But why? เกลียดเข้าไส้ ไหงกลายเป็นรัก : ตอนที่ 28 พาร์ท2/2 : หน้า 10 (28/5/2020)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: But why? เกลียดเข้าไส้ ไหงกลายเป็นรัก : ตอนที่ 28 พาร์ท2/2 : หน้า 10 (28/5/2020)  (อ่าน 27512 ครั้ง)

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
 :hao7: :hao7: :hao7:  สรุปอีพี่วินแค้นอะไรเหนืออะ

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
เข้ามาบ่นว่าช่วงนี้งานเยอะจัง  :katai4:
เขียนได้วันละนิดๆ เอง  :ling1:
ตอนต่อไปน่าจะ 1-2 วันนี้เน้อ

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
ตอนที่ 10


ผมสร่างเมาขึ้นมาหน่อยแล้วเพราะอีต้าร์มันชงให้แบบโคตรเจือจางเลยครับ
“จะแดกทำไมมากมาย ถ้าพี่กรมาเห็นมึงสภาพนี้ คิดเหรอว่าเขาจะเอาหมาทำเมีย” มันว่าพลางบังคับให้ผมดื่มน้ำเปล่า
   “ไม่เอาก็ช่าง กูหาเอาแถวนี้ก็ได้” ผมยื่นมือหาขวดเหล้า
   อีต้าร์ตีมือผมเพี๊ยะ “ค่ะ มึงสวยมาก ใครๆ ก็จ้องจะผสมพันธุ์”
   “อีดอก กูเพื่อนมึงนะ”
   “ก็กูเป็นเพื่อนมึงไงถึงได้ช่วยมึงแก้กรรมอยู่เนี่ย ถ้าอยากให้ผู้ชายมันรู้สึกเสียดาย เสียเซล์ฟ เสียเวลาที่หลงผิดกลับไปหาอีชะนีนั่น มึงก็ต้องทำตัวให้อยู่เหนือเกมส์ป่ะวะ แล้วพอมึงสวยสมมงมึงก็จะคอนโทรลมันได้ ถึงตอนนั้นค่อยเอาตีนเขี่ยอีพี่วินไปไกลๆ ไงคะ”
   เออ ก็จริงนะ
   “สวยแล้วก็ต้องแดกผักแดกปลาบ้างจะได้มีสมอง” มันวางน้ำเปล่าให้ผมอีกขวด “แดกซะ แล้วไปฉี่”
   “ทำไมมึงเป็นคนดีมีสาระ” ผมเหล่ตาทำนองว่าค้นหาคราบสกปรกแอบแฝงจากสิ่งดีๆ ที่มันบอก “ตอนมึงโดนแฟนเก่าทิ้งคราวก่อน มึงก็เมาเหมือนกูนี่แหละ”
   “กูถึงรู้ว่ามันไม่เวิร์คไง ยิ่งมึงฟูมฟายทำตัวไร้ค่าให้ตายโหงตายห่าเท่าไหร่ มันก็มีแต่จะสมเพชมึง” ต้าร์เชิดหน้า “จำคำกูไว้ มึงจะเมาเพราะเรื่องอะไรก็เมาได้แต่อย่าเมาเพราะเรื่องผู้ชาย”
   “เออ กูจะคอยดูตอนมึงโดนผู้ชายทิ้ง ถ้ามึงไม่เมาอย่างหมา กูให้เตะ”
   “อ้าว อีเพื่อนเวรรรรรรรรรรรร!” มันลากเสียงคำสุดท้ายยาวเหยียด
   
   กลับมาจากห้องน้ำผมก็เห็นพี่กรนั่งอยู่กับต้าร์ละครับ พอผมเข้าไปนั่งถัดจากพี่กรก็มีอีกคนตามมานั่งลงข้างๆ
   จะใครอีกล่ะครับ พี่วินนั่นแหละ ไม่รู้ใครกระเตงมันมาด้วย
   “พอดีพี่ไม่รู้ว่าร้านนี้อยู่ที่ไหนก็เลยโทรถามไอ้วิน มันก็เลยตามมาด้วย” พี่กรบอก
   พี่กรครับ พี่รู้จักกูเกิ้ลมั้ยครับ
   “เหนือดูไม่ได้เมาเหมือนตอนที่โทรหาพี่นะ” พี่กรว่า
   “เหนือดื่มแค่พอมึนๆ ครับ เมามากไม่ดี กลัวกลับไม่ถูกด้วยแหละ” บอกแล้วก็เห็นอีต้าร์เบ้ปากมองบน
   “ว้า งี้ถ้าพี่จะพาไปนอนที่บ้านก็รู้ตัวหมดสิ” พี่กรหยอก
   “งั้นเติมเหล้าเลยครับ” ผมหยอกกลับ
   “ก๋ากั่นจังนะเรา” พี่กรทำตาวิบวับพลางเอามือขยี้ตรงท้ายทอยของผม “ดื่มเยอะเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไปทำงานไม่ไหวหรอก”
   “ก็จะลาป่วยไงครับ” ผมออเซาะโดยการเอนตัวเอาไหล่ไปชนพี่กร
   “นู่น ถามหัวหน้าเรายัง อนุมัติรึเปล่า” พี่กรดึงพี่วินเข้ามาร่วมวงสนทนา
   ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรพี่วินก็บอกก่อนเลยครับ
“ป่วยการเมือง ไม่อนุมัติ”
ผมแค่เหล่ตา ไม่แม้จะเบือนหน้าไปมอง อยากพล่ามไรก็พล่ามไปคนเดียวเถอะ
“พี่กรดื่มสักหน่อยสิครับ” ผมเลื่อนแก้วให้ “ไม่โดนมอมแน่นอน ผสมเหล้านิดเดียว”
“ไม่อยากมอมพี่เหรอ” พี่กรทำเสียงอ้อน
“ไม่รู้ตัวก็ไม่สนุกสิครับ” ผมยิ้มกรุ้มกริ่ม
“จะกลับละ” พี่วินลุกพรวด
“เพิ่งมาถึงเอง รีบกลับทำไมวะ” พี่กรพูดกับพี่วิน
“นั่นสิ พี่วินยังไม่ได้ดื่มเลยนะ” ต้าร์เสริม ผมเห็นตามันวาววาบยังกะตาแมว(ขโมย) ที่จริงมันก็คงจ้องจะเคลมพี่วินอยู่เหมือนกันสินะ อีนี่มันร้าย แทนที่จะอยู่ข้างผมแต่มันดันทำให้ผมรู้สึกหวงพี่วินขึ้นมาซะฉิบ
“อยู่ต่ออีกสักพักสิครับ” ผมหันไปสนใจพี่วินบ้าง ยอมรับว่าก็ทั้งหวงก้างแล้วก็อยากเล่นเกมส์ในคราวเดียว อยากรู้เหมือนกันว่าพี่วินจะหึงหวงผมตอนออดอ้อนพี่กรบ้างมั้ย
“พรุ่งนี้พี่มีประชุมเช้า” พี่วินบอกเหมือนโดนขัดใจ ตาขวางๆ นั่นเหมือนจะยิงแสงออกมาได้เลย
“นะครับนะ อยู่อีกชั่วโมงเดียวก็ได้” ผมทำเสียงอ้อน
พี่ต้องอยู่ พี่ต้องรู้สึกแบบที่เหนือรู้สึก
   “ก็ได้ ถ้าพี่อยู่ต่อ พรุ่งนี้เหนือห้ามลางาน” พี่วินบอก
   เป็นห่วงงานหรือกลัวว่าผมจะไปต่อที่อื่นกับพี่กรจนลุกไม่ไหวกันแน่
   พอผมโอเคกับข้อตกลง พี่วินก็นั่งลงแล้วซดเหล้าแบบ…ใครกันแน่วะที่จะลางานพรุ่งนี้ คือดื่มเหมือนคนติดเหล้าแล้วอดมาเป็นแรมเดือนยังงั้นอ่ะ ได้สักสี่แก้วก็เห็นเขาเริ่มมึนครับ
   ผมแกล้งทำเป็นไม่สนใจทั้งที่จริงอยากจะหันไปบอกให้เบาลงบ้างก็ได้ครับพี่ ถึงผมจะทำเป็นจู๋จี๋กับพี่กรแต่ใจผมก็ยังคิดว่าพี่วินเป็นกรรมสิทธิ์ของผมอยู่นะ ก็ได้แต่ปล่อยให้อีต้าร์มันประคบประหงมพี่วินไป นึกแล้วอยากตีมืออีเพื่อนนิสัยไฮยีน่าจริงๆ ชอบฉวยโอกาสนัก
   ครึ่งชั่วโมงต่อมาพี่วินก็ฟุบกับโต๊ะไปละ
   “ปกติมันคอแข็งจะตาย ไหงวันนี้อ่อนจัง” พี่กรบ่นให้ได้ยิน “สงสัยพี่จะต้องเปลี่ยนจากไปส่งเหนือเป็นลากมันกลับคอนโดแทนละ”
   พอได้ยินเท่านั้นแหละครับ ผมปิ๊งเลย ที่แท้ก็ดื่มให้เมาหวังผลนี่เอง แล้วก็ไม่รู้ว่าเมาจริงรึเปล่า
กันซีน!
   
   “กูว่าคนที่แอ๊กติ้งเก่งไม่ได้มีแค่พวกเราแล้วว่ะ” ผมพูดกับอีต้าร์ตอนที่พี่กรหิ้วปีกพี่วินแยกออกไปแล้ว
   “ก็นึกว่ามึงตั้งใจจะเอาผัวใหม่จนลืมสังเกตผัวเก่าซะละ” ต้าร์หัวเราะคิกคัก “สรุปมึงจะเอายังไงคะ อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคนงี้? ผัวใหม่ก็จะเอา ผัวเก่าก็หวงไว้กินเองงี้?”
   “ก็…” ผมไม่รู้จะตอบยังไงจริงๆ ครับ ผมรู้สึกดีกับพี่กร พี่เขาอบอุ่นใจดีอยู่ด้วยแล้วรู้สึกชุ่มชื่นสบายใจ กับพี่วินก็อย่างที่รู้กันดีครับ ถึงจะมีความคลุมเครือไม่ชัดเจน หลายครั้งเขาก็ทำให้ผมแทบทรุด แต่บางอย่างในตัวเขาก็มัดใจผมไว้ได้จริงๆ
   คนหนึ่งเหมือนน้ำเย็นในหน้าร้อน
   อีกคนก็เหมือนดวงไฟในทางมืด
   แหวะ นี่ไม่ใช่ซีรี่ย์โรแมนติกดราม่านะ
   สรุปว่าผมรู้สึกดีกับทั้งสองคนอ่ะครับ ถ้าไม่นับเรื่องที่พี่วินแอบไปกินข้าวกับแฟนเก่าผมก็คงจะให้พี่วินมีคะแนนนำพี่กรอยู่นิดนึงนะ 
   ไปๆ มาๆ ไหงกลายเป็นว่าผมไม่ได้ดราม่าฟูมฟายอย่างตอนก่อนออกมากินเหล้าก็ไม่รู้ คงเพราะได้ระบายกับอีต้าร์ไปบ้าง แล้วก็ยังมีคนลงทุนแกล้งว่าเมามากกกกกเพื่อไม่ให้ผมไปกับคนอื่น…ไอ้พี่วินบ้า ทำไมไม่ปล่อยให้ผมแรดร่านให้ถึงที่สุดวะ
   “ถ้ามึงจะไม่สนใจพี่วิน มึงก็ทำได้” อีต้าร์พูดเหมือนได้ยินสิ่งที่ผมคร่ำครวญในใจ “คนนึงหวงก้าง อีกคนก็มีข้ออ้างแรดไม่สุด อย่างนั้นกูขอดูอยู่ห่างๆ ละกัน ไม่อยากกลายเป็นหมาตอนพวกมึงหันมาจูบปากกัน”
   “หรือมึงอาจจะได้สมน้ำมะหน้ากูตอนที่ไอ้พี่วินกลับไปคบกับแฟนเก่า” ผมถอนใจอีกละ
   “รอให้ถึงตอนนั้นก่อนมั้ยล่ะค่อยแซด แต่ตอนนี้มึงควรคิดเรื่องหนี้สินป่ะคะ”
   “เรื่องนั้นกูคิดไว้ละ”
ถ้าคิดจะประชดประชันให้ได้สุดทาง ผมก็ต้องเป็นอิสระจากเครื่องมือที่พี่วินล่ามเอาไว้เป็นเมียรองบ่อน…ผมต้องใช้หนี้เขาให้หมด
   
   สวัสดีวันจันทร์ ไม่มีใครส่งสติ๊กเกอร์ไลน์รูปดอกไม้สีเหลืองมาให้ผมหรอกนะครับ ผมแค่บิ้วด์ตัวเองว่าสดชื่นสดใสราวกับดอกไม้ได้น้ำค้างพราวเกาะกลีบตลอดคืน เผื่อว่าใครบางคนจะผิดหวังที่จะได้เห็นผมห่อเหี่ยว แต่พอเดินเข้ามาในแผนกก็กลายผมเองนี่แหละที่ชักสีหน้าเซ็ง ก็คนที่ผมอยากให้เขาเห็นมันไม่อยู่ที่โต๊ะอ่ะครับ หรือว่าจะไปประชุมแล้ว? ประชุมห่าอะไรเช้าก่อนแปดโมงอีกเหรอวะ
   “แหม่ๆ อีนี่ตายยากจริง พวกกูเพิ่งเม้าท์เรื่องของมึงน้ำลายยังไม่ทันแห้งเลย” พี่เอ็มเดินนำทีมเข้ามา
   “ค่ะ อายุ วัณโณ สุขัง พลัง สาธุ” ผมเบ้ปากใส่อีต้าร์ก่อนเลย เดาว่าเดอะแก๊งคงรู้เรื่องแบบละเอียดยิบเรียบร้อยละ “ต้าร์รู้ โลกรู้จริงๆ นะมึง”
   “เอ๊า จะไปว่ามันทำไม มันอุตส่าห์คาบข่าวมาบอก” พี่เอ็มยื่นแก้วกาแฟแบรนด์ดังให้ผม “พวกกูซื้อมาฝาก”
   “อีพี่เอ็ม ว่ากูเป็นหมาเหรอ” ต้าร์เท้าสะเอว
   “อีกาคาบข่าวม้ะ” พี่เอ็มตวัดสายตาฉับใส่อีต้าร์
   “ขอประทานอภัยเจ้าค่ะ เป็นอีกาก็ยังดีเนาะ” แล้วต้าร์ก็หันมาพูดกับผม “จะเอาไม่เอากาแฟเนี่ย ไม่งั้นกูเอานะ”
   “ขอบคุณค่ะ อาม่า” ผมยกมือไหว้แล้วยกขึ้นดูด
   “อาม่าแม่มึงสิ” พี่เอ็มเท้าสะเอวก่อนจะร่ายใส่ผมฉอดๆ “มีปัญหาอะไรทำไมไม่บอกยะ ทั้งเรื่องหนี้ เรื่องผัวเก่า ผัวใหม่ เมียเก่าของผัวใหม่ ไหนจะแอบไปแดกเหล้าคนเดียวอีก”
   “ที่อยากรู้นี่คืออยากช่วยหรือว่าอยากเสือก?” ผมกวน
“เรื่องเงินๆ ทองๆ ไม่เข้าใครออกใคร กูเจอมาเยอะ อย่าให้ต้องเสียเพื่อนเลยค่ะ รอให้มึงเป็นผัวกูก่อนนะคะถึงจะยอมเสี่ยง” พี่เอ็มกลอกตา “แต่อย่างน้อยพวกกูก็จะได้รู้ไง แล้วมึงก็จะไม่โดนเซ้าซี้ให้ไปเที่ยว”
   “นึกว่าจะให้ตังค์น้องไปใช้หนี้” ผมหยอกขำๆ
   “กูคนเดียวคงไม่ แต่ถ้ารวมกันหมดสี่คนนี่คงพอถึงแสน” พี่เอ็มพูดจริงจังขึ้น “อีกครึ่งมึงก็พยายามหามาเอง”
   ฟังแล้วน้ำตาจะไหล คือพวกเราก็แค่พนักงานออฟฟิศธรรมดานี่แหละครับ จะมีรวยกว่าใครก็พี่เอ็มนี่แหละเพราะที่บ้านพอจะรวยอยู่ ทุกคนมีขีดจำกัดและมีเซฟโซนของตัวเองที่จะจุนเจือเรื่องเงินให้กับผมซึ่งถือว่าพวกมันยอมเสี่ยงอยู่นะ แม้ว่าพวกเราจะสนิทกันก็เถอะ อย่างที่พี่เอ็มบอกแหละครับ…เรื่องเงินๆ ทองๆ ไม่เข้าใครออกใคร
   “ขอบใจว่ะพวกมึงแต่กูไม่เอาหรอก กูมีทางออกอยู่แล้ว” นึกแล้วผมก็ถอนใจให้กับอีกเรื่องที่จะต้องทำเพื่อให้ได้เงินก้อนใหญ่มาใช้หนี้
   “อีดอก ลีลา แล้วแต่มึงละกัน” พี่เอ็มมองบนถอนหายใจพรึ่ด “แล้วอีพี่วินอยู่ไหน ยังไม่มาเหรอคะ”
   “อะไร มึงจะเคลียร์แทนมันรึไง” เอผงะแต่ก็ออกปากเชียร์ “จัดมันเลยอีเจ๊”
   “อีบ้า มึงคิดว่ากูกล้าขนาดนั้นเลยเหรอไง เรื่องผู้ชายให้อีเหนือมันไปเคลียร์เองค่ะ กูแค่จะตามลายเซ็นเอกสารให้ลูกค้า” พี่เอ็มเบรกความคิดอีเอ “แต่ถ้าให้ช่วยเลียยยยย บอกมาเลยกูพร้อมแอนี่ไทม์”
   “ผัวเพื่อนม้ะอีพี่เอ็ม”
   “อีพวกนี้ เขาไม่ใช่ผัวกู” ก็พี่วินยังไม่เคยบอกเลยอ่ะครับว่าผมเป็นอะไรกับเขานอกจากลูกน้องกับลูกหนี้ ต่างคนต่างก็ฟรีสถานะ ผมจึงไม่มีสิทธิ์แปะป้าย ‘คนนี้ผัวกู’ ไว้บนหน้าผากของพี่เขา
   “ตามหาผมเหรอครับ” เสียงพี่วินดังขึ้นข้างหลังทำให้ฝูงแมลงวันห้าตัวแตกฮือ
“อ้าวพี่วิน พูดถึงก็มาพอดีเลย เอ็มจะตามลายเซ็นเอกสารที่วางบนโต๊ะเมื่อเย็นวันศุกร์น่ะครับ” พี่เอ็มเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นพร้อมเลียสุดๆ
พี่วินเดินเข้าไปที่โต๊ะแล้วเซ็นฉับเดียวจากนั้นก็หยิบเอกสารมายื่นให้พี่เอ็ม
“เหนือ ตามผมมาทางนี้หน่อยครับ” พี่วินบอกแล้วก็เดินเลี่ยงไปทางมุมพักดื่มกาแฟ ตรงนั้นยังไม่มีคนอยู่ครับ ซึ่งผมก็ต้องเดินตามพี่วินไปต้อยๆ
“ทิ้งเสื้อผ้าที่พี่ให้ทำไม”
ผมงงมาก พี่วินรู้ได้ยังไงอ่ะ อาจจะเป็นลุงยามเสนอหน้าเป็นม้าเร็วไปบอก
“ถ้าจะคุยเรื่องนี้ รอให้เลิกงานก่อนนะครับ” ผมหันหลังกลับ
“ตอนนี้แปดโมงยี่สิบ ยังเหลืออีกสิบนาที”
ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะ พอพี่วินเปิดประเด็นขึ้นมาผมก็เลยอดเหวี่ยงบ้างไม่ได้
“ใส่แล้วคัน” แบบนี้ใช่ไหมครับที่เขาเรียกว่าขิงก็ราข่าก็แรง
“เมื่อคืนก็ไม่ได้ใส่เสื้อของพี่นี่”
ผมหยุดคิดแวบหนึ่งก่อนจะตีความคำพูดนั้นได้ พี่วินหมายความว่าที่ผมคันไม่ใช่เพราะเสื้อผ้าของเขา ผมงี้แทบจะร้องกรี๊ดๆๆ แบบนางร้ายไร้สติในละครไปละ ถ้าไม่ติดว่านี่อยู่ในออฟฟิศแล้วคนอื่นๆ ก็ทยอยมากันจนครบแล้ว
“ระหว่างพี่กับไอ้กรใครเกาได้ดีกว่ากัน”
ผมงง พี่วินคนที่สุขุมเยือกเย็นและเก็บอารมณ์ได้คนนั้นหายไปไหน หรือคนนี้เป็นฝาแฝดพี่วินมาแก้แค้น? แค่ผมเอาเสื้อผ้าไปทิ้งนั่นเหรอ หรือว่ายังเมาค้างถึงได้เอาเรื่องแนวนี้มาคุยในที่ทำงานโดยไม่แคร์ตำแหน่งหน้าที่เลยสักนิด
“แล้วระหว่างเหนือกับแฟนเก่าของพี่ พี่อยากกินข้าวกับใครมากกว่ากันล่ะครับ”
   ผมแสดงสีหน้าเจ็บร้าวให้เขาเห็น ก่อนจะถอยออกมาโดยไม่ปล่อยให้เขาได้มีโอกาสรั้งตัวเอาไว้
   
   กลับมานั่งที่โต๊ะได้ไม่ถึงนาทีต้าร์ก็ยื่นหน้ามาทำหน้าที่ของมัน
   “มึง ข่าวล่ามาเร็วเมื่อตะกี้นี้”
   “ไว้รอตอนกินข้าวได้มั้ยอ่ะ กูไม่มีอารมณ์” ผมหมายความตามนั้นจริงๆ
   “ไม่ได้ กูรู้ มึงก็ต้องรู้เดี๋ยวนี้” มันยืนยันที่จะกระจายข่าวล่าอะไรของมัน
   “อือ ว่า?”
   “ดีนะที่พวกกูไม่ได้ไปสวมวิญญาณพาวเวอร์เกิร์ลออกโรงฉะกับอีพี่วินแทนมึงอ่ะ” ต้าร์กระซิบกระซาบ
   “ไหนว่าพวกมึงจะไม่ยุ่งไง” ผมว่าเนือยๆ
   “ก็ตอนแรกสุดอ่ะ อีพี่เอ็มมันจะไปช่วยคุยให้ หมายถึงคุยดีๆ นะไม่ใช่ไปวีนอะไร ประมาณว่าถ้าไม่คิดจะเอามึงจริงก็อย่าทำแบบนี้อะไรทำนองนี้น่ะ กูกับอีเอก็เลยจะเอาด้วย ดีว่าอีแมนมันมีสติสุดมันเลยห้ามไว้ ไม่อย่างงั้นคงซวยกันยกแก๊ง”
   “ทำไม กลัวเขาจะเตะพวกมึงกระเจิงเหรอ”
   “เตะกูก็ว่าน่าจะทำได้ แต่กูหมายถึงเรื่องงานค่ะ” มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก
   “กลัวโดนแกล้งให้อยู่ดึกเหมือนกูเหรอ”
   “กลัวจะมากกว่านั้นอ่ะสิ เนี่ย คนทั้งแผนกเขาเพิ่งรู้กันตะกี้ว่าพี่วินอ่ะเป็นน้องของคุณพั้นช์”
   “คุณพั้นช์ พันทิศ?”
   “เออ คุณพั้นช์เจ้าของบริษัทเรานั่นแหละแก” คราวนี้อีกาคาบข่าวยกมือขึ้นป้องปาก “สู้ๆ นะมึง ขอให้มึงมีวาสนาได้ตกถังข้าวสารสองทะนานข้าวเปลือก ส่วนพวกกูขอดูห่างๆ อย่างห่วงๆ ตัวใครตัวมันเด้อ”
   ผมเคยสงสัยอยู่เหมือนกันนะครับ ทำไมพี่วินถึงมาทำงานที่นี่ ทั้งที่มันดูขัดกันชอบกล พี่วินรวย ขับรถหรู อยู่คอนโดหรู ใส่เสื้อผ้าแพงๆ จ่ายค่าข้าวมื้อเกือบหมื่นโดยไม่มีท่าทีเสียดายตังค์  แต่ทำไมถึงมาทำงานออฟฟิศเป็นมนุษย์เงินเดือน คำตอบคืออย่างนี้นี่เองครับ เพราะเป็นน้องเจ้าของบริษัทหรืออาจจะเป็นเจ้าของบริษัทด้วยก็ได้
   แล้วแบบนี้ผมจะเอาอะไรไปต้านอำนาจของพี่วินได้ล่ะเนี่ย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-11-2018 00:16:10 โดย กฤช »

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 373
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
โอ๊ยยยยยไม่คุยกันดีๆสักที  :mew2: คนเขียนสู้ๆๆนะคะ

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
Pe_no
โอ๊ยยยยยไม่คุยกันดีๆสักที  :mew2: คนเขียนสู้ๆๆนะคะ
ทะเลาะกันบ่อยๆ แหละดี ลูกหัวปีท้ายปีนะครับ 555
เหนือก็ไม่รู้ตัวเนาะ ว่าทำพี่วินฟิวส์ขาดได้นะนี่
ขอบคุณนะครับ

 :katai2-1:

ออฟไลน์ M_Y MILD

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
กี๊สส สนุกเฟอร์ รอๆ

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2720
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
ขำก็ขำสงสารก็สงสาร

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0
หันกลับมารักตัวเอง นั่นละคือสิ่งที่จะต้านทานอำนาจไอ้พี่วิน เมื่อใดที่โนสนโนแคร์ ตั้งหน้าหาเงินมาใช้หนี้ เขาก็จะรู้สึกหงุดหงิดที่เราเมินเอง (อาจ)ทำให้เขาเสียการทรงตัวได้วะ 55555 สนุกกกกกกกก อยากอ่านต่อยาวๆ งี้ถ้าต้องรอหลายๆตอนก่อนค่อยอ่าน อย่าว่ากันนะ 55555 อ่านจบตอนนี้ก็ค้างไป รออะรอได้ แต่ใจจิขาด 555555 ง่ะ มันสนุกอ่ะ เหนือจะทำไงกับไอ้พี่วินดี ดื้อตาใสใส่แม่ง 555555

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
M_Y MILD
กี๊สส สนุกเฟอร์ รอๆ
ขอบคุณคร้าบ
ชอบใครในเรื่องมากที่สุดครับ

 :กอด1:

♥lvl♀‘O’Deal2♥
ขำก็ขำสงสารก็สงสาร
 :mew6:  :katai1:  :hao5:  :ling3: ประมาณนี้มั้ยครับ อารมณ์สลับกันไปมาในห้านาที 5555

blove
หันกลับมารักตัวเอง นั่นละคือสิ่งที่จะต้านทานอำนาจไอ้พี่วิน เมื่อใดที่โนสนโนแคร์ ตั้งหน้าหาเงินมาใช้หนี้ เขาก็จะรู้สึกหงุดหงิดที่เราเมินเอง (อาจ)ทำให้เขาเสียการทรงตัวได้วะ 55555 สนุกกกกกกกก อยากอ่านต่อยาวๆ งี้ถ้าต้องรอหลายๆตอนก่อนค่อยอ่าน อย่าว่ากันนะ 55555 อ่านจบตอนนี้ก็ค้างไป รออะรอได้ แต่ใจจิขาด 555555 ง่ะ มันสนุกอ่ะ เหนือจะทำไงกับไอ้พี่วินดี ดื้อตาใสใส่แม่ง 555555
ขอบคุณคร้าบ มาเม้นต์ทีไรมีกำลังใจมาฝากเยอะแยะเลย  :กอด1:
นาทีนี้เหนือรักตัวเองไม่ทันละ รักพี่วินไปเยอะละ เยอะจนขัดใจตัวเอง ที่มันชอบเธอ  :hao3:
อยากเขียนให้ได้วันละ 5 ตอนไปเลยเหมือนกันนะครับ  :ling1:


ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-5
เหนือรุกหนักๆ อย่าปล่อย วินเป็นเกรดพรีเมี่ยม

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
t2007
เหนือรุกหนักๆ อย่าปล่อย วินเป็นเกรดพรีเมี่ยม
คอนเฟิร์มว่าพี่วินพรีเมี่ยมมากจริงๆ :hao6:

ออฟไลน์ zaneforest

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
โอ๊ย ตายเเล้ว
คนอ่านผู้นี้ก็เพิ่งได้เข้าเล้าเป็ดค่ะ เรื่องเจ้มจ้นเเล้ว
เห็นด้วยกับ คห.บนของคนเขียน พี่วินงานดี ถึงจะผีเข้าผีออกก็เถอะ จับไว้ให้เเน่นนะเหนือ
รอคนเขียนเสมอค่ะ คนเขียนก็รอคนอ่านด้วยเด้อ 5555
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-12-2018 05:26:06 โดย zaneforest »

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
Zaneforest
โอ๊ย ตายเเล้ว
คนอ่านผู้นี้ก็เพิ่งได้เข้าเล้าเป็ดค่ะ เรื่องเจ้มจ้นเเล้ว
เห็นด้วยกับ คห.บนของคนเขียน พี่วินงานดี ถึงจะผีเข้าผีออกก็เถอะ จับไว้ให้เเน่นนะเหนือ
รอคนเขียนเสมอค่ะ คนเขียนก็รอคนอ่านด้วยเด้อ 5555
รอตลอดน้าาาาาา แวะมาอ่านได้ตลอด  :กอด1:

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
สงสัยกันมั้ยครับว่าทำไมไรต์ถึงเขียนให้เหนือส๊าวสาวถึงเพียงนั้น (เหนือแอ๊บแมนได้นะ)
คือไรต์ได้ดูซีรี่ย์วายมาพอสมควร อ่านนิยายวายก็หลายเล่มอยู่ เกือบทั้งหมดนั้นตัวเอกที่เป็นตัวรับจะแมนมากเว่อร์ แมนเป็นผู้ชายเลย แบบคนอื่นไม่รู้ สังคมไม่รู้ ซึ่งนั่นก็ฟินดีนะ เพราะไรต์ก็ชอบแมนๆ 555555
แต่ในความจริงแล้วเกย์สาวๆ ซึ่งมีจริตจะก้านเด่นชัดทั้งยังไม่แคร์ในการแสดงออกของตัวเองนั้นมีอยู่เกลื่อนเมืองจนถมที่นาได้หลายพันเอเคอร์ (หรืออาจเพราะไรต์สังเกตเกย์แมนไม่ออกก็ไม่รู้นะ ถ้าเขาแมนมาก)
ไรต์ในฐานะที่เป็นเกย์คนนึงจึงอยากจะเสนอความจริงอีกมุมที่หลุดจากอุดมคติความวาย ว่ายังมีเกย์แมนๆ หรือไบเซกชวลที่เขาชอบเกย์ออกสาวอยู่นะ แม้ว่าส่วนมากจะชอบแบบนุ่มนิ่มสาวนิดๆ ไม่มากเกินงาม (ถ้าสาวมากหรือแต่งหญิง ส่วนใหญ่จะไม่แสดงให้แฟนเห็น เก็บไปแรดกะเพื่อนๆ) ซึ่งจะนำตัวตนเหล่านั้นเสนอผ่านบุคลิกของเหนือ
อีกอย่างก็คืออยากเห็นเกย์สาวมีที่ยืนแบบมีสปอตไลท์ส่องในวงการเกย์บ้าง 55555555 (ในความเป็นจริงเกย์ส่วนใหญ่ก็จะชอบแมนๆ แอ๊บได้อยู่ดีนั่นแหละ)

เข้ามาเม้าท์มอย  o18

ออฟไลน์ Fengfang

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ไรท์มาต่อเถอะนะเพี้ยง :call:

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
Fengfang
ไรท์มาต่อเถอะนะเพี้ยง :call:
กะลังปั่นอยู่จ้าาาาา  :katai4:

ออฟไลน์ mimasopu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
เพิ่งอ่านรวดเดียว อยากมุดจอลงไปสิงน้องเหนือแล้วจับไอคุณพี่วินมาเขย่าถาม เมิงต้องการอะไรวะคะ(ครับ)เอาให้ชัด
พี่วินนี่ผีเข้าผีออกคุ้มดีคุ้มร้ายเหมือนคนเป็นไบโพล่าอะ 555

ps.เป็นกำลังใจให้คนแต่ง รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
mimasopu
เพิ่งอ่านรวดเดียว อยากมุดจอลงไปสิงน้องเหนือแล้วจับไอคุณพี่วินมาเขย่าถาม เมิงต้องการอะไรวะคะ(ครับ)เอาให้ชัด
พี่วินนี่ผีเข้าผีออกคุ้มดีคุ้มร้ายเหมือนคนเป็นไบโพล่าอะ 555
ps.เป็นกำลังใจให้คนแต่ง รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ

ขอบคุณคร้าบ  :mew1:
พี่วินโดนเขย่าตัวคลอนไปทีละ มีแต่คนอยากถีบที่มาแกล้งเหนือ  :hao7:

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
ตอนที่ 11


   “เสาร์นี้พวกมึงว่างป่ะ” พี่เอ็มถามตอนที่พวกเรากำลังรอลิฟต์ลงไปข้างล่าง “ไปไหว้พระกัน”
   “ควรเป็นอีแมนม้ะ ที่ชวน” ต้าร์แขวะ
   “อีห้าบาป อี sin city อี silent hill” พี่เอ็มเท้าสะเอว “มึงกับกูก็คาวโลกีย์พอกันนั่นแหละ”
   “พวกมึงนี่โหวกเหวกตั้งแต่เช้ายันตะวันจะตกเลยนะคะ” เอเดินเข้ามาร่วมวง “มิน่าถึงได้ไม่มีผัว”
   “ค่า อีมีผัว อีปลีกตัวออกจากเพื่อน” พี่เอ็มกับต้าร์หันมาประสานเสียงกัน
   “เอ๊า ถ้าพวกมึงมีผัว มึงก็เลือกผัวมากกว่าเพื่อนเหมือนกันนั่นแหละ” เอเชิดหน้า
   “ก็จริงของมันนะ อาม่า” ต้าร์ว่าอย่างออกตัว
   “สรุปจะไปกันมั้ยคะ” พี่เอ็มทวนรอบวงกึ่งบังคับกลายๆ แล้วจึงหันไปเจาะจงกับเอ “ทริปนี้พาพี่โอ้ผัวมึงไปด้วยก็ได้”
   ทุกคนพยักหน้าหงึกหงัก เหลือแต่ผมคนเดียวที่บอกว่า “วันเสาร์กูกลับบ้านที่ราชบุรี กลับมาอีกทีก็เย็นๆ วันอาทิตย์เลยอ่ะ”
   “ตอแหลเพราะไม่อยากไปป่ะคะ” ต้าร์ดักคอ
   “ไปด้วยกันเถอะเหนือ ทำบุญไม่ต้องใช้ตังค์ก็ได้บุญ ทำแค่บาทเดียวก็ได้บุญ” แม่ชีของเดอะแก๊งพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบชุ่มเย็น
   “มึงต้องเชื่อคำอีแมนนะ ในแก๊งเรามันใกล้เคียงกับโสดาบันที่สุดละ” พี่เอ็มว่า
   “กูไม่ได้กังวลเรื่องเงินแต่เสาร์นี้กลับบ้านจริงๆ” ผมยืนยัน
   “ตามใจ ไว้พวกกูจะทำบุญให้มึงก็ละกัน”
   “อีดอก ไม่กรวดน้ำให้กูด้วยเลยล่ะงั้น”
   เสียงเจี๊ยวจ๊าวของพวกเราเงียบลงทันทีเมื่อออกจากประตูเข้าตึกออฟฟิศมาเจอกับรถบีเอ็มดับบลิวสีดำเคลื่อนมาจอดเทียบ แค่เห็นกระจกรถเลื่อนลงผมก็แทบจะปั้นหน้าไม่ถูกละ นี่ในรถยังมีผู้หญิงอีกคนนั่งคู่กับพี่วินอยู่ด้วย มันรู้สึกเหมือนโดนชกแรงๆ ที่อกแบบนั้นเลย
   “ไฮ!” มายด์ยื่นหน้าระรื่นออกมาทัก
   “อ้าวมายด์” ผมต้องแอ๊กติ้งไปตามเรื่อง “เจอกันอีกแล้วเนาะ”
   “มายด์มาทำเล็บแถวนี้ พอจะกลับรถก็พังซะงั้น ตะกี้ก็เลยโทรขอความช่วยเหลือจากพี่วิน แต่นี่ก็ว่าจะไปหาอะไรกินกันน่ะ”
   ผมว่าผมเริ่มคุ้นกับวิธีพูดคุยโวของมายด์แล้วนะ ถามอย่างเดียวหรือไม่ต้องถามก็ได้ข้อมูลครบถ้วน ใคร ทำอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ ยังไง ที่สำคัญบอกให้เรารู้สึกจี๊ดๆ อยู่ฝ่ายเดียวด้วยสิ
   “อ้อ ขอให้อร่อยนะ” ผมยิ้มแห้งๆ เริ่มจะสวมหน้ากากไม่ไหว
   “ไปละ บายจ้า” แล้วกระจกก็เลื่อนขึ้นพร้อมกับรถเคลื่อนออกไปจนลับสายตา
   พี่วินไม่ได้หันมามองผมเลยครับ
   “นั่นน่ะเหรออีมายด์ ตอแล๊ตอแหล อุตส่าห์จอดรถบอกเลยเชียว ชวนเป็นมารยาทสักนิดก็ไม่มี” พี่เอ็มหันมาถามผม “นางดูมารยาอ่ะมึง”
   “แต่ว่าไม่ได้นะ นางสวยจริงอะไรจริง ไม่งั้นไอ้พี่วินไม่ยอมรีเทิร์นด้วยง่ายๆ หรอก” ต้าร์ว่า
   “สรุปคือเขารีเทิร์นกันแล้วเหรอ?” เอถาม
   “โอ๊ย น้อยไปสิคะ ชะนีทำหน้าระริกยังกะปลากระดี่ได้น้ำขนาดนั้น กูว่าพากันรีเทิร์นไปหลายโค้งแล้วค่ะ อุ๊บบบส์…” ต้าร์โพล่งออกมาก่อนจะรีบรูดซิบปาก “กูเดา กูไม่รู้จริงหรอก อาจจะกลับมาคุยกันประสาคนรู้จักอ่ะแหละเนอะ”
   “กูว่ามึงควรไปทำบุญกับพวกกู เอาสิบเก้าวัดไปเลยค่ะ” พี่เอ็มเข้ามาโอบที่เอวผมอย่างปลอบใจ
   “ถวายของเป็นคู่เสริมดวงความรักได้นะ” แมนบอก “อย่างพวกแจกันคู่ เทียนคู่ ผลไม้แพ๊กคู่ไรพวกนี้”
   “อีแมน กูก็ถวายของเป็นคู่ตามที่มึงบอกมาเป็นปีละนะ ไม่เห็นกูจะมีผัวสักที” ต้าร์หันไปแขวะ “ถวายจนหลวงพ่อท่านรู้ละว่ากูอยากมีผัวจนตัวสี้ตัวสั่น”
   “ใจเย็นๆ สิ คนที่ใช่จะมาในเวลาที่เหมาะสมนะ” แมนหัวเราะ
   “ค่า ถ้าคนที่ใช่ของกูโผล่หัวมาตอนอายุห้าสิบนู่นล่ะคะ กูอยากกินกล้วยงาช้างนะไม่ใช่มะเขือเผา”
   “เบื้องบนอาจจะลงมติให้คนบาปอย่างมึงอยู่เป็นโสดจนยานคาคานก็เป็นได้นะคะ”
   ผมก็เนียนๆ ทำเป็นเฮฮาไปแหละครับ ไม่อยากให้พวกมันรู้ว่าตอนนี้ผมกำลังอ่อนแอเหลือเกิน…

   เดินซึมกะทือกลับมาถึงแมนชั่นก็เกือบสองทุ่มละครับ มือข้างหนึ่งหิ้วข้าวกล่องจากร้านตามสั่งหน้าปากซอยมาด้วยซึ่งข้างในเป็นอะไรผมก็จำไม่ได้แล้วล่ะ ไม่รู้ด้วยว่าจะกินรึเปล่า มันอิ่มๆ ตื้อๆ แม้ว่าตอนเย็นยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักอย่าง อาการแบบนี้มันเหมือนตอนเลิกกับพี่ป๊อปไม่มีผิด…ทั้งที่ผมกับพี่วินก็ไม่ได้เป็นอะไรกันแต่ทำไมถึงได้รู้สึกมากขนาดนี้ก็ไม่รู้
   “คุณเหนือ” ลุงยามเรียกก่อนที่ผมจะเดินเลยเข้าไปกดลิฟต์
   “ครับ?”
   “อย่าหาว่าลุงยุ่งเรื่องส่วนตัวของคุณเหนือเลยนะ” ลุงยามถอนหายใจก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเปิดเผย “ลุงดูกล้องวงจรปิดตรงทางเดิน เห็นคุณเหนือเอากล่องเสื้อผ้ามาทิ้งก็เลยเก็บไว้ให้” 
   “เอาทิ้งไปเถอะครับ เหนือไม่เอาแล้ว”
   “เมื่อเช้าแฟนคุณเหนือมาหา บอกว่าเมื่อคืนคุณเหนือน่าจะเมาก็เลยจะแวะรับไปส่งที่ทำงาน เขาเห็นกล่องนั้นพอดี ลุงก็เลยเอาให้เขาไป”
   “ครับ เอาคืนเขาไปก็ได้”
   ลุงยามถอนหายใจก่อนจะพูดว่า “ทะเลาะกันอีกแล้วล่ะสิ”
   “ที่จริงเราไม่ได้เป็นอะไรกันหรอกครับ”    
   “แน่เหรอว่าที่หน้างอเป็นหมาหงอยเนี่ยไม่ใช่เพราะคุณวิน” พูดจี้ใจผมพร้อมกับอมยิ้มไปด้วย
   อีลุงยามนี่ชักจะรู้ลึกรู้จริงเกินไปละ ใต้เตียงผมมีเครื่องดักฟังอยู่รึเปล่าวะ
   “อย่าว่างั้นงี้เลยนะ ลุงเอ็นดูคุณเหนือก็เลยอยากบอกว่าถ้าเจอคนที่ใช่แล้วก็อย่าปล่อยให้เขาหลุดไปง่ายๆ” ลุงยามทำสีหน้าปลงๆ “ลุงก็เคยมีแฟนอยู่คนนึง สมัยก่อนคนไม่ยอมรับเท่าตอนนี้ ต่างคนต่างก็กลัวคำพูดกลัวสายตาคนอื่นก็เลยหลบๆ ซ่อนๆ พอเขาอึดอัดก็เลยหนีไปคบผู้หญิง”
   “แล้วลุงไม่ตามเขาเหรอครับ”
   ลุงยามส่ายหน้า “ลุงไม่กล้าหรอกเพราะคิดว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์เท่าเทียมกับผู้หญิงคนนั้น… ก็เลยมานั่งเสียใจอยู่จนวันนี้”
   “เสียใจด้วยนะลุง” ฟังแล้วก็น้ำตาคลอ ทำไมถึงได้คล้ายกับเรื่องของผมจัง
   “ช่างมันเถอะ เรื่องก็ผ่านมานานละ” ลุงยามตบที่บ่าผมเบาๆ “ของที่เป็นของเรายังไงก็เป็นของเรา… แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลยเขาก็อาจจะไม่รู้ตัวว่าเขาเป็นของเรา”

   หลังจากเช้าวันจันทร์ผมกับพี่วินก็ไม่ได้พูดกันเลยแม้แต่คำเดียวจนถึงเย็นวันศุกร์
ผมถือว่าเป็นสัปดาห์ที่ผมอึดอัดมากจริงๆ มันเป็นความรู้สึกเหมือนตอนที่เราถูกคนรู้จักละเลยหรือเวลาที่ทะเลาะกับเพื่อนแล้วไม่มีใครยอมอ่อนให้ทั้งที่ก็อยากจะกลับมาพูดคุยกันเหมือนเดิมน่ะครับ แต่เหตุการณ์ของผมกับพี่วินมันบอกในตัวอยู่แล้วว่าไม่มีความจำเป็นที่เราจะต้องพูดคุยกัน แล้วก็…ทำไมผมต้องเป็นฝ่ายเริ่มเข้าหาเขาก่อนด้วยล่ะ 
   “ยังไม่เสร็จอีกเหรอมึง” พี่เอ็มกับเดอะแก๊งเดินมาหาที่โต๊ะ “ให้พวกกูอยู่เป็นเพื่อนมั้ย”   
   “ไม่เป็นไร กลับไปก่อนเลย พรุ่งนี้ไปไหว้พระกันแต่เช้าไม่ใช่เหรอ” ผมโบกมือไล่ 
   “อยู่ได้แน่นะ” ต้าร์ถามย้ำพลางเหล่ตาไปทางโต๊ะพี่วินซึ่งเจ้าตัวไม่อยู่ตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน
   “กูบอบบางขนาดนั้น?” ผมหัวเราะ “กูคือนางเอกสมัยใหม่ที่สู้คน เข้มแข็ง หัวรั้น จิกกัด ตบตี ด่าทอไฟแลบ แซ่บสุดในเรื่อง นางร้ายหน้าไหนเป็นอันต้องพ่ายกระเจิง”
   “แต่กูก็เห็นอีนางเอกสมัยใหม่ทุกรายแพ้ทางพระเอกหล่อๆ ทุกที น้ำเน้าน้ำเน่า”
   “เออน่า พวกมึงกลับไปเถอะ” ผมบุ้ยปากไปทางโต๊ะพี่วินก่อนจะบอกว่า “มันคงกลับไปแล้วล่ะ”
   “ตามใจ”
   
   ผมนั่งทำงานต่ออีกเกือบชั่วโมงก็เสร็จ ปิดคอมฯ แล้วก็เดินไปห้องน้ำก่อนจะกลับมากดลิฟต์ ตอนที่รอลิฟต์มารับก็เริ่มเล่นมือถือไปด้วย พอประตูเปิดก็เดินเข้าไปโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นดูอย่างอื่นเลย
   “รอด้วยครับ” เสียงอีกคนบอกจากนอกลิฟต์
   “ครับ” ผมขานรับพลางกดให้ประตูเปิดรอโดยที่ก็ยังไม่ได้เงยหน้าอีกแต่พอเขาเข้ามาอยู่ในลิฟต์เรียบร้อยนั่นแหละ กลิ่นน้ำหอมนั่นทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมาได้
   พี่วินยืนอยู่ข้างๆ ผม แต่เราก็ยังไม่พูดกันแม้แต่คำเดียว…
   จังหวะนั้นเหมือนเวลาเดินช้ากว่าเดิมครับเพราะยืนอึดอัดอยู่นานแล้วนานอีกแต่ลิฟต์ไม่ถึงชั้นล่างสักที จนกระทั่งพี่วินยื่นมือไปกดนั่นแหละถึงได้รู้ว่าลืมกด
ลิฟต์เลื่อนลงมาได้ชั้นเดียว ทุกอย่างก็ดับพรึ่บ!
“เชี่ย!” ผมสะดุ้งมากเพราะไม่เคยเจอเหตุการณ์ไฟดับแล้วติดอยู่ในลิฟต์มาก่อน
ผ่านไปหลายอึดใจอยู่เหมือนกันกว่าจะหายตระหนก แล้วจึงพบว่าตัวเองโผมาเกาะแขนทั้งยังเอาหน้าซุกหลังพี่วินได้ยังไงกันวะครับ
“เชี่ย!” ผมอุทานอีกรอบก่อนจะรีบดีดตัวออกมา
   “ไม่ตายหรอกน่า” พี่วินถอนหายใจเพลียๆ “เดี๋ยวไฟก็ติด”
   “ก็ถ้าอยู่ๆ มันหลุดลงไปกระแทกข้างล่าง ไม่ตายไหวเหรอ” คือพอได้คุยกันก็อย่างที่เห็นแหละครับ อ้าปากเป็นเถียง
   พี่วินถอนหายใจเพลียๆ อีกรอบแล้วจึงกดปุ่มฉุกเฉิน ไม่นานก็ติดต่อเจ้าหน้าที่ข้างนอกได้
   “ใจเย็น เขารู้แล้วว่ามีคนติดอยู่ในลิฟต์”
   ผ่านไปสักสิบนาทีผมก็เริ่มชินกับกล่องเหล็กมืดๆ แคบๆ และเริ่มจะร้อนอบนี่ละ เห็นพี่วินนั่งลงกับพื้นก็เลยนั่งลงบ้าง
   “รู้ด้วยเหรอว่ามายด์เป็นแฟนเก่าพี่” พี่วินเริ่มคุยเหมือนไม่มีอะไรให้ทำแล้ว
   ไม่เอามือถือมากดเล่นเหมือนผมล่ะ
   “อือ…เคยเห็นรูปในตู้เสื้อผ้า” ผมเม้มปาก ปิดแชทรายงานสถานการณ์ในกลุ่มไลน์เดอะแก๊ง ลังเลว่าจะพูดดีมั้ย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจถาม “กลับมาคบกันเหรอ?”
   “แค่คุย” พี่วินตอบสั้นๆ แต่ไม่กระจ่างสำหรับผมนะ แต่แค่นั้นผมก็รู้ละครับว่าโอกาสที่พี่วินกับมายด์จะกลับมาคบกันมีสูงมาก ผมว่าผมรู้นะว่าพี่วินเป็นคนยังไง ถ้าไม่ก็คือไม่ แต่ลองพูดแบบกึ่งๆ แบบนี้ก็คงจะตัดไม่ขาดอยู่นั่นเอง
คงรักมันมากสินะ (ขอเรียกอีมายด์ว่า ‘มัน’ เพื่อนความไม่สุภาพกับเพศแม่)
   “ตอนนั้นขอโทษนะ…ที่พูดไม่ดี” ผมมองหน้าพี่วินอย่างสำนึกผิดจริงๆ
   “ตอนไหน มีหลายตอน” พี่วินถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
   กำลังจะดีอยู่แล้วเชียว พูดซะความสำนึกผิดของผมปลิวหายไปหมด ผมได้แต่มองหน้าพี่วินเคืองๆ จากนั้นก็บอกเพิ่มเติม “สมัยเรียน ที่มายด์ยื่นมือถือให้คุย”
   “อ้อ”
   “คือตอนนั้นกำลังทำรายงานกลุ่มแล้วเหนือก็หงุดหงิดที่มายด์เอาแต่คุยโทรศัพท์ เหนือก็เลย…” นึกถึงสิ่งที่เคยทำเอาไว้แล้วก็อยากตีปากตัวเอง “เหนือไม่รู้ว่าเป็นพี่อ่ะครับ ถ้าคำพูดพวกนั้นมันทำให้พี่โกรธ เหนือก็ขอโทษ”
   พูดจบไฟก็ติด ลิฟต์กลับมาทำงานแล้วค่อยๆ เลื่อนลงไป พอประตูเปิดผมรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูกครับ อาจเป็นเพราะได้คลี่ปมที่ค้างคามายาวนานหลายปีของพี่วินซึ่งผมมีส่วนร่วมอยู่ด้วย นอกจากนี้ผมยังรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพี่วินก็คงจะจบลงแล้วด้วยเช่นกัน อย่างนั้นผมก็จะทิ้งเรื่องราวว้าวุ่นใจให้อยู่ในกล่องมืดๆ ที่เพิ่งก้าวออกมานั่นแหละครับ
   “แล้วเจอกันครับพี่” ผมหันไปยิ้มโบกมือให้พี่วิน
เรื่องของลุงยามที่เล่าให้ฟังเหมือนจะย้อนกลับมาให้ได้ทำความเข้าใจในตอนนี้…
   ‘ของที่เป็นของเรายังไงก็เป็นของเรา แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลยเขาก็อาจจะไม่รู้ตัวว่าเขาเป็นของเรา’
   ผมรู้แล้วครับว่าพี่วินคงไม่ใช่คนของผม…
   “อืม เจ้าเด็กปากดี”
   ผมว่าผมทันเห็นรอยยิ้มของพี่วินแวบนึงนะ ก่อนที่เขาจะเดินแยกไปอีกทาง
   
   จากกรุงเทพฯ มาถึงทางเข้าบ้านที่ราชบุรีผมต้องนั่งรถสองต่อ รวมแล้วใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงนะครับ
   “เหนือใช่ไหมนั่น” เสียงป้าทองดังมาจากในร้านก๋วยเตี๋ยวที่มีรถมอเตอร์ไซค์ของลูกค้าจอดเรียงอยู่เกือบสิบคัน “เข้ามาหลบแดดข้างในก่อนเร็ว”
   “หวัดดีครับป้า” ผมยกมือไหว้ นั่งลงปุ๊บป้าทองก็ยกชามก๋วยเตี๋ยวต้มยำกับลูกชิ้นลวกวางให้ตรงหน้าปั๊บ ผมเห็นสายตาลูกค้าที่มาก่อนมองอย่างเคืองๆ ด้วยแหละ แต่นี่แหละครับคืออภิสิทธิ์สำหรับลูกชายเจ้าของที่ดินที่ป้าทองเช่าเพื่อตั้งร้านขายก๋วยเตี๋ยว “ขอบคุณครับ”
   ผมกินไปก็มองออกไปทางหลังร้านซึ่งเป็นแปลงผักกะหล่ำทอดยาวไปจนถึงตัวบ้านที่เห็นอยู่ลิบๆ สายตานู่น นั่นแหละครับบ้านผม แต่อย่าเพิ่งอุทานว่าโอ้โหรวยนะครับ เรียกว่าแค่พอมีพอกินไม่อับจนเท่านั้นก็พอ แล้วก็อย่าเพิ่งบอกว่าผมน่าจะอยู่บ้านมากกว่าไปเป็นมนุษย์เงินเดือนในเมืองกรุงเลยนะ สิ่งที่ผมเป็นอยู่ผมเลือกของผมแล้วครับ
   “ตั้งแต่เข้าไปเรียนที่กรุงเทพฯ ก็ไม่ค่อยกลับบ้านเลยนะ” ป้าทองลวกเส้นก๋วยเตี๋ยวไปก็คุยกับผมไป “ป้าเกือบจะลืมหน้าตาเราไปละ”
   “นานๆ กลับทีครับ” อันที่จริงผมกลับมาปีละห้าหกครั้งอยู่นะ แต่นั่นคงไม่บ่อยพอที่ป้าทองจะชินตา
   “มีแฟนรึยังล่ะ” จู่ๆ ป้าทองก็ยิงคำถามมาพลอยทำให้ลูกค้าคนอื่นในร้านพากันมองผมอย่างรอฟังคำตอบด้วย
   “ยังไม่มีหรอกครับ” เรื่องจริง ผมยังโสด
   “เป็นแฟนกับไอ้เด่นลูกป้ามั้ยล่ะ”
   “ป้า!” ผมแทบจะพรวดน้ำต้มยำออกมา
   “แน่ะ แซวหน่อยล่ะสำลัก” ป้าทองหัวเราะจนล้ำลายกระเด็นลงหม้อต้มน้ำก๋วยเตี๋ยว
   “มีไรแม่ เรียกเหรอ”
คนที่ชะโงกหน้ามาคงเป็นไอ้เด่นนั่นแหละ ครั้งล่าสุดที่เจอหน้ากันมันยังเด็กอยู่เลยอ่ะครับ แต่ตอนนี้น้องเด่นโตเป็นหนุ่มน้อยแล้ว คงสิบเจ็ดสิบแปดแล้วล่ะมั้ง ผิวแทนนิดๆ แต่หน้าเนียนดี ผอมไปหน่อยแต่ก็ดูมีกล้ามซุกซ่อนอยู่บ้างนะ
กรี๊ด หล่อใช้ได้นะ
“อ้าวพี่เหนือ” น้องเด่นยกมือไหว้ก่อนจะหันไปถามป้าทอง “มีไร”
“อย่าเพิ่งไปไหน รอพี่เขากินเสร็จแล้วเอ็งขับรถไปส่งพี่เขาเข้าบ้านที” ป้าทองสั่ง
น้องเด่นพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะหันไปสนใจกับมือถือต่อ
ผมกินเสร็จ พอจะจ่ายเงินป้าทองก็โบกมือไล่ “ไอ้เด่นรีบพาพี่เขาไปเร็ว” 
   ผมยืนกรานจะจ่ายให้ได้แต่ก็ไม่ทันอ่ะครับ น้องเด่นคว้าข้อมือผมแล้วดึงออกร้านมาตรงที่จอดมอเตอร์ไซค์ ผมรู้สึกบอบบางมากสู้แรงน้องเขาไม่ได้เลยจริงๆ
   “ขึ้นมาเลยพี่เหนือ” น้องเด่นบอกอย่างเชื้อเชิญ “กอดเอวผมได้เลยพี่”
   รู้สึกฟินดีจังเวลาที่มีผู้ชายเอาใจ 555
   “เรียนชั้นไหนแล้วล่ะ” ผมชวนคุยไปตามเรื่องแหละครับ
   “ม. หกแล้วพี่”
   “มีแฟนยังอ่ะ”
   “มีแล้ว”
   ชิ เหม็นสาบความรัก ผมเบ้ปากใส่ท้ายทอยมัน
   คุยกันได้เท่านั้นแหละครับเพราะจากร้านป้าทองมาถึงบ้านผมก็ไม่ไกลมากเมื่อน้องเด่นพาซิ่งเข้ามาซะขนาดนี้
   “อ่ะ พี่ให้” ผมยื่นตังค์ให้สองร้อย ถือว่าเป็นค่าก๋วยเตี๋ยวเมื่อกี้ละกัน
   “ไม่เอาหรอกพี่ แม่ห้ามเด็ดขาด”
ปากบอกไม่แต่ตาน้องเด่นอยากได้นะ ผมรู้
   “ป้าทองไม่รู้หรอก” ผมยัดใส่มือน้องเด่น เรียกว่าลงทุนไว้เผื่อคราวหลังใช้ให้ทำอะไรจะได้ว่าง่ายๆ อิอิ
   “ขอบคุณครับพี่ น่ารักที่สุด” น้องเด่นยกมือไหว้ “มาบ่อยๆ นะพี่”
   “เออ ขอบใจมาก”
   พอน้องเด่นซิ่งมอเตอร์ไซค์ออกไปแล้วผมก็เริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมาละ เฮ้อ
   
   “จำทางกลับบ้านถูกด้วยเหรอ” เสียงทักทายจากพ่อผมเองครับ
   ผมยกมือไหว้พอเป็นพิธีแล้วก็เดินผ่านแคร่ไม้ใต้ต้นมะม่วงที่พ่อกำลังนั่งเล่นอยู่กับลูกหมาสองตัวเข้าไปในบ้าน
   บ้านของผมก็คล้ายกับบ้านส่วนใหญ่ตามต่างจังหวัด ไม่ได้สวยแต่ร่มรื่น ไม่ได้ดูแพงหรือทันสมัยแต่ก็มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครันนะครับ เรียกว่าสมถะมากแบบไม่เตะตาโจรอ่ะครับ แต่คงไม่มีโจรมาป้วนเปี้ยนแถวบ้านผมหรอก คนทั้งตำบลรู้ดีว่าพ่อผมโหด
   ถึงตรงนี้ก็คงอยากรู้กันแล้วใช่มั้ยครับว่าทำไมผมถึงไม่ค่อยอยากกลับบ้านสักเท่าไหร่ เรื่องมันเริ่มตอนที่ผมเรียนปีหนึ่งเทอมสองครับ ตอนนั้นผมพาเพื่อนคนนึงกลับมาเที่ยวบ้านด้วย ที่จริงเราก็ถือว่ากำลังอยู่ในช่วงศึกษาดูใจกันนะ เกือบจะตกล่องปล่องชิ้นได้เป็นแฟนคนแรกของผมละ ถ้าตอนที่เราจูบกันอยู่ในห้อง (ย้ำว่าอยู่ในห้องส่วนตัวของผม) แล้วพ่อไม่เปิดประตูผลัวะเข้ามา ว่าที่แฟนของผมโดนพ่อต่อยจนฟันโยกไปทั้งแถบ หลังจากที่กลับมากรุงเทพฯ เขาก็ไม่คุยกับผมอีกเลยครับ
   “ไม่หอบใครมาด้วยเหรอ” พ่อผมตามเข้ามากระแนะกระแหนถึงในบ้าน
   “อยากให้พาใครมาล่ะ” ผมย้อน
   “ผัวมึงไง”
   “พ่อ!”
   “เออ กูพูดผิดตรงไหน หรือว่าเปลี่ยนใจเอาเมีย”
   “ก็ถ้าเหนือจะมีผัวมันผิดมากนักเหรอ” ผมอยากกลับกรุงเทพฯ ทั้งที่เพิ่งเข้าบ้านมาได้ไม่ถึงสิบนาทีนี่ล่ะ
   “เถียงฉอดๆ เหมือนแม่มึงไม่มีผิด” เสียงพ่อดังกว่าเดิมละครับ “ก็ถ้ามึงมี…ตื๊ด…(เสียงเซนเซอร์แทนคำว่าหอสระอี) แล้วจะมีผัวกูก็ไม่ขัดโว้ย”
   “พ่อ! เราเคยคุยกันแล้วนะ” ผมยกเป้ที่เพิ่งวางกลับขึ้นบ่าละ ไม่เอาละ
   “หยุด! พี่เดชออกไปข้างนอกเลย เหนือมันก็เคยบอกแล้วว่ามันไม่ชอบผู้หญิง จะไปอะไรกับมันนัก” คนที่โผล่มาห้ามศึกคือน้ายา…แม่เลี้ยงของผมเองครับ “ออกไปเลยนะ ลูกอุตส่าห์กลับมาบ้าน”
   สิ้นคำขาดของน้ายา พ่อก็เดินออกไปข้างนอกอย่างหงุดหงิดโดยมีลูกหมาวิ่งพันแข้งพันขาตามไปด้วย
   นี่แหละครับสาเหตุที่ผมไม่ค่อยอยากกลับมาบ้าน พ่อแท้ๆ เข้าใจผมได้น้อยกว่าแม่เลี้ยงอีก กลับมาทีไรเป็นต้องทะเลาะกันเรื่องเดิมๆ ทุกที นึกแล้วอยากจะมีผัวจะพามาเอาให้พ่อดูต่อหน้าให้รู้แล้วรู้แรด
   “กินอะไรมารึยังล่ะเหนือ เดี๋ยวน้าหาให้กิน” น้ายายึดเป้ผมไว้ก่อนเลยครับ กลัวว่าผมจะหนีกลับ
   “กินก๋วยเตี๋ยวป้าทองมาละครับ”
   “อย่าไปถือพ่อเอ็งเลย คงจะเครียด เมื่อเช้าเพิ่งเจอว่ากะหล่ำโดนหนอนกินซะเหี้ยนไปเกือบแปลง”
   ผมมองตามออกไปข้างนอกก็เห็นว่าพ่อเดินหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เหลือแต่ลูกหมาสองตัววิ่งกัดกันไปมา
   “บ้านเราเลี้ยงหมาแล้วเหรอ” ผมถาม
   “พ่อเอ็งไปเก็บมาจากถนนเมื่อวาน เห็นว่ามีคนใส่กระสอบฟางมาทิ้ง” น้ายาบอก
   ผมเดินออกไปที่ประตูแล้วทำเสียงเรียกมันก็มาหาครับ หมาเด็กนี่หลอกง่ายดีจัง ตัวแรกส่ายหางดุกดิกเข้ามาเล่นเลยครับ แต่อีกตัวยืนทำคิ้วย่นตาขวางไม่ยอมเข้ามา ท่าทีไว้เชิง ขี้เก๊ก ไว้ใจคนอื่นยากแบบนั้นเห็นแล้วนึกถึงใครบางคน
   “พวกมันมีชื่อยังอ่ะครับ”
   “ยัง เหนือตั้งชื่อให้มันเลย”
   “สิบทิศ” ผมลูบหัวหมาตัวแรกพร้อมกับตั้งชื่อ ดูเหมือนมันจะชอบชื่อนะ ยิ้มร่าเชียว “ส่วนแกชื่อวิน” ผมชี้ไปที่ลูกหมาอีกตัว
   
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-12-2018 18:30:07 โดย กฤช »

ออฟไลน์ FanclubPong

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 96
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
อุ๊ยร้าย ปู้ชายใจหมา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ashbyipcet

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
ชื่อน้องหมาทำไมเหนือร้ายแบบนี้ลำไยชะนีมากเลยอะเนื้อเต้นขนาดนี้อยากดีดให้หายเต้น  :beat:

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2720
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4

ออฟไลน์ mimasopu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ตั้งชื่อได้ดีน้องเหนือ  o13
อันที่จริงหนูควรไปทำบุญกับเพื่อนๆนะ พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกแม้แต่ขึ้นลิฟต์ยังดับ(หรือไอคุณวินมันตั้งใจ)

ออฟไลน์ Duangjai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 680
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
……

555 อุ้ยว้ายยยยย น้องหมาวิน ชื่อโดนใจ 555


 :hao3:  :hao3:  :hao3:  :hao3:  :hao3:  :hao3:  :hao3:


……

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-5
เหนือตั้งชื่อลูกหมาไพเราะจัง วิน อิอิ ไม่ได้แบบตัวคน ก็เรียกชื่อหมาวิน แล้วกัน

ออฟไลน์ กฤช

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
FanclubPong
อุ๊ยร้าย ปู้ชายใจหมา
ตั้งชื่อให้ด้วยความรักนะ  :hao7:

ashbyipcet
ชื่อน้องหมาทำไมเหนือร้ายแบบนี้ ลำไยชะนีมากเลยอะเนื้อเต้นขนาดนี้อยากดีดให้หายเต้น  :beat:
ชะนีมันร้ายนะ 555
 :m16:

♥lvl♀‘O’Deal2♥
55555555555555
 :laugh:

mimasopu
ตั้งชื่อได้ดีน้องเหนือ  o13
อันที่จริงหนูควรไปทำบุญกับเพื่อนๆนะ พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกแม้แต่ขึ้นลิฟต์ยังดับ (หรือไอคุณวินมันตั้งใจ)
ให้เดอะแก๊งกรวดน้ำให้ก็ได้ 5555555555
 :katai3:

Duangjai
555 อุ้ยว้ายยยยย น้องหมาวิน ชื่อโดนใจ 555
 :hao3:  :hao3:  :hao3:  :hao3:  :hao3:  :hao3:  :hao3:
ตั้งชื่อให้ด้วยความรักนะ
 :mew3:

t2007
เหนือตั้งชื่อลูกหมาไพเราะจัง วิน อิอิ ไม่ได้แบบตัวคน ก็เรียกชื่อหมาวิน แล้วกัน
จะได้เอาคืนโดยการแกล้งน้องหมา 555

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1949
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
สนุกมากกกก  ติดตามจ้า

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0
เออนั่นละชื่อหมาวินดีแล้ว จะได้ไม่สับสน ทั้งหมาทั้งคน 5555 สตรองนะเหนือ มันก็จริงนะ 'แค่คุย' ของไอ้พี่(หมา)วินก็คืออยากคุย แอบมีความสนใจอยู่ เพราะงั้นไม่ต้องไปรั้งดึงดันเขามา เชิดไว้เหนือ เราสวยหล่อน่ารักก็อย่าได้แคร์ เชิดไว้ แต่อย่าเชิดเกินไปละเดี๋ยวคอเคล็ด 555555 แล้วอีกอย่างนะก็ได้ขอโทษสิ่งที่ติดค้างในใจไปแล้ว ยิ่งต้องลั้นล้าเดินหน้า ไอ้พี่(หมา)วินก็ช่างแม่งเถอะ ทำให้เราเจ็บปวดใจบ่อยไปละ เมินซะเถอะ หาคนคุยด้วยด่วนๆแล้วชวนไปกินข้าวเลย หึ่ยยยยย!!! 55555555 รอๆต่อไปเหนือจะเอาไงดี มาพักใจที่บ้านแปป พักให้เต็มที่นะ กะว่าจะให้สบายใจแต่พอมาเจอพ่อปากร้ายงี้ ความพักใจจะได้มีไหมเนี้ย เอาน่า พ่อลูกค่อยๆเคลียร์กันะ ใจร่มๆ 55 ^^ สนุกกกก รีบปั่นมาอัพเลย เกิดการทวง1อัตรา 55555555

ออฟไลน์ ppnplg

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
แค่คุย ของอีพี่นี่มันถึงขั้นแล้ว ฝั่งผู้หญิงนังก็ระริกระรี้เชียวววว
อย่าไปสนใจมันเลยเหนือ ยุบยิบหัวใจหน่อย แต่เชิดไว้ เราสวย เราหยิ่ง

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด