[ เ รี ย ล อั ล ฟ า ] #รอฟ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ เ รี ย ล อั ล ฟ า ] #รอฟ  (อ่าน 593186 ครั้ง)

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1543/-12
[ เ รี ย ล อั ล ฟ า ] #รอฟ
« เมื่อ24-04-2018 22:44:50 »

อ้างถึง
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม








Real alpha
โดย Chiffon_cake



สารบัญ
Ep. 0
Ep. 1
Ep. 2
Ep. 3
Ep. 4
Ep. 5
Ep. 6
Special Ep. 7
Ep. 8
Ep. 9
Ep. 10
Ep. 11
Ep. 12
Ep. 13
Ep. 14
Ep. 15
Ep. 16
Ep. 17
Ep. 18
Special Ep. 19
Ep. 20
Ep. 21
Ep. 22
Ep. 23
Ep. 24
Ep. 25
Ep. 26
บทส่งท้าย


















เรื่องราวความรักของผมกับคนคนหนึ่ง
คนที่ผมไม่เคยนึกฝันมาก่อน...ว่ามันจะรักผมมากมายขนาดนี้






Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-09-2018 16:13:51 โดย Chiffon_cake »

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1543/-12
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #1 เมื่อ24-04-2018 22:45:22 »




Ep. 0

[รบ]






   [เชี่ยรบ...ช่วยด้วย]

   “เหี้ยอะไรอีกล่ะ นี่ปิดเทอมนะ”

   [ควายธนูกับแก๊งของมันอ่ะดิ...]

   “...”

   [...]

   “สัดเอ๊ย”

   [...]

   “ที่ไหน”

   จะบ้าตาย...ปิดเทอมแท้ๆ แทนที่จะเอาเวลาไปนอนกกสาวหรือไม่ก็ไปทำอะไรที่มีประโยชน์ ทำไมเพื่อนๆ ของผมถึงได้ไปมีเรื่องกับแก๊งเอกดนตรีที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้ากันกับแก๊งเอกการแสดงแบบพวกเรา

   รู้แหละว่าสักวันแม่งก็ต้องมีเรื่องกันอีกเหมือนอย่างที่ผ่านมา...แต่ครั้งนี้มันแปลกออกไป

   ...แปลกออกไปมาก

   ผมไม่อยากไปเจอหน้าไอ้ควายธนูเลยสักนิด...ยิ่งคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อสัปดาห์ก่อนผมก็ยิ่งอยากมุดเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วเอาหน้าฟุบลงกับหมอนซะ แต่ก็นะ...เพื่อนแม่งต้องการความช่วยเหลือ จะให้ผมเพิกเฉยต่อไปผมก็คงทำไม่ได้

   ความเจ็บปวดที่สะโพกยังคงมีอยู่นิดๆ ชวนให้นึกถึง

   ถึงแม้ว่าเหตุการณ์นั้นมันจะผ่านมาแล้วก็ตาม แต่ผมก็ยังอดที่จะเผลอคิดไม่ได้ หากจะพูดว่าผมอยากลืมก็มันอยากลืมนะ แต่มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น...

   มันออกจะ...ดี

   เฮ้อ ผมแค่ไม่อยากยอมรับตรงๆ อ่ะ

   รถพาผมมาถึงที่ได้เร็วกว่าที่คิด ผมไม่ได้มีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจให้มากขึ้นกว่าเดิม หัวใจของผมเต้นแรงผิดจังหวะแบบเร็วรี่เพราะรู้ดีว่าสารร่างสูงๆ ที่สูงที่สุดในกลุ่มผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นมันเป็นใคร

   ธนู หรือควายธนูที่ผมกับเพื่อนๆ ต่างก็พากัน (แอบ) เรียก

   ดูจากสภาพการณ์แล้ว เพื่อนผมมันคงไปขัดขาไอ้แก๊งนี้ไม่เรื่องใดเรื่องนั้น ผมใช้สายตาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ที่จริง...ผมไม่อยากให้สายตามันว่างเพื่อที่จะไปสบตาใครเข้าน่ะ

   โอย...ทำไมกูต้องมากระดากอายกับอะไรแบบนี้ด้วย

   “เกิดอะไรขึ้น” ผมถามเพื่อน

   “รถเชี่ยก้องจอดเข้ามาจอดอย่างเหี้ย...แล้วมันก็เฉี่ยวรถผม” ชู้ตกระซิบ

   ดวงตาของผมตวัดมองไปที่ก้องทันที...แม่งเอ๊ย เฉียดไปประมาณสิบสององศา ดวงตาของไอ้ธนูมันกำลังมองมาที่ผมแน่ๆ ผมรู้ดี...ไม่ได้ตั้งใจเห็นแต่มันก็เห็น

   นี่ผมเขินมันจริงๆ นะ

   “ขี้ฟ้องเอ๊ย” ยุถ่มน้ำลายลงพื้น

   “มึงจอดเหี้ยเองหรือเปล่าชู้ต กินเส้นแบ่งซองสัดๆ” ก้องตอกกลับนิ่มๆ มันดูโหดอยู่แล้วโดยไม่ต้องใช้ความโหดของไอ้ธนูเข้ามาช่วยเสริมเลยสักนิด

   “กูจอดกินเส้นก็จริง...แต่มึงก็ไม่จำเป็นต้องมาเฉี่ยวรถกูป่ะวะ” ชู้ตทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ “มึงรู้ว่าเป็นรถกูใช่มั้ย...มึงตั้งใจจะเฉี่ยวรถกู!”

   ผมเอาแขนตัวเองไปขวางตัวเพื่อน กลุ่มเราเสียเปรียบกว่าไอ้มนุษย์หมีพวกนี้หลายต่อหลายเท่านัก ผมไม่อยากให้ใครเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง...

   เพราะผมยังต่อรองกับมันได้...

   ...หวังว่านะ

   เป็นครั้งแรกที่ผมตวัดสายตาไปมองธนู...มันกำลังจ้องมองมาที่ผมด้วยดวงตาเฉยชาไร้ความรู้สึกเหมือนเช่นเคย ผมไม่เคยต้องมารู้สึกขวยเขินกับสายตาแบบนั้นจนกระทั่งตอนนี้...แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังต้องมองมัน เพื่อที่ผมกับเพื่อนจะได้เป็นอิสระจากสถานการณ์นี้สักที

   ทุกคนมองธนูอย่างรอคอย...เพื่อนผมรอฟังว่ามันจะเคลียร์เหตุการณ์นี้หรือไม่ ส่วนเพื่อนมันรอฟังว่าพวกมันจะพุ่งเข้ามาต่อยผมกับเพื่อนดีหรือเปล่า

   ทุกอย่างขึ้นอยู่กับไอ้ธนู...ผู้นำผู้โหดสัดของโลกใบนี้

   แต่มัน...คนที่มีอำนาจล้นเหลือกว่าใครในที่นี้กลับนิ่งเฉย จ้องมองแต่ใบหน้าของผม

   ผมมองด้วยสายตาที่ผมคิดว่าน่าจะพอต่อกรกับมันไหว ถึงแม้ว่าเราจะผ่านค่ำคืนลึกซึ้งดื่มด่ำกันมา...แต่เราก็ไม่ได้มีสถานะอะไรที่มากมายเกินไปว่าคนที่หมั่นไส้กันในคณะเดียวกัน

   ดวงตาของมันมองไล่ระดับลงไปช้าๆ จากดวงตาของผมสู่ปลายจมูกผม...สู่ริมฝีปากของผม

   มันจ้องริมฝีปากผมอยู่แบบนั้น...

   ผมรู้สึกว่าไอร้อนๆ เริ่มมากระจุกรวมอยู่ที่แก้ม ผมต้องหน้าแดงมากแน่ๆ เพราะไอ้บ้านี่มันยังไม่ยอมหยุดจ้องปากของผมเลย

   มันไม่หยุดอยู่ที่ปากครับ...มันเลื่อนลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งมองไปทั่วทั้งตัวผมนั่นแหละ

   ปลางคางสู่บริเวณอก

   จากอกสู่หน้าท้อง

   จากหน้าท้องสู่...โว้ยยยย ไอ้เหี้ยนี่ มึงหยุดมองได้แล้ว!

   จะบ้าตาย ในที่สุดผมก็หลบตามัน...รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ธนูมันลั่นวาจาเสียงดัง

   “ก้อง...มึงจ่ายค่าซ่อมรถให้ไอ้ชู้ตไป”

   .

   .

   .

   อึ้งแดก...กันไปหมด

   แม้กระทั่งผมยังงุนงง...นับประสาอะไรกับคนอื่น ไอ้ชู้ตนี่ถึงกับเขย่าชายเสื้อผมอย่างไม่เข้าใจว่าผมทำได้ยังไง ทำไมถึงสั่งสอนธนูผ่านสายตาได้

   กูไม่ได้ทำอะไรเลยเว้ยยยยยยย

   ก้องดูไม่เข้าใจที่ตัวเองต้องจ่ายทั้งๆ ที่ชู้ตมันผิดเหมือนกัน (ครับ...ชู้ตมันก็มีส่วนทำผิดจริง ใครเขาจอดรถล้ำเส้นแบ่งซองกันไอ้บ้า) แต่มันก็ไม่กล้าขัดท่านผู้นำของมัน มันจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตา หยิบเงินออกมาจ่ายด้วยท่าทีที่ไม่เต็มอกเต็มใจอย่างยิ่ง

   “ชู้ต” ผมพูดกับเพื่อน “มึงก็ผิดนะ”

   มันทำหน้าจ๋อยสนิท...ก่อนจะยกมือขึ้นห้ามก้อง

   “ไม่เป็นไร ไม่ต้องจ่ายก็ได้” มันพูดกับเพื่อนต่างสาขาที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม

   “เอางี้...โทรให้ประกันมาจัดการดีกว่าจะได้จบ” การ์ด (ออกเสียงว่า ‘ก๊าด’) คนสวยของผมยกโทรศัพท์ขึ้นพร้อมกับกดโทรออกหาประกันอย่างที่มันพูด

   ที่แท้พวกแม่งก็ต้องการอวดเบ่งใส่กันเฉยๆ ไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องรถใครจะเป็นรอยมากเท่าไหร่นักหรอก ผมรู้ดีแน่แท้เลยทีเดียวว่าเพื่อนผมนั้นชังน้ำหน้าไอ้พวกเอกดนตรีนี้กันมาก ส่วนไอ้พวกนี้ก็ไม่ชอบขี้หน้าพวกเอกการแสดงอย่างผม

   พอมีเรื่องกัน...ก็อยากจะห้ำหั่นกันเป็นธรรมดา

   แต่ใครจะรู้ว่าคนที่ควรจะกระชากคอเสื้อผมกับเพื่อนและก็ไล่ต่อยหน้าเรียงคนอย่างไอ้ธนูมันจะยอมง่ายๆ พอการ์ดคนสวยเอ่ยปากว่าจะโทรเรียกประกัน มันก็เดินเลี่ยงออกไปยืนไกลๆ กับเพื่อนๆ ตัวใหญ่ของมันอย่างก้อง โฮม และก็ยุ ส่วนผมก็ยืนอยู่กับชู้ต เบียร์ และก็จุน

   แม่ง...อยู่กับครบแก๊งเหมือนกับว่าเวลานี้ไม่ได้ปิดเทอมกันอยู่เลย

   “งงฉิบ...มึงไปทำอะไรไอ้ธนูมาวะ ทำไมมันยอมมึงง่ายๆ แบบนั้น” เบียร์ค่อยๆ พูด เพราะกลัวไอ้โหดอย่างธนูมันจะได้ยิน รายนั้นกำลังคุยกับเพื่อนด้วยสีหน้านิ่งๆ อยู่...คงไม่ได้ยินอะไรหรอกมั้ง

   “ปกติมันไม่ยอมใครเลยไม่ใช่เหรอ ในสถานการณ์ที่มีคนอื่นผิดด้วยเหมือนกันแบบนี้ คนอย่างมันต้องสู้ให้ฝ่ายตัวเองถูกจนถึงที่สุดสิ” จุนเอ่ยบ้าง

   ผมไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยคำใด...

   “โทษทีนะชู้ต” ผมเลือกจะพูดกับเพื่อนอีกคนแทน “เรื่องบางอย่างก็ไม่ควรมีเรื่องใครจะต่อยชนะใครเข้ามาเกี่ยวว่ะ”

   “ครับ ผมเข้าใจ ไม่เป็นไรครับ” ชู้ตตบไหล่ผม “แต่ผมก็งงเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เนี่ย...ธนูยอมคุณรบง่ายๆ ได้ยังไง ไม่ยอมโวยวายด้วย เอาแต่มองหน้าแล้วก็...ยอม ง่ายๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ”

   ผมไม่รู้จะพูดยังไง...เพราะผมเองก็ไม่เข้าใจว่าคนอย่างมันมายอมผมทำไม

   มันคงไม่เกี่ยวกับเรื่องคืนนั้นเมื่อหนึ่งอาทิตย์ที่แล้วหรอกนะ

   แม่งเอ๊ย ให้ตายสิวะ นี่ผมหน้าแดงอีกแล้วใช่มั้ย...

   ไม่รู้เรียกว่าเป็นจังหวะซิทคอมหรือเปล่าที่ธนูมันกำลังมองมาที่ผมในตอนนั้นพอดี

   ไม่หรอก...จังหวะซิทคอมผมต้องยืนฮาแดกสิ...

   ...ไม่ใช่ยืนเขินแดกแบบนี้







To be continued






« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-04-2018 00:42:01 โดย Chiffon_cake »

ออฟไลน์ itsgonnabeme

  • It's me, not you.
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 264
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #2 เมื่อ24-04-2018 23:24:45 »

คุณเจ้มาเจิมเรื่องใหม่ล้าวววววว
ธนูคะ หนูเปิดตัวแรงอยู่นะ หนูอย่ามาเขี่ยพี่สงจากใจแม่เรอะะะะ

แต่น้องรบเนี่ย ชื่อแมน แต่ฮาเลยนะ
ทำไมเรื่องนี้มันมีกลิ่นคล้ายๆคู่สงอ้าย
เจ้ชอบ เจ้ปลื้ม เจ้ว่าเจ้ต้องอินหนักกกกกกก

//แม่ยังคอนเฟิร์มว่าพี่สงคือทุกสิ่ง5555

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #3 เมื่อ25-04-2018 00:30:51 »

นึกว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับไสยซะอีก เห็นมีควายธนูด้วย  o18

ออฟไลน์ kredkaew26

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #4 เมื่อ25-04-2018 01:36:28 »

ชอบอ่ะ รอติดตามตอนต่อไป ว่าแต่มาน้อยจุง

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13683
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #5 เมื่อ25-04-2018 02:10:48 »

 :mc4: :mc4: :mc4: 

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #6 เมื่อ25-04-2018 02:13:30 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

เจิมเรื่องใหม่ของคุณเค้ก

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #7 เมื่อ25-04-2018 04:21:21 »

เอาแล้ววว ตีกันไปตีกันมาได้กันในตอนจบจ้าา55555

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #8 เมื่อ25-04-2018 05:31:13 »

ธนูตกหลุมเสน่ห์ของรบเข้าแล้ว อยากกลับไปอดีตเมื่ออาทิตย์ก่อน รบของเราเป็นอะไรนะทำไมเจ็บสะโพก
ชอบรบแล้ว รอตอนต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ มาดามพีพี

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 63
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #9 เมื่อ25-04-2018 06:43:29 »

จองที่นั่ง..

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
« ตอบ #9 เมื่อ: 25-04-2018 06:43:29 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 616
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #10 เมื่อ25-04-2018 06:52:11 »

งุ้ง :mew1:

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2448
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #11 เมื่อ25-04-2018 07:34:13 »

ยอมกันตั้งแต่หน้าประตู เอ้ยยย ฉากแรกเลยนะธนู รบน่ารักใช่มั้ย  :fox2:

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #12 เมื่อ25-04-2018 08:40:35 »

ว้าวว เห็นหน้าก็ไม่อยากสู้ อยากสู้ที่เตียงรึเปล่านะ :o8: :o8:

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2431
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #13 เมื่อ25-04-2018 08:49:42 »

 :impress2: อยากเผือกเรื่องเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนเจงเจง

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #14 เมื่อ25-04-2018 09:03:14 »

เค้กมาปล่อยของอีกแล้ววว เราสัมผัสได้ถึงความฟินนนน (ควาย)ธนู&รบ สินะ แต่น่าจะหลายคู่นะเนี่ย ขอบๆๆๆ

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2878
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #15 เมื่อ25-04-2018 10:46:39 »

มาด้วยความไวแสง แต่จบด้วยการสำรวจผ่านสายตา

มันมีเงื่อนงำนะคะ ดูมีอะไรมาก
รบอาจจะไม่ได้คิดไปเองคนเดียวละ

ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #16 เมื่อ25-04-2018 11:29:30 »

ติดตามเด็กๆแก๊งใหม่ค่ะ ทำไมขำรบก็ไม่้รู้  :hao3: ขอบคุณแม่เค้กที่พาเด็กๆมาให้รู้จักค่ะ  :L1:

ออฟไลน์ peung25

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #17 เมื่อ25-04-2018 12:15:05 »

รบ ธนูตอบหน่อย อาทิตย์ก่อนเกิดอะไรขึ้น   :pighaun:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #18 เมื่อ25-04-2018 15:57:24 »

มาตอนแรก ก็ชอบแล้ว  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ช่วยย้อนอดีตหน่อยนะ ทำไมรบ เจ็บสะโพก
เมาแล้วหกล้ม ตกบันไดสะโพกคราก โอย.....อยากเผือกกก  :z3: :z3: :z3:
รอใครคู่ก้อง ใช่ชู้ตหรือเปล่า :ling1:
ควายธนู  รบ   :กอด1: :กอด1: :กอด1: 
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #19 เมื่อ25-04-2018 16:19:00 »

รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
« ตอบ #19 เมื่อ: 25-04-2018 16:19:00 »





ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #20 เมื่อ25-04-2018 23:18:37 »

เดี๋ยวค่ะ เบนไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมคะ ว่าเค้า จึกๆกันมาก่อนหน้านี้


ไม่ได้มีซิทคอม เกิดขึ้นแทน  เป็น อีโรติค ใช่ไหมคะ


คุณรบคะ ขยายความด้วยค่ะ


คริคริ

ออฟไลน์ Jelly_beam

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #21 เมื่อ26-04-2018 00:43:11 »

อ่านน้องธนูแล้วรู้สึกถึงพี่สงหอสองยังไงไม่รู้หนูจะมาแทนที่พี่สงของเราไม่ได้นะ น้องรบชื่อเเมนมากแต่ทำไมหนูน่ารักจังล่ะลูกกก

ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1958
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #22 เมื่อ26-04-2018 05:38:00 »

เฝ้าหน้าจอรอตอนต่อไป  อิอิ

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #23 เมื่อ26-04-2018 06:23:21 »

เห็นชื่อเรื่องแล้วคิดไปถึงแนวโอเมก้าแต่ก็ไม่น่าใช่ เปิดเรื่องมานี่เรานึกว่าพี่รบเป็นพระเอกซะอีก ฮ่าๆๆ โถ่ เห็นหลายคิดเห็นบอกว่าคล้ายสงครามอ้ายพอมานึกตามแล้วก็คล้ายจริงๆ นิสัยพี่ธนูนี่มันญาติกับพี่สงครามชัดๆ ส่วนพี่รบก็ญาติพี่อ้ายเล้ยปกป้องคนในกลุ่ม น่าเอ็นดู

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 974
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #24 เมื่อ26-04-2018 07:22:33 »

แน่ะะะะ ไปทำไรกันมาหรอจ๊ะะะ :hao3:

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1543/-12
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #25 เมื่อ26-04-2018 13:45:16 »





EP.1

[รบ]






   หนึ่งสัปดาห์ก่อน

   กลุ่มของผมจะมีการละเล่นอย่างหนึ่งที่ประพฤติปฏิบัติสืบเนื่องกันมาหลายปีเวลาที่มีวันเกิดของใครคนใดคนหนึ่งในกลุ่ม...การละเล่นนั้นมีชื่อว่า ‘การสุ่มคู่นอน’

   วันนั้นเป็นวันเกิดของผมครับ ผมคือคนที่จะต้องโดนสุ่มคู่นอนในคืนนั้นซึ่งการปฏิบัตินั้นก็ไม่ได้มีอะไรยุ่งยาก เพื่อนๆ ของผมทุกคนจัดคู่นอนที่มาไว้ให้ในห้องมืดๆ ของโรงแรมที่พวกมันจองไว้ (โรงแรมประจำ...กลุ่มของเราใช้งานกันบ่อย) พวกเราเป็นเพื่อนกันมานานนมย่อมรู้ใจกันดีว่าเจ้าของวันเกิดนั้นมีสเปกที่ชอบเป็นอย่างไร

   ไม่เคยมีครั้งไหนๆ ที่พวกมันจะทำให้เพื่อนผู้เป็นเจ้าของวันเกิดผิดหวัง...ผมไม่ได้คาดหวังอะไรมากกับการสุ่มคู่นอนของผมในครั้งนี้ พวกมันก็คงจะจัดหนุ่มเอวบางร่างน้อยหน้าตาสวยน่ารักมาให้ผมเหมือนปีสองปีก่อน แม้จะเพิ่งนอนกับคนไทป์แบบนั้นไปเมื่อสองวันที่แล้ว แต่ผมก็ไม่ได้รังเกียจที่จะได้นอนกับใครสักคนที่หุ่นดีและก็หน้าตาหมดจดงดงาม

   ก็แหม...ผมไม่ใช่พวกมือถือสากแต่ปากถือศีลนะครับ ผมเป็นคนกามผมก็ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนกามเหอะ...คนอย่างผมไม่มีวันสร้างภาพอะไรให้เหนื่อยหรอก

   ‘ห้องนี้เลยครับ คุณรบอย่าเข้าผิดห้องล่ะ’ ไอ้ชู้ต เพื่อนตัวเล็กของผมตบบ่าผมพร้อมทำหน้าระรื่น เหมือนแม่งดีใจมากที่จะได้ส่งเพื่อนอย่างผมเข้าหอในคืนแรกของวันแต่งงานแน่ะ

   ‘รู้แล้ว’ ผมรับคำมัน ‘เด็ดแน่ใช่ป่ะ’

   ‘ก็ต้องเด็ดสิครับ’

   ‘...’

   ‘เขาคือตัวท็อปของเอกดนตรีเลยนะครับ’

   ดวงตาของผมเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ตัวท็อปเอกนี้มันจะมีสักกี่คนกันวะที่เป็นสเปกผม

   ต้องเป็นคนที่ชื่อว่าไอ้การ์ดแน่เลยว่ะ

   ...เหี้ย ถ้าใช่จริงๆ ผมจัดมากกว่าหนึ่งยกแน่ คนนี้ผมมองมานานตั้งแต่มันอยู่ปีหนึ่งแล้ว อยากกินมากมานานสามปีแล้วแต่ก็กินไม่ได้ เนื่องจากเพื่อนแม่งโหด

   ตอนนั้นคิดถึงเพื่อนมันแล้วก็เซ็ง...ผมไม่เคยชอบหน้าเพื่อนมันคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

   มันหล่อกว่าผม รวยกว่าผม แถมยังชอบแย่งหนุ่มน้อยหน้าหวานที่ผมเล็งเอาไว้ไปนอนกก...

   ช่างมัน...ผมจะขอโยนมันทิ้งไปก่อน อีกไม่กี่นาทีผมก็จะได้ขึ้นสวรรค์กับน้องการ์ดแล้ว (รุ่นเดียวกันแต่ผมดันอยากเรียกเขาว่าน้องอ่ะ แหะๆ) ฉะนั้นอะไรที่เป็นร่างอวตารของนรกผมจะสะบัดมันทิ้งไปเสีย...

   ผมส่งสายตาบอกลาไอ้ชู้ตเพื่อนรักอีกรอบ มันรีบกระโดดโหยงเหยงไปกดลิฟต์ ท่าทางจะอยากรายงานเพื่อนที่รออยู่ข้างล่างอย่างเต็มแก่ว่าผมกำลังจะไปสู่ประตูสวรรค์ ผมยิ้มมุมปาก...เขย่ากุญแจห้องสองสามเครื่องก่อนจะหมุนกุญแจที่ลูกบิดประตูหน้าห้องแล้วเดินเข้าไป

   ในห้องกลิ่นหอมจัด แม้จะมืดและมีเพียงแสงไฟรำไรจากภายนอก แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกตื่นไปหมดทั้งตัว...บรรยากาศที่ชวนลุ้นทำให้ผมเกิดความตื่นเต้น ก่อนที่ความรู้สึกนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งขืนขั้นเริ่มต้นที่ตรงกลางระหว่างหว่างขา

   ไอ้รบ...ไอ้หื่นเอ๊ย มึงยังไม่ได้เห็นหน้าน้องการ์ดเลยด้วยซ้ำ

   ผมยิ้มเบาๆ ให้กับตัวเอง นึกอยากเห็นหน้าการ์ดแล้วรีบจัดการเผด็จศึกให้เสร็จสรรพ แต่ดูเหมือนว่าการ์ดจะยังไม่ยอมโผล่หน้ามาให้ผมเห็น

   บางทีเขาอาจจะทำให้ผมลุ้นเพื่อเพิ่มความน่าตื่นเต้นก็ได้

   ในสถานการณ์แบบนี้...ยิ่งทำให้ผมลุ้น ไอ้นั่นผมก็ยิ่งตื่นตัว

   ‘การ์ด’ ผมค่อยๆ บรรจงเรียกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบเสียงนานเกินไปแล้ว ผมให้เกียรติคนสวยแห่งเอกดนตรีเพราะบางทีการ์ดอาจจะต้องการปิดบังตัวตนก่อนก็ได้ ‘กูรบ เอกการแสดงนะ’

   ไอ้สัดเอ๊ยยย ตื่นเต้นหนักมาก

   ระหว่างที่ผมกำลังคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่นั่นเอง...จู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่างเดินมาที่ข้างหลังของผมช้าๆ

   หมับ

   การ์ดเข้ามากอดผม...ลำตัวของการ์ดใหญ่กว่าที่ผมคิดเอาไว้ มิหนำซ้ำยังแน่นเฟิร์มไปหมดทุกส่วนสัดอีกต่างหาก ผมเคยเห็นการ์ดแค่ห่างๆ และเขาก็อยู่ในชุดนักศึกษาตลอด บางทีภายใต้ชุดนักศึกษานั่นอาจจะเต็มไปด้วยความฟิตปั๋งก็ได้

   โห...ถ้าใช่จริงๆ ผมต้องบันทึกวันนี้เอาไว้ในประวัติการมีเซ็กส์ของผมเลยนะ...ปกติแล้วคู่นอนของผมมีแต่หนุ่มน้อยหน่อมแน้มน่าทะนุถนอม ไม่เคยมีสักครั้งหรอกที่จะเป็นพวกฟิตแอนด์เฟิร์มน่ะ

   แม้จะไม่คุ้นเคย แต่ถ้าเป็นการ์ด...ผมยอมทุกอย่าง

   เขาคือคนที่ทำให้ผมมีความคิดฝังอยู่ในใจทุกครั้งว่า ‘ถ้าได้สักครั้งจะตั้งใจเรียน’

   อยากจะโทรไปบอกแม่ซะตั้งแต่ตอนนี้เลยว่า ‘แม่ ผมจะได้เกียรตินิยมก็คราวนี้!’

   จมูกของการ์ดฝังลึกเข้ามาที่ซอกคอของผม...เขาสูดกลิ่นของผมเข้าไปอย่างเต็มรักซะจนผมขนลุกเกรียวกราว การ์ดไม่เหนื่อยที่จะต้องเขย่งปลายเท้าหรือไง ผมสูงกว่าการ์ดตั้งเยอะแต่เขากลับทำแบบนี้กับผมซะได้

   ผมไม่อยากให้คู่นอนกิตติมศักดิ์ที่เป็นของขวัญวันเกิดของผมเหนื่อยตั้งแต่ตอนที่เกมรักยังไม่เริ่มหรอก

   ลำตัวของผมหันไปประจันหน้ากับการ์ด...แวบแรกที่ผมรู้สึกก็คือเงาตะคุ่มนี้ดูไม่เหมือนการ์ดยังไงก็ไม่รู้ ตัวก็ดูใหญ่ขึ้น ส่วนสูงก็ดูเพิ่มขึ้น ที่สำคัญ...กล้ามเนื้อแน่นฟิตปั๋งที่กำลังดึงตัวผมเข้าไปหาพร้อมๆ กับจูบนัวเนียนี่มัน...

   ไม่...ไม่หนะ...ไม่น่าจะใช่การ์ดแล้ว!

   เสืออย่างผมไวต่อการสัมผัสมากกว่าการมองเห็นนะครับ!

   ผมผลักอีกฝ่ายไปอย่างสุดแรง มันคนนั้นผละออกไปไกลจนใกล้สวิตช์ไฟ มือของมันกดเปิดไฟให้ห้องทั้งห้องสว่างจ้า

   .

   .

   .

   แม่งเอ๊ยยยยยยยยยยยยย

   คนคนนี้มันคือของท็อปเอกดนตรีก็จริง แต่มันไม่ใช่ของท็อปในแบบที่ผมต้องการ

   ไอ้เหี้ยนี่มันชื่อว่าธนู เพื่อนรักของไอ้การ์ด คนที่ผมชังนักชังหนา

   ‘คิดจะเอาเพื่อนกูเหรอ’ มันแสยะยิ้มอย่างน่ารังเกียจ...ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของมันทีละเม็ดๆ ลงมาจนเห็นถึงรอยที่ร่องอกแน่นชัดเจน

   มันแซ่บเกินคำบรรยาย...แต่แล้วยังไง ผมกับมันคือไทป์เดียวกัน

   เราสองคนเป็นรุกเหมือนกัน!

   ‘เชี่ย’ ผมก้าวถอยหลังกรูด เพราะอีกฝ่ายมันกำลังตรงรี่เข้ามาหาผม ทำสีหน้าเหมือนเสือที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ ‘มึงใจเย็นๆ นี่อาจจะเป็นการเข้าใจผิด’

   ‘เข้าใจผิดเหรอ’ เข่าของมันกดลำตัวผมให้นอนราบลงไปกับเตียง ผมพยายามขัดขืนต่อสู้ แต่ผมสู้แรงคนที่อยู่เหนือร่างกายของผมไม่ได้ ‘เพื่อนมึงแม่งมากวนเพื่อนกูตลอดทั้งวัน...วันสอบวันสุดท้ายแท้ๆ แต่ดันมากวนเพื่อนกู จิตใจพวกมึงทำด้วยอะไร’

   เอ่อ...แล้ววันสอบวันสุดท้ายต้องทำตัวยังไงวะ...ต้องห้ามกวนเพื่อนร่วมคณะแต่อยู่ต่างสาขางี้เหรอ

   ‘ธนู...คือ...’ ผมกับมันตัวเท่ากัน...แต่ผมแข็งแรงน้อยกว่า กล้ามของมันทำเอาผมรู้สึกได้ว่ามันต้องขืนใจผมได้อย่างง่ายดายแน่ ถ้ามันคิดจะทำ...

   มันเหี้ยก็ตรงที่ว่าแค่ผมคิดมโนภาพบ้าๆ นั่น...ผมก็กลืนน้ำลายขึ้นมาซะอย่างนั้น

   มันใช่เวลามั้ยไอ้รบ!

   ความกามของผมนี่มัน...น่าตบบ้องหูฉิบ

   ‘มันอาจจะเป็นการเข้าใจผิดกัน’ ผมพยายามทำให้อีกฝ่ายมันผละออกไปจากผมสักที แต่แรงธนูแม่งอย่างกับควาย มันจับแขนทั้งสองข้างของผมให้วางเหนือศีรษะของผม จากนั้นก็เอียงใบหน้างดงามนั่นเข้ามาใกล้ๆ

   เคยคิดมาตลอดว่ามันเป็นผู้ชายที่หน้าสวยชัดเป๊ะ...แต่ไม่คิดว่ามันจะเป๊ะไปทุกส่วนแบบนี้

   ทุกอย่างพอเหมาะพอเจาะไปหมด...ดวงตาคมกริบรับกับการโค้งของคิ้วดกหนา ผมสีดำสนิทยาวปรกหน้าผากเกือบจะปิดดวงตา จมูกพุ่งโด่งเป็นสัน ริมฝีปากเล็กบางเฉียบ...

   นี่ถ้ามันตัวเล็กกว่านี้ อ้อนแอ้นกว่านี้...ผมคงไม่ชายตาแลมองการ์ดเลยแม้แต่นิดเดียว

   ผมจะมองแต่เพื่อนของเขา...อย่างธนูคนนี้

   ช่างเป็นอะไรที่งดงาม

   ‘เข้าใจผิดเหรอ...’ ธนูดูขุ่นเคืองแต่ไม่ก็ไม่ได้ฉุนเฉียวรุนแรง ผมรีบส่ายหน้าเรียกสติตัวเอง ‘มึงคิดว่ากูไม่รู้ประเพณีบ้าๆ ของแก๊งเอกการแสดงอย่างพวกมึงหรือไง’

   ‘กู...’

   ‘กูคิดอยู่แล้วว่าสักวันการ์ดมันต้องตกเป็นเหยื่อเรื่องของขวัญวันเกิดสุ่มคู่นอนห่าไรนี่...แต่ถ้ามีกูอยู่...’ ริมฝีปากของไอ้ (ควาย) ธนูเฉียดริมฝีปากผมไปเพราะมันก้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูของผม ‘...เรื่องนั้นมันจะไม่มีวันเกิดขึ้น’

   ‘โอเคๆ’ ผมพยายามผ่อนลมหายใจตัวเองให้สงบ...แม้ว่าไอ้นี่มันจะไม่ใช่สเป็กผมเลยสักนิด แต่การที่มันมีลำตัวส่วนสัดที่โคตรจะโซแดมน์ฮอต ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าผมเองก็เริ่มจะมีอารมณ์นิดๆ เหมือนกัน

   ท่วงท่าของเราสองคนมันหมิ่นเหม่...อกแกร่งขาวใสของธนูอยู่ในคลองสายตาผมพร้อมกันกับใบหน้าที่เทวดาบนสวรรค์ตั้งใจครีเอตมนุษย์เพศชายผู้นี้อย่างเต็มที่

   ไอ้ฉิบหายเอ๋ย...ผมเผลอกลืนน้ำลายอีกรอบแล้วว่ะ

   ‘ปล่อยกูได้มั้ย กูขอโทษ’ ผมขอมันดีๆ แม้ว่าผมจะไม่ชอบขี้หน้ามัน แต่ถ้าผมไปกวนอารมณ์มันตอนนี้ อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ แม้ความต้องการทางธรรมชาติของผมกำลังสั่นเร่าๆ ว่าอยากให้มันเกิดขึ้น...แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันไม่ได้จะเกิดขึ้นง่ายอย่างนั้น

   ‘มึงบอกให้กูปล่อย ทำไมมึงดู...อยาก’ ธนูกระพริบตาปริบๆ มองผม ‘นี่มึงหื่นกับทุกคนเลยหรือยังไง’

   สีหน้าของมันลดความโหดลงอย่างเห็นได้ชัด เชี่ย...ทำไมแม่งดูน่ารักขึ้นซะงั้น

   มันดูสวยสดงดงามซะขนาดนี้ ถ้าลองได้ ‘หลัง’ มันสักครั้งผมก็โอเคนะ...

   โอย แค่ความคิดชั่ววูบทำไมถึงทำผมรู้สึกตื่นไปทั่วทั้งตัวแบบนี้ด้วยล่ะ

   ‘แล้ว...ได้มั้ย’ ผมลองถามหยั่งเชิงด้วยน้ำเสียงกระเส่า เห็นอย่างนี้ผมก็อ่อยเหยื่อเก่งนะผมขอบอก

   ธนูดูลังเล...มันรู้ดีว่ามันไม่ใช่แนวที่ผมชอบ และผมก็รู้ตัวเองดีด้วยว่าผมไม่ได้ชอบแนวอย่างมัน แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ในเมื่อทุกอย่างมันพร้อมและเป็นใจซะขนาดนี้ มีความสัมพันธ์กันคืนเดียวดูบ้างมันจะเป็นอะไรไป

   เราสองคนเป็นแค่เพื่อน (ชัง) แบบห่างๆ...ไม่ใช่คนใกล้ชิดอะไรกันสักหน่อย

   ผมมองใบหน้าที่อยู่เหนือร่างของผม มันใช้ความคิดอยู่ประมาณเกือบหนึ่งนาทีเห็นจะได้ ริมฝีปากของมันเริ่มหยักยิ้ม ความเจ้าเล่ห์ที่หายไปครู่หนึ่งเริ่มกลับเข้ามาสู่ใบหน้าของมันอีกครั้ง

   ‘ติดปัญหาอยู่อย่าง’ มันพูดพร้อมส่งสายตาที่ดูเจนจัด...บ่งบอกชัดว่าเคยชินกับการคุยเรื่องลามกบนเตียงกับใครสักคนเป็นอย่างมาก

   ‘อะไรวะ’

   ‘ก็เราเป็นรุกเหมือนกันไง’

   ไอ้สัด รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงฟ้าผ่า!

   ‘ทำต่อได้ป่ะล่ะ’ ธนูเริ่มใช้ขาตัวเองขยับมาสัมผัสกับขาของผมขึ้นๆ ลงๆ จนผมเสียววาบ

   ‘ทำได้...ถ้ามึงยอมให้กูเสียบ’ ผมชักจะมีอารมณ์ขึ้นมาแล้ว...อารมณ์หวาดระแวงน่ะ กลัวไอ้เหี้ยนี่แม่งเป็นฝ่ายเสียบผมมากจริงๆ นะ

   โอย...กูไม่เคยโดนแบบนั้นมาก่อน!

   ในฐานะหัวหน้าแก๊งเอกการแสดงที่โคตรคูล (ไว้คิดชื่อแก๊งสั้นๆ ได้เมื่อไหร่จะมาบอกอีกที) ผมไม่สามารถเป็นรับได้จริงๆ โดยเฉพาะเป็นรับให้กับไอ้คนที่ผมไม่ชอบขี้หน้าคนนี้ (แม้จะชมว่ามันหล่อก็เถอะ... โอย ทำไมกูย้อนแย้ง)

   ‘หึ’ ธนูขยับริมฝีปากของมันมาใกล้ริมฝีปากผม ‘ไม่มีใครบนโลกใบนี้เสียบกูได้ทั้งนั้น’

   ฉิบหายแล้ว

   ผมนี่ก็แปลก...ทำตัวอ่อนเปลี้ยอยู่ใต้ร่างของมันทำไมตั้งนานสองนาน บางทีผมอาจจะชอบมองใบหน้าสวยงามของมันมากก็ได้ มุมนี้มันดีนี่หว่า...

   ในที่สุดผมก็ได้ฤกษ์ดิ้นพล่านสักที... ‘ไอ้เหี้ย มึงปล่อยกูเลย’

   ‘ถ้ามึงหลุดได้กูก็จะปล่อยมึงไป’ ธนูจับมือที่อยู่เหนือศีรษะของผมแน่นขึ้น พร้อมๆ กับใช้ขากดต้นขาของผมเอาไว้ไม่ให้ผมดิ้นหนีไปไหน ‘ลองเปลี่ยนหน่อยจะเป็นไร มึงรุกมาทั้งชีวิตแล้ว มันน่าเบื่อออก’

   ‘มึงสิเปลี่ยน กูไม่เปลี่ยน’

   ‘...’

   ‘ถ้ามึงเปลี่ยน กูยอมทำกับมึงเลยเอ้า!’

   ธนูหัวเราะอย่างขันๆ ‘ดูเหมือนมึงจะยังอยากทำกับกูอยู่นะ’

   ‘ก็...ใช่ไง แค่มึงเปลี่ยน’ โว้ย แรงมันเยอะจังวะ...ผมดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุด

   ‘กูไม่เปลี่ยน’

   ‘กูก็ไม่เปลี่ยนเหมือนกัน!’

   ‘ดี” ธนูก้มหน้าลงมาขบริมฝีปากล่างของผมเบาๆ...สิ่งนั้นทำให้ผมหยุดดิ้นและนิ่งฟังได้ครู่หนึ่ง ‘แต่กูก็ไม่อยากข่มขืนพวกเอกการแสดงอย่างมึง’

   ผมต้องดีใจใช่มั้ย...ไอ้เหี้ยนี่มันเพิ่งพูดพูดคำว่าไม่อยากข่มขืน! (ประชด)

   ‘ในเมื่อเราต่างก็อยากได้กันและกันทั้งคู่ เราจะมาฟัดกัน...ใครกดใครได้คนนั้นก็ได้หลังของอีกฝ่ายไป’

   ข้อเสนอน่าสนใจ...แต่เรื่องแรงและพละกำลังผมเสียเปรียบไอ้ควายธนูเยอะ เชื่อผมดิ

   ‘เอาไงดีน้า’ ริมฝีปากของธนูขยับเข้ามาลากไล้ไปตามใบหน้าของผมจนผมรู้สึกวูบวาบ ลำตัวของมันหอมมากซะจนผมสติผมขาดกระเจิง

   ผม...



   คือผม...



   ผมอยากง่ะ


   ผมกลืนน้ำลาย (เป็นครั้งที่ล้าน) ...ลืมตามองดูใบหน้างดงามของธนูเวลาที่มันอยู่ใกล้ๆ ความต้องการของผมเริ่มแสดงออกมาทางสีหน้าและก็ความเป็นผมเบื้องล่างที่เริ่มกลับมาแข็งขืนอีกครั้ง

   ธนูชะงัก หยักยิ้มเพราะมันรู้สึกได้ถึงส่วนนั้นของผม...

   ‘ก็ได้’ ผมรับข้อเสนอ อีกฝ่ายนิ่งไปสักพักก่อนที่จะยกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อให้ผมได้ลุกขึ้นนั่ง มันพูดง่ายดีแฮะ ไม่มีการเอารัดเอาเปรียบด้วย ‘ถ้าสู้แรงอีกฝ่ายไม่ไหว...เราทั้งคู่ต้องไม่ฝืน...ตกลงมั้ย’

   ‘แน่นอน’ ธนูยักไหล่

   ‘มันจะไม่ใช่การข่มขืนด้วย’

   ‘มันคือทำกันอย่างสมัครใจ’

   ผมกับมันมองหน้ากัน...ไม่รู้ทำไมความปรารถนาของผมถึงได้พวยพุ่งและล้นปรี่จนเต็มอกขึ้นมากะทันหันแบบนี้ อาจเป็นเพราะธนูหยุดทำสีหน้าจากสัญญาณของนรกกลายมาเป็นสีหน้าจากสัญญาณของสวรรค์แทน

   มันก็อยากได้ผมว่ะ...

   มือของมันรั้งท้ายทอยของผมให้เข้าไปใกล้...เราทั้งคู่มองสบตากันในความใกล้ไม่ถึงห้าเซนติเมตรนั้น จนกระทั่งริมฝีปากของเราค่อยๆ สัมผัสกัน...

   เดี๋ยวก่อนนะ

   เดี๋ยว...

   เชี่ย มันต้องไม่ใช่แบบนี้ดิ

   ความรู้สึกหวานลอยตลบอบอวลไปหมดทั้งๆ ที่เราทั้งคู่ไม่ได้มีความรู้สึกลึกซึ้งอะไรต่อกัน มันผิดแผกไปหมดเพราะผมรู้สึกได้ว่ารสชาติของจูบนี้มันไม่ได้ให้ความปรารถนาทางกายเพียงอย่างเดียว จังหวะการดูดดุนริมฝีปากรวมไปถึงการที่ลิ้นของเราทั้งคู่เกี่ยวกระหวัดนั้นมัน...ให้ความรู้สึกหวานจนเกินไป

   ...แม่งใช่เหรอ

   ตอนที่ผละออกจากกัน ผมกับธนูมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างงุนงง...

   ‘มึง...’ ผมค่อยๆ กระซิบ ใบหน้าของอีกฝ่ายยังคงห่างกับผมไม่เท่าไหร่ หัวใจของผมเต้นตึกตักแรงมากจนผมนึกประหลาดใจตัวเอง ‘มึงหวานกับกูไปเปล่า’

   ‘มึงนั่นแหละหวานก่อน’ ธนูสวนกลับมาด้วยถ้อยคำแผ่วเบาเช่นเดียวกัน ‘กูไม่ใช่สเปกมึงไม่ใช่เหรอ’

   ‘เพราะมึงเริ่มจูบแบบนั้นก่อนมั้ง’

   ‘เหรอวะ’

   ‘อึดอัดกับเหล็กจัดฟันกูมั้ย’ แล้วผมจะไปสนใจความรู้สึกของแม่งทำไมกัน

   ‘ไม่’ คำตอบทันควันของมันทำเอาหัวใจของผมแทบจะหยุดเต้น ‘เหมือนกูจูบกับเด็กมอปลายเลย’

   บรรยากาศแบบนี้มันใช่เหรอ...สิ่งที่มันควรเกิดขึ้นต้องเป็นการปะฉะดะ ผลักให้ล้ม ชกให้หน้าหงาย หรือไม่ก็ใช้แขนฟาดฟันกันไปมาไม่ใช่เหรอวะ

   ‘หน้าลูกครึ่งของมึงนี่...’ ท้ายประโยคของธนูแผ่วลงไปราวกับไม่กล้าพูดต่อ

   เราทั้งคู่กระพริบตาปริบๆ มองหน้ากันแล้วเลียริมฝีปากตัวเองอย่างนึกโหยหาสัมผัสหวานนั้นอีกรอบ

   แม่งเป็นเหมือนกันเลยโว้ย

    ‘เอาไงก็เอาเถอะ’ สุดท้ายแล้วธนูก็รั้งศีรษะของผมเข้าไปจูบอีกรอบ...คราวนี้ไม่ได้รุนแรงขึ้น แต่เร้าร้อนมากยิ่งขึ้น ผมรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายนั้นพยายามดึงตัวผมให้เข้าไปอิงแอบแนบชิด ฉะนั้น...ในฐานะผู้เข้าแข่งขันเกมนี้เหมือนกัน ผมจึงเริ่มแสดงออกเหมือนกันเพราะผมไม่ต้องการยอมมัน

   สัญชาตญาณการแข่งขันกันของเสือเพศผู้...ผู้ซึ่งไม่ยอมอยู่ถ้ำเดียวกันนั้นมันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

   ในที่สุดการปะฉะดะกันที่แท้จริงก็มาถึง

   ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง...การที่ผมกับธนูแสดงออกอย่างเต็มที่ว่าผมกับมันต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอยู่ล่าง มันทำให้การสัมผัสของเราทั้งคู่นั้นดูเร่าร้อนและเร้าใจยังไงไม่รู้ แม้ว่าผมกับมันจะผลัดกันอยู่เหนือร่างของอีกฝ่าย หรือบางครั้งก็ใช้มือผลักให้อีกฝ่ายไปนอนราบด้วยความรุนแรงป่าเถื่อน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกปรารถนาธนูน้อยลงเลย

   มันมากขึ้น...มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

   อารมณ์ของเราทั้งคู่พวยพุ่งขึ้นมาจนธนูส่งเสียงเซ็กซี่หอบต่ำ ผมเองก็เริ่มรู้สึกใจจะขาดกับเสียงแบบนั้น หุ่นแบบนั้น และก็การจูบแบบนั้น

   เข้าใจแล้วว่าทำไมมันถึงเป็นตัวท็อป (อีกคน) ของเอกดนตรี

   เพราะมันคือคนที่โซแดมน์ฮอตอย่างแท้จริงนี่เอง

   เนื้อตัวภายใต้ร่มผ้าของมันปรากฏสู่สายตาผม ผมไม่สามารถหนีความจริงที่ว่ามันเป็นร่างกายที่น่ามอง หุ่นแน่นๆ แบบนั้นยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าตัวของผมเริ่มเปลี่ยนไป...ผมกระหายสัมผัสของอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่แค่การจูบแลกลิ้นดูดดื่ม ไม่ใช่แค่การลากลิ้นสัมผัสโลมเลียไปตามลำตัวท่อนบนของผม

   มัน...มันต้องมากกว่านั้น

   นี่แหละส่วนที่เป็นปัญหาของเรา

   ผมกับธนูพลิกตัวกันไปมาหลายต่อหลายรอบ...ผลัดกันสัมผัสเนื้อตัวของอีกฝ่ายจนเลยขีดสุดของคำว่าเล้าโลม ใช้ลิ้นแตะไปทั่วทุกส่วนแล้วก็ว่าได้ แต่ยกเว้นส่วนของเจ้าโลกและบริเวณโดยรอบ...

   ไม่มีใครเป็นฝ่ายยอมใคร ผมไม่ยอม มันก็ไม่ยอม

   จนในที่สุดธนูแม่งก็ทนไม่ไหว เหมือนมันเริ่มใช้ท้าไม้ตายด้วยการจับตัวให้ผมนอนพลิกคว่ำ ดันขาของผมให้อยู่ในท่าโก่งสะโพก จากนั้นมือไม้ของมันก็เริ่มควานหาอุปกรณ์ช่วยต่างๆ ที่โต๊ะข้างเตียง

   จังหวะนั้นเป็นจังหวะที่ผมเริ่มหวาดกลัวที่สุด

   ‘ไม่เอา!’ แม้ว่าผมจะดิ้นสักแค่ไหน ไอ้ธนูมันก็ไม่ยอมผ่อนแรงให้ผมง่ายๆ มันถือวิสาสะตีสะโพกของผมจนเกิดเสียงดัง ผมไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยสักนิด...ตรงกันข้าม มันทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นไปหมด

   โอย...นี่มันจะกลายเป็นจุดจบของสายรุกอย่างผมจริงๆ เหรอวะ

   ผมหันไปมองด้านหลัง...ใบหน้าของผมแดงก่ำขณะที่ใบหน้าของธนูนั้นเต็มไปด้วยความหื่นกามจัดชนิดที่ว่าเลยคำว่าเซ็กซี่ไปไกลโข มันเหมือนคนโรคจิตพร้อมที่จะทำให้คนที่อยู่ใต้ร่างนั้นร้องครวญครางกับการกระทำของมัน

   ส่วนที่แย่ที่สุดไม่ได้อยู่ตรงนั้น...

   อารมณ์ของผมพุ่งไปถึงขีดสุดตอนที่เห็นใบหน้าของธนู ผมอยากให้มันสุขสม อยากให้มันได้ในสิ่งที่มันต้องการ และถ้ามันเป็นแบบนั้น...ผมก็จะมีความสุขแบบถึงเป้าหมายของตัวเองเช่นกัน

   ความแข็งขืนของผมเป็นหลักฐานสำคัญอย่างดี

   ธนูแสยะยิ้ม...มันรู้แล้วว่าผมเริ่มโอนอ่อนให้และดูเหมือนจะเป็นฝ่ายแพ้ในเกมนี้ เพราะมันค่อยๆ เลื่อนมือมาจับหลักฐานสำคัญที่ผมว่า รูดขึ้นรูดลงขยับไปมาจนผมรู้สึกว่า...ไอ้เหี้ยนี่แม่งจะยั่วผมเกินไปหน่อยแล้ว

   “ยอมหรือยัง” มือของมันยังคงทำงานไม่หยุด...ผมกัดริมฝีปากตัวเองขณะที่ปลายนิ้วของมันสัมผัสกับปลายโคนของผม

   จังหวะการขยับมือรวมไปถึงเสียงลมหายใจหอบแผ่วมันดูเข้ากันไปหมด...ผมไม่รู้จะตอบอะไรนอกจากทำสีหน้าส่งไปให้ มันพอใจแค่นั้น ไม่ได้ถามคาดคั้นต่อ

   ผมพอใจที่มันพอใจ...และผมก็รู้ด้วยว่าความพอใจของมันไม่ได้อยู่แค่นั้น

   มันยังพุ่งทะยานไปมากกว่านี้ได้

   ใช่...ผมพูดถึงความพอใจของผมด้วย

   รอยยิ้มขอบนิ้วเย็นๆ ของมันเริ่มเข้ามาสัมผัสปากทางของผม วนขยับไปมาอย่างหยอกเย้า...ผมกลืนน้ำลายพร้อมๆ กับเกร็งไปหมดทั้งตัว มันเป็นอะไรที่แปลกใหม่มากจนผมไม่รู้จะแสดงสีหน้าอะไรออกไป

   ‘มันจะโอเค’ ธนูพูดเสียงเบา...ดวงตาคมของมันมองผมด้วยสายตาที่ทำให้ผมยอมรับว่าผมใจสั่นไปหมด ‘มึงจะมีความสุขสุดยอดถ้ามึงไม่เกร็ง’

   ‘...’

   ‘มึงอยากให้กูป่ะ...’

   มันจะมาถามอะไรเอาตอนนี้วะ ในเมื่อผมก็เลิกขัดขืนมันไปแล้วนี่

   นิ้วมือของธนูเริ่มเข้ามาในช่องทางของผม...ฟันของผมกระทบกันแล้วส่งเสียงที่แสดงความรู้สึกเสียวซ่านทางอารมณ์

   ‘ตอบมาสิ...ว่ามึงอยากให้กูหรือเปล่า’

   ผมยอมแพ้...

   ธนูมันเก่งจัดจนทำให้ผมรู้สึกอยากให้มันเป็นฝ่ายได้ผมไป...ลีลาการเล้าโลมของมันพลิ้วไหว ทั้งๆ ที่มันต้องพยายามควบคุมไม่ให้ผมเข้าใกล้ในส่วนที่เป็นช่องทางทางด้านหลังของมัน ที่มันเก่งเพราะธนูทำทุกอย่างที่ผมว่านี้ไม่รุนแรงจนเกินไป...ผมโอนอ่อนคล้ายตามได้ง่ายเพราะมันทำให้ผมอยากได้มากกว่าที่เป็นอยู่ ไม่ใช่การจูบ ไม่ใช่แค่การใช้ปากสัมผัสไปทั่วทั้งลำตัว

   แต่มันคือการเป็นหนึ่งเดียวกับมัน...

   มันทำให้อารมณ์ความต้องการของผมพุ่งถึงขีดสุดได้...แม้ว่าจะไม่เข้าใจ แต่ผมก็รู้สึกปรารถนาอยากจะให้ท่อนเนื้อแข็งแกร่งนั้นเข้ามาสัมผัสภายในของผมจนเต็มแก่

   มันเป็นคนแรกที่ทำให้ผมรู้สึกแบบนี้...

   ผมอยากให้มันเป็นของผม...แล้วผมก็อยากให้ผมเป็นของมัน

   เฮ้อ เกมนี้...ผมขอเป็นฝ่ายยอมแพ้เองก็แล้วกัน





[ มีต่อนะคะ ]






« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-04-2018 13:54:03 โดย Chiffon_cake »

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1543/-12
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 0 _ p. 1 _ 2 4 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #26 เมื่อ26-04-2018 13:47:14 »

   .

   .

   .

   ผมรู้สึกได้ว่าตอนนั้นมันคุ้มแล้วที่จะแพ้

   แม้จะเจ็บจนน้ำตาไหลรวมไปถึงสลบยาวต่อไปอีกหลายชั่วโมง...แต่มันก็คุ้มแล้ว

   ตอนที่ผมตื่นนั้นท้องฟ้ากำลังจะสว่าง ผมสวมเสื้อผ้าให้กับตัวเองอย่างยากลำบาก...พยายามลืมเรื่องความเป็นรองของตัวเองที่ผมยอมให้ธนูมันเป็นฝ่ายกระทำ แต่มันก็ไม่สามารถลืมได้โดยง่าย

   ก็ในเมื่อคนทำมันกำลังนอนหลับปุ๋ยอย่างสบายใจเฉิบอีกทั้งยังโป๊อล่างฉ่างให้ผมเห็นแบบนี้ ผมจะลืมได้ยังไงไหว

   มันหมดเวลาที่จะแสดงบทเป็นคู่นอนที่ดีของกันและกันแล้ว

    ‘เหี้ยธนู!’ ผมเอารองเท้าที่ผมยังไม่ได้ใส่มาตีสะโพกขาวๆ ของมันเบาๆ ...มันส่งเสียงครางอือในลำคอ ขยับตัวไปมาอวดกล้ามทุกสัดส่วนให้ผมได้เห็นเต็มๆ สองตา

   ...ครับ ผมพูดถึงน้องชายขนาดใหญ่บิ๊กเบิ้มของมันด้วย

   ‘ตื่น กูมีเรื่องจะพูดก่อนไป’ ผมพยายามไม่มองหุ่นที่สุดแสนจะเพอร์เฟ็กต์ของมัน

   ธนูลุกขึ้นมานั่ง...ผมของมันกระเซอะกระเซิงอีกทั้งมันก็กำลังทำตาปรืออย่างน่ารักด้วย

   ไม่ มันน่ารักตรงไหน มันไม่น่ารักหรอก

   ‘เออว่ะ กูก็มีเรื่องจะพูด’ หลังจากที่ธนูเริ่มครองสติได้...มันก็เริ่มหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่

   นี่เราทั้งคู่ทำกันจนลืมใส่เสื้อผ้าแล้วนอนจริงๆ ใช่มั้ย...

   ‘ว่ามา’ ผมกอดอก ทำท่าเหมือนไม่เจ็บอะไร ทั้งๆ ที่เจ็บจะตายห่า

   ไม่ได้...ผมจะมาทำตัวอ่อนแอต่อหน้าหัวหน้าแก๊งเอกอื่นที่เป็นคู่แข่งของผมไม่ได้

   ‘มันคือข้อตกลง’ ธนูพูดแล้วลุกขึ้นยืน...มันแต่งตัวไวมากซะจนผมอดตกใจไม่ได้ที่จู่ๆ มันก็มายืนประจันหน้ากับผม

   ‘กูก็กำลังจะพูดเรื่องนี้เหมือนกัน’ แปลกแต่จริงที่ผมกับมันใจตรงกันหลายอย่าง...แม่งเป็นมาทั้งคืนจริงๆ นะ ผมบอกได้เลย ‘มึงห้ามแพร่งพรายเรื่องที่มึงได้กูออกไปเด็ดขาด...’

   ‘มึงก็ได้กูนะ’ ธนูเลิกคิ้ว ทำสีหน้าไร้เดียงสา ‘ทำกูฟินไปตั้งสามสี่รอบ...ยังไงก็ถือว่ามึงได้กูอ่ะ’

   มันไม่ควรพูดด้วยสีหน้าแบบนั้น ไม่ควรเลยจริงๆ เพราะผมรู้สึกเหมือนกำลังโดนมันบลัฟจริงๆ นะ ให้ตายเถอะ

   ‘กูเสียเปรียบมึง’ ผมกัดฟันพูด

   ‘คิดงั้นเหรอ’ มันสวนกลับ

   ‘จะยังไงก็เหอะ มึงห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาด’

   ‘มึงก็เหมือนกัน” ธนูเริ่มทำสีหน้าจริงจังมากขึ้น ‘มึงห้าม...ห้าม...’

   ‘อะไรวะ’ ทำไมมันจู่ๆ มันก็ตะกุกตะกักขึ้นมา

   ‘ห้ามเอาไปบอกใคร’

   ‘เรื่องไหนล่ะ’

   ‘เรื่อง...’

   ‘เรื่องอะไรกันแน่วะ’ ผมชักจะหงุดหงิดนิดๆ...มันจะอมพะนำไปทำซากกิ้งกืออะไรกัน

   ‘เรื่องที่กูใช้ปากให้มึง’

   ผมถึงกับสตันนิ่งเหมือนมีคนเอาปืนแช่แข็งมายิงใส่...เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นว่าไอ้ธนูมันเขินอย่างชัดเจน เพราะมันกำลังเกาศีรษะตัวเอง

   ‘กูไม่เคยใช้ปากให้ใครเลย...’

   ผมชักจะเขินนิดๆ เพราะท่าทางการพูดของมันแม่งดูจริงใจมากจริงๆ

   ‘ก็ได้’ ผมรีบพูดตัดบท

   ‘เรื่องการ์ดมึงจะตอบยังไง’ ธนูกลับมาทำหน้าร้ายๆ ใส่ผมอีกครั้ง ‘มึงตอบคนอื่นเรื่องเพื่อนกูคนนี้ให้ดีนะ’

   ‘มึงห่วงเพื่อนคนนี้จังเลยเนอะ’

   ‘จ่าฝูงคนไหนบ้างไม่ห่วงคนในฝูงของตัวเองวะ’

   ‘พวกมึงเป็นฝูงหมาบ้าเหรอ’ หมั่นไส้แม่งฉิบหาย

   ‘มึงจะตอบกูมาได้หรือยัง’

   ‘กูจะตอบว่าการ์ดตกใจกลัวจนวิ่งหนี...แล้วกูก็เมามากซะจนเผลอหลับที่โรงแรมจนเช้า แบบนั้นดีมั้ย’

   ‘ดี เข้าท่า’ ธนูลูบคางตัวเอง ‘ถ้ามีพวกขี้เสือกมาถาม กูจะไปบอกการ์ดให้พูดแบบเดียวกัน...’

   ‘อืม’

   เมื่อเข้าใจตรงกันแล้ว...ผมกับมันก็ไม่มีอะไรจะพูดกันต่อ ผมหันหลังกลับ พยายามอย่างยิ่งที่จะเดินให้ปกติเพราะรู้ว่าธนูมันกำลังมองอยู่...

  ‘ไหวป่ะ’ มันส่งเสียงถาม

   ‘กูไหว’ ผมตอบทันที

   ตอนที่ผมกำลังจะถึงหน้าประตูห้อง...ธนูมันก็ร้องเรียกผมอีกครั้ง

   ‘เดี๋ยว’

   ผมหันกลับไปมอง...มันยืนกอดอกด้วยท่าทางที่เท่สุดกู่พร้อมๆ กับส่งรอยยิ้มมุมปากนิดๆ มาให้

   เหี้ย...ผมจะนึกถึงคำไหนได้อีกนอกจากคำว่าฮอตอ่ะ

   ‘มีอะไร’ ผมต้องรีบถามก่อนที่ผมจะหลงเสน่ห์คนคนนี้มากไปกว่านี้

   ‘สุขสันต์วันเกิด’ ความร้ายของมันมลายหายไปในระหว่างที่พูด...

   นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้หัวใจของผมเริ่มเต้นแรงพร้อมกับส่งเสียงตึกตัก
   









   หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...ไวเหมือนแค่พิมพ์งานในโปรแกรมไมโครซอฟต์เวิร์ดแล้วเคาะบรรทัดเพื่อข้ามวันเวลา

   ไอ้ชู้ต ไอ้เบียร์ และก็ไอ้จุนโทรมาขอโทษผมใหญ่หลังเหตุการณ์ในวันนั้น พวกมันคิดว่าผมคงโมโหมากเพราะพวกมันพาตัวการ์ดมารอในห้องไม่ได้ (การ์ดไม่ยอมแน่แท้อยู่แล้ว) พอส่งผมเข้าห้องเสร็จพวกมันก็วิ่งหนี ปล่อยให้ผมอยู่ในห้องคนเดียวเนื่องจากกลัวผมด่าสุดๆ

   แต่พวกมันไม่รู้หรอกว่าผมไม่ได้อยู่ในห้องคนเดียวในคืนนั้น

   โชคดีที่ผมไม่ต้องโกหกพวกมัน...ผมบอกแค่ว่าผมเมาจนหลับ ไม่ได้โกรธอะไร แต่เรื่องราวในฝั่งของไอ้ธนูก็ปล่อยให้มันไขข้อข้องใจกับเพื่อนมันไป ถ้าเพื่อนมันสนใจที่จะถามอ่ะนะ

   “พี่รบ พี่รู้ป่ะ จ่าฝูงของฝูงมนุษย์หมาป่าเขาจะเรียกกันว่าแอลฟาล่ะ” ยัยรัน...น้องสาววัยมอต้นที่ความคิดไปไกลกว่าวัยเยอะของผมมาส่งเสียงเจื้อยแจ้ว “พวกที่อยู่ในฝูงจะมีเบต้าและโอเมก้า เบต้าจะเก่งกว่าโอเมก้า พวกโอเมก้าจะอ่อนแอ”

   “ไม่รู้และก็ไม่อยากรู้อะไรสักอย่าง” ผมตอบส่งๆ รันมันอ่านหนังสือเยอะอีกทั้งยังชอบดูซีรี่ส์ฝรั่งอีกต่างหาก โดยเฉพาะพวกที่มีหมาป่ากับมนุษย์หมาป่านั่นน่ะ

   “มันคูลมากเลยนะพี่ พวกนี้นะชอบอยู่กันเป็นฝูงและจะขาดกันและกันไม่ได้เลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เป็นแอลฟา ฝูงน่ะจะไปไม่รอดเลยถ้าขาดแอลฟาหรือผู้นำไป”

   “ฝูงไหนก็ไปไม่รอดทั้งนั้นแหละถ้าไม่มีผู้นำน่ะ” เรื่องนี้เด็กอนุบาลก็รู้มั้ย (เอ๊ะ...หรือไม่รู้วะ)

   “เพราะฉะนั้นคนที่จะเป็นแอลฟาได้นั้นจะต้องเท่สุดๆ” รันตบเข่าฉาดด้วยความอินจัด “หนูอยากเป็นคนรักของแอลฟาจังเลย มันจะต้องดีมากแน่ๆ”

   เด็กมอต้นนี่มโนเก่งทุกคนเหมือนน้องสาวผมมั้ยครับ...

   “มันดีตรงไหน” ผมลองสนใจในสิ่งที่น้องมันพูดดู “เป็นคนรักของแอลฟามันไม่ดีหรอก ต้องเป็นแอลฟาสิถึงจะดี”

   “ทำไมอ่ะ”

   “เพราะมันเท่”

   “หนูไม่ได้อยากเท่...หนูแค่ต้องการความรักแบบผูกใจ ผูกจิตวิญญาณ”

   เหี้ยอะไรวะนั่นน่ะ...ทำไมมันฟังดูโคตรล้ำลึกแบบที่ผมเข้าไม่ถึง

   “ถ้าแอลฟาได้รักใครแล้ว...เขาจะรักแบบพร้อมตายถวายหัวให้ รักทั้งหัวใจ รักจนวันตายไปเลย...”

   “หิวข้าวอ่ะ” ผมลูบท้องตัวเอง

   “นี่ฟังหนูพูดอยู่มั้ยเนี่ย!” ยัยรันถึงกับเท้าสะเอวใส่ผมเลยทีเดียว

   “ก็มันหิวนี่”

   “เชอะ หนูจะขอสาปแช่ง” รันร้องเสียงดังลั่น กระทืบเท้าเดินหนีไปด้วยและก็พูดไปด้วย “ขอให้พี่ไม่ได้เป็นแอลฟา แต่ได้เป็นเมียของแอลฟาแทน!”

   “เดี๋ยวเถอะ!”

   ช่วงนี้ผมยอมรับว่าผมอ่อนไหวกับคำว่า ‘เมีย’ เหลือเกิน แม้ว่ามันจะฟังดูไม่น่ากลัวเท่าไหร่ (พวกพ่อบ้านใจกล้าอาจจะไม่เห็นด้วยกับผม) แต่ผมก็กลัวคำคำนี้มาก...กลัวเหลือเกินว่าจะมีใครมาเรียกผม และที่กลัวมากที่สุดก็คือคนคนนั้นจะมาเรียกผมแบบนั้นต่อหน้าเพื่อนๆ ของผมที่เทิดทูนบูชาผมอย่างกับลูกพี่นี่แหละ

   ครับ ผมกำลังพูดถึงไอ้ธนูอยู่

   แม่ง...ถ้าเป็นงั้นจริงผมทั้งเสียหมาและก็เสียหน้าจริงๆ นะ

   จริงอยู่ที่ผมเป็นเมียมันแค่หนึ่งคืน...แต่มันสามารถเอาเรื่องนี้ไปโพนทะนาให้ผมจะผมอาจจะโดนเพื่อนกึ่งลูกน้องลดทอนความเคารพยำเกรงผมลงไปได้เลยนะครับ

   นึกไปนึกมามันก็เป็นเรื่องที่ผมกังวลไปเองเท่านั้นแหละ ตอนนี้เป็นเวลาปิดเทอม ไอ้ธนูมันคงไม่สามารถบอกข่าวนี้กับใครต่อใครได้แน่ๆ เพราะมันคงจะนอนอยู่บ้านเหงาๆ แล้วก็คงไม่ได้คุยกับใครเหมือนที่ผมกำลังเป็นอยู่นี่ไง

   แม้กระทั่งเหตุการณ์ที่กระทบกระทั่งกันเรื่องรถไอ้ชู้ตไม่จอดในซองดีๆ ผ่านมาแล้วสามวัน...ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรื่องระหว่างผมกับธนูคงจะมีแต่เราสองคนที่รู้เท่านั้น...ซึ่งแบบนั้นมันดีมาก มันดีจริงๆนะ

   วันเกิดของผมคือวันที่สอบไฟนอลวันสุดท้ายของชั้นปีที่สามพอดีเป๊ะ การฉลองวันเกิดของผมในคืนนั้นจึงเหมือนการฉลองสอบเสร็จไปด้วย เพื่อนฝูงของผมนี่ยินดีปรีดานักเพราะผมเลี้ยงสุราพวกมันอย่างไม่คิดจะอั้นเงินอั้นทองใดๆ มันจึงได้จัดของขวัญการสุ่มคู่นอนเกรดพรีเมี่ยมให้ ซึ่งบอกได้เลยว่าแผนเซอร์ไพรส์ของพวกมันนั้นเหลวเป๋วไม่มีชิ้นดี

   เพราะผมได้ไอ้ควายธนูตัวใหญ่เบิ้มมาแทนที่จะได้น้องการ์ดตัวน้อยๆ ที่สุดแสนจะน่ารักน่าชัง

   แต่ก็เอาเถอะ...เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ความเจ็บปวดที่บั้นท้ายของผมก็ลดทอนลงไปมากแล้ว ตอนนี้ในหัวของผมมีเรื่องไอ้ธนูโผล่เข้ามากวนใจแค่แวบๆ เพราะเรื่องกวนใจที่แท้จริงของผมคือเรื่องที่ผมกำลังเครียดอยู่ในตอนนี้

   แม่ของชู้ตกำลังจะเข้าผ่าตัดด่วนและต้องใช้จ่ายค่าผ่าตัดนั้นด้วยเงินก้อนใหญ่ ผมกับเพื่อนในกลุ่มแก๊งเอกการแสดงที่มีอยู่กันสี่คนพยายามเรี่ยไรเงินเก็บส่วนตัวของแต่ละคนมาให้ได้มากสุดๆ แล้วแต่ก็ยังไม่พออยู่ดี ชู้ตที่เป็นเด็กกำพร้าพ่อ ไร้ญาติขาดมิตรและเป็นลูกชายคนเดียวต้องทำงานค่าจ้างรายวันทั้งวันทั้งคืน

   แต่ทำแค่นั้นมันจะพอสำหรับจ่ายได้ยังไง...

   ผมกับเพื่อนไม่เคยเห็นมันโทรมหนักขนาดนี้มาก่อน มันเป็นเพื่อนที่ดีและก็นิสัยดีมากจนใครหลายคนในกลุ่มเต้นเร่าๆ อยากจะช่วยเหลือมันเท่าที่จะทำได้ ผมเองก็เช่นกัน

    ฉะนั้น...ความเครียดของผมทั้งหมดจึงไปลงกับหน้าจอโทรศัพท์ พยายามกวาดหางานพิเศษระยะสั้นที่พอจะทำให้ผมสามารถเอาเงินก้อนที่ผมทำได้ไปช่วยเหลือชู้ต

   โชคดีจริงๆ ที่ตอนนี้ฟีดเฟซบุ๊กของผมกำลังครื้นเครงเพราะกำลังจะมีร้านคาเฟ่ต์กึ่งบาร์เปิดใหม่ อีกทั้งยังเป็นร้านที่มีเจ้าของเป็นเด็กจากคณะเราอีกต่างหาก

   ท่าทางเจ้าของจะเป็นคนดัง เพราะเพจเฟซบุ๊กประจำร้านนั้นมีคนกดไลค์แล้วเกือบสามพันคน ทั้งๆ ที่ยังไม่ค่อยจะโพสต์เหี้ยอะไรเลย

   หนึ่งในโพสต์ที่เพจนี้กำลังเปิดแชร์อยู่นั่นก็คือการรับสมัครพนักงานพาร์ตไทม์ระยะสั้นและก็ขอเป็นเด็กที่มาจากคณะศิลปกรรมมอ V ด้วย

   อะไรจะพอเหมาะพอเจาะกับผมขนาดนั้น

   คุณสมบัติพนักงานพาร์ตไทม์
   เด็กมอ V หน้าตาดี มีความอดทน


   ผมหรี่ตามองข้อความในประกาศนั่น...จะว่าแปลกก็แปลก จะว่ากวนตีนก็กวนตีน เจ้าของร้านต้องเป็นคนอินดี้ประมาณไหนวะถึงได้ทำประกาศเชิญชวนลวกๆ ง่ายๆ แบบนี้

   วิธีสมัครก็ง่าย...แค่ทักข้อความในเพจไปแค่นั้นก็จบ

   ผมเชื่อว่าทีมของร้านนี้แม่งต้องเป็นคนที่อยู่ในแวดวงคณะศิลปกรรมศาสตร์อยู่พอสมควร เพราะทันทีที่ผมทักไป เจ้าคนเล่นเพจก็ตอบรับอย่างตื่นเต้น อีกทั้งยังบอกอีกว่าให้ผมเริ่มงานได้ทันทีที่อยากเริ่ม

   มันก็ดูง่ายดายไป๊...ง่ายอย่างกับปอกกล้วยเข้าปากยังไงยังงั้นเลย

   แต่ก็ช่างเถอะ...ผมร้อนเงิน ผมไม่ควรเรื่องมาก ร้านนี้ก็ไม่น่าจะมีอะไรให้น่าเป็นห่วงเลยสักนิดเพราะยังไงก็คงจะมีแต่รุ่นพี่รุ่นน้องคณะเดียวกัน ผมบอกร้านไปแล้วว่าผมทำงานได้แค่ช่วงเวลาปิดเทอมเท่านั้น ร้านก็ตอบตกลงแต่โดยดี...ไม่คิดจะถามต่ออะไรเลยสักแอะ

   ร้านนี้ชื่อร้านว่า ‘Black pack’ หรือฝูงสีดำครับ






   [การ์ด]



   ณ ร้านแบล็คแพ็ค

   “ธนู...รบเอกการแสดงทักเพจเฟซบุ๊กร้านมาสมัครงานว่ะ”

   ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของร้านซึ่งกำลังนั่งอยู่บนที่ประจำนั่นก็คือระเบียงชั้นสอง มันชอบนั่งสังเกตการณ์อยู่ตรงนั้นหรือไม่ก็นั่งทอดอารมณ์ติสต์แตกของมันไปเรื่อยๆ ผมนึกว่าสิ่งที่ผมพูดจะทำให้มันชักสีหน้า แล้วขว้างปาของบางอย่างใส่ผมที่นั่งทำงานอยู่เบื้องล่าง เพราะชื่อของคนที่ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เพิ่งดังจากปากของผม แต่มันกลับหันมามองอย่างกระตือรือร้นแทน

   จังหวะที่มันหันมานั้นทำเอาผมสะดุ้ง...เพราะมันหันขวับแบบคอแทบหัก

   ผมไม่ค่อยชอบคนที่ชื่อรบคนนี้เท่าไหร่หรอก มันหล่อมากก็จริงแต่มันก็ขี้เก๊กเกินไป...มันกับเพื่อนในแก๊งชอบมองหน้าผมแบบแปลกๆ ด้วย ตอนวันสอบวันสุดท้ายก็มาตามตอแยซะจนอยากไล่ถีบยอดอกทีละคน แต่ไม่ว่าจะยังไง การตัดสินใจเรื่องรับคนเข้าทำงานหรือไม่นั้น ต้องเป็นการตัดสินใจของธนูแต่เพียงผู้เดียว

   มันเป็นเจ้าของร้านนี้ครับ...ทุนของมันเพียงคนเดียวหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม

   แต่ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่เจ้าของร้าน การตัดสินใจทุกอย่างก็ต้องมาจากมันอยู่ดี สำหรับผมกับเพื่อน มันคือเพื่อนและผู้นำที่เป็นมากกว่าผู้นำ มีมันแล้วอุ่นใจ เหมือนมีพ่อ พี่ชาย และก็เพื่อนไปในคราวเดียวกัน

   เห็นมันโหดๆ แบบนี้มันก็รักเพื่อนมากนะครับ เราทุกคนชีวิตดีขึ้นก็เพราะมันทั้งนั้น

   ...เพราะไอ้ธนูคนที่ชอบนั่งพิงเสาบนระเบียงและก็ชันเข่าข้างเดียวคนนี้นี่แหละ

   “ไหน” มันพุ่งตัวลงมาถึงตัวผมโดยใช้เวลาไม่ถึงสี่วินาที...เกือบจะใกล้เคียงกับคำว่าวาร์ปแล้ว “มีใครสมัครบ้าง”

   ผมจัดการเลื่อนผู้สมัครรายอื่นมาให้ธนูมันดูก่อนไอ้รบเอกการแสดง นิ้วมือของธนูขยับบน Trackpad ในแม็กบุ๊กไวมากจนกระทั่งหน้าจอได้มาหยุดอยู่ที่รูปของรบอีกครั้ง

   มันเป็นอะไรกับไอ้ลูกครึ่งขี้เก๊กคนนี้นักวะ

   ผมลอบสบตากับไอ้โฮมที่เช็ดแก้วอยู่ไม่ห่าง...เราทั้งคู่สงสัยเรื่องเดียวกันมานานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ธนูมันยอมพวกเอกการแสดงง่ายๆ ในเหตุการณ์ที่รถของก้องขยับชนท้ายรถของชู้ต คนจากแก๊งของรบนั่นแหละ

   ก้องมันต้องจ่ายทั้งๆ ที่ธนูมันสามารถใช้กำลังให้ฝ่ายเราเป็นฝ่ายถูกได้...แต่มันก็ไม่ทำ

   งงฉิบหาย

   หน้าของไอ้รบมีอะไรที่ทำให้ลูกพี่ของผมเปลี่ยนใจได้เหรอ...มันเป็นมันเหมือนเดิมนี่หว่า ไม่เห็นจะมีอะไรเปลี่ยน

   “ทำไมถึงมาสมัครนะ” หัวหน้าแก๊งผมบ่นพึมพำ...ไม่ได้ต้องการฟังความเห็นจากลูกแก๊งคนไหน

   “เอาไง” ผมลอบมองสีหน้าของมัน

   มันยิ้มมุมปากก่อนจะบอกผม “เอาคนนี้แหละ”

   เชี่ย...ผมกับเพื่อนต้องเผชิญหน้ากับไอ้รบแบบยาวไป...ยาวไปเรื่อยๆ ว่ะ

   แม้จะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ในเมื่อธนูมันสั่งมายังไงผมก็ต้องทำ ผมจัดการตอบรับไปที่ข้อความที่รบทักมาใน Direct message ของร้านทันที ดูเหมือนรบจะตื่นเต้นดีใจมากที่ร้านของเรารับมันเข้ามาทำงานง่ายขนาดนี้

   นี่มันรู้หรือยังน่ะว่านี่มันร้านของคนที่มันไม่ชอบขี้หน้าและก็ไม่ชอบขี้หน้ามัน

   แต่เอ๊ะ...ไม่แน่ว่าความจริงเรื่องนี้อาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้

   “กูจะไปยิม” เสียงเขย่ากุญแจรถของธนูดังขึ้นพร้อมๆ กับเจ้าตัวที่เดินฉิวออกไปจากร้านซึ่งยังตกแต่งไม่เสร็จดีอย่างรวดเร็ว

   ผม ไอ้โฮม ไอ้ยุ และก็ไอ้ก้องถึงกับถลึงตามองหน้ากัน

   ไอ้ธนู...ไปยิม...กลางวันแสกๆ แดดส่องหัว แม่งใช่เหรอวะ

   ที่ผ่านมามันชอบไปตอนเวลาที่ตลาด (คนรักสุขภาพ) วายตลอด ซึ่งนั่นหมายถึงเวลาสองสามทุ่มเป็นต้นไป แต่ทว่าวันนี้มันกลับไปตอนกลางวันแสกๆ แถมยังเป็นช่วงที่อาม่าอาอึ้มที่เรียนคอร์สโยคะกำลังเรียนด้วย

   อาม่าอาอึ้มพวกนั้นกรี๊ดมันหนักมาก...มันก็เลยไม่ชอบไปยิมช่วงเวลากลางวันแบบนี้ แต่ทว่ามันเปลี่ยนไปแล้ว

   อะไรว้า

   “อารมณ์แม่งดี” ก้องตั้งข้อสังเกต “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นวะการ์ด”

   ผมกดสองทีไปที่ Trackpad รูปยิ้มยิงฟันโชว์เหล็กจัดฟันเส้นยาวสองเส้นสีฟ้าของมันปรากฏเด่นชัดในจอ

   “กูว่าแม่งแปลกๆ ละ” โฮมเอ่ยบ้าง “มีใครพอจะเดาออกบ้าง”

   เราทุกคนส่ายหน้ากันหมด เรื่องที่ธนูไม่อยากให้รู้...เราทุกคนก็ไม่มีสิทธิ์ไปคาดคั้นให้มันพูดออกมา

   นอกเสียจากว่า...เราจะต้องหาความจริงกันเอาเอง

   เกิดอะไรขึ้นระหว่างหัวหน้าแก๊งผมกับไอ้ลูกครึ่งหน้าหล่อเอกการแสดงคนนี้กันนะ









[รบ]


   ห้างสรรพสินค้า เวลา 15.04 น.

   “รัน...อยู่ไหน” ผมกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์

   [ห้างสิ...เดินเล่นอยู่]

   “นี่รู้ใช่มั้ยว่าพี่จะมารับน่ะ”

   [รู้สิ...ถึงได้เดินหนีพี่แบบนี้ไง]

   ยัยเด็กกวนประสาทเอ๊ยยยย

   [พี่มาไวเกินไป หนูไม่มีเวลาให้เพื่อนเลย]   

   “เฮ้ย นี่ถ้าพี่ไม่พารันกลับก่อนมืด แด๊ดเอาพี่ตายแน่ You knew that”

   [Go away bro. Hey! Lisa Look at this guy. Oh my god he is so tall.]

   อะไรคือการที่ผมต้องมาได้ยินน้องสาวตัวเองชี้ชวนชายอื่นให้เพื่อนดู

   [Like alpha]

   ไอ้ประเด็นแอลฟาโอเมก้าสามนั่นยังไม่ตกไปอีกเหรอวะ

   [อ้าว พี่ยังไม่วางสายอีกเหรอ]

   “รัน!”

   น้องสาวตัวแสบของผมกดวางสายไปแล้ว ท่าทางจะรีบวิ่งไปดูหน้าผู้ชายที่มันหาว่าเหมือนแอลฟาในจินตนาการ ผมพ่นลมออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย การที่มีน้องสาวอายุอานามห่างเกือบสิบปีนี่ทำเอาปวดหัวได้เหมือนกันนะ

   หางตาของผมหันไปเจอร่างสูงคุ้นตาโดยบังเอิญ...ผมรีบพาตัวเองไปหลบหลังเสาในห้างทันที

   ไอ้ธนูมาพร้อมกระเป๋าสะพายข้างใบใหญ่สำหรับเข้ายิม ดูเหมือนว่ามันเพิ่งจะเล่นเสร็จ เพราะผมได้กลิ่นของแชมพูลอยละล่องผ่านอากาศเข้ามาในจมูก...ทำให้ผมรู้สึกนึกไปถึงค่ำคืนนั้น

   มันก็ใช้แชมพูกลิ่นนี้เหมือนกัน

   ธนูมันกำลังจะเดินผ่านไปแล้วครับ...ถ้าไม่ติดอยู่ที่ว่าน้องสาวของผมกับเพื่อนลูกครึ่งอีกคนของเธอไปยืนขวางหน้ามันเอาไว้ซะก่อน

   รู้สึกอยากจะเป็นลม

   อะไรของน้องกูวะเนี่ยยยยยยย!

   “พี่คะ!” น้องกูก็บุกหนักเกินไปเปล่า

   “ครับ?” ธนูทำหน้างง ไม่งงก็แปลกล่ะ อยู่ดีๆ ก็มีเด็กมอต้นมาขวางทาง

   “พี่เป็นดาราหรือเปล่าคะ” โอย ถอยออกมาเดี๋ยวนี้นะ ยัยติงต๊องเอ๊ยยยย

   “หืม...เปล่าครับ”

   “แล้วทำไมพี่หล่อจังเลยคะ” คนธรรมดาก็หล่อได้โว้ย...นึกถึงพี่ตัวเองบ้างสิฟะ

   ผมเห็นไหล่ของธนูกระตุก ดูเหมือนมันจะหลุดขำออกมานิดหน่อย

   “ไม่รู้เหมือนกันครับ ขอบคุณนะครับ”

   ไอ้ฟายธนู มึงอย่ามาสุภาพล่อลวงเด็กนะ...คุกนะไอ้สัด แล้วนั่นก็คือน้องสาวกูด้วย!

   “พี่ไปได้หรือยัง” ธนูชี้ไม้ชี้มือ ทำท่าจะเดินกลับไปยังลานจอดรถ

   “พี่เป็นเกย์หรือเปล่าคะ” ยัง...ยังไม่หยุด

   หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ยยยยยยยย

   “หืม?” ธนูถึงกับส่งเสียงหลงออกมาเลยทีเดียว

   “พี่หนูเป็นเกย์ค่ะ...หล่อมากด้วย เผื่อพี่สนใจ”

   บางทีแด๊ดดี้ก็ไม่ควรส่งยัยรันให้ไปเรียนโรงเรียนที่สอนแบบอเมริกันสไตล์เลยว่ะ...แม่งพูดจาตรงเว่อร์ ไม่มีอ้อมไม่มีค้อมอะไรใดๆ ทั้งสิ้น

   จะว่าไปแด๊ดดี้ก็ควรส่งรันไปเรียนโรงเรียนสอนมารยาทด้วย พี่ชายยัยนั่นอย่างผมรู้สึกปวดหัวเหลือเกิน

   โชคดีที่ธนูเห็นว่าเป็นเรื่องตลก...มันนั่งยองๆ ลงเพื่อให้ความสูงของมันไม่เกินเด็กจนเกินไป จากนั้นก็ยื่นหน้าไปดูรูปผมในจอโทรศัพท์ที่ยัยรันส่งไปให้

   มันคงหัวเราะสะใจล่ะสิเมื่อได้เห็นว่าในจอมือถือของรันมันคือผมน่ะ

   พอกันได้แล้ว!

   มันถึงคิวของผมที่จะโผล่เข้าไปในซีนแล้วล่ะ

   “รัน กลับบ้าน” ผมเดินเข้าไปจูงมือรันโดยมีเพื่อนของรันอย่างลิซ่าตามมาด้วย

   ธนูลุกขึ้นยืน...สีหน้าส่อแววขำ

   “มึงไม่ต้องมาหัวเราะ” ผมทำปากด่ามัน ไม่อยากพูดคำหยาบเสียงดังมากเพราะเห็นแก่เด็ก

   “หล่อเนอะ” รันยังไม่หยุดเม้าท์กับลิซ่าเรื่องไอ้ธนู “เหมาะกับพี่ชายฉันมั้ยล่ะ”

   “น้อยๆ หน่อย” ผมปราม

   “นั่นแอลฟา (ชี้นิ้วไปที่ไอ้ธนูที่เดินตามมา) นี่ก็เมียแอลฟาไง (ชี้นิ้วมาที่ผม)...ครบจบสมบูรณ์แบบ”

   “ไปอ่านนิยายดีมั้ย หรือว่าดูซีรี่ส์ต่อดี อย่าเอาชีวิตจริงไปปนกับจินตนาการของตัวเองสิ” ผมขัด

   “ที่มาเถียงหนูฉอดๆ เนี่ย พี่รบรู้หรือยังว่าตอนที่เห็นรูปพี่แวบแรก พี่สุดหล่อคนนั้นเขาทำหน้ายังไง”

   ผมยังคงจูงมือรันอยู่...สายตาของผมลอบมองน้องสาวนิดหน่อยก่อนจะค่อยๆ เลียบๆ เคียงๆ ถาม

   “มันทำหน้ายังไง”

   “เราไม่บอกหรอกเนอะ” รันหัวเราะคิกคักกับลิซ่า “ดูซิดู จอดรถใกล้ๆ กันด้วยล่ะ”

   ผมหันขวับไปมองทันที...ผมจอดรถที่ชั้นหนึ่งซึ่งมีลานจอดรถสำหรับบิ๊กไบก์ ไอ้ธนูเดินดุ่มๆ ไปยังบิ๊กไบก์ของมันซึ่งผมจำได้เป็นอย่างดีเพราะทั้งมอไม่ค่อยมีใครขับบิ๊กไบก์สีแดงเข้าไปในมอกันหรอก

   ผมชอบเรียกชื่อรถคันนี้ในใจว่า ‘แดงไบเล่’

   ไอ้ธนูผู้ขี่แดงไบเล่

   “ลิซ่า เดี๋ยวพี่จะจอดรถใกล้ๆ สถานีรถไฟฟ้าให้นะ”

   “ขอบคุณค่ะพี่รบ”

   ผมออกรถเมื่อเด็กๆ ขึ้นรถกันครบแล้ว ส่วนไอ้ธนูนั้นมันออกรถไปนานแล้วครับ มาคนเดียวโดดๆ แบบนั้นยังไงก็คล่องตัวกว่าผมที่มีเด็กอยู่ด้วยอีกตั้งสองคน








   ยัง...เหตุการณ์ยังไม่จบแค่นั้น

   ผมกับไอ้ธนูมาเจอกันอีกทีตอนรถติดไฟแดง

   ยัยรันที่นั่งอยู่ข้างหน้าคู่กันกับคนขับอย่างผมเลื่อนกระจกรถลง จากนั้นก็ร้องเสียงดังลั่น

   “พี่คะ พี่หนูยังโสดนะคะ วู้!”

   “โอย กูจะบ้า” ผมอดที่จะบ่นไม่ได้ รีบกดปิดกระจกทันที

   ระหว่างที่กระจกเลื่อนขึ้น ธนูเปิดชิลด์หมวกกันน็อคแล้วมองผมผ่านหมวกกันน็อคนั่น...แหมจะเห็นแค่ดวงตาคู่เล็กๆ แต่ผมก็อดที่จะเขินแปลกๆ ไม่ได้

   แม่งเอ๊ยยยยยยยย

   “ได้กัน ได้กัน ได้กัน” รันเอื้อมมือไปไฮไฟฟ์กับลิซ่า

   สาบานดิ๊ว่านี่เด็กมอต้นที่จะกลายเป็นอนาคตของประเทศชาติน่ะ

   พอไฟเขียวปุ๊บ...แดงไบเล่ของธนูก็พุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความไวปั๊บ ผมเผลอมองตามจนทำให้รถคันข้างหลังต้องบีบแตรให้ผมเคลื่อนรถไปข้างหน้าสักที

   “ฮั่นแน่ะ ชอบอ่ะดิ” รันส่งยิ้มล้อเลียนมาให้ “ถึงกับมองตาม”

   “ทำไมชงจังเลย” ผมแค่นเสียงใส่น้อง

   “อยากเห็นแอลฟาของหนูมีเมียเป็นพี่น่ะสิ...ตามคำที่หนูแช่งไง”

   “ยัย...”

   “เป็นเมียแอลฟาดีนะพี่”

   “...”

   “แอลฟานี่รักเดียวใจเดียวสุดๆ เลยนะ”

   รู้สึกอยากดีดนิ้วให้น้องสาวตัวเองตื่นจากฝันเป็นบ้า

   จะให้ผมร้องใส่หูมั้ยว่าไอ้ธนูมันเป็นคน มันไม่ได้เป็นมนุษย์หมาป่า!








To be continued




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-04-2018 13:58:57 โดย Chiffon_cake »

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1978
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 1 _ p. 1 _ 2 6 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #27 เมื่อ26-04-2018 14:45:59 »

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 616
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 1 _ p. 1 _ 2 6 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #28 เมื่อ26-04-2018 15:01:40 »

ทีมน้องรันค่ะ 55555555 ได้กันแล้ว ได้กันแล้ว

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 974
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 1 _ p. 1 _ 2 6 . 0 4 . 1 8
«ตอบ #29 เมื่อ26-04-2018 15:11:33 »

โอ้ยยย ชอบบบบบ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด