[ เ รี ย ล อั ล ฟ า ] #รอฟ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ เ รี ย ล อั ล ฟ า ] #รอฟ  (อ่าน 592752 ครั้ง)

ออฟไลน์ itsgonnabeme

  • It's me, not you.
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 264
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #90 เมื่อ01-05-2018 15:50:17 »

ยุ่งมากแต่คุณเจ้แอบมาสแกนพาร์ทสุดท้าย..

อ้าวน้องรบ ทำไมไปหลอกธนูล่ะลูกกก
หนูอ่ะเก๊กสู้กันแล้วจะรู้เรื่องตอนไหนลูก
ฟอร์มง่ะให้น้อยๆหน่อย

ตอนหน้าจะเจอเค้าประชดกันไปประชดกันมาไหม
ขอพอหอมปากหอมคอนะลูก
เยอะเกินเจ้จะตีน้องรบ! (อ้าวทำไมไม่ตีธนู!?) 5555

ปล.เดี๋ยวงานเสร็จมาอ่านและสกรีมใหม่

ออฟไลน์ kredkaew26

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #91 เมื่อ01-05-2018 15:58:01 »

เดี๋ยวนะเจ้า  เป็นเจ้าเองมิใช่เรอะที่ตอบเค้า ว่า สามคนน่ะ  ก็มีอะไรกะคนอื่นไปแล้ว  จะมาเรียกร้องเอาอะไรจ๊ะ เชอะ!!! 
:beat: :z6:
(รู้อ่ะนะว่าโกหกรักษาหน้า  แต่ระวังจะรักษาใจตัวเองไม่อยู่นะจ๊ะ อิ อิ)

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #92 เมื่อ01-05-2018 16:20:49 »

 :hao3:ต่างฝ่ายต่างหึงกันไป

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #93 เมื่อ01-05-2018 16:30:55 »

ถ้าถามเราเรา#ทีมรบ นะ คือดูรบเป็นรองมาหลายตอนแล้วอะขอรบเอาคืนบ้างเถอะ

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3050
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #94 เมื่อ01-05-2018 16:32:35 »

ต่างฝ่ายต่างหวงกันแต่ปากหนัก :เฮ้อ:

ออฟไลน์ arjinn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #95 เมื่อ01-05-2018 16:41:15 »

อยากอ่านอีกอ่ะค่ะ

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #96 เมื่อ01-05-2018 16:45:33 »

อ้าว หึงกันไปหวงกันมาแล้วอ่ะดิ คริคริ ปากแข็งกันได้อีกนานแค่ไหนน้อออ

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #97 เมื่อ01-05-2018 16:53:20 »

ใช่แล้วรบ แอลฟ่าธนูมันเล่นเกมเพื่อเอาชนะรบ เราต้องไม่ยอม เราเมียแอลฟ่าต้องแซ่บ ให้ธนูหายเก๊ก สารภาพออกมาซะดีดี ว่าหวงเมียน่ะ ส่งสารธนู นอกจากเพื่อนแล้ว ครอบครัวก็ไม่อบอุ่น ได้อยู่ครอบครัวเดียวกับรบ จะได้หายเหงา มีน้องรันที่น่ารักเป็นน้องสาว รันจะได้พี่ชายสองคนที่ทั้งหล่อและแซ่บ

รบจะแก้เกมของธนูยังไง เขาสองคนจะง้อกันยังไงนะ รอตอนต่อไปนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-05-2018 16:57:46 โดย diltosscap »

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #98 เมื่อ01-05-2018 17:11:11 »

เฮ้อออออ ต่างคนต่างแข็งใส่กันอ่ะ ก็เข้าใจนะว่าคนเคยไม่ชอบกันมาก่อนนี่นะ
รอดูกันต่อไปละกันเนอะ

ออฟไลน์ saccarrum

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #99 เมื่อ01-05-2018 17:56:10 »

อยู่ในสภาวะรอต่อไปไม่ไหวแล้ววววววววว
เป็นความรู้สึกคล้ายตอนรอสงครามกับอ้าย  :ling1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
« ตอบ #99 เมื่อ: 01-05-2018 17:56:10 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ goosongta

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-6
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #100 เมื่อ01-05-2018 18:16:03 »

ร้านจะพังก่อนได้เปิดมั้ยเนี่ย ปั้นปึงใส่กันซะขนาดนี้

ออฟไลน์ itsgonnabeme

  • It's me, not you.
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 264
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #101 เมื่อ01-05-2018 18:28:49 »

คุณเจ้กลับมาอีกรอบ!

น้องรบบบบบ หนูรู้ว่ามันขัดกับความรู้สึกของตัวเองแต่หนูก็ยังทำนี่นะลูก ฮือออ อิแม่เครียด

เอาจริงๆอยากให้ธนูรู้ความจริง
ไม่รู้สิจริงๆชอบน้องรบมากนะ
แต่แบบ ถ้าให้เลือกก็ #ทีมควายธนู ค่ะ 555

ตอนหน้าขอยาวๆจุใจเลยเน้ออออออ
หรือจริงๆตอนนี้ยาวแล้วแต่เจ้อยากอ่านอยู่นั่น แหะๆ

ฟอร์มใครจะสูญสิ้นก่อนกัน
น็อตใครจะหลุดไปไกลกว่ากัน รอดู

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1978
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #102 เมื่อ01-05-2018 18:39:30 »

กรุ่นๆ ทะเลาะกันเล็กๆ

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 974
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #103 เมื่อ01-05-2018 19:03:24 »

แงงงงง จะเป็นใครที่ยอมแพ้ก่อนนะะะะ

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2962
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #104 เมื่อ01-05-2018 19:11:55 »

พูดตรงๆไปสิคะะะะะะะ ทั้งคู่เลย อย่าเก๊กค่ะ

ออฟไลน์ cookie12ck

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #105 เมื่อ01-05-2018 19:25:05 »

กรี๊ดดดดดด  :katai2-1:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #106 เมื่อ01-05-2018 20:00:47 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

โอ๊ะโอ  ฟีเชอริ่งกันแค่คืนเดียว  ถึงกับออกอาหารโหยหาหึงหวงกันเลยเหรอ  อิอิ

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1179
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #107 เมื่อ01-05-2018 20:42:19 »

ปากหนักกันทั้งคู่

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1571
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #108 เมื่อ01-05-2018 20:44:40 »

มาเล่นกงเล่นเกมอะไรละ ตัวเองโกหกเค้าเองว่าไปนอนกับคนอื่น แล้วทีแบบนี้มาหัวเสียเอง ทำไมไม่บอกความจริงฮึ่?

ออฟไลน์ หลงลำดวน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 36
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #109 เมื่อ01-05-2018 22:01:47 »

 :z1: ชงแรงๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
« ตอบ #109 เมื่อ: 01-05-2018 22:01:47 »





ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1543/-12
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #110 เมื่อ02-05-2018 00:13:42 »



EP. 4





[การ์ด]


   นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ!

   สองคนนั้นแม่งตึงกันไปหมดแม้กระทั่งรบ...ผมไม่รู้ว่าตอนบ่ายของเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น แต่ที่แน่ๆ มันจบลงไม่สวยแน่ๆ

   ธนูเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ถ้าใครไปกวนมันล่ะก็...ต้องเจอมันด่าลูกเดียว ไม่ว่าคำถามนั้นจะเป็นคำถามอะไร

   ส่วนรบ...มันเอาแต่ทำงานแล้วก็ทำหน้านิ่งตลอดทั้งเช้า บางครั้งผมก็รู้สึกว่ามันตั้งใจจะกระแทกข้าวของให้เกิดเสียงดัง แต่พอมันคิดได้ว่าของพวกนั้นไม่ใช่ของของมัน มันก็แสดงออกด้วยการทำสีหน้าบึ้งตึงแทน

   หมามาดูก็รู้ว่าพวกแม่งทะเลาะกัน...

   โชคดีที่วันนี้เป็นวันทดลองขาย...ผมจึงมีอะไรให้ทำเยอะหน่อย แทนที่จะมาตื่นตระหนกกับบรรยากาศที่สุดแสนจะน่ากระอักกระอ่วน ผมกลับได้ทดลองทำงานแทน ซึ่งนับว่าเป็นการดี...มีเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ในคณะสนใจมาที่ร้านกันเยอะมาก และนั่นก็ทำให้ผมมีงานทำตลอดเวลา

   รบถูกถามคำถามซ้ำๆ เดิมๆ ว่าเอกการแสดงคนเดียวมาอยู่กับเอกดนตรีแล้วเป็นยังไงบ้าง มันก็ตอบไปแบบส่งๆ ชนิดที่ว่าดูก็รู้ว่าไม่มีอารมณ์มาคุยเล่น (มันรู้จักมักจี่กับคนเหล่านี้อยู่แล้วน่ะ)...พวกที่จะถามต่อก็เลยหุบปากฉับ แล้วหันมาสนใจพวกไอ้ก้อง ไอ้ยุ และก็ไอ้โฮมแทน

   เรียกได้ว่ากว่าผมจะมีโอกาสได้พักหายใจ...เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงบ่ายโมงแล้ว

   ผมกับพนักงานคนอื่นพักทานข้าว...เราทานกันทั้งๆ ที่มีลูกค้าอยู่ในร้านกันสองสามโต๊ะนั่นแหละ รบก็มาทานด้วย แต่มันก็เอาแต่เขี่ยข้าวในจานไปมา เหมือนกินอะไรไม่ค่อยลง

   “มึงโอเคนะ” ผมถามหยั่งเชิงดู

   “ไอ้คนที่อยู่ข้างบนมันได้แดกอะไรหรือยังน่ะ” รบถามผม

   ผมส่ายหน้า...มันไม่ยอมออกมาสั่งอะไรเลย เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ซึ่งถ้าให้ผมกับเพื่อนไปถาม มันก็คงจะด่ากลับมาอีก ไม่มีใครอยากเสี่ยงโดนหัวหน้าด่าทั้งๆ ที่งานล้นอยู่เต็มไม้เต็มมือหรอก

   “ทะเลาะอะไรกัน” ยุเป็นคนแรกที่กล้าถาม

   “กูกับไอ้ธนูเหมือนคนทะเลาะกันเหรอ” รบยิ้มแห้งๆ

   ผมกับเพื่อนอีกสามคนพยักหน้าพร้อมกันอย่างแข็งขัน

   “ตอบไม่ได้” รบตัดสินใจพูดแบบนี้

   ก็เป็นซะอย่างนี้...

   ผมเริ่มเดาอะไรบางอย่างออกแล้วล่ะ แม้ว่านี่จะเป็นช่วงเริ่มต้น แต่ที่แน่ๆ ไอ้สองคนนี้มันต้องแอบชอบกันแน่ๆ เชื่อว่าเพื่อนหลายคนก็เริ่มรู้สึกแบบผมเหมือนกัน

   แต่ก็นั่นแหละ...พวกเราไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ เรากลัวไอ้ธนูกันจนหัวหด ได้แต่มองมันหงุดหงิดเพราะรบต่อไปเรื่อยๆ

   ไม่เคยรู้มาก่อนว่าสองคนนี้มันอาจจะลงเอยกันได้...เพราะที่ผ่านมาไม่มีใครเป็นสเปกของอีกฝ่ายเลยสักคน ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมก็คงจะค้าน ไม่อยากให้ธนูชอบพอกับรบ แต่พอผมได้ใช้ชีวิตร่วมกับรบมาตลอดสองสามวันที่ผ่านมา รบมันก็เป็นคนที่นิสัยดีมากคนหนึ่ง

   มันลดความขี้เก๊กลงไปเยอะ...ที่สำคัญสายตาเจ้าชู้ที่มันเคยมองมาที่ผมก็หายวับไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน

   ทั้งนี้ทั้งนั้น...ผมเชื่อว่ามันเป็นเพราะลูกพี่ผมอย่างธนู

   ความวุ่นวายของวันนี้...ยังไม่จบลงเท่านี้ครับ

   ตอนบ่ายมีแขกรับเชิญมา...คนคนนี้ผมรู้จักหน้าค่าตาดีเพราะเป็นคู่ขาประจำของธนู...มันชื่อไอ้วิทย์ เรียนอยู่ปีเดียวกัน แต่คนละสาขาครับ ถ้าผมจำไม่ผิด...มันเรียนนาฏศิลป์น่ะ 

   ผมนึกว่ามันจะมาหาธนู...แต่เปล่าครับ...มันมาหาไอ้รบ

   กูนี่ยกตีนขึ้นมาก่ายหน้าผากรอเลย









[รบ]


   ทำไมจู่ๆ คนน่ารักอย่างวิทย์ถึงได้มาหาผมกันล่ะ

   ผมไม่ได้เรียกวิทย์มา...แต่มันแสดงออกอย่างเต็มที่ว่ามันมาร้านนี้ก็เพราะผม มันมากับเพื่อนผู้หญิงของมันสองคน ส่งสายตาให้ผมครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับต้องการบอกให้รู้ว่ามันอยากลากผมไปกระทำอะไรบางอย่างอย่างเต็มที่แล้ว ซึ่งถ้าเป็นสองอาทิตย์ก่อนผมก็คงจะตอบสนองไปแล้วล่ะ...

   ตอนนี้ผมตายด้าน...ความขุ่นเคืองโมโหของผมทำเอาผมไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากอยากชกหน้าไอ้ธนู ยิ่งได้เห็นคนที่มีลักษณะเหมือนไอ้น้องเคน ผมก็ยิ่งรู้สึกหัวร้อนมากเข้าไปใหญ่ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนผมออกจะชอบผู้ชายไทป์แบบนี้...ตัวเล็กๆ หน้าตาน่ารักๆ
ยิ่งคิดผมก็ยิ่งหงุดหงิด...เผลอกดเมนูโต๊ะของวิทย์ในเครื่องคิดเงินผิด จนต้องส่ายหน้าเรียกสติตัวเองแล้วก็กดใหม่

   “รบ” การ์ดเดินเข้ามาสะกิดพร้อมๆ กับชุดอาหารหนึ่งถาดใหญ่ “ช่วยกูที”

   รู้เลยว่ามันจะพูดประโยคต่อไปว่าอะไร

   “วันนี้ไม่ได้ว่ะเพื่อน กูขอโทษ” ผมทำเป็นสนใจเครื่องคิดเงินตรงหน้านี้ทันที ทั้งๆ ที่ผมไม่มีธุระอะไรกับมันแล้ว

   “ถ้าไม่ใช่มึงแล้วจะเป็นใครวะรบ ขอร้องล่ะ วันนี้ไอ้ธนูมันน่ากลัวจริงๆ”

   ผมชักจะสงสารการ์ดขึ้นมา...ธนูมันน่ากลัวอาจเป็นเพราะผมมีส่วนเกี่ยวข้อง ผมถอนหายใจ รับถาดอาหารนั้นมา จากนั้นก็เดินไปยังบริเวณส่วนที่เป็นรังของไอ้ธนู

   การ์ดเอาโซ่มาปิดกั้นไม่อนุญาตให้ลูกค้าคนไหนขึ้นไป...ผมดึงโซ่ออก จากนั้นก็ใส่มันกลับเข้าไปใหม่ตอนที่ผมอยู่ตรงบันไดเรียบร้อยแล้ว

   ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าชั้นบนกับชั้นล่างจะสามารถแยกความเป็นส่วนตัวได้ถึงขนาดนี้ พอถึงชั้นบนเสียงลูกค้าที่คุยกันอยู่ด้านล่างก็หายไปจนเกือบจะไม่ได้ยิน

   ผมยังจำได้ดีว่ามันไม่ชอบให้ใครมากวนมันข้างบนนี้ ผมจึงวางเข้าลงที่หน้าประตู จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเพื่อถ่ายรูปส่งไปให้ธนูดูผ่านไอจี


 
spartanwarrior :
/แนบรูปถาดอาหาร
จะแดกไม่แดกก็เรื่องของมึง




   ผมตั้งท่าจะลงไปยังด้านล่าง แต่ติดอยู่ตรงที่ว่าโทรศัพท์ผมมีเสียงแจ้งเตือนซะก่อน



sagittarius :
ยกเข้ามา




   “ไม่มีมือมีตีนหรือไงนะ” ผมบ่นอุบอิบอย่างอารมณ์เสีย แต่ก็ยอมทำตามคำขอของมัน เจ้านายก็คือเจ้านาย...ถ้าอะไรที่มันสั่งมาไม่ได้ยาก ผมก็จะทำทั้งหมด...

   ธนูนอนหลับตาอยู่บนเตียงโดยเอามือประสานท้ายทอยอยู่ในห้อง ผมวางถาดอาหารลงที่โต๊ะ จากนั้นก็หันหลังกลับ

   “มึงเป็นอะไร” มันถามผม “โกรธอะไรกู”

   เวรกรรม...เจอถามตรงๆ แบบนี้ ผมจะตอบยังไง

   “...”

   “ไอ้วิทย์ข้างล่างนั่นน่าจะเป็นรายที่สี่ต่อจากสามคนนั้นของมึงใช่มั้ย”

   มันฝังใจเรื่องนี้ว่ะ ผมหันไปมองมันอย่างไม่ชอบใจ โชคดีที่มันปิดตาอยู่ ผมถึงได้กล้ามองหน้ามันตรงๆ

   “ไม่เอา ไม่มีอารมณ์” ผมตอบแค่นั้น “กูไม่เหมือนมึง”

   เชี่ย...เผลอหลุดปาก

   คำพูดของผมทำเอาธนูลืมตาขึ้นมา มันลุกขึ้นมานั่งริมเตียง จากนั้นก็เลิกคิ้วมองผม

   “มึงหวงกูกับน้องเคน?”

   ผมเกลียดที่มันทายถูก...พูดถูกทุกอย่าง

   “กูมีสิทธิ์ทำ...หลังคืนนั้นของเรามึงฟาดคนอื่นไปสาม แต่กูไม่ได้ฟาดใครเลย” มันหน้าบึ้งตึง ทำหน้าบูดเหมือนเด็กถูกขัดใจ

   ผมใจชื้นขึ้นมา...แต่มันก็แค่ประเดี๋ยวประด๋าว “นับเป็นหนึ่งแล้ว...เมื่อคืนมึงฟาดน้องเคนมา”

   “กูไม่ได้ทำ” มันสวนทันควัน

   “ไม่ได้ทำยังไง...ในรูปมันก็บอก...”

   “บอกเหี้ยไรวะ แค่ถ่ายรูปด้วยกันก็ถือว่ามีอะไรกันแล้วเหรอ มึงนี่...” ธนูโวยวายแก้ตัวกับผมใหญ่ “มั่วฉิบ”

   อาการใจชื้นของผมเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ คนอย่างธนูไม่ใช่คนโกหก...อย่างน้อยมันก็ไม่เหมือนผม

   “ไม่...จริง” ผมยังคงไม่ปักใจเชื่อ แม้ว่าน้ำเสียงของผมจะกระท่อนกระแท่นไปมากก็ตามที

   “ไม่ได้ทำโว้ย สาบาน กูแค่ไปดื่มกับน้อง”

   “แต่เพื่อนมึงบอกว่ามึงกลับเกือบตีสอง”

   “ดื่มน่ะ แค่ดื่ม” ธนูทำท่าประกอบแถมยังพูดชัดถ้อยชัดคำจนเกินจริง ผมอดรู้สึกขำในใจไม่ได้

เชี่ย...อารมณ์กูดีขึ้นมาเฉยเลย

   “แน่นะ”

   “แน่สิวะ”

   “...”

   “เพื่อนกูบอกกูอีกด้วยว่ามึงกลับเกือบเที่ยงคืน...เหมือนมึงรอกู” ธนูหรี่ตาจับผิดผม

   “กู...เปล่ารอ...งานมันยังไม่เสร็จ” ผมรีบเถียง

   “ยุเป็นคนทำรูปโปรโมตเพจเกือบทั้งคืน...ไม่ใช่มึง มึงไม่ได้เป็นคนทำงาน” ธนูยืนขึ้น สีหน้าที่ดูดีขึ้นของมันเริ่มขยับเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ ผมขยับใบหน้าตัวเองออกไป...รู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังหวั่นไหวกับหน้าหล่อๆ พร้อมๆ กับกลิ่นเฉพาะตัวนั่นแค่ไหน “มึงรอกูใช่มั้ย”

   “เปล่า”

   “มึงรอ”

   “กูเปล่า!”

   “ไม่รอก็ไม่รอ” มันยอมในที่สุด “แล้ว...มึงเชื่อหรือเปล่าว่ากูไม่ได้ทำอะไรกับน้องเคน”

   ผมกระพริบตาปริบๆ มองดูแววตาของธนูที่ผมรู้ว่าไม่น่าจะโกหกอะไรผมได้ “เชื่อก็ได้”

   มันพ่นลมใส่หน้าผมเบาๆ ก่อนจะเดินไปจัดการกับอาหารของมัน “แล้วไอ้วิทย์ที่อยู่ข้างล่างนั่น...ตกลงมึงจะเอาหรือเปล่า”

   “ไม่เอา...กูบอกแล้วไง” ทำไมต้องให้ย้ำอยู่เรื่อยวะ หรือว่าได้ยินผมปฏิเสธแล้วมันจะสบายใจขึ้น

   “...”

   “หรือมึงชอบ” เอ๊ะ มันอาจจะอยากได้เองก็ได้ ถึงได้มาถามผมแบบนี้

   “เปล่าโว้ย”

   “...”

   “ไม่ก็คือไม่...ไม่เอา ไม่มีอะไรกับใครอีกแล้ว...” ธนูโบกมือปัดๆ ทั้งๆ ที่ผมรอฟังอยู่ “ช่างเหอะ”

   ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดน้อยลง ความขุ่นมัวตลอดทั้งวันของผมเริ่มมลายหายไปดื้อๆ ผมปล่อยให้ธนูมันทานข้าวของมันไป ขณะที่ผมเริ่มรู้ตัวว่าผมต้องกลับไปทำงานต่อ

   อะไรบางอย่างสะกิดใจผมว่าไม่ใช่ผมคนเดียวที่ควรจะได้รู้ความจริง...ธนูมันตอบคำถามผมทุกอย่าง ผมก็ควรจะบอกมันในสิ่งที่มันควรรู้เหมือนกัน

   โว้ยยย เหมือนหัวใจจะสั่งให้ทำ...แล้วผมก็ต้องทำตามอย่างไม่มีเงื่อนไข

   “จริงๆ แล้ว...” ผมพูดตอนที่ผมกำลังจะออกไปจากห้องของธนู “กูไม่ได้มีอะไรกับใครเลยหลังจากคืนนั้น”

    ไม่รู้ว่าธนูมันทำหน้ายังไง...แต่ผมไม่ได้อยู่มอง ผมรีบวิ่งแจ้นหายไปก่อนที่มันจะรู้ว่าผมพูดอะไรออกไป

   หน้าแดงหูแดงอีกแล้วสินะกู...

   แต่ว่า...การเถียงกันแบบนั้นนั่นมันหมาหวงก้างชัดๆ

   เวร เวร เวรแล้ว...ระหว่างผมกับธนูมันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ยยยยยย







[โฮม]


   แผนพวกเราได้ผลชะงัดนัก

   ผมคือคนที่บอกให้การ์ดเอากับข้าวที่ผมทำส่งต่อให้รบเอง ยุกับก้องช่วยกันวางแผนนี้กับผมด้วยเพราะเราไม่อยากให้สองคนนั้นมันทะเลาะกันมากกว่านี้อีกแล้ว

   ไม่รู้ว่ารบไปพูดอะไรให้ท่านหัวหน้าของเราหายหงุดหงิด...มันลงมาอวดโฉมในเวลาบ่ายแก่ๆ ซึ่งนับว่าเป็นบุญตาแก่ลูกค้าที่รอมันมาก มันไม่ได้ส่งยิ้ม ไม่ได้โบกมือไปทั่วร้าน แต่อย่างน้อยมันก็หยิบกีต้าร์ที่วางอยู่ใกล้ๆ มาจากนั้นก็เริ่มเล่นและก็ร้องเพลงคลอเบาๆ

   นี่แหละครับ...เวลาที่ธนูมันอารมณ์ดีมันจะเป็นแบบนี้

   ลูกค้าพวกนั้นได้กำไรเต็มๆ ทุกคนมองดูธนูเล่นกีต้าร์ที่ไม่จบเพลงบ้าง เล่นแต่ท่อนฮุคบ้าง แต่ก็ไม่ได้ดุด่าว่ากล่าวอะไรเพราะมันมีเสน่ห์และก็น่ามองจริงๆ ผมเริ่มรู้สึกได้ว่าจุดขายของร้านไม่ได้อยู่ที่กาแฟ อาหาร หรือว่าเด็กเอกดนตรีอย่างพวกเรา แต่มันอยู่ที่การได้สัมผัสชีวิตอีกด้านหนึ่งของธนูมันต่างหาก

   มันเป็นเจ้าของร้านที่ทำตัวไม่ต่างอะไรจากอยู่บ้าน...และนั่นก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไร ทุกคนมาที่นี่อย่างรู้ดีว่าธนูมันเป็นยังไง ไม่มีใครตัดสินหรือต่อว่ามันในขณะที่มันไม่ได้ทำตัวเป็นเจ้าของร้านที่ดีสักเท่าไหร่

   จะว่าไปแล้วก็ไม่ใช่แค่ธนูที่สีหน้าดูดีขึ้น...รบเองก็เหมือนกัน รายนี้คุยกับลูกค้ามากขึ้น อีกทั้งยังแจกยิ้มไปทั่วอีกต่างหาก เหล็กจัดฟันของมันเป็นเสน่ห์อีกอย่างหนึ่งที่ไม่อาจทำให้ลูกค้าละสายตาได้ บางทีนี่ก็อาจจะเรียกได้ว่าเป็นจุดขายของร้านแบล็คแพ็คอีกอย่างหนึ่ง...

   สองคนนี้แม่งกลายเป็นคนที่เปลี่ยนบรรยากาศทั้งร้านได้ยังไงก็ไม่รู้

   ผมที่ว่างงานแล้วเดินมาสมทบกับเจ้าของร้านซึ่งกำลังนั่งอยู่...มันเล่นกีต้าร์ไปเรื่อย เล่นเฉพาะเพลงที่มันจำคอร์ดได้ ซึ่งมีแต่เพลงที่ผมกับเพื่อนซ้อมกันบ่อยๆ นี่แหละ ธนูกับพวกผมมีรสนิยมดนตรีคล้ายๆ กัน เราถึงอยู่กันได้ยาวแบบนี้นี่ไง
ตึ๊ง!

   ผมสะดุ้งเมื่อจู่ๆ ธนูมันก็ดีดกีต้าร์เสียงดังทั้งๆ ที่เมื่อตะกี้เป็นเพลงอยู่ดีๆ เสียงนั้นดังมากพอที่จะทำให้คนทั้งร้านหันมามอง รวมถึงไอ้รบที่กำลังคุยอยู่กับลูกค้าด้วย

   ลูกค้าโต๊ะนั้นมีคนที่ชื่อว่าวิทย์...ซึ่งเคยเป็นคู่ขาประจำของธนูมัน

   ไอ้ขี้หึงเอ๊ยยยยยย

   ผมพอจะเดาออกว่าคนที่มันหึงคือคนไหน...

   “ไหนบอกจะไม่เอาไง” มันพูดเหมือนบ่นกับตัวเอง “ไม่ต้องไปคุยกับเขา...ถอยออกไปๆ”

    “อะไรของมึงวะ” ผมพึมพำ

   “ยุ่ง” มันด่าผม...นี่คือเลเวลปกติครับ ไม่มีอะไรน่าตื่นตกใจ

   “เหมือนวิทย์เขาไม่ได้มาหามึงเลยว่ะ”

   “เรื่องของมันดิ”  ไอ้ธนูเทวิทย์ไปนานมากแล้ว เนื่องจากวิทย์นั้นเรื่องเยอะ ไม่เหมาะกับสายอินดี้อย่างมัน

   “งั้นก็แสดงว่าเขามาหา...” ธนูมันคงรู้แหละว่าผมหมายถึงรบ “ใจกล้าดีเหมือนกันเนอะ”

   “รบมันชอบแบบนี้...ชอบแบบควีนๆ แรงๆ” ตอนนี้กีต้าร์คือสิ่งที่ธนูไม่ทะนุถนอมอีกต่อไป เพราะมันกำลังบีบคอร์ดทาบของกีต้าร์เสียแน่นซะจนผมกลัวมันเจ็บนิ้วมือเปล่าๆ

   “เฮ้ย รบไม่เล่นด้วยหรอกน่า”

   “มึงคิดว่าคนบ้ากามอย่างมันจะปล่อยคนอย่างนั้นไปเฉยๆ เหรอ”

   “...”

   “แม้ปากจะบอกกูว่าไม่ก็เถอะ...แต่นี่มันเหมือนไปอ่อยเขาชัดๆ”

   นี่เพื่อนผมมันรู้ตัวหรือเปล่าว่ามันปูดอะไรกับผมบ้าง...ผมรีบรวบรวมประมวลผลความคิดของตัวเองอย่างรวดเร็ว แปลว่ารบบอกไอ้ธนูว่าจะไม่มีอะไรกับวิทย์ แต่การกระทำของรบกำลังสวนทาง...ผมเข้าใจถูกมั้ยเนี่ย

   แต่เดี๋ยวก่อน...ถ้าคุยกันถึงขนาดนี้แล้ว แบบนี้แปลว่าธนูกับรบแม่งไปถึงขั้นไหนแล้ววะ!

   “ลืมสิ่งที่กูเพิ่งพูดไปเหอะ” ธนูบอกผมอย่างไม่ค่อยจะใส่ใจ แต่เชื่อเถอะว่าไม่ทันแล้ว...

   “ธนู...มึงเล่าให้กูฟังได้” ผมค่อยๆ บอกมัน...เก็บไว้คนเดียวแม่งคงมีอกแตกตายไปข้าง ถึงแม้ว่ามันจะชอบสันโดษ ไม่ค่อยเหมือนมนุษย์คนอื่น แต่ยังไงซะผมก็เชื่อว่ามันยังมีความเป็นมนุษย์อยู่

   “เหี้ยนั่นมันคงไม่ให้เล่า” เพื่อนผมส่งหน้าบูดไปให้รบที่กำลังทำงานอย่างขยันขันแข็ง

   “มึงกับเขาเป็นแฟนกันแล้วเหรอ” ผมถามอย่างลัดขั้นตอนทุกอย่างไปเลย

   ตึ๊ง!

   มันเผลอดีดกีต้าร์เสียงดัง “ไม่ใช่!” ซ้ำยังร้องอย่างไม่สนใจสายตาของคนในร้านคนไหนอีกด้วย

   “ถ้างั้นก็...เป็นคนคุย?” สถานะนี้กำลังมาแรงในปี 201X แม่งเป็นสถานะที่ผมโคตรเกลียด...(ผมยังไม่มีคนคุยอะไรนี่หรอก แต่สงสารคนที่อยู่ในสถานะนี้เป็นบ้า ความแน่นอนก็ไม่มี มีแต่รอคนคนนั้นเขาแชตหรือโทรมาหาไปวันๆ)

   “ก็ไม่ใช่อีกอ่ะ” ธนูส่ายหน้า

   “แล้วสรุปมึงกับมันเป็นอะไรกัน”

   “เจ้านายกับลูกจ้าง”

   “แค่นั้นอ่ะนะ”

   “ไม่ใช่”

   อยากเอาสองตีนของผมมาช่วยมือของผมเกาหัวผมอีกที...แม่งโคตรงง งงยิ่งกว่าสถานะคนคุยอีก

   “ถ้ากูรู้กูก็อาจจะบอกมึงไปแล้วโฮม” ธนูยักไหล่

   “งั้น...มึงชอบรบ?”

   มันไม่ตอบผม...เอาแต่เล่นกีต้าร์ไปเรื่อยๆ...

   เชี่ย แบบนี้แสดงว่ามันชอบแล้วชัวร์ๆ

   เวรละ...ไม่ใช่มันหรอกที่ทำตัวไม่ถูก ผมนี่แหละที่กำลังทำตัวไม่ถูกน่ะ!

   เพราะตั้งแต่รู้จักกับธนูมา ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่มันจะชอบใครจริงๆ จังๆ แม้ว่าจะเกินคาดผมไปนิด แต่รบก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรสักนิด ตรงกันข้าม...ผมกลับชอบที่มันสมน้ำสมเนื้อกับไอ้ธนูดี รบเอาธนูอยู่อย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน

   ดูจากเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายของเมื่อวานนี้จนมาถึงตอนนี้ผมก็รู้แล้ว

   การกระทำของรบอยู่ในสายตาของไอ้ธนูตลอด แม้ว่ามันจะทำเหมือนไม่ได้มองแต่มันก็เห็นทุกอย่าง แค่รบทำในสิ่งที่ขัดหูขัดตานิดเดียว...อาการแม่งก็ออกอย่างที่ไม่คิดจะควบคุมตัวเองอะไรใดๆ

   ผมมองหน้าเพื่อนอย่างการ์ด ยุ และก็ก้อง ทุกคนวางงานจากในมือของตัวเอง มองมาที่ผมราวกับรู้ดีว่าผมรู้ความหมายทั้งหมดของการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับไอ้ธนูแล้ว

   พรรคพวกเอ๋ย...ประชุมด่วนนนนนนนนนนนนน




[ มีต่อนะคะ ]





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-05-2018 11:01:25 โดย Chiffon_cake »

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1543/-12
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 3 _ p. 3 _ 0 1 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #111 เมื่อ02-05-2018 00:14:17 »








[การ์ด]


   ห้องครัวหลังร้าน

   “ไอ้รบจริงเหรอ”

   “เป็นไอ้รบจริงดิ”

   “แม่งต่างจากที่เคยนึกภาพเอาไว้เยอะเลยนะ”

   ตอนนี้ผมกับเพื่อนแทบไม่ได้ตื่นเต้นเรื่องที่ว่ารบกับธนูจะมีซัมธิงอะไรกัน...สิ่งที่เราตื่นเต้นมีเพียงแค่ว่าคนที่ทำให้ธนูรู้สึกชอบได้นั่นก็คือรบ

   ไอ้บ้านั่นแม่งมีความรู้สึกรักใครชอบใครเป็นกับเขาด้วยโว้ย!

   ที่ผ่านมามันเหมือนคนตายด้านเรื่องความรู้สึก ชอบระบายความต้องการทางเพศไปกับคนที่สมยอม ไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ กับใคร จนกระทั่งในที่สุด...วันที่หัวใจธนูมีความรู้สึกมันก็มาถึง

   ไม่คิดมาก่อนว่าคนคนนั้นจะเป็นรบ คนที่มันเคยบอกว่าไม่ชอบขี้หน้าเพราะชอบแย่งคู่นอนของมันไป

   แย่งกันไป แย่งกันมา แม่งได้กันเอง...เฉยเลย!

   ผมไม่คิดจะขุดคุ้ยว่าสองคนนี้เกิดความสนใจในตัวกันและกันได้ยังไง แต่สิ่งที่ผมสนใจคือเรื่องราวต่อจากนี้ต่างหาก ดูก็รู้ว่าธนูลูกพี่ผมทำห่าอะไรไม่เป็นสักอย่าง

   ผมกับเพื่อนคนอื่นกำลังพูดคุยเรื่องนี้กันอย่างออกรสเลยทีเดียว

   “จำได้ป่ะตั้งแต่ที่มันกลับจากบอกว่าไปจัดการพวกเอกการแสดงมา...มันก็เปลี่ยนไปเลย เปลี่ยนไปชนิดที่ว่าพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ”

   “ใครชวนไปไหนก็ไม่ไป...จะแนะนำใครตามสเปกที่ชอบให้ก็ไม่สน”

   “เรื่องบนเตียงคือบอดสนิท...อยู่ดีๆ ก็ไม่สนใครเฉยเลย”

   “มันอารมณ์ดีขึ้นด้วยนะ ช่วงนี้ชอบไปยิมตอนกลางวัน ไม่แคร์อาม่าอาอึ้ม”

   “ตั้งแต่รบมาทำงานที่นี่ก็ชอบขลุกอยู่แต่ข้างบน”

   “สงสัยเขินจัด”

   “ตกลงมันชอบแล้วจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย”

   “กูคอนเฟิร์ม” โฮมยกมือเป็นมีดอีโต้ฟันฉับ “ไปหลอกถามมา...ตอนนี้มันยังกลัวๆ อยู่เลยว่ารบจะไปเอากับไอ้วิทย์ที่นั่งอยู่ตรงนั้น”

   “มัน...” ผมถึงกับพูดไม่ออก “มันกลัวเป็นด้วยเหรอ”

   “เพิ่งเคยเห็นเหมือนกัน...ท่าทางมันกังวล”

   “โห...รบแม่งใช้ได้เลยว่ะ” ก้องตบหน้าขาตัวเองอย่างใส่อารมณ์ “มันไปทำอีท่าไหนมาวะเนี่ย ถึงทำให้ธนูมันหลงได้”

   “ยังต้องดูกันไปอีกนาน...ไม่แน่ว่าไอ้ธนูมันอาจจะหลงชั่วคราวก็ได้” ยุลูบคางตัวเอง

   “มันเคยหลงใครชั่วคราวด้วยเหรอ” ผมชักจะไม่เห็นด้วย “กูว่าการหลงใหลใครสักคนครั้งแรกมันไม่มีทางเป็นเรื่องชั่วคราวหรอกว่ะ...มันเป็นเรื่องที่จะจดจำไปตลอดชีวิต”

   “โคตรเอาเรื่อง” ไอ้ก้องหัวเราะผม “คิดไปคิดมา...ถ้าไอ้รบมันกลายมาเป็นนายของเราอีกคนเพราะรักกับไอ้ธนูล่ะก็...มันจะดีหรือมันจะแย่ลงวะ”

   “จะมีใครแย่กว่าไอ้ธนูอีกเหรอ...กูว่าไม่มีแล้วมั้ง” ยุพึมพำ

   ทุกคนเริ่มเงียบเพราะเห็นด้วยกับยุ...เราทุกคนล้วนเคยประสบกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของธนู โดยเฉพาะเวลาที่มัน อารมณ์ ’ขึ้น’ ไอ้เชี่ยนี่มักจะเป็นคนที่เอา ‘ลง’ ยากเสมอ ไม่มีใครชอบให้มันโกรธทั้งนั้นนั่นแหละ

   “ยังไงเราก็ต้องช่วยมันว่ะ” ผมสรุป “รบไม่ใช่คนเลวร้าย...ถ้าได้ลงเอยกับไอ้ธนู แม้จะดูแปลกๆ แต่ก็น่าจะทำให้เพื่อนเรามีความสุขได้”

   “พักนี้มันอารมณ์ดีขึ้นด้วยนะ พวกมึงอย่าลืม”

   ทั้งนี้ทั้งนั้นทุกคนก็อยากเห็นธนูในแง่ที่อ่อนโยนมากยิ่งขึ้น ผมกับเพื่อนคนอื่นๆ รู้ว่าเนื้อแท้ของธนูมันใช่คนที่หยาบกระด้างเหมือนที่เรากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ เพียงแต่ชีวิตมันค่อนข้างที่จะดาร์ค...มันจึงไม่ใช่มนุษย์ที่ได้พบเจอกับความสุขได้บ่อยนัก

   แม้จะไม่ชอบขี้หน้าพวกเอกการแสดงมาก่อน แต่ถ้ามันคือคนที่เพื่อนผมเลือกจริงๆ ผมก็ไม่คิดที่จะคัดค้านอะไรหรอก

   หวังว่ารบจะทำให้เพื่อนผมมันยิ้มออกได้บ้าง...








[รบ]


   ทำไมจู่ๆ เจ้าพวกนี้ถึงได้ทำตัวดีขึ้นอย่างผิดหูผิดตา

   การ์ด ยุ ก้อง และโฮมต่างก็ส่งยิ้มให้ผมมากขึ้นชนิดที่ว่าผมรู้สึกขนลุก ทำไมพวกมันถึงได้มองผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปแบบนั้นกันนะ เมื่อเช้าผมไม่ได้ไปช่วยงานบ้านแม่ของพวกมันมาสักหน่อย...

   “โต๊ะสี่สั่งของกินอีกแล้ว” โฮมเดินมายัดจานขนมฮันนี่โทสต์ใส่มือของผม แม้ว่าเจ้าของร้านจะไม่ค่อยสดใสแถมชื่อร้านก็ยังฟังดูดาร์ค แต่ร้านนี้ก็ขายของกินพวกนี้อยู่ครับ

   ที่จริงผมไม่ควรคิดหนักเรื่องสายตาที่เปลี่ยนไปของเพื่อนๆ ในที่ทำงานเลยสักนิด สิ่งที่ผมควรคิดให้หนักสุดๆ เลยก็คือวิทย์...ไอ้หมอนี่แสดงออกทุกทางว่าอยากได้ผมมากตั้งแต่สายจรดบ่าย แม้ว่าผมจะบอกทางสีหน้าแล้วว่าผมไม่เอาด้วย แต่วิทย์ก็ไม่สนใจ กะจะรุกผมให้หนักท่าเดียว

   สงสัยช่วงนี้ของขาดใช่มั้ย...

   ผมมองอย่างเหนื่อยใจไปที่วิทย์เพราะผมต้องไปเสิร์ฟขนมให้ถึงโต๊ะ สายตาของผมพลันสบตาเข้ากับเจ้าของร้านที่นั่งบนระเบียงและก็กำลังมองลงมา

   สีหน้าแบบนั้นผมเดาไม่ออกหรอกว่ามันคิดอะไรอยู่ แต่มันกำลังจับตาดูผมในทุกๆ ฝีก้าว ซึ่งมันน่าขนลุกมาก...ผมไม่กล้าทำอะไรออกนอกลู่นอกทางแม้แต่อย่างเดียว

   บางทีผมก็แคร์กับการกระทำของตัวเองมากจนรู้สึกว่ามันเกินไป...แต่ไม่รู้สิ ถ้าไอ้ธนูแม่งของขึ้นอีก ผมก็ไม่รู้นะว่าจะให้ผมเย็นลงยังไง

   คนอย่างมันเดาอารมณ์ไม่ยาก...แต่รับมือได้ยากสุดๆ ผมเองก็เพิ่งรู้เมื่อตอนเช้านั่นแหละ

   เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นระหว่างที่ผมกำลังยืนพักระหว่างทำงานอยู่บริเวณหลังเคาน์เตอร์ ดูจากเบอร์ที่ผมเม็มไว้แล้วก็ทำให้ผมรู้ทันทีว่าพรุ่งนี้ผมมีนัดสำคัญกับหมอฟัน

   ผมต้องไปเปลี่ยนยางเหล็กจัดฟันน่ะ

   ผมรับสายก่อนจะตอบอย่างลังเลใจว่าผมไม่รู้ว่าผมจะไปทันเวลานัดหมอฟันตอนสิบเอ็ดโมงหรือเปล่า เพราะตอนนี้ผมทำงานพิเศษอยู่ พนักงานประจำคลินิกก็ใจดีกับผมมาก เธอบอกว่าเดี๋ยวอีกสักพักเธอจะโทรมาสอบถามใหม่

   ระหว่างที่ผมกำลังคิดจะไปคุยกับเจ้านายที่นั่งบนระเบียงและทำตัวเหมือนพวกซุ่มดูชีวิตคนอื่นตามยอดตึก ผมก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเรียกของวิทย์ มันกับเพื่อนๆ กำลังกวักมือเรียกผมกันใหญ่

   ผมนึกว่าพวกนั้นจะสั่งอะไรเพิ่มจึงได้เดินเข้าไปที่โต๊ะนั้นอย่างเร็วรี่ กลายเป็นว่าเพื่อนสาวของวิทย์คนหนึ่งกำลังชวนให้ผมไปปาร์ตี้วันเกิดของเธอในคืนนี้

   “ไม่รู้สิ” ผมตอบเธอ “งานคืนนี้อาจจะเสร็จดึกน่ะ”

   “น่านะ...เราอยากให้รบไปด้วยกันมากจริงๆ” เธอพยักเพยิดไปทางวิทย์ “วิทย์ก็อยากให้ไปด้วยกัน”

   หรือผมควรจะบอกกับวิทย์ตรงๆ ดีว่าผมคงไม่คิดจะทำอะไรมันอยู่แล้ว...มันจะได้เลิกเซ้าซี้และเลิกตอแยผมสักที

   ผมโดนมาทั้งวันแล้วเนี่ย โธ่

   “เดี๋ยวเราให้คำตอบละกันนะ” ผมตัดสินใจบอกแบบปัดๆ ไปก่อน เพราะผมเห็นว่าไอ้ธนูมันเตรียมจะหายตัวออกไปจากร้านอีกแล้ว ผมจำเป็นต้องรีบไปถามมันเรื่องไปหาหมอฟัน ไม่อย่างนั้นล่ะก็...ผมไม่แน่ใจว่าผมจะได้รับคำตอบในเร็วๆ นี้หรือเปล่า

   “มีเรื่องคุยด้วย” ผมรีบพูดตอนที่เปิดประตูหน้าร้านแล้วพุ่งพรวดออกมา...ธนูสะพายกระเป๋าเหมือนกับที่ผมเห็นมันในห้างวันนั้น คงจะไปยิมอีกแล้วแน่ๆ

   แม่งโคตรขยันเลย...

   “กูไม่ให้ไป”

   งงแดก...นี่ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ

   “รู้ได้ไงว่ากูจะพูดว่าอะไร”

   “กูจินตนาการเก่ง” มันตอบด้วยสีหน้าตึงๆ ผมรู้สึกขำแทนที่จะรู้สึกขุ่นเคืองกับสีหน้าแบบนั้น

   “ว่าจะมาขอลา...”

   “บอกแล้วไงว่าไม่ให้”

   “เฮ้ย ให้กูพูดให้จบก่อนดิ!” ผมชักจะหงุดหงิด แต่ผมก็เปลี่ยนสีหน้ารวดเร็วอย่างคนอยู่เป็น เพราะลูกค้ากลุ่มใหม่เริ่มทยอยเข้ามาในร้าน ไอ้ธนูรอจนลูกค้าเหล่านั้นเข้าไปข้างในจึงได้หันมาพูดกับผมต่อ

   “ไม่ให้ก็คือไม่ให้”

   “พรุ่งนี้มีนัดไปเปลี่ยนยางฟัน...อาจจะใช้เวลาสักชั่วโมงสองชั่วโมง กูขอลาไปหาหมอสักนิดสักหน่อยได้หรือเปล่า เดี๋ยวกูจะชดเชยเวลาให้แน่นอน”

   ธนูชะงัก...ก่อนจะเลิกคิ้วสูง “มึงไม่ได้จะมาลากูพรุ่งนี้ เพราะคืนนี้จะไปปาร์ตี้สุดเหวี่ยงกับคนโต๊ะนั้นหรอกเหรอ”

   นี่มันได้ยินตอนที่กลุ่มวิทย์ชวนผมด้วยเหรอ...ตากับหูมันนี่ใช่อวัยวะของคนหรือเปล่า อยู่ตั้งชั้นสองทำไมถึงได้ยินละเอียดปานนั้นวะ

   “บอกแล้วไงว่ากูไม่เอา” ผมย้ำเรื่องนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

   “ไม่เชื่อโว้ย” มันร้องใส่ผม

   “หวงกูหรือไงวะไอ้บ้า” ผมร้องสวนกลับทันควัน...เพราะรู้ดีว่าตรงนี้ไม่มีลูกค้านั่งอยู่เนื่องจากแดดข้างนอกยามบ่ายแก่ๆ ยังค่อนข้างแรงอยู่ “มีสิทธิ์อะไรจะมาหวง...สิทธิ์ของเจ้านายหรือไง”

   ผมรู้สึกโมโหเพราะมันต้องให้ผมย้ำเรื่องนี้อยู่เรื่อย ผมไม่ใช่พวกชอบพูดจากลับกลอก ไม่ก็คือไม่...อารมณ์ทางเพศของผมมันพุ่งพล่านได้ก็จริงแต่ไม่ใช่ว่าผมจะปล่อยให้มันมีอิทธิพลเหนือผมสักหน่อย

   ที่ผ่านมาผมอาจจะผ่านมาเยอะ...ได้กับคนนั้นคนนี้สารพัด แต่ถ้าผมบอกว่าไม่...มันคือไม่

   เหี้ยควายธนูมันไม่เข้าใจสิ่งที่ผมพูดสักนิดเลยใช่มั้ย   

   “ไม่มีสิทธิ์...แต่มันก็รู้สึกไปแล้ว จะให้กูทำไง” มันเองก็ดูหงุดหงิดที่มันรู้สึกแบบนี้ “แถมยังรู้สึกมากด้วย...กูควบคุมมันไม่ได้”

   ปัญหาก็คือผมดันแคร์ฉิบหายว่ามันจะโมโหหรือหงุดหงิดอะไรอยู่หรือเปล่า...

   อา...ผมกับมันคงจะบ้าพอๆ กัน

   “นี่กูต้องไปยิมกับมึงด้วยมั้ย มึงจะได้เชื่อกู” ผมถอนหายใจ

   สีหน้ามันเปลี่ยนไวจนผมนึกอยากถีบมันลงกับพื้นซะให้รู้แล้วรู้รอด “ไปด้วยกันมั้ยล่ะ”

   “บ้า กูทิ้งงานไม่ได้หรอก” เจ้านายอะไร...สั่งให้ลูกน้องทิ้งงานแล้วไปยิมด้วยกัน

   “ลูกค้าก็มีอยู่แค่นั้น พวกนั้นดูแลกันเองได้”

   “ถ้ากูไปกับมึงวันนี้...มึงจะให้กูไปหาหมอฟันพรุ่งนี้ป่ะ”

   มันยักไหล่ “ให้อยู่แล้ว...เพราะกูจะพามึงไปหาหมอฟันเหมือนกัน”

   “เฮ้ย” ผมร้องเสียงหลง ไม่คิดว่าธนูจะพูดประโยคแบบนั้นออกมา

   “ไปหาหมอคนเดียวมันเหงาออก”

   กูไปมาตั้งสามสิบแปดครั้งแล้ว...กูไม่เคยเหงาเลยโว้ย

   “กูไปคนเดียวได้”

   “มึงขัดคำสั่งกู เดี๋ยวกูหักเงินเดือนมึง”

   ผมยิ้มกริ่ม “มึงจ่ายกูล่วงหน้ามาแล้ว...จะเอาที่ไหนมาหัก”

   ฉับพลันทันที...ธนูมันรั้งตัวผมเข้าไปใกล้ตัวมันอย่างรวดเร็วพร้อมๆ กับตีสะโพกผมเบาๆ

   “เชี่ย” ผมผลักมันออกไปอย่างสุดแรง

   “กูหักเงินเดือนมึงไม่ได้ กูก็เปิดเผยเรื่องของเรากับคนอื่นไปเลย...ง่ายจะตาย”

   มันพูดในสิ่งที่ผมกลัวออกมา “ไม่ได้นะโว้ย!”

   “ทำไมวะ เพื่อนกูกลัวกูกันอยู่แล้ว...มันคงไม่ล้อหรอก”

   “แล้วเพื่อนกูล่ะ...พวกมันคงหมดศรัทธาในตัวกูไปเลยนะถ้ารู้ว่ากูมาได้กับคนอย่างมึงอ่ะ” ธนูไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับคำพูดนี้เพราะรู้ดีว่ากลุ่มของเราสองนั้นเขม่นกันจะตายห่าเวลาอยู่ในมหา’ลัย “อีกอย่าง...มึงเองก็ไม่อยากเปิดเผยไม่ใช่เหรอว่ามึงทำ...ทำ...”

   เวร...ผมพูดไม่ออก

   อีกฝ่ายทำสีหน้ากรุ้มกริ่มได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ “กูทำอะไร...”

   แม่ง ไหนบอกว่า ‘การทำอย่างนั้น’ มันเป็นเรื่องน่าอายของมันวะ “ก็...มึง...ก็...” ผมหน้าแดงเป็นปื้นอีกครั้งแถมยังพูดไม่ออก ดูเหมือนความเขินอายของผมจะมาคู่กันกับการที่ผมนึกถึงเรื่องคืนนั้นระหว่างผมกับธนูเสมอ...มันเป็นเช่นนี้อยู่เรื่อย

   “ก็อะไร”

   ผมตัดสินใจหลับหูหลับตาเอานิ้วชี้ไปทิ่มปากล่างมันเบาๆ “นี่ไง”

   ดวงตาของธนูมองดูผมด้วยสายตาอ่อนโยนมากยิ่งขึ้น ผมไม่อยากให้ตัวต้องมาเก้อเขินกับอะไรแบบนั้นจึงเอาแต่มองไปทางอื่น

   “กูจูบมึงเหรอ”

   โว้ยยยย...แม่งโคตรขยี้ คนอะไรไม่ยอมจบ ไม่ยอมอ่อนลงให้กูเลยยยยย

   “ไม่...ใช่”

   “เอ๊ะ วันนั้นก็จูบกันอยู่นะ”

   “มันไม่ใช่สิ่งที่กูกำลังพูดถึง” อยากชกหน้าเจ้านาย...ทำยังไงดีครับ ชกเลยดีมั้ย หรือว่าเตะตัดขาให้มันเสียหลักก่อนดี

   ธนูเอานิ้วมือมาดีดริมฝีปากล่างของผมคืนเบาๆ “กูเชื่อว่ามึงไม่กล้าบอกคนอื่นอย่างลงรายละเอียดอยู่แล้วว่าเราทำอะไรและทำท่าไหนกัน”

   เชี่ยนี่แม่งพูดดังเกินไปแถมยังพูดถูกอีกต่างหาก ใครจะไปกล้าสาธยายเรื่องบนเตียงให้คนอื่นเขาฟังกันเล่า    

   โอย...ผมแพ้ไอ้เชี่ยนี่ทุกทางเลย

   “แต่กูอยากจะเปลี่ยนความคิดมึงใหม่สักหน่อย” มันจับไหล่ของผมก่อนจะขยับใบหน้าเข้ามาสบตาใกล้ๆ “แม้ว่ากูจะไม่เคยใช้ปากทำกับใคร...แต่กูก็ดีใจที่กูทำแบบนั้นกับมึงนะ”

   หัวใจผมเต้นแรงของรู้สึกว่าอกผมมันแทบจะระเบิด...นัยน์ตาแข็งกร้าวของธนูไม่มีวี่แววล้อเล่นเลยสักนิด

   “...”

   “กูไม่อยากลืมมันเลย”

   เหี้ย...ความรู้สึกของผมมันวูบวาบไปหมดแล้ว

   “...”

   “ถ้าเรื่องของเรามันเปิดเผยแล้วมึงไม่ชอบ...มึงจะเปิดเผยเรื่องที่กูใช้ปากกับมึงก็ได้ กูไม่ว่า”

   ใครจะไปกล้าพูดล่ะโว้ย!

   “...”

   “คนอื่นจะได้รู้กันไปว่าสำหรับกู...มึงมันพิเศษกว่าใคร”

   มันส่งยิ้มให้ผมขณะที่ใบหน้าของมันยังไม่ขยับออกห่างไปไหน ผมกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกอ่อนไหวและระทวยไปหมดจนยืนแทบจะไม่อยู่ ไม่คิดว่าคนอย่างมันจะพูดจาอะไรแบบนี้เป็นด้วย

   แล้วมันจะให้ผมตอบอะไรกลับไปได้อีก...

   “มึงกลับไปทำงานเถอะ” มันผละออกจากผม “อย่าไปใกล้วิทย์ให้มันมากนัก...ถ้ามึงเข้าใกล้ บอกได้เลยว่ากูจะรู้แน่นอน”

   ธนูคงจะถามเอาจากเพื่อนมันนั่นแหละ...

   “มึงนี่แม่ง...ขี้หวง” ผมเกาหัวตัวเอง เพราะผมไม่รู้ว่าผมจะตอบอะไรมันจริงๆ

   “แต่มึงก็แปลกนะ...กูชอบให้ทำอะไรมึงก็ทำ กูไม่ชอบให้ทำอะไรมึงก็ไม่ทำ” มันยิ้มมุมปาก...ผมรู้สึกเหมือนโดนยิงเข้ากลางลำตัวยังไงก็ไม่รู้ “ทำไมถึงยอมกูนักล่ะ...ไอ้หัวหน้าแก๊งเอกการแสดง”

   มันยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้เลย ผมก็ยังไม่อยากจะเร่งรัดอะไรตัวเองนักหรอก

   ...แม้ว่าผมจะเห็นเงาจางๆ ของคำตอบตัวเองแล้วก็ตาม

   “ไม่รู้” นี่น่าจะเป็นคำตอบที่เซฟที่สุดระหว่างเราในตอนนี้

   ธนูพอใจในคำตอบนั้น ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะแก้มของผม

   “รีบกลับมาล่ะ” ผมบอก...เชื่อว่ามันคงดูออกแล้วว่าผมเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรต่างไปจากมัน

   “รีบอยู่แล้ว...”

   “...”

   “กูต้องกลับมาเฝ้ามึง”

   แม้ว่ามันจะพูดตอนที่มันเดินห่างออกไปแล้ว...แต่ผมก็เขินนนนนนนนน

   อย่าให้มันหันหน้ากลับมาเชียว...ผมไม่อยากให้มันเห็นหน้าผมตอนนี้เลยจริงๆ







To be continued



ตอนที่แล้วยังตีกันอยู่เลย = =

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3658
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 4 _ p. 4 _ 0 2 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #112 เมื่อ02-05-2018 00:38:12 »

เมื่อเด็กซึนมาเจอกันมันก็จะเป็นแบบนี้แหละ

ออฟไลน์ Mazaaki

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 4 _ p. 4 _ 0 2 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #113 เมื่อ02-05-2018 00:51:16 »

โอ้ย...ดีอ่ะฝันหวานแล้วคืนนี้ :-[ :impress2:

ออฟไลน์ catka12

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 596
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 4 _ p. 4 _ 0 2 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #114 เมื่อ02-05-2018 01:03:57 »

 o13 ชอบเรื่องนี้มากเลยอะ.... :hao7:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 4 _ p. 4 _ 0 2 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #115 เมื่อ02-05-2018 01:04:55 »

เล่นคุณไสยแน่ ๆ เลยธนู ทั้งกุมารทอง พรายกระซิบ ไม่งั้น ไม่รู้เรื่องของรบทั้งหมดหรอก  o13

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 4 _ p. 4 _ 0 2 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #116 เมื่อ02-05-2018 01:25:21 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

หวานซะ

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 4 _ p. 4 _ 0 2 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #117 เมื่อ02-05-2018 02:12:26 »

เขาเตาะกันไปมา แบบซึนๆ ธนูสบายใจแล้วซิที่ได้บอกความรู้สึกตัวเองไป ถึงจะยังไม่หาคำตอบว่ามันคืออะไร เขินไปกับรบ ธนูขี้หวง รีบไปยิม ตอนเช้าทุกวันเพราะจะกลับมานั่งเฝ้าเมีย ไม่พอตามไปเฝ้าทำฟันอีก


ออฟไลน์ cookie12ck

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 4 _ p. 4 _ 0 2 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #118 เมื่อ02-05-2018 03:11:05 »

ทำลายร้างคนโสด :mew1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13683
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 4 _ p. 4 _ 0 2 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #119 เมื่อ02-05-2018 03:37:06 »

 :hao7:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด