ่มเรียกคุณยายให้หลุดจากห้วงความคิด คุณยายพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เห็นเจ้านิ่มพอจะยิ้มออกเลยยิ้มตามไปด้วย


“คุณยายขา หนูมีเรื่องจะถาม” มือเล็กยังไม่หยุดนวดให้คุณยาย ปากก็พูดไปด้วย คุณยายพยักหน้าเป็นเชิงว่าอนุญาตให้ถามได้


“หนูได้ยินพี่เชนพูดถึงคนที่ชื่อนารา เขาเป็นใครเหรอคะ ?”


คุณยายประไพชะงัก ไม่ได้ตอบคำถามในทันทีแต่กลับถามกลับ


“พ่อเชนพูดถึงนาราตอนไหน” 


“เมื่อคืน ตอนที่…” นุ่มนิ่มยั้งปากได้ทัน เกือบหลุดพูดออกไปแล้วว่าพี่เชนเรียกชื่อคนๆนั้นออกมาหลังจากจูบกับน้อง


“ผมขอโทษ นารา”


ประโยคนั้นก้องอยู่ในหูของนุ่มนิ่มจนถึงตอนนี้ พี่เชนจูบน้องอย่างรุนแรงจนได้เลือด พอตั้งสติได้ก็รีบกอดปลอบและขอโทษ


แต่ชื่อที่เอ่ยออกมากลับเป็นชื่อของใครก็ไม่รู้


“พี่เชนพูดถึงตอนที่กำลังคุยกันอยู่ คงจะหลุดปากมั้งคะ” ตอบออกไปเท่าที่สมองจะประมวลผลคิดคำตอบทันในตอนนั้น
 

“คงจะเป็นเพื่อนของพ่อเชน ไม่มีอะไรหรอก” คุณยายว่า ก่อนจะบอกว่าหายเมื่อยแล้ว เรียกพี่มะลิออกมาคุยเรื่องที่ไปตลาดมาเมื่อตอนเช้าราวกับจะตัดบท


นุ่มนิ่มขมวดคิ้ว ไม่อยากจะเชื่อว่าไม่มีอะไรอย่างที่คุณยายบอก แต่ไม่รู้จะไปถามใครแล้วเหมือนกัน


เอาไว้ค่อยถามพี่เชนตอนคุยโทรศัพท์กันพี่เขาจะตอบหรือเปล่านะ

 



 
กลับมาถึงกรุงเทพเชนไม่ได้มุ่งตรงกลับบ้านทันที เขาขับรถออกมาแถบชานเมืองจอดเทียบที่หน้าบ้านจัดสรรหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ เมื่อกดกริ่งหน้าบ้านรอไม่นานเจ้าของบ้านก็เดินออกมาเปิดประตูให้ รอยยิ้มเป็นมิตรถูกส่งมาให้เช่นเคย เชนยิ้มตอบและเดินเข้ามาในบ้านตามคำเชิญ


เขาแบ่งของฝากบางส่วนจากคุณยายให้อีกฝ่ายด้วย นำใส่ถุงวางบนโต๊ะที่ห้องรับแขก บ้านเงียบเชียบเพราะหญิงสาวอยู่บ้านเพียงคนเดียว


“เป็นยังไงบ้างคะไปเชียงใหม่มาตั้งหลายวัน สนุกไหม” เธอถามพลางยกขาไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ เชนจิบน้ำก่อนจะตอบ


“ผมแค่ไปเยี่ยมคุณยายไม่ได้ไปเที่ยว”


“คุณแม่ฉันพูดเรื่องนั้นขึ้นมาอีกแล้วค่ะ” บทสนทนาเปลี่ยนหัวข้อกะทันหัน เป็นเรื่องที่อีกฝ่ายเคยมาปรึกษาหลายครั้งแล้ว เชนคิดว่าเธอแก้ปัญหาจนมันจบไปแล้วเสียอีก


“แล้วคุณบอกท่านไปว่ายังไง ?”


“ปฏิเสธน่ะสิคะ” เธอตอบทันควัน ท่าทางหัวเสียเล็กน้อย


“คุณก็รู้ว่าฉันไม่ชอบเด็ก อยู่ๆจะให้เอาเด็กมาเลี้ยงน่ะ ไม่เอาด้วยหรอกค่ะ”
 

“ยังไงนั่นก็น้องคุณ…”


“เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าแถมยังเป็นลูกเมียน้อยแบบนั้นเหรอคะ”  เชนพูดยังไม่ทันจบดีเธอก็เหยียดริมฝีปากพูดออกมาด้วยท่าทางขยะแขยง


เชนลอบถอนหายใจเบาๆ เมื่อเช้าคิดว่าเธอมีเรื่องสำคัญถึงได้โทรหาเขาแต่เช้า แต่พอมาถึงเรื่องที่คุยกันไม่พ้นเรื่องเดิมๆที่อีกฝ่ายยังหาทางออกไม่ได้ แต่พอเขาแนะนำเธอกลับไม่เอาด้วย


“เห็นเชนเคยพูดถึงหลานชายคนใหม่ของคุณยาย ไปเชียงใหม่คราวนี้ได้เจอกันไหมคะ” เป็นอีกครั้งที่เธอเปลี่ยนเรื่อง สีหน้าของเชนดีขึ้นมาหน่อยเพราะไม่ต้องคุยถึงเรื่องน่าอึดอัดที่ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิด


“จริงๆแล้วน้องเป็นผู้หญิงน่ะ” เขายิ้มตอบ อีกฝ่ายขมวดคิ้วก่อนจะหัวเราะเบาๆ


“งั้นเหรอคะ น่ารักไหม”


ยิ่งกว่าน่ารักเสียอีก เชนอยากจะตอบไปแบบนั้น ทั้งนิสัยช่างอ้อนของน้องรวมไปถึงรูปลักษณ์ภายนอกทำให้นุ่มนิ่มทั้งน่ารักและน่าทะนุถนอม


“อืม น่ารักมาก อ้อนเก่งตามประสาเด็กผู้หญิง”


“คุณยังชอบเด็กผู้หญิงเหมือนเดิมเลยนะ” คำพูดของเธอแฝงความนัย แต่เชนรู้ทันเสมอ เขาไม่ยอมตกหลุมพราง แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อ เป็นอีกครั้งที่อีกฝ่ายต้องสรรหาเรื่องอื่นมาพูดคุย
 

“ไหนๆก็มาแล้วอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันนะคะ ฉันว่าจะทำแกงเขียวหวานของโปรดคุณ”

 
เชนอยากจะปฏิเสธ แต่อีกใจก็ไม่อยากเสียมารยาท แค่ทานข้าวคงจะไม่เป็นไร สุดท้ายเลยพยักหน้าตกลง

 
 



คนตัวเล็กในชุดนอนกระโปรงแขนยาวสีขาวคลานขึ้นมานอนกอดตุ๊กตาบนเตียง คางเล็กเกยลงบนหัวของพี่หมีตัวโตพลางเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง


สามทุ่มกว่าแล้วนะ แต่ทำไมพี่เชนถึงยังไม่โทรมาอีก ไหนบอกว่าถึงแล้วจะโทรมาทันที น้องรอตั้งหลายชั่วโมงแล้ว


จะบอกว่ายังไม่ถึงก็ไม่น่าเป็นไปได้ อย่างช้าสักทุ่มหนึ่งก็คงจะถึงแล้ว


หรือว่าพี่เชนจะยุ่งจนลืม น้องควรจะเป็นฝ่ายโทรไปก่อนดีไหม 


นิ้วเล็กวางค้างไว้ที่เบอร์โทรของอีกฝ่ายแต่ยังไม่กดโทรออก นุ่มนิ่มถอนหายใจ กำลังเถียงกับตนเองว่าควรโทรหรือไม่โทรดี


ถ้าพี่เชนกำลังยุ่งจะเป็นการโทรไปกวนหรือเปล่า ลังเลจังเลย เอายังไงดีนะ


หลังจากตัดสินใจแล้วนุ่มนิ่มลองโทรดูสักหน่อย แต่รอสัญญาณอยู่นานจนสายตัดไปเองพี่เชนก็ไม่รับ


น้องล้มเลิกความตั้งใจแล้ว น่าจะยุ่งจริงๆล่ะมั้ง ถ้าว่างคงโทรกลับมาเอง ปากแดงเบะออกเล็กน้อยแต่ก็วางโทรศัพท์ลงไว้ที่ข้างหมอน


นุ่มนิ่มลูบไปตามที่ว่างข้างๆ เตียงดูกว้างไปเลยพอไม่มีพี่เชน แถมยังหนาวกว่าทุกวันด้วย


เพราะชินกับการได้นอนกอดพี่เชนมาตั้งหลายคืน พอกลับมานอนคนเดียวเลยเหงาแปลกๆ นุ่มนิ่มซุกหน้าลงกับพี่หมีเพื่อนร่วมเตียงคนใหม่ แต่กลิ่นหอมๆจากน้ำยาปรับผ้านุ่มของพี่หมีตัวโตหอมไม่เท่ากลิ่นของพี่เชนเลยสักนิด


พยายามข่มตาให้หลับแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ นุ่มนิ่มคว้าโทรศัพท์มากดเข้าไลน์ ส่งข้อความหาพี่เชนถามว่าทำอะไรอยู่


จ้องหน้าจอนานเกือบสองนาทีแต่ยังไม่ขึ้นอ่าน เป็นอันแน่นอนว่าเจ้าของเครื่องไม่ได้จับโทรศัพท์อยู่
 

“หนูจะนอนแล้วนะ” เสียงเบาๆพูดขึ้นท่ามกลางความมืด เสียงเข็มนาฬิกาเดินไปตามจังหวะการทำงานของมัน ราวกับจะกล่อมให้เข้าสู่ห้วงนิทรา
 

ดวงตากลมโตปรือปรอยเพราะเริ่มง่วง นุ่มนิ่มตัดใจแล้วว่าไม่เป็นไรหรอก เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้ก็ได้ วันนี้พี่เชนอาจจะขับรถเหนื่อย พอถึงบ้านก็หลับไปเลย


แต่พอจะหลับจริงๆดันไม่ได้หลับเพราะหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น ตามมาด้วยเสียงเรียกเข้าที่ตั้งไว้ดังกว่าปกติเพราะกลัวว่าจะไม่ได้ยิน


พอเห็นว่าคนโทรเข้ามาเป็นใครนุ่มนิ่มก็ยิ้มกว้าง รีบกดรับทันที
 

“พี่เชน ~” ส่งเสียงอ้อนๆไปตามสายอย่างดีใจ นุ่มนิ่มได้ยินเสียงกุกกักอยู่แป๊บหนึ่งก่อนที่อีกฝ่ายจะตอบกลับมา

 
‘นอนหรือยังคะ’   


“กำลังจะนอนแล้ว หนูรอตั้งนาน” นุ่มนิ่มเปลี่ยนท่าเป็นนอนคว่ำแนบโทรศัพท์กับหู ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้ยินเสียงพี่เขา


‘ขอโทษนะคะที่ให้รอ พี่ยุ่งๆน่ะ’ น้ำเสียงจากปลายสายอ่อนโยนจนนุ่มนิ่มแอบเขิน ใบหน้าหวานซบลงกับพี่หมีซ่อนรอยยิ้มไว้แทบไม่มิด


“ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพี่เชนทำ…”


'แป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวพี่โทรกลับ'


พี่เชนวางสายไปแล้ว ปล่อยให้น้องถือโทรศัพท์แนบหูค้างอยู่แบบนั้น ประโยคที่จะถามยังถามออกมาไม่ทันจบเลย อีกฝ่ายเร่งรีบบอกแค่นั้นและวางสาย


ก่อนที่สายจะตัดไปนุ่มนิ่มได้ยินเสียงคนเรียกพี่เชน เป็นเสียงผู้หญิง แต่จับใจความไม่ได้ว่าฝ่ายนั้นพูดอะไรต่อ


นุ่มนิ่มจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พี่เชนทำอะไรอยู่ แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ทำไมถึงไปอยู่ด้วยกัน


สารพัดคำถามผุดขึ้นมาในหัวแต่ไร้คำตอบ ได้แต่คิดว่าถ้าพี่เชนโทรกลับมาแล้วค่อยถาม พอถึงตอนนั้นทุกอย่างคงกระจ่าง


คนตัวเล็กนอนหงายมองเพดานห้องที่มืดสนิท พี่เชนบอกว่าจะโทรกลับมาน้องเลยฝืนนอนกลิ้งไปมาเพื่อที่จะไม่เผลอหลับ กลัวว่าถ้าพี่เขาโทรมาแล้วจะรับสายไม่ทัน


แต่ตลอดคืนนั้นโทรศัพท์ของนุ่มนิ่มไร้การโทรเข้าจากคนที่รอคอย หน้าจอมืดสนิทอยู่ข้างๆเจ้าของที่หลับไปจนถึงเช้า

 



TBC.


ไม่มีตอนไหนเลยที่อิพี่มันจะไม่ลวนลามน้อง /โทรหาตำหนวด
ในส่วนของปมใดๆ เดาง่ายค่ะไม่ซับซ้อน ดราม่ากรุบๆ
#เรื่องของหนูนิ่ม

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-01-2019 00:45:44 โดย carpe_diem »

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
หนูนิ่ม อย่าคิดมากนะรู้กกก

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8343
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +142/-9

ออนไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 890
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
อิพี่เชนนนนนน ไปทำไรมา ไหนตอบบบบบบ  :angry2:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
อะไร?ยังไง? อิพี่เชนนี่  :m16:

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6
ไม่ไหวนะอีพีี ถ้าจะมาทำกับน้องแบบนี้
กรุณาไปเคลียร์กับบรรดาผู้หญิงด้วย
สงสัยหนูนาเป็นลูกที่แม่ไม่ต้องการสินะ
  :hao7: 
น้องนิ่มควรเทอีพี่นะ ปล่อยให้กระวนกระวายซะบ้าง

ออฟไลน์ ดาวโจร500

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 688
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-3
เรื่องเป็นเช่นไรรึ

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4380
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
ขอเรียกร้องแบบดราม่าเลยได้ไหมคะ กำลังกรุ่นได้ที่ หมันไส้อิพี่ตอนมันมุดกระโปรงน้อนนนน//คว้าลูกซอง

ออฟไลน์ oohsg94

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
นังพี่เชนอย่าทำน้องเสียใจ  หนูนิ่มลูกแม่มาหาแม่มาๆแม่จะโอบกอดหนูเองค่ะ

ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หืมมมม ต้องมีดราม่าแน่ๆ ขอแบบหนักๆเลยนะคะ  :katai2-1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ iNklaNd

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 683
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
หนูนานี่ลูกเชนกับแฟนเก่าไหมนะ

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
น้องนิ่มน่าสงสาร

ออฟไลน์ piiya

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-2
เพราะน้องคือน้องของเรา หล่อนอย่ามาทำให้น้องหนูนิ่มฉันเสียใจนะนังเชน

ออฟไลน์ beerby-witch

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 632
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
คิดไว้แล้วว่ามันต้องมาแนวนี้ คืออายุห่างกันมากจริงๆ อิคนพี่ใช่ย่อยเลย  :ling3:

ออฟไลน์ manami1155

  • ~I Still Love You~
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-1
ฮืออออออ
หนูนิ่มของแม่เศร้าแล้ว
อยากจะจับมาลูบหัวปลอบ
โอ๋เอ๋นะคะคนสวย ไม่เศร้าน้า

พี่เชนตัวดี น่าตีมากตอนนี้
สัญญาว่าจะโทรหาน้องละไม่ทำ
ทีหลังอย่ามาสัญญาอะไรส่งๆอีกนะ
คนคอยเค้าเสียใจ

ออฟไลน์ AeAng11

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 428
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
น้องอายุ1เชนทำร้ายจิตใจน้องไม่ได้นะน้องตัวคนเดียวน่าสงสารพอแล้ว

ออฟไลน์ Fonjae333

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ทำไมรู้สึกจุกๆแล้วอะ น้องนิ่มลูกแม่ :o12:

ออฟไลน์ Lukkadekaa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
แง~ สนุกมาก ชอบนิยายฟิวนี้ รออ่านตอนต่อไปนะคะ ❤️

ออฟไลน์ kratai_rabbit

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
นุ่มนิ่ม  มมมมม น่ารักก พี่เชนทำไมทำแบบเน้ หืมมมมมม

ออฟไลน์ carpe_diem

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2



Chapter 6 : หนูงอนแล้วพี่ง้อด้วย




เชนค่อยๆพยุงหญิงสาวที่เดินลงน้ำหนักไม่เต็มเท้าลงบันไดมานั่งที่โซฟา เท้าของเธอได้รับบาดเจ็บเพราะเหยียบกับเศษแก้วที่เผลอทำแตก  เขาต้องรีบวางสายจากนุ่มนิ่มเพราะได้ยินเสียงเรียกดังมาจากชั้นบน เชนกำลังจะกลับบ้านแต่พอเห็นสภาพของอีกฝ่ายก็ต้องเปลี่ยนใจ


นารา ยืนเกาะอ่างล้างหน้าเท้าขวาเต็มไปด้วยเลือด เธอบอกว่ามือปัดแก้วน้ำที่ใส่แปรงสีฟันตกลงมาแตก พอจะเก็บเศษแก้วยังซุ่มซ่ามเหยียบเข้าเต็มๆ แผลไม่กว้างมากแต่ลึกพอสมควร เชนพาเธอไปโรงพยาบาล ต้องเย็บมากกว่าห้าเข็ม


เมื่อคืนเขาเลยนอนค้างที่บ้านของนารา เพราะแผลที่ยังสดใหม่ทำให้เธอเดินลำบาก เชนนอนอีกห้องส่วนนารานอนที่ห้องของตนเอง เธอตื่นขึ้นมากลางดึกและเรียกเขาหลายครั้งเพราะปวดแผลต้องให้ทานยาแก้ปวด


เช้านี้เหมือนจะดีขึ้นมาหน่อย นาราบอกว่าไม่เจ็บมากแล้ว แต่ยังเดินกระเผลกๆอยู่


“คุณจะกลับเลยก็ได้นะคะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว” นาราบอกอย่างเกรงใจ เมื่อคืนเชนก็อยู่คอยดูแลเธอทั้งคืนแล้ว อีกฝ่ายเพิ่งกลับมาจากเชียงใหม่แท้ๆแต่ยังต้องมาเหนื่อยเพราะเธออีก


“แน่ใจนะว่าคุณอยู่ได้” เชนเป็นห่วงเพราะเห็นว่าเธอยังเดินเองไม่ค่อยไหว แต่นาราพยักหน้ายืนยัน

“ฉันไม่เป็นไรจริงๆค่ะ เอาไว้ถ้าเป็นหนักจะรีบโทรหาคุณเลยดีไหม” คนเจ็บพูดติดตลก เชนเลยเบาใจว่าเธอคงจะดีขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว เมื่อคืนนาราแทบยิ้มไม่ออก ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลาเพราะเจ็บแผล


“ถ้างั้นผมขอตัวกลับก่อน มีอะไรก็โทรมาแล้วกัน”


“ขับรถดีๆนะคะเชน” นารายิ้มให้ มองตามจนกระทั่งแผ่นหลังกว้างห่างออกไปจนลับสายตา เชนขับรถออกไปแล้ว เหลือไว้เพียงแค่เธอในบ้านที่เงียบเชียบ


นาราไม่เคยลืมเรื่องในอดีต ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เธอจะไม่ตัดสินใจทำแบบนั้นเด็ดขาด เผื่อว่ามันจะทำให้เธอยังมีเชนอยู่เคียงข้างในฐานะคนรัก ไม่ใช่คนรู้จักอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้






เชนกลับมาถึงบ้านในช่วงสาย แม่ทักเขาว่าเมื่อคืนไปค้างที่ไหนทำไมถึงไม่กลับบ้านแต่เขาไม่ได้ตอบ วางของถุงฝากจากคุณยายไว้บนโต๊ะ บอกว่าคุณยายฝากอะไรมาให้บ้าง และถือโอกาสตอนที่แม่กำลังเปิดถุงของฝากอย่างเพลิดเพลินเดินขึ้นมาบนห้อง


เมื่อเข้ามาในห้องของตนเองสิ่งแรกที่เชนทำคือโทรหานุ่มนิ่ม เมื่อคืนเขาตกใจเสียงของนาราเลยรีบวางสายจากนอก บอกว่าจะโทรกลับแต่ก็ไม่ได้โทรเพราะมัวแต่ยุ่งๆ


โทรครั้งแรกนุ่มนิ่มไม่รับสาย ลองโทรอีกครั้งรอสายนานจนสัญญาณเกือบตัดไป เขาจะวางสายอยู่แล้วแต่ปลายสายกดรับเสียก่อน


เชนได้ยินเสียงลมหายใจของน้องแต่ไม่ได้ยินเสียงพูดอะไร โกรธอีกหรือเปล่านะที่เมื่อคืนเขาผิดสัญญาไม่ได้โทรกลับ


“หนูคะ” เขาเป็นฝ่ายทักก่อน มีความเงียบตอบกลับมาอยู่เกือบนาที นุ่มนิ่มถึงยอมคุยด้วย


‘ค่ะ’ ตอบสั้นๆมาแบบนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าโดนงอนเข้าให้แล้ว เชนนั่งลงบนเตียงพลางคิดว่าเขาคงต้องทำภารกิจง้อเด็กอีกแล้วสิ


“ทำอะไรอยู่”


‘หนูออกมาเที่ยวกับเพื่อน’


เชนขมวดคิ้วเมื่อน้องบอกว่าออกไปเที่ยว นุ่มนิ่มเคยบอกกับเขาเองว่าคุณยายไม่ค่อยอนุญาตให้ออกไปไหนมากนักเพราะเป็นห่วง


“เพื่อนผู้หญิงหรือว่าผู้ชายคะ แล้วไปที่ไหน” เขาพยายามจะเข้าใจว่าน้องก็ต้องออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้าง แต่อดเป็นห่วงไม่ได้


‘มาดูหนังค่ะ กับเพื่อนผู้ชาย’


ความไม่พอใจเข้าครอบงำทันทีเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมา ยัยหนูชักจะทำตัวเหลวไหลเกินไปแล้ว เป็นผู้หญิงออกไปกับผู้ชายแบบนั้นได้ยังไง


“แล้วคุณยายรู้ไหมว่าหนูออกไปเที่ยว”


‘หนูบอกคุณยายแล้ว แค่นี้นะคะพี่เชน หนูจะไปกินข้าว เดี๋ยวไม่ทันหนังฉาย’


“เดี๋ยวก่อนนุ่มนิ่ม หนู…” เชนเรียกไว้แต่ไม่ทันเพราะปลายสายวางไปแล้ว หลังจากนั้นกลายเป็นเขาที่หงุดหงิดงุ่นง่าน ลองโทรกลับไปอีกครั้งแต่น้องไม่รับสาย


นุ่มนิ่มคงจะโกรธเขาที่เมื่อคืนไม่โทรกลับอย่างที่บอกไว้ ถ้าอยู่ด้วยกันเขาคงจับน้องมาหอมมากอดให้หายงอน แต่พออยู่ห่างกันแบบนี้ไม่รู้จะทำยังไงนอกจากรอให้น้องเที่ยวเสร็จก่อนแล้วค่อยโทรหาอีกครั้ง






“นี่เรากลายเป็นเพื่อนผู้ชายของนิ่มไปแล้วเหรอ” เพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยกันทักเมื่อนุ่มนิ่มวางสายจากพี่เชน คนตัวเล็กเบะปากใส่เพื่อน อารมณ์ไม่ค่อยดีค้างมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว


วันนี้เพื่อนโทรมาชวนไปดูหนังด้วยกัน นุ่มนิ่มตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดเพราะอยู่บ้านไปก็เหงา เลยขอคุณยายออกมา คุณยายคงจะเห็นหลานสาวซึมๆเลยยอมอนุญาต ตอนเจอเพื่อนนุ่มนิ่มก็ยิ้มแย้มดีอยู่หรอก แต่พอพี่เชนโทรมาก็ยิ้มไม่ออกไปทันที


แค่ได้ยินเสียงก็ทำให้หงุดหงิดแล้ว คนบ้าที่ผิดสัญญากับน้อง


“พี่เขาต้องหึงแน่เลยเพราะคิดว่านิ่มมากับเพื่อนผู้ชายจริงๆ” เพื่อนของนุ่มนิ่มชื่อมิ้ม ไม่ใช่ผู้ชายอย่างที่บอกพี่เชน มิ้มเป็นเหมือนกับนุ่มนิ่มแต่ไม่ไว้ผมยาว ไม่ใส่กระโปรง มิ้มบอกว่าตนเองไม่สวยเท่านุ่มนิ่มหรอก ปากหวานแบบนี้เลยยกให้เป็นเพื่อนรักอันดับหนึ่ง


“ช่างเถอะ พี่เขาไม่สนใจนิ่มหรอก” นุ่มนิ่มใช้ส้อมเขี่ยข้าวในจานไปมาแต่ไม่ยอมตักเข้าปาก มิ้มเห็นเพื่อนทำหน้าหงอยเลยแกล้งหยิกแก้มเบาๆ


“นิ่มทำหน้าบึ้งแล้วไม่สวยเลย”


“จริงเหรอ ?” มือเล็กยกขึ้นแนบแก้มตนเอง นุ่มนิ่มทำหน้าเหวอเมื่อโดนทัก มิ้มพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง


“ยิ้มหน่อยเร็ว มาถ่ายรูปสวยๆกันแล้วอัพลงไอจี” มิ้มย้ายมานั่งข้างๆ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปคู่ นุ่มนิ่มฉีกยิ้มหวานเพราะกลัวรูปจะออกมาไม่สวย พอถ่ายเสร็จมิ้มก็ส่งรูปเข้าไลน์ให้


นุ่มนิ่มลงรูปในไอจีทุกวัน รูปหน้าตนเองบ้าง รูปอาหารบ้าง หรือถ้าไปเที่ยวก็จะถ่ายรูปวิวสวยๆมาลง แต่ส่วนมากก็จะเป็นหน้าเจ้าของไอจีเสียเยอะ จะมีก็ตอนที่เชนมาที่นุ่มนิ่มแอบถ่ายรูปพี่เขาลงตั้งหลายรูป แต่เป็นการถ่ายจากข้างหลังหรือไม่ก็ด้านข้างมากกว่า


ขนาดไม่ได้ลงรูปหน้าตรงยังมีเพื่อนมาคอมเม้นแซวเลยว่าใช่แฟนของนุ่มนิ่มหรือเปล่า พอบอกว่าเป็นพี่ชายก็ไม่มีใครเชื่อเพราะมีรูปที่นุ่มนิ่มพิงอกพี่เชนแล้วถ่ายให้เห็นแขนแกร่งที่กำลังกอดเอวอยู่ เพื่อนๆเลยคิดเองเออเองว่าพี่เชนต้องเป็นแฟนของน้องแน่ๆ


ขี้เกียจจะอธิบายเลยปล่อยเลยตามเลยให้เพื่อนเข้าไปกันไปแบบนั้น ไม่แปลกถ้ามิ้มจะคิดว่าพี่เชนเป็นแฟนนุ่มนิ่มไปด้วยอีกคน


“มิ้มว่านิ่มเหมือนผู้หญิงไหม” นุ่มนิ่มถาม มิ้มเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ขมวดคิ้วสงสัยเพราะคิดว่าเพื่อนถามอะไรแปลกๆ แต่ก็ตอบไป


“เหมือนนะ ถ้าไม่รู้มาก่อนมิ้มจะคิดว่านิ่มเป็นผู้หญิงแล้ว ตัวเล็กแถมเสียงยังหวานอีก”


ถึงมิ้มจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่นุ่มนิ่มยังคิดว่าตนเองยังเป็นผู้หญิงไม่เต็มตัวอยู่ดี เพราะแบบนี้สินะพี่เชนถึงได้มองว่าน้องเป็นแค่น้องสาว


แล้วผู้หญิงคนนั้นที่ได้ยินเสียงผ่านโทรศัพท์เมื่อคืนเป็นอะไรกับพี่เชน จะใช่แฟนหรือเปล่า แต่พี่เชนบอกว่ายังไม่มีแฟนนี่นา หรือถ้าใช่ก็แสดงว่าพี่เขาโกหกน้อง


ปวดหัวแล้ว นุ่มนิ่มคิดมากจนปวดหัวตุบๆ ยังดีว่ามิ้มเรียกพร้อมทั้งดึงมือให้ลุกขึ้นเพราะได้เวลาที่หนังจะฉายแล้ว เลยได้สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวไปได้บ้าง






เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่นุ่มนิ่มกลับมาถึงบ้านดึกขนาดนี้ เกือบจะสี่ทุ่มเข้าไปแล้วแต่เพิ่งถึงบ้านเพราะไปกินข้าวกับมิ้มแล้วนั่งคุยกันอยู่หลายชั่วโมงเรื่องที่จะเรียนต่อมอสี่ นุ่มนิ่มโทรบอกคุณยายแล้วว่าไม่ต้องรอให้เข้านอนก่อนได้เลยเพราะน้องมีกุญแจบ้านอยู่แล้ว


แต่คุณยายก็ยังเป็นคุณยายที่เป็นห่วงนุ่มนิ่มอยู่เสมอ พอเปิดประตูเข้ามาในบ้านยังเห็นนั่งดูทีวีอยู่เลย คนตัวเล็กนั่งลงบนพื้นแล้วกอดเอวคุณยายอย่างอ้อนๆ


“คุณยายทำไมยังไม่นอนอีก รอหนูเหรอ”


“ไม่ได้รอ ละครยังไม่จบต่างหากล่ะ” คุณยายปากแข็งเอาละครมาอ้าง นุ่มนิ่มอมยิ้มเพราะรู้ว่าคุณยายก็เป็นแบบนี้แหละ ปกติดูละครไม่เคยจบก็ขึ้นไปนอนแล้ว แต่วันนี้รอหลานสาวอยู่ล่ะสิเลยไม่ยอมไปนอนสักที


“เป็นห่วงหนูล่ะซี่ ~” นุ่มนิ่มแกล้งแซวคุณยาย ทำหน้าทะเล้นใส่เลยโดยดีดหน้าผากไปเบาๆแต่ก็เจ็บเอาเรื่อง


“ว่าแต่เราน่ะทำไมกลับดึก ตอนโทรมาบอกว่าจะกินข้าวที่บ้านเพื่อนยายก็คิดว่าจะกลับสักทุ่มสองทุ่ม”


“หนูคุยกับมิ้มเรื่องเรียนต่อเลยยาวไปหน่อย มองนาฬิกาอีกทีก็ดึกแล้ว” เจ้าตัวเล็กหัวเราะแหะๆ พอหลานเปิดประเด็นเรื่องนี้มาคุณยายเลยถือโอกาสถาม


“แล้วคิดไว้หรือยังว่าจะต่อที่ไหน โรงเรียนเดิมก็ดีนะเจ้านิ่ม จะได้อยู่กับเพื่อนๆ”


“มิ้มบอกว่าจะไปเรียนต่อที่กรุงเทพ เพราะครอบครัวมิ้มต้องย้ายตามคุณพ่อไป” พ่อของมิ้มเป็นข้าราชการเลยย้ายไปจังหวัดนู้นทีจังหวัดนี้ทีอยู่บ่อยๆ วันนี้เห็นมิ้มบอกว่าคุณพ่อใกล้จะเกษียณเลยอยากย้ายกลับไปอยู่กรุงเทพที่เป็นบ้านเกิด มิ้มเลยจะได้ย้ายไปเรียนต่อที่นู่นด้วยเลย


“เราอยากไปเรียนที่เดียวกับเพื่อนใช่ไหม” คุณยายรู้ทัน นุ่มนิ่มมองหน้าคุณยายแล้วยิ้มเจื่อน


“แต่ถ้าหนูไปก็จะไม่มีใครดูแลคุณยาย”


“แล้วเราอยากไปหรือเปล่า ตอบยายมาตรงๆ” น้ำเสียงจริงจังของคุณยายทำให้นุ่มนิ่มลำบากใจ แต่ก็พยักหน้าตอบ อยากไปเรียนโรงเรียนเดียวกับเพื่อนสนิทอย่างมิ้มนั่นก็ใช่


แต่อีกหนึ่งเหตุผลเป็นเพราะนุ่มนิ่มอยากจะอยู่ใกล้ๆพี่เชน ไม่อยากอยู่ห่างกันแล้วได้ยินเสียงแค่ผ่านโทรศัพท์แบบนี้


“อยากจะไปยายก็ไม่ห้ามหรอก ไม่ต้องห่วงยายนะเจ้านิ่ม มะลิมันก็อยู่ทั้งคน แล้วอีกอย่างยายไม่ได้แก่ถึงขนาดจะช่วยเหลือตัวเองไม่ไหว ยังเต่งตึงอยู่เห็นไหม” คุณยายพูดติดตลก ไม่ว่าอะไรถ้าหลานสาวอยากจะไปเรียนที่อื่น เพราะอย่างน้อยถ้าได้เข้าโรงเรียนดีๆจะเป็นผลดีต่อนุ่มนิ่มเองในอนาคต


คุณยายไม่ห่วงว่าตนเองจะไม่มีใครดูแล แต่เป็นห่วงเจ้านิ่มมากกว่าเพราะไม่เคยไปไหนไกลหูไกลตา กลัวว่าจะตามคนไม่ทันเอา


ถ้าเจ้าตัวแสบตัดสินใจจะย้ายไปเรียนต่อที่กรุงเทพจริงๆ คุณยายคิดว่าจะคุยกับเชนว่าจะให้นุ่มนิ่มไปอยู่ด้วยเผื่อว่าหลานชายจะได้ช่วยดูแลน้อง


“เอาไว้ค่อยมาคุยเรื่องนี้กันอีกทีแล้วกัน ดึกแล้วขึ้นไปอาบน้ำนอนเถอะ ยายก็เริ่มง่วงแล้ว” มือเหี่ยวย่นลูบเส้นผมที่มัดรวบไว้อย่างเรียบร้อย นุ่มนิ่มพยักหน้าและช่วยพยุงคุณยายลุกขึ้นจากเก้าอี้ ปิดทีวีและปิดไฟให้เรียบร้อย


พอขึ้นมาถึงชั้นบนคุณยายก็เดินเข้าห้องนอนไป นุ่มนิ่มรอจนไฟในห้องคุณยายดับลงให้แน่ใจว่าคุณยายนอนแล้วถึงเปิดประตูเข้ามาในห้องของตนเองบ้าง


หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอเห็นมีสายที่ไม่ได้รับจากพี่เชนตั้งสิบกว่าสาย แต่นุ่มนิ่มยังไม่อยากคุยตอนนี้ คนตัวเล็กวางสมาร์ทโฟนเครื่องสวยไว้ที่เตียงก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปอาบน้ำ


เมื่อวานน้องรอพี่เชนทั้งคืนแต่ก็ไม่เห็นจะโทรกลับมาเลย คราวนี้เป็นฝ่ายรอบ้างก็แล้วกันจะได้เข้าใจความรู้สึกของน้อง 






เชนจ้องโทรศัพท์ของตนเองที่ยังไร้สายโทรกลับจากคนที่รอมาทั้งวัน เขาแน่ใจว่านุ่มนิ่มดูหนังจบตั้งนานแล้ว คงจะเห็นมิสคอลของเขาแล้วเช่นกันแต่น้องจงใจไม่โทรกลับ แถมวันนี้ยัยหนูยังแกล้งปั่นหัวเขาเล่นอีกต่างหาก บอกว่าไปดูหนังกับเพื่อนผู้ชาย แต่เขาเห็นรูปในอินสตาแกรมของน้องเพื่อนที่ว่าดูยังไงก็ไทป์เดียวกันชัดๆ


เรื่องเมื่อคืนทำให้นุ่มนิ่มโกรธเขาอย่างจริงจัง ถ้าเป็นไปได้อยากจะกลับเชียงใหม่ไปง้อเสียเดี๋ยวนี้เลย วันนี้ทั้งวันเขาอยู่แทบไม่สุขเพราะรู้ตัวว่าทำให้น้องงอน 


เกือบห้าทุ่มเชนลองโทรอีกครั้ง ทั้งกระวนกระวายใจและเป็นห่วงว่าน้องจะถึงบ้านหรือยัง จะโทรถามกับคุณยายก็กลัวว่าจะเป็นการรบกวนเพราะเวลานี้คุณยายเข้านอนไปแล้ว


แต่โชคเข้าข้างเชนเพราะปลายสายกดรับหลังจากรอสัญญาณอยู่พักหนึ่ง เขาดีใจเปลี่ยนท่าจากนอนอยู่เป็นนั่งพิงหัวเตียง


“หนู พี่คิดถึงค่ะ” เชนบอกคิดถึงนำไปก่อน เผื่อว่าคำพูดหวานๆของเขาจะทำให้น้องหายงอน นุ่มนิ่มเงียบไปอึดใจก่อนจะตอบกลับมา


‘พี่เชนมีอะไรคะ’ เสียงที่ตอบกลับมาไม่อ่อนหวานเหมือนเคย ยังไม่หายโกรธแน่นอน เชนกลัวว่าน้องจะวางสายหนีเขารีบอธิบายยืดยาว


“โกรธพี่เรื่องเมื่อคืนใช่ไหมคะ พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้โทรกลับ พอดีว่ามีเรื่องนิดหน่อยพี่เลยยุ่งจนลืมไปสนิทเลย”


แต่เหมือนยิ่งพูดจะยิ่งเข้าเนื้อ นุ่มนิ่มตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว


‘ไม่เป็นไรค่ะ หนูคงไม่สำคัญพี่ถึงได้ลืมง่ายๆแบบนี้ ช่างมันเถอะ หนูก็แค่รอจนหลับไป’ 


เชนกุมหน้าผากที่เผลอพูดไม่คิดออกไป แต่เมื่อคืนเขามัวแต่ยุ่งกับเรื่องที่นาราได้รับบาดเจ็บเลยไม่ได้โทรกลับหาน้อง กว่าจะกลับมาจากโรงพยาบาลก็ดึกมากแล้ว เขาลืมฉุกคิดไปว่าน้องอาจจะรออยู่


“เมื่อคืนเพื่อนพี่โดนแก้วบาดพี่เลยต้องพาไปโรงพยาบาล หนูไม่โกรธพี่นะคะ พี่ขอโทษ” เชนทำเสียงอ่อน บอกไปตรงๆว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาไม่ได้คิดจะปิดบังอยู่แล้ว


‘เพื่อนผู้หญิงใช่ไหมคะ’ นุ่มนิ่มถามกลับมา เขาเลยตอบน้องไปตามจริงไม่ได้โกหก


“ใช่ค่ะ แต่เราเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ ไม่มีอะไรเลย” เชนรีบออกตัวไว้ก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องห่วงความรู้สึกของอีกฝ่ายขนาดนี้ แต่เขาไม่ชอบเลยจริงๆเวลาที่โดนน้องเมินใส่


‘ค่ะ’ ถึงจะตอบกลับมาแค่สั้นๆแต่เสียงของปลายสายไม่ห้วนกระด้างแล้ว เชนลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาถือโอกาสอ้อนน้อง


“พี่คิดถึงหนูทั้งวันเลยนะคะ อยากกอด อยากหอม อยากจูบหนู”


‘หนูก็คิดถึงพี่เชน’ ถ้าให้เดาเชนคิดว่าน้องคงจะเขินจนแก้มแดงอยู่แน่ๆ ถ้าอยู่ใกล้ๆจะฟัดให้ช้ำ


“หนูทำอะไรอยู่” เขาชวนคุย ที่เครียดๆมาทั้งวันหายเป็นปลิดทิ้งพอง้อน้องจนหายงอน ได้ยินเสียงกุกกักมาตามสาย ตามมาด้วยเสียงเนื้อผ้าที่เสียดสีกัน เสียงของนุ่มนิ่มดังไกลออกไปกว่าเดิมหน่อยคิดว่าคงจะเปิดสปีกเกอร์โฟนอยู่


‘เพิ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังเลือกชุดนอนค่ะ’


คำพูดนั้นทำให้เส้นศีลธรรมของเชนขาดผึง เขาคิดภาพน้องตัวหอมๆที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ยืนเปลือยกายเลือกชุดนอนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ก้มตัวลงเพื่อเลือกชุดชั้นในจนเห็นบั้นท้ายขาวเนียนชัดเจน


นุ่มนิ่มไม่ใส่เสื้อในเวลานอน ยอดอกเล็กๆคงจะชูชันดุนดันเนื้อผ้าอย่างชัดเจน ข้างล่างปวดหนึบไปทั้งลำเพียงแค่จินตนาการถึงน้องในสภาพสุดวาบหวิว


“แล้วจะทำอะไรต่อคะ” เชนรู้ว่าเสียงของเขาแหบพร่า กางเกงนอนที่ใส่อยู่โป่งพองบริเวณเป้ากางเกงเพราะความอึดอัดภายในร่มผ้า


แค่ได้ยินนุ่มนิ่มบอกว่ากำลังทำอะไรอยู่ก็ทำให้เขามีอารมณ์ได้แล้ว


‘คุยกับพี่เชนอีกแป๊บหนึ่งแล้วจะนอน วันนี้เหนื่อยๆอ่า’ เสียงของน้องกลับมาชัดเจนแล้ว นุ่มนิ่มคงจะกลับขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วถือโทรศัพท์แนบหูเพราะเขาได้ยินเสียงน้องปัดที่นอน


ความคิดลามกผุดขึ้นมาในหัว คืนนี้เขาอยากจะหาอะไรสนุกๆเล่นกับน้องก่อนนอน


“นุ่มนิ่ม”


‘ขา’ ยัยหนูขานรับอย่างน่ารัก เชนสูดลมหายใจระงับความต้องการที่กำลังพุ่งสูงขึ้นทุกขณะ เขาสลัดภาพน้องที่กำลังเปลือยเปล่าออกไปจากหัวไม่ได้เลย


“คิดถึงพี่ไหมคะ” เขากำลังจะเริ่มเกม เปิดบทสนทนาด้วยคำถามเรียบง่ายเป็นการหลอกล่อให้ลูกแกะตัวน้อยตกหลุมพรางเข้าอย่างจัง


‘คิดถึงค่ะ’       


“พี่ก็คิดถึงหนู อยากกอดอยากจูบหนูจะแย่แล้ว หนูล่ะคะอยากให้พี่ทำอะไร” เชนถามเสียงพร่า มือเริ่มล้วงเข้ามาในกางเกงของตนเอง สัมผัสได้ถึงความร้อนที่กระจายอยู่รอบๆ


‘พี่เชนบ้า ถามอะไรของพี่’ รูปประโยคเหมือนจะดุพี่ แต่น้ำเสียงกลับไม่ใช่แบบนั้น เสียงหวานๆสั่นจนอยากจะกอดปลอบให้หายตื่นเต้น เชนรู้ว่าน้องไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน เขาเองก็เช่นกัน ถึงได้ตื่นเต้นจนแข็งไปหมด


“อยากให้พี่สัมผัสหนูไหมคะ ตอนนี้มือพี่กำลังล้วงเข้าใต้เสื้อของหนูแล้ว” เขายังจำความเรียบลื่นของผิวเนื้อหอมกรุ่นได้ จับไปตรงไหนก็เรียบเนียนเหมือนผ้าไหมเนื้อดี


เชนได้ยินเสียงหายใจแรงๆดังมาตามสาย เขายิ้มกริ่มเพราะมันเป็นสัญญาณบอกว่าน้องพร้อมที่จะเล่นสนุกกับเขาแล้ว






นุ่มนิ่มกัดปากตนเอง นอนหนีบขาไว้แน่นเพราะเสียงทุ้มที่กำลังพูดลามกใส่ทำให้ร่างกายของน้องเริ่มมีปฏิกิริยา มือที่จับโทรศัพท์เผลอบีบแน่นจนเจ็บมือ


“พี่เชน…”


‘พี่ลูบหน้าอกของหนู ใช้นิ้วสะกิดที่หัวนมเล็กๆ เป็นสีชมพูด้วย น่ารักจังเลยค่ะ’


มือเล็กทำตามโดยอัตโนมัติ ลูบมือไปตามหน้าอกของตนเองจินตนาการว่าเป็นมือหนาของคนปลายสาย นุ่มนิ่มหลุดเสียงครางเมื่อปลายนิ้วแตะลงที่ยอดอก มันไวต่อสัมผัสตั้งชูชันอย่างรวดเร็ว


“อ๊ะ…อื้อ” เผลอหลุดเสียงครางออกไปจนได้ นุ่มนิ่มอายจนหน้าแทบไหม้ที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่มันก็น่าตื่นเต้นมากจนเฝ้ารออย่างจดจ่อว่าพี่เขาจะพูดอะไรอีก


‘หนูชอบให้พี่ดูดนมใช่ไหมคะ ใช้ลิ้นด้วยยิ่งชอบล่ะสิ หัวนมแข็งสู้ลิ้นพี่ใหญ่เลย’


นุ่มนิ่มได้ยินเสียงดูดจ๊วบดังมาตามสายด้วย ยิ่งเพิ่มความเสียวจนต้องบดขยี้หน้าอกตนเองแรงขึ้น และพี่เชนยังบอกอีกว่ากำลังทำอะไรอยู่


‘ตรงนั้นของพี่ก็แข็งแล้ว ถ้าพี่เอาส่วนปลายเขี่ยกับนมของหนูจะเสียวไหมคนเก่ง’   


“พี่เชน ฮึ่ก…หนูเสียว” นุ่มนิ่มร้องบอกเสียงกระท่อนกระแท่น ภาพส่วนหัวสีแดงก่ำของแท่งเนื้อใหญ่ที่กำลังเขี่ยไปมากับยอดอกสีชมพูโลดแล่นอยู่ในหัวจนท้องน้อยบิดมวนไปหมด


แค่คิดว่าพี่เชนทำแบบนั้นกับน้องจริงๆก็จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว


‘เล่นกับข้างล่างด้วยสิคะ จับมันแล้วรูดเบาๆ ส่วนมืออีกข้างบีบหน้าอกไปด้วย รู้สึกยังไงคะ’ เสียงทุ้มดังชัดราวกับกระซิบอยู่ข้างหู พี่เชนกำลังชักนำให้น้องเล่นกับร่างกายของตนเอง และนุ่มนิ่มก็เป็นเด็กดีเชื่อฟังพี่ทุกอย่าง


มือเล็กสอดเข้าไปใต้กระโปรงชุดนอน แหวกผ่านชั้นในตัวจิ๋วกำรอบแท่งเนื้อที่ขยายตัวจนพอดีมือ นุ่มนิ่มชักรูดมันอย่างที่พี่เชนบอก มือข้างที่ว่างก็เล่นกับยอดอกที่เริ่มบวมแดง


โทรศัพท์ที่แนบกับหูร่วงลงบนหมอนแต่เสียงของพี่เชนยังคงชัดเจน นุ่มนิ่มกลัวว่าคุณยายจะได้ยินด้วยซ้ำ แต่ว่าตอนนี้น้องไม่สนใจอะไรแล้วนอกจากต้องการปลดปล่อยให้หายอึดอัด 


“อ๊า…ดีจัง มันเสียว อ๊ะ…ในท้อง” นุ่มนิ่มเร่งขยับมือเร็วขึ้น สะโพกมนขยับสวนรับเป็นจังหวะกับมือของตนเอง พลับตาพริ้มเพื่อซึมซับความรู้สึกเสียวซ่านที่เกาะกินไปจนถึงไขสันหลัง


‘พี่กำลังรูดของพี่อยู่เหมือนกัน ใกล้จะออกแล้วค่ะ น้ำเยิ้มตรงหัวเต็มไปหมดเลย หนูเลียให้พี่หน่อยสิคะ’


เสียงหายใจกระเส่าของพี่เชนทำให้นุ่มนิ่มลืมทุกอย่าง หัวสมองขาวโพลนสนใจแค่เพียงคำสั่งที่อีกฝ่ายบอกให้ทำ


นุ่มนิ่มลูบมือจากหน้าอกขึ้นมาจนถึงริมฝีปาก อมนิ้วสองนิ้วเข้ามาดูดเลียจนเกิดเสียง ได้ยินพี่เชนสบถคำหยาบดังมา น้องยิ่งดูดนิ้วเสียงดังขึ้นอีกราวกับว่ากำลังใช้ปากกับส่วนนั้นของพี่เขาจริงๆ


สองขาแยกออกกว้างเพื่อจัดการกับตัวเองได้ถนัดขึ้น นุ่มนิ่มเสร็จไวเป็นพิเศษเพราะถูกกระตุ้นเป็นอย่างดี ฝ่ามือเปียกชื้นไปด้วยของเหลวที่ฉีดพ่นออกมาทีละนิด


“หนูเปียกแล้ว อ๊า…มันจะออก”


‘ใกล้แล้วคนเก่ง อีกนิดเดียว อา…รับน้ำพี่นะคะ’


ร่างที่เกือบจะเปลือยเปล่ากระตุกเกร็งปลดปล่อยออกมาเต็มมือของตนเอง พร้อมๆกับที่ปลายสายครางเสียงห้าวเหมือนสัตว์กำลังบาดเจ็บ


นุ่มนิ่มเกร็งไปทั้งตัว ส่วนน่ารักยังพ่นน้ำออกมาเป็นระยะอยู่เลย กว่าจะสงบลงได้ก็ใช้เวลาเกือบสองนาที คนตัวเล็กพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก้มมองผ้าปูที่นอนที่เปื้อนไปด้วยของเหลวกลิ่นคาวคลุ้ง


พอสติกลับมาก็เขินจนต้องมุดหน้าลงกับหมอน ถ้าคุณยายรู้ว่าหลานสาวทำอะไรลงไปต้องโดนตีแน่ๆ ก้านมะยมคงฟาดลงมาบนขาจนขาลาย


พี่เชนเองก็คงจะกำลังปรับลมหายใจให้เป็นปกติอยู่ เพราะกว่าจะส่งเสียงมาก็หลายนาที


‘หนูขา’


“อื้อ” นุ่มนิ่มครางรับ จัดชุดนอนให้เข้าที่ น้องไม่เรียบร้อยเลยเมื่อกี้ กระโปรงเลิกขึ้นมาจนถึงหน้าอกแถมกางเกงชั้นในก็ยังร่นลงไปคาอยู่ที่ต้นขา


‘ยังโป๊อยู่ไหมคะตอนนี้’ อีกฝ่ายถามอย่างมีนัยยะแอบแฝง แต่นุ่มนิ่มไม่หลงกลแล้ว แค่นี้ก็เหนื่อยจะตาย


“หนูห่มผ้าแล้ว พี่เชนบ้า” นุ่มนิ่มว่าใส่ ถ้าไม่ดักคอไว้ก่อนพี่เชนคนลามกจะชวนน้องทำต่ออีกแน่ๆ


พี่เชนหัวเราะเบาๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมา พี่เขาคงลุกจากเตียงเดินไปไหนสักที่


‘รอแป๊บหนึ่งนะคะ พี่เข้าห้องน้ำก่อน ถือสายรอไว้นะ’


น้องถือสายรออย่างว่าง่าย ระหว่างนั้นก็นอนกอดพี่หมีรอไปด้วย คิดว่าพี่เชนคงเข้าไปทำความสะอาดในห้องน้ำ แต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิดเมื่อได้ยินเสียงครางดังแว่วมา แถมเสียงนั้นยังครางเรียกชื่อนุ่มนิ่มอีก


ใบหน้าหวานแดงเรื่ออยากจะกดวางสายตอนนี้เลย พี่เชนแย่ แย่มาก!ง





TBC.


ใช่แล้วค่ะ นาราก็คือคนในใจของอิพี่นั่นเอง มีคนทายถูกแล้วก็มีคนเดาออกทะเลไปแบบไกลโพ้น5555
ตอนนี้น้องก็โดนล่อลวงอีกแล้ว เปลืองตัวที่สุดเลยรูกน้อยของแม่ /หอมหัวปลอบไต
#เรื่องของหนูนิ่ม

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-01-2019 23:52:06 โดย carpe_diem »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4380
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
อยู่ไกลก็ยังพยายามเอาจนได้เนอะอิพี่เช้นนน 555555  :hao7:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8343
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +142/-9

ออฟไลน์ pppitppp

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

ออฟไลน์ Lotsa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
พี่เชนใจเย็นๆน้องอายุ16เอง

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-4

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6

ออฟไลน์ ตัวยุ่ง

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หนูนิ่มลูกคุมแม่ถูกล่อลวง คุณตำหนวดขามาจับอิพี่เชนเร็วววว

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1172
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-2
หนูนิ่มโดนล่อล่วงอีกแล้ว
ว่าแต่นารานี่ก็น่าจะไม่ยอมปล่อยพี่เชนนะ
หวังว่าตอนที่น้องได้มาอยู่กับพี่จะไม่มีอะไรร้ายแรง

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
พี่เชนนนน ลามกกก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด