But why? เกลียดเข้าไส้ ไหงกลายเป็นรัก : ตอนที่ 28 พาร์ท2/2 : หน้า 10 (28/5/2020)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: But why? เกลียดเข้าไส้ ไหงกลายเป็นรัก : ตอนที่ 28 พาร์ท2/2 : หน้า 10 (28/5/2020)  (อ่าน 27511 ครั้ง)

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
แค่คิดถึงตอนที่แปดว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ฟินละ
จะติดเรตมั้ยเนี่ย

:hao6:
:hao7:

ออฟไลน์ panpang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 522
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
เสร็จแน่นวลลลล

ออฟไลน์ mab

  • ชื่อ mab ไม่ได้ชื่อ map
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 788
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-0
 :katai1: แกล้งเมาจนได้เรื่อง

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 373
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ลงเตียงแล้วไงต่อหลับใช่ไหม? :mew2:

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0
เอ้าจบตอนละหรอ เปิดมาหน้า2ไม่มีอะ ว้อยยยยยอ่านรวดเดียวกำลังเพลินเลย  เหวี่ยงลงเตียงแล้วไงต่อ อร๊ายยยยจัดไปอย่าให้เสียจร้า 5555 เอ้ย!สนุกดีหวะ เข้ามาอ่านเล่นๆไม่คาดหวังเยอะ ดันสนุกซะงั้น ติดเฉยเลย อยากอ่านต่อ ไรท์อยู่ไหน กำลังปั่นอยู่ใช่ไหม นี่รออยู่นะ 55555 เออสนุกๆ เหนือนี่คนกรุ๊ปเลือด B สินะ ใจอ่อน ขี้สงสาร เห็นอกเห็นใจ เฟรนลี่ พึ่งตัวเอง อ่อนไหว บางทีก็โลกส่วนตัวสูง ปากไม่ตรงกับใจ เดี๋ยวนะ นี่ถึงกับวิเคราะห์กรุ๊ปเลือดตัวละะครนิยายนะเหรอ พอก๊อน!! 555555 //ว่าแต่ป๊อปอัพมาเจอไอ้พี่วินได้ไงวะ ไปรู้จักมักจี่นัดโอนหนี้ตอนไหน เหมือนหนีเสือปะจระเข้ เหอะ!!!! อะไรอ่ะไอ้พี่วิน ทำเป็นเย็นชา ร้ายๆใส่เขา แล้วก็มาทำตาขวางดุๆกันคนอื่น ไรอ่าาาา ค่อยดูเถอะ กรุ๊ปBจะทำให้คนหลงง่ายๆ นะจ๊ะ กับดักนี้ใครจะตกหลุมก่อนกัน รอดูจร้า รอตอนต่อไป สนุกดี

ออฟไลน์ hikkie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 88
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
งงใจกะอีพี่วิน แต่ก็คงหวงน้องเหนือแหละ แกล้งซึนไปงั้นแหละ

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
panpang
เสร็จแน่นวลลลล

เตรียมฟินได้เลยครับ
 :-[

yodrak
:katai1: แกล้งเมาจนได้เรื่อง
ไม่แกล้งเมาก็จะไม่ได้กลับห้องนะครับ โดนไอ้พี่วินแกล้งแน่ๆ

cavalli
:hao6:
 :laugh:

Pe_no
ลงเตียงแล้วไงต่อหลับใช่ไหม?
:mew2:
ต้องให้พี่วินแกล้งน้องเหนือก่อนนะครับ

blove
เอ้าจบตอนละหรอ เปิดมาหน้า2ไม่มีอะ ว้อยยยยยอ่านรวดเดียวกำลังเพลินเลย  เหวี่ยงลงเตียงแล้วไงต่อ อร๊ายยยยจัดไปอย่าให้เสียจร้า 5555 เอ้ย!สนุกดีหวะ เข้ามาอ่านเล่นๆไม่คาดหวังเยอะ ดันสนุกซะงั้น ติดเฉยเลย อยากอ่านต่อ ไรท์อยู่ไหน กำลังปั่นอยู่ใช่ไหม นี่รออยู่นะ 55555 เออสนุกๆ เหนือนี่คนกรุ๊ปเลือด B สินะ ใจอ่อน ขี้สงสาร เห็นอกเห็นใจ เฟรนลี่ พึ่งตัวเอง อ่อนไหว บางทีก็โลกส่วนตัวสูง ปากไม่ตรงกับใจ เดี๋ยวนะ นี่ถึงกับวิเคราะห์กรุ๊ปเลือดตัวละะครนิยายนะเหรอ พอก๊อน!! 555555 //ว่าแต่ป๊อปอัพมาเจอไอ้พี่วินได้ไงวะ ไปรู้จักมักจี่นัดโอนหนี้ตอนไหน เหมือนหนีเสือปะจระเข้ เหอะ!!!! อะไรอ่ะไอ้พี่วิน ทำเป็นเย็นชา ร้ายๆใส่เขา แล้วก็มาทำตาขวางดุๆกันคนอื่น ไรอ่าาาา ค่อยดูเถอะ กรุ๊ปBจะทำให้คนหลงง่ายๆ นะจ๊ะ กับดักนี้ใครจะตกหลุมก่อนกัน รอดูจร้า รอตอนต่อไป สนุกดี

ขอบคุณคร้าบ คอมเมนต์น่ารักมาก มีกำลังใจปั่นตอนต่อไปเลย  :katai4:
ไม่ได้คิดถึงกรุ๊ปเลือดของเหนือนะครับ แต่ไรต์กรุ๊ป B นะ ยังงั้นให้เหนือกรุ๊ป B ด้วยเลย 5555
พี่วินรู้ว่าเหนือเป็นหนี้ในตอนที่ 2 ที่ได้ยินเหนือคุยกะพี่ป๊อปทางโทรศัพท์น่ะครับ มารู้ข้อมูลเพิ่มเติมว่าเป็นหนี้แฟนเก่าในตอน 6 ที่พี่ป๊อปโทรมา (เป็นเบอร์) ถึงสามรอบจนไอ้พี่วินจำเบอร์ได้

hikkie
งงใจกะอีพี่วิน แต่ก็คงหวงน้องเหนือแหละ แกล้งซึนไปงั้นแหละ
อีพี่วินมันเกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง
เกลียดเขาแต่ก็ดันถอนตัวไม่ขึ้น (รึเปล่า? หรือว่าอาจจะเป็นแผนการ) เห็นคนอื่นมาวอแวเหนือก็ขู่ฟ่อๆ แต่ขอกำราบคนในอาณัติก่อน ง่ายกว่า อิอิ

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
กาแฟมั้ยฮะจ้าว

 :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
ตอนที่ 8

   “นาย… จะทำอะไรอ่ะ” ผมคว้าได้แต่หมอนเอามาบังตัว เหมือนนางเอกผู้บอบบางในละครทีวีมาก
   นายสิบทิศโจนขึ้นมาคร่อมผมไว้อย่างไว “นายเหรอ? แต่ลับหลังเรียกว่าไอ้เหี้ยใช่มั้ย?”
   “ขอ…ขอโทษ…” ผมตัวสั่น กลัวโดนมันต่อยปากแตก แต่อันที่จริงก็ไม่น่าจะโกรธผมมากขนาดนี้เลยนะเพราะผมก็เรียกเดอะแก๊งแบบนั้นเหมือนกัน    
   “เกลียดมากใช่ป่ะถึงได้เรียกอย่างนั้น”
ขอโทษแล้วมันก็ยังไม่จบครับ มันกระชากหมอนปลิวไปชนผนังห้องแล้วก็จับสองไหล่ผมกดลงกับเตียง
   “เจ็บนะ” ผมดิ้นสุดตัวแต่ก็ทำให้มันปล่อยมือไม่ได้
   “เกลียดมากใช่มั้ย” มันถามซ้ำ
   “เออ! ไม่ให้กูเรียกว่าไอ้เหี้ยแล้วจะให้เรียกว่าอะไรก็มึงมันเหี้ยจริงๆ” ผมเริ่มขึ้นแล้วครับ นี่ห้องผมนะมันมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้
   “ถ้ากูเหี้ยมึงก็ร่าน”
เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินมันพูดแทนตัวเองว่ากู
   “กูร่านแล้วหนักหัวมึงเหรอไอ้เหี้ย” ผมสวนทันที
   “ร่านอยากโดนนักใช่มั้ย อยากโดนผัวเก่าหรือว่าไอ้กรล่ะ หรือว่ามีผัวคนใหม่แล้ว”
มันทั้งกดทั้งบีบผมเลยครับตอนนี้
   กูจะอยากร่านกับใครก็ได้ไม่เกี่ยวกับมึง” ผมสู้ตามันไม่กะพริบ
   “กับใครก็ได้งั้นเหรอ” มันพูดแล้วก็ก้มลงมาไซ้ซอกคอผมซึ่งบอกเลยว่าไม่ได้รู้สึกเคลิบเคลิ้มหรือสยิวใดๆ ทั้งสิ้น ผมเจ็บครับ…เจ็บข้างในใจ
   ก่อนที่จะมีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น โทรศัพท์ในห้องก็ดังขึ้นทำให้คนที่คร่อมอยู่บนตัวผมเสียจังหวะ ผมก็เลยผลักมันออก
   “คุณเหนือ รบกวนเบาเสียงหน่อยครับ ข้างห้องเขาโทรลงมารายงาน” เสียงลุงยามลอดมาตามสาย
   “ขอโทษครับ จะเบาเสียงทีวีนะครับ” ผมแก้ตัวแล้วก็วางสาย
   แทนที่เรื่องจะจบเท่านั้นเพราะดูนายสิบทิศมีสติขึ้นมานิดนึง แต่เปล่าเลยครับ มันดึงผมลงไปกดกับเตียงอีกรอบ คราวนี้ไม่ได้จับหัวไหล่แต่เป็นเหนือข้อมือทั้งสองข้างของผม
   “พอเถอะ…พี่วิน” ผมเองก็สงบปากขึ้นมานิดหน่อยเช่นกัน
   “พี่ก็เป็นผัวเหนือนะ” เขาว่า ก่อนจะก้มลงมาบดปากผม
   ผมสะบัดหน้าหนี
   “อยากทำกับคนอื่นเหรอ” เสียงมันขุ่นขึ้นมาอีกแล้วครับ เพียงแต่ว่าไม่ได้เสียงดังจนข้างห้องสะดุ้งอย่างตะกี้ “ไอ้ป๊อปผัวเก่าหรือว่าไอ้กร หรือว่าผัวใหม่ที่พูดตอนอยู่ในผับ”
   “ไม่มีใครทั้งนั้นแหละ” ผมกำหมัดแน่น
   “บอกพี่มา”
   ไอ้เหี้ย กูไม่ได้ร่านอยากไปเอากับใครก็ได้นะ ที่ผ่านมาก็มีแต่มึงคนเดียวนั่นแหละที่เอากู
   พอผมไม่ยอมพูดด้วยมันก็นิ่งมองหน้าผม
“หรือว่าอยากลดหนี้ถึงจะอยากทำกับพี่”
   นาทีนั้นคือเจ็บจี๊ดในอกเลยครับ ผมกัดกรามแน่น ขืนตาไม่ให้กะพริบเพราะไม่อย่างนั้นน้ำตาไหลออกมาแน่ๆ ให้มันไหลกลับเข้าไปข้างในนั่นแหละดีแล้ว
   “บอกสิว่าอยากได้เท่าไหร่” มันดูถูกผมสุดๆ
   “สองหมื่น” ผมรู้สึกเหมือนเป็นกะหรี่เลย ก็ถ้ามันมองผมเป็นคนเห็นแก่เงินขนาดนั้นผมก็จะเป็นให้มันครับ
   “ไม่มีปัญหา แต่ต้องทำทุกอย่างให้พี่พอใจ” มันยิ้มอย่างคนชนะที่ซื้อผมได้
   “อือ แต่ขออาบน้ำก่อน”
   ผมออกจากห้องน้ำมาพร้อมกับอาการแสบตาเพราะถือโอกาสร้องไห้ไปด้วย ชีวิตแม่งดราม่า ส่วนนายสิบทิศถอดเสื้อรออยู่แล้ว
ผมอิดออดนิดหน่อยตอนที่หยุดอยู่ตรงหน้าเขา การที่คนเราจะมีอะไรกับอีกคนที่เราไม่ได้มีอารมณ์อยากทำด้วยมันรู้สึกเหมือนตัวเราบางเป็นกระดาษที่พร้อมจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เลยครับ
   “จะอาบน้ำ ขอผ้าเช็ดตัวด้วย” ว่าแล้วเขาก็ลุกเข้าไปในห้องน้ำ
   ผมนอนรอบนเตียงทั้งที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้านั่นแหละครับ นอนไปก็คิดถึงคืนแรกที่ผมไปนอนคอนโดของเขา เหตุการณ์มันคล้ายกันไม่มีผิด…
   
ผมเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีตอนที่เขาเปิดผ้าห่มออกแล้วนอนลงข้างๆ เราต่างก็เปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่
   ผมหันไปกอดและจูบเขา มือเอื้อมขึ้นไปลูบเส้นผมที่ยังชุ่มน้ำพร้อมกับสูดกลิ่นแชมพูจางๆ เมื่อถอนปากออกผมก็ปิดไฟ แต่ถึงอย่างนั้นแสงจากภายนอกที่ส่องเข้ามาเพียงสลัวก็ยังปิดความรู้สึกไร้ค่าในดวงตาผมไม่มิด
ผมหวนคิดถึงคืนแรกนั้นขึ้นมา…ตอนนั้นผมมีความสุขที่ได้ทำกับเขา
   “เรียกชื่อพี่สิ”
   “พี่วินครับ…” ผมทำตัวเป็นกะหรี่ที่ดีต้องเอาใจคนจ้าง
   นายสิบทิศดึงผมเข้าไปกอดแล้วกดริมฝีปากลงบนหน้าผากของผม มันอ่อนโยนอย่างน่าเหลือเชื่อ… แล้วเขาก็นิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้น
   “พี่วิน…”
   “หลับเถอะ”
   มือข้างหนึ่งของเขาลูบหลังของผมเหมือนจะปัดความเจ็บออกไป…เหมือนปลอบโยน สักพักเขาก็นิ่งไปพร้อมกับลมหายใจสม่ำเสมอ
   ผมงงแต่ก็มองใบหน้าเขาในความสลัวนั้น ความรู้สึกลึกล้ำบางอย่างตรงเข้าจู่โจมผมจนซ่านขึ้นมา อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลือ อาจเป็นเพราะความใจง่ายของผม หรืออาจเป็นเพราะอ้อมแขนอ่อนโยนของเขาก็ไม่รู้ ที่ทำให้ผมหมดสิ้นความระแวงและรู้สึกว่าตัวเองมีเนื้อหนังมีหัวใจ…ไม่ใช่กระดาษ
   ผมขดตัวเองเข้าหาร่างกายที่สูงใหญ่กว่าแล้วจึงปิดตาลงพร้อมกับความวางใจ
   “ถ้านายเป็นแบบตอนนี้ได้ตลอด…ก็คงดี”

   ทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะได้หลับก็คงเกือบตีสามแต่ผมก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็ตอนสายๆ เพราะมีบางอย่างเบียดและดันตรงบริเวณต้นขา ใช่แล้วครับ มันคือปฏิกิริยาในตอนเช้าของคนที่กำลังนอนรัดผมอยู่
   “เฮ้ นาย” ผมลองเรียกเบาๆ แต่เขาไม่ตอบสนองใดๆ ผมก็เลยค่อยๆ แงะมือเขาออกจนหลุดลุกขึ้นนั่งได้ จากนั้นก็นึกอุตริเปิดผ้าห่มออกดู ‘ปฏิกิริยาในตอนเช้า’ ของนายสิบทิศเล่นอย่างซุกซนผสมกับอยากดู มองได้ไม่ถึงนาทีร่างเปลือยเปล่าที่นอนขดอยู่ก็ดึงผ้าห่มกลับ
   “อย่าแกล้ง” เขาพูดแล้วก็นอนต่อ
   “เคยเห็นหมดแล้วหรอกน่า”
   แปลกจังครับ ทำไมอารมณ์ตอนนี้ถึงได้แบบว่าคล้ายเช้าแรกหลังคืนแต่งงานเลยอ่ะ
   เสียงไลน์เตือนเพราะมีข้อความเข้ามา ผมก็เลยหยิบมือถือขึ้นมากดอ่าน
   PAKORN : มอร์นิ่ง เจ้าดาวเหนือ พี่แบ่งเค้กไว้ให้แล้ว รีบมากินนะครับ
    คือพี่กรบอกมาขนาดนี้แล้วจะไม่ไปก็กระไรอยู่นะ
   NORTH STAR : มอร์นิ่งครับพี่ เจอกันครับ
   แล้วพี่กรก็ส่งสติ๊กเกอร์ขำๆ มาตบท้าย ผมก็เลยพลอยยิ้มอารมณ์ดีไปด้วยก่อนจะวางมือถือลงบนเตียงแล้วเข้าไปอาบน้ำทำกิจวัตรส่วนตัวเหมือนทุกเช้า ถ้าเป็นวันหยุดผมจะใช้เวลานานเป็นชั่วโมงกว่านู่นแหละครับถึงได้ออกมาส่องตัวเองหน้ากระจก จากนั้นก็เปิดตู้เสื้อผ้าเลือกชุด
   “จะไปไหนแต่เช้า” คนที่ยังนอนอยู่บนเตียงตื่นแล้วครับ
   “พี่กรชวนไปกินเค้ก” ผมบอกอย่างอารมณ์ดีโดยที่ไม่ได้หันไปมองเขา
   ยังไม่ทันที่ผมจะได้หยิบเสื้อออกมาใส่ นายสิบทิศก็โฉบมารวบตัวผมจากทางด้านหลังแล้วก็อุ้มไปวางบนเตียง
   “อยากกินเค้กหรืออยากกินเจ้าของร้าน” เขาว่า
   คือผมเพิ่งจะอาบน้ำสดชื่นอารมณ์ดี ส่วนเขาก็ไม่ได้พูดกระโชก ผมก็เลยแค่ตกใจนิดหน่อยและไม่ได้ขัดขืนอะไรมากนัก “ทะลึ่ง ไปกินเค้กเฉยๆ ม้ะ พี่เขาอุตส่าห์ชวนไม่ไปก็น่าเกลียด”
ผมดันอกเขาออก
   “แล้วถ้าเจ้าของร้านให้กินอย่างอื่นที่ไม่ใช่เค้กก็จะกินด้วยใช่มั้ย” นายสิบทิศว่าพลางโน้มตัวลงมาอีก น้ำเสียงเหมือนขุ่นขึ้นมาอีกละ
   “กินสิ เคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าผู้ใหญ่ให้ของก็ต้องรับไว้” ผมย้อนทีเล่นทีจริง
   “งั้นก็กินตอนนี้เลย” ว่าแล้วพี่วินก็จูบปากผมแบบหื่นกระหายเลยครับ
   “เฮ้…” ผมได้แต่อู้อี้อยู่ในคอ สองมือที่พยายามดันตัวเขาออกก็โดนมือที่แรงเยอะกว่าจับกดไว้กับเตียง
   พอพี่วินถอนปากออกก็ยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับมองผมด้วยสายตาซุกซนจนผมเขิน
   “พี่ก็มีหุ้นที่ร้านนั่นนะ”
   “เดี๋ยว…” ผมพูดได้คำเดียวนั่นแหละครับ ริมฝีปาก ไรเครากับลมหายใจอุ่นๆ ของเขาก็จู่โจมลงมาที่ซอกคอแล้วไล่พรมไปทั้งช่วงอกของผม
   “ผู้ใหญ่กำลังให้ของอยู่นี่ไง”
   “อือ…”
อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้ทำในขณะที่ผมไม่เต็มใจ
อาจเป็นเพราะไออุ่นจากอ้อมกอดเมื่อคืนยังอบอวลอยู่
อาจเป็นเพราะท่าทีที่ดูเหมือนแสดงความเป็นเจ้าของและหวงผมจากคนอื่นเต็มที
อาจเป็นเพราะรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กับสายตาซุกซนของเขา
หรืออาจเป็นเพราะหัวใจของผมที่เต้นเร็วรัวอยู่ในตอนนี้
ผมจึงเปิดรับทุกการกระทำของเขาอย่างเต็มใจ…

เราขลุกกันอยู่บนเตียงจนถึงเที่ยงครับ มื้อเช้าไม่ต้องพูดถึงเพราะไม่ได้กินอะไรอย่างอื่นนอกจากร่างกายที่ต่างก็มอบให้แก่กัน
“หิวมั้ย” พี่วินถามขณะใช้นิ้วมือเล่นเส้นผมของผม
“นิดหน่อยครับ” ผมสบตาเขาตรงๆ มองเขาด้วยความรู้สึกทั้งรักทั้งหลง ผมว่าผมลืมสิ่งไม่ดีที่เขาเคยทำไว้ไปจนหมดแล้วครับ (ใจง่ายม้ะ)
“ไปหาอะไรกินกัน” พี่วินบอก
ผมยันตัวที่ระบมไปหลายส่วนขึ้นนั่ง แล้วพี่กรก็โทรเข้ามา
“รับสิ” พี่วินบอก
ผมบ่ายเบี่ยงเพราะรู้สึกเหมือนกำลังคบซ้อนยังไงพิกล แต่สุดท้ายพี่วินก็กดรับแล้วยื่นมาให้ผมคุย พอเลี่ยงไม่ได้ผมก็เลยต้องคุย แต่คนถือวิสาสะกดรับให้นี่สิดึงผมเข้าไปกอดอีกแล้ว
“พอดีเหนือ…เอ่อ” ผมพูดตะกุกตะกักเพราะพี่วินเริ่มละเลงจูบใส่เนื้อตัวผมอีกแล้ว แกล้งกันชัดๆ “เหนือสั่งซื้อของออนไลน์ไว้น่ะครับ เขากำลังจะมาส่ง…เดี๋ยวเจอกันครับพี่… เท่า…เท่านี้ก่อนนะครับ”
พอกดวางสายพี่กรได้ผมก็ทุบพี่วินไปอั๊กใหญ่ “เดี๋ยวพี่กรก็รู้หรอก ว่าทำอะไรอยู่”
“ก็ให้มันรู้ไปสิว่าเหนือกำลังทำอะไร” พี่วินยังไม่เลิกจูบตามเนื้อตัวของผม “บอกไปด้วยก็ได้ว่าทำกับใคร”
ผมเขินจนหน้าแดง บทจะโรแมนติกพี่วินก็ทำซะผมลืมภาพหน้านิ่งๆ ตาขวางๆ ไปได้จนหมด
“หวงเหรอ” ผมลองถามทีเล่นแต่อยากฟังคำตอบจริงๆ
“ไม่ได้หวง” พี่วินตอบ ทำเอาผมใจแป้วไปนิดนึง กลัวว่าจะซ้ำรอยคืนแรกที่ไล่ผมออกจากห้อง ได้แล้วก็ถีบหัวส่งอ่ะครับ
“…”
“แค่ไม่อยากให้ไปอยากกินอย่างอื่นที่ไม่ใช่เค้ก”
“แค่นี้ก็อิ่มจนจุกแล้วคร้าบ”
“แต่พี่ยังไม่อิ่มเลยครับ”
แหม อ้อนขนาดนี้ เป็นใครก็ต้องยอมให้อีกใช่มั้ยครับ

เป็นอันว่ากว่าผมจะมาถึงที่ร้านก็แตะสี่โมงละครับ ที่ช้าก็เพราะคนที่ดูจะอารมณ์ดีมากๆ ที่มาด้วยกันนั่นแหละ พอผมจะออกจากห้องทีไรก็หาเรื่องเกาะเกี่ยวเอาไว้อยู่หลายทีจนเห็นว่าสายมากๆ แล้วนั่นล่ะถึงได้ยอม
บอกตามตรงนะครับ ถึงตอนนี้ผมจะรู้สึกดีมากๆ กับพี่วิน แต่มันก็ยังมีส่วนหนึ่งในใจคอยบอกตัวเองให้เตรียมตั้งรับกับ ‘ไอ้เหี้ยวิน’ อยู่ดีนั่นล่ะครับ ถึงผมจะใจง่ายชอบคนหล่อ ใจอ่อนกับใครก็ตามที่ทำดีด้วย แต่ผมไม่ใช่วัยรุ่นแรกแย้มที่ไม่เคยผ่านการมีความรักมาก่อนนี่ครับ คงเปรียบได้กับแม่ม่ายล่ะมั้งนะ คือคนมีทุนเรื่องความเจ็บมาแล้ว แต่ละครั้งกำแพงก็จะหนาและสูงขึ้นตามลำดับ พูดง่ายๆ ก็คือผมดูออกว่าพี่วินคงไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับผมเท่าไหร่หรอกครับ จากคนที่เคยแกล้งเคยทำเหี้ยใส่ผมแต่ปุบปับคืนเดียวมาทำหวงทำราวกับรักผมเสียมากมายแบบนี้ ผมไม่วางใจหรอกครับ มันเหมือนเขาวางยาพิษในขนมหวานที่ยื่นมาให้ ถึงแม้จะไม่รู้ชัดว่าเขาต้องการอะไรนอกจากเซ็กส์ คนอ่านใจยากอย่างพี่วินก็ดูเป็นคนไม่น่าวางใจได้สนิทอยู่วันยังค่ำอ่ะครับ แต่ในเมื่อเขายังดีกับผม ผมก็แค่เล่นไปตามที่เขาต้องการ วิน-วินอ่ะครับ
สมัยนี้แล้วผมไม่คิดว่าการมีอะไรกันจะหมายถึงฝ่ายหนึ่งได้อีกฝ่ายหนึ่งเสีย เราต่างก็ได้ด้วยกันทั้งคู่ ถึงแม้เมื่อคืนเขาจะพูดว่าเขาเป็นผัวของผมแต่มันไม่ได้หมายถึงความสัมพันธ์แบบนั้นจริงๆ หรอก ก็เขาไม่เคยพูดออกมาให้ชัดเจนเลยสักคำว่าขอคบกับผม
นี่แหละครับผมล่ะ ดาวเหนือ ผู้มีทัศนคติก้าวล้ำนำสมัย

ผมไม่ได้โทรบอกพี่กรว่ามาถึงแล้ว กะให้เจอตัวแล้วค่อยทักแบบนั้นครับ
พี่วินปลีกตัวไปหาพี่กรในห้องส่วนตัว ผมเห็นว่าข้างในร้านคนค่อนข้างแน่นก็เลยขอนั่งตรงบาร์ติดผนังกระจกที่ด้านนอกปลูกต้นโมกเป็นแนวยาวดูแล้วสบายตา ระหว่างที่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นก็มีคนมานั่งข้างๆ ผมไม่ได้หันไปมองหรอกครับ จนกระทั่งถูกทัก
“เหนือ เหนือใช่ป้ะ”
คนทักผมเป็นผู้หญิงครับ ผิวขาว ผมยาว ตาโต จมูกโด่ง รูปร่างก็ดี เสื้อผ้าที่ใส่ก็ดูดี เน้นรูปร่างทรวดทรงอย่างคนมั่นใจ รวมๆ แล้วสวยมากเลยแหละ แต่เอ…ผมไม่ยักกะจำได้นะว่าเคยรู้จัก
“ครับ?”
“เฮ้ย จำเราได้มั้ย?”
ผมทำท่านึกไปงั้นแหละ แต่ในใจคือแบบว่าไม่อ่ะ จำไม่ได้
“มายด์”
มายด์ไหนวะ
“มายด์ ภีรณียา ที่ตอนปีสามเราเคยเรียนด้วยกันเทอมนึงไง” เธอทำหน้าลุ้นอย่างตื่นเต้นว่าผมจะจำได้มั้ย
ผมเริ่มจะนึกออกละครับว่าตอนปีสามผมมีเรียนวิชาภาษาอังกฤษกับคณะอื่นที่ลงวิชาเดียวกันอยู่เทอมนึง คนที่นั่งใกล้กับผมแทบทุกครั้งก็คือมายด์นี่แหละ เราสนิทกันอยู่เทอมเดียวพอจบคลาสต่างก็แยกย้ายตามวาระอ่ะครับ 
“จำได้ละ เป็นไงสบายดีป่าว” ผมจำได้จริงๆ ละ “มาคนเดียวเหรอ”
“มาคนเดียวสิคะ ตามประสาคนโสด” มายด์พูดอย่างกับเราสนิทกันมากและสนิทกันอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่สมัยนู้นยังงั้นแหละ
“สวยแซบอย่างเธออ่ะนะโสด” ผมก็พยายามคุยไปตามเรื่อง
“เพิ่งโสด” มายด์เว้นวรรคนิดนึงก่อนจะให้ข้อมูลเพิ่มอย่างภูมิอกภูมิใจโดยที่ผมไม่ได้อยากรู้ “แต่ก็มีคนมาจีบแล้วจ้า รู้จักไฮโซที่ชื่อเข้าพรรษามั้ยล่ะ นั่นแหละที่ตามจีบฉันอยู่”
“อ่อ ดีจังเลยเนาะ” มีไฮโซชื่อเข้าพรรษาด้วยเหรอวะ
“แต่ก็ยังไม่ตกลงใจคบเป็นแฟนหรอกนะ ยังมีให้เลือกอีกหลายคน”
ผมมองบนแบบ… จ้า รู้ค่ะว่าสวย ชะนีขี้อวด
“เหนือ เค้ก” พี่วินกับพี่กรยกเค้กมาให้ผมครับ
ผมกับยัยชะนีขี้อวดหันไปพร้อมกัน แล้วผมก็ประหลาดใจที่เห็นพี่วินชะงักไปนิดหน่อย
“พี่วิน” มายด์ทักขึ้นก่อน “รู้จักเหนือด้วยเหรอคะ”
“ลูกน้องที่ทำงานน่ะ” พี่วินแนะนำผมในฐานะลูกน้องครับ ทำไมผมเจ็บจี๊ดขึ้นมาก็ไม่รู้
มายด์ยิ้มน่ารักน่าตี ก่อนจะสังเกตเห็นใบหน้าสงสัยของผมกับพี่กรที่อยากรู้ว่าเธอกับพี่วินรู้จักกันมาก่อนอย่างไร “มายด์กับพี่วิน เราเคย…”
“รู้จักกัน” พี่วินบอกเสียงเรียบๆ
มายด์มองหน้าพี่วินแล้วก็ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อว่า “…ใช่ค่ะ เราเคยรู้จักกัน”


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-11-2018 14:41:02 โดย กฤช »

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-5
ดอกเหนือ แรด อย่างมีศักดิ์ศรี

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0
ว้อยยยย กำลังสนุก อ่านเท่าไหร่ก็ไม่พอ ซะงั้นอ่ะ 55555 //เหนือ ใจง่ายอย่างมีสไตล์ ไว้ลายเป็นเว้ยย เออเห็นด้วยนะ คิดเผื่อใจ ตั้งการ์ดป้องกัน คนอย่างไอ้พี่วินนี่ตัวดีเลย ผีเข้าผีออก ต้องพึงระวัง 555 //แล้วนี่ดันไปเขินตอนที่พวกเขามุ้งมิ้งกันบนเตียงอ่ะ อร๊ายยยยย >.,< ยิ้มๆมาตลอด กูมาหน้าบึ้งก็ตอนเจอหน้าชะนีมายด์นี้ละ จร้าาาาา โอ้ยยยยยย เป็นคนมั่นหน้ามากเด้อ ละอะไรเคยมีประวัติกับไอ้พี่วิน โลกกลมจั๊ง เหอะ!!! ฮึ่ม!!!!!! อย่าสนใจเหนือกินเค้กกับพี่กรไป ให้คนสวยๆคุยกันกับคนเคยรู้จักกันหน่อย เดี๋ยวจะได้เห็นหมาบ้า ตาขวางๆ 555555 ชอบๆ ยิ่งอ่านยิ่งอยากอ่านต่อ แต่รออออออออออ ปั่นเสร็จอัพเลยนะ กด F5 ฮาๆ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-11-2018 02:02:25 โดย blove »

ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
ก็ดีที่รู้ตัวว่าใจง่าย. แต่ขนาดรู้ตัว ยังทำท่าจะชอบวิน. ก็รู้ว่าวินมันไม่จริงจัง ก็ยังยอมเขาง่ายๆ บอกว่าเจอมาเยอะจนกำแพงสูง เท่าที่ดูไม่เจอกำแพงอะไรเลย  ได้กันง่ายๆ ชอบเขาง่ายๆ ดูท่าฝ่ายที่รักก่อนน่าจะเป็นเหนือนี่แหละ

ออฟไลน์ Trystan

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เห็นด้วยกับเม้นบนทุกอย่าง  :z13:

ออฟไลน์ Duangjai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 680
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
……


พี่วินกับเหนือก็น่าจะเคยเจอกันมาก่อนไหมที่มหา’ลัย

เหนือเอ้ยยยย กินข้าว อย่ากินมาม่านะ


 :katai5:   :katai5:  :katai5:  :katai5:  :katai5:  :katai5:  :katai5:


……

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
t2007
ดอกเหนือ แรด อย่างมีศักดิ์ศรี
ที่จริงเหนือเรียบร้อยนะ (ตรงไหน 555)

blove
ว้อยยยย กำลังสนุก อ่านเท่าไหร่ก็ไม่พอ ซะงั้นอ่ะ 55555 //เหนือ ใจง่ายอย่างมีสไตล์ ไว้ลายเป็นเว้ยย เออเห็นด้วยนะ คิดเผื่อใจ ตั้งการ์ดป้องกัน คนอย่างไอ้พี่วินนี่ตัวดีเลย ผีเข้าผีออก ต้องพึงระวัง 555 //แล้วนี่ดันไปเขินตอนที่พวกเขามุ้งมิ้งกันบนเตียงอ่ะ อร๊ายยยยย >.,< ยิ้มๆมาตลอด กูมาหน้าบึ้งก็ตอนเจอหน้าชะนีมายด์นี้ละ จร้าาาาา โอ้ยยยยยย เป็นคนมั่นหน้ามากเด้อ ละอะไรเคยมีประวัติกับไอ้พี่วิน โลกกลมจั๊ง เหอะ!!! ฮึ่ม!!!!!! อย่าสนใจเหนือกินเค้กกับพี่กรไป ให้คนสวยๆคุยกันกับคนเคยรู้จักกันหน่อย เดี๋ยวจะได้เห็นหมาบ้า ตาขวางๆ 555555 ชอบๆ ยิ่งอ่านยิ่งอยากอ่านต่อ แต่รออออออออออ ปั่นเสร็จอัพเลยนะ กด F5 ฮาๆ
จ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา 5555
เป็นใครก็ต้องแพ้และยอมสยบให้กับเสน่ห์พี่วิน
ที่จริงเหนืองอน พี่วินไม่ได้บอกเป็นคำพูดให้ชัดเจน ก็เลยคิดว่าพี่วินไม่จริงจัง งั้นเล่นๆ ขำๆ ก็ด้ะ 555 แต่ก็มีเผื่อใจไว้เจ็บ

 :laugh:

เจเจจัง
ก็ดีที่รู้ตัวว่าใจง่าย. แต่ขนาดรู้ตัว ยังทำท่าจะชอบวิน. ก็รู้ว่าวินมันไม่จริงจัง ก็ยังยอมเขาง่ายๆ บอกว่าเจอมาเยอะจนกำแพงสูง เท่าที่ดูไม่เจอกำแพงอะไรเลย  ได้กันง่ายๆ ชอบเขาง่ายๆ ดูท่าฝ่ายที่รักก่อนน่าจะเป็นเหนือนี่แหละ
คือเหนือก็มีภาวะกำแพงแหละครับ เพิ่งเจ็บจากพี่ป๊อปมาไม่กี่เดือน ก็เลยโหยหา แต่พอเจอคนหล่อแบบพี่วิน กำแพงของเหนือจะบางและต่ำลง (ได้เหรอ 555) เรียกว่าพี่วินเข้ามาช่วงที่เหนือโหยหาน่ะครับ เวลาเหงาๆ หรือเมาไรงี้เหนือจะคิดถึงแฟนเก่า พอไม่มีอีพี่ป๊อปมาคลายเหงา เหนือก็จะออกแนวประชดชีวิต ร่านแม่งเลย ก็เลยเป้นจังหวะเสียบของพี่วิน บวกกับบริบทหลายๆ อย่างทำให้เหนืออ่อนไหว ทีนี้พอโดนพี่วินXXXแล้วไม่พูดจาให้ชัดเจน กำแพงก็เลยเริ่มกลับมา งอน คิดมาก แต่ทำไงได้อ่ะ ก็น่าจะทั้งรักทั้งหลงไปละ ก็เลยต้องเตรียมใจรับสภาพ เจ็บแน่นอนนนนนนน

Trystan
เห็นด้วยกับเม้นบนทุกอย่าง  :z13:
คือเหนือก็มีภาวะกำแพงแหละครับ เพิ่งเจ็บจากพี่ป๊อปมาไม่กี่เดือน ก็เลยโหยหา แต่พอเจอคนหล่อแบบพี่วิน กำแพงของเหนือจะบางและต่ำลง (ได้เหรอ 555) เรียกว่าพี่วินเข้ามาช่วงที่เหนือโหยหาน่ะครับ เวลาเหงาๆ หรือเมาไรงี้เหนือจะคิดถึงแฟนเก่า พอไม่มีอีพี่ป๊อปมาคลายเหงา เหนือก็จะออกแนวประชดชีวิต ร่านแม่งเลย ก็เลยเป้นจังหวะเสียบของพี่วิน บวกกับบริบทหลายๆ อย่างทำให้เหนืออ่อนไหว ทีนี้พอโดนพี่วินXXXแล้วไม่พูดจาให้ชัดเจน กำแพงก็เลยเริ่มกลับมา งอน คิดมาก แต่ทำไงได้อ่ะ ก็น่าจะทั้งรักทั้งหลงไปละ ก็เลยต้องเตรียมใจรับสภาพ เจ็บแน่นอนนนนนนน

Duangjai
พี่วินกับเหนือก็น่าจะเคยเจอกันมาก่อนไหมที่มหา’ลัย
เหนือเอ้ยยยย กินข้าว อย่ากินมาม่านะ
เหนือไม่รู้ตัวหรอกครับว่าทำไรไว้ อิอิ
เตรียมซดมาม่านะ 555
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-11-2018 14:36:58 โดย กฤช »

ออฟไลน์ Duangjai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 680
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
……

โอ้ยยยยย. โปรดเห็นแก่ที่บวกเป็ดให้ อย่าเอามาม่ารสต้มยำนะ

ขอแค่ใส่ไข่ธรมมดาๆก็พอ  อืออออ


 :katai1:  :katai1:  :katai1:  :katai1:  :katai1:  :katai1:  :katai1:


ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
ตอนที่ 9


ผมสังเกตว่าพี่วินคนเมื่อเช้าได้ออกจากร่างไปแล้ว…ตั้งแต่ตอนที่เจอ ‘คนเคยรู้จัก’
ถ้าไม่ได้โง่หรือตาบอด เป็นใครก็ดูออกว่าพี่วินกับมายด์มีอดีตร่วมกันแหงๆ ซึ่งผมเดาว่าน่าจะเป็นแฟนเก่านั่นแหละ แล้วก็คงจบไม่สวยเท่าไหร่นักไม่งั้นพี่วินคงไม่ชิงบอกว่าเป็นแค่คนรู้จักหรอก นึกแล้วก็เหมือนซีนในซีรี่ย์หลายเรื่องที่เคยดู เหมือนกันยังกะลอกมาทั้งดุ้น
บายเดอะเวย์ ผมเข้าใจพี่วินนะเพราะผมเองก็เพิ่งผ่านเรื่องระกำใจมาไม่กี่เดือนนี้เอง ผมก็เลยปล่อยให้เขามีพื้นที่ส่วนตัวโดยไม่พยายามเข้าไปแทรกให้รกหูรกตา ดังนั้นตอนอยู่บนรถเราก็เลยแทบจะไม่ได้คุยกันเลยครับ พอพี่วินส่งผมถึงแมนชั่นตอนเกือบสองทุ่ม ผมจึงแค่บอกว่า “พักผ่อนเยอะๆ นะครับ” เท่านั้นจริงๆ และถึงแม้พี่วินจะออกรถไปเลยโดยไม่พูดอะไรกลับมาสักคำ ผมก็ยังเข้าใจนะครับ
แต่อย่าว่างั้นงี้เลยนะ ถึงพี่วินไม่ได้เป็นอะไรกับผมโดยนิตินัย (ขอใช้คำนี้เพื่อให้เห็นภาพชัดเจน) หากในทางพฤตินัยที่ผ่านมา ผมว่าผมมีสิทธิ์ที่จะขุดหาหัวเผือกในสวนเก่าของเขานะ
ก็มันอยากรู้อ่ะ ผมเลยเริ่มที่เฟซบุ๊กของพี่วินนั่นแหละครับ
“มีเฟซบุ๊กทำไมไม่เล่นเนี่ย” ผมบ่นอุบ เฟซบุ๊กพี่วินร้างยิ่งกว่าป่าช้าเพราะมีแค่สามรูปซึ่งล้วนเป็นรูปอาหารบนโต๊ะ ไม่มีคำบรรยายใดๆ ทั้งนั้น โพสต์ครั้งสุดท้ายคือเมื่อสามเดือนก่อน
อดกินเผือกกันพอดี
ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะครับ จากนั้นผมก็เลยเปิดทีวีเป็นเพื่อน กดเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ ไม่ยักกะมีช่องไหนดึงความสนใจผมได้เลย สุดท้ายทีวีก็เป็นฝ่ายดูผมนอนฟุ้งซ่านกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง
ภาพเมื่อคืนกับเมื่อเช้าย้อนมาในความคิด มันคือความว้าวุ่นผสมกับความเหงา…
ผมหยิบมือถือขึ้นมาเปิดไลน์แล้วพิมพ์ข้อความ
   NORTH STAR : คิดถึงนะ…
   แล้วก็หยุดการกระทำของตัวเองไว้ได้ก่อนข้อความนั้นจะถูกส่งไปหาพี่ป๊อป นาทีนั้นผมเหมือนบัวที่โผล่ขึ้นจากโคลนตมแห่งความเคยชิน ตระหนักได้ว่าจะส่งไปหาเขาทำไมวะ
   NORTH STAR : คิดถึงนะ พรุ่งนี้ไปหาอะไรกินกัน
   ผมพิมพ์ใหม่แล้วส่งให้ ALWAYS WIN แต่…
   พี่วินอ่านแล้วไม่ตอบ
ผมยอมรับว่าน้อยใจ แต่พอรู้ตัวว่าเริ่มจะถลำลึกลงไปในความฟุ้งซ่านอีกแล้วก็เลยหยิกแก้มตัวเอง
“หยุดนะอีเหนือ อย่าใจง่าย อย่าคิดถึงเขา มึงมันแค่เมียขัดดอกใช้หนี้ด้วยร่างกาย เขาจะยกมึงขึ้นเป็นเมียออกสังคมทำไม” บทพูดพร่ำคนเดียวเหมือนในละครเลยเนาะ
พูดถึงหนี้ก็เริ่มเครียด ไม่รู้ว่าเมื่อเช้าจะได้ลดหนี้สองหมื่นจริงมั้ย แต่ถึงพี่วินลดให้จริงผมก็ไม่เอาหรอกครับ ตอนนั้นผมแค่พูดไปตามอารมณ์ คนอย่างผมถูกใจให้ฟรีไม่มีคิดตังค์
นอนถอนหายใจอีกสักพักก็คว้ามือถือขึ้นมาส่องเฟซบุ๊กพี่วินอีกรอบ หืมมมมมม เพิ่งมีคอมเมนต์ใต้รูปล่าสุดปรากฏขึ้นมา
   Mild Peraneeya : คิดถึงร้านนี้จัง อาหารยังอร่อยเหมือนเดิมมั้ยคะ
   ลำพังแค่ข้อความก็ทำให้ผมใจแป้วละ นี่มีไลค์จากพี่วินด้วย ผมยิ่งรู้สึกเหมือนถูกใครสาดน้ำมันท่วมตัวแล้วจุดไฟเผายังงั้นเลย นาทีนี้อารมณ์ตีกันวุ่นวายไปหมด ทั้งร้อนรน งอน น้อยใจ หึง อยากตบ แล้วก็อยากรู้ ผมเลยกดเข้าไปดูในเฟซบุ๊กของมายด์จากนั้นก็ไล่อ่านย้อนไปแทบจะทุกรายการ จนในที่สุดก็ได้เบาะแสที่ประมาณสามปีก่อน
   รูปนั้นคือพี่วินกับมายด์ยังอยู่ในชุดนักศึกษา ทั้งคู่อยู่ในร้านเดียวกับที่พี่วินโพสต์เอาไว้เมื่อสามเดือนก่อน มายด์เขียนข้อความบรรยายเอาไว้ว่า ‘ดินเนอร์กับหมูอ้วนอร่อยที่สุด’
   แหวะ เหม็นสาบความรัก หมูอ้วนอะไร พี่วินก็ไม่เห็นจะอ้วนตรงไหน
   ผมไล่ดูย้อนไปอีกก็มาโป๊ะเช้ะตรงที่รูปมายด์ถ่ายคู่กับพี่วินอีกรูป มีข้อความบรรยายไว้ว่า ‘กำลังใจที่ดีที่สุด ขอบคุณนะคะ’ อ่านจากคอมเมนต์ใต้รูปจึงทราบว่ามายด์เป็นนางเอกละครเวทีของมหาวิทยาลัย ถึงตรงนี้ผมก็นึกออก…รูปที่เจอในตู้เสื้อผ้าพี่วินวันนั้น ผู้หญิงที่ผมรู้สึกคุ้นก็คือมายด์นี่เอง แล้วผมก็เหมือนจะจำขึ้นมาได้เลือนรางว่าเคยไปนั่งดูละครเวทีนั่นด้วยนะ ตอนนั้นผมคงเรียนอยู่ปีหนึ่ง
   หลังจากที่ลองเขียนไทม์ไลน์ลงในกระดาษแล้วผมก็พอจะปะติดปะต่อข้อมูลได้ดังนี้
   ปีหนึ่ง : มายด์เป็นนางเอกละครเวที ตอนนั้นเป็นแฟนกับพี่วินซึ่งอยู่ปีสองหรือปีสาม
   ปีสอง : มายด์เลิกกับพี่วิน ตอนนั้นพี่วินก็น่าจะปีสามหรือปีสี่
   ปีสาม : ผมเพิ่งรู้จักกับมายด์ในคลาสเรียนภาษาอังกฤษ รู้จักกันเทอมเดียวแล้วก็แยกย้าย ส่วนพี่วินก็คงอยู่ปีสี่หรือจบการศึกษาไปแล้ว
   ปีสี่ : ผมเป็นแฟนพี่ป๊อป (ที่จริงไม่ต้องเขียนด้วยก็ได้ คนละเรื่องกัน แต่ช่างเถอะ)
   ปัจจุบัน : ผมเลิกกับพี่ป๊อปแล้วเจอพี่วิน
   ด้วยข้อมูลพวกนี้ ผมจึงไม่เคยรู้เรื่องราวของพี่วินกับมายด์มาก่อน
   โลกกลมดีแท้ๆ
   เฮอะ ว่าแต่พี่วินเถอะ ผ่านมาหลายปีแล้วยังอาลัยอาวรณ์มายด์อยู่อีกเหรอ
   ผมยังไม่ได้กดออกจากเฟซบุ๊กของมายด์แต่ปล่อยให้หน้าจอดับไปเองแล้วก็คว้าผ้าห่มมาคลุมโปง…สูดกลิ่นไอของพี่วินที่คิดว่ายังมีหลงเหลือ แล้วอยู่ๆ ก็พาลหงุดหงิดที่เขาอ่านไลน์แล้วไม่ตอบซะที
   “ไอ้พี่บ้า” ผมสะบัดผ้าห่มออกแล้วคว้ามือถือขึ้นมากดดูอีก แต่ก่อนที่จะออกจากเฟซบุ๊กของมายด์ผมก็เห็นสเตตัสล่าสุดเมื่อนาทีที่ผ่านมา
   ‘อาหารร้านเดิมจะยังอร่อยมั้ย’
   จากนั้นก็มีเพื่อนคนแรกมาคอมเมนต์ : รอบดึกเหรอ ร้านแถวไหนครับจะแวะไปเป็นเจ้ามือ
   Mild Peraneeya : มีนัดดินเนอร์พรุ่งนี้ค่า
   เพื่อนคนที่สอง : อะไรยังไงคะเพื่อน
   เพื่อนคนที่สาม : ร้านลมหวนหรือเปล่าคะ 555
   แม้จะไม่แน่ใจนักว่าโพสต์ของมายด์เกี่ยวถึงพี่วินรึเปล่าเพราะนี่ยังไม่ทันข้ามวันเลยนะ ถ่านไฟเก่าจะลุกโชติเป็นกองไฟได้เลยเหรอ สองคนนั่นจะหวนกันไวไปมั้ย ถึงอย่างนั้นผมก็รีบกลับไปดูชื่อร้านกับโลเคชั่น

   วันอาทิตย์ผมก็เลยแต่งดำอำพรางตั้งแต่หมวก แว่นตา เสื้อผ้า รองเท้า ประหนึ่งกำลังจะไปไว้อาลัยให้กับใครสักคน หากเป็นอย่างที่คิดก็คงเป็นการไว้อาลัยให้ตัวเองนี่แหละ แต่ขออย่าให้คิดถูกเลย
   ผมมาถึงร้านตั้งแต่สี่โมง ต้องมาดักรอไว้ก่อนจะได้ไม่เป็นจุดสังเกต ร้านนี้เป็นร้านอาหารธรรมดานี่แหละครับ ไม่แพง ไม่หรู อยู่ใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัยที่ผมจบมา ชื่อร้านว่า ‘Come back again’ แปลว่ากลับมา (แดก) อีกครั้ง ซึ่งอาจจะแปลให้ได้ฟีลลิ่งว่าร้านลมหวนได้อยู่เหมือนกัน
   ผ่านไปสองชั่วโมง ผมยังไม่เห็นทั้งสองคนนั้นก็เลยใจชื้นขึ้นมาหน่อย คิดในใจว่าดีแล้วล่ะที่คิดไปเอง เจ้าของร้านก็ใจดีครับไม่มาเซ้าซี้อะไรเลย ปล่อยให้ผมนั่งจิบน้ำส้มกับอ่านนิตยสารชิลล์ๆ อยู่อย่างนั้นแหละ จนกระทั่งหกโมงสิบห้าผมก็เห็นมายด์เดินเข้ามาในร้าน
   คือแค่เห็นมายด์ผมก็ใจสั่นแล้วครับ…สิ่งที่คาดเอาไว้เป็นจริงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ละ แต่ที่ชวนสะดุ้งไปกว่านั้นอีกคือมายด์เดินตรงมาหาผม ทั้งที่ร้านก็กว้างพอสมควรแถมยังมีลูกค้าคนอื่นนั่งอยู่อีกตั้งหลายโต๊ะ หรือว่าชุดดำของผมจะเด่นเกินไป…
   “บังเอิญจัง” มายด์ทัก “เจอเหนืออีกละ”
   “อ้าว มายด์” ผมตอแหลแอ๊กติ้งว่าสะดุ้งตกใจ “มากินข้าวเหรอ”
   มายด์พยักหน้ายิ้มๆ
   พอสถานการณ์ออกมารูปนี้ ชุดดำทั้งตัวก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะ ผมก็เลยชิงบอกว่า “เสียดายจัง พอดีมีนัดที่อื่นต่อก็เลยกำลังจะกลับ ไม่งั้นคงได้คุยกัน” บอกพลางยกมือเรียกพนักงานมาคิดตังค์ค่าน้ำส้ม แต่ไหนๆ ก็ขอเลียบเคียงถามให้แน่ใจ “มายด์มากินคนเดียวเหรอ หรือนัดพี่เข้าพรรษาไว้”
   “ไม่ใช่พี่เข้าพรรษา”
   ไม่รู้ทำไมเวลาคุยเรื่องส่วนตัวมายด์ถึงแสดงออกอย่างภูมิอกภูมิใจแล้วก็พร้อมจะพ่นออกมาให้ใครๆ ได้รู้ เดาว่าคงเป็นบุคลิกคนสวยมั่นใจที่พร้อมจะประกาศให้โลกรู้ว่ากูสวยเทือกนั้นล่ะมั้ง
   “ใครอ่ะ” ผมตอแหลทำหน้าแซ็ว “ผู้ชายคนไหนน้อ”
   มายด์นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วทำท่าเม้าท์อย่างสนิทใจ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าผมกำลังจะจารกรรมข้อมูลเพื่อสนองความอยากรู้ของตัวเอง
   “ที่จริงคนนี้…” มายด์ทำท่านึกอย่างมีจริต “เหนือก็เคยคุยกับเขานะ”
   นั่นไง ชัดเลย T_T
   “เหรอๆๆ” ผมแสร้งตื่นเต้น “เคยคุยตอนไหน”
   “ก็ตั้งแต่ตอนที่เราเรียนด้วยกันแล้วนะ” มายด์ไม่ยอมบอกเป็นชื่อนาย เอ บี หรือซีอ่ะครับ แสดงว่ายังไม่อยากระบุให้คนอื่นรู้
   “ตอนปีสามเหรอ” ผมนึกไม่ออกจริงๆ นะว่าเคยคุยหรือรู้จักพี่วินตอนนั้นด้วย
   มายด์คงเห็นว่าผมนึกไม่ออกก็เลยบอกเพิ่ม “ก็คนที่ตื๊อเราตอนนั้นไง”
   ผมยังคงนึกไม่ออกแล้วก็ไม่ต้องรอให้นึกออกเพราะมายด์บอกต่อจนผมถึงกับเห็นภาพในอดีตฉายขึ้นมา
   “ตอนนั้นเราทำรายงานกลุ่ม แล้วเขาโทรมากวนมายด์หลายๆ รอบ”
   “มายด์บอกว่าเป็นแฟนเก่าที่ไม่ยอมจบ” ผมจำได้แล้ว
   “คนนั้นแหละ เราไม่อยากคุย เหนือก็บอกว่าน่ารำคาญ มายด์ก็เลยยื่นให้เหนือคุยแทน”
   ตอนนั้นผมรับมือถือของมายด์มาอย่างสุดแสนจะหงุดหงิดแล้วรัวใส่คนที่อยู่ในสาย
   “นี่คุณ ผู้หญิงเขาไม่เอาจะเซ้าซี้อีกทำไม เลิกโทรมาตอแยเพื่อนผมได้แล้วเพราะมันมีแฟนใหม่ไปละ หล่อกว่า ดีกว่าคุณร้อยเท่า จบนะ”
   คือตอนนั้นกำลังเร่งทำงานกลุ่มส่งอาจารย์กันอยู่อ่ะครับ แบบว่าจะไม่ทันอยู่ละ ผมก็เลยปรี๊ดที่มายด์เอาแต่คุยโทรศัพท์
   อย่าบอกนะว่าคนในสายนั่นคือพี่วิน
   “ดีนะเนี่ยที่ตอนนั้นแฟนเก่ามายด์ไม่อยู่แถวนั้น ไม่งั้นเราคงโดนตีน” ผมหน้าซีด ฝืนหัวเราะแหะๆ
อดีตเคยแรงและปากหมามากจริงๆ กู ซึ่งก็สืบเนื่องมาจนถึงตอนนี้
   “เขาอยู่แถวนั้นแหละ นั่งโต๊ะห่างออกไป” มายด์บอกขำๆ “พอวางสายจากเหนือ เขาก็ลุกไปเลย”
   ฟังจบผมนี่ซีดไปทั้งตัวเลยครับ มิน่าล่ะ พี่วินถึงเคยเรียกผมว่า ‘เจ้าเด็กปากดี’ แล้วคืนแรกที่ไล่ผมออกจากคอนโดก็คงเพราะ…แก้แค้น
   “ทำไมมายด์ไม่บอกเราอ่ะ ว่าเขาอยู่แถวนั้น”
   “บอกทันที่ไหนล่ะ แล้วก็ไม่นึกด้วยว่าเพื่อนจะพูดแรงขนาดนั้น” มายด์ว่าขำๆ
   แต่ผมไม่ขำนะ นึกแล้วอยากจะย้อนเวลาไปเย็บปากตัวเองจริงๆ
   “งั้นเราไปก่อนนะมายด์ ไว้เจอกัน” จ่ายเงินแล้วผมก็รีบบอก กลัวว่าโอ้เอ้อยู่ไปจะเจอพี่วิน อย่างนั้นผมคงปั้นหน้าไม่ถูกแน่ๆ

   เปิดประตูออกจากร้านได้ผมก็รีบก้มหน้าก้มตาเดินออกไป กลัวคนอื่นเห็นสีหน้าของผมที่ตอนนี้มันไม่สามารถเก็บความเศร้าอย่างรุนแรงเอาไว้ได้เลย
   ครั้งนี้เจ็บกว่าตอนโดนพี่วินไล่ออกจากห้องอีกครับ ผมเหมือนคนอกหักใจสลายขั้นสุด แค่รู้ความจริงว่าที่ผ่านมาคงเป็นแผนการแก้แค้นของเขา คงจะหลอกให้ผมมีความสุขเสียก่อนแล้วค่อยฆ่าผมให้ตายทั้งเป็น
   “มาที่นี่ทำไม”
   แค่ได้ยินเสียงผมก็สะดุ้งแล้วครับ ผมหนีกลับไม่ทันจริงๆ
พี่วินคว้าข้อมือผมจากทางด้านหลัง ผมกระพริบตาถี่ๆ ไม่ให้น้ำตาไหลก่อนจะหันกลับไปแสร้งทำเป็นแปลกใจ
   “มากินข้าวกับเพื่อนครับ กำลังจะกลับแล้ว”
   พี่วินมองผมนิ่งๆ เหมือนคนคิดอะไรอยู่ข้างในแต่ไม่บอกออกมา
   “เหนือมีนัดต่อ ต้องไปแล้ว ไว้เจอกันครับ” ผมฝืนยิ้มให้ดูปกติที่สุดทั้งที่รู้ดีว่าความรู้สึกที่ปั่นป่วนข้างในมันปิดได้ไม่มิดเอาซะเลย
   พี่วินปล่อยมือผมอย่างง่ายดาย ก่อนที่ผมจะรีบหันหลังซ่อนหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะ
   
   ผมกลับมาถึงห้องแล้วก็ทิ้งตัวลงบนเตียง พยายามจะร้องไห้แต่น้ำตามันไม่ไหล คล้ายว่ามันเกินกว่าคำว่าเสียใจไปเยอะเหลือเกิน มันจุกมันตื้อไปหมด เป็นอยู่อย่างนั้นเกือบชั่วโมงแล้วผมก็ลุกขึ้นมาเก็บเสื้อผ้าที่พี่วินเคยให้ใส่ลงกล่อง จากนั้นก็ยกออกไปวางข้างๆ ถังขยะประจำชั้นตรงสุดทางเดิน
   “มึง กูอยากเมา” ผมโทรหาต้าร์
   “อีบ้า พรุ่งนี้ทำงาน” เสียงมันแหวออกมาจากโทรศัพท์
   “งั้นกูไปคนเดียวก็ได้” ผมตัดบท
   “อ้าวอีนี่ โดนผู้ชายเอาตีนเขี่ยมารึไง ถึงได้อยากเมา” ต้าร์หัวเราะคิกคัก “เออ เจอกันที่ร้านค่ะ เรื่องดีๆ พิตต้าร์ไม่ เรื่องชั่วร้ายโปรดนึกถึงกู”
   แล้วผมก็ออกไปทั้งที่อยู่ในชุดดำไว้อาลัยให้ตัวเองนั่นแหละครับ กว่าอีพิตต้าร์จะมาถึงผมก็แดกเหล้าคนเดียวจนเมาละ
   “เบาค่ะเบา” มันมาถึงก็แย่งแก้วเหล้าไปจากมือ “มึงต้องเล่าให้กูฟังก่อนจะเมาจนลิ้นเปลี้ย ไอ้เหี้ยคนไหนมันทำมึงเสียศูนย์ขนาดนี้คะ”
   “ก็ไอ้เหี้ยวิน หัวหน้ามึงนั่นแหละ” ผมโพล่งออกไปอย่างไม่ปิดบัง
   “พี่วินอ่ะนะ” ต้าร์ทำหน้าจับต้นชนปลายแล้วก็ร้อง “อย่าบอกนะว่าพี่วินกับอีกวินตอนวันเกิดอีพี่เอ็มคือคนเดียวกัน”
   “เออ มันนั่นแหละ แล้วมึงรู้อะไรมั้ยคืนนั้นที่กูไปกับมันอ่ะ พอมันเอากูแล้วมันก็ไล่กูกลับยังกะหมา” ผมปากรั่วสุดๆ “กูก็นึกว่าจะได้นอนบนสวรรค์สักคืน มันดันถีบกูตกลงมายังกะลูกเห็บ”
   “เล่าอีกค่ะมึง” อีต้าร์เอามือทาบอก
   “มึงรู้มั้ยที่กูไม่ออกมาเที่ยวกับพวกมึงก็เพราะกูเป็นหนี้พี่ป๊อปสองแสน แล้วไอ้เหี้ยวินมันก็ไปซื้อหนี้จากพี่ป๊อปแล้วมารีดตังค์กับกู”
   “ว้าย อีเหนือ หนี้ห่าอะไรตั้งสองแสน”
   “กูทำสร้อยทองแม่งมันหาย กูก็เลยต้องใช้หนี้ไงมึง”
   “พี่วินตั้งใจจะช่วยมึงรึเปล่า แบบว่าไม่อยากเห็นมึงกลับไปยุ่งกะผัวเก่าน่ะ”
   “เฮอะ กูยังไม่ได้จ่ายงวดแรกให้มัน แต่มึงเชื่อเถอะว่ามันเอากูเจ็บแน่”
   “เขาจะเอามึงใช้หนี้เหรอ ก็ดีนี่” มันทำตาเคลิ้ม
   “อีห่า กูหมายถึงแก้แค้น ตอนเรียนมหา’ลัยกูปากหมาใส่มัน มันคงแค้นกูมาก”
   “มึงคิดไปเองรึเปล่า ดูซีรีย์มากไปป้ะ กูเห็นเขาก็ไม่ใช่คนร้ายอะไรขนาดนั้น”
   “มึงคอยดูก็ละกัน ว่าจะเป็นอย่างที่กูพูดมั้ย เอาเหล้ากูมา กูจะแดก”
   “แค่นี้มึงก็เมาอย่างหมาแล้วนะ ลำบากกูพามึงกลับอีก” อีต้าร์มันเป็นห่วงผมใช่มั้ยครับ?
   “มึงไม่ต้องเป็นห่วง กูเรียกมึงมาแดกเป็นเพื่อน ไม่ได้ให้มึงมาลากกูกลับ” ผมกระดกเหล้าเข้าไปจนหมดแก้ว
   “แล้วยังไง มึงจะหาผัวใหม่ที่นี่แล้วให้เขาพามึงไปด้วยว่างั้น” มันแย่งแก้วเหล้าไปจากมือผมอีกรอบ
   “กูโทรหาพี่กรแล้ว เดี๋ยวเขาจะมารับกู”
   “พี่กร? เพื่อนพี่วิน?”
   “เออ อย่าถามมาก แดกเร็ว”
   “อีดอก ร้ายกาจ อีร่าน You are a bitch” มันพูดใส่หน้าผมชัดถ้อยชัดคำ
   ผมยิ้มร้ายแบบเมาๆ ตาปรือๆ ผมเคยบอกไว้ใช่มั้ยครับว่าถึงจุดๆ หนึ่งคนเราก็พร้อมจะเหวี่ยงทุกอย่างที่มันรุงรังชีวิตออกไปให้พ้น ถ้าคิดว่าพี่วินจะทำร้ายจิตใจผมได้ล่ะก็ พี่รู้จักอีเหนือคนนี้น้อยไปละ
“The bitch is back”
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-11-2018 23:49:39 โดย กฤช »

ออฟไลน์ Fengfang

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
โอ้ววววว :laugh: เหนือที่เข้มแข็งกลับมาละ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Duangjai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 680
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
……


ไม่เอาไม่ดีนะนังน้องเหนือ ไม่ร่าน ไม่ง่าย ไม่น่ารักนะจ้ะ

เริ่ด เชิด หยิ่ง สวยๆก้อพอแล้วมั้ง


 :really2:  :really2:  :really2:  :really2:  :really2:  :really2:  :really2:


……

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
Fengfang
โอ้ววววว :laugh: เหนือที่เข้มแข็งกลับมาละ
หายเมาก็จะกลับไปเศร้าเหมือนเดิม (รึเปล่า) 555

Duangjai
ไม่เอาไม่ดีนะนังน้องเหนือ ไม่ร่าน ไม่ง่าย ไม่น่ารักนะจ้ะ
เริ่ด เชิด หยิ่ง สวยๆก้อพอแล้วมั้ง
พี่วินจะต้องเสียใจ ที่ทำกับเหนือยังงี้ เชิดดด
 :katai2-1:

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-5
น้องเหนือคนร่าน อิอิ

ออฟไลน์ Kuayyai

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
ดำเนินเรื่องสนุกมากๆ อ่านเพลินเลย
พี่วินมันจะแก้แค้นเหนือเพราะเหตุนี้จริงๆหรอ
หรือจะมีไรมากกว่านั้น 
อ่านไปก็มีแอบปวดใจนะ เหนือจะต้องรู้สึกก่อนแน่ๆ
เสียใจล่วงหน้าเลย พี่วินร่างเย็นชานี่ปวดใจสุดๆ


มาต่อตอนใหม่ไวๆนะ

ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
แค่นั้น ก็แค้นขนาดนี้เลยเหรอ. ส่วนเหนือนี่แบบ เขาทำดีด้วยหน่อย ได้กันครั้งสองครั้งก็รักเขาซะแล้ว เขาเลวใส่มากกว่าที่ดีด้วยซะอีก เป็นแบบที่วินด่าจริงๆ ร่าน ใจง่าย ภาวนาให้นางทำตัวสวยๆ เริด เชิด แต่คิดว่าคงไม่มีวันนั้นอ่ะ

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2720
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
เรียกตีนที่แท้ทรู

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 373
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ต้องเข้มแข็งนะคะแม่

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0
“The bitch is back” โว้โว้โว้ วิ๊ดวิ้วววววว! เดี๋ยวสงสัยจะได้เห็นคนหัวร้อน 1 อัตรา เมื่อชีเหนือคัมแบ็ค ไฟลุกพรึบๆ 555555 ใจเย็นนะเหนือ ใจเย็น 555555

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
t2007
น้องเหนือคนร่าน อิอิ
เพื่อนเรียกเฉยๆจ้าาาาาา จริงๆ เหนือรักเดียวใจเดียวนะ  :-[

Kuayyai
ดำเนินเรื่องสนุกมากๆ อ่านเพลินเลย
พี่วินมันจะแก้แค้นเหนือเพราะเหตุนี้จริงๆหรอ
หรือจะมีไรมากกว่านั้น
อ่านไปก็มีแอบปวดใจนะ เหนือจะต้องรู้สึกก่อนแน่ๆ
เสียใจล่วงหน้าเลย พี่วินร่างเย็นชานี่ปวดใจสุดๆ
มาต่อตอนใหม่ไวๆนะ
ขอบคุณนะครับ ได้รับกำลังใจ 1000ea
จริงๆ พี่วินก็แค่เคืองๆ เนาะ พอสบจังหวะได้เอาคืนบ้างก็เอาซะหน่อย
  :katai2-1:
คอนเฟิร์มว่าพี่วินร่างเย็นช้านี่น่ากลัวจริงๆ เดาไม่ออกว่าคิดอะไร จะระเบิดเมื่อไหร่

เจเจจัง
แค่นั้น ก็แค้นขนาดนี้เลยเหรอ. ส่วนเหนือนี่แบบ เขาทำดีด้วยหน่อย ได้กันครั้งสองครั้งก็รักเขาซะแล้ว เขาเลวใส่มากกว่าที่ดีด้วยซะอีก เป็นแบบที่วินด่าจริงๆ ร่าน ใจง่าย ภาวนาให้นางทำตัวสวยๆ เริด เชิด แต่คิดว่าคงไม่มีวันนั้นอ่ะ
จริงๆ พี่วินก็แค่เคืองๆ เนาะ พอสบจังหวะได้เอาคืนบ้างก็เอาซะหน่อย
เหนือพ่ายแพ้เสน่ห์พี่วินครับ ต้องตกเป็นทาสรักทาสสวาท เว่อร์ 555


♥lvl♀‘O’Deal2♥
เรียกตีนที่แท้ทรู
ที่จริงก็เกือบโดนตีนพี่วินนะ โดนอย่างอื่นซะก่อน 555

Pe_no
ต้องเข้มแข็งนะคะแม่
สตรองให้เธอเห็น แต่แอบร้องไห้เป็นนางเอกตอนลับหลังเธอ   :sad4:

blove
“The bitch is back” โว้โว้โว้ วิ๊ดวิ้วววววว! เดี๋ยวสงสัยจะได้เห็นคนหัวร้อน 1 อัตรา เมื่อชีเหนือคัมแบ็ค ไฟลุกพรึบๆ 555555 ใจเย็นนะเหนือ ใจเย็น 555555
คนนั้นจะต้องหัวร้อนจนทำหน้าเย็นชาไม่ไหวแน่ๆ
 :m16:

ออฟไลน์ panpang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 522
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด