But why? เกลียดเข้าไส้ ไหงกลายเป็นรัก : ตอนที่ 28 พาร์ท2/2 : หน้า 10 (28/5/2020)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: But why? เกลียดเข้าไส้ ไหงกลายเป็นรัก : ตอนที่ 28 พาร์ท2/2 : หน้า 10 (28/5/2020)  (อ่าน 27510 ครั้ง)

ออฟไลน์ ashbyipcet

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
นางเหนือแบบผู้แซ่บมากคือเรียลสุดๆตัดภาพมาที่เรียลลิตี้จริงๆนกแล้วนกอีกไม่ใช่ใครเราเอง  :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 373
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
อร๊ายยยมาต่อแล้ว :mew2:

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
k2blove
ไม่มีอะไรจะเม้น แค่อิจฉามีคนบอก Happy birthday
 :a14: :a14: :a14:
นั่นสิเนาะ ขอสักครั้งในชีวิต T_T


ashbyipcet
นางเหนือแบบผู้แซ่บมากคือเรียลสุดๆ ตัดภาพมาที่เรียลลิตี้จริงๆนกแล้วนกอีกไม่ใช่ใครเราเอง  :hao5: :hao5:
นี่ก็เขียนไปอิจไป :hao5:

Pe_no
อร๊ายยยมาต่อแล้ว :mew2:
มาแล้วจร้าาาา  :katai2-1:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0
อร๊ายยยยยพี่วินนนนนนขอเจ้าดาวเหนือเป็นแฟ๊นนนน >.,< งุ้ยๆเขินเลยกู 5555 นี่คือตามมาคุมด้วยว่างั้น ไม่ให้รอดสายตาเลยนะ คึคึ! //เอาแล้วววววมาเสม็ดจะเสร็จไหม เอ้ยยแอบดูอยู่หลังโขนหิน มันต้องเสร็จดิ 5555 นังเหนืออย่าช้ารีบตอบรับเร็ว เอ้าเดี๋ยวๆก่อนหน้านี่ก็บอกให้อย่ายอมง่ายๆ ละนี่คือไรเขาง้อหน่อยเชียร์เหนือให้ยอมพี่วินง่ายๆ แต่แหมมมมมไอ้พี่วินก็งานดีเว้ยยยยยย รีบตะครุบไว้เถอะ 55555 แต่หลังจากนั้นจะเป็นไงค่อยว่ากัน ดูกันไปก่อน เนอะ! เบ้ยส์ HBD ก่อนใคร ไม่ค่อยจะโรแมนติกเลยโน๊ะ แหมม 555 //อ่าาาาสวัสดีปีใหม่ค่าไรท์ ก็ยังคงติดตามเหมือนเดิม สนุกและชอบ ขอบคุณที่แต่งและอัพเรื่อยมา รอตอนหน้าเลยค่ะ นังเหนือจะเอาไงกับพี่วิน คึคึ :)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-01-2019 17:29:26 โดย blove »

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
ตอนที่ 15


   ผมเดินตามมายด์มาตั้งแต่ตอนเธอปลีกตัวออกจากเพื่อนร่วมคณะฯ ในใจนึกอยากจะเข้าไปฉุดเธอแล้วพาไปพูดคุยกันในที่ที่เป็นส่วนตัวมากกว่ากลางถนนนี่
“เลิกตามมายด์สักทีเถอะพี่วิน” เธอหยุดเดินฉับพลันแล้วก็หันมาเผชิญหน้า “เลิกกันแล้ว จะอะไรนักหนา”
“แต่พี่ไม่ได้อยากเลิกกับมายด์” ผมท้วง
    “แล้วไงคะ?” มายด์ทำหน้าเหวี่ยงอย่างสุดรำคาญก่อนจะหมุนตัวเดินหน้าต่อไป
   “เราจะคุยกันดีๆ ไม่ได้เหรอมายด์” ผมเร่งฝีเท้าจนเดินขึ้นมาขนาบเธอ มือข้างหนึงก็ยึดข้อแขนเล็กๆ นั่นเอาไว้
   “ปล่อยนะคะพี่วิน” มายด์สะบัดมือจนหลุดเพราะผมไม่ได้ใช้กำลังแม้แต่น้อย “เราคุยกันหลายรอบแล้วนะคะ มายด์ก็พยายามทำดีที่สุดแล้ว พี่วินนั่นแหละที่ไม่ยอมรับความจริงสักที”
   “แต่พี่ยังรักมายด์นะ” ผมเจ็บเหลือเกินครับที่ต้องอ้อนวอนเธออย่างอดสูไม่รู้กี่ครั้งกี่หนแล้ว รู้สึกเหมือนข้างในมันแหลกสลายไปหมด
   “กลับไปเถอะค่ะ มายด์จะรีบไปทำงานส่งอาจารย์” เธอสะบัดผมแล้วเดินฉับๆ ทิ้งห่างออกไปโดยไม่สนใจความรู้สึกของผมที่กำลังหดหู่สิ้นหวังถึงขีดสุด      
   ผมเดินตามเธอมาจนถึงใต้ถุนอาคารเรียนรวมซึ่งมีลักษณะเปิดโล่งและมีโต๊ะวางเรียงสำหรับให้นักศึกษาใช้ประโยชน์
   มายด์หันกลับมามองอย่างคาดโทษหากว่าผมยังล่วงเข้าไปตอแยเธออีก ผมจึงนั่งโต๊ะที่อยู่ห่างออกมาและเฝ้ามองเธออย่างนั้น มายด์นั่งลงกับกลุ่มเพื่อนของเธอไม่นานก็ยกมือถือขึ้นมาคุย สีหน้าท่าทางมีความสุขนั่นทำให้ผมแน่ใจว่าคนที่อยู่ในสายคงจะเป็นผู้ชายคนใหม่
   ผมอยากจะเดินดุ่มเข้าไปกระชากมือถือจากมือของมายด์แล้วเหยียบให้พังจริงๆ ครับ แต่ที่ทำได้คือล้วงมือถือของตัวเองออกมาแล้วกดโทรหา
มายด์ปล่อยให้เสียงเพลงเรียกเข้าดังถึงครั้งที่ห้าจึงจะยกขึ้นมากดรับอย่างตัดรำคาญ
“พูดไม่รู้เรื่องหรือไงคะ มายด์จะทำงาน” เธอพูดเสียงห้วนๆ ก่อนจะกดวางสายพร้อมตวัดสายตาเอือมระอามาหาผม
ผมตั้งใจจะกดหาเธออีกแต่ไอ้กรโทรเข้ามาเสียก่อน
“ว่าไง” ผมพูดเสียงเนือยๆ
“กูรออยู่ที่ห้องสมุดนานแล้วเนี่ย รีบมาได้แล้ว”
โว้ย ผมอยากจะยกเลิกนัดติวหนังสือกับมันเสียจริง คือไม่มีอารมณ์แล้วน่ะครับ แต่จะให้บอกออกไปตรงๆ ไอ้กรได้ตามมาเตะปากผมแน่นอน เพราะครั้งนี้ผมเป็นฝ่ายขอร้องมันเอง แล้วตอนนี้มันก็รออยู่แล้วด้วย   
ผมพะว้าพะวงแต่ก็ตอบไปว่า “ขออีกสิบนาที”
วางสายจากไอ้กรเสร็จผมก็โทรหามายด์อีกรอบเผื่อว่าเธอจะรับ ผมเห็นมายด์ทำหน้าเหนื่อยหน่ายกับสายของผมเต็มทนก่อนจะคุยกับผู้ชายที่นั่งร่วมโต๊ะซึ่งกำลังหน้าหงิกหน้างอเหมือนในปากอมถ่านร้อนเอาไว้ มายด์ยื่นมือถือให้ผู้ชายคนนั้นก่อนสัญญาณรอสายจะเปลี่ยนเป็นคำพูดซึ่งเต็มไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวและมันก็เสียดแทงเข้าสู่จิตใจผมอย่างจัง
“นี่คุณ ผู้หญิงเขาไม่เอาจะเซ้าซี้อีกทำไม เลิกโทรมาตอแยเพื่อนผมได้แล้วเพราะมันมีแฟนใหม่ไปละ หล่อกว่า ดีกว่าคุณร้อยเท่า จบนะ”
มันรัวใส่ผมแล้วก็กดตัดสายไปเลย
ผมกำหมัดแน่นจนสั่น ในใจอยากจะเข้าไปต่อยไอ้หน้าอ่อนปากหมานั่นให้ล้มคาตีนแต่โชคมันยังดีที่ไอ้กรโทรมาหาผมอีกครั้ง
“เออ ไปเดี๋ยวนี้แหละ”
“กูแค่จะบอกว่าซื้อไส้ดินสอมาให้ด้วย มาเร็วๆ ดิ เย็นนี้กูมีนัด”
   ผมจำต้องลุกออกมาทั้งที่มีคำพูดส้นตีนของไอ้เด็กนั่นดังก้องไปก้องมาไม่หยุด แต่ก็เพราะคำพูดของมันนั่นเองที่ทำให้ผมเลิกตามตื๊อมายด์นับจากนั้น
สำหรับไอ้เด็กปากดีนั่นผมจำหน้าได้หมายหัวมันแล้ว...เจอที่ไหนมึงโดนกูแน่!

   สองวันถัดมาขณะที่ผมกำลังกลับจากกินข้าวเย็นกับเพื่อนแถวหน้ามหาวิทยาลัย ก่อนที่ผมจะข้ามถนนไปเอารถที่จอดทิ้งไว้แถวตึกคณะ ผมเห็นไอ้เด็กคนนั้นกำลังเลือกซื้อผลไม้ตรงร้านริมทาง แค่เห็นหน้าขาวๆ ของมันมือของผมก็คันขึ้นมายิกๆ อยากจะเข้าไปเอาหมัดแตะปากให้หายซ่าเป็นที่สุด
   ผมตัดสินใจสะกดรอยตามไอ้หน้าขาวตั้งแต่ร้านผลไม้นั่นแหละครับ
ผมทำทีเข้าไปเลือกผลไม้ข้างๆ มันก็แค่เงยหน้าขึ้นมองผมแล้วยิ้มให้ แสดงว่ามันไม่รู้จักหรือจำผมไม่ได้ ผมสังเกตสีหน้าท่าทางหยิบจับแอปเปิ้ลดูสุภาพนุ่มนิ่มผิดจากฝีปากลิบลับนั่นแล้วก็อดคลายอารมณ์อยากจับตัวแม่งเขย่าๆ ให้หัวโยกหัวคลอนลงไม่ได้ แต่ยังไงก็ขอตามไปดูอีกสักนิดละกัน ไหนๆ ก็มีโอกาสละ เผื่อคราวหน้าแม่งปากดีใส่ผมอีกจะได้ตามตัวไม่ยาก
ผมเฝ้ามันเลือกซื้อฝรั่งกับแอปเปิ้ลโคตรนานเลยครับ ไม่รู้จะพิถีพิถันอะไรมากมาย สุดท้ายก็ได้อย่างละกิโลฯ แค่นั้นเอง พอจ่ายเงินเสร็จมันก็เดินขึ้นสะพานลอยมืดๆ ไป ขณะที่คนอื่นๆ รอจนรถติดไฟแดงตรงสี่แยกแล้วเดินข้ามถนนเอา พ้นจากบันไดทางขึ้นอันสกปรกและมืดมิดนั่นแล้วทางเดินข้างบนมีเสาไฟสลัวๆ อยู่ดวงเดียว ตรงมุมสะพานลอยมีคนเร่ร่อนเนื้อตัวมอมแมมนอนหลับไม่สนใจใคร ไอ้หน้าขาวชะงักกับสภาพอันน่ารันทดนั่นอยู่อึดใจก่อนจะทำหน้าคล้ายอยากร้องไห้แล้วจึงวางถุงผลไม้ทั้งสองกิโลฯ ลงข้างๆ คนเร่ร่อนนั่น
ใจดี? ขี้สงสาร?
สีหน้ามันลังเลตอนหันกลับไปมองทางร้านผลไม้ร้านเดิม คงคิดว่าจะกลับไปซื้อใหม่ดีรึเปล่า ตะกี้ยืนเลือกอยู่ตั้งนานก็คงอยากเอาไปกินเองนั่นแหละ สุดท้ายคงขี้เกียจก็เลยเดินต่อไปจนลงจากสะพานลอยแล้วหายเข้าซอยที่มีหอพักเยอะๆ นั่น ส่วนผมยังอยู่ที่เดิม ไม่ได้ตามมันไปจนถึงที่สุด   
   ไม่รู้สิครับ ไม่อยากทำอะไรมันละ
   สงสัยผมจะพ่ายแพ้ความดีของมันล่ะมั้ง
   เรื่องราวของผมกับมายด์จบลงเด็ดขาดนับจากตอนนั้น ไม่ใช่ว่าเพราะตัดใจได้หรอกนะ แต่เพราะคำพูดของเจ้าเด็กนั่นมันทำให้ผมอดสมเพชตัวเองไม่ได้ ส่วนกับเจ้าเด็กนั่นถึงผมจะเคืองขี้หน้ามันทุกครั้งที่ได้เจอบ้างในมหาวิทยาลัยแต่ก็ไม่ได้เอามาเป็นอารมณ์อีก เว้นเสียแต่ความรู้สึกชังหน้าขาวๆ กับบุคลิกท่าทางของมันก็เท่านั้น

   หลังจากเรียนจบผมได้เจอมันอีกครั้งในสามปีให้หลัง น่าแปลกนะครับที่ผมจำมันได้ทันทีถึงแม้ในผับจะค่อนข้างมืดก็ตาม ตอนนั้นผมกำลังรอไอ้กรอยู่ รอนานจนเซ็ง จนคิดจะหนีกลับ อารมณ์หงุดหงิดก็เลยแกล้งทำเหล้ากระฉอกใส่มันซะ ถือว่าเป็นการเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ หายหงุดหงิดลงไปได้เยอะเลยครับ แต่หลังจากนั้นผมก็โดนมันทำเหล้าหกใส่...คงเอาคืน ผมก็เลยอยากเอาคืนบ้างแต่ต้องให้แสบกว่าเดิม แน่นอนว่าผมคิดทบต้นทบดอกตั้งแต่เรื่องสมัยตอนเรียนมหาวิทยาลัยเอาไว้ด้วย ผมก็เลยเปลี่ยนความคิดที่จะหนีกลับแม้หลังจากนั้นไอ้กรจะส่งข้อความมาขอเลิกนัด
   ตลกดีนะครับ ผมรู้จักเจ้าเด็กปากดีมาตั้งหลายปีแล้ว เพิ่งจะรู้ว่าชื่อเหนือก็ตอนนี้เอง ที่น่าตกใจมากกว่านั้นคือผมดันรู้สึกดีตอนที่โดนมันจู่โจมด้วยการจูบ ทั้งที่ผมคิดว่ากำลังอยู่ในแผนเอาคืนที่ตัวเองวางไว้แท้ๆ
   ความสับสนคงเริ่มเกิดขึ้นจากตอนนี้เอง...
ผมเป็นผู้ชายนะครับ ส่วนไอ้กรเป็นเกย์ซึ่งผมรู้ตั้งแต่ตอนเรียนแล้วครับและก็ไม่ได้รังเกียจอะไรในรสนิยมของมัน
   อาจเพราะผมเมาเล็กน้อยล่ะมั้ง
   เรื่องราวเลยเถิดมาจนถึงบนเตียงในคอนโดของผมได้ยังไงไม่รู้
   ผมรู้สึกดีแต่ก็สับสนสุดๆ
   อาจเป็นเพราะคนที่ผมทำด้วยเป็นเจ้าเด็กคนนี้...คนที่เคยวนเวียนอยู่ในความคิดของผมช่วงหนึ่งในอดีต หากเป็นคนอื่นผมคงไม่มีอารมณ์ร่วมแน่ๆ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็เลือกจบค่ำคืนพิศวงด้วยการปกป้องความรู้สึกตัวเองจากความสับสนเป็นที่ตั้ง...ด้วยการเอาคืน
ผมไล่เหนือออกไปจากพื้นที่ของผมทันทีที่รู้สึกว่าผมกำลังจะตกหลุมพลางของตัวเอง แต่โชคชะตาก็ดันขีดให้ผมต้องตกหลุมที่ว่านั่นเข้าจริงๆ ผมแกล้งเหนือหลายครั้งในที่ทำงานเพื่อหวังจะกันเขาออกไปให้พ้นสายตา ก็ในที่ทำงานผมมีอำนาจมากกว่าเขานี่ครับ แล้วพอได้แกล้งผมก็จะมีความสุขขึ้นมานิดๆ ด้วยล่ะ แต่กลับเป็นผมเสียเองอีกนั่นแหละที่พาตัวไปตามติดชีวิตเขา เฮ้อ
   ที่จริงผมก็เริ่มรู้ตัวแล้วนะว่ายากจะถอนตัวจากเหนือ แต่ผมยังขอรั้นต่ออีกสักพัก ก็เราไม่เคยสนิทกันมาก่อนแล้วเพิ่งกลับมาเจอเขาได้ไม่กี่วันเอง เผื่อว่าความรู้สึกจะเลิกเล่นตลกร้ายกับผมได้สักที กระทั่งมายด์กลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้งผมจึงใช้เธอเป็นเครื่องมือป้องกันใจตัวเองที่มันคอยแต่จดจ่อไปอยู่กับเหนืออยู่เนืองๆ แต่เครื่องมือนี้กลับล้มเหลวไม่เป็นท่า
   ผมยากจะถอนตัวจริงๆ
   มันเหมือนกับว่าผมมีเพชรอยู่กับตัวแต่ผมก็ยังพยายามหาอะไรมาข่วนให้เป็นรอย พอความล้มเหลวเกิดขึ้นผมก็วางเพชรเม็ดนั้นทิ้งไว้ข้างหลัง แต่นั่นก็ทำให้ผมก้าวข้ามความสับสนของตัวเองออกมาได้ในเวลาที่คนอื่นเกือบจะคว้าเพชรเม็ดนี้ไปเสียแล้ว...ทั้งไอ้กร ไอ้ป๊อปและอีกหลายๆ คน ที่น่าตีมากที่สุดก็คือเหนือเองนั่นแหละ ทำไมถึงได้เสน่ห์แรงนักแล้วก็ชอบทำตัวง่ายใส่คนอื่นไปเสียทุกคน มันน่าจับล่ามไว้เสียจริงๆ นะ
   ผมอุตส่าห์กันไอ้กรไม่ให้ตามมาถึงเสม็ดโดยการสร้างเรื่องให้มันอยู่แก้ไขที่ร้าน แต่ก็ยังมาเจอไอ้ป๊อปแฟนเก่าของเหนืออีก โชคดีที่ไอ้ป๊อปมันทำพลาดด้วยนิสัยเจ้าชู้ของมันเอง (ผมไม่ได้บงการนะ) ไม่อย่างงั้นเหนือกับมันมีหวังได้รีเทิร์นกันแหงๆ
   
หากเป็นเมื่อสามปีก่อนผมคงคิดว่านี่คือความฝันที่น่าขนลุกและตลกที่สุดแล้ว แต่ในตอนนี้ผมนึกขอบคุณโชคชะตาหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ ‘เจ้าเด็กปากดี’ มานอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ
“ยังไม่หลับเหรอครับ” เหนือซุกตัวเข้ามาหาผมอีก
“ขอโทษ พี่ทำเหนือตื่นเหรอ” ผมกระชับกอดเบาๆ
“แอร์หนาวจัง” เหนือทำเสียงงัวเงียพร้อมกับขยับตัวเข้ามาอีกจนชิด “กี่โมงแล้วครับ”
ผมหยิบมือถือของเหนือขึ้นมากดดูเวลา “ตีสี่ครับ” จากนั้นก็ส่งมือถือให้เจ้าของเพราะมีข้อความจากไลน์ที่ค้างอยู่บนหน้าจอ ‘กูกับอีต้าร์ถึงห้องละ มึงหายไปไหนวะ ได้ผู้ชาย?’
“เบาแอร์นะ” ผมบอก
“ไม่ต้องครับพี่ จะได้กอดอุ่นๆ”
เหนือหยิบไปกดดูแล้วก็ส่งให้ผมจากนั้นก็ซุกหน้าลงมาแถวเนินไหล่
“ตอบให้หน่อยสิครับ”
ผมกดจมูกลงบนเส้นผมของเหนือก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป
‘ไม่กลับ อยู่กับแฟน’

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
หนึ่งตอนสั้นๆ แต่รู้เรื่องจากพี่วิน
อ่านแล้วใครแหวะ เหม็นความรักมากองรวมกันทางนี้


 :katai2-1:


ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1886
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
หนึ่งตอนสั้นๆ แต่รู้เรื่องจากพี่วิน
อ่านแล้วใครแหวะ เหม็นความรักมากองรวมกันทางนี้[/color]

เหม็นด้วยคน แหมเหนือนี่อ่อย เอ้ย อ้อนมากมาย
 o16 o16

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1949
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -

ออฟไลน์ ashbyipcet

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
ฉีดสเปรย์ดับกลิ่นแปปเหม็นความรักสุดด  :beat: :angry2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ pepperpro

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
เบ้ปากแรงใส่ทั้งเหนือ ทั้งวินนั้นล่ะ (ที่จริงแล้วอิจฉาล้วนๆ)

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
k2blove
เหม็นด้วยคน แหมเหนือนี่อ่อย เอ้ย อ้อนมากมาย
 o16 o16
ไรต์เตรียมแกล้งเหนือก่อน หมั่นไส้นัก  :katai3:


warin
ขอบคุณค่ะ
 :mew1:

ashbyipcet
ฉีดสเปรย์ดับกลิ่นแปปเหม็นความรักสุดด  :beat: :angry2:
อิจจจจมาก ส่งใครไปแย่งพี่วินมาด่วน  :katai1:

pepperpro
เบ้ปากแรงใส่ทั้งเหนือ ทั้งวินนั้นล่ะ (ที่จริงแล้วอิจฉาล้วนๆ)
น่าจับแยกเนาะ 555  :katai2-1:


ปล. เพื่อนๆที่อยู่กทม ออกไปไหนใส่หน้ากากกันฝุ่นด้วยนะครับ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
โอ๊ยย. หวานไปอีก

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0
โว้ยยยยยยย ".....อยู่กับแฟน" >.,< อยากจะแหมมมมมมมไปถึงดาวอังคาร เหม็นฟามรัก 55555 //อ๋อออ ความในใจของพี่วิน เพราะต้องกันเขาออกไปจากใจไรงี้เลยต้องร้ายๆ สุดท้ายก็นะ แพ้ใจตัวเอง คึคึ!! รอตอนต่อไปเลยค่า จะเป็นอย่างไรบ้าง แก๊งของเหนือพอได้อ่านข้อความละก็ บันเทิง 555555

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
ommanymontra
:z1:

 :hao6:
 :mew1:

blove
โว้ยยยยยยย ".....อยู่กับแฟน" >.,< อยากจะแหมมมมมมมไปถึงดาวอังคาร เหม็นฟามรัก 55555 //อ๋อออ ความในใจของพี่วิน เพราะต้องกันเขาออกไปจากใจไรงี้เลยต้องร้ายๆ สุดท้ายก็นะ แพ้ใจตัวเอง คึคึ!! รอตอนต่อไปเลยค่า จะเป็นอย่างไรบ้าง แก๊งของเหนือพอได้อ่านข้อความละก็ บันเทิง 555555
เห็นมะ พี่วินไม่ได้ร้ายอย่างที่คิด หล่อ รักจริง ก่อนนี้แค่สับสน 555
ไรต์ปกป้องพี่วินมาก 555

 :กอด1:

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 373
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
แฟนแล้วเว้ยยยย  :mew2:

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
Pe_no
แฟนแล้วเว้ยยยย  :mew2:
อิจมากกกกกกกกกกก  :katai1:

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
เข้ามาทักทายและขอโทษจ้าาาาาาา
ช่วงนี้ไรต์หายไปพักนึงแล้วเนาะ
นอกจากงานประจำแล้ว ช่วงนี้ไรต์หางานเสริมอยู่จ้า
คือไปหาของมาขาย เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาก็ตระเวนหาแหล่งไรงี้
หาตังมาเปย์พี่วิน / ไม่ใช่

ตอนต่อไปจะมาเร็วๆนี้นะ มีรักก็ต้องมีทุกข์อ่ะเนาะ (ไรต์มีแผนจะทรมานคนมีความรัก 555)
 :katai2-1:

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
คำเตือน: ตอนนี้มีเนื้อหาที่อาจทำให้หัวใจวายได้ ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำนะครับ
 :hao6:



ตอนที่ 16


“ยังไม่หลับเหรอครับ”
ผมขยับตัวเข้าหาพี่วินอีกทั้งที่ตอนนี้ก็แทบจะสิงร่างเขาอยู่ละ ช่วงน้ำต้มผักก็ว่าหวานอ่ะเนาะ
“ขอโทษ พี่ทำเหนือตื่นเหรอ”
พี่วินกระชับกอด มันเหมือนฉากบนเตียงในคืนดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ในซีรี่ย์เลยครับ
“แอร์หนาวจัง” ที่จริงก็ไม่หนาวเว่อร์อะไรหรอก หาเรื่องออเซาะไปงั้นแหละ “กี่โมงแล้วครับ”
พี่วินหยิบมือถือของผมมากดดูเวลาแล้วบอกว่า “ตีสี่ครับ” จากนั้นก็ส่งมันมาให้เพราะมีข้อความจากไลน์ค้างบนหน้าจอ
‘กูกับอีต้าร์ถึงห้องละ มึงหายไปไหนวะ ได้ผู้ชาย?’
“เบาแอร์นะ” พี่วินพูด
“ไม่ต้องครับพี่ จะได้กอดอุ่นๆ”
ผมส่งมือถือกลับไปให้พี่วินแล้วก็ทำหน้าที่ออเซาะแฟนต่อไป
“ตอบให้หน่อยสิครับ”
ผมไม่รู้หรอกครับว่าพี่วินตอบอะไรไป นาทีนี้คือผมเป็นของเขา เขาเป็นของผม แล้วผมก็อยากป่าวประกาศการเป็นเจ้าข้าวเจ้าของให้ทุกคนได้รับทราบโดยทั่วกันด้วย อิอิ
“ถามหน่อยสิพี่” ผมเงยหน้าขึ้นจากซบไหล่พี่วิน
“ครับ?”
“ก่อนนี้พี่โกรธเกลียดเหนือจริงๆ เหรอ” ผมรอฟังอย่างตั้งใจ จะได้เคลียร์ไม่ให้เหลือสงสัย “เอาตั้งแต่ตอนสมัยเรียน”
“แทบอยากจะเข้าไปซัดให้ร่วง” พี่วินตอบยิ้มๆ “เคยถึงขั้นสะกดรอยตามด้วยนะ”
“จริงป่ะเนี่ย” ผมดันตัวออกห่าง “น่ากลัว”
“แต่ตอนนั้นเหนือไม่รู้จักพี่ คงไม่รู้ตัวหรอก” พี่วินขยับตัวมาชิด
“ตอนไหน?”
“วันที่เหนือซื้อผลไม้แล้วเอาให้คนเร่ร่อนบนสะพานลอย”
ฟังพี่วินบอกแล้วผมเองก็ยังนึกไม่ออกนะ คือมันอาจจะไม่ใช่เหตุการณ์สำคัญอะไรนักอ่ะครับ แต่ถ้าความมีเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ครั้งนั้นทำให้ผมรอดหมัดรอดตีนพี่วินมาได้ก็นับว่าผีคุ้มจริงๆ
“เพราะเห็นจิตใจที่ดีงามของเหนือ พี่ก็เลยล้มเลิกความคิดเหรอครับ” ผมพูดด้วยอินเนอร์แบบในละครพีเรียดน้ำดี๊ดี
“ขำนักนะ” พี่วินยกมือขึ้นมาเขกหัวผม นี่ขนาดผมล็อกแขนเอาไว้แล้วนะ “ถือว่าแทนตอนนั้นก็แล้วกัน”
“ทีพี่ทำเหนือตั้งหลายครั้งไม่เห็นเหนือจะเอาคืนเลย” บ่นเบาๆ แบบมีจริตจะก้านแต่ก็เผื่อให้พี่วินได้ยินด้วย
“ทะลึ่งนะเรา นี่นอนกอดเฉยๆ ยังไม่ได้ทำอะไรเลย”
“หมายถึงพี่แกล้งเหนือตั้งหลายครั้งไม่เห็นเหนือจะเอาคืนต่างหาก ใครกันแน่ที่ทะลึ่ง”
ผมโดนลากออกมาจากผับแล้วก็มาคุยกับพี่วินเฉยๆ ที่โฮมสเตย์สุดหรูนี่ ก่อนที่จะผล็อยหลับไปก็ยังไม่มีเรื่องอย่างว่าเกิดขึ้นเลยนะ
“เหนือก็กวนพี่ตั้งหลายหนนี่ครับ” พูดแล้วก็เอามือยีผมของผมเล่นจนยุ่งไปหมด “แสบกว่าใครเลย”
“ที่พี่เจอเหนืออีกครั้งตอนวันเกิดพี่เอ็มล่ะครับ ทำไมถึงพาผมกลับไปด้วย” ตอนนี้เหมือนมีคำถามผุดขึ้นมาเรื่อยๆ อ่ะครับ นึกอะไรออก อยากคุย อยากถามอะไรก็พูดออกมา ถ้าคุณๆ ยังจำความรู้สึกตอนพบกับแฟนใหม่ๆ (ถ้ามีหรือเคยมี) ก็คงเข้าใจความรื่นรมย์นี้ได้ดี คือคุยกันได้ทุกเรื่อง ตั้งแต่อิเล็กตรอน โมเลกุล วงจรชีวิตปลวก ภาษาปลาตีน กับข้าว ยันต้นหญ้าบนดาวเสาร์นู่นอ่ะ ไหนๆ ก็เผลอตื่นขึ้นมาละ คงคุยกันเรื่อยๆ ยันสว่างได้เลย 555
“พี่เคยมีแฟนมาแล้วกี่คนอ่ะ” ตอนแรกก็คุยเพลินจนถามออกไปงั้นเอง แต่แค่ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นความอยากรู้คำตอบก็มากขึ้นเรื่อยๆ
“คนเดียว” ดูเหมือนพี่วินจะอึกอักตอนตอบนะ
“จริงเหรอ ไม่เคยมีแฟนเก่าเป็นผู้ชายเลยเหรอ” ผมซักเสียงเข้ม ในใจก็นึกถึงหน้าน้องกรรณลอยขึ้นมาเลย นี่ถ้าเป็นการสอบสวนพี่วินคงถอยหลังชนฝาไปละ
“ไม่เคยครับ เหนือเป็นคนแรก”
พี่วินพูดก็ดูจริงใจดีนะ แต่ผมไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลยครับ
“ไม่มีซุกใครเอาไว้อีกนะ” ผมขู่เล่นๆ แต่ก็แอบหวังผลจริงนะ
“พี่ไม่เหมือนเหนือนะครับ ใจง่ายกับใครไปทั่ว แถมก็มีแต่คนจ้องจะกิน”
อ้าว พี่หาว่าผมร่านแรดรึเปล่าวะเนี่ย
“ไม่มี๊” ผมส่ายหน้าแบบตอแล๊ตอแหล
“คืนวานก็เกือบจะได้ไปกับแฟนเก่าแล้วไม่ใช่เหรอ” น้ำเสียงเหมือนหงุดหงิดชวนทะเลาะแต่ก็อุตส่าห์ใส่อารมณ์ขำเข้ามากลบเกลื่อนอ่ะ
หึงเหรอ?
“ก็ไม่ได้ไปนี่ครับ สุดท้ายก็ได้กลับไปนอนกับพี่ไง” ผมยั่ว
“นอนเฝ้าคนอ้วกตั้งแต่ดึกยันเช้าไม่สนุกนะ”
พี่วินนี่ก็แสนงอนเกินคาดเหมือนกันแฮะ นึกว่าว่าจะมีแต่มุมขรึมๆ เข้มๆ ซะอีก
“คืนนี้ไม่เมาไม่อ้วก พี่ไม่ต้องอดหลับอดนอนเฝ้าแล้ว” พูดไปผมก็ดันศีรษะเอาเส้นผมคลอเคลียบริเวณกรามของพี่วิน ที่จริงก็เรียกว่า ‘ยั่วผัว’ เบาๆ อ่ะแหละ ใครบอกกันล่ะว่าคืนนี้ผมจะปล่อยให้พี่ได้หลับ อิอิ
“หมดเรื่องจะถามรึยัง” 
นั่นไงครับ พี่วินเริ่มตัดบทละ งั้นผมก็อำนวยความสะดวกให้นะ
“ไม่มีแล้ว”
“อืม พี่หลับนะ”
หือ พูดแล้วก็เงียบไปเลย หลับจริงเหรอ?
“ไอ้พี่บ้า” ผมพลิกตัวหันหลังให้ “เชิญหลับไปเลย เหนือจะกลับห้องละ”
ผมก็แกล้งพูดไปงั้นแหละ ง่วงแล้วเหมือนกันครับ
“อย่างนั้นพี่จะนอนกอดใครล่ะ” พี่วินใช้ทั้งขาทั้งแขนล็อกตัวผมไว้ทั้งบนล่างจนหลังของผมแนบสนิทกับตัวด้านหน้าของเขา “ไม่ให้กลับ”
รู้สึกดีจังเลยแต่แกล้งอัพค่าตัวอีกหน่อยดีกว่า “อย่างพี่แค่เดินออกไปข้างนอกแปบเดียว ขี้คร้านจะมีคนวิ่งตามมาเป็นขบวนสิไม่ว่า”
“พี่จะบอกเขาว่ามีแฟนแล้ว ไม่รับเพิ่มแล้ว มีแค่คนเดียวก็ชวนปวดหัวจะแย่ละ” พูดไปก็เอาคางมาถูไถที่กกหูผมขึ้นลง
“ถ้าอยากจะมีเพิ่มก็ตามสบาย เหนือไม่ซีเรียสครับ” ผมพูดยวนก่อนจะตบท้ายว่า “เพราะเหนือก็จะมีบ้าง จะได้เสมอกันไงครับ”
“พี่สัญญาว่าจะรักเหนือคนเดียว มีเหนือคนเดียว” มือพี่วินเริ่มรุกล้ำเข้ามาลูบข้างในเสื้อของผมแล้วครับ
จากที่กุ๊กกิ๊กเปลี่ยนเป็นโรแมนติกแล้วก็กลายเป็นเริ่มจะดราม่าละ
“อย่าสัญญาเลยพี่ แฟนเก่าของผมก็สัญญาแบบนี้ทุกคน สุดท้ายก็...” จากความรักที่ผ่านมาของผมมันทำให้อดไม่ได้ที่จะคิดยาวไปถึงจุดจบในวันข้างหน้า
พี่วินหยุดมือที่อยู่ในเสื้อของผมแล้วชักออกมาเพื่อใช้ดันตัวเองขึ้น ตัวของพี่วินคร่อมตัวของผม มือทั้งสองยันกับเตียงเป็นกรงแขนชวนหวามไหว สายตาที่มองลงมานั้นมีความจริงจังอย่างที่สุด
“พี่ผ่านความสับสนมาแล้ว พี่ยืนยันในทุกคำที่บอก”
สีหน้า แววตา คำพูด น้ำเสียงพวกนั้นทำให้ผมน้ำตาคลอขณะเดียวกันก็ทำให้เขินขึ้นมาซะอย่างนั้น ก็เลยพูดอ้อมแอ้มว่า “ง่วงไม่ใช่เหรอ หลับเถอะ”
ใบหน้าหล่อเหลาท่ามกลางแสงสลัวในห้องเลื่อนลงมาแล้วกระซิบเสียงทุ้มนุ่มที่ข้างหู “ตื่นแล้วครับ”
เห็นจะจริงดังว่า ใกล้เช้าแล้วนี่ครับพี่วินก็คงจะ ‘ตื่นแล้ว’ เพราะส่วนที่ทับตรงขาอ่อนของผมมันบอกอย่างนั้นจริงๆ และพี่วินก็ดูเหมือนจะบอกยืนยันว่าตื่นแล้วโดยการกดเน้นลงมาอีก
“เชื่อแล้วครับ” ผมว่าพลางยกสองขาขึ้นกระหวัดรัดรอบเอวพี่วินทันทีเลยครับ ก็แหม นี่มันปี 2019 แล้วนะ ยุคแห่งความเท่าเทียม แล้วความเหนียมอายผมก็ไม่เคยมีอยู่ละ (ไม่งั้นอด) “ตื่นแล้วทำอะไรต่อครับ”
“ตอกย้ำคำสัญญาดีมั้ย” พี่วินจูบปากผมหลังจากพูดจบ
ม่ายอย่างผมก็เหมือนกระดังงาลนไฟอย่างที่คนโบร่ำโบราณเปรียบไว้นั่นแหละครับ พอพี่วินจู่โจมผมก็ไม่ยอมนอนนิ่งให้เขาสนุกฝ่ายเดียวหรอกนะ จูบมาจูบกลับสิครับ แถมลิ้นให้ด้วย แล้วเชื่อมั้ยครับว่าระหว่างที่เราจูบกันไม่กี่อึดใจนั่นเสื้อผ้าของเราทั้งสองคนหายไปจากร่างจนเกลี้ยง ซึ่งมันจะถูกเหวี่ยงไปกองอยู่ตรงไหนใครจะแคร์ล่ะครับ
พี่วินตรึงสองมือของผมไว้ด้วยฝ่ามือของเขา ปากของพี่วินเลื่อนจากริมฝีปากของผมไปจนทั่วบริเวณแก้มไล่ลงไปยังซอกคอและวนเวียนอยู่แถวหน้าอกซึ่งแอ่นขึ้นเสิร์ฟอย่างเต็มใจ ผมปล่อยให้พี่วินดื่มด่ำกับเรือนร่างของผมครู่ใหญ่ก่อนที่ผมจะพลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบนบ้าง
อกล่ำๆ ของพี่วินซึ่งโผล่อยู่เหนือผ้าห่มคือน่าฟัดน่าขยำเสียจริงครับ พี่วินมองสบตาอย่างคนกระหาย สีหน้าที่ฉายออกมานั้นเหมือนกับขนมที่รอให้ผมลงมือแกะใส่ปาก ถ้าผมมีขนมสุดอร่อยสักอย่างผมก็เต็มใจแบ่งปันหรือแจกจ่ายให้คนอื่นได้ลองกินอยู่หรอกนะ แต่เสียใจด้วยครับ ขนมชิ้นนี้ผมจะอุบไว้กินคนเดียว อิอิ
ผมดึงผ้าห่มที่ปิดช่วงล่างออกอย่างไม่ไยดีจากนั้นพี่วินก็จับมือผมให้เลื่อนลงไปหา ‘ขนม’ ซึ่งคอยท่าอยู่แล้ว เมื่อมือของผมสัมผัสมั่นเหมาะ คนที่นอนอวดเรือนร่างเต็มตาก็พยักหน้าให้สัญญาณกึ่งเป็นการอนุญาต ผมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะละสายตาจากใบหน้าหล่อเหลาแล้วเปลี่ยนมาสนใจกับขนมในมือ
เสียงหายใจแรงเป็นห้วงๆ ประกอบกับอาการเกร็งช่วงหน้าท้องของพี่วินทำให้ผมยิ่งรู้สึกเอมโอชและมีเรี่ยวแรงในการกินขนมอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย จนกระทั่งผมถูกห้ามไม่ให้กระทำต่อคงเพราะเกรงว่าไส้ขนมจะทะลักออกมาก่อนเวลาอันควร พี่วินใช้สองมือประคองคางผมขึ้นแล้วค่อยดึงเลื่อนขึ้นไปจูบอย่างดูดดื่มก่อนที่จะจับผมพลิกลงไปอยู่ด้านล่างอีกครั้ง คราวนี้คนที่เป็นฝ่ายยิ้มออกจะเจ้าเล่ห์แลดูตะกละตะกลามหากก็พราวไปด้วยเสน่ห์เหลือล้นก็เปลี่ยนเป็นผู้กระทำต่อร่างกายของผมซึ่งทุกๆ การเคลื่อนไหวได้รับการยินยอมเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะจับจะพลิกยังไงผมไม่มีต้านไม่มีฝืน จนกระทั่งพี่วินจัดท่วงท่าได้เหมาะสมและผมก็พร้อมรับกับอาการเจ็บที่จะเกิดขึ้นอย่างรู้งาน พี่วินจึงค่อยๆ เริ่มสอดประสานร่างกายเข้ามาทีละนิดจนกระทั่งเราทั้งสองคนเป็นของกันและกันโดยสมบูรณ์
“เจ็บมั้ย ไหวมั้ย” พี่วินโน้มตัวลงมาถามก่อนหอมแก้มเบาๆ
เจ็บดิถามได้ แต่ศรีทนได้
“ไหวครับพี่” ผมผ่อนลมหายใจพลางเอื้อมสองมือขึ้นโอบหลังพี่วิน เมื่อพร้อมรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปผมจึงกระซิบบอก “เอาเลยครับพี่”
พี่วินจูบผมก่อนจะเริ่มขยับร่างกายส่วนล่างที่มันทั้งคับและเจ็บจุกจนทำให้ผมหายใจแทบไม่ออก หากเพียงได้มองหน้าที่ลอยอยู่ด้านบน ความเจ็บปวดก็ค่อยคลายไปจนแปรเปลี่ยนเป็นความสุขและสนุก เราสองคนได้บรรลุถึงการรวมประสานทั้งร่างกายและความรู้สึกเพราะเมื่อผมไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด พี่วินก็รับรู้ได้โดยไม่ต้องบอก จังหวะการขยับจึงลื่นไหลและทวีความเร็วมากขึ้น
“ที่รักครับ” พี่วินพูดกับผมซึ่งเป็นฝ่ายนอนรับความหฤหรรษ์อยู่ด้านล่าง ไม่ต้องรอให้เขาพูดอะไรให้มากมายครับ ผมดันตัวเองขึ้นแล้วเปลี่ยนตำแหน่งมาอยู่ด้านบน ส่วนพี่วินก็ทอดกายลงไปนอนบ้าง จากนั้นผมก็เป็นฝ่ายปรนนิบัติให้อย่างสุดพลัง
“เหนือ...” พี่วินเอ่ยชื่อผมทั้งใบหน้าเหย แต่ไม่มีการขานรับจากผมหรอกนะครับเพราะรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร ผมมองใบหน้าสุดหล่อของพี่วินซึ่งอยู่ในอารมณ์ที่คนอื่นไม่มีทางได้เห็นนั้นแล้วก็ยิ่งเพิ่มระดับความเร็วขึ้นไปอีกจนเหงื่อโทรมกายไปหมด
“พี่วินครับ” ผมให้สัญญาณว่าแรงใกล้จะหมดแล้ว 555 อย่างที่บอกอ่ะครับ นาทีนี้เราสองคนแค่มองตาหรือพูดออกมาคำเดียวก็รู้ความคิดของอีกฝ่ายได้เลย พี่วินจับเอวผมแล้วก็เป็นฝ่ายขยับสวนขึ้นมาด้วยความแรงเร็วและหนักหน่วงมากกว่าเดิม จนในที่สุดเมื่อทุกอย่างถึงแก่ความพร่างพราว ผมก็แทบสลบหมดแรงล้มลงนอนทับพี่วินซึ่งรองรับอยู่ด้านล่าง
“เหนื่อยมั้ยครับ” พี่วินพูดแซว
“บ้า” ผมซุกหน้าเข้ากับอกที่เปรอะเหงื่อของพี่วิน อันที่จริงนาทีนี้เราสองคนเหนอะหนะทั้งคู่แหละครับ “เขินนะ”
“เขินเป็นด้วย?” ยังไม่หยุดอีก “ไม่ใช่ครั้งแรกของเรานะครับ”
“ก็ตอนนั้นยังไม่ได้เป็นแฟนกันนี่”
“นี่” พี่วินหยิกหูผม “ง่าย”
“เจ็บนะ” ผมปั้นหน้าบึ้ง “มาว่าเหนือง่ายทำไม”
“ก็ที่มีอะไรกับพี่ตอนนั้นไง ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลย”
“แล้วไม่ชอบรึไง” ผมเอานิ้วชี้จิ้มปลายจมูกพี่วิน
“ต่อไปห้ามทำแบบนั้นนะ” พี่วินว่าแล้วก็งับนิ้วผมเบาๆ   
“คร้าบ จะทำตัวง่ายกับพี่คนเดียวนะครับ” ผมมองหน้าพี่วินแล้วก็อมยิ้มทะเล้น
“ยิ้มอะไร?”
“เหนือชอบตอนที่พี่ทำหน้าแบบตะกี้จัง” ผมบอกตรงๆ
“ตอนไหน?”
“ตอนเสียว”
โป๊ก!
“อยากเห็นอีกรอบมั้ยล่ะ”

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
ตอนนี้มีแต่น้ำ ไม่มีเนื้อ
ฉากเดียว บนเตียงล้วนๆ

 :o8:

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1886
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
 :hao6: :hao6: :hao6:
หวายๆๆ อะไร อะไร เขินเลยเรา
 :impress2: :impress2:

ออฟไลน์ ashbyipcet

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
ช่วงนี้มีแต่ซีน On fire และ My eyes on fire ไปด้วยแล้วค่ะซิส :fire: :m31:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-02-2019 21:50:33 โดย ashbyipcet »

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0
ตั้งชื่อตอน "เรื่องบนเตียง" 5555 เบาหวานจะขึ้น ไรท์เตอร์แวะมาเติมน้ำตาล 10 โล แต่ปานนั้นก็ยังไม่เท่าความรักคู่นี้เล่อะ555 พอยอมรับใจตัวเองละแหมม ว้อย >.,< มันดีละสิเหนือคลุกอยู่กับแฟนทั้งวันบนเตียง ชิๆอยากมีมั้ง แต่ไม่เป็นไรเห็นเหนือกับพี่วินพอละ 55555 ขอบคุณนะคะที่มาต่อ รอตอนต่อไปเล้ย คิดถึงอยู่พอดี ^__^

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
k2blove
:hao6: :hao6: :hao6:
หวายๆๆ อะไร อะไร เขินเลยเรา
 :impress2: :impress2:

มาร่วมมือกันกำจัดนังเหนือไปให้พ้นทาง
พี่วินต้องเป็นของเรา

 :beat:


ashbyipcet
ช่วงนี้มีแต่ซีน On fire และ My eyes on fire ไปด้วยแล้วค่ะซิส :fire: :m31:

ได้แต่อิจเหนือ อยากสวยได้สักครึ่งของนาง :mew6:


ommanymontra
:man1:

 :L1: :pig4: :L1:
ขอบคุณจ้า  :mew1: :mew1:


blove
ตั้งชื่อตอน "เรื่องบนเตียง" 5555 เบาหวานจะขึ้น ไรท์เตอร์แวะมาเติมน้ำตาล 10 โล แต่ปานนั้นก็ยังไม่เท่าความรักคู่นี้เล่อะ555 พอยอมรับใจตัวเองละแหมม ว้อย >.,< มันดีละสิเหนือคลุกอยู่กับแฟนทั้งวันบนเตียง ชิๆอยากมีมั้ง แต่ไม่เป็นไรเห็นเหนือกับพี่วินพอละ 55555 ขอบคุณนะคะที่มาต่อ รอตอนต่อไปเล้ย คิดถึงอยู่พอดี ^__^

จบจากบนเตียง ก็ตามด้วยฟ้ารักพ่อค่ะ  :-[
 :call: ไรต์ต้องสวดมนต์ขอแบบพี่วินก่อนวาเลนไทน์นี้ละ


ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
ตอนที่ 17


หลังจากที่ผมกับพี่วินได้กันโดยมีสถานะแฟนกำกับ (แล้วคนเขียนก็หายเข้ากลีบเมฆไปเนิ่นนานก็เพื่อจะบอกว่า...) เรื่องราวได้จบแฮบปี้เอนดิ้งแล้วนะครับ...
...
...
...
เปล่าครับ ยังไม่จบ ยังไม่ต้องมองบน
ตัวร้ายยังไม่โผล่มาเลยนี่ครับ ชีวิตจริงไม่มีอะไรราบรื่นไปทุกเรื่องหรอกนะครับ แต่เอ๊ะ ถ้าจะมีตัวร้ายขึ้นมา คิดเหรอครับว่าผมจะเอาไม่อยู่ บอกเลยว่านางเอกเรื่องนี้มีมือมีเท้าและตบเป็น แต่ถ้าตัวร้ายเป็นพี่กรขึ้นมาล่ะครับ? ผมคงทำอะไรพี่เขาไม่ลงแน่ๆ คงยอมให้ย่ำยีตามแต่ใจ อิอิ เชิญคุณลงทัณฑ์บัญชาจงสมอุราจนสาแก่ใจ
ขนาดหน้าสิ่วหน้าขวานผมก็ยังอดปลาบปลื้มตัวเองขึ้นมาไม่ได้นะครับที่ผู้ชายหล่อรวยสองคนกำลังเจรจาตกลงกันโดยมีผมเป็นชนวนเหตุ

ย้อนกลับไปครึ่งชั่วโมงก่อนนี้ ผมกับพี่วินออกมาหาข้าวเช้ากินก็เกือบสิบโมงละ
“ยังเจ็บอยู่เหรอ?” พี่วินหันมาถามผมที่กำลังทำท่าเดินเหินไม่เหมือนคนปกติ
“ทะลึ่ง เจ็บอะไร ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อย” ผมหน้าแดงแต่พี่วินยิ้มกริ่ม
“เอ๊า เจ็บก็ไม่แปลก ของพี่ขนาดนี้” ดูสีหน้ามีความภูมิใจเว่อร์
“บ้า มีอะไรอยู่ในรองเท้าตะหาก” ว่าแล้วผมก็หยุดแล้วถอดรองเท้าออกมาดูจึงพบว่ามีลูกแม็กติดอยู่ข้างใน ไม่รู้ว่าผมไปเหยียบมาตั้งแต่ตอนไหน
ลางไม่ดีรึเปล่าวะ ออกหอวันแรกก็มีเสี้ยนหนามตำตีนละ นี่ลูกแม็กเลยนะ
ผมก้มหน้าใส่รองเท้ากลับเข้าไปใหม่ พอเรียบร้อยแล้วก็ยืดตัวตรงและทันเห็นพี่วินโดนชกหน้าจนเซมาหาผมพอดี
“อะไรเนี่ย” ผมแหวไวเท่าที่ปากจะไว แต่พี่วินนี่สิครับ ไม่มีหลุดเสียงสักแอะ ซึ่งพอผมเห็นคนที่ประเคนกำปั้นใส่พี่วินว่าเป็นใครผมก็หุบปากฉับ
พี่กร! มาได้ไงวะเนี่ย!
แต่อันที่จริงคือตกใจนะที่เห็นพี่กรอยู่ตรงนี้แต่ก็ไม่ได้งงอะไรมาก ว่ามาได้ยังไงทำไมถึงมา
โอ๊ย ผมดุซีรี่ย์มาเยอะเว่อร์มาก พี่กรก็คงจะอยากตามมาเซอไพรส์ผมนั่นแหละ แต่กลายเป็นโดนเซอไพรส์ซะเองก็คงจะน็อตหลุด
ตายแล้ว ผมกลายเป็นสาเหตุให้สองคิงด้อมต้องมาเปิดศึกกันเหรอเนี่ย
ฟินเว่อร์...ไม่ใช่ละ ควรจะละอายนะที่เหยียบเรือสองแคมจนเรือสองลำต้องมาชนกันเนี่ย
คิดแล้วก็สงบปากสงบคำเอาไว้ก่อนดีกว่า ออกหน้าออกตาปกป้องพี่วินทันทีจะยิ่งดูไม่ดี เรื่องแบบนี้ควรปล่อยให้ผู้ชายเขาตกลงกัน ดีไม่ดีอาจจะโดนพี่กรงัดเอาอะไรแข็งๆ มาทุบมาแทงใส่ให้เจ็บไปด้วยอีกคน
“ทำไมมึงทำแบบนี้วะ มึงก็รู้ว่า...” พี่กรมองแบบเจ็บปวดที่โดนหักหลังแล้วก็ยังมองค้อนมองเคืองมาหาผมอีก
หลบตาแทบไม่ทัน
“เหนือขอโทษครับ พี่กร” ผมบีบมือตัวเองจนแน่น ละอายนะ คือเข้าใจพี่กรนะครับว่าจะรู้สึกยังไงเพราะผมก็เคยโดนพี่วินทำแบบนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน ก็ระหว่างผมกับพี่กรมันอยู่ที่เก้าจุดห้าจะเต็มสิบอยู่แล้ว แล้วอยู่ดีๆ ผมก็ถีบพี่กรลงไปที่ศูนย์อะไรแบบนี้
   พี่กรไม่ฟังผมชักแม่น้ำลำคลองทั้งประเทศมาแก้ตัวแต่กลับเดินนำพี่วินเลี่ยงออกไปคุยกันที่ใต้ต้นมะพร้าวนู่น
ผมได้ยินแว่วๆ นะตอนที่พี่กรพูดว่า “แล้วกรรณล่ะ?”
อาการของพี่วินซึ่งหันหน้ามาทางผมชำเลืองมานิดหน่อยแล้วก็พูดอะไรสักอย่างกับพี่กรนั่นยิ่งทำให้ผมอยากเดินอาดๆ เข้าไปร่วมวงด้วยแล้วถามแม่งให้รู้แล้วรู้รอดว่าน้องกรรณเกี่ยวอะไรด้วย แล้วประเด็นที่ผมเคยสงสัยเกี่ยวกับพี่วิน พี่กรกับน้องกรรณก็หวนกลับมาให้คิดอีกครั้ง ก่อนนี้ผมก็แค่รู้สึกทะแม่งๆ แต่เพราะตัวเองไม่ได้ก้าวเข้าไปพัวพันด้วยก็เลยแค่รับรู้เท่านั้น แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วครับ ดูเหมือนผมกลายเป็นส่วนหนึ่งในความอีรุงตุงนังนี้เสียแล้ว
เอาเป็นว่าผมจะต้องรู้ให้ได้ว่าสองคนนั่นทำไมดูประคบประหงมน้องกรรณเสียจริง แล้วสายตาที่พี่วินมองผมเมื่อกี้มันหมายถึงอะไรกันแน่ ทำไมต้องมองออกแนวว่าพี่จะปกป้องผมไรแบบนั้น จ้ะ ผมดูบอบบางไม่สู้คนมากเลยเนาะ บอกเลยว่ารุ่นนี้เหยียบกับระเบิดแหลก ระเบิดนะที่แหลก
หากที่ผมทำคือยืนรออยู่ห่างๆ จนกระทั่งทั้งสองคนเดินกลับมา
พี่วินเดินมายืนอยู่ข้างๆ ทิ้งระยะห่างนิดหน่อยแบบรักษาน้ำใจพี่กร ส่วนพี่กรก้มหน้าเดินผ่านไปอย่างคนผิดหวัง...
คือวินาทีนั้นผมรู้สึกเหมือนเป็นอีตัวร้ายที่สุดของเรื่องเลยครับ T_T
ว่าก็ว่าเถอะนะ ถ้าไม่ติดว่าพี่วินอยู่ด้วยผมคงวิ่งไปกอดข้างหลังพี่กรแล้วบอกขอโทษอย่างจริงใจไปแล้ว บรรยากาศก็โคตรได้ เสียงคลื่นเอย ลมทะเลเอย ภาพหลังสูงๆ ที่เดินจากไปอย่างโดดเดี่ยวนั่นอีก
“มองตาละห้อยเลยนะ” พี่วินพูดยุ “ตามไปสิ”
ได้ยินอย่างนั้นผมก็เกือบถลาออกไปละ ถ้าไม่เห็นพี่วินยืนเอามือไพล่หลังบวกกับสีหน้าไม่พอใจอย่างแรงนั่นเสียก่อน ทำยังกับผู้ปกครองกำลังคุมความประพฤติเด็กในปกครอง
“หึงก็บอกว่าหึงสิ” ผมจำต้องเลือกใครสักคนอย่างเด็ดขาด มันแน่นอนว่าพี่กรต้องจากไป และปิดฉากนางวันทองลง ณ ตรงนี้
“พูดจริง อยากตามไปปลอบใจมันก็ไป”
ยังปากแข็งอีก ผมมองหน้าไม่รู่ไม่ชี้ของพี่วินแล้วก็อดเอ็นดูไม่ได้ แฟนใครวะน่ารักเกินไปละ
“ไม่ไป เดี๋ยวคนแถวนี้เหงา” ผมจูงมือพี่วินไปทางร้านข้าว “แล้วยังเจ็บอยู่มั้ยอ่ะ”
“ไม่เจ็บแล้ว”
“คนที่โดนควรเป็นเหนือ”
“อืม นั่นสิ”
อ้าว! พูดงี้ได้ไงวะไอ้พี่วิน!
“ซ้ำอีกทีดีมั้ยเนี่ย” ผมถอนหายใจฟืดฟาด
“เอาสิ พี่มีวิธีเอาคืนเหมือนกัน”
คือพี่วินพูดเรื่องทะลึ่งแต่ทำหน้านิ่งๆ อ่ะ คิดภาพผู้ชายวางมาดกำลังหยอกแฟนออกมั้ยครับ ใครไม่เขินก็บ้าแล้ว นึกแล้วอยากจะยวนกลับอีกสักที พี่วินจะได้เอาคืนหลายๆ ที แต่ความเป็นจริงแล้วผมกลับยืนตัวเล็กตัวลีบน่าเอ็นดูเชียวครับ เขินอ่ะ
พี่วินยิ้มมุมปากขึ้นมานิดนึงก่อนจะเดินนำไปก่อน
ผมมองสะโพกของคนที่เดินอยู่ตรงหน้าแล้วก็อดรู้สึกวูบวาบขึ้นมาไม่ได้ ไม่ใช่ว่าผมนึกอยากจะเปลี่ยนบทบาทไปเป็นฝ่ายรุกหรอกนะ เพียงแต่ตรงนั้นของพี่วินเซ็กซี่ชะมัด เห็นแล้วอยากเข้าไปขยำเล่น 555

ผมลงมือกินข้าวผัดหมูร้อนๆ กลิ่นหอมๆ ตรงหน้าได้หลายคำแล้วแต่คุณสิบทิศก็ยังบรรจงเขี่ยต้นหอมผักชีออกวางที่ขอบจานอยู่นั่น
“ไม่กินเหรอ”
พี่วินเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะบอกว่า “ชอบเหรอ เอาไปสิ”
“เสียดาย กว่าจะปลูก กว่าจะโต กว่าจะเก็บ กว่าจะส่งมาถึงบนเกาะนี่” ผมจู้จี้แบบไม่จริงจัง ตามประสาลูกเกษตรกรอ่ะครับ
“อย่าบ่นสิครับ” พี่วินเบรกก่อนที่ผมจะพล่ามยาว “อ้าปาก เดี๋ยวป้อน”
ผมอ้าปากอย่างว่าง่าย โมเม้นต์แง่งอนก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ ของคู่รักนี่มันฟินจริงๆ ครับ
กำลังจะโรแมนติกอยู่แล้วเชียว ถ้าอันที่พี่วินสลับป้อนใส่ปากผมมันไม่ใช่ข้าวผัดแต่เป็นแตงกว่าลูกเบ้อเริ่ม
แค่ก ผมแทบขย้อนออกมาหมดเพราะปลายแตงกวาโดนถึงโคนลิ้นใกล้ๆ ลิ้นไก่แน่ะ
“แกล้งเหนือทำไมอ่ะครับ” ผมน้ำตาเล็ดแต่ยังไม่วายทำท่าเจ้าแง่เจ้างอน
“อย่าคายสิ เสียดาย กว่าจะปลูก กว่าจะโต กว่าจะเก็บ กว่าจะส่งมาถึงบนเกาะนี่” พี่วินย้อน
ผมทำหน้าท้าทายอย่างน่ารักน่ารั้นก่อนจะกัดแตงกว่าแล้วเคี้ยวกร้วมๆ
“ระวังเถอะ ถ้าแกล้งเอาอะไรยัดปากเหนืออีก จะกัดให้ขาด”
แต่แล้วก็เป็นผมอีกอยู่ดีอ่ะครับ ที่ต้องยอมศิโรราบให้คนเจ้าคารม เมื่อพี่วินพูดเสียงออกทุ้มๆ นุ่มๆ ว่า “ไม่แกล้งก็ได้ ต่อไปถ้าจะเอาอะไรใส่ปากเหนือ พี่จะบอกก่อน”
ไอ้บ้า เขินนนนนนนน
“แล้วก็อย่ากัดนะครับ”
ผมหน้าร้อนฉ่ายังกับไม่เคยไม่ประสีประสายังงั้นแหละ
   หลังจากกินเสร็จเราสองคนยังไม่ได้ออกจากร้านในทันทีแต่ต่างคนต่างก็นั่งเงียบจนบางขณะก็เหม่อ สีหน้าเราสองคนเหมือนคนกำลังเลี่ยงไม่พูดสิ่งที่อยู่ในใจอ่ะครับ ผมอยากจะถามให้รู้ชัดไปเลยว่าน้องกรรณมีอิทธิพลยังไงกับพี่วิน จะหลุดปากถามอยู่สองสามครั้งแต่จนแล้วจนรอดผมก็เลือกที่จะเก็บงำมันเอาไว้เพราะเห็นท่าทีคนของเราก็คงไม่อยากเอ่ยถึงตอนนี้ เอาเถอะครับยังไงผมก็ต้องหาทางรู้ให้ได้อยู่ดีนั่นล่ะ คาดคั้นไปให้ได้อะไรขึ้นมา เดี๋ยวจะหาว่าผมจุกจิกทำให้รำคาญใจอีก ผมปล่อยให้พี่วินพายเรือวนในอ่างความคิดตัวเองให้เต็มที่ ขณะที่ผมหาทางระบายโดยการเม้าท์เรื่องที่เกิดขึ้นลงในไลน์กลุ่ม แต่ดูเหมือนจะมีอีตัวดีไม่ได้อ่าน
   “เมื่อกี้เห็นพี่กรเดินไปทางนู้นแน่ะ เจอกันยังอ่ะมึง” อีต้าร์โผล่มาก็ยิงคำถามที่ทำให้ผมกับพี่วินถึงกับหน้าเสียอาการ
   “เจอแล้วครับ” พี่วินตอบ
   ส่วนผมมองหน้ามันแล้วก็มองบนใส่
“เอ๊า มองบนใส่กูอีก” อีต้าร์ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังจะโดนผมเอาตะกร้อครอบปาก ถ้าพี่เอ็มไม่ยื่นมือถือให้มันอ่านไลน์กลุ่มซะก่อน จากนั้นมันก็เปลี่ยนเรื่องฉับยังกะกิ้งก่าเปลี่ยนสี “เอ่อ พี่วินจะกลับพร้อมพวกเรามั้ยครับ”
“พี่จองเรือขากลับไว้ตอนเย็น พวกเรากลับกับพี่ก็ได้” พี่วินหันมาหาคำตอบกับผม
“เหนือกลับกับเพื่อนดีกว่าครับ” ผมชิงตอบก่อนที่อีต้าร์จะอ้าปาก
“เอางั้นก็ได้” คำตอบรับของพี่วินยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดใจที่เขาไม่พยายามจะดึงตัวผมไว้ และนั่นก็แสดงว่าเขาอยากยังอยากพายเรืออยู่ในอ่างความคิดของตัวเองต่อไป อย่างน้อยก็คงวันนี้ทั้งวันนั่นแหละ
จำไว้นะคุณๆ แฟนที่ดีต้องรู้จักจังหวะ หนัก เบา นิ่ง เงียบ อ้าปาก หุบปาก รุก รับ...หมายถึงการประคองความสัมพันธ์นะ ไม่ได้ทะลึ่งนะ

บ่ายสองโมง เรือออกจากเกาะแล้ว ผมโทรรายงานพี่วินแล้วก็หันมาปรึกษาปัญหาคาใจกับเดอะแก๊ง
“มึงว่าผัวกูกับอีน้องกรรณมีซัมติงกันม้ะ” เริ่มเรียก ‘อี’ นำหน้าชื่อน้องกรรณละ
“โอ๊ย จะเหรอเรอะ” อีต้าร์ว่า
“อีปากหมา ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้” ผมแหว
“เอ๊า ก็มึงถามความเห็นกูปะวะ กูก็ตอบอย่างที่คิด น้องกรรณดูดี สุภาพ เรียบร้อย เป็นนายแบบ พี่วินก็หล่อรวยกระบวยใหญ่ เหมาะสมกันยังกะกิ่งทองใบหยก ไม่ได้กันสิแปลก”
“อีต้าร์อีดอก อีเหนือมันยิ่งเครียดๆ อยู่ เกิดมันทนฟังเรื่องบาดใจไม่ไหวกระโดดลงทะเลตายโหงมึงจะตามไปงมมันขึ้นมาม้ะ” พี่เอ็มปรามอีต้าร์หรือหลอกด่าผมวะเนี่ย
“สาบานสิว่ามึงไม่ได้คิดอย่างที่กูคิด อีจิตใจสะอาด อีแม่ชีลีหมกโช้ว”
ผมมองพี่เอ็มที่ไม่ได้โต้แย้งอะไรสักคำแล้วก็ถอนหายใจเฮือก
“เออ สรุปว่าทุกคนคิด” ผมก็คิดครับ
ดีไม่ดีจากที่คิดว่าเมียหลวงอาจจะนั่งตำแหน่งเมียรองมาตั้งแต่แรกก็ได้ แต่คนของผมก็ไม่ได้ดูเป็นคนเจ้าชู้มากรักนะ...รึเปล่าครับ?
“พวกมึง” อีต้าร์ยื่นมือถือของมันที่เปิดหน้าเฟซบุ๊คของน้องกรรณ “ใช่เสม็ดป่าววะ”
คืออีน้องกรรณเพิ่งโพสต์รูปนั่งชิลล์โดยมีทะเลเป็นฉากหลัง แม้จะระบุไม่ได้ว่าใช่เสม็ดรึเปล่า แต่เลเวลความปี๊ดดดดดดดของผมก็พุ่งทะยานขึ้นยังกะปรอทเทอโมมิเตอร์แช่น้ำเดือด แทบจะวิ่งไปชี้นิ้วสั่งคนขับให้วนเรือกลับไปที่เดิมเดี๋ยวนี้ เรียกค่าบริการเท่าไหร่แม่จะเหมาจ่ายไม่ต่อสักบาท
แต่ความเป็นจริงผมก็ทำได้แค่หันกลับไปมองด้วยจิตใจร้อนรน ในหัวมีแต่ภาพพี่วินกับน้องกรรณกำลังมีความสุขกัน...

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
มาต่อแล้วจ้าาาาาา
:mew6:
ด่าได้ค่าที่หายไปนาน

ขอโทษด้วยจ้า
 :katai3:

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1886
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
เกือบลืมตัวละครไปแล้วนะ แต่ที่ยังจำได้แม่นก็คือความแรดของน้องเหนือนั้นมากกว่าสิ่งใด
อย่าหายไปนานนะ คิดถึงคนเขียนนะจ๊ะ
 :กอด1: :กอด1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด