✰ Fluffy's #เรื่องของหนูนิ่ม | Chapter 16 : พี่ตามใจหนู (02/05/62)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ✰ Fluffy's #เรื่องของหนูนิ่ม | Chapter 16 : พี่ตามใจหนู (02/05/62)  (อ่าน 53162 ครั้ง)

ออฟไลน์ carpe_diem

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━


Fluffy's #เรื่องของหนูนิ่ม


✰ Warning ✰

 
เรื่องนี้นายเอกเป็น Femboy นะคะ น้องเหมือนผู้หญิงทุกอย่างเลยยกเว้นแต่ยังมีแครอทอยู่
ใครไม่ชอบนายเอกสายน้อง ใส่กระโปรง แทนตัวเองว่าหนู เรียกพี่คะพี่ขา กดปิดได้เลยค่ะ 

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━


ผลงานอื่นๆ

กุหลาบแดงกับแมวขาว (จบแล้ว)


Contact

facebook : carpediem.writer
twitter : @carpediem093

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-05-2019 21:23:07 โดย carpe_diem »

ออฟไลน์ carpe_diem

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2


Chapter 1 : หนูเจอพี่ครั้งแรก




“คุณยายขา ~ สายบัวได้แล้วค่ะ” เสียงหวานใสดังมาก่อนตัวเรียกให้คุณยายประไพวัยเจ็ดสิบปีเงยหน้าขึ้นมอง ร่างบางในชุดกระโปรงสีขาวแขนกุดวิ่งเข้ามาพร้อมกับหอบสายบัวที่เพิ่งตัดมาจากสระบัวหลังบ้านไว้เต็มสองแขน ข้างหลังไกลๆมองเห็นมะลิที่รับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเดินเร็วๆตามมา แต่ก้าวยังไงก็ไม่ทันคนที่วิ่งนำอยู่ดี


“ยายบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าวิ่ง ถ้าหกล้มขึ้นมาจะทำยังไง” คนแก่ดุไปตามเรื่องด้วยความหวังดี ใบหน้าหวานที่ชื้นไปด้วยเหงื่อเบะลงเมื่อโดนดุ รีบนั่งลงข้างๆกอดเอาใจคุณยาย


“หนูกลัวคุณยายจะรอนานเลยรีบวิ่งมาไงคะ ไม่ดุซี่ หนูกลัวไปหมดแล้ว” แก้มกลมถูไปมากับแขนคุณยายตามนิสัยเด็กช่างอ้อน คนแก่ส่ายหน้าพลางลูบผมยาวที่รวบเป็นหางม้าไว้หลวมๆอย่างเอ็นดูปนหมั่นเขี้ยว


“อย่างเราน่ะเหรอจะกลัวยาย เจ้าตัวแสบ”


“คุณนิ่มดื้อจะลงสระด้วยค่ะคุณยาย แต่มะลิห้ามไว้”


“พี่มะลิ!” นุ่มนิ่มหันขวับมองคนขี้ฟ้อง มะลิกำลังจะหาเรื่องให้คุณยายดุหลานสุดที่รักเพิ่มอีกกระทงแล้ว


“เป็นสาวเป็นนางจะทำตัวแก่นเซี้ยวเหมือนผู้ชายไม่ได้นะเจ้านิ่ม…”


“เพราะมันไม่งาม ใช่ไหมคะคุณยาย” เด็กแก่นเซี้ยวของคุณยายประไพยิ้มหวาน เลียนแบบคำพูดเดิมๆที่ได้ยินจนชินหูแล้ว มีอยู่ไม่กี่เรื่องหรอกที่คุณยายจะชอบบ่นเป็นประจำ


นุ่มนิ่มรู้ทันคุณยายหมดแล้ว นอกจากเป็นหลานรักแล้วยังอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี


“จริงๆเลยเชียว” คุณยายที่ถึงจะอายุมากแล้วแต่ยังแข็งแรงส่ายหน้าน้อยๆ ไม่ได้รำคาญแต่กลับเอ็นดูมากด้วยซ้ำ นุ่มนิ่มเป็นเด็กนิสัยเรียบร้อยแต่บทจะดื้อก็ทำเอาปวดหัวกันไปทั้งบ้านเหมือนกัน โดยเฉพาะบ้านที่มีแต่คนแก่อย่างคุณยายกับมะลิที่อายุใกล้จะย่างเข้าเลขสามแล้ว ยังไงก็ตามไม่ทันถ้าเจ้านิ่มเกิดซนกระโดดลงสระหลังบ้าน


นุ่มนิ่มตัวแสบหัวเราะคิกเพราะรู้ว่าคุณยายไม่กล้าดุจริงจังหรอก ดวงตากลมโตมองตามมือของคุณยายกับมะลิที่กำลังทำความสะอาดสายบัวที่เพิ่งเก็บมา อยากจะช่วยแต่คุณยายห้ามไว้บอกว่าจะคันมือเอาเพราะยางของมัน


“ทำไมวันนี้คุณยายให้เก็บสายบัวมาเยอะจังคะ หรือว่าจะแบ่งให้ป้าจันทร์ด้วย” นุ่มนิ่มถามอย่างแปลกใจ บ้านหลังนี้อยู่กันแค่สามคน แต่ปริมาณสายบัวที่เก็บมาเยอะกว่านั้นไปมาก หรือบางทีคุณยายอาจจะอยากทำแกงหม้อใหญ่แล้วตักแบ่งให้คุณป้าข้างบ้าน


บ้านของเราเป็นบ้านสวน ในบริเวณนี้มีบ้านอยู่แค่ไม่กี่หลังและยังห่างกันแค่รั้วไม้ไผ่กั้น ผู้คนในละแวกนี้เลยสนิทสนมกันแทบจะทุกบ้าน อย่างคุณยายประไพเป็นเศรษฐีเก่า สมัยก่อนมีตลาดที่เปิดให้เช่าแผงเป็นสิบยี่สิบแผง


คุณยายเล่าว่าเมื่อก่อนคุณยายห้าวน่าดู ใครตุกติกเบี้ยวไม่จ่ายค่าเช่าคุณยายด่ากระเจิงทุกราย


แต่พอแก่ตัวลงคุณยายก็เป็นแค่หญิงชราใจดี ใบหน้ายิ้มแย้มอยู่เสมอเลยเป็นที่รักของทุกคน คุณยายมีเงินเก็บเยอะแยะแต่ยังทำงานเล็กๆน้อยๆอย่างเช่นทำขนมและร้อยมาลัยขาย นุ่มนิ่มเลยได้อานิสงส์การทำขนมมาจากคุณยายด้วย


นุ่มนิ่มทำขนมตาลอร่อยที่สุด คุณยายบอกว่าแบบนั้น


“มะลิยังไม่ได้บอกเจ้านิ่มใช่ไหมว่าวันนี้พ่อเชนจะมา”   


“ตายแล้วคุณยายขา มะลิเผลอลืมไปสนิทเลย!” มะลิทำตาโตเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ คุณยายกำชับไว้ตั้งแต่เช้าแต่ดันลืมไปเสียสนิท จะโดนตีหรือเปล่าก็ไม่รู้เพราะคุณยายมองตาเขียวปั้ด


“พี่เชนจะกลับมาแล้วเหรอคะ” นุ่มนิ่มถามคุณยายด้วยใบหน้าที่เจือสีแดงเรื่อ


นุ่มนิ่มรู้จักพี่เชน แต่พี่เขาไม่รู้จักเรากลับหรอก พี่เชนเป็นหลานชายของคุณยาย เป็นคนในรูปที่อยู่ในห้องตรงหัวเตียงของคุณยายด้วย


พี่เชนเป็นผู้ชายตัวสูง หน้าตาหล่อเหมือนพระเอกหนัง พี่เชนทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯตั้งแต่ที่นุ่มนิ่มยังไม่ได้มาอยู่กับคุณยาย ก็เลยยังไม่เคยเจอกันสักที


แค่เห็นผ่านรูปถ่ายนุ่มนิ่มยังคิดว่าพี่เชนหล่อมาก วันนี้จะได้เจอตัวจริงแล้ว จะเหมือนกับในรูปไหมนะ หรือว่าจะเป็นคนถ่ายรูปขึ้นกล้องจนตัวจริงดูดีไม่เท่า เอ…อยากจะเห็นแล้วสิ


“คงจะมาถึงที่บ้านเย็นนี้แหละ เราก็ไปอาบน้ำแต่งตัวสวยๆมารอต้อนรับพี่เขา แล้วจะได้ทำความรู้จักกัน” คุณยายว่า นุ่มนิ่มพยักหน้ายิ้มรับอย่างเต็มใจ ถ้าเป็นเรื่องพี่เชนก็ยินดีทำให้หมดทุกอย่างนั่นแหละ


เจอกันครั้งแรกจะทักพี่เขาว่ายังไงดีนะ ยกมือไหว้ก่อนแล้วค่อยแนะนำตนเอง หรือว่าจะเข้าไปกอดดี


แต่ว่านะ ถ้าอยู่ๆก็เข้าไปกอดพี่เชนจะคิดว่าน้องเป็นพวกผู้หญิงใจง่ายหรือเปล่า


แบบนั้นสงสัยจะไม่เข้าท่า ต้องเรียบร้อยอ่อนหวานไว้ก่อน


“ไปค่ะคุณนิ่ม ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันดีกว่า ชุดนี้เปื้อนหมดแล้วไม่สวยเลย” มะลิชวน แต่นุ่มนิ่มอิดออดเพราะไม่ชอบการอาบน้ำเป็นที่สุด ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นแล้วด้วย ถ้าเป็นไปได้อยากจะอาบน้ำแค่สองวันครั้งแต่อาจจะโดนคุณยายเอาก้านมะยมฟาดจนน่องลาย


“ยังไม่อยากอาบ หนูจะช่วยคุณยายก่อน”


“ไม่ต้องช่วย ยายทำเองได้ เราน่ะไปอาบน้ำเถอะ มอมแมมเป็นลูกหมา” คุณยายรู้ทันนุ่มนิ่มไปเสียทุกอย่าง เด็กน้อยมองค้อนแต่ก็ยอมลุกขึ้น มือเล็กปัดฝุ่นออกจากกระโปรงแล้วสะบัดก้นเดินเข้าบ้านไป


“คุณนิ่มโตเป็นสาวแล้วนะคะ แถมยังสวยด้วย” มะลิมองหน้าคุณยายพลางอมยิ้ม เธอเห็นนุ่มนิ่มตั้งแต่ยังเป็นเด็กอายุสิบสี่หน้าตาธรรมดาค่อนไปทางขี้เหร่ด้วยซ้ำ แต่ได้คุณยายนี่แหละจับขัดเนื้อขัดตัวจนลูกเป็ดขี้เหร่กลายเป็นหงส์ คุณนิ่มของเธอสวยยิ่งกว่าเด็กสาววัยเดียวกันในละแวกนี้เสียอีก แต่คุณยายบอกว่าเพราะแก่แดดน่ะสิถึงได้โตเป็นสาวไว


“แต่ยิ่งโตยิ่งดื้อ ฉันจะรับมือไม่ไหวเข้าไปทุกทีแล้ว” คุณยายบ่นอย่างไม่จริงจังนัก ตอนที่นุ่มนิ่มยังเด็กกว่านี้ก็ไม่เคยมีปัญหาอะไร แต่พอยิ่งโตคุณยายยิ่งตามไม่ทัน หลายๆเรื่องที่หลานสาวเล่าให้ฟังตามประสาวัยรุ่นทำให้คุณยายเริ่มจะไม่เข้าใจเสียแล้ว  อย่างวันก่อนก็เอารูปลิปสติกมาถามว่าสีไหนสวยกว่ากัน


คุณยายจนปัญญาไม่รู้จะตอบยังไงเพราะมองยังไงลิปสติกทั้งสองสีมันก็สีเหมือนกันอย่างกับแกะ






คนตัวเล็กนั่งอยู่บนเตียงโดยที่ยังมีแค่ผ้าเช็ดตัวห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ เคาะนิ้วกับคางของตนเองอย่างใช้ความคิด มองเสื้อผ้าที่กองอยู่เต็มเตียงไปหมด ยังเลือกไม่ได้ว่าจะใส่ชุดไหนดีเพราะสวยไปหมดทุกชุดเลย


นุ่มนิ่มชอบสีชมพู แต่ชุดกระโปรงสีฟ้าที่เพิ่งซื้อมาใหม่ก็อยากใส่เหมือนกัน


“คุณนิ่มอย่าเพิ่งยุกยิกสิคะ นิ่งๆก่อน พี่เปียผมไม่ถนัด” มะลิดุ ถักเปียให้นุ่มนิ่มไม่เสร็จสักทีเพราะเด็กไฮเปอร์อยู่ไม่สุขเอาเสียเลย


“หนูว่าจะใส่ชุดสีฟ้า พี่มะลิว่าดีไหม” นุ่มนิ่มถามความเห็น เงยหน้ามองอีกฝ่ายจนมะลิต้องใช้มือดันหัวกลมให้อยู่นิ่งๆ


“หรือว่าสีชมพูดี แต่หนูใส่บ่อยแล้ว งั้นสีฟ้าดีกว่า”


“จะใส่ตัวไหนคุณนิ่มก็สวยค่ะ ถ้าแต่งตัวเสร็จแล้วก็ลงไปข้างล่างนะ พี่จะไปจัดการในครัวก่อน” มะลิผูกโบว์สีขาวกับเปียทั้งสองข้างเป็นอย่างสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้น


“ค่า ~ เข้าใจแล้วค่ะ” เจ้าตัวเล็กรับคำ รอจนพี่เลี้ยงออกจากห้องไปถึงได้ลุกขึ้นมาแต่งตัว นุ่มนิ่มดึงผ้าเช็ดตัวออกพาดไว้บนเตียง ร่างเกือบเปลือยมีเพียงกางเกงชั้นในลูกไม้สีขาวปกปิดส่วนล่างไว้


เท้าเล็กเดินมาที่หน้ากระจกหมุนตัวซ้ายขวาเพื่อมองสำรวจร่างกายของตนเอง


นุ่มนิ่มสะบัดผมยาวๆไปข้างหลังเพื่อมองเงาสะท้อนในกระจกชัดๆ หน้าอกก็พอมีแต่เล็กจิ๋วนิดเดียว ตอนอายุสิบสองเคยแอบซื้อยาคุมมากินตามที่เพื่อนๆบอกกันว่ากินแล้วจะทำให้มีหน้าอก แต่มันก็ไม่ได้เห็นผลอะไรชัดเจน


อยากจะปรึกษาคุณหมออย่างจริงจังเรื่องเทคฮอร์โมนอยู่หรอก แต่บอกคุณยายไปก็ไม่เข้าใจอยู่ดี นุ่มนิ่มไม่รู้จะทำยังไงเลยต้องรับสภาพอยู่กับนมแบนๆต่อไป โชคดีหน่อยที่เป็นคนตัวเล็กอยู่แล้ว ส่วนสูงแทบจะไม่แตะ160เซนติเมตรด้วยซ้ำ แถมเสียงยังไม่แหบห้าวเลยยิ่งทำให้ดูเหมือนผู้หญิงเข้าไปใหญ่


เด็กน้อยเปิดลิ้นชักตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อชั้นในสีเดียวกับแพนตี้ออกมาใส่ ถึงหน้าอกของนุ่มนิ่มจะไม่ได้ใหญ่มากแต่มันก็ไม่ได้เล็กเหมือนของผู้ชายสักหน่อย


ถ้าไม่ใส่เสื้อในก็จุกโผล่กันพอดี แค่เวลานอนเท่านั้นแหละที่นุ่มนิ่มจะโนบรา


ในที่สุดก็ตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้ายว่าจะใส่ชุดสีฟ้า มันไม่ใช่สีฟ้าเข้มๆแบบที่ไม่ชอบ แต่เป็นสีฟ้าโทนเบบี้บลูกำลังน่ารัก ความยาวของกระโปรงสั้นเหนือเข่ามานิดหน่อยส่วนด้านบนเป็นสายเดี่ยวเข้ากับระบายลูกไม้สีขาวตรงช่วงอก


ชอบจังกระโปรงฟูๆน่ารัก นุ่มนิ่มหมุนตัวไปมาหลายครั้งให้กระโปรงสะบัดเล่นๆจนพอใจก่อนจะขยับมานั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบจับเครื่องสำอางขึ้นมาแต่งหน้าอย่างที่ชอบ ทาแป้งบางๆ ปัดแก้มสีหวานละมุน เขียนคิ้วให้ได้รูปและปิดท้ายด้วยทิ้นและลิปกลอส


สวยจะตาย นุ่มนิ่มชอบแต่งหน้า ชอบทาลิปสวยๆ แต่คุณยายกลับบอกว่าแก่แดด ไม่เห็นจะแก่แดดตรงไหนเลย เดี๋ยวนี้ใครๆก็แต่งหน้ากันทั้งนั้น


หลังจากเพิ่มความมั่นใจครั้งสุดท้ายด้วยโคโลญจ์กลิ่นหอมอ่อนๆนุ่มนิ่มก็พาตนเองเดินกลับลงมาที่ชั้นล่าง คุณยายกับพี่มะลิน่าจะอยู่ในครัวเพราะบ้านเงียบมาก นุ่มนิ่มไม่อยากจะเข้าไปในครัวเพราะกลัวว่ากลิ่นควันจะติดผมเอา เลยนั่งเล่นอยู่ที่หน้าบ้านรอ


ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงรถขับเข้ามา นุ่มนิ่มชะเง้อมองพลางขมวดคิ้วเพราะไม่คุ้นกับรถที่จอดอยู่ เป็นรถยุโรปสีขาวสองประตู รถราคาแพงหรูหราแบบนี้ไม่ค่อยมีคนขับมากนัก ที่กรุงเทพอาจจะมีให้เห็นเกลื่อนถนน แต่ที่เชียงใหม่แถมยังเป็นอำเภอที่ไม่ได้อยู่ในตัวเมืองแทบจะไม่เคยเห็นใครขับ


นุ่มนิ่มลุกขึ้นอย่างตื่นเต้นเมื่อประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก เจ้าของรถก้าวลงมาจากรถแล้ว เป็นผู้ชายตัวสูง ผิวขาวเหมือนลูกคนจีน ดวงตากลมโตมองไล่ตั้งแต่รองเท้าหนังสีดำไล่ขึ้นมาถึงกางเกงขายาวสีเดียวกัน และเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มแขนยาวที่พับแขนเสื้อขึ้นมาจนถึงข้อศอก


และเมื่อเงยหน้ามองใบหน้าของคนแปลกหน้าหัวใจของนุ่มนิ่มก็เต้นตึกตัก


ใจเต้นแรงเหมือนกับตอนที่ไปเดินเที่ยวงานวัดกับคุณยายแล้วปาลูกโป่งได้ตุ๊กตาหมีตัวที่ใหญ่ที่สุด


เป็นความรู้สึกตื่นเต้น ดีใจ หรืออะไรสักอย่างนี่แหละ แต่นอกจากหัวใจเต้นแรงแล้วสองแก้มยังร้อนวูบวาบอีกด้วย


พี่เชนตัวจริงหล่อมากเลย อย่างกับพระเอกละครจริงๆด้วย   


นุ่มนิ่มทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะพูดอะไรด้วยเลยหันหลังวิ่งปรู๊ดกลับเข้าบ้าน ส่วนเชนถึงกับงง เขาหัวเราะขำกับท่าทางของเด็กสาวแปลกหน้า


ไม่เห็นรู้ว่าบ้านคุณยายมีเด็กผู้หญิงด้วย คุณยายไม่เคยบอกเขา


เขาก้าวเข้ามาในบ้านเห็นบ้านเงียบ เลยวางของที่หอบหิ้วมาด้วยไว้บนโต๊ะแถวนั้นก่อนจะเดินหาคุณยายจนทั่วบ้าน ก่อนจะมาเจอท่านที่ห้องครัว


รวมถึงยัยเด็กผมเปียนั่นด้วย ยืนพันแข้งพันขาคุณยายอยู่ตรงนั้น


“คุณยาย สวัสดีครับ” เชนยกมือไหว้คุณนายแท้ๆของตนเอง คุณยายประไพที่กำลังยืนสั่งมะลิให้เบาไฟบนเตาลงหน่อยถึงกับตกใจ คนแก่ยกมือขึ้นทาบอก


แต่พอหันกลับมาและเห็นหน้าของหลานชาย รอยยิ้มยินดีก็ปรากฏบนใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัย


“พ่อเชน! ตายแล้ว มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่” คุณยายเดินเข้ามาลูบหน้าลูบตัวหลานยกใหญ่ ไม่เจอกันแค่สองสามปีหลานชายคนเดียวโตเป็นหนุ่มขึ้นผิดหูผิดตา ดูท่าจะสูงขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย


“เพิ่งมาถึงเดี๋ยวนี้เองครับ” เชนตอบคุณยาย แต่สายตาจับจ้องยัยตัวเล็กที่ยืนหลบอยู่ข้างหลังของคุณยายเสียมากกว่า ผู้อาวุโสราวกับล่วงรู้ความคิด มือเหี่ยวย่นดึงแขนเล็กให้นุ่มนิ่มออกมายืนข้างๆ


“ไหว้พี่เชนเขาสิเจ้านิ่ม” พอคุณยายบอกนุ่มนิ่มเลยยกมือไหว้อีกฝ่าย แต่ไม่ค่อยกล้าสบตาเท่าไหร่เพราะเขิน


“สวัสดีค่ะ พี่เชน”


เชนรับไหว้คนอายุน้อยกว่า เขาไล่สายตามองใบหน้าหวาดที่แทบจะมุดหายไปกับไหล่ของคุณยาย ไม่รู้ว่ายัยหนูเป็นใคร แต่หน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตา ขนาดเห็นหน้าไม่ชัดเพราะน้องเอาแต่หลบหน้ายังมองออกเลยว่าน่ารัก


“ตัวเล็กชื่ออะไรคะ ?” เขาถามด้วยรอยยิ้ม หวังจะผูกมิตรกับน้อง เอาแต่หลบอยู่ข้างหลังคุณยายแบบนี้คงจะกลัวเขา


“ชื่อนุ่มนิ่ม” นุ่มนิ่มตอบเสียงเบา ไม่กล้ามองหน้าพี่เชนเลย ใจเต้นแรงตึกตักไปหมดแล้ว แถมหน้ายังร้อนมากด้วย


ได้ยินพี่เชนตอบกลับมาว่าชื่อน่ารักจัง อยากรู้ว่าพี่เขาทำหน้ายังไงตอนที่พูดแต่ก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง จนกระทั่งเสียงทุ้มถามคุณยาย นุ่มนิ่มถึงได้เงยหน้าขึ้นอ้าปากค้างกระพริบตาปริบๆ


“แล้วน้องชายที่คุณยายพูดถึงล่ะครับอยู่ไหน ตั้งแต่มาถึงผมยังไม่เห็นเลย”


นุ่มนิ่มคิดว่าสองแก้มคงจะแดงกว่าเดิมอีกแน่ๆ พี่เชนบ้า ถามอะไรก็ไม่รู้ น้องชายอะไรกัน ไม่มีสักหน่อย!


คุณยายหัวเราะ ลูบผมนุ่มนิ่มเบาๆก่อนจะตอบ


“เจ้านิ่มนี่แหละ น้องชายของพ่อเชนน่ะ”






นุ่มนิ่มจะโกรธแล้ว จะโกรธแล้วจริงๆนะ ไม่ชอบเลยที่อีกฝ่ายมองเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง อยากรู้ก็ถามสิไม่ใช่เอาแต่จ้อง มองบนมองล่างอะไรก็ไม่รู้อยู่ได้


“พี่เชนมองอะไรคะ” นุ่มนิ่มถามคนที่นั่งอยู่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกัน ทนไม่ไหวเลยต้องถามเพราะไม่อย่างนั้นต้องพรุนไปทั้งตัวเพราะสายตาของพี่เชนแน่ๆ


“เปล่าครับ ไม่มีอะไร” พอโดนน้องทักเขาถึงได้รู้ตัวว่าเผลอมองนานไปหน่อย ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีแค่สงสัยเพราะเด็กน้อยตรงหน้าไม่เหมือนกับที่คุณยายเคยเล่าให้ฟัง


คุณยายบอกว่ามีหลานชายคนใหม่ที่เพิ่งรับมาอยู่ด้วยเมื่อสองปีก่อน อยากให้เขาเอ็นดูน้องชายคนใหม่ด้วย พอมาเห็นกับตาเขาก็เห็นแต่เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่ชื่อนุ่มนิ่มคนนี้ ไม่เห็นจะมีน้องชายอย่างที่คุณยายว่าเลย


แต่เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าอะไรเป็นอะไร เพราะคุณยายบอกว่านุ่มนิ่มคือน้องชายคนที่ว่า ก็คงจะเป็นไปตามนั้น


“พี่ซื้อของมาฝากหนูด้วยนะ” เชนส่งถุงขนาดใหญ่ที่เขาหอบหิ้วมาด้วยให้น้อง นุ่มนิ่มพูดของคุณเบาๆและรับไป คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเมื่อเปิดถุงออกและหยิบของข้างในออกมาทีละชิ้น


มีทั้งหุ่นยนต์อะไรก็ไม่รู้ที่นุ่มนิ่มไม่รู้จัก รวมถึงโมเดลรถที่ไม่เห็นว่ามันจะสวยตรงไหน


“หนูไม่เล่นหุ่นยนต์ แล้วก็ไม่ชอบรถด้วย” นุ่มนิ่มเบะปาก เก็บของลงใส่ถุงแล้ววางไว้บนโต๊ะ แสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจนว่าไม่ชอบ


“พี่คิดว่าหนูเป็นผู้ชาย พี่ก็เลย…”


“หนูเป็นผู้หญิง!” เสียงเล็กพูดขึ้น ไม่ชอบเลยเวลาที่ใครๆบอกว่านุ่มนิ่มเป็นผู้ชาย ถึงเพศสภาพภายนอกจะเป็นไปตามธรรมชาติ แต่ก็พยายามจะทำทุกอย่างแล้วเพื่อให้ตนเองเป็นไม่ต่างจากผู้หญิงคนหนึ่ง


พอมาโดนพูดแทงใจดำแบบนี้เลยโกรธมาก พี่เชนไม่เข้าใจผู้หญิงเลย!


“ครับๆ พี่รู้แล้ว” คนอายุมากกว่าหลุดขำเมื่อเห็นหน้ายุ่งๆของอีกฝ่าย มือหนาเอื้อมมาลูบผมนุ่มเบาๆแล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


“ถ้าไม่ชอบหุ่นยนต์แล้วหนูชอบอะไรคะ ?”


“ตุ๊กตา”


“งั้นเอาไว้พี่จะซื้อตุ๊กตาให้เป็นการไถ่โทษ ให้หนูเป็นคนเลือกเองเลยดีไหม” เชนไม่เคยมีน้อง ไม่รู้ว่าจะปลอบใจเด็กต้องทำยังไง เลยทำได้แค่พยายามเอาใจไว้ก่อน และเหมือนจะได้ผลเสียด้วยเพราะน้องเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เป็นประกาย


“พี่เชนใจดีจัง” รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหวาน ดวงตากลมโตหยีลงจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เชนกำลังห้ามใจตนเองไม่ให้เผลอบีบแก้มกลมๆของน้อง


การขับรถจากกรุงเทพขึ้นมาถึงเชียงใหม่เพื่อเยี่ยมคุณยายในรอบหลายปีไม่เสียเปล่าแล้ว เอาไว้ค่อยถามคุณยายอีกทีว่าไปหาน้องสาวน่ารักๆแบบนี้จากไหนมาให้เขา


“แล้วพี่เชนจะอยู่เชียงใหม่กี่วัน” นุ่มนิ่มชวนคุย เริ่มสนิทใจกับอีกฝ่ายมากขึ้น คนอายุมากกว่าเอนหลังพิงเก้าอี้ตอบด้วยท่าทางสบายๆ


“แค่สองสามวัน พี่ต้องกลับไปทำงานต่อ”


“พี่เชนทำงานอะไร” ตัวแสบเริ่มทำตัวเป็นเจ้าหนูจำไมถามไม่หยุด เชนไม่ได้เบื่อที่จะตอบคำถาม คุยๆไปก็เพลินดีเหมือนกัน


“ทำงานบริษัทครับ”


“หนูก็อยากทำงานไวๆแล้ว อยากหาเงินให้ได้เยอะๆเอามาซื้อลิปกับเสื้อผ้าสวยๆ” ถึงคุณยายจะบ่นว่าเสื้อผ้าเยอะเต็มตู้ไปหมดแล้วแต่นุ่มนิ่มก็ยังอยากจะซื้อชุดสวยๆอีกหลายชุดเลย ไม่นับเครื่องสำอางที่พอจะซื้อทีไรก็โดนคุณยายดุจนหงอยทุกที


“หนูอยากได้อะไรก็บอกพี่สิคะ พี่จะซื้อให้ทุกอย่างเลย” เชนพูดทีเล่นทีจริง นุ่มนิ่มย่นจมูกใส่


“เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย พี่เชนจะมาซื้อของให้หนูทำไม”


“ใครว่าเราไมได้เป็นอะไรกัน เป็นพี่ชายกับน้องสาวนี่ไงคะ” พี่เชนพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่นุ่มนิ่มหายใจไม่ทั่วท้องเพราะสายตาที่อีกฝ่ายใช้มองเขา มันวิบวับแปลกๆยังไงบอกไม่ถูก


ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจความหมายของสายตานั้นแต่นุ่มนิ่มก็เขินหน้าแดงไปก่อนแล้ว






“ถ้าหนูไม่สบายใจพี่ออกไปนอนข้างนอกก็ได้นะ” เชนพูดเมื่อเห็นน้องทำหน้าแปลกๆ นุ่มนิ่มคงจะไม่อยากนอนร่วมห้องกับเขาเท่าไหร่นัก ถึงจะเป็นผู้ชายแต่จิตใจของน้องเป็นผู้หญิง จะให้มานอนเตียงเดียวกันคงจะแปลกๆเพราะเขากับน้องเพิ่งจะรู้จักกันวันนี้เอง


บ้านหลังนี้มีห้องนอนแค่สองห้องคือห้องของคุณยายและห้องของนุ่มนิ่ม คุณยายเลยบอกให้เขานอนกับน้อง ตอนที่คุณยายบอกเจ้าตัวเล็กรับคำเป็นอย่างดีแต่พอเอาเข้าจริงกลับไม่เป็นแบบนั้น พออยู่ในห้องด้วยกันสองคนความเงียบก็โรยตัวเข้าปกคลุม


นุ่มนิ่มกอดตุ๊กตาอยู่บนเตียง มองเขาหลายครั้งแต่ไม่พูดอะไร เชนเลยเป็นฝ่ายสรุปเอาเองว่าน้องไม่อยากนอนกับเขา


“แต่ข้างนอกไม่มีโซฟานะ มีแต่เก้าอี้แข็งๆพี่เชนจะนอนได้เหรอ” นุ่มนิ่มยังเป็นห่วงกลัวว่าพี่จะนอนไม่ได้ แต่ก็ยังแอบลังเลถ้าจะให้นอนเตียงเดียวกัน


“พี่ปูผ้านอนพื้นก็ได้ครับ ไม่เป็นไร พี่ทนได้”


ปากแดงเบะออกเมื่อได้ยินแบบนั้น เหมือนพี่กำลังเรียกคะแนนสงสารอยู่เลย นุ่มนิ่มจะต้องกลายเป็นคนใจร้ายถ้าปล่อยให้พี่เขานอนบนพื้นจริงๆ


สุดท้ายนุ่มนิ่มเลยเรียกไว้ก่อนที่เชนจะทันได้เปิดประตูเดินออกจากห้องไป


“พี่เชน”


“คะ ?” เชนหันกลับมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่าน้องเรียกเขาทำไม แต่มุมปากกลับยกยิ้มเหมือนคนเจ้าเล่ห์


เมื่อกี้ทำเป็นเศร้าเพราะอยากให้สงสารจริงๆด้วย ร้ายกาจที่สุดเลย


“นอนกับหนูก็ได้”


“อะไรนะ พี่ไม่ได้ยินเลย”


นุ่มนิ่มกัดปากฉับ รู้ตัวว่าโดนแกล้ง แต่ก็ยอมพูดใหม่ด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม


“พี่เชนนอนกับหนูก็ได้!”


“ได้ยินชัดเลย พี่นอนกับหนูได้เนอะ” จากที่จะเดินออกไปเชนเดินกลับมานั่งลงที่เตียง นุ่มนิ่มรีบลุกขึ้นขยับไปจนหลังชนกับตู้เสื้อผ้าที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของห้อง


“หนูจะไปอาบน้ำ ถ้าพี่เชนง่วงก็นอนก่อนเลยนะ” พูดเร็วๆและเปิดตู้เสื้อผ้าหอบทั้งผ้าเช็ดตัวและชุดนอนเดินเข้าห้องน้ำไป เชนหัวเราะกับตนเองมองประตูห้องน้ำที่ปิดลง


เพิ่งจะสองทุ่มครึ่งใครเขาจะนอนกันตอนนี้ เขายังไม่ได้อาบน้ำเลย แต่ถ้าเข้าไปอาบพร้อมกับน้องตอนนี้อาจจะโดนไล่ตะเพิดออกมา


แล้วทำไมเขาต้องคิดอะไรเหมือนคนโรคจิตแบบนี้ด้วยวะ สงสัยจะเพี้ยนไปแล้ว


เชนพิงหัวเตียงกดโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ ราวยี่สิบนาทีต่อมาเจ้าของห้องก็เดินออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นหอมฟุ้งของครีมอาบน้ำหอมนำมาก่อน


ส่วนต้นเหตุของความหอมก็ยืนหันหลังให้เขาเพราะกำลังพาดผ้าเช็ดตัวไว้กับพนักเก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะก้มๆเงยๆทาโลชั่นอยู่ตรงนั้น กางเกงขาสั้นที่น้องใส่มันไม่รักดีเกือบจะเห็นแก้มก้นอยู่แล้วเพราะสั้นมาก


ร่างสูงใหญ่กระแอมเพื่อเรียกสติตนเอง พยายามวางสายตาไว้ที่อื่นแต่จนแล้วจนรอดจุดโฟกัสของเขาก็ไม่พ้นบั้นท้ายกลมที่ปกปิดไว้ด้วยกางเกงขาสั้นตัวจิ๋วอยู่ดี


ขาวมาก แล้วคงจะนุ่มเด้งมากด้วย ให้ตายสิวะ


“นุ่มนิ่มคะ”


“ขา” น้องหยุดมือจากการทาโลชั่นแล้วหันมามอง เนื้อครีมสีขาวยังเลอะเต็มมืออยู่เลย


เชนใกล้จะบ้าเข้าไปทุกทีแล้ว เขากำลังจินตนาการว่าครีมบนมือน้องเป็นอย่างอื่น เหงื่อเริ่มผุดซึมตามขมับจนต้องเปลี่ยนมานั่งตัวตรง


“กางเกงหนูสั้นไปไหม” เขาใช้สายตานำทางมองกางเกงของน้อง ดวงตากลมหลุบมองตามพร้อมขมวดคิ้ว


“ไม่สั้นค่ะ หนูใส่แบบนี้นอนทุกคืนแหละ ใส่ขายาวแล้วมันอึดอัด” นุ่มนิ่มตอบ เวลานอนก็ต้องใส่เสื้อผ้าสบายๆสิ มาบอกว่าสั้นอะไรกัน ใส่แบบนี้เป็นปกติอยู่แล้ว


“พี่เชนไปอาบน้ำสิ ถ้าดึกกว่านี้อากาศจะเย็นนะ” น้องไล่ ก่อนจะหันกลับไปทาโลชั่นต่อ คนโดนไล่ยอมลุกจากเตียงมาค้นของใช้ส่วนตัวในกระเป๋าและเดินเข้าห้องน้ำไปแต่โดยดี


นุ่มนิ่มกำลังทาครีม ลงเซรั่มแล้วตบๆยังไม่ทันจะซึมเลยพี่เชนก็เดินออกมาจากห้องน้ำ


พวกผู้ชายอาบน้ำเร็วจริงๆด้วย แค่สิบนาทีก็เสร็จแล้ว


นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมองผ่านเงาสะท้อนในกระจกว่าพี่เชนกำลังทำอะไรอยู่ เห็นอีกฝ่ายนั่งลงที่ปลายเตียงพลางเช็ดผมด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก


พี่เชนผมเปียกๆที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำและกางเกงวอร์มขายาวสำหรับใส่นอน เซ็กซี่จนนุ่มนิ่มแทบละสายตาไม่ได้


“มองอะไรคะตัวเล็ก ?” 


“เปล่าค่ะ หนูง่วงแล้ว” พอโดนจับได้ก็รีบทำเป็นมองไปทางอื่น นุ่มนิ่มทาครีมให้เสร็จและปีนขึ้นเตียงซุกตัวลงใต้ผ้าห่มทันที นอนหันหลังให้คนที่ยังเช็ดผมไม่เสร็จ


“ยังไม่สี่ทุ่มเลย”


“หนูเป็นคนนอนเร็ว”


เชนยิ้มขำ มองก้อนกลมๆที่ขดอยู่ในผ้าห่ม เขารีบเช็ดผมให้เสร็จเพราะไม่อยากรบกวนคนง่วง พอผมแห้งดีแล้วก็ลุกไปปิดไฟและกลับมานอน เตียงของนุ่มนิ่มไม่ได้กว้างมาก พอมีผู้ชายตัวโตๆมาร่วมเตียงด้วยอีกคนเลยแคบลงไปถนัดตา


“ขอโทษนะคะที่เบียด แต่ว่าเตียงมันเล็ก” เสียงทุ้มบอกชิดใบหูในระยะห่างที่น้อยมากแผ่นอกเขาชนกับหลังของน้อง นุ่มนิ่มสะดุ้งแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ไม่กล้าขยับตัวด้วยซ้ำเพราะคนด้านหลังขยับมาใกล้มากจนบั้นท้ายสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ดุนดันอยู่


นุ่มนิ่มเห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้วว่ากางเกงของพี่เชนค่อนข้างอันตราย ไม่ได้ตั้งใจมองแต่ดันเผลอเห็นเข้าว่าส่วนนั้นมันนูนออกมาเป็นลำอย่างชัดเจน


ลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดหลังใบหูและซอกคอทำให้นุ่มนิ่มขนลุกชันไปทั้งร่าง อาจจะเพราะขับรถมาเหนื่อยพี่เขาเลยหลับไปแล้ว แต่คนที่นอนไม่หลับได้แต่จิกมือลงกับขาตนเอง


ร่างกายมันกำลังเกิดความผิดปกติ นุ่มนิ่มพ่นลมหายใจเพื่อระงับอาการหวิวลึกในท้องน้อย ไม่รู้ว่าพี่เชนเป็นคนนอนดิ้นหรือเปล่าแต่แขนยาวๆพาดลงมาบนเอวและกอดไว้ นุ่มนิ่มอยากจะร้องกรี๊ดออกมาตรงนั้น ผิวเนื้อบริเวณที่โดนสัมผัสร้อนผ่าวไปหมด


จะลุกหนีตอนนี้ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่น มันต้องน่าอายมากแน่ๆถ้าพี่เชนถามว่าเข้าไปทำอะไรในห้องน้ำ


แต่จะไม่ไหวแล้วนะ ตรงนั้นปวดใหญ่แล้ว


กลิ่นหอมแบบผู้ชายของพี่เชนกับแขนหนักๆที่กอดเอวอยู่ทำให้นุ่มนิ่มสติหลุดไปแล้ว มือเล็กสอดล้วงเข้ามาในกางเกงขาสั้นของตนเอง แตะต้องส่วนที่กำลังขยายตัวน่าอาย ฟันคมกัดริมฝีปากจนรู้สึกเจ็บ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ต้องเผลอหลุดเสียงออกมาแน่ๆ


ใบหน้าหวานซุกลงกับหมอนในขณะที่ขยับมือช้าๆ จินตนาการถึงร่างที่หนั่นแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของพี่เชนกำลังโอบกอดและสัมผัสอย่างหยาบคาย ลมหายใจของนุ่มนิ่มถี่กระชั้น ฝ่ามือเปียกชุ่มไปด้วยของเหลวข้นหนืด


ต้องพยายามอย่างมากที่จะไม่หลุดครางออกมาตอนที่สะโพกกระตุกเมื่อเดินทางมาจนถึงที่สุดของฝั่งฝัน นุ่มนิ่มหายใจหอบ เช็ดมือที่เลอะกับผ้าปูที่นอน พอคิดว่าทำอะไรลงไปก็หน้าร้อนลามไปจนถึงใบหู


พี่เชนแย่มาก แย่ที่สุดเลยที่ทำให้น้องเป็นแบบนี้! 






TBC.


สวัสดีค่ะ ~ เอายัยนิ่มเรื่องยาวมาเสิร์ฟตามคำเรียกร้องแล้ว อิอิ ตอนแรกมาลูกก็นอนล้วงเลย แม่เครียด
แต่ยังแสบไม่สุดเพราะตัวแสบยังไม่ได้หนีตามผู้ชายเข้าเมืองกรุง เลเวลของน้องจะอัพในทุกๆตอน5555
ฝากเอ็นดูน้องด้วยนะคะ ส่งฟีดแบ็คและติ-ชมได้เสมอค่ะ รักรัก
#เรื่องของหนูนิ่ม     


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-01-2019 13:42:16 โดย carpe_diem »

ออฟไลน์ tipppppp

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เย่ๆ เรื่องนาวมาแล้ววววว

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
นุ่มนิ่มน่ารักกก

ออฟไลน์ pigarea

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 775
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
หยิบ​ก้าน​มะยม​รอเลย

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-6

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6

ออฟไลน์ manami1155

  • ~I Still Love You~
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-1
หนูนิ่มมาแล้วววววววว
จัดไปแซ่บๆเลยนะลูก

ออฟไลน์ lovenine

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 179
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
โห นุ่มนิ่ม ท่าจะร้ายไม่เบา 555

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
หนูนิ่ม ไวไฟมากลูก เกียมก้านมะยมแล้วนะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ดาวโจร500

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 685
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-3
มันเป็นแผนพี่เชนนน เอางั้นเลยนะหนูนิ่ม :hao7:

ออฟไลน์ กวังกีเมย์บี

  • วาย ว๊าย วาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 344
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ฉันรักนางจริงๆ

ออฟไลน์ naumi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-2
ชื่อเหมือนเราเลย อ่านแล้วเขินแปลกๆ :hao7:

ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
น้องนิ่มของพี่จ๋า มีเรื่องยาวแล้ว  :hao3:
ขอบคุณมากค่ะ รอตอนหน้าน้าา

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2829
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
ตามมาจากเรื่องสั้น   :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ carpe_diem

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2


Chapter 2 : หนูกับพี่เริ่มสนิทกัน




ยัยหนูเป็นคนนอนดิ้น เชนเพิ่งรู้ตอนที่ตื่นมาตอนเช้าแล้วเห็นว่าน้องพลิกตัวมากอดเขาไว้ ตื่นนานแล้วแต่ไม่กล้าขยับตัวไปไหนเพราะแขนเล็กที่กอดเอวเขาอยู่ ผ้าห่มถูกนุ่มนิ่มสะบัดทิ้งจนร่วงไปอยู่ข้างเตียง เมื่อคืนอากาศเย็นแต่มีช่วงดึกที่อบอ้าวหน่อย น้องคงจะเตะผ้าห่มออกตอนนั้น


นอนไม่เรียบร้อยเลย เขาส่ายหัวพลางดึงชายเสื้อยืดตัวย้วยของน้องลงเพราะเสื้อเปิดขึ้นจนเห็นหน้าท้องขาวๆ อีกนิดเดียวจะเลิกสูงจนเห็นหน้าอกอยู่แล้ว


แต่ดีแล้วที่มันเปิดขึ้นแค่นิดเดียว เชนยังไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นพวกคิดอกุศลกับเด็ก ถึงเมื่อคืนนี้เกือบจะหน้ามืดไปหลายรอบแล้วก็ตาม


เชนมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง มันบอกเวลาหกโมงเช้ากับอีกสิบห้านาที เขาตื่นเร็วกว่าปกติเพราะแปลกที่ แต่เจ้าของห้องยังนอนหลับสบายอยู่เลย


นุ่มนิ่มเวลานอนหลับยิ่งน่ารัก ดวงตากลมโตที่มักจะทอประกายสดใสหลบซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตาสีอ่อนที่ปิดสนิท


นิ้วยาวแอบจิ้มลงบนแก้มของน้องเบาๆ ทั้งนุ่มและนิ่มสมชื่อ


ย้ายมาจิ้มที่ปลายจมูกเชิดรั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเด็กดื้อขนาดไหน คนตัวเล็กเริ่มแสดงอาการรำคาญด้วยการเบือนหน้าหนีแต่ก็ยังไม่ลืมตาขึ้นมา


พอเขาแกล้งบีบแก้มหนักๆเข้านุ่มนิ่มก็สะบัดหน้าแล้วหาที่หลบด้วยการขยับเข้ามาซุกหน้ากับอกเขา น้องคงจะคิดว่าพี่เป็นหมอนข้างไปแล้วเพราะทั้งกอดทั้งซุก


เชนไม่อยากปลุกน้องเลยปล่อยให้นอนต่อไปก่อน แต่ใกล้กันจนแทบจะนอนกอดแบบนี้อันตรายเพราะกลิ่นหอมอ่อนๆของนุ่มนิ่มกำลังกวนใจเขา


เมื่อคืนก็ทีหนึ่งแล้วเจ้าตัวแสบ เชนดุน้องอยู่ในใจ


นุ่มนิ่มคงจะคิดว่าเขาหลับไปแล้ว ที่จริงก็เคลิ้มๆกำลังจะหลับแต่ยังหลับไม่สนิท เลยทันได้เห็นแผ่นหลังบางของน้องที่สั่นเทิ้มเล็กน้อยไหนจะเสียงที่พยายามกลั้นไว้แต่ก็ยังมีหลุดออกมาให้ได้ยินบ้าง


เขาเป็นผู้ชายอายุยี่สิบแปดที่ผ่านโลกมาเยอะ ทำไมจะไม่รู้ว่าน้องกำลังทำอะไรอยู่ใต้ผ้าห่ม


แต่คงจะเป็นการเสียมารยาทถ้าเขาโพล่งถามขึ้นมาว่าทำอะไรอยู่ เผลอๆเจ้าตัวเล็กจะอายจนพาลโกรธเขาไปด้วยอีกต่างหาก


เลยต้องพยายามข่มตาให้หลับทั้งที่อะไรๆมันอยากจะตื่นขึ้นมาเต็มแก่แล้ว เสียงหอบหายใจของน้องและภาพจินตนาการในหัวปลุกเขา
 

ในห้องมืดๆแถมยังเงียบทำให้จินตนาการโลดแล่นอยู่แล้ว อย่าให้พูดเลยว่าเขามโนภาพว่าน้องกำลังทำอะไรกับตนเองบ้างใต้ผ้าห่มที่เราห่มด้วยกัน


ผู้ชายรู้สึกง่ายและรู้สึกไวเป็นเรื่องปกติ นุ่มนิ่มที่ร่างกายภายนอกเป็นผู้ชายก็คงจะเหมือนกัน ต่างก็ตรงที่ว่าน้องคงสะกดกลั้นอารมณ์ไม่เก่งถึงต้องรีบปลดเปลื้องมันเสียเดี๋ยวนั้น


น้องสาวคนใหม่ของพี่เชนน่าเอ็นดูจริงๆเลยให้ตาย


“ฮื่อ” คนในอ้อมแขนเริ่มขยับตัว เชนคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อยเพื่อให้น้องได้เปลี่ยนท่า เจ้าตัวเล็กพลิกตัวนอนหงายพร้อมยกมือขึ้นขยี้ตา คนเป็นพี่จุ๊ปากพลางดึงมือเล็กออก


“ไม่ขยี้ตานะคะ เดี๋ยวตาจะแดง” เชนบอกน้องที่ยังตื่นไม่เต็มตา แต่พอเห็นหน้าเขาดวงตากลมโตก็เบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม นุ่มนิ่มรีบถอยกรูดไปชิดหัวเตียงด้วยความตกใจ กำลังประมวลผลอยู่คนเดียวในหัวว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น


“พี่เชนทำไมถึงมาอยู่ในห้องหนู”


“เมื่อคืนเรานอนด้วยกัน จำไม่ได้เหรอคะ”


พอพี่เชนบอกนุ่มนิ่มเลยจำได้ เมื่อคืนเตียงถูกแบ่งให้ผู้ชายตัวโตนอนด้วยมันเลยแคบกว่าทุกคืน แก้มขาวๆเจือสีแดงเรื่อหลังจากสติกลับมาครบถ้วนและจำได้ว่าเมื่อคืนทำอะไรลงไป


แต่ไม่เป็นไรเพราะอย่างน้อยพี่เชนก็ไม่รู้ มันจะเป็นความลับของนุ่มนิ่มตลอดไป


“หนูเพิ่งตื่นเลยมึนๆ อ๊องมากตอนนี้” นุ่มนิ่มสะบัดหน้าไปมาจนผมยุ่งไปหมด เชนยิ้มเอ็นดูพร้อมช่วยจัดผมยุ่งๆให้น้อง


“หนูไปอาบน้ำก่อนไปจะได้หายง่วง”


“แค่ล้างหน้าแปรงฟันก็พอแล้ว เอาไว้ค่อยอาบตอนสายๆ มันหนาว” คนไม่ชอบอาบน้ำอ้างไปเรื่อย วันนี้อากาศไม่ได้หนาวมากแค่เย็นนิดหน่อย แต่นุ่มนิ่มก็หาข้ออ้างไม่อาบน้ำได้อยู่ดี ทุกวันนี้ยังต้องให้คุณยายดุก่อนถึงจะมีกำลังใจในการอาบน้ำ


“งั้นพี่ลงไปใช้ห้องน้ำข้างล่างนะคะ” เชนอยากให้น้องได้มีเวลาทำธุระส่วนตัวแบบไม่ต้องรีบเขาเลยจะลงไปใช้ห้องน้ำอีกห้องที่ชั้นล่างแทน


นุ่มนิ่มพยักหน้าก่อนจะลงจากเตียงด้วยท่าทางเซๆ คงจะยังไม่หายง่วงดีเท่าไหร่ พอประตูห้องน้ำปิดลงก็ได้ยินเสียงของตกบนพื้นตามมาด้วยเสียงบ่นใส่ตนเองว่าซุ่มซ่าม


เชนยิ่งเอ็นดูน้องสาวคนใหม่เข้าไปใหญ่ เขาชักจะไม่อยากลับกรุงเทพแล้วสิ






หลังจากทานอาหารเช้าเชนได้นั่งคุยกับคุณยายถึงเรื่องของเจ้าตัวเล็กที่ตอนนี้ออกไปตลาดกับมะลิ นุ่มนิ่มบ่นว่าอยากทานขนมหวานล้างปากเลยเดินไปตลาดที่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน


เขาไม่ได้ถามอะไรมากนอกจากว่านุ่มนิ่มเป็นใครมาจากไหน คุณยายก็เป็นฝ่ายเล่าให้ฟังเองทั้งหมด


“เจ้านิ่มเป็นเด็กน่าสงสาร พ่อแม่ตายจากอุบัติเหตุรถชนกันทั้งคู่จนเหลือตัวคนเดียว เพิ่งจะย้ายมาอยู่แถวบ้านเราได้ไม่เท่าไหร่ก็เสียทั้งพ่อทั้งแม่ ยายเห็นแล้วสงสารเพราะเจ้านิ่มไม่เหลือใครแล้วก็เลยรับมาเลี้ยงตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน” ขณะที่เล่าสีหน้าของคุณยายเศร้าลง คงสะเทือนใจที่ต้องพูดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา เชนฟังแล้วสงสารน้อง เด็กอายุแค่นั้นแต่กลับต้องเจอเหตุการณ์เลวร้าย


“แล้วญาติคนอื่นของน้องล่ะครับ” เขาถามเพราะคิดว่าอย่างน้อยญาติคนอื่นๆก็น่าจะพอมีอยู่บ้าง แต่คุณยายกลับส่ายหน้า


“ทางตำรวจพยายามติดต่อหาญาติแล้วแต่พวกเขาไม่มีใครอยากรับเจ้านิ่มไปเลี้ยง บอกว่าเป็นภาระ ยายโกรธจนอยากจะชี้หน้าด่าเรียงตัว แค่เลี้ยงเด็กคนเดียวมันจะลำบากอะไรนักหนาเชียว”


“คุณยายก็เลยรับน้องมาเลี้ยงแทนใช่ไหมครับ” เชนสรุป คุณยายหัวเราะตามประสาคนอารมณ์ขัน เหลียวมองคนที่กำลังเดินเข้าบ้านมา สองมือหิ้วถุงขนมมาเต็มมือ


“อืม ยายน่ะอยากมีหลานผู้หญิง แต่ว่าแม่ของหลานมีหลานชายให้ยายแค่คนเดียว ยายเลยไปขโมยเจ้านิ่มมาเลี้ยงเสียเลย”


เชนมองตามสายตาของคุณยายแล้วยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เจ้าตัวเล็กยังอยู่ในชุดนอนแต่ใส่เสื้อคลุมทับไว้ เดินเข้ามาเฉยๆไม่เป็นต้องวิ่งเสียงดังตึงตังจนคุณยายต้องตะโกนดุ


ดีแล้วที่นุ่มนิ่มได้มาเจอคุณยาย อย่างน้อยคุณยายคงจะช่วยทำให้น้องมีความสุขได้และไม่ต้องคิดถึงเหตุการณ์ในอดีตอีก


“ที่ตลาดร้อนมากเลยคุณยายขา คนก็เยอะด้วย” นุ่มนิ่มบ่น มือเล็กเช็ดเหงื่อที่ผุดซึมตามไรผม


“รู้งี้ให้พี่เชนขับรถไปส่งดีกว่า จะได้นั่งรถแอร์เย็นๆเบาะนุ่มๆ” ว่าพลางถอดเสื้อคลุมออกจนเหลือแค่เสื้อกล้ามตัวใน แต่ยังไม่ทันจะได้พับเสื้อคลุมวางไว้ก็โดนคุณยายดุอีกแล้ว


“มาถอดเสื้อถอดผ้าอะไรตรงนี้ ใส่ไว้เจ้านิ่ม”


“หนูร้อนอ่า” ใบหน้าหวานมุ่ยลง แต่ก็ยอมใส่เสื้อคลุมไว้เหมือนเดิม เหลือบมองพี่เชนก็เห็นว่ากำลังกลั้นหัวเราะ ทำนิสัยไม่ดีใส่น้องอีกแล้ว


“เป็นผู้หญิงจะมาถอดเสื้อผ้าต่อหน้าผู้ชายได้ยังไง เห็นหรือเปล่าว่าพี่เขานั่งอยู่ด้วย”


พอคุณยายพูดมาแบบนั้นถึงได้รู้ตัวว่าไม่ควรทำ นุ่มนิ่มถึงกับหน้าแดงขึ้นมาทันทีเพราะเห็นว่าคนตัวโตจ้องมองมา รีบกระชับเสื้อคลุมเข้าหากันโดยอัตโนมัติ


ถึงจะไม่ค่อยมีนมแต่ก็อายเป็นเหมือนกันนะ พี่เชนบ้า จ้องอะไรขนาดนั้นก็ไม่รู้


“แล้วกลับกรุงเทพคราวนี้พ่อเชนจะมาอีกเมื่อไหร่ คงจะหายไปหลายปีเหมือนเดิมอีกล่ะสิ” คุณยายถาม นุ่มนิ่มชะงักมือที่กำลังหยิบขนมเข้าปาก ดวงตากลมช้อนขึ้นมองหน้าคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม แอบคาดหวังกับคำตอบของพี่เชนอยู่เหมือนกัน


“เอาไว้ถ้ามีเวลาว่างผมจะรีบมาเยี่ยมคุณยายทันทีเลยดีไหมครับ” เชนพูดเอาใจพลางเลื่อนมือมากุมมือคุณยายไว้ นุ่มนิ่มหน้าบึ้งแล้วเพราะคำตอบที่ได้ยินหมายความว่าพี่เชนจะไม่กลับมาที่นี่เร็วๆนี้ เวลาว่างที่ว่าก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่


วันมะรืนพี่เชนก็จะกลับแล้วด้วย ยังไม่ทันได้สนิทกันเลย


“แล้วนั่นเราเป็นอะไรเจ้านิ่ม ทำหน้าหงิกเชียว” คุณยายทัก นุ่มนิ่มถึงได้รู้ตัวว่าคงจะออกอาการมากไป คนตัวเล็กปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วส่ายหน้า


“เปล่าค่ะ ไม่ได้เป็นอะไร”


“หรือว่ามีคนแถวนี้ไม่อยากให้พี่กลับ” เชนแกล้งแซวน้อง เลยโดนมองค้อน นุ่มนิ่มปิดกล่องขนมทันที ไม่อยากกินแล้ว อยู่ๆขนมที่ชอบก็ไม่อร่อยขึ้นมา


“อยากจะกลับก็กลับไปเลยใครจะห้ามตัวได้ หนูอิ่มแล้ว ขอตัวขึ้นห้องนะคะ” ท้ายประโยคนุ่มนิ่มบอกกับคุณยายก่อนจะเดินออกไป ฟังจากเสียงกระแทกส้นเท้าขึ้นบันไดแล้วคงจะอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ เชนหัวเราะมองหน้าคุณยายที่ยิ้มขำเช่นกัน


“ผมคงจะโดนตัวแสบงอนแล้วใช่ไหม”


“ไปง้อน้องหน่อยไป ยายขี้เกียจเห็นคนหน้าบึ้งทั้งวัน” คุณยายประไพรู้จักนุ่มนิ่มดี รู้สึกยังไงก็แสดงออกอย่างไม่ปิดบัง ทำหน้าหงิกหน้างอหนีขึ้นห้องแบบนี้ก็คงโกรธที่คนพี่บอกว่าจะกลับบ้าน


ไม่ทันไรก็ติดพี่เสียแล้วเจ้าเด็กคนนี้






นุ่มนิ่มจัดการกับความหงุดหงิดด้วยการอาบน้ำ ปล่อยให้น้ำเย็นๆช่วยล้างความรู้สึกขมุกขมัวในใจ แค่คิดว่าจะไมได้เห็นหน้าพี่เชนอีกแล้วก็อารมณ์ไม่ดีเลย นุ่มนิ่มอยากเจออีกฝ่ายมาตั้งนานแล้ว พอได้เจอก็เจอกันแค่ไม่กี่วัน พี่เชนเองก็คงจะไม่ชอบที่นี่เท่าไหร่


บ้านนอกแบบนี้คงจะไม่สุขสบายเท่ากรุงเทพ ถึงได้มาอยู่แค่วันสองวันแล้วรีบกลับ


กางเกงชั้นในลูกไม้พร้อมกับเสื้อในเข้าชุดกันถูกหยิบมาใส่ ตามด้วยชุดเดรสแขนยาวสีชมพูสั้นเหนือเข่า ชุดนี้เหมือนจะพอดีตัวไปหน่อยตรงช่วงอกเลยรัดๆทำให้ดูมีหน้าอกกว่าปกติ


มือเล็กวางลงบนหน้าอกของตนเองผ่านเสื้อ เมื่อเดือนก่อนเพื่อนคนหนึ่งเพิ่งผ่าตัดเสริมหน้าอกมา นุ่มนิ่มอยากทำบ้างเลยเปรยๆกับคุณยาย แต่กลับโดนดุกลับมาว่าไม่กลัวเจ็บหรือไง


คุณยายน่ะไม่เข้าใจวัยรุ่นเลย เจ็บแค่นิดเดียวแลกกับความสวยมันก็ออกจะคุ้ม


นุ่มนิ่มอยากมีหน้าอกใหญ่กว่านี้เวลาใส่ชุดว่ายน้ำจะได้สวยๆ แอบซื้อบิกินี่ไว้ด้วยแต่ไม่เคยมีโอกาสใส่เลยสักครั้ง ไปเที่ยวทะเลครั้งล่าสุดก็หลายปีมาแล้ว ตอนนั้นยังผมสั้น ตัวผอมๆ ผิวคล้ำอยู่เลย


พอโตเป็นสาวนุ่มนิ่มก็อยากจะสวยบ้าง แต่หลายๆอย่างคุณยายก็ไม่เข้าใจ แค่ซื้อวิตามินบำรุงผิวมาทานก็โดนดุแล้วว่าเขาออกข่าวว่ากินแล้วตายกันโครมๆ ขี้เกียจจะเถียงกับคนแก่เลยได้แต่ถอนหายใจแล้วกลอกตาไปมา


บ่นคุณยายจนพอใจนุ่มนิ่มก็เดินออกมาจากห้องน้ำ แต่แล้วต้องสะดุ้งเมื่อพบว่าบนเตียงมีผู้ชายตัวโตนั่งอยู่ ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว


“พี่เชนเข้ามาในห้องหนูทำไม” เจ้าของห้องถามอย่างไม่ยินดีต้อนรับ ถ้านุ่มนิ่มเป็นแมวตอนนี้คงจะพองขนแยกเขี้ยวขู่ฟ่อเพราะโดนบุกรุกอาณาเขต


“มาง้อเด็กค่ะ” เชนตอบ แต่กลับโดนเด็กที่ว่าเบะปากใส่


“ไม่มีใครงอนสักหน่อย ทำไมต้องง้อ”


“แล้วเด็กคนไหนทำหน้าบึ้งตอนพี่บอกว่าจะกลับกรุงเทพ” คนพี่ยิ้มล้อเลียนอย่างรู้ทัน นุ่มนิ่มเลยยิ่งหน้าตึงออกปากไล่ทันที


“ออกไปจากห้องหนูเลยนะ”


“ชุดสวยจังเลยค่ะ หนูชอบใส่กระโปรงเหรอ”


“หนูเป็นผู้หญิงก็ต้องใส่กระโปรงสิ” เสียงแหลมแว้ดใส่ จากที่อยากจะชวนคุยกลายเป็นว่าคงจะทำให้น้องโกรธอีกแล้ว เชนคงต้องท่องให้ขึ้นใจว่าผู้หญิงอารมณ์อ่อนไหว จะพูดอะไรต้องคิดให้ดีก่อนเพราะอาจจะโดนเหวี่ยงเอาได้เหมือนอย่างตอนนี้


“พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร หนูแต่งตัวแบบนี้แล้วสวยดี” เชนพูดเอาใจ คนโดนชมเม้มปากอย่างเขินๆ แทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ ที่กำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่หายเป็นปลิดทิ้ง


“ครั้งหน้าพี่จะซื้อเสื้อผ้าสวยๆมาให้หนู ชอบสีอะไรคะ”


“ชอบสีชมพู แต่สีฟ้าก็ชอบ สีขาวก็สวย” นุ่มนิ่มบอกสีที่ชอบ จริงๆมีเยอะกว่านี้แต่ชอบทั้งสามสีมากที่สุด ไม่อยากจะอวดพี่เชนว่ามีชุดสีชมพู สีฟ้าแล้วก็สีขาวเต็มตู้ไปหมด


“พี่จะซื้อมาให้ทุกสีเลย แต่หนูต้องหายงอนพี่ก่อน” เชนต่อรอง นุ่มนิ่มที่ตอนนี้อารมณ์ดีแล้วเดินมานั่งที่เตียงด้วยกัน มองหน้าพี่แล้วยิ้มหวาน


“หนูไม่ได้งอน ยิ้มแล้วเห็นไหม” ว่าแล้วก็ยิ้มกว้างให้อีกที เชนลูบผมน้องอย่างเอ็นดูปนขำ เมื่อกี้ยังทำหน้าบึ้งใส่เขาอยู่เลย


“เป็นเด็กดีนะคะตัวเล็ก” นุ่มนิ่มหน้าแดงไปจนถึงใบหูกับน้ำเสียงอ่อนโยนของพี่เขา ไหนจะมือที่ลูบผมอยู่นั่นอีก เขินจนแทบไม่กล้ามองหน้าแล้ว


เชนพอจะรู้ว่าน้องรู้สึกยังไง หน้าแดงเป็นมะเขือเทศขนาดนั้นฟ้องชัดอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดว่าต้องกลับไปทำงานเขาคงจะอยู่เชียงใหม่ยาวๆไปแล้ว


“อีกไม่กี่วันพี่ก็จะกลับกรุงเทพแล้ว” เชนเปรยขึ้น มองคนที่ช้อนสายตาขึ้นมอง นุ่มนิ่มกัดปากฉับเมื่อได้ยินเขาบอกว่าจะกลับ แต่หลังจากเขาพูดต่อ คิ้วที่ขมวดมุ่นของน้องก็คลายออก เหลือไว้เพียงสองแก้มที่แดงเรื่ออย่างน่ารัก


“คืนนี้ให้พี่นอนกับหนูอีกได้ไหมคะ”


นุ่มนิ่มจำได้ขึ้นใจว่าคุณยายพูดใส่บ่อยๆว่าเป็นเด็กแก่แดดเพราะตอนอยู่มอสามเคยบอกคุณยายว่าแอบชอบรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งที่โรงเรียน


ถ้าคุณยายรู้ว่าวันนี้นุ่มนิ่มตอบพี่เชนไปว่ายังไงก็คงจะโดนหาว่าแก่แดดเป็นครั้งที่ร้อย


“อื้อ นอนด้วยกันอีกนะคะพี่เชน”


จะให้คุณยายรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าหลานสาวคนนี้จินตนาการถึงคำว่า นอนด้วยกัน ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว






“บ้านนี้มีแต่ผู้หญิงกับคนแก่ เอาเหล้ามาให้แล้วใครจะดื่มล่ะพ่อเที่ยง เสียดายของเปล่าๆ” คุณยายประไพบอกกับสามีของคนข้างบ้านที่สนิทกัน อีกฝ่ายเพิ่งกลับมาจากไปรับจ้างที่อีกอำเภอหนึ่ง กลับมาถึงก็มีของฝากติดไม้ติดมือมาให้เป็นเหล้ายาดองโหลใหญ่


“รับไว้เถอะยาย นี่ยาดองอย่างดีเชียวนะ เผื่อว่ามีแขกมาเยี่ยมบ้านก็จะได้เอามาต้อนรับ” นายเที่ยงส่งโหลยาดองในมือให้คุณยายจนได้ ถูกคะยั้นคะยอหนักเข้าเลยจำเป็นต้องรับมาเพื่อไม่ให้คนให้เสียน้ำใจ


ถามสารทุกข์สุขดิบกันตามประสาคนรู้จักอีกไม่กี่ประโยคเพื่อนบ้านก็ขอตัวกลับ มะลิรับโหลที่ปิดฝาด้วยผ้ากรองอย่างดีมากจากคุณยาย หัวเราะคิกพูดติดตลก


“ลองให้คุณเชนดื่มอาจจะชอบก็ได้นะคะ คนกรุงเทพคงไม่ค่อยได้ดื่มเหล้ายาดอง”


“คนไม่เคยดื่มจะได้เมาจนอ้วกน่ะสิ เอาไปเก็บไว้ที่ตู้ในครัวนู่นไป” คุณยายโบกมือไล่ ก่อนจะเดินเข้ามาในบ้าน ผ่านโถงกลางเห็นหลานสองคนนั่งดูทีวีกันอยู่ จะพูดให้ถูกมีแต่เจ้านิ่มที่สนใจดูละครตาไม่กระพริบ ส่วนเชนรายนั้นกดโทรศัพท์มือถือสลับกับเงยหน้าขึ้นมองน้องบ้างเป็นระยะ


“คุณยายจะขึ้นนอนแล้วเหรอคะ” นุ่มนิ่มถามเมื่อเห็นว่าคุณยายเดินเลยผ่านไปจะขึ้นบันได ส่วนพี่มะลิพอเดินออกมาจากครัวก็บอกราตรีสวัสดิ์แล้วกลับบ้านไปนอนแล้ว


“ยายง่วงแล้ว ถ้าจะนอนก็อย่าลืมปิดไฟปิดหน้าต่างให้เรียบร้อยนะ” คุณยายกำชับก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป นาฬิกาบนผนังเพิ่งจะบอกเวลาสามทุ่ม แต่คุณยายนอนเร็วเป็นประจำทุกวัน


“หนูไปเอาน้ำแป๊บหนึ่ง คอแห้ง” นั่งดูละครไปอีกสักพักนุ่มนิ่มก็ลุกจากเก้าอี้วิ่งดุ๊กดิ๊กหายเข้าไปทางหลังบ้าน ชุดนอนวันนี้ก็สั้นเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนจากกางเกงเป็นชุดกระโปรง ข้างบนก็เว้าเพราะเป็นสายเดี่ยว ถึงจะมีผ้าคลุมไหล่คลุมไว้แต่ผ้าก็บางจนมองเห็นไปถึงไหนต่อไหนอยู่ดี ส่วนข้างล่างชายกระโปรงก็ยาวปิดหน้าขาลงมานิดเดียว


ไม่นานเจ้าตัวเล็กก็กลับออกมาพร้อมกับน้ำหวานหนึ่งแก้ว ส่วนอีกแก้วเป็นน้ำสีน้ำตาลอ่อน พอน้องวางแก้วลงบนโต๊ะเชนก็ขมวดคิ้ว


“อันนี้คือน้ำอะไรคะ ?”


“ยาดองค่ะ” นุ่มนิ่มตอบพลางเลื่อนแก้วไปตรงหน้าพี่ ย้ายที่นั่งมานั่งข้างๆแทน ตอนเข้าไปในครัวเห็นโหลหน้าตาแปลกๆในตู้ อยากรู้อยากเห็นเลยเปิดดูเห็นว่าเป็นยาดอง คงจะเป็นลุงข้างบ้านเมื่อตอนหัวค่ำเอามาฝากคุณยาย


นุ่มนิ่มคิดอะไรสนุกๆออกเลยเทยาดองใส่แก้วออกมาด้วย


“เล่นเกมเป่ายิงฉุบกันไหมคะ” นุ่มนิ่มชวน เกมแบบเด็กๆแต่ไม่ธรรมดาเพราะมีตัวเดิมพันเป็นน้ำเมาในแก้ว

“เอาสิ น่าสนุกดีเหมือนกัน” เชนยอมเล่นตามน้อง คนตัวเล็กยิ้มดีใจ ปากเล็กพูดเจื้อยแจ้วอธิบายกติกาให้ฟัง


“เป่ายิงฉุบถ้าใครแพ้จะต้องดื่มเหล้าหนึ่งอึก แล้วก็ต้องตอบคำถามที่คนชนะจะถามด้วย แต่ถ้าไม่ยอมตอบก็ต้องดื่มอีกหนึ่งอึกนะคะ”


เชนพยักหน้าหลังจากที่น้องพูดจบ สบายมากอยู่แล้วสำหรับผู้ชายที่ดื่มเหล้าเป็นอย่างเขา แต่นุ่มนิ่มน่าเป็นห่วงเพราะไม่รู้ว่าน้องดื่มของมึนเมาได้หรือเปล่า


“หนูดื่มเหล้าได้เหรอคะ พี่ว่าเปลี่ยนเป็นน้ำหวานดีกว่าไหม” เชนเป็นห่วงกลัวน้องจะเมา เล่นเป่ายิงฉุบแบบนี้แกล้งแพ้ก็ไม่ได้เสียด้วย แต่นุ่มนิ่มกลับส่ายหน้า ยืนยันว่าไม่เป็นไร


“ไม่เป็นไร หนูกินได้ เปลี่ยนเป็นน้ำหวานก็ไม่สนุกน่ะซี่”


“งั้นก็ได้ค่ะ พี่ตามใจหนูเลย”


นุ่มนิ่มตื่นเต้น นับหนึ่งถึงสามแล้วเริ่มเกม เป่ายิงฉุบครั้งแรกนุ่มนิ่มเป็นฝ่ายชนะ น้องเผลอร้องด้วยความดีใจก่อนจะยกมือปิดปากตนเองเพราะกลัวว่าคุณยายจะได้ยิน เชนหัวเราะกับท่าทางของน้อง เขายกแก้วขึ้นดื่มอึกใหญ่แล้วต้องนิ่วหน้าเพราะรสชาติบาดคอ


ดื่มเหล้าบ่อยก็จริงอยู่แต่เหล้ายาดองแบบนี้เป็นครั้งแรกที่ได้ลอง แรงขนาดนี้แค่ไม่กี่อึกก็คงจะเมาแล้ว


“หนูขอถามพี่เชนว่า…” นุ่มนิ่มลากเสียงยาวเพิ่มความตื่นเต้น มือเล็กท้าวคางมองหน้าพี่แล้วถามด้วยรอยยิ้ม


“พี่เชนมีแฟนหรือยังคะ”


เชนจ้องหน้าน้องกลับ ตอบอย่างมั่นใจโดยที่ไม่ต้องคิด


“ไม่มีค่ะ”


“จริงเหรอ ไม่เห็นจะน่าเชื่อเลย หล่อๆแบบพี่เชนทำไมถึงไม่มีแฟนอ่า” คิ้วสวยขมวดเข้าหากันยืนยันว่าไม่อยากจะเชื่อจริงๆ เชนนวดคิ้วน้องให้คลายออกแต่ไม่ได้ตอบคำถามต่อ


“เป่ายิงฉุบหนึ่งครั้งถามได้แค่ข้อเดียว เอาล่ะ เริ่มครั้งต่อไปกันเถอะ”


นุ่มนิ่มย่นจมูกใส่พี่ สะบัดผมที่ปล่อยยาวไปข้างหลังก่อนจะเริ่มเป่ายิงฉุบครั้งที่สอง คราวนี้เสียงหัวเราะของคนน้องก็ดังขึ้นอีกแล้วเมื่อเชนออกค้อนส่วนนุ่มนิ่มออกกระดาษ


พี่เชนเป่ายิงฉุบไม่เก่งเลย แบบนี้คงจะแพ้ให้น้องทุกตาแน่ๆ


“หนูชนะอีกแล้ว”


เชนหมั่นเขี้ยวตัวแสบที่ยิ้มเยาะเขา มือหนาบิดแก้มนิ่มไปมาจนน้องทำหน้ายุ่งใส่ เขาเริ่มชินกับรสชาติของยาดองแล้วหลังจากดื่มเข้าไปอึกที่สอง


“จะถามอะไรคะ ว่ามาเลย”


“พี่เชนอายุกี่ขวบแล้วคะ” คำถามของนุ่มนิ่มช่างน่ารัก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเริ่มเมาแล้วเชนถึงได้มองว่าน้องทำอะไรก็น่ารักไปหมด หรือว่าเจ้าตัวเล็กน่ารักอยู่แล้วเป็นทุนเดิม


“ยี่สิบแปดขวบแล้วค่ะ”


“โหย แก่จังเลย ต้องเป็นลุงเชนแล้วไหม” คนเด็กกว่าสิบสองปีแกล้งว่า เชนเคาะหน้าผากน้องไปทีก่อนจะส่ายหน้าเบาๆเพราะเริ่มจะมึน เขาก็คอแข็งพอประมาณอยู่เหมือนกันนะ แต่ยาดองแรงเกินไปกว่าเหล้าที่เคยกิน ดื่มเยอะกว่านี้คงจะฟุบได้ง่ายๆ


สี่ครั้งติดที่เชนเป่ายิงฉุบแพ้น้อง เหล้าในแก้วหมดไปแล้วแต่นุ่มนิ่มก็ไปเติมมาอีกจนเต็มแก้ว เชนว่าเขาจะไม่ไหวแล้วครั้งนี้ต้องชนะให้ได้


คราวนี้เขาออกกรรไกร ส่วนนุ่มนิ่มออกกระดาษ ยัยหนูร้องโอดครวญเพราะเอาเข้าจริงก็ไม่อยากดื่มเหล้า


“หนูแค่จิบๆก็ได้” เชนอนุโลมให้ ถ้าดื่มเข้าไปอึกใหญ่น้องอาจจะอ้วกออกมาเพราะมันบาดคอทั้งขมทั้งแสบร้อน นุ่มนิ่มกลั้นใจยกขึ้นจิบพอให้รู้รส ทำท่าขนลุกหลับตาปี๋กลืนแทบไม่ลง


“แล้วพี่เชนจะถามอะไรหนู” พอจิบน้ำหวานตามค่อยดีขึ้นมาหน่อย นุ่มนิ่มมองหน้าคนพี่รอฟังคำถาม


“เมื่อคืนตอนที่เรานอนด้วยกัน” เสียงทุ้มที่เริ่มแหบเพราะเหล้าเกริ่นด้วยประโยคที่ทำให้นุ่มนิ่มหน้าแดง ก่อนที่น้องจะก้มหน้าไม่ยอมสบตาเมื่อได้ฟังคำถามจนจบ


“นุ่มนิ่มแอบทำอะไรอยู่ใต้ผ้าห่มเหรอคะ”


คนตัวเล็กอยากจะหายตัวออกไปจากตรงนี้เลย นุ่มนิ่มรู้ว่าพี่เชนหมายถึงอะไร แต่ไม่ใช่ว่าหลับไปแล้วเหรอเมื่อคืนน่ะ ทำไมถึงยังรู้อีกว่าน้องแอบทำอะไร


“หนูเปล่า” แต่ไม่มีหลักฐานมาเอาผิด นุ่มนิ่มจะปฏิเสธยังไงก็ได้ ยืนกรานเสียงแข็งว่าไม่ได้ทำแต่หน้าแดงจนร้อนไหม้ด้วยความอับอาย


“หรือว่าเพราะพี่นอนด้วยก็เลยเกิดอารมณ์” พี่เชนเมาแล้วแน่ๆ นุ่มนิ่มฟันธงเลยเพราะไม่อย่างนั้นคงไม่พูดออกมาตรงๆแบบนี้ แถมสายตาที่จ้องมองมาก็ราวกับว่าอยากจะทำให้น้องละลาย


แต่ถึงจะโดนต้อนจนแทบจนมุม นุ่มนิ่มก็ยังปฏิเสธไว้ก่อน ใบหน้าหวานส่ายไปมาบอกด้วยเสียงที่ดังขึ้น


“เปล่าสักหน่อย หนูไม่ได้ทำอะไร!”


อากาศข้างนอกค่อนข้างเย็นแต่นุ่มนิ่มกลับรู้สึกร้อนอย่างบอกไม่ถูก คงจะเป็นเพราะพี่เชนขยับเข้ามาใกล้ แขนแกร่งโอบกอดรอบเอวดึงตัวให้เข้าหาจนหน้าอกแนบชิดกับแผงอกตึงแน่นของพี่เขา


มือเล็กเผลอจิกเล็บบนท่อนแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด ลมหายใจอุ่นคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าของพี่เชนเป่ารดแก้มอยู่ นุ่มนิ่มหายใจไม่ทั่วท้อง อาการใกล้เคียงกับเมื่อคืนไม่มีผิด


คุณยายขา หลานสาวเป็นเด็กแก่แดดอีกแล้ว


“ถ้าหนูมีอารมณ์บอกพี่ก็ได้นี่คะ ไม่เห็นต้องแอบทำใต้ผ้าห่มแบบนั้นเลย” เชนพูดปนหัวเราะ ปลายจมูกโด่งเฉียดแก้มขาวไปมา รับรู้ได้ว่าน้องตัวสั่นเล็กน้อย แต่แทนที่จะคลายอ้อมกอดเขากลับยิ่งกอดน้องแน่นขึ้นกว่าเดิม


“คืนนี้ถ้าอยากทำอีกก็บอกพี่นะ พี่จะช่วยหนูเอง”


นุ่มนิ่มรู้แล้วว่าพอเหล้าเข้าปากพี่เชนจะเป็นยังไง นิสัยไม่ดีเลย น้องจะหนีไปนอนกับคุณยายแล้วจริงๆด้วย     






TBC.


สรุปก็คือตาพี่ไม่ได้หลับนะคะ นางรู้ทุกอย่าง ต้องมีแท็ก #นุ่มนิ่มโป๊ะแตก แล้วมั้ยเนี่ย
ดีใจที่คนอ่านเอ็นดูน้องเยอะเลย คิดว่าจะไม่มีคนชอบแนวนี้ซะแล้ว ปลื้มค่ะ /ซับหัวตา
#เรื่องของหนูนิ่ม   
 

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-01-2019 13:42:53 โดย carpe_diem »

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6
โอ้โห ไม่รอดยัยนิ่มแน่ๆงานนี้
ยาดองก็มา

ออฟไลน์ ตัวยุ่ง

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เนี่ยยยย ยัยน้องก็แสบใช่ย่อย ส่วนคนพี่ก็ไม่เบาเลยทีเดียว พอรู้อายุน้องปุ๊บก็ไอดัง คุก คุก เลยจ้า ตอนต่อไปต้องเกียมเงินมาประกันตัวพี่เชนมั้ยน้าาา 55555

ปล. เราแวะมาประเดิมเม้นแรกหลังจากสมัครสมาชิกเล้าตามสัญญาแล้วนะคะ

ออฟไลน์ ดาวโจร500

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 685
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-3
ง่อววววว ยัยเด็กแก่แดดระวังตัวไว้ :hao7:

ออฟไลน์ pigarea

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 775
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
ยัยหนูนิ่มร้ายกาจมากค่าคุณผู้อ่านนนนนนนน ต้องจับตีก้นเสียให้เข็ด

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2829
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
พี่เชนสายอ้อย....ยยยยยย   :hao3:

ออฟไลน์ ืnpht

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
หนูนิ่มมมม โป๊ะแตก


Sent from my iPhone using Tapatalk

ออฟไลน์ onlyplease

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
พี่เชน จะมีน้องคนเดียวไหมมมม

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
พี่เชนก็ร้ายใช่ย่อยนะเนี่ย

ออฟไลน์ กวังกีเมย์บี

  • วาย ว๊าย วาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 344
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
กรี๊ดดดดดดด เอาอีก มาจ่อเร็วๆนะคะ

ออฟไลน์ Beaukanlaya12

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
รอค่าาาา พึ่งไปอ่านเรื่องสั้นมา ไอคุกๆๆๆๆๆจนจบเลยยย  :jul1: :jul1: :jul1: :jul1:  :haun4: :ling1:

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
หนูนิ่มมมมมมมมมมมมม!!!!
//รูดก้านมะยม

ออฟไลน์ skies

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หมาป่าตะล่อมกระต่ายยย

ออฟไลน์ carpe_diem

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2


Chapter 3 : หนูกับครั้งแรก





เกมเป่ายิงฉุบจบลงที่นุ่มนิ่มเป็นฝ่ายชนะเสียเยอะ แน่นอนว่าพี่เชนเมาเพราะดื่มเข้าไปตั้งหลายแก้ว พรุ่งนี้คุณยายต้องบ่นแน่ว่ายาดองในโหลหายไปไหน นุ่มนิ่มจะโบ้ยความผิดให้พี่เชนแล้วกันเพราะคนที่ดื่มเข้าไปตั้งเยอะก็คือผู้ชายตัวโตๆที่นั่งกุมหัวพิงหัวเตียงอยู่


ไม่ปวดหัวก็แย่แล้ว ดื่มเข้าไปตั้งเยอะขนาดนั้น แต่พี่เชนคอแข็งน่าดูเลยเพราะยังมีสติครบถ้วน ไม่ภาพตัดแล้วก็ไม่อ้วกด้วย


“พี่เชนโอเคไหม ปวดหัวมากเลยเหรอ” นุ่มนิ่มถามอย่างเป็นห่วง พี่เขาสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ยังพูดจารู้เรื่องอยู่


“ขอผ้าเย็นให้พี่หน่อย อยากเช็ดหน้า” เชนบอก ได้เช็ดหน้าเช็ดตาหน่อยคงจะดีขึ้น เขาไม่ได้เมาขนาดนั้นแค่มึนๆและปวดหัวนิดหน่อย


“หนูไม่มีผ้าเย็น พี่เชนรอแป๊บนะ” นุ่มนิ่มบอกแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานก็กลับออกมาพร้อมกับกาละมังใส่น้ำอุ่นและผ้าขนหนู คนตัวเล็กยืนเข่าบนเตียง ใช้ผ้าเช็ดไปตามใบหน้าของพี่อย่างเบามือ น้องก็มึนๆเหมือนกันแต่พี่เชนคงจะถึงขั้นเมา


เจ้าของมือที่เช็ดหน้าให้ก็ทรงตัวไม่ค่อยอยู่เท่าไหร่เพราะเป็นการดื่มเหล้าครั้งแรก เชนต้องโอบเอวน้องไว้หลวมๆเพราะกลัวว่าจะล้มพับไป ยังไม่ทันไรนุ่มนิ่มก็เอนตัวพิงลงมาจนหน้าอกเบียดกับแขน


อะไรๆมันก็ทั้งนุ่มทั้งนิ่มสมชื่อ ยิ่งกำลังเมาได้ที่แบบนี้ยิ่งอยากฟัดไปหมด


เชนเลื่อนมือลงต่ำจากเอวมาถึงสะโพกของน้อง เหล้าคงจะเล่นงานเจ้าตัวเล็กเหมือนกัน ผิวขาวๆเปลี่ยนเป็นสีชมพู แก้มแดงๆกับตาหวานฉ่ำน่ารักเสียจนเชนละสายตาจากใบหน้าของน้องไม่ได้ 


“พอแล้วค่ะ พี่ไม่เป็นไรแล้ว” เชนบอกพร้อมจับมือเล็กไว้ อาการปวดหัวเริ่มดีขึ้นแล้วแต่ดันมีอาการอื่นแทรกซ้อนเข้ามา ถ้านุ่มนิ่มยังไม่ขยับออกไปจากระยะอันตรายอาการของเขาคงจะถึงขั้นโคม่า


นุ่มนิ่มวางผ้าและกาละมังไว้ที่โต๊ะข้างเตียง เดินเอาไปเก็บในห้องน้ำไม่ไหวแล้ว น้องใช้พลังทั้งหมดไปกับการเช็ดหน้าให้พี่เชน


“หนูเมาอ่า” คนเมาพูดเสียงยาน ถึงจะดื่มเข้าไปแค่นิดเดียวแต่มันก็ทำให้นุ่มนิ่มร้อนๆในคอแถมยังหนักหัวไปหมดเลยด้วย เหมือนอยากจะอ้วกแต่ก็ไม่อยาก ผะอืดผะอมยังไงบอกไม่ถูก


“พี่บอกแล้วว่าไม่ให้กินหนูก็ไม่เชื่อ” เชนดุอย่างไม่จริงจังนัก เจ้าตัวเล็กยกมือปิดหูส่ายหน้าไปมา


“ไม่ฟังๆ ห้ามบ่น หนูจะนอนแล้ว” นุ่มนิ่มลุกขึ้นเดินไปปิดไฟ พอทั้งห้องมืดสนิทก็ต้องคลำทางกลับมาที่เตียง ปกติหลับตาเดินยังได้ แต่เพราะวันนี้เมาเลยทุลักทุเลไปหน่อย


อุตส่าเดินอย่างระวังที่สุดแล้วแต่ก็ยังสะดุดกับพรมเช็ดเท้าที่ข้างเตียงเข้าจนได้


“อ๊ะ” นุ่มนิ่มร้องออกมาอย่างตกใจคิดว่าคงจะล้มไปแน่ๆ เตรียมตัวแล้วว่าต้องเจ็บ แต่พี่เชนไวกว่ารีบคว้าตัวน้องไว้ทัน เลยกลายเป็นว่าพี่เขาเป็นเบาะรองให้นอนทับ


ในความมืดแต่แสงสว่างจากข้างนอกยังพอมี นุ่มนิ่มมองเห็นสายตาวาววับของอีกฝ่ายที่มองตรงมา


พี่เชนมองน้องแปลกไปจากทุกที สายตาแบบนี้นุ่มนิ่มไม่เคยเห็นมาก่อน


“ระวังหน่อยสิคะ ถ้าล้มไปจะทำยังไง” เชนบอกโดยยังไม่ปล่อยมือจากเอวบาง ได้กลิ่นหอมๆจากตัวน้องปนกับกลิ่นเหล้าอ่อนๆ จมูกของเขาน่าจะเฉียดโดนแก้มน้องพอดีเพราะสัมผัสได้ถึงความนุ่ม


มือหนาเผลอบีบเอวจนนุ่มนิ่มสะดุ้ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม อยากจะดิ้นหนีแต่ไม่กล้าขยับเพราะบางอย่างที่กำลังดุนดันอยู่ข้างล่าง


“พี่เชน…” นุ่มนิ่มเรียกเสียงเบา กำลังคิดว่าจะบอกพี่เชนยังไงเพื่อไม่ให้ดูน่าอายเกินไป แต่ไม่ดีแน่ถ้าปล่อยให้น้องชายของพี่เชนทิ่มอยู่แบบนี้


“ของพี่…มันทิ่มหนู” แต่สุดท้ายก็บอกไปด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย นุ่มนิ่มคิดว่าอีกฝ่ายจะถอยออกไปหลังจากที่บอก แต่พี่เชนกลับทำเป็นไม่สนใจ มือของคนเมาลูบไปตามแผ่นหลัง ขยับต่ำลงไปจนถึงบั้นท้ายและออกแรงขยำผ่านชุดนอนกระโปรง


นุ่มนิ่มทั้งเขินทั้งอายแต่ไม่รู้จะพาตนเองออกไปจากสถานการณ์นี้ยังไงดี อีกใจก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าชอบ น้องชอบให้พี่เชนสัมผัสแบบนี้


เมื่อเห็นว่ายัยหนูไม่ว่าอะไรเชนเลยยิ่งได้ใจ จากที่ลูบแค่ภายนอกเริ่มเหิมเกริมแตะต้องผิวเนื้อโดยไร้สิ่งขวางกั้น เขาล้วงมือเข้าใต้ชายกระโปรง ลูบไล้ต้นขาขึ้นมายังก้นกลมที่ปกปิดไว้ด้วยกางเกงในลูกไม้ ลมหายใจของเชนถี่กระชั้นตามความต้องการที่กำลังพุ่งพล่าน


ริมฝีปากอุ่นจูบที่ข้างแก้มของน้องเบาๆ นุ่มนิ่มตกใจแต่ไม่ได้ขัดขืน ใจเต้นแรงไปกับทุกสัมผัสของพี่เขาอย่างตื่นเต้น มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่อย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน


“หนูทำพี่แข็งไปหมดแล้ว” เชนกระซิบบอกด้วยเสียงทุ้มต่ำ แกล้งงับใบหูขาวให้น้องตัวสั่น นุ่มนิ่มจะขยับหนีตามสัญชาติญาณเพราะรู้สึกไม่ปลอดภัยแต่อีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสให้หนีง่ายๆ


แขนแกร่งคว้าเอวและพลิกคนตัวเล็กให้เป็นฝ่ายอยู่ใต้ร่าง จากมุมนี้ทำให้มองเห็นรอยยิ้มร้ายกาจของพี่เชน


“จะหนีไปไหนคะ หนูต้องรับผิดชอบพี่ก่อน”


“พี่เชนเมาแล้วนะ” นุ่มนิ่มยังพอมีสติจะร้องห้าม แต่อีกฝ่ายไม่สนใจ เชนหน้ามืดจนควบคุมตนเองได้ยากแล้วในเวลานี้ ความอดทนขาดผึงเพราะกลิ่นหอมๆของน้อง ไหนจะผิวเนียนลื่นมือที่ได้สัมผัสอีก ทำให้เขาอยากจะรู้ว่าผิวใต้ร่มผ้าของนุ่มนิ่มจะทั้งขาวทั้งนุ่มขนาดไหน


“กลัวพี่หรือเปล่า” เชนมองคนตัวเล็กผ่านความมืด ไม่ละมือจากตัวน้องสักวินาทีเดียว ชุดนอนของนุ่มนิ่มเป็นผ้าบางๆที่เขากระชากทีเดียวก็คงจะขาด ถามไปแบบนั้นเพราะรู้ตัวว่ากำลังคุกคามอีกฝ่าย แต่ถ้าน้องไม่ห้ามเขาก็จะไม่หยุดเช่นกัน


นุ่มนิ่มส่ายหน้า ความกลัวไม่มีเลยสักนิด มีแต่ความตื่นเต้นมากกว่าเพราะไม่อย่างนั้นใจคงไม่เต้นแรงขนาดนี้ พี่เชนก็คงจะได้ยินเพราะแผ่นอกของเราสองคนแนบชิดกันอยู่


“อย่าบอกคุณยายนะคะ ให้มันเป็นความลับของเราสองคน” เป็นเพราะกำลังโดนชักจูงด้วยความน่าตื่นเต้นที่ไม่เคยรู้จัก นุ่มนิ่มถึงได้พยักหน้ารับคำของพี่เขาง่ายๆ ไม่ได้ขัดขืนแม้กระทั่งตอนที่มือหนาจัดการถอดชุดนอนกระโปรงออกทางหัว แถมคนตัวเล็กยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีด้วยการยกตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่ออำนวยความสะดวก


เสียงของเสื้อผ้าที่เสียดสีไปกับร่างกายทำให้นุ่มนิ่มร้อนผ่าวที่สองแก้ม ยิ่งเห็นพี่เชนยืดตัวขึ้นเพื่อถอดเสื้อของตนเองออกไปยิ่งเขินหนัก


น้องไม่ได้อ่อนต่อโลกถึงขนาดจะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ แต่นุ่มนิ่มไม่คิดจะห้าม กลับเต็มใจที่จะให้มันเกิดขึ้นด้วยซ้ำ


พี่เชนน่ะเป็นคนที่น้องชอบมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่เห็นรูปถ่ายในห้องคุณยายก็รอที่จะได้เจอกันมาตลอด


“หนูเคยจูบหรือยังคะ” เชนถามในตอนที่ก้มลงมาคลอเคลียแก้มนิ่ม มือข้างหนึ่งบีบหน้าอกเล็กที่ปกปิดไว้ด้วยบรา นุ่มนิ่มแอ่นอกรับเขาเป็นอย่างดีพร้อมทั้งพยักหน้าตอบ


เชนควันออกหูอย่างบอกไม่ถูก ใครหน้าไหนที่ได้จูบแรกของน้องไป เขาออกแรงบีบหน้าอกน้องแรงขึ้น ถามเสียงเข้มที่บอกถึงความไม่พอใจ


“จูบกับใคร”


“รุ่นพี่คนหนึ่งที่โรงเรียน อื้อ…” เสียงของนุ่มนิ่มขาดหายเมื่อโดนจูบปิดปาก มือหนาบีบคางและประกบจูบลงมาอย่างแรง เล็บคมจิกลงที่ไหล่กว้างทันทีกับการกระทำอุกอาจ ท้องน้อยบิดมวนและยังรู้สึกวูบวาบไปหมดเมื่อถูกบังคับให้อ้าปากก่อนที่ลิ้นอุ่นจะสอดเข้ามา


นุ่มนิ่มตกใจเพราะไม่เหมือนจูบที่เคยเรียนรู้จากรุ่นพี่คนนั้น มันเป็นแค่การเอาปากแตะกันเบาๆไม่ใช่จาบจ้วงเอาแต่ใจเหมือนจะดูดวิญญาณแบบนี้ มึนเบลอไปหมดในตอนที่ลิ้นของพี่เชนสำรวจไปทั่วโพรงปาก นุ่มนิ่มเสียววูบในท้องแถมยังหายใจไม่ค่อยทัน


จนใกล้จะขาดอากาศหายใจถึงได้ทุบอกกว้างติดๆกัน เชนยอมผละออกไป ดวงตาดุๆมองตรงมาและถามอีกครั้ง


“เคยจูบแบบนี้กับใครไหม”


น้องส่ายหน้าแทนคำตอบเพราะยังตกใจไม่หายจนพูดไม่ออก ริมฝีปากบวมเจ่อและยังรู้สึกเจ็บเล็กน้อย นุ่มนิ่มหงุดหงิดทุบอกคนทำให้เจ็บ


“หนูเจ็บปาก”


“ไหนคะ พี่เป่าเพี้ยงให้”


แบบนี้ไม่ใช่แล้ว เป่าเพี้ยงที่ว่าของพี่เชนคือก้มลงมางับปากอีกรอบ แต่คราวนี้ไม่รุนแรงเหมือนก่อนหน้านี้ แถมยังหวานละมุนจนนุ่มนิ่มใจสั่นกว่าเดิมเสียอีก


สองแขนโอบรอบคออีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ คนมีประสบการณ์สอนจูบให้น้องจนเริ่มเป็นงาน นุ่มนิ่มอ้าปากโกยอากาศเข้าปอดหลังจากเชนปล่อยให้ริมฝีปากเป็นอิสระ แต่วินาทีต่อมาก็ต้องหายใจติดขัดเมื่อพี่เขาเปลี่ยนมาซุกไซร้ซอกคอ


ใบหน้าหวานเชิดแหงนขึ้นตามสัญชาติญาณ สัมผัสของปากอุ่นที่ลากผ่านลำคอไม่ได้รุนแรงเพราะเชนแค่จูบและขบเม้มเบาๆแต่ไม่ได้ฝากรอยไว้


เชนสอดมือเข้าใต้แผ่นหลังของน้องเพื่อปลดบราออก นุ่มนิ่มพยายามยกแขนมาปิดด้วยความอาย แต่เขาก็รวบแขนน้องตรึงไว้กับเตียงได้อย่างง่ายดาย ก้มหน้าลงชิดกับแผ่นอกขาวเนียนจัดการลิ้มรสเชอร์รี่เม็ดน้อยกลางอก


“อื้อ…” นุ่มนิ่มหลุดคราง มือเล็กที่ถูกกดไว้จิกลงกับผ้าปูที่นอน ความรู้สึกแปลกๆในตอนที่ลิ้นชื้นตวัดเลียเบาๆที่ยอดอกมันอธิบายไม่ถูก ทั้งรู้สึกดีแต่ก็เหมือนจะขาดใจไปพร้อมๆกัน


มือหนาปล่อยจากมือของนุ่มนิ่ม ขยับต่ำลงไปข้างล่างสัมผัสส่วนนั้นผ่านชั้นในลูกไม้ นวดคลึงราวกับจะหยอกล้อโดยที่ปากยังทำหน้าที่รังแกตุ่มไตบนแผ่นอกเล็ก


นุ่มนิ่มจะขาดใจอยู่แล้ว ที่ผ่านมาก็เคยทำให้ตนเองอยู่บ่อยๆ แต่เทียบไม่ได้เลยกับตอนที่มีคนทำให้อย่างเช่นตอนนี้ มือของพี่เชนร้อนเหมือนกับไฟ จับไปตรงไหนก็ทำให้น้องร้อนผ่าวไปหมด


“ชอบไหมคะ” เชนถาม มองปฏิกิริยาของน้องผ่านสีหน้า แต่ถึงนุ่มนิ่มจะบอกว่าไม่ชอบเขาก็ไม่เชื่ออยู่ดีเพราะใบหน้าที่แสดงถึงความต้องการมันฟ้องอยู่ชัดๆ


แสงสลัวที่ส่องลอดเข้ามากระทบกับเตียงยิ่งทำให้คนใต้ร่างดูเซ็กซี่กว่าเดิมเป็นเท่าตัว


เชนไม่เคยสัมผัสร่างกายผู้ชายมาก่อน แต่นุ่มนิ่มห่างไกลกับคำนั้นไปมากเลยไม่ได้ทำให้รู้สึกแปลก หน้าอกที่นูนขึ้นมาทำให้น้องดูไม่ต่างจากเด็กผู้หญิงที่กำลังแตกเนื้อสาว ช่วงเอวโค้งเว้ารับกับสะโพกผายนั่นก็ด้วย


ถึงส่วนที่มือเขากำลังกอบกุมอยู่จะยืนยันเพศสภาพที่แท้จริงของน้องแต่เชนไม่สนใจ เขาสนใจแค่สีหน้าบิดเบี้ยวกับเสียงหวานๆที่ร้องครางของนุ่มนิ่มเท่านั้น


“พี่เชน อ๊ะ…” เล็บคมจิกไหล่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเพื่อระบายความเสียว นุ่มนิ่มแทบขาดใจตอนที่มือหนารูดรั้งส่วนนั้นโดยตรงไม่ผ่านเนื้อผ้า สองขาแยกออกจากกันอย่างน่าอายหลังจากชั้นในปลิวหายไป


มันดีกว่าตอนที่ทำเองตั้งเยอะ ท้องน้อยของนุ่มนิ่มบิดเป็นเกลียวเหมือนกับมีลาวาร้อนๆอยู่ข้างใน ตรงนั้นก็ปวดไปหมดและยังเปียกแฉะอย่างน่าอาย


“อื้อ…หนูเสียว” สะโพกมนขยับตามจังหวะของมือที่รูดรั้ง แผ่นหลังบางลอยขึ้นแทบไม่ติดเตียงเมื่อนิ้วโป้งของเชนถูขยี้ตรงรูเล็กส่วนปลาย


“ปล่อยออกมาเลยค่ะ” เชนกดจมูกลงบนผิวแก้มชื้นเหงื่อ บอกน้องให้เบาเสียงลงหน่อยเพราะถ้านุ่มนิ่มยังเสียงดังแบบนี้คุณยายต้องได้ยิน แต่คงจะกลั้นเสียงยากหน่อยเพราะน้องกำลังจะถึง


คนมากประสบการณ์ขยับมือเร็วๆอีกไม่กี่ครั้งฝ่ามือก็เปียกชุ่มไปด้วยของเหลวสีน้ำนม เชนจูบหน้าผากน้องที่นอนหายใจหอบ


เห็นน้องเหนื่อยก็เห็นใจอยากจะปล่อยให้พัก แต่เขาทนไม่ไหวแล้ว อวัยวะที่อยู่ในกางเกงปวดจนใกล้ระเบิดเต็มที


“ไม่เอา…” นุ่มนิ่มกำลังจะร้องห้ามเมื่อถูกพลิกตัวให้อยู่ในท่าคลาน ยังไม่ได้เตรียมใจมาถึงขั้นนี้เลย พี่เชนตัวใหญ่ ตรงนั้นที่ทิ่มก้นน้องอยู่ก็รู้สึกได้ว่าใหญ่ ถ้าใส่เข้ามาต้องตายแน่ๆ


“พี่จะทำแค่ข้างนอก ไม่ต้องกลัว” เชนปลอบพลางจูบแผ่นหลังขาวเนียน เขาถอดกางเกงของตนเองลงพร้อมกับชั้นใน แท่งเนื้อที่แข็งเต็มที่ดีดผึงออกมาตีเข้ากับบั้นท้ายกลม นุ่มนิ่มไม่กล้าหันไปมองข้างหลังเพราะอาย ได้แต่ซุกหน้าลงกับหมอนโดยที่ยกก้นไว้


มือหนาบีบก้อนกลมๆจนขึ้นรอยมือ จับแยกออกจากกันจนมองเห็นรอยจีบที่ปิดสนิท แต่เขาจะไม่ล่วงเกินน้องไปมากกว่านี้ ถ้าศีลธรรมในใจย่ำแย่กว่านี้อีกสักหน่อยเชนคงจัดการสอดใส่เข้าไปในรูเล็กๆนั่นแล้ว


แต่เขาทำเพียงแค่ถูแท่งเนื้อกับหว่างขาน้องจากข้างหลัง ผิวเนื้อนิ่มๆทำให้ต้องสูดปาก ก่อนจะเริ่มขยับเข้าออกอย่างช้าๆ


“พี่เชน มันร้อน” นุ่มนิ่มบอก ความร้อนผ่าวเสียดสีอยู่กับโคนขา บางครั้งส่วนหัวมนก็กระแทกโดนส่วนอ่อนไหวจนข้างหน้าของน้องเริ่มจะรู้สึกขึ้นมาอีกแล้ว


“หนีบขาไว้นะคนเก่ง” เชนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หลอกล่อทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้น้องตกใจกลัว ปลอบน้องด้วยการเอื้อมมือไปข้างหน้าเล่นกับนุ่มนิ่มตัวน้อยที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะโดนเขาปลุก


ทั้งมือและสะโพกทำงานประสานกันเป็นอย่างดี เสียงครางแผ่วๆของน้องยิ่งกระตุ้นให้ขยับเร็วขึ้น แค่ข้างนอกยังทำให้รู้สึกดีขนาดนี้ ถ้าได้ฝังตัวตนเอาไว้ข้างในตัวน้องจริงๆคงจะดีกว่านี้หลายเท่า


“อ๊ะ…เบาๆ”


“พี่จะแตกแล้ว” ปกติแล้วเชนไม่ใช่คนเสร็จไว ยิ่งเวลาเมายิ่งอึดเป็นพิเศษ แต่นุ่มนิ่มทำให้เขาตื่นเต้นจนกลายเป็นไก่อ่อน น้ำอุ่นร้อนแตกกระจายออกมาได้ง่ายๆเลอะเทอะเต็มง่ามขาของน้องและไหลลงมาเปื้อนผ้าปูที่นอน


นุ่มนิ่มทรุดตัวลงกับเตียงเมื่อสะโพกถูกปล่อยให้เป็นอิสระ แต่มือของพี่เชนยังช่วยทำข้างหน้าให้จนเสร็จออกมาเป็นรอบที่สอง


พี่เขานอนลงข้างๆพร้อมกับดึงตัวนุ่มนิ่มเข้าไปกอด จูบไปทั่วใบหน้ากับลาดไหล่เปลือยเปล่า พี่เชนเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่และกำลังเห่อ


“หนูโกรธไหมคะที่พี่ทำแบบนี้” เสียงนั้นถามอยู่ใกล้หู นุ่มนิ่มกำลังจะเคลิ้มหลับ ทั้งเหนื่อยและง่วงแต่ก็ยังตอบกลับไป


“ไม่โกรธค่ะ”


“เด็กดีของพี่” เชนจูบเรือนผมนิ่มอย่างเอ็นดู เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้คนที่ค่อยๆหลับตาลง ใบหน้าหวานซุกเข้าหาความอบอุ่นจากอกกว้าง พูดเสียงเบาคล้ายกับละเมอ แต่อยู่ใกล้กันแค่นี้เชนได้ยินมันอย่างชัดเจนแน่อยู่แล้ว


“หนูชอบพี่เชนนะ ชอบมากๆเลย”


เชนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ความรู้สึกบางอย่างฉายชัดขึ้นมาแต่ก็แค่แว้บเดียวก่อนจะหายไปราวกับสายลม


ถ้าน้องยังอยู่ก็คงจะอายุไล่เลี่ยกับคนในอ้อมกอดเขาตอนนี้






เชนตื่นมาตอนเจ็ดโมงเช้าแต่ไม่เห็นนุ่มนิ่มแล้ว เขาลุกขึ้นพร้อมสะบัดหน้าไล่อาการมึนหัว ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำโดยที่ยังสวมแค่กางเกงขายาวตัวเดียว บริเวณไหล่เขาปรากฏรอยเล็บฝีมือของยัยตัวเล็กที่ฝากไว้เมื่อคืนนี้ อารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูกเมื่อนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืน


ถึงจะเมาแต่ก็จำได้ทุกอย่างว่าทำอะไรลงไปบ้าง ยอมรับว่าเป็นเพราะเมาถึงกล้าฉวยโอกาสกับน้องถึงขนาดนั้น แต่เวลาเมาจะรู้สึกง่ายเป็นปกติอยู่แล้ว นุ่มนิ่มก็ไม่ได้ห้ามแต่น้องกลับตอบรับเขาเป็นอย่างดี คงเป็นเพราะน้องเองก็เมาเหมือนกัน


ไม่รู้ว่าพอสร่างเมาแล้วเจ้าตัวเล็กจะโกรธหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าที่รีบตื่นไปก่อนเป็นเพราะงอนเขาหรอกนะ


เขารีบอาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่าง บ้านเงียบเพราะไม่ได้ยินทั้งเสียงของคุณยายและมะลิ เชนเดินหานุ่มนิ่มจนทั่วบ้านก่อนจะมาเจอน้องอยู่ในครัว อาบน้ำเรียบร้อยแล้วด้วยเพราะไม่ได้อยู่ในชุดนอน เชื่อแล้วว่าน้องชอบใส่กระโปรงเพราะชุดวันนี้เป็นเดรสลายตารางสีเหลืองอ่อนๆมีโบอันใหญ่ผูกเอว


น่ารักอีกแล้ว อย่างกับตุ๊กตาเดินได้


“ทำอะไรอยู่คะ”


“อ๊ะ” คนตัวเล็กสะดุ้งเมื่อโดนกอดจากข้างหลัง มือที่กำลังถือแก้วกำแน่นเมื่อเชนเกยคางลงมาบนไหล่ กลิ่นหอมแบบผู้ชายจากพี่เขาทำให้นุ่มนิ่มใจสั่น


“ตื่นแล้วทำไมถึงไม่ปลุกพี่” เสียงทุ้มถามชิดใบหู นุ่มนิ่มย่นคอหนีเพราะจั๊กจี้ พยายามขืนตัวหนีเพราะพี่เชนทำอะไรประเจิดประเจ้อ


“หนูเห็นพี่เชนหลับอยู่ ฮื่อ ปล่อยก่อน” นุ่มนิ่มหันกลับมามองหน้าคนพี่ ดันอกกว้างให้ถอยออกไปแต่พี่เชนตัวใหญ่กว่าน้องตั้งเยอะเลยไม่สะทกสะท้าน แถมยังฉวยโอกาสก้มลงมาหอมแก้มทั้งสองข้างอีก


“หอมจังเลย”


“ลวนลามหนูอีกแล้วนะ” น้องทำหน้าบึ้ง เชนยิ่งได้ใจแกล้งแหย่ไม่เลิก


“แต่เมื่อคืนหนูก็ชอบนี่คะ” เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย นุ่มนิ่มตีแขนพี่เต็มแรงแก้เขิน


“คนลามก!”


“ไม่แกล้งแล้วค่ะ ว่าแต่คุณยายไปไหนทำไมบ้านเงียบ” เชนยอมปล่อยน้องเพราะกลัวว่าจะโดนงอนไปมากกว่านี้ คนตัวเล็กหันกลับไปจัดการกับช็อกโกแลตร้อนของตนเองให้เรียบร้อย


“คุณยายไปวัดค่ะ วันนี้วันพระ” นุ่มนิ่มตอบ คุณยายไปวัดเป็นประจำทุกวันพระ ถ้าตื่นทันก็จะติดสอยห้อยตามคุณยายไปด้วย แต่วันนี้ตื่นสายไปหน่อยพออาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่างทั้งคุณยายและพี่มะลิก็ออกไปกันหมดแล้ว


“พี่เชนเอากาแฟไหมคะ”


เชนพยักหน้า บอกรสชาติของกาแฟที่ดื่มเป็นประจำให้น้อง


“กาแฟสองช้อนครึ่งไม่ใส่น้ำตาล”


“แล้วใส่นมข้นหวานไหมอ่า” นุ่มนิ่มถามพลางตักกาแฟใส่แก้ว เห็นสีเข้มๆของกาแฟก็ขมไปทั้งปากแล้ว พวกผู้ใหญ่ดื่มกันเข้าไปได้ยังไงนะ


“ไม่ใส่ค่ะ ใครจะดื่มกาแฟใส่นมข้นหวาน”


“แต่คุณยายใส่นี่นา กาแฟช้อนครึ่ง ใส่น้ำร้อนพอให้ละลาย ใส่นมข้นหวานแล้วก็นมสด กินกับปาท่องโก๋ด้วย หนูต้องปั่นจักรยานไปซื้อให้ที่ตลาดนู่น” เจ้าตัวเล็กแอบนินทาคุณยาย เชนฟังอย่างเพลินๆแล้วรับแก้วกาแฟมาถือไว้ นุ่มนิ่มเป็นเด็กน่ารักแบบนี้คุณยายถึงได้เอ็นดู


เชนรู้มาตลอดว่าคุณยายอยากจะมีหลานสาว ตอนนั้นท่านถึงดีใจมากและเสียใจที่สุดเช่นกันในวันที่น้องจากไป


“คุณยายนะชอบให้หนูปั่นจักรยานไปซื้อของ พอหนูบอกว่ากลัวดำก็หาว่าแก่แดด” นุ่มนิ่มถือโอกาสฟ้อง เชนหัวเราะขำเพราะอีกฝ่ายทำปากยื่นปากยาวพูดอย่างออกรส


“ต่อไปนี้ถ้าหนูจะไปไหนก็บอกพี่ จะได้นั่งรถแอร์เย็นๆ ไม่ต้องร้อน”


“พูดเหมือนพี่เชนจะอยู่กับหนูงั้นแหละ พรุ่งนี้ก็กลับกรุงเทพแล้วนี่”


บรรยากาศเริ่มมาคุอีกแล้ว เชนน่าจะรู้ว่าไม่ควรพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เขาโกรธตนเองที่ทำให้น้องเศร้าอีกแล้ว นุ่มนิ่มจิบเครื่องดื่มในแก้วเงียบๆโดยไม่พูดอะไรอีก เชนเดินเข้าไปยืนซ้อนหลังโอบไหล่เล็ก ก้มลงพูดกับเด็กน้อยที่สูงแค่อกเขา


“หนูกลับไปกับพี่ไหม”


“อะไรนะคะ ?” นุ่มนิ่มเงยหน้าขึ้นมอง ขมวดคิ้วถามเพราะคิดว่าฟังไม่ชัด พี่เขาเลยถามย้ำอีกรอบ


“พี่ถามว่าหนูอยากไปกรุงเทพกับพี่หรือเปล่า”


“แบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ” ไม่ต้องคิดนานคนตัวเล็กรีบปฏิเสธทันที นุ่มนิ่มต้องอยู่กับคุณยาย ต้องดูแลคุณยาย จะไปกับพี่เชนได้ยังไง


“ถ้าหนูไปแล้วใครจะชงกาแฟให้คุณยายล่ะ พี่มะลิชงไม่อร่อย”


“เดือนหน้าพี่ว่างหลายวัน จะมาอยู่ด้วยจนหนูเบื่อหน้าพี่ไปเลยดีไหม” เชนพูดเอาใจ นุ่มนิ่มพยักหน้าทั้งที่ยังทำหน้าเศร้า


“ถ้ากลับกรุงเทพไปแล้วพี่เชนจะลืมหนูไหมคะ” นัยน์ตาสวยสั่นไหว พร้อมจะร้องไห้ออกมาทุกเมื่อถ้าได้รับคำตอบที่ไม่ถูกใจ


“ไม่ลืมหรอก พี่จะลืมหนูได้ยังไงกัน” เขาตอบด้วยรอยยิ้ม นุ่มนิ่มเลยสบายใจขึ้นมาหน่อย นิ้วก้อยเล็กๆชูขึ้นมาตรงหน้า


“สัญญากับหนูก่อน”


“พี่สัญญาค่ะ” เชนเกี่ยวก้อยสัญญากับน้อง แถมจูบให้ด้วยอีกหนึ่งจูบเพื่อยืนยันให้อีกฝ่ายมั่นใจ พอบอกไปแบบนั้นก็ได้เห็นรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจของน้อง


นุ่มนิ่มเป็นเด็กที่เหมาะกับรอยยิ้ม คงจะดีถ้าเขาได้เห็นน้องยิ้มอย่างมีความสุขแบบนี้ไปนานๆ






ช่วงบ่ายนุ่มนิ่มไปที่สวนกับมะลิเพื่อเก็บใบตองมาห่อขนม เย็นนี้คุณยายบอกว่าจะทำขนมตาลกับขนมกล้วย จะได้เอาให้หลานชายกลับกรุงเทพไปพรุ่งนี้ด้วยเลย


เชนนั่งอยู่ที่หน้าบ้านกับคุณยาย ระหว่างที่กำลังเตรียมส่วนผสมที่จะใช้ทำขนมก็คุยกันเรื่องสัพเพเหระ รวมถึงเรื่องที่คุณยายไปวัดมาเมื่อเช้า


“วันนี้ยายทำบุญให้ยัยหนูด้วยนะ อยู่ๆเมื่อคืนก็ฝันถึง” คุณยายมีรอยยิ้มเสมอเมื่อพูดถึงบุคคลที่ล่วงลับ เชนยิ้มตามถึงแม้นัยน์ตาจะหม่นลงด้วยความเศร้า


“อาทิตย์ก่อนผมก็ไปเยี่ยมน้องมา เอาของที่น้องชอบกินไปให้”


“ถ้ายัยหนูยังอยู่ตอนนี้ก็คงจะอายุพอๆกับเจ้านิ่ม” เชนพยักหน้าเห็นด้วย เขาก็คิดเหมือนคุณยาย พอเห็นนุ่มนิ่มก็อดคิดถึงน้องไม่ได้



“ใบตองมาแล้วค่า ~” บทสนทนาของคุณยายกับหลานชายจบลงแค่นั้นเมื่อเจ้าตัวแสบกลับมาพร้อมกับหอบใบตองที่ตัดแล้วมาเต็มแขน ส่วนมะลิก็เดินหอบแฮ่กตามหลังมาเหมือนเดิมเพราะวิ่งไม่ทัน


นุ่มนิ่มวางใบตองลงให้คุณยาย ก่อนจะบ่นแล้วชี้ให้ดูชายกระโปรงสวยๆที่เปื้อน


“โคลนกระเด็นใส่ชุดหนูด้วย เปื้อนหมดเลยดูซี่”


“มันกระเด็นเพราะคุณนิ่มวิ่งน่ะสิ พี่บอกแล้วว่าให้เดินดีๆ ชุดเปื้อนโลนแบบนี้ซักยากด้วย ถอดแล้วแช่น้ำไว้เลยนะคะ” มะลิบ่นยืดยาว นุ่มนิ่มมองค้อนอย่างรำคาญ


“พี่มะลิขี้บ่น หนูไม่อยากคุยด้วยแล้ว”


“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเจ้านิ่ม แล้วจะได้ลงมาช่วยยายทำขนม” คุณยายว่า นุ่มนิ่มไม่อิดออดเหมือนทุกทีเพราะอยากจะเปลี่ยนชุดอยู่เหมือนกัน น้องไม่ชอบให้เสื้อผ้าเปื้อนใส่แล้วมันไม่สบายตัว


เชนมองคนตัวเล็กที่เดินเข้าบ้านไป เขาถือโอกาสตอนที่คุณยายกับมะลิวุ่นวายอยู่กับการเตรียมของลุกขึ้นเดินตามน้องไป


ชุดสวยๆของนุ่มนิ่มเปื้อนโคลน ตัวก็คงจะเปื้อนเหมือนกัน น้องอาจจะอยากได้คนช่วยถูตัวเผื่อว่าจะได้สะอาดทุกซอกทุกมุม






TBC.


ค่อยเป็นค่อยไปนะคะพี่ น้องยังเด็ก ;///;
#เรื่องของหนูนิ่ม

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-01-2019 00:59:27 โดย carpe_diem »

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
พี่เชนร้ายยิ่งนัก ใจเย็นๆนะคะพี่น้องยังเป็นเด็กใสๆอยู่ :jul1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด