No limit...แรงรัก|กระแทก♥|ลึก - [อัพ**No Limit MiNi Lover สปอย *{11.08.18}
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: No limit...แรงรัก|กระแทก♥|ลึก - [อัพ**No Limit MiNi Lover สปอย *{11.08.18}  (อ่าน 163385 ครั้ง)

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
 

- - - -- - - - - -- - - - - - -



No limit...แรงรัก|กระแทก♥|ลึก





ตัวอย่างหนังสือทั้งชุด






++++++++++++++







ตัวละคร







~~It's the start of our romance, You and I are ready for the chance.~~

 

เรื่องราวความรักของเราได้เริ่มขึ้นแล้วตอนนี้
มึงกับกู
เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้
ไม่ต้องกลัว อย่าไปลังเล
ก็แค่...
 
ทุ่มลงไปให้แรง  รักลงไปให้ลึก  กระแทกลงไปให้สุด 
เป็นความรักของเรา ในแบบของ
 
No Limit...แรงรัก|กระแทก❤|ลึก
 
 


--------------------

:3123:สารบัญ :3123:

~~Mini Intro​~~​
Intro​
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...1
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...2
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...3
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...4
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...5
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...6
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...7
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...8
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...9
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...10[NC]
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...11
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...12
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...13
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...14
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...15
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...16 (ครึ่งแรก)
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...16 (ครึ่งหลัง)
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...17 (ครึ่งแรก)
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...ตอนพิเศษ:วันลอยกระทง
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...17 (ครึ่งหลัง)
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...18
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...19
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...20
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...21[NC]
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...22
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...23[NC]
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...24
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...25.1
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...25.2
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...26 [เทียนหมอก]
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...27
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...28
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...29
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...30
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...31
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...32
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...33
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...34
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...35
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...36
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...37
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...37
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...38
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...39
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...40   
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...40.1  พาร์ทหมอก
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...40.2
แรงรัก กระแทก❤ ลึก...40.3
Ask.fm (สเปเชียล)
อวดๆๆๆพี่รบน้องฝา
แรงรัก กระแทก❤ ลึก..บทส่งท้าย [THE END]
No Limit Mini Lover [ธารจอม1]
ตัวอย่างหนังสือทั้งชุด
No Limit Mini Lover [ธารจอม2]
No Limit Mini Lover [ธารจอม3]
No Limit Mini Lover [ธารจอม4]
No Limit Mini Lover [ธารจอม5]

 :mew1: :pig4:





:L2:**ใครไม่มียูสในเล้าเป็ด อ่านแล้วฝากแท็ก #NoLimitแรงรัก  ในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ :pig4: ** 

-----------------------------



ผลงานที่จบแล้ว
 :L2: One Night...คืนเดียวก็เสียวได้ [รุกเลิฟ]

:L2: Mistakes หลงร้าย [ทัพหน้าxคาราเมล]

:L2: Beauty and the boy สวยๆเป็นผัว  [ดาบxเอม]  ON AIR


แฟนเพจอัปเดทนิยาย พูดคุยและทวงนิยายกันได้ทางนี้ทางเดิมนะจ๊ะ
  Yoghurt Duchy


Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-10-2019 19:56:50 โดย Yoghurt »

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
ว้าววววว ขอบคุณที่มาเปิดในเล้าให้ค่ะ ยอมรับเลยว่าไม่ถูกกับเว็บนั้นจริงๆ

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ
ว้าววววว ขอบคุณที่มาเปิดในเล้าให้ค่ะ ยอมรับเลยว่าไม่ถูกกับเว็บนั้นจริงๆ

ว้าวววว คนแรกเลยค่าาาา เม้นให้แคทคนแรกเลย น่ารักกกก ... แคทมาแล้วน้าาาา  :pig2: :pig4: :mew1:

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ


~~Mini Intro​~~​





"ผมชอบพี่ว่ะ"

"แต่กูไม่ได้ชอบมึง...ที่สำคัญกูไม่ได้ชอบผู้ชาย"

"แต่..."

"ถ้ามึงจะพูดถึงเรื่องคืนนั้นล่ะก็นะ ถือซะว่ามันแค่การช่วยเหลือ เป็นการทดลองที่แค่วินวินน้ำแตกแล้วแยกทาง"

.

.

.

“ต้องให้กูพูดอีกกี่ครั้ง กูไม่ได้ชอบผู้ชาย จะไปไหนก็ไปไอ้สัด!รำคาญหนังหน้า”

“กูเองก็ไม่ได้ชอบผู้ชายเว่ยพี่ แล้วยังไงวะ...ใครใช้ให้มึงเกิดมามีจู๋อ่ะ!”

.

.

.

“เห้ยพี่ มึงจะทำไรวะ มึงจะปล้ำกูหรอ?... ไม่ดิ มึงปล้ำกูไม่ได้นะ”

“ปล้ำไม่ได้เชี่ยไร กูได้ไปหลายท่าละ- -”

“สัด พี่เหลือง! ใครใช้ให้มึงเอาเรื่องจริงมาล้อเล่น มึงแม่งหน้ากากคนเลว!”

.

.

.

“ไอ้เชี่ยนั่นใคร! ใครใช้ให้มึงไปกับมันวะ!กล้าเดินขึ้นรถคนอื่น มึงอยากเจอดีใช่ไหมห๊ะ!”

“ดีอ่ะกูเจอบ่อยแล้ว แต่เหี้ยๆแบบมึงเนี่ย กูพึ่งเคยเจอว่ะพี่...อีกอย่าง เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับมึงป๊ะวะ”

“ถ้าไม่เกี่ยวกับผัว มึงจะให้เกี่ยวกับผีรึไง!”

"พี่ มึงแม่ง!จะเอาไงกับกูวะครับ"

"ถ้ามึงจะเรียกกูว่า ‘มึง’ แบบนี้ ไม่ต้องมีพี่ก็ได้นะกูว่า"

"อ้าว มึงพูดของมึงเองนะไอ้เชี่ยนักรบ"

"............."



-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-



เฮียรบ ปะทะ น้องฝา

มันก็จะบ้า ฮา รั่ว เถื่อนและหื่นหน่อยๆนะคุณเอ๊ย
 :hao7: :hao6:

-..-
[/color]

ออฟไลน์ catka12

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ


INTRO





             เมื่อคำว่ารัก นำพาความเศร้าและความเจ็บปวดมาให้ มันเลยทำให้เขาไม่เชื่อใจ และเกลียดคำๆนี้เป็นพิเศษ และนับประสาอะไรกับความรักที่คนทั่วไปดูถูก...คนอย่าง 'นักรบ เตชะณรงค์กร' ไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด ...



‘ถ้าเคยโดนทำให้เจ็บมาจากคน99คน ก็จงอย่าตัดสินคนที่100 ด้วยอดีตของตัวเอง’


 ครั้งนึงเคยยกยิ้มมุมปากแบบเยาะๆเมื่อได้ยินประโยคประโลมโลกประมาณนี้ เพราะความหมายโดยรวมของมันก็คือว่าต้องเสี่ยง แล้วเพราะอะไร ผมถึงต้องเสี่ยงที่จะกลับไปเจ็บแบบครั้งที่99ล่ะวะ ... เป็นความรู้สึกที่คิดแบบนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่มาวันนี้ขอเปลี่ยนคำพูดได้ไหม ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ความคิดของผมเริ่มเปลี่ยนไป

จนถึงตอนนี้ก็คิดแค่ว่า บางที...ครั้งที่100ของกู มันอาจจะดีก็ได้ ‘ถ้าเป็นมึง’



.

​.

.


บรื๊นนนนนนนนนนน



รถคันหรูตราสีห่วงที่มีทั้งความแรงของเครื่องและความเร็วของรถไม่ได้น่าสนใจมากเท่ากับสีสันของตัวรถ สีเหลืองโดดเด่นที่ทำให้คนมองต้องเหลียวหลัง กำลังพุ่งทะยานไปด้วยความเร็วและแรง ไม่ได้สนใจกฎหมายบ้านเมืองว่ากำหนดให้ใช้ความเร็วบนท้องถนนได้เท่าใด



เอี๊ยดดดดดดด



รถคันหรูหักเลี้ยวเกือบเก้าสิบองศา เสียงเบรกสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานกว้าง ก่อนมันจะจอดนิ่งสนิทอย่างสง่างามอยู่ที่กึ่งกลางลานจอดอย่างพอดิบพอดี  และสุดท้าย ผู้เป็นเจ้าของก็ค่อยๆก้าวลงมาจากรถ

เจ้าของร่างสูง188ซม. คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาคมดำสนิทที่เป็นประกายวาววับ เรือนผมชายทรงรองทรงต่ำแบบไว้หน้าม้ายิ่งขับกับใบหน้าให้ดูหล่อเท่ห์และมีเสน่ไปในตัว กล้ามเนื้อที่สวยงามดูมีกล้ามแบบคนเล่นกีฬา ที่สวมใส่เสื้อผ้าเพียงกางเกงยีนส์สีดำแบรนด์ดัง กับเสื้อที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว เสื้อเชิ้ตสีเหลืองมัสตาร์ด ก็ไม่ได้ทำให้เจ้าตัวดูดีน้อยลงแต่อย่างใด



 “เฮ้ย เฮียนักรบมาแล้ว”



ร่างสูงเพียงยกยิ้มน้อยๆเมื่อได้ยินเสียงพวกเด็กคุมงานในวันนี้ตะโกนออกมา ไม่ได้คิดจะใส่ใจ เพียงแต่แค่ก้าวเดินเข้าไปในงานที่จัดกันก็เพียงแค่นั้น



แข่งรถเถื่อน... .



...





เสียงล้อรถบดถนนทำให้กลุ่มคนที่อยู่ทั่วบริเวณงานรับรู้และสนใจเป็นอย่างมาก ไม่เว้นแม้แต่คนร่างบางที่ไม่น่าจะมาอยู่ในงานได้  เจ้าของร่างบางที่สูง178ซม. ใบหน้าขาวจืดๆที่ในตาวาววับเหมือนลูกกวางน้อย ริมฝีปากอมส้มเม้มแน่นยามสะบัดเรือนผมสีชาหันสายตามองตามรถแข่งสองคันที่กำลังขับไล่บี้กันไปในสนาม ลุ้นจนต้องยื่นหน้ามองตามไปติดๆ มือบางกำแน่นเข้าด้วยกัน จนในช่วงเวลาสุดท้ายที่แทบจะหยุดหายใจ รถยุโรปแต่งเพื่อแข่งสีสันแสบทรวงสีเหลืองก็พุ่งทะยานเข้าไปในเส้นชัย พร้อมๆกับธงที่โบกสะบัดของสาวนุ่งน้อยห่มน้อย ดวงตาสวยสุกใสเบิกตากว้าง ปากบางก็อ้าออกน้อยๆอย่างตื่นเต้นและชื่นชม หัวใจเต้นตึกตักๆรู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุด จนเมื่อประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก พร้อมๆกับขายาวๆที่ก้าวลงมาจากรถ  ใบหน้าหล่อคมนิ่งที่ทำแค่ปรายตามองไปยังรถของคู่แข่งที่พึ่งจะแล่นเข้ามาถึง  ริมฝีปากยกยิ้มเยาะน้อยๆ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเฮ โห่ร้องด้วยความดีใจจากฝั่งของผู้ชนะ เป็นความรู้สึกที่เหมือนโลกจะหยุดหมุนลงตรงนั้น  ทำได้แต่มองตรงไปยังคนชนะ หล่อ และดูน่าหลงใหล หัวใจกระตุกวูบแปลกๆแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  ทันที่ที่สองสายตาสบกัน เมื่ออีกคนก็หันหน้ามาจ้องมองกันตรงๆ เป็นความรู้สึกที่ว่ามีผู้คนมากมายรายล้อมอยู่รอบตัว แต่กลับไม่ได้ยินเสียงใดๆ สายลมที่พัดไหวๆก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกถึงความเย็น  รับรู้เพียงแค่ว่าดวงตาคมสีดำสนิท ที่นิ่งไม่ต่างจากน้ำทะเล ลึกลับ ร้าย แต่ดูน่าค้นหา  เป็นแค่วินาทีเดียว ที่รู้สึกว่าโลกของผมหยุดหมุน วินาทีเดียว ที่ทำให้รู้สึกว่าโดดดึงดูดเข้าไป และละสายตาไปจากคนๆนั้น ไม่ได้จริงๆ ...



“ว้าววว เท่ห์จังเลยเว่ย”








         
::::::::::::::::::::-- to be continued --:::::::::::::::::::::::::






ว๊าวๆๆๆ มาแล้ววว แคทมาลงอินทะโลดั๊กชั่นของเฮียรบและน้องฝาแล้วนะเอออ เป็นอินโทรแบบกรุบกริบ

ขอเสียงเด็กๆในฮาเล็มเฮียรบแกหน่อยเร๊ววววว

ขอกำลังใจ ตับไตไส้พุงมาเติมเต็มหน่อย แล้วหนูจะรีบปั่นมาลงตอนต่อไปนะเออ รู้ยังๆๆๆ

ขอบคุณคอมเม้นที่ทำแคทใจเต้นที่เม้นกันเข้ามาในมินิอินโทรมากๆเลยนะคะ ยังตอบไม่หมด หนูจะทยอยตอบ

อย่าพึ่งโกรธานะที่รัก จ๊วฟฟฟฟฟฟ

สำหรับใครที่ไม่มียูสในเล้า สามารถติดแฮชแท็คคอมเม้นกันได้นะเออ >>  #NoLimitแรงรัก





เอ้าาาา 1เม้น คือ 1กำลังใจนะตัวเธออออ เม้นนะๆ  :katai4: :-[



เฮียรบ: เม้นสิ เดี๋ยวเฮียเเจกกล้วยคนละใบ (ยกยิ้ม)








ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
ว้าววววว ขอบคุณที่มาเปิดในเล้าให้ค่ะ ยอมรับเลยว่าไม่ถูกกับเว็บนั้นจริงๆ

ว้าวววว คนแรกเลยค่าาาา เม้นให้แคทคนแรกเลย น่ารักกกก ... แคทมาแล้วน้าาาา  :pig2: :pig4: :mew1:

ด้วยความยินดีค่ะ ก็เรามันเอฟซีเฮียรบนี่นา ฮ่าๆๆ
อ่านในเว็บโน้นแล้ว มาเปิดที่เล้าเราก็จะอ่านอีก เฮียรบนี่มาเจอกับน้องฝาที่มึนๆไม่รู้เฮียจะไหวรึเปล่านะ ฮาา

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ


บทที่1




“ไอ้ฝา เดี๋ยวกูมา กูมีแข่งคู่ต่อไป มึงอย่าดื้ออย่าซนนะเว่ย”



ยังไม่ทันได้อ้าปากตอบกลับไป ร่างโปร่งๆของมันก็วิ่งฝ่าฝูงชนหายไปแบบไม่มีโอกาสให้กูทัดทาน เทกูใช่ไหม ไหนบอกพี่ฝาสิครับผม และเพราะมันที่บอกออกมาแบบนั้น ผมเลยได้แต่เดินเตร่อยู่ในงาน งานนี้เป็นงานแข่งรถเถื่อน แต่ถึงจะเถื่อน ก็ไม่ใช่รถไก่กาอาราเร่นะครับผม รถหรูล้วนๆ ลูกผู้ดีมีเงินที่ซื้อรถมาแต่งและมาแข่งกันทั้งนั้น ด้วยความที่ผมชอบรถ แต่ไม่มีปัญญาซื้อ เลยตื้อตามเพื่อนมาให้ได้



“เฮ้ยน้อง มายืนหน้าจืดไรอยู่ตรงนี้วะ”



สะดุ้งตกใจ คนกำลังจ้องแอสตัน มาร์ติน DB9อยู่เลยนะแม่ง หันไปมองข้างหลังก็เจอไอ้ยักษ์กับไอ้กุ้ง ไม่ใช่ชื่อมันแต่ในจุดๆนี้ผมตั้งเอง เป็นการรวมตัวของกลุ่มที่โคตรจะไม่เข้าพวก อ้วนผอมจอมซนหรอหรือยังไงเอ่ยมา



“แนะๆ ทำนิ่งไม่ติงไหว เปรี้ยวหราสาดดด”

“อะไรของมึงวะ คำพูดมึงแปลกอ่ะ กูว่ากูยังไม่บูดนะ ก็ไม่น่าจะเปรี้ยวอะไรนี่หว่า”

ตอบออกไปเพราะจริงๆกูว่ากูก็ไม่ได้เปรี้ยว น่าจะมีความเป็นกรดเป็นด่างอยู่พอตัว เป็นค่ากลางๆ กูไม่เข้าใจอ่ะ อยู่ๆมาทักเปรี้ยว บ้าบออออ บอกแบบนั้นแล้วเดินหนี ไม่สนิทพี่คิดว่าไม่ควรอยู่



‘หมับ’



“เห้ยยย ปากดีนี่หว่าไอ้น้อง คิดว่าเข้ามาในถิ่นพี่แล้วจะได้จากไปง่ายๆหรอน้อง หน้าตาโง่ๆจืดจางชิพหายแบบนี้พี่ชอบ ชอบรังแก น่าหยิกน่าตี น่าลูบไล้ เอาตีนละเลงสักทีดีมั้ง”

ว่าพร้อมเอียงคอพูด เสียงของมันที่ทำให้ผู้คนรอบๆตัวหันมาสนใจเรื่องของผม หลายคนหันมาและเริ่มกระซิบและหัวเราะ มีถามไถ่กันว่าจะลงขันฝ่ายไหน เหี้ยเอ๊ย ไม่คิดจะช่วยกันหน่อยหรอวะ นี่หรอเมืองพุทธ พี่ฝาไม่เข้าใจเลย!

“เชี่ยไรของมึงวะพี่ ปล่อยเลยเว่ย!”

ดึงมือตัวเองออกจากมือมัน อะไรของมึงอ่ะ กูหน้าจืดก็อย่ามายุ่งกับหน้ากูดิครับ กูไปจืดบนหัวมึงหรา อยากจะว่าแบบนั้น แต่มันที่เรียกลูกน้องออกมาเต็มที่ สุนัขหมู่มาก มึงมาสองกูก็ไม่รอดละ แหมนี่มาพรึบพรับเชียว กูทำไรให้ กูแค่พูดจาด้วยดีๆ แค่นี้ทำโกรธ พ่อคนขี้ใจน้อย

“ปากดีแบบนี้กูขอที”

หมัดที่ดูว่าท่าจะหนักถูกยกขึ้นมา เป็นจังหวะเดียวกับที่บอกตัวเองว่า ฝาวิ่งดิ วิ่งดิวิ่ง...บอกแบบนั้น แต่กูก็ขาตาย ทำได้แค่ยืนนิ่งยกแขนสองข้างขึ้นมากันหน้าจืดๆของตัวเอง



‘หมับ’



“คิดว่ากุ๊ยแล้วเท่ห์หรอไอ้ขี้เหร่”

เงยหน้าขึ้นมามองช้าๆเมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆ และแถมไม่รับรู้ว่ามีหมัดกระแทกเบ้าหน้า ... ร่างสูงตรงหน้าตาคมนิ่งสนิทที่คว้าข้อมือไอ้อ้วนนั่นไว้  คนๆนั้น เจ้าของรถสีเหลืองแสบตาคันนั้นกำลังคว้ามือไอ้อ้วนไว้แน่น มือแกร่งที่บีบข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่นจนต้องนิ่วหน้า แต่หน้าตาของคนทำไม่ได้บ่งบอกว่ารู้สึกอะไรสักนิด

“อ๊าก อ๊ากกกก เจ็บโว้ย”

รู้สึกเหมือนบรรยากาศรอบตัวเงียบลงถนัดตา วงล้อมก่อนหน้าที่ล้อมผมไว้แหวกกระจายออกไป

“ก็กูทำให้เจ็บ มึงคงมีความสุขหรอกนะ”  ยกยิ้มมุมปากหนึ่งที พร้อมจ้องไอ้อ้วนนั่นแบบเหยียดๆ

“พอดีมึงขวางทางเดินกู ... เกะกะไอ้สัด”

พูดแค่นั้นพร้อมปล่อยมือออก ขายาวๆยกขึ้นไม่มากไม่น้อย ก่อนจะเตะลงที่ท้องน้องของไอ้อ้วนจนมันตัวงอ แถมถีบกระเด็นหงายหลังไปอีกทีให้พ้นทาง บรรดากลุ่มคนที่ล้อมรอบผมอยู่ก่อนหน้านั้นแตกฮือออก ก่อนจะวิ่งหนีหายไป ไอ้อ้วนที่ดูท่าจะจุกเพราะแรงถีบ ค่อยๆตะเกียกตะกายลุกขึ้นและวิ่งหนีตายไปอีกทาง โหยยยอ่อนว่ะ

“เกะกะ”

เขาที่พูดออกมาแค่นั้น ไม่ได้แม้แต่จะหันมามองผมที่ยืนหน้าเอ๋ออยู่ตรงนี้  แค่อยากพูดขอบคุณ กำลังจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายที่กำลังปัดฝุ่นออกจากมือตัวเองแบบคนที่กำลังรู้สึกสกปรก

“อ่ะ เอ่อ...”

“แค่นี้ก็ต้องโชว์เท่ห์หรอวะมึง”

“โชว์เท่ห์เชี่ยไร ไอ้อ้วนนั่นมันขวางทางเดินกู”

“มึงนี่นะทางเยอะแยะ...เอ้อ แล้วนั่....”

“ไปกันเหอะ”

เขาที่พูดกับเพื่อนของตัวเอง คิดว่าแบบนั้น ผู้ชายร่างสูงอีกคนที่หล่อไม่ต่างกันในชุดเสื้อแจ๊คเก็ตดำที่ยืนซ้อนหลังก่อนหน้านี้  ยืนคุยกันแบบไม่สะท้านว่ากูอยู่ตรงนี้ ประหนึ่งกูเป็นวิญญาณ และคิดว่าคงจะแบบนั้น เมื่อเขาก้าวขาเดินจากไปโดยไม่หันมองกูสักนิด แล้วก็ปล่อยให้ผมได้แต่มองตามไป

“หึ...ถ้าอยากขอบใจก็ไม่ต้องหรอก ไอ้นั่น...มันไม่สนใจใครที่มันไม่คิดว่าสำคัญหรอก”

หันหน้ากลับมาหาผู้ชายในเสื้อแจ๊คเก็ตที่ยกยิ้มมุมปากมาให้ผม กระพริบตาปริบๆไปให้แบบพูดไม่ออก ก้มหน้าลงและพยักหน้าให้เขาที่แค่ยิ้มขำๆส่งมาให้ ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าตามเพื่อนเขาไป รอบๆตัวแปรเปลี่ยนเป็นเหมือนก่อนหน้านี้ที่ยังไม่มีเรื่องอะไร เสียงอื้ออึงของเครื่องยนต์รถ รวมไปถึงเสียงเฮเสียงเพลงก็ดังขึ้นเรื่อยๆ มีแต่ผมที่ยืนอยู่ตรงนี้ มองตามแผ่นหลังกว้างนั่นของคนที่ช่วยผม แต่ไม่ได้มองเห็นผม คนที่จืดจางคนนี้เลยสักนิด.... พี่ว่าไม่โอเคเลยเว่ย!

.

.

.

“แกๆรู้เรื่องที่มีเด็กปี3ที่โอนย้ายหน่วยกิจมาจากญี่ปุ่นไหมย๊ะ  รู้ไหมว่าเค้าคนนั้นเป็นใคร”

“ใครอ่ะแก”

“ถ้าฉันพูดแกจะต้องกรี๊ดแน่ๆ ฮิๆ... จะใครซะล่ะ ก็พี่นักรบอ่ะดิแก๊”

“อ๊ายยยย พี่นักรบ พี่นักรบ เตชะณรงค์กร คนนั้นอ่ะนะ ที่น้องชายเค้าชื่อรุกฆาตใช่มะ ที่เรียนอยู่ม.ดังกลางเมืองอ่ะนะ”

“เออ พี่น้องบ้านนั้นนั่นแหล่ะค่ะ หล่อเริศรวย กรี๊ดกร๊าดมากๆเลยอ่า”

เสียงสาวๆในคณะที่ทำเอาผมต้องเงยหน้าออกมาจากจานข้าว บรรยายซะกูอยากรู้เรื่องด้วยเลย จริงๆแล้วผมก็ไม่ใช่คนขี้เสือกอะไรก็แค่แอบแตกตื่นตามสถานการณ์

บรรยากาศของการเปิดเทอมใหม่เต็มไปด้วยความคึกคักแบบสุดๆ บางทีอาจจะเป็นเพราะไม่ได้เจอกันนาน หรืออีกอย่าง อาจจะเป็นเพราะเรื่องที่ผมพึ่งได้ยินเมื่อกี้ก็เป็นได้ล่ะมั้ง

“เห้ย! เหม่อเชี่ยอะไรอยู่ครับเพื่อนฝา”

“ตกใจหมดไอ้เชี่ยธาร เรียกเสียงดังหาพ่องหรอครับ”

ไอ้ธาร มันเป็นเพื่อนสนิทกับผมครับ รู้จักกับมันตั้งแต่วันปฐมนิเทศวันแรกตอนปี1 มันเป็นผู้ชายตัวสูง ร่างหนาแบบคนเล่นกีฬา หน้าคมตาสวยแบบคนใต้ ที่ไว้ทรงผมสกินเฮด คือถ้าไม่หล่อจริงๆก็ทำผมทรงนี้แล้วเดินเฉิดฉายไปมาแบบมั่นหน้าไม่ได้นะครับผมพูดเลย

“มึงนี่ขี้เสือกจริงๆ”

“กูก็แค่ฟังเว่ย ทำมาว่ากูหรือมึงไม่อยากเสือก”

“ดูหน้ากูด้วยครับเพื่อน ที่บ้านสอนมาดีแบบสุดๆ...ว่าแต่มีเรื่องเหี้ยอะไรวะ”

กรอกตามองหน้ามันแบบหน่ายๆ เห็นมันกำลังตักข้าวกระเพราไก่ในจานผมไปกินแบบหน้าด้านๆ ไม่รู้จะทำยังไงกับคนนิสัยแบบมัน และก่อนที่จะได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น เสียงแหลมๆแสบหูก็ดังมาพร้อมกับร่างของหญิงสาวสุดสวยในชุดนักศึกษากระโปรงสั้นผ่าหน้า สูงยาวเข่าดี แถมขาวแบบสุดๆ  ผมยาวดัดลอนสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบเป็นหางม้ารับกับใบหน้ารูปไข่ของมัน เป็นผู้หญิงที่ผู้ชายเห็นแล้วต้องชอบ

“ฮัลโหลลลลลลพวกมึง คิดถึงจังเลยจ้า”

 “บางทีกูก็อยากเลิกคบกับมึงจริงๆนะเซียร์ ช่วยเบาเสียงมึงหน่อยจะได้ไหม”

“แหมม เจอหน้ากูก็ปากหมาเลยนะไอ้ห่าธาร นี่ถ้าไม่ติดว่ามึงเป็นเพื่อน กูนี่จะปีนข้ามโต๊ะเอานมไปกระแทกหนังหน้ามึง”

น่ากลัวจนผมต้องหดหัว กลัวมันเอานมแบนๆมันมาตีหน้าครับ พยายามทำตัวให้กลืนไปกับโต๊ะในโรงอาหารและจานข้าวกระเพราไก่ของตัวเอง

“แล้วนี่เป็นห่าอะไรคะอิน้องฝาหอย เงียบเชียว เพื่อนมาถึงก็ทักทายสิคะมึง”

“มึงเป็นผู้หญิงแบบไหนกันวะเซียร์พูดออกมาแต่ละอย่าง”  เงยหน้าไปว่ามันแบบนั้น แต่มันก็หาสะท้านไม่ แถมยิ้มรับแบบชอบอกชอบใจ กูเสียดายความสวยของมึงแบบสุดๆ

นั่นล่ะครับ ซิน หรือซินเซียร์ ชื่อเก๋แบบสุดๆ ลูกคุณหนูไฮโซตระกูลดัง อะไรก็ดีติดแค่ตรงที่มันชอบทำตัวสถุน ผมล่ะปวดใจกับการจับกลุ่มของพวกเราจริงๆ ตอนเจอไอ้เซียร์ครั้งแรกคือผมกับไอ้ธารตั้งใจจะเข้าไปแอ๊วสาวครับ เห็นมันนั่งทำหน้าตาน่ารักอยู่คนเดียวที่ปลายแถวตอนปฐมนิเทศน์แบบไม่มีใครคุยด้วย สวยจนต้องเข้าหา แต่พอสนิทกับมันแล้วเท่านั้นแหล่ะ กูสงสารคนที่จะได้มึงเป็นแฟน ภาพลักษณ์ของมึงมันจอมปลอม มึงมันจอมลวงโลกไอ้ซินเซียร์!

“กูก็เป็นผู้หญิงยุคใหม่ที่ไฉไลกว่าเดิมไงมึง  ว่าแต่เมื่อกี้ตอนกูจะเดินเข้ามาในโรงอาหาร หูกูนี่ได้ยินเค้าเม้าส์กันสนั่นมหาลัย’ ว่าจะมีเด็กย้ายมาจากญี่ปุ่นอะไรสักสิ่ง เห็นว่ามาเข้าปี3 คณะบริหาร”

“มึงนี่ขี้เสือกเหมือนไอ้เชี่ยฝาเด๊ะๆ”

“เดี๋ยวกูตบปากเท่าอายุเลย คนเราเค้าก็ต้องตามข่าวสถานการณ์บ้านเมืองสิมึง จะมานั่งหน้าโง่ๆแบบมึงได้ไงไอ้ธาร”

และมันสองคนก็เริ่มต้นเถียงกันต่อไปแบบนั้น ผมมองพวกมันเถียงกันยิ้มๆ ได้แต่ส่ายหัวปลงๆ เห็นภาพแบบนี้มาจนชินแล้วครับ ไอ้ธารกับไอ้เซียร์เถียงกันประจำ แต่สุดท้ายมันทั้งสองคนก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากๆ รวมถึงกับตัวของไอ้ฝาคนนี้ด้วยนะหือ

“นั่งยิ้มหน้าเหี้ยอะไรอยู่คนเดียวคะอิน้องฝา”

“มึงเมากัญชาหรืออะไรไหนบอกพี่ธารสิหนู”

“มึงอย่าไปสนใจมันเลย สงสารเค้านะคะ ชื่อแปลกไม่พอเสือกเป็นเด็กเอ๋ออีก”

“น่าซงซานนนนนนน”

รับมุขต่อกันแบบไม่เกรงใจหนังหน้ากู กูขอถอนคำพูดก่อนหน้านี้ให้หมด พวกมึงแม่งกลายเป็นเพื่อนเหี้ยของพี่ฝาคนคูล โสดและโลกสวยโดยพลันทันใด กูล่ะเกลียดจริงๆ!

“แล้วนี่มึงเห็นไอ้ห่าหมอกรึยัง มาช้าแบบเสมอต้นเสมอปลาย กูคิดว่าจนถึงปีสี่แม่งก็ยังสายแบบนี้ค่ะมึง”

ไอ้เซียร์มันถามหาเพื่อนในกลุ่มคนสุดท้ายที่สายเสมอ คุณชายสายเสมอประจำกลุ่ม ผมสะบัดหน้านิดนึงให้มันหันไปมองข้างหลัง คนที่พวกเรากำลังพูดถึงกำลังเดินเข้ามา หน้าตาดีออร่าผ่องสุดๆ เป็นคนที่ขาวแบบขาวน้ำนมเลยครับตัวมัน ร่างสูงแต่โปร่ง ตาคมคิ้วเรียวริมฝีปากบางอมชมพูแบบสุขภาพดีสัดๆ แค่หนังหน้ายังไม่พอ นามสกุลมันยังดังอีกต่างหาก รอบตัวผมมันมีแต่คนใหญ่คนโตนะเว่ยบอกเลย ก็แบบนี้ล่ะมหาลัยเอกชนที่อุดมไปด้วยดารา ลูกคุณหนู และคนรวย...มีแต่กูเนี่ยที่จน โถ่ ชีวิตไอ้ฝอฝา

“เยปโป้โคอาร่ามาร์ช วันนี้กูมาทันเว่ยๆ”

มันแหกปากโวยวายตื่นเต้นอยู่คนเดียว คือมึงทันแบบว่าอีก5นาทีจะเข้าเรียน มันที่นั่งลงข้างๆไอ้ธาร วางกระเป๋าMCMใบใหม่ลงข้างๆตัว

“ก็ไม่ควรจะตื่นเต้นเบอร์นี้ค่ะดอกหมอก ทันแบบอีกนิดนึงมึงก็สาย”

“ปากแบบนี้พี่คิดว่า ชาตินี้ไม่น่าจะหาผัวได้นะครับน้องซินเซียร์”

ยกยิ้มมุมปากพร้อมยื่นมือไปหยิกแก้มไอ้เซียร์  โอ้โห เสน์ห์สุดๆครับพ่อคุณเอ๊ย มันผมยาวประบ่าครับ สภาพที่ทุกคนคุ้นชินสำหรับมันที่นอกจากจะมาสายก็คือสไตล์การแต่งตัว เสื้อนักศึกษาต้องปลดกระดุมไปเลยสามเม็ดพอให้เห็นแผงอกพอรำไร เสื้อแขนยาวพับขึ้นมาถึงข้อศอก งานกางเกงยีนเดฟขาดๆต้องมานะครับ นี่ล่ะครับครบสูตร หมอก หรือ นายพยับหมอก เดชาเลิศสกุล ผู้ที่เทกูให้ไปเจอไอ้อ้วนไอ้ผอมในงานแข่งรถเมื่อตอนนั้น

“ตบปากเท่าอายุเดี๋ยวนี้อิเลวหมอก แบบกูเนี่ยหาได้อีกสิบกุรุดกูพูดเลย”

มั่นมากครับ ถ้าพูดถึงความสวยก็อาจจะเป็นตามที่มันว่า แต่ถ้าดูจากนิสัยกูว่าเป็นไปได้ยากมากในจุดๆนี้ ไอ้หมอกไม่เถียงมันครับ แค่พยักหน้าเออออแต่ก็หันหน้ามาทำปากขมุบขมิบใส่ผมแบบแอบๆ ไอ้หมอกกับผมโครตจะเป็นอะไรที่ต่างกัน มันเป็นคนที่เจิดจ้าแบบสุดๆ ดูดีในระยะ500เมตร แต่ผม...กูก็โครตจะจืดจางแบบสุดๆ ขนาดว่าเอาหน้ากูไปแปะใกล้ตา ยังหากูไม่เจออ่ะคิดดู



...



      การเรียนวันแรกผ่านไปอย่างทุลักทุเล ใครบอกว่าปีสองมันสบายกว่าปีหนึ่ง นี่เรียนวันแรกนะหือ บางทีอาจารย์ก็อาจจะลืมไปว่านี่มันพึ่งเปิดคลาส ก็ไม่จำเป็นต้องจัดเต็มทำร้ายจิตใจคนชิลแบบพี่ขนาดนี้ก็ได้

“โอ๊ยยยกูล่ะอ่อนเพลียมากค่ะ คือเจ๊ชิตตี้ควรจะสงสารกูสิ วันนี้กูแต่งหน้าสวยนะ ควรจะให้เกียรติหน้าตาและมาสคาร่ากูบ้าง นี่อะไรทำไมมีการบ้านโหดสัดขนาดนี้คะ”

“มึงก็เรียกอาจารย์ซะสนิทเชียวนะ เค้าชื่อชิตพลไหมล่ะ เดี๋ยวเค้าออกมาได้ยินมึงจะได้แดกเอฟตั้งแต่วันแรก”

“อิปากพล่อย เงียบไปเลย ว่าแต่พวกมึงจะไปแรดที่ไหนต่อไหมคะ”

“พูดคำว่าแรดไม่เกรงใจKเพื่อนเลยครับ นี่ใหญ่นะรู้ยัง”

“ปากคอเราะร้ายนะมึง! นี่อิธาร นัดของมึงกูรู้นะ นัดสาดน้ำเข้าท้องน่ะสิ”

“บางทีกูก็ต้องใช้หน้าตาที่พ่อแม่ให้มาให้คุ้มบ้างสิครัช เนอะไอ้หมอกเนอะ”

เนอะเนาะกันสองคนครับ พร้อมแท็คมือใส่กัน เป็นคู่หูต่างไซต์ชิบหาย พวกมันสองคนเรียนม.ปลายมาด้วยกันครับ เฮไหนเฮนั่น เอาสาวหรือล่าแต้มนี่กูก็งงๆอยู่ สงสัยก็แต่ตัวกู อย่าว่าแต่สาวครับ หมาเห็นกูยังเมินผ่าน โถ่ นี่พี่ฝาคนคูลไงจำไม่ได้หรอ กูล่ะเกลียดชะตากรรมของหนังหน้ากูจริงๆ

“เบื่อความมั่นหน้าของมึง...แล้วมึงล่ะหนูฝา ว่าไงคะลูก”

“กูอยากกลับบ้านไปนอน กูเหนื่อยกับเจ๊ชิตตี้ของมึง กูรู้สึกว่ากูอ่อนเพลียมากเกินไป”

“ตอแหลมาก จะกลับไปเล่นเกมส์เลี้ยงปลามึงก็พูดมา อิปัญญาอ่อน! แต่ยังไงก็ช่างเถอะ...งั้นก็แยกย้าย ว่าแต่มึงอิฝา กลับกับกูไหมคะ ยังไงก็ต้องผ่านหอมึง”

“เออก็ดีไม่เปลืองเงินพี่ฝาคนนี้ พี่ก็สบายใจครับน้องเซียร์”

“ค่ะมึง งั้นไปๆ”




“เดินเร็วๆค่ะอิฝา ทำหน้าจืดจางอยู่นั่นแหล่ะ ร้อนชิพหาย”

“เออๆ ก็เดินอยู่เนี่ย”

ด่ากูจังเลย มันที่ก้าวขาฉับๆทั้งๆที่อยู่บนส้นสูง กูงงผู้หญิง มึงมีความสามารถเดินบนวัตถุปลายแหลมแบบนั้นไงวะ ตอนเด็กแม่ส่งเรียนบัลเล่หรอ

“กรี๊ดดดด นั่นไงๆพี่นักรบ”

“ไหนๆ ไหนนนนน”

ขาของผมหยุดก็เพราะไอ้เพื่อนตัวดีมันหยุด แถมกระชากตัวกูอย่างแรงอีกต่างหาก ไหนมึงบอกร้อน?

“ไหนวะ กูอยากเห็นหน้า อีฝามึงเห็นไหม” มันหยุดเดินและเขย่งมอง ขอโทษนะมึง เสียงมันดังมาจากทางนู่น ไกลๆลิบๆ เห็นนักศึกษาสาวๆวิ่งกันไปเป็นขบวน ก็ถ้าจะระริกระรี้เรื่องผู้ชายกันขนาดนี้ พ่อแม่คงภูมิใจครับ ตัดภาพมาที่ไอ้ซิน...

“เอ๊ะ อิพวกห่านี่ก็บังกูจัง”

“มึงมันเตี้ย แล้วมองจากตรงนี้คงเห็นหรอก ไหนมึงบอกร้อน เดินต่อดิวะ เลิกเสือกสักนิด”

“สูงตายล่ะมึงอ่ะอิฝา”

จิกตามองกูแล้วเดินปึงปังนำไป กูก็สูงเว่ย สูงเท่าชายไทยทั่วไป กูแค่ตัวเล็กลูกเจ๊กไม่มีกล้าม ต้องจิกกูเบอร์นี้ มึงมัน....มึงมันหน้ากากคนใจทราม!

หันหน้ากลับไปมองทางที่นักศึกษาสาวๆวิ่งไปก่อนหน้านี้อีกครั้ง บังเอิญเห็นแผ่นหลังกว้างๆในชุดนักศึกษาชายที่กำลังหันหลังให้ มือของเค้าที่ถือโทรศัพท์ มองจากตรงนี้ไม่รู้หรอกว่ารุ่นไหนยี่ห้ออะไร เห็นแต่เคสสีเหลืองๆที่มองจากตรงนี้กูยังแสบตา ขายาวๆที่อยู่ในกางเกงยีนส์ แผ่นหลังกว้างที่ก็ดูคุ้นตาแบบสุดๆ เหมือนกูเคยเห็นที่ไหนนะ

“อิฝา! ช้ากว่านี้มึงขี่พี่วินกลับเลยนะคะ!”

“เออๆกูมาแล้วววว”

และสุดท้ายผมก็ได้ซุกตัวเข้าอยู่ในโพล์ค นิวบีเทิล สีแดงของมัน ตื่นเต้นเหลือเกินจับๆลูบๆเบาะรถมันอยู่แบบนั้นเหมือนนั่งครั้งแรก ทั้งๆที่ก็นั่งมาหลายรอบ ชอบครับ เป็นคนชอบรถแต่ขับไม่เป็น แถมไม่มีปัญญาซื้อ เอื้อมมือไปเปิดแอร์ให้ฉ่ำให้สมกับที่ข้างนอกร้อนเหมือนจะฆ่ากูให้ตาย เย็นสะใจจนอยากหลับตา ไอ้ซินเปิดเพลงเบาๆคลอไปด้วย



‘และในคืนนี้ ที่เราได้มาพบกัน ที่ฉันได้มาพบเธอ ไม่รู้อะไรที่ทำให้ได้เจอ และต่อจากนี้เราอาจไม่ได้พบกัน และฉันไม่รู้ว่าฉันจะไปหาเธอได้จากที่ใด’


“เพลงอะไรของมึงวะ เพราะดี”

ถามออกไปแบบนั้น หลับตาและนึกถึงหน้าของใครบางคนที่ยังติดอยู่ในหัวของผม ผู้ชายที่ผมบังเอิญไปเจอในงานแข่งรถเถื่อนเมื่อหลายเดือนก่อนในช่วงที่ปิดเทอม ผู้ชายที่สะกดสายตาของผมในวันนั้นแบบสุดๆ ตกใจที่ในชีวิตนี้ไม่เคยรู้สึกว่าผู้ชายหน้าไหนตรึงใจ จะมีก็แต่คนๆนั้น คนที่เป็นเหมือนเนื้อเพลงก่อนหน้านี้... ผู้ชายเท่ห์ๆมีเสน่ห์ แถมขับรถเก่งจนผมอดชื่นชมไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้เจออีกเลย ผู้ชายที่ผมไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ...

“มึงนี่โง่จนกูหนักใจค่ะฝา เพลงลองคุยของLIPTAค่ะมึง”

“หรอ ... เนื้อเพลงดีจังเลยว่ะ”

ดีจนตรงกับความรู้สึกกูแบบสุดๆไปเลยครับ ... แต่ถ้าย้อนกลับไป ผมก็คงไม่มีปัญญาได้คุยกับเค้าหรอก คนจืดๆแบบผมน่ะ

ไอ้เซียร์มันส่งผมที่สถานีพระโขนง หอผมอยู่แถวนี้ครับ  ผมเช่าไว้ตั้งแต่เข้ามาเรียนที่นี่ใหม่ๆ ไม่ได้เป็นเด็กต่างจังหวัดแต่อย่างใด แค่บ้านอยู่แถวฝั่งธน และพ่อไม่ให้ไปสอบที่ไหนเลยจับยัดเข้ามหาลัย’เอกชนที่เรียนอยู่ย่านกลางเมือง แถมรถติดชิพหาย เลยต้องย้ายมาพักแถวนี้แทน ถึงไอ้ฝาคนนี้จะไม่รวยเท่าไอ้คุณชายธารกับคุณหนูซินเซียร์และคุณหนูหมอก แต่ชีวิตผมก็ไม่ขัดสนเท่าไหร่ พออยู่พอใช้แบบแฮปปี้และเฮฮาไปวันๆ

“อ่าวน้องฝา เลิกเรียนแล้วหรอคะ”

“ครับผม นี่ป้าทำไรอยู่หรอ”

ตอบป้าแม่บ้านประจำหอที่ผมอยู่  ดูเหมือนว่าจะวุ่นวายกว่าทุกวัน เห็นกำลังลากกล่องนู่นนี่ไปตามทาง แต่คือป้าจะมาลากแถวหน้าห้องกูทำไมล่ะหือ ป้าแกยิ้มให้ผมแบบเอ็นดูนิดๆ อ่ะน่ะๆก็อย่างว่าล่ะนะพี่ฝาคนนี้เป็นคนที่หน้าตาดีและหล่อมาก

“วันนี้น้องฝาจะไม่เหงาแล้วนะคะ ข้างห้องน้องฝาจะมีคนมาอยู่แล้ว”

“อ่า หรอครับ ....”

จริงๆกูก็ไม่เหงาเท่าไหร่ แต่ก็ทำได้แค่พยักหน้ายิ้มๆให้ป้าแกไป ก่อนจะขอตัวเข้าห้องมา ถึงว่าสิ ทำไมมันดูวุ่นวายนัก  ว่าแต่ใครกันวะที่ย้ายเข้ามาอยู่ห้องข้างกู?... .



::::::::::::::::::::-- to be continued --:::::::::::::::::::::::::



      มาแล๊วจ้าาาาา มาลงตอนแรกบทแรกแล้วนะหืออออ ใครทีมเฮียรบโบกธงค่าาาา  เฮียรบค่าตัวแพงแกเลยออกมาแบบกระจุ๋มกระจิ๋ม แถมกวนตรีนด้วยนะรู้ยัง ตอนนี้ขอเกริ่นกันก่อนนะเออ น้องฝายังใสๆ น้องจะมีพัฒนาการเรื่อยๆในตอนต่อๆไป อย่าพึ่งตัดสินอะไรใดๆนะเออ แคทหวังว่าจะถูกอกถูกใจไม่มากก็น้อยนะคะ ลุ้นๆๆๆๆๆ *0*  #กราบแบบเบญจางคประดิษฐ์



ขอกำลังใจหน่อยได้อ่ะเปล่า มามะๆเม้นนนนนนน

1คอมเม้น = 1กำลังใจนะรู้ยังงงงง



v

v
 
ฝา: พี่ฝาคนคูลขอคอมเม้นหน่อยคร๊าบบบบบบ ถ้าเม้นพี่จะแจกหัวใจคนละดวงแบบแรงๆเลยนะเออ

รบ: (กรอกตายืนกอดอกอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน) ถามเค้ายังว่าอยากได้หัวใจซีดๆของมึงรึเปล่า

ฝา: ใครๆก็อยากได้ใจกูทั้งนั้นแหล่ะครับพี่ ... รวมถึงพี่ด้วยถูกมะๆๆๆ (เดินทำหน้าทะเล้นเข้าไปหา แถมหยิกแก้ม1ที)

รบ: กูพูดแบบนั้นหรอ ไปไกลๆตีนกูไปไอ้จืด เกะกะ! (ผลักน้องออก แล้วเดินหนีเข้าห้อง)

ฝา: คนอะไรทำไมเกรี้ยวกราด เกรียวกราดที่สุด ... พี่เว้ย! เดินเข้าห้องแบบนี้ อ่อยกูถูกมะ แหมมมม

รบ: ฆวย!

ฝา: ไม่เอา กูมีแล้วครับ^0^

รบ: เดี๋ยวมึงจะได้เพิ่มวันนี้แหล่ะ เข้ามา! กูจะนอนแล้ว!!

ฝา: หว่ายยย หน้ากากคนขี้อ่อย2017ล่ะทุกโค้นนนน เม้นนะๆ เดี๋ยวไปแอ๊วพี่มันแป๊บบบบบ

.....

[/color]


มาเม้นกันนะคะ สำหรับท่านใดไม่มียูสในเล้านะเออ สามารถติดแฮชแทค #NoLimitแรงรัก มาพูดคุยกันด้วยนะคะ  :katai4: :hao7: :mew1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-07-2017 01:26:46 โดย Yoghurt »

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ

ตอบจ้า.... 2 ท่านแรกมาเจิมให้แคทแบบไวติดจรวดเลย  :mew1:



ว้าววววว ขอบคุณที่มาเปิดในเล้าให้ค่ะ ยอมรับเลยว่าไม่ถูกกับเว็บนั้นจริงๆ

ว้าวววว คนแรกเลยค่าาาา เม้นให้แคทคนแรกเลย น่ารักกกก ... แคทมาแล้วน้าาาา  :pig2: :pig4: :mew1:

ด้วยความยินดีค่ะ ก็เรามันเอฟซีเฮียรบนี่นา ฮ่าๆๆ
อ่านในเว็บโน้นแล้ว มาเปิดที่เล้าเราก็จะอ่านอีก เฮียรบนี่มาเจอกับน้องฝาที่มึนๆไม่รู้เฮียจะไหวรึเปล่านะ ฮาา
 

ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ดีใจมากๆเลย อ่านแล้วอ่านอีก น่ารักกกก... ปล.ทีมเฮียรบมาเองเลยนะเนี่ย o13


-------

o13 รอค่ะ....

มาลงถึงบทที่1แล้วนะคะ ขอบคุณมากๆเลยมาคอมเม้นให้แคทด้วยความไว รักกกก :mew1: :pig4:

ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
ปูเสื่อค่ะ  :katai4:

มีคำผิด คำว่าชิบหายนี่ ไม่แน่ใจว่าคนเขียนตั้งใจหรือเปล่า แต่เราคิดว่าควรสะกดด้วย บ ใบไม้นะคะ ใช้ พ พานแล้วอ่านสะดุด คือมันจะอ่านเป็นชิพ(พ์)หายทุกทีเลยค่ะ  :laugh:

ปากพล่อย คำว่าพล่อยใช้ ล ลิงค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ
ปูเสื่อค่ะ  :katai4:

มีคำผิด คำว่าชิบหายนี่ ไม่แน่ใจว่าคนเขียนตั้งใจหรือเปล่า แต่เราคิดว่าควรสะกดด้วย บ ใบไม้นะคะ ใช้ พ พานแล้วอ่านสะดุด คือมันจะอ่านเป็นชิพ(พ์)หายทุกทีเลยค่ะ  :laugh:

ปากพล่อย คำว่าพล่อยใช้ ล ลิงค่ะ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ดีๆนะคะ แคทแก้ไขเรียบร้อยแล้วค่ะ  :katai4: :mew1:

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ




บทที่2
[/b]





“แกร๊ก”



'แอ๊ด'



เสียงประตูของห้องสองห้องดังออกมาพร้อมๆกัน แตกต่างตรงที่ ห้องหนึ่งปิด แต่อีกห้องหนึ่งกลับถูกเปิดออก ไอ้ห้องที่เปิดไม่ใช่ใคร ห้องตัวกูเองครับผม ส่วนไอ้ห้องที่ปิดนั้น ไม่ใช่ใครอื่นไกล คนมาอาศัยคนใหม่ที่ป้าแม่บ้านเมื่อวานบอกไว้แน่นอน เห็นหลังแว๊บ ขายาวๆในกางเกงสีดำ เห็นแค่นั้นจริงๆนี่พูดเลย จะชะโงกหน้าไปมองแม่งก็ไม่ทัน มันดันปิดประตู ทันเห็นแต่ขามัน เสียใจ ... จริงๆไม่ได้ชอบเสือกนะครับ ก็แค่อยากรู้จักมักจี่กับคนห้องใกล้เรือนเคียงก็แค่นั้นแหล่ะแหม คิดแล้วก็ขอย่องไปดูสักหน่อยจะได้ไหม



“น้องฝา ทำอะไรคะนั้น  ไม่ไปเรียนหรอจ๊ะ”



“อุ้ย! ผี! เอ้ย...ป้า แฮ่ๆ ไปๆครับ ผมไปก่อนนะ สวัสดีครับ”



ก็ถ้าจะเล่นมาสะกิดไหล่ในเวลาที่คนเรากำลังจะแอบเสือกแบบนี้ ผมก็ต้องตกใจสิครับป้า แหม แล้วดูทำหน้า เหมือนจะโกรธา เพราะแบบนี้ไอ้ฝาเลยคิดว่า กูรีบไปเรียนดีกว่านะหือ

วันนี้มีเรียนตอน10โมง ผมเลยค่อนข้างที่จะชิว มามหาลัย’ด้วยบีทีเอสและต่อวิน พี่คนขับขับรถแบบไม่ได้สนใจว่าคนที่นั่งซ้อนอยู่อย่างกูจะกระเด็นตกจากรถไปตอนไหน ขอบคุณแต้มบุญของคนคูลแบบพี่ที่ทำให้รอดปลอดภัยมาได้อีกหนึ่งวัน  ก้าวขาลงจากมอไซด์ จ่ายไป20 ขากูนี่สั่นเลย พอดีตอนนั่งเกร็งไปนิด สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินลัดหลังตึกบริหาร เพราะมันเป็นทางที่ใกล้กับคณะของตัวเองมากกว่าทางอื่น จะเดินให้ไกลทำไมล่ะเอ้อ คนฉลาดอยู่นี่ไงรู้ยัง

“แต่วังเวงชิพหาย”

กรอกตามองรอบๆตัวที่เงียบสงบ บางทีก็สงบเกิ๊น แถวหลังตึกบริหารไม่มีอะไรมากครับ มีแค่ลานจอดรถ และใบไม้ร่วงหล่น ไม่ได้มีฟิลลิ่งแบบเกาหลีโอปาใดๆ แต่เป็นฟิลลิ่งของลุงพาลโรงที่ขี้เกียจมาทำความสะอาด ช่างแม่งครับ ตัดสินใจก้าวขาเดินผ่านมาแบบหล่อๆ แต่ขามันก็ต้องหยุด เพราะตามันดันสะดุดกับรถคันหนึ่งที่จอดเด่นอยู่กลางลานจอดที่โคตรจะวังเวง

รถสีเหลืองโดดเด่นสะดุดตา ภายใต้แบรนตราสี่ห่วง ที่ถ้ามองไกลประมาณ500เมตรก็คงเห็น โคตรสวย โคตรคุ้น มองซ้ายมองขวา ไม่มีใครอยู่ ขอเข้าไปดูสักนิดจะได้ไหม....ไม่มีใครอนุญาตหรอก กูพุ่งไปแล้วครับ เอาหน้าแนบกระจกเลย สวยยยยย พี่ฝาคนคูลชอบ ชอบสุด จับใจพี่ยิ่งนัก เป็นความชอบที่ไอ้ฝาคนนี้ไม่มีปัญญาได้จับจองเป็นเจ้าของ กูไม่ได้จนนะ! ก็แค่อยู่ในระดับพอมีพอกินแบบเบาๆ

“งามมากแม่เจ้าโว้ย!”

เอื้อมมือไปลูบๆคลำๆสักหน่อย บุญมือของไอ้ฝา เดินวนมันอยู่แบบนั้น รู้สึกรถมันสั่นๆ แต่ช่างมันก็เดินต่อไป จนกลับมายืนข้างกระจกฝั่งคนขับ ติดฟิล์มดำมืดมากๆ โอ๊ยเท่ห์สุดใจขาดดิ้น ยังไงก็ต้องรีบเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ไอ้ธาร ไอ้หมอก ไอ้เซียร์ฟัง มหาลัย’เรามีรถหรูมากๆนะพวกมึงงงงงง แต่มันจะอินกับกูไหม เพราะรถพวกแม่งแต่ละคันก็หรูๆทั้งนั้น  แต่ช่าง พี่ฝาจะเล่าก็ต้องเล่า อย่าขัดพี่~~~



‘ฟืดดด’



แต่ก่อนที่จะได้เดินจากไปทั้งๆที่ใจพี่ยังอยู่กับน้องเหลืองคันนี้ กระจกข้างคนขับที่ก่อนหน้านี้มืดสนิทปิดแบบเงียบเชียบ มันก็ค่อยๆเลื่อนลงช้าๆ ตาสบตา สายตาก็จ้องมองกันรู้สึกเสียวซ่านหัวใจ ...พ่องเซะ!

ดวงตาคมที่ปรายตามองผมนิดๆ หน้าหล่อที่วางคางไว้บนลาดไหล่บางของผู้หญิงคนนึงที่กำลังนั่งคล่อมตัวเขาไว้อยู่



“เชี่ย!”



ผงะถอยหลังออกมาแบบตกใจ แต่มือกูก็ยังแปะไว้ที่รถของมัน คนที่นั่งทำหน้านิ่งๆอยู่บนรถในตอนนี้ คือคนที่ผมไม่เคยจะลืม ผู้ชายที่สะดุดสายตาของผมให้มองแค่เขาในวันนั้น ไม่ผิดแน่ๆ ผู้ชายที่งานแข่งรถคนนั้น แต่...



“รบคะ อ๊ะ จะเปิดกระจกทำไม ว๊ายยย แก โรคจิต!”



หญิงสาวสวยที่แค่เห็นแว๊บเดียวก็จำได้ ดาวคณะบริการเมื่อปีที่แล้ว เธอชื่อทราย เคยเห็นมาเร้าหรือไอ้ธารอยู่พักใหญ่ แต่ตอนนี้คงไม่ใช่ แถมตอนนี้ยังจิกตามาด่ากูอีก  ใจผมกระตุกเมื่อมองเห็นสายตานิ่งๆของคนที่นั่งอยู่บนรถ ตาคมที่ไม่บอกอะไรจ้องหน้าผมนิ่งๆ ตั้งใจจะวิ่งหนีไป แต่มันติดอยู่ตรงที่



‘หมับ’



จับมือกูทำไม ปล่อยครับไอ้หล่อ ปล่อยพี่ฝาบัดเดี๋ยวเน้



“หึ จ้องเหี้ยไรนักหนา”

“ห๊ะ...เอ่อ.....”

“เอ่ออ่าอะไรของมึงวะ ไม่เคยเห็นรถรึไงถึงเดินวนอยู่ได้น่ารำคาญ มึงจะไปไหนก็รีบๆไป เกะกะคนจะเอากัน เสียอารมณ์!”

มันที่พูดออกมาแบบนั้น หน้าตานิ่งสนิท ไม่ได้ดูว่ามีอารมณ์อะไร แต่คำด่าก็บอกได้ว่าเจ็บสุดๆ มือแกร่งที่จับข้อมือผมไว้ สะบัดมือผมออกไปสุดแรงหลังพูดจบ แววตาเหยียดๆที่ผมเห็นเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมๆริมฝีปากที่ยกยิ้ม และกระจกที่เลื่อนขึ้นปิดช้าๆ

ได้แต่ยืนกระพริบตาปริบๆมองอยู่ตรงนี้ อ้าปากค้างหน่อยๆ กว่าจะได้สติอีกที่ก็ตอนที่รถคันตรงหน้าเริ่มโยกขยับ ก็ถ้าจะขย่มกันต่อหน้ากูเบอร์นี้

“เหี้ย! พี่มึง...แม่งเหี้ยย เสียยี่ห้อรถหมดไอ้ฉัด!”

ด่าออกไปแบบนั้นแล้วรีบวิ่งใส่เกียร์หมาหนีมาแบบด่วนๆ กลัวมันลงมาต่อย แต่จริงๆคือกูก็ใจสั่น มันหล่อ … แต่เป็นคนหล่อที่นิสัยเสีย แถมไม่เคยเห็นกูในสายตาอีกต่างหาก ก็อย่างว่า คนแบบไอ้ฝาแม่งโคตรจะจืดจางกูก็รู้อยู่



...


“อิน้องฝาหอย มึงจะนอนทำหน้าเป็นหมาโดนยาเบื่อแบบนี้อีกนานมะคะ เป็นห่าไรมึง ไหนเล่า”

เสียงแรดๆของไอ้เซียร์ที่ดังเข้าโสตประสาท ไม่ได้ทำให้กูอยากจะเงยหน้าขึ้นมาจากกระเป๋าเป้แต่อย่างใด ในหัวกูยังติดตากับภาพก่อนหน้านี้ รถสวย คนขับหล่อ แต่มองกูเหมือนแมลงสาบ แถมมันยังขย่มสาวต่อหน้ากูอีก ... ใจหวิวแปลกๆ หรือมันเป็นเพราะกูชอบตาของมันวะ ตาที่น่าค้นหา ตั้งแต่วันนั้นที่เห็นก็ชอบ พอมาวันนี้ ได้มองใกล้ๆแบบนั้นก็ยิ่งดูดี แต่เจ้าของดวงตาคู่นั้นมองกูเหมือนขี้เลยว่ะ

“มันเป็นเชี่ยไรวะ”

“กูก็ไม่รู้ มาถึงก็นอนหน้ามึนอยู่แบบนี้ ปกติแม่งก็จืดอยู่แล้วนะ พอเป็นงี้ กูนึกว่ามาม่าอืด”

ไอ้เซียร์ที่ตอบไอ้ธารออกไปแบบนั้น ขอบคุณการเปรียบเทียบของมึงมากๆ ที่ไม่ได้ทำให้กูรู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้นเลย กูแม่งเหมือนมาม่าอืดเลยหรอวะ เชี่ย เส้นเละอืดน้ำและแดกไม่อร่อย นั่นคือนิยามกูหรอวะ เงยหน้าขึ้นมามองพวกมันสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามผมตาปริบๆ

“เฮ้โย่วมายเผิงโหย่วววว”

ไอ้หมอกที่พึ่งเดินเข้ามา ในมือมันถือแก้วนมชมพูดูดมาด้วย ผมที่เงยหน้าไปมองมัน เมื่อกี้มึงพูดภาษาเชี่ยไรนะ?

“เอ้า งงๆ งงกันหมดอะเด้ ไอ้พวกไม่มีการศึกษา”

“ด่ากูหาพ่องหรอคะอิหมอก เดี๋ยวปีนข้ามโต๊ะไปตบเลย”

“แหม จะกล้าตบพี่หรอคนสวย พี่หล่อนะ”

“ถรุย”

ขอบคุณเสียงขากของไอ้ธารและไอ้เซียร์ที่ประกอบฉากอยู่ในขณะนี้  ไอ้หมอกแค่ยักไหล่และนั่งลงข้างๆผม มันวางแก้วนมชมพูของมันลง ก่อนจะหันมามองผม ผมที่จ้องหน้ามันอยู่ก่อนแล้ว

“มองไรวะไอ้ฝา หรือมึงข้องใจไอ้คำว่า เผิงโหย่วเมื่อกี้”

“อันนั้นก็ด้วย..แต่...”

“อ๋อออ มันแปลว่าเพื่อนเว้ย ภาษาจีน อินเตอร์ป๊ะล่ะมึง จำใส่กะโหลกไว้ครับ ประดับหน้าจืดๆของมึงจะได้ดูฉลาดๆ”

มันว่าแบบนั้นพร้อมตบไหล่ผมปุๆ ... กูอยากจะครายอิ้ง น้ำตามา กูขอดราม่าซักกะนิดนุง คือกูหน้าจืดเหมือนมาม่าอืด และยังโง่ด้วยหรอวะ ชีวิตบัดซบของไอ้ฝา

“ทำหน้าเชี่ยไรของมึง” ไอ้หมอกที่หันไปดูดน้ำของมัน หันมาถามผมอีกที ตอนนี้ไอ้เซียร์กับไอ้ธารเดินออกไปหาซื้อข้าวเที่ยงกินครับ

“มึง...หน้ากูแม่งแย่มากหรอวะ”

“ก็ไม่ มึงแค่หน้าขาว ดูไม่มีเลือดฝาด แอบคิดว่ามึงจะเป็นโรคห่าไรรึเปล่า หรือต้องทำคีโมหรืออะไร แต่จากที่คบๆมา มึงก็แข็งแรงดี”

ขอบคุณในความจริงใจที่มีให้กับกูเสมอครับเพื่อนหมอก สลดอีก10วิ

“ฮ่าๆ เป็นเชี่ยไรวะ ร้อยวันพันปีไม่เห็นมึงจะใส่ใจเรื่องหน้าตา”  มันที่หัวเราะขำแบบสะอกสะใจ ยื่นมือมาขยี้หัวกูแบบเอ็นดู มึงเอายังไงแน่ มึงย้อนแย้งนะสัดหมอก

“เพราะหน้าแบบนี้ กูเลยหาแฟนไม่ได้หรอวะ”

ถามมันออกไปเบาๆ ไอ้หมอกที่แค่หยุดมือที่ขยี้หัวผมอยู่ มันก้มหน้ามาจ้องตา ใจกูสั่นเลย ไอ้หมอกมันหล่อ หน้าตามันสวยๆหล่อ เป็นคนที่มีสเน่ห์ เป็นผู้ชายสมัยใหม่ที่ผู้หญิงกรี๊ด น้ำหอมมึงก็หอมนะ ว่าแต่เสื้อจะแหวกกระดุมเพื่อใคร กูว่ากูเห็นหัวนมชมพูมึงล่ะ

“ทำไมมึงพูดแบบนี้วะ มึงแอบหลงรักใคร หรือว่า...”

พูดออกมาแบบนั้นพร้อมเบิกตากว้าง กูก็เงยหน้าขึ้นมองมันแบบอึ้งๆ อย่าบอกว่ามึงรู้นะ ... มึงรู้หรอวะ หรือเพราะวันไปงานแข่งรถมึงเห็นกูจ้องไอ้เหลืองนั่นมึงเลยรู้ ...

“มึง...มึง...มองชอบกูหรอน้องฝา!”

“ถรุย”

“โอ๊ยย เชี่ยแม่งไอ้ฝา กระเด็นเข้าดวงตากูเลย”

ถ้าทำได้กูอยากขากเอาเสลดถุยใส่ตามึงด้วยเอาจริงๆ  ผมดูเป็นคนสถุนแปลกๆนะว่าไหม ยังไง

“กูไม่ได้ชอบมึง มั่นหน้าเหลือเกินครับ”

“อ่ะแน่ แต่มึงพูดแบบนี้ แสดงว่ามี ใครวะ....บอกมาเดี๋ยวกูช่วย”

หน้าตาบอกยี่ห้อมากๆว่าต้องการที่จะเสือกเรื่องราวของคนอื่นแบบสุดๆ เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเราถึงสนิทและเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันได้

“เอ้า อย่าเงียบดิ๊”  เอาไหล่มากระแซะผมหนึ่งทีเมื่อมันเห็นผมยังเงียบอยู่แบบนั้น

“กู...กูแค่คิดว่าเขาเก่งและเท่ห์เฉยๆ”

“มึงพูดแบบนี้แสดงว่ามันเป็นผู้ชาย”

“มึงรู้ได้ไงวะ!”

“หึ เสียงดังเชียวนะ ก็มึงบอกว่าเท่ห์ คนฉลาดแบบกูก็ต้องรู้สิวะ...” ยักคิ้วให้กูหนึ่งจึก จริงๆก็หมั่นไส้จนอยากจะถีบจังเลยครับ

“แต่ว่านะ...ถ้ามึงชอบ ทำไมไม่ไปบอกมันวะ”

“แล้วมึงคิดว่าคนแบบกู จะมีใครชอบหรอวะ”

“เอ้า...ของแบบนี้ไม่ลองก็ไม่รู้นะครับ”

“แล้ว มึงไม่ว่ามันแปลกๆหรอวะ”

“อะไรของมึงที่ว่าแปลก”  มองหน้ามันที่เลิกคิ้วขึ้นถามผมแบบนั้น

“กูไง...ชอบผู้ชาย มันไม่แปลกหรอวะ”

“แปลกก็เหี้ยละ เกลื่อนบ้านเกลื่อนเมืองขนาดนี้ อีกอย่างนะ ดูจากสภาพหนังหน้าของมึงยันหนังกำพร้า กูก็ว่ามึงเอาใครไม่ได้หรอกว่ะฝา”

เกลียดคำพูดมัน แต่กูก็ตอบโต้อะไรไม่ได้เลยครับแม่ง  ตอบกูมาแบบนั้นแถมยังหัวเราะกูเอิ๊กอ๊าก ดูมีความสุขเหลือเกินนะมึง



‘อ๊าย ว๊าย’



เสียงฮือฮาที่ดังหึ่งๆเหมือนผึ้งแตกรัง ดังมาจากทางเข้าของโรงอาหารกลาง ทำให้ทั้งผมและไอ้หมอกต้องหันไปมอง ผู้ชายร่างสูงในชุดนักศึกษา ก็ไม่ได้แตกต่างจากใครมากนัก แต่มันอาจจะต่างตรงดวงตาคมดุนิ่งๆนั่น ที่ดูแล้วหล่อบาดจิต ดูได้จากจริตของสาวๆรอบตัวได้ครับ เดินหน้านิ่งเข้ามาพร้อมกระเป๋าเป้สีเหลืองบาดใจลายมินเนียน มองแล้วกูขออุทานว่า ไอ้เหี้ย กล้วยมาก! เหลืองสุด!!

ผมที่มองตามเขาไป จังหวะการก้าวเดินยิ่งกว่านายแบบ หล่อเหมือนกระโดดหลุดออกมาจากนิตยสาร หล่อแบบวัวตายควายล้ม ดูดีจนผมละสายตาไปไม่ได้ ... และสุดท้ายเขาก็หยุดเดิน และเลือกที่จะนั่งลงที่โต๊ะตัวนึงที่ไม่มีใครนั่ง ไม่ใกล้ไม่ไกลจากโต๊ะของผม แต่หันหน้ามาตรงกับผมเลย ตาคมที่หันมองซ้ายมองขวาเหมือนหาอะไรสักอย่าง ก่อนที่มันจะหยุดมามองตรงผม สะดุ้งนิดๆก่อนจะเสตาหลบ ทำเหมือนว่ากูไม่ได้มองอยู่ เชี่ยแม่ง!

“เหยด ใครวะ”  ไอ้หมอกที่พูดออกมา ผมหันไปหามันแล้วได้แต่ส่ายหน้า ไม่รู้ดิ ไม่รู้จักชื่อ แต่กูโคตรชอบมันเลย ใจกูสั่น

“อ๊ายยยยยมึงคะ กูมีเรื่องมาเม้าส์มอยๆ”  เสียงแรดๆที่มาพร้อมท่าทางสะดีดสะดิ้ง ไม่ใช่ใคร ไอ้เซียร์ครับ มันก้าวขาเข้ามานั่งตรงหน้าผม บังทัศนียภาพอันดีงามของกูหมด

“เรื่องเสือกนี่รีบตลอด รีบจนลืมอาหารเลยนะมึง” ไอ้ธารที่เดินบนตามหลังมา มันวางถ้วยก๋วยเตี๋ยวเรือของมันและอีกถ้วย สงสัยจะของไอ้เซียร์

“ท่าทางดูคันมาก” ไอ้หมอกมันว่าแล้วหรอกตา ถูกไอ้เซียร์จิกตาใส่เลยครับ

“มึงรู้ไหมคะ ผู้ชายคนนั้นที่เค้าพูดถึงกันอ่ะมึง หน้าตาเป็นอย่างไร”

“ผู้ชายคนไหน กูเห็นวันๆพูดถึงผู้ชายเป็นสิบ”

“ขัดกูจังอิหมอก ก็ผู้ชายที่ชื่อนักรบที่เค้าว่าเทียบโอนมาจากญี่ปุ่นไงคะมึง อยู่ปี3บริหารนะจ๊ะ ขอบอกว่าหล่อสัดๆ นู่นนนนน มึงดูค่ะ ข้างหลังกู คนนั้นๆๆๆๆ”

ไอ้เซียร์ที่กระดี๊กระด้า ก่อนจะเอนตัวหลบคนที่ก่อนหน้านี้ผมกำลังแอบมองอยู่ ตาสบตา ตาคมที่ยังจ้องมองมานิ่งๆอยู่แบบนั้น ผมหันหน้าหลบอีกครั้งในจังหวะที่ไอ้เซียร์ก็เอนตัวมานั่งแบบปกติ โชคดีของกู ถ้าถูกไอ้นี่จ้องนานๆกูตายแน่ๆ แค่นี้ใจก็สั่นเหมือนแดกกาแฟ10แก้วรวด ว่าแต่มันจะรู้ไหมว่ากูแอบมองอยู่

“เห็นแล้วใช่ไหม เท่ห์สัดหมา”

“นั่นมึงชม?”

“เออสิ ชมค่ะ หล่อชิพหาย หล่อเหี้ยๆเลยเนอะๆ”  ก็ถ้าจะหลายเหี้ยขนาดนั้นก็คงจะหล่อล่ะมั้งกูว่านะ...



.

.

.


“กูเกลียดค่ะ ทิมมี่ไม่โอเคกับกู”

“กูก็เห็นมึงไม่เคยโอเคกับอาจารย์คนไหนสักคนอ่ะ”  ผมที่หันไปว่าไอ้เซียร์ แต่ละคาบพอเรียนเสร็จ มันก็จะเปลี่ยนชื่ออาจารย์ใหม่ แล้วก็บ่นแบบนี้ทุกที เป็นคนสวยที่โง่และมีความขี้เกียจในการเรียนสูงมาก หันไปมองอีก2ศพที่เดินกอดคอกันออกมาจากห้อง หัวฟูๆของไอ้หมอก แทบจะพันกับผมของไอ้ธารอยู่แล้วเถอะ สภาพยิ่งกว่าศพหมา

“มึงจะถ่ายรูปอะไรวะ”

ไอ้ธารถามผมเสียงดูเหนื่อยหน่าย งานที่อาจารย์สั่ง ถ่ายภาพที่ให้ความรู้สึก ในหัวข้อ ‘feeling images’ ภาพที่ตรงกับหัวข้อที่สุดถึงจะได้คะแนน....เชี่ยอะไร คอนเซ็ปเชี่ยอะไร การเป็นเด็กPhoto ก็ต้องมีความติสพอๆกับเรียนกับอาจารย์เฉลิมชัยขนาดนี้เลยหรอวะ ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย  ผมส่ายหัวตอบไอ้ธารไป เพราะจริงๆตอนนี้ก็ยังไม่มีความคิดว่าจะถ่ายรูปอะไร

“น่าเบื่อชิพหาย ไปแข่งรถดีกว่า”  ไอ้หมอกที่บอกออกมาแบบนั้น กูที่หูผึ่งทันที

“หน้าตาดูมีความหวังนะไอ้จืด”  ไอ้หมอกยกยิ้มและหันมาว่าผม เดินเข้าไปกระแซะมันครับ เอาแก้มถูๆที่หัวไหล่ของมัน ช้อนตากระพริบอ้อนๆให้ดูหน้าถีบสองปริบ

“พอ กูจะอ้วก น่ารักมากมั้งมึง” ว่าแบบนั้นแล้วสะบัดไหล่ของตัวเองแบบรังเกียจ ทำเอาหน้ากูคะมำ มันยกมือขึ้นขยี้หัวผมแบบสนุก ไอ้เลว

“อยากไปก็ไป” แต่เพราะมันที่ตอบออกมาแบบนั้น กูนี่ยิ้มกว้างเลย เชิญพี่หมอกขยี้ขยำน้องให้พอใจ ไอ้เซียร์เบะปากใส่ผมทันทีครับ อย่าหมั่นไส้ถึงพี่จะจืด แต่พี่ก็อร่อยแบบน้ำซุปใสคล่องคอ ก็ว่าไปนั่น

                และสุดท้าย ตอนนี้ก็กำลังเดินตามหลังไอ้หมอกเพื่อนรักต้อยๆอีกแล้ว สถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเท่าไหร่ ไม่ใช่สนามแข่งเมื่อครั้งก่อน แต่ดูก็รู้ว่าที่แข่งรถนี่ก็ยังเถื่อนเหมือนเดิม

“มึงมาแข่งบ่อยหรอวะ”

“ก็บ้าง ตอนม.ปลายก็บ่อยนะ แต่ตอนเข้าปีหนึ่งมันยุ่งๆก็เลยไม่ค่อยได้มา ก็พึ่งจะกลับมาแข่งนี่ล่ะ”  ไอ้หมอกที่ว่าแบบนั้นแล้วคว้าคอผมให้ไปเดินข้างมัน มือยาวๆของมันที่เอื้อมมากอดคอไว้

“เฉยๆ นิ่งๆตามพี่มาแล้วจะดีเองครับน้องฝา” เงยหน้ามองมันที่ก็ไม่ตอบอะไร แค่ยักคิ้วให้ ก็ตามพี่เค้าไปครับ

“อ้าวไอ้หมอก มาแข็งหรอวะ”

“เออพี่...คิวว่างป๊ะ”

มันที่พยักหน้าตอบพี่หนวด กูไม่รู้จักชื่อครับ ก็พี่แม่งตัวใหญ่แถมมีหนวด ดูเหมือนเป็นคนคุมสนามนี้

“ได้ๆ เดี๋ยวกูดูให้ มึงเข้าไปก่อนเลย เอารถมาใช่ไหมวะ”  มันพยักหน้าตอบ

“เออดี มึงเข้าไปเช็คก่อนไปเดี๋ยวกูหาคู่ให้...ว่าแต่นั่นใครวะ เด็กมึง?”

ไอ้หมอกที่ก้มมามองหน้าผม ตาสบตาสายตาก็จ้องมองกัน กูกำลังจะส่ายหัวเลยครับ แต่เหมือนจะช้ากว่าไอ้ห่าหมอก มันยิ้มกว้างส่งไปให้พี่เค้า แอทแท็คมาก โครตดูดีเลยรอยยิ้มของมัน

“เด็กกูเองพี่”

มันว่าแบบนั้น เอามือออกจากคอผมแล้วเปลี่ยนไปกอดเอว ขนลุกวาบ รู้สึกชูชันยันขนตูด เชี่ยอะไรของมึงครับเพื่อนหมอก นี่พี่ฝาเพื่อนมึงไง ปล่อยมือมึงออกจากสะโพกกูบัดเดี๋ยวนี้  ไม่ต้องรอให้กูปฏิเสธพี่หน้าหนวดไอ้เชี่ยเพื่อนหมอกก็ลากเอวกูกูให้ตามมา

“เชี่ยไรมึงวะ มึงจะเครมตูดกูหรอไอ้หมอกกกกกกก”

สะบัดตัวออกจากมันทันทีเมื่อเดินออกมาจนลับตา ไอ้หมอกถอนหายใจทำหน้าเหนื่อยใจ ยกมือขึ้นพับแขนเสื้อ อะไร มึงจะต่อยกูเรอะ

“สัดฝาครับ กูคงอยากได้ตูดมึงหรอกนะ ฟีบก็ฟีบ”  ทำหน้าระอาแถมกูอีก ทำไมต้องดูถูกตูดกูด้วย ฟีบแต่ใสเหมือนหน้าเด็กนะไอ้เชี่ยไร้รอยสิวฝ้าพูดเลย ไม่อยากจะอวด

“หุบปาก อย่าเถียงกู...บอกว่ามึงเป็นแฟนกูอ่ะดีแล้ว เกิดมึงเดินหน้าจืดไปโง่ที่ไหนอีก แล้วโดนซิวตูดขึ้นมาทำไง บอกไว้เลยนะ แถวนี้ดึงใครไปเยก็ไม่แปลก เพราะงั้นถ้าไม่อยากโดนสาดน้ำเข้าตูดก็หุบปาก” ก็ถ้าจะพูดซะกูเห็นภาพขนาดนั้น ก็วิ่งไปเกาะเอวมันไว้ทันทีเลยจ๊ะ ถึงกูจะจืดแต่กูก็หวงตูด เอ้ย หวงตัวนะครับ

“สัด เด็กว่ะมึง”

“เด็กเหี้ยไร อายุเท่ากัน”

“เออๆ ทีนี้มึงก็อย่าดื้อ เคนะ แหม หวงตัวเหมือนกูจะชอบความจืดชืดของมึงเนอะ”

“มึงอย่าดูถูกกูครับ ถึงหน้ากูจะจืด แต่ลีลากูดีนะ ลองมะ”  กวนตีนมันครับ มันที่ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเกี่ยวเอวผมเข้าไปใกล้

“จัดสักทีดีไหม ปากแบบนี้เนี่ย”

จ้องตากันไปมา ไม่กลัวครับ กับไอ้หมอกนี่โครตจะเพื่อนกัน อาบน้ำกับมันมาตั้งแต่เข้าค่ายปฐมนิเทศน์ ถ้าจะรู้สึกอะไรก็คงได้กันไปนานแล้วครับ แต่ก่อนที่เราจะกวนตีนกันได้นานอีกหน่อยก็...

“เกะกะ”

ผมกับไอ้หมอกผละออกจากกันทันที หันไปมองทางด้านหลัง ผู้ชายหน้าตายที่พึ่งด่ากูเมื่อตอนกลางวัน ...’นักรบ’  ยืนนิ่งๆมองตรงมาที่ผมกับไอ้หมอกอยู่แบบนั้น  วันนี้เขาอยู่ในชุดแจ๊คเก็ตสีเหลืองดำเข้าคู่กับกางเกงยีนส์ขาดเข่าสีดำ หล่อสัดหมาแบบไม่แบ่งใคร ตาคมๆที่ไม่ได้หันมาทางผม เขาที่จ้องมองไปที่ไอ้หมอก เพื่อนผมที่ก็แค่ยกยิ้มมุมปากเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ ยักไหล่ใส่หน่อยๆ ไอ้เชี่ยนี่ก็กล้าจัง…

“ก็เดินทางอื่นดิ”  ไอ้หมอกมันบอกออกไปแบบนั้น กูนี่กระตุกแขนเสื้อมันไว้เลยครับ กูเคยเห็นไอ้นี่มันถีบคนนะ แล้วถ้าถีบมึง กูว่ามึงปลิวออกไปนอกโลกนะเพื่อนหมอก มึงอย่าเก๋าครับ

“หึ...มึงชื่อไร” คำถามที่ทำเอาผมเลิกคิ้ว ไม่โกรธแต่มึงถามชื่อหรอวะ

“อยากรู้ก็หาคำตอบเอาสิวะ”  ยักไหล่แล้วคว้าข้อมือผมให้เดินตามมันไป มันที่ดูไม่ได้สนใจอะไร ผิดแต่กับผม ที่เดินตามแรงกระชากของมันมา แต่หน้าก็ยังหันไปมองคนที่ยกยิ้มมองตามมาอยู่แบบนั้น

...

“มึงเหม่อเชี่ยไรครับ”

ไอ้หมอกที่เดินเข้ามาถามผม หลังจากที่มันเข้าไปเช็คเครื่องรถดูแล้วรอบนึง เงยหน้ามองมันแล้วส่ายหน้าให้มันยิ้มๆ

“ตอแหลพี่ครับน้องฝา” ผลักหัวกูแล้วยักคิ้ว หมั่นไส้เลยถีบขาแม่งไปทีนึง

“สัดฝา ขากางเกงกูมีลอยตีนไอ้เชี่ย”

“นั่นแหล่ะ เอาฤกษ์ มึงรีบๆไปเตรียมตัวเลยไป”

“เออๆ มึงก็อย่าดื้ออย่าซน ไปเชียร์กูตรงนั้น เคมะ”  ชี้มือไปแถวข้างสนาม บอกกูเสร็จสรรพเหมือนกู3ขวบ

“เออ”

พยักหน้าให้มัน แล้วเดินไปนั่ง คนเยอะครับ แถวนี้คือคนที่มาเชียร์ไอ้หมอกเป็นกลุ่มเพื่อนและคนรู้จักของมัน เห็นมันว่างั้นนะครับ ผมไม่รู้จัก แต่ไม่จำเป็นต้องทักทายใครครับ เพราะแค่กูเดินเข้าไป ยังไม่มีใครรู้เลยว่ากูมา มองหาที่นั่งกำลังจะเดินไปนั่ง แต่เหมือนว่าไอ้หมอกจะเดินเข้าไปในสนามแล้ว คนที่อยู่ข้างสนามเลยลุกฮือกันขึ้นมา แถมกรูกันออกมาจากที่นั่งวิ่งมาข้างสนาม ใครไม่รู้ชนกูอย่างแรงจนเซ มึงรีบหรอ นั่นไอ้หมอกเพื่อนกูครับ ไม่ใช่Super Junior + Got7 รีบขนาดนี้ มึงจะขอลายเซ็นต์หรอ เหยียบกูเลยสิ พวกคนใจหยาบ!

“ว๊ายๆ นั่นพี่หมอกจะแข่งกับใครอ่ะ”

“นั่น นั่นมันพี่เทียนไม่ใช่หรอ กรี๊ดดดด”

กรี๊ดกร๊าดกระตู้ฮู้อะไรกันวะครับ แหม ตอมเสือกกระตุกทันที พยายามจะลุกขึ้นยืนดูปีนขึ้นเก้าอี้ พอดีกูสูงน่ะ...มองไม่เห็นไอ้คนที่ชื่อเทียนนั่น แต่เห็นไอ้นักรบแทนครับ ร่างสูงที่ยืนอยู่ในสนาม สายตาที่กำลังจ้องมองตามรถที่ออกตัวไปพร้อมๆกับรถของไอ้หมอก ใบหน้าคมกระตุกยิ้มพอใจแบบหน้าเหี้ยมาก มองจากตรงนี้ยังรู้อ่ะคิดดู ร่างสูงที่ละสายตาจากสนามหันหน้ามาทางคนดู ดะ...เดี๋ยวนะ คนดู .... เชี่ยพ่อง รีบกระโดดลงจากเก้าอี้ทันทีแล้วมุดหลบลงข้างที่นั่ง กูเด่นมาก...ไม่เข้าใจว่าจะหลบทำไม ผมไม่คิดว่าคนแบบนักรบจะมองผมหรอกเอาจริงๆ แต่มันก็เหมือนคนร้อนตัวอ่ะ คือกูชอบแอบมองไง ก็กลัวว่าแม่งจะรู้  ค่อยๆมองลอดขาชาวบ้านไป เห็นไอ้เหลืองที่ผมชอบกำลังเดินมาทางนี้ ... เชี่ย ใกล้แล้ว ใกล้....ไม่ได้มาหากูหรอก แต่แม่งใกล้ว่ะ ใกล้ถึงกูแล้ววว ฉัดเอ๊ย ไม่อยู่แล้วโว่ย!


...



สุดท้ายก็หนีออกมาเข้าห้องน้ำ กลิ่นมาดามหอมชื่นใจเลยล่ะกู ทำไมกูไม่หนีไปซื้อน้ำวะแม่ง ไม่เข้าใจตัวเอง กวักน้ำล้างหน้าแรงๆสักที ไม่เข้าใจว่าจะหนีออกมาทำไม ทั้งๆที่อีกฝ่ายก็ไม่เคยรับรู้ถึงการมีตัวตนของกูอ่ะ บ้าบอจริงๆพี่ฝาคนคูล

“เฮ้อ...กูจะหนีออกมาทำไมวะแม่ง”

 “นั่นสิ มึงหนีทำไม”

“ชะ...เชี่ย!”  หมุนตัวกลับอย่างไว เมื่อคนที่กูพึ่งหนีออกมายืนจังก้าท้าแดดลมฝนบังประตูทางออกห้องน้ำอยู่ตอนนี้  ร่างสูงที่ยืนกอดอกมองมาทางผมนิ่งๆ คิ้วหนาเลิกสูงขึ้น ดูกวนตีนแปลกๆทั้งๆที่หน้ามันก็นิ่ง

“มึงด่ากู?”

“ปะ...เปล่าเว่ยพี่”

“อ่อ”

ว่าแบบนั้นพร้อมพยักหน้าหงึกหงักช้าๆ .... แปลกอ่ะ กูว่าแม่งกวนตีนกูครับ ตอบเหมือนเข้าใจแต่ก็ดูไม่สนใจ ช่างพี่มันแล้วกัน ในจุดๆนี้ กูไปดีกว่า เดินเลียบๆเคียงๆหนี เพราะกูกับมันก็ไม่ได้สนิทกันถูกไหม มีแค่กูที่แอบชอบมันคนเดียวเนี่ย



‘พรึบ’



ย้ายตัวเองมาบังทางกูเพื่อใคร ไหนพูดสิพ่อนักรบ

“อ่ะ...เอ่อ...ขอทางหน่อยครับ”

“พ่อมึงสร้างหรอ ถ้าพ่อมึงสร้างก็ไปบอกให้พ่อมาเคลียร์กับกูสิ กูถึงจะขยับ”  เงยหน้าจ้องตามัน พร้อมกระพริบตาปริบๆ เดี๋ยวนะ อะไรของมึงซิ?

“มอง มองกูทำไมวะ”

“เห๊ยยยย บ้า ใครม๊องงง เปล่าเลยเว๊ยพี่”

ไอ้ชิพลอส แล้วเสียงกูจะสูงไปไหนถามใจดู ไอ้คนตรงหน้ากระตุกยิ้มมุมปากหน่อยๆ ไม่ดูหล่อแล้วครับไอ้เชี่ยคุณพระ ดูเลวทันที ขายาวๆที่ค่อยๆก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าวช้าๆอย่างใจเย็น

“กูรู้สึกว่า.....”

ว่าอะไรไม่รู้ แต่ที่รู้ๆตัวกูติดอ่างล้างหน้าแล้วไอ้เชี่ย กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคออึกใหญ่ เงยหน้าจ้องตาคนที่ค่อยๆเคลื่อนหน้าลงมามองหน้าผมในระยะประชิด แขนแกร่งที่คล่อมทับท้าวแขนไว้กับขอบอ่างล้างหน้ากักตัวไม่ให้ได้ออกไปไหน

“อ่ะ....เอ่อ”

“หึ”  ร่างสูงที่กระตุกยิ้มมุมปากแล้วจ้องตาผมนิ่งๆ ลมหายใจที่ค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้กันเรื่อยๆ มือที่ชื่นเหงื่อของตัวเองได้แต่จิกเข้าหากันอยู่แบบนั้น

“สายตามึงมันชัดไปนะ”

“ห๊ะ..อะไรน...อื้อออ”

คำพูดของผมหายไป พร้อมๆกับริมฝีปากที่ถูกปิดลงด้วยฝีมือของคนตรงหน้าที่โฉบลงมากดจูบลงบนริมฝีปากกูอย่างอุกอาจ ดวงตาที่เบิกกว้าง ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ในขณะที่ลิ้นร้อนๆถูกดันเข้ามาในโพลงปาก เกี่ยวกระหวัดพร้อมดูดเม้มปลายลิ้นจนผมสะท้าน ความช่ำชองของคนตรงหน้าที่ชักนำคนแบบผมได้ง่ายๆจนโอนอ่อนตามไป มือหนาเลื่อนจากท้าวที่ขอบอ่างขึ้นมาจับที่ใบหน้าเพื่อที่จะจูบได้อย่างถนัด มืออีกข้างโอบกอดกระชับเอวของผมให้แนบชิดกับตัวของอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้น

“อ๊ะ อื้มม”

เสียงครางกระเซ่าของตัวเองที่ดังออกมายิ่งทำให้รู้สึกร้อนหน้า รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายยกยิ้มมุมปากทั้งๆที่ก็จูบผมไปอย่างกระหาย ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนที่ผมกับคนตรงหน้าจะผละออกจากกัน  แรงหอบหายใจของผมดังไปทั่วห้องน้ำในจังหวะที่อีกฝ่ายผละออกมาแล้วแลบลิ้นเลียริมฝีปากพร้อมกอดอกมองหน้าผมที่ทำได้แค่ใช้มือพยุงร่างตัวเองไว้ ทั้งเขินทั้งอาย และหนึ่งคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ... ‘มึงจูบกูทำไมไอ้เชี่ยพี่เหลือง!!’

“จริงแบบที่กูคิดสินะ”



::::::::::::::::::-- to be continued --:::::::::::::::::::::::::



อ๊ากกกกอิพี่ แกคิดอะไรคะ ทำไมทำกับน้องแบบนี้พูดมา ไอ่บ้าไอ่บ้ออออ (วิบัติเพื่อเสียง)

มาแล้วนะเออ มาต่อทุกๆวันส.นะจ๊ะ ... เฮียรบดูนิ่งๆเนอะ เนอะๆๆ ... รอดูกันต่อไป พี่ท่านจะนิ่งๆจริงไหม

 แอบสงสารน้องฝาเบาๆ นี่คนนะ น้องเป็นคนนะย๊ะไม่ใช่วิญญาณ อิพี่ก็เมินจัง แหม่

เอาล่ะ....ขอคอมเม้นหน่อยค่าาา บางเบาๆ หรือมันไม่โดนใจหว่า นี่ก็คิดอยู่นะเออ

 :z3: :katai4: :hao5: :call:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-07-2017 22:38:59 โดย Yoghurt »

ออฟไลน์ pktherabbit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
อร๊ายยยยยยเฮียรบของน้องงงงอย่าไปหลงเสน่ห์พี่ฝานะคะ เรารอเฮียอยู่ตรงนี้มาหลงเราสิ มามะ ฮ่าๆๆๆ

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ


บทที่3





“มะ...มึง เชี่ย พี่..จะ...จูบ คือ...”



ปากว่ามือไม้สั่น ยื่นมือไปชี้หน้ามัน ไม่เข้าใจกับผู้ชายตรงหน้าที่ถึงแม้กูจะแอบชอบ แต่เราไม่รู้จักกันไงไอ้เหี้ย มึงจะเดินหน้าด้านไปจูบใครแบบนี้ก็ได้หรอ ไม่ดิ...ตลกหรอวะ



“หึ กูจูบมึง”



“เออมึงจูบกูเว่ยพี่! เชี่ย”



“จะโวยวายทำไม มึงน่าจะดีใจไม่ใช่รึไง”

ดวงตาคมที่จ้องมองหน้าผม ยกยิ้มมุมปากมองผมนิ่งๆ สายตาที่เปลี่ยนไปไม่มีแววล้อเล่น ในดวงตาคมไม่แสดงอะไรออกมาให้เข้าใจ นอกจากความเฉยชาที่ฉาบอยู่ทั่วใบหน้า



“มึงเงียบและฟังกู”

คนที่ปล่อยมือออกจากช่วงเอวของผม และเลื่อนตัวลงมาคล่อมกักผมไว้อีกครั้ง พร้อมพูดขึ้นมาก่อนในจังหวะที่กูกำลังจะอ้าปาก ดวงตาคมที่จ้องมอง มือหนาที่ช้อนใบหน้าของผมให้เงยไปมองกันชัดๆ อีกฝ่ายที่ก้มหน้าลงมาใกล้อีกครั้งจนเผลอลมหายใจกระตุก ใจของผมสั่น เหงื่อที่ไรผมชื้นขึ้นมาแบบห้ามไม่ได้ …



“กูจะบอกให้มึงฟังชัดๆนะไอ้จืด... กูไม่ได้ชอบผู้ชาย”



“........!!”



รู้สึกเหมือนมีค้อนหนักๆหรือของแข็งๆกระแทกเข้าที่หัวอย่างจัง ผมได้แต่นิ่งค้างตาผมเบิกกว้างอย่างตกใจกับคำพูดใจร้าย ที่มาพร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มขึ้น  มือแกร่งที่เริ่มบีบคางผมแน่นมากขึ้นจนเจ็บ ในตอนนี้ได้แต่เบ้หน้าพยายามจะสะบัดหนี ดันอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อมันไม่ขยับไปไหน



“เพราะฉะนั้น ไม่ว่ามึงจะคิดอะไรกับกู ก็เลิกซะ!”



มือหนาที่สะบัดออก ทำเอาหน้าหันไปอีกฝั่ง ร่างสูงที่ส่งสายตาดูถูกดูแคลนมาให้ไม่ต่างจากกำลังมองดูของสกปรก ดวงตาคมๆที่จับจ้องมาที่ผมด้วยสายตานิ่งเฉยที่แฝงไว้ด้วยความรังเกียจแบบไม่คิดปิดบัง หน้าผมชา และไม่ต่างจากใจผมเช่นกัน



“ความรักมันมีแต่ความจอมปลอม และยิ่งเป็นความรักผิดเพศแบบนี้มันยิ่งน่ารังเกียจ...อย่ายุ่งกับกู อย่ามามองกู กูไม่ชอบ!”

เสียงตวาดที่ดังก้องไปทั่วห้องน้ำจนผมผงะ ได้แต่เม้มริมฝีปากเข้าหากันและกำมือแน่น คนตรงหน้าดูน่ากลัว และเอาจริง



 “....อ้อ....อีกอย่าง จืดๆแบบมึง มองทีกูนี่ไข่อ่อนเลยว่ะ .... เลิกหวังซะเหอะ”

 

มันที่ทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น และเดินจากไปโดยไม่ใยดีอะไรในตัวผมอีก...ไม่เข้าใจเลย กูไม่เข้าใจมึงเลยไอ้เหี้ย



“ไม่ให้กูชอบ...แล้วจูบกูหาพ่อง!”


.

.

.

 


               เดินกลับมาที่สนามแข่งรถอีกครั้ง ทั้งมึนทั้งเจ็บใจ ได้แต่กำมือเข้าหากันแน่นๆ จูบแรกของกู สาวซิงกระทิงแดงยังไม่เคยมีใครได้พรากไปจากกูเลยนะเว่ย! แล้วถึงกูจะชอบมึง แต่มึงมีสิทธิ์อะไรมาทำกับกูแบบนี้ไอ้เหี้ยเอ๊ย หัวเสียแบบสุดๆ แต่ถึงแบบนั้นก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงดังโวยวายที่ดังมาจากกลางสนามแข่ง เสียงเพลงที่เงียบลงไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ แต่เสียงโวยวายนั้นกูจำได้แม่น... ไอ้หมอก!



“ถ้ากูรู้ว่าเป็นมึงนะไอ้สัด!”



ผมที่วิ่งเข้าไปกลางสนาม มุดๆตัวเองผ่านวงล้อมของไทยมุงเข้าไปได้ในที่สุด เห็นไอ้หมอกเพื่อนรักของผมที่พยายามจะวิ่งเข้าไปตีปากใครสักคน ดีหน่อยที่มีคนจับตัวมันไว้ แต่อิคู่กรณียืนพิงรถแข่งสีควันบุหรี่ของตัวเองไว้ชิวๆ ไม่เห็นหน้ามันครับ กูเห็นแต่แผ่นหลัง



“เป็นกูแล้วทำไม มึงพูดจากับรุ่นพี่ดีๆหน่อยสิวะ”



“เสือก รุ่นพี่แบบมึงกูไม่เคารพหรอกเว่ย!”



‘พลัก’



ไอ้หมอกที่ตะโกนด่าจนจบประโยค มันที่สะบัดตัวออกจากคนจับได้ก็วิ่งเข้าไป ขายาวๆของมันก็เตะเข้าที่ข้อพับของอีกฝ่ายจนเค้าเข่าอ่อน ผมที่วิ่งเข้าไปถึงตัวมันพอดี ดึงแขนของมันไว้แน่นก่อนที่มันจะตรงเข้าไปซ้ำเค้าอีกสักที หันไปมองคู่กรณีไอ้หมอก ผู้ชายคนนี้ ... พอเห็นหน้าชัดๆกูจำได้เลย...เพื่อนของไอ้นักรบ ไม่เรียกแม่งดีหรอก ถึงกูจะชอบแต่แม่งด่ากูไงครับ



“พอๆไอ้เชี่ยหมอก มึงพอครับเพื่อนนนน มึงทำไรวะเนี่ย”



“กูจะกระทืบไอ้หน้าเหี้ยนี่ไงล่ะ”



“หึ อยากกระทืบก็เอาสิ ...”



“ไอ้สัด” ดึงมันไว้แทบไม่ทัน ขายาวๆของมันเกือบถึงปากเค้าแล้วไง ไอ้ทางนั้นก็ปากดีจัง กูปล่อยไอ้หมอกไปเตะปากสักทีเดี๋ยวมึงจะซึ้งในหน้าแข้งของมัน อย่าหาว่ากูไม่เตือนล่ะแหม



“มีเรื่องอะไรวะไอ้เทียน”  เสียงเข้มที่ดังมาจากด้านหลัง เดินแหวกมาแบบมีมาด ไอ้ฉัดหมา ไอ้เหลืองเลยไม่ใช่ใคร ไอ้จอมโจรขโมยจูบ จูบกูไม่พอยังด่ากูอีก ฆวยเดย์ วันฆวยๆครับท่าน



“ไม่มีไร กูแค่ทักทายรุ่นน้อง”



อ๋อออ ไอ้นี่หรอวะที่ชื่อเทียน ไอ้พี่เทียนกอดอกแล้วยักคิ้วกวนตีนไอ้หมอกอีกทีนึง จริงๆตอนนี้กูคิดว่าอยากจะปล่อยมือเพื่อนหมอกให้มันไปเตะปากให้รู้แล้วรู้รอด กูเริ่มหมั่นไส้ละ



“ไปกันเหอะว่ะ” เป็นพี่เทียนที่หันไปบอกไอ้นักรบ พยักหน้าให้กันนิดหน่อย ไอ้นักรบยังไม่วายปลายตามาทางผมหน่อยนึง ยกยิ้มให้กูนิดๆ ก่อนมันสองคนจะเดินกอดคอกันจากไป ฉัดหมา!



“ฆวยเถอะ!”  ไอ้หมอกสบถออกมา หงุดหงิดเหมือนโดนแย่งเมียเลยครับ หันไปมองมันที่ยังหัวเสีย กำลังจะอ้าปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันก็ลากแขนผมให้เดินกลับไปขึ้นรถมันด้วยกัน



“มึง เกิดไรขึ้นวะ ทำไม...”



“นี่มึงไม่ได้ดูกูแข่งหรอวะเชี่ยฝา! กูบอกแล้วไงให้นั่งดูอย่าซน นี่มึงไปไหนมาไอ้ห่า!”

ด่ากูเหมือนกูไปฆ่าใครตาย ใส่อารมณ์เหมือนเวลาดูนางร้ายช่อง3แย่งผัวนางเอกสำเร็จ จำเป็นต้องเดือดดาลเบอร์นี้หรอ พี่ฝาถามจริงๆเถอะครับน้องหมอก  กูหันไปทำตาปริบๆใส่แม่งเลย จริงๆกูเศร้าอยู่นะอยากจะบอก มึงต้องปลอบกูสิ มาตะคอกกูทำไมเชี่ยแม่ง ใจบางลง2เปอร์เซ็นเลย … แต่จะว่ามันก็ไม่ได้ พอดีกูยังไม่ได้เล่าให้มันฟัง



“กูไปห้องน้ำ”



“เออ ปวดขี้ปวดฉี่ทันที ห่ามึง...กูแม่งโคตรหงุดหงิดเลยมึงรู้มะ”



ท่าดูจากท่าทีมึงตอนนี้ก็เข้าใจได้ ไม่ต่างจากผู้หญิงตอนมีเมนเท่าไหร่หรอกกูว่า...พยักหน้าให้พี่เค้าไปครับ เดี๋ยวหงุดหงิดแล้วกัดคอกู



“กูโคตรเกลียดไอ้เหี้ยเทียน เกลียดตั้งแต่เส้นขนบนหัวคิ้วยันเล็บขบ โลกส้นตีนนี่ทำไมต้องเหวี่ยงไอ้หน้าหมาขี้เรื้อนนี่มาให้เจอกูอีกวะ”



“ด่าได้อร่อย เค้าแย่งผัวมึงหรอวะ”  ก็แค่อยากให้ขำทำไมต้องหันหน้ามามองใส่กูแรงแบบนั้นด้วย หดหัวลงเลยกู



“ไอ้เหี้ยนี่มันคนระยำตำหมามาก กูเกลียด พูดแล้วก็อยากเอาตีนหนีบหน้ามัน”



จ๊ะ...ดูท่าทางจะเครียดแค้นกันน่าดู ฟังพี่หมอกท่านด่าพี่เทียนวนไปสิบรอบถ้วน ได้ความว่า ไอ้หมอกกับพี่เทียนเคยเรียนโรงเรียนมัธยมกางเกงน้ำเงินมาด้วยกันครับ มันไม่ได้บอกอะไรผมมากไปกว่า ไอ้เหี้ยพี่เทียนคือผู้ชายชาติหมาที่เลวมาก สรุปรวมๆคือรุ่นพี่ที่มันไม่ชอบหน้า ไม่ถูกกันมาตั้งแต่มัธยมนั่นเองเพราะพี่เทียนเคยแย่งเมียรักของมันไป … และชีวิตก็โคตรจะบังเอิญ ที่คนที่ไอ้หมอกไม่ชอบหน้า มันดันเป็นเพื่อนกับคนที่กูชอบ แต่ตอนนี้กูเริ่มเกลียดมันหน่อยๆละ ทำร้ายจิตใจกูมากไป เห็นกูจืดๆคิดว่ากูหงอหรอ ฝันเถอะมึง! กูแค่กลัวมึงเฉยๆเองกูเลยไม่สู้อ่ะโด่~~~~



“ว่าแต่มึงเหอะ กูเห็นทำหน้าซีดปากสั่น ไปเจอเหี้ยอะไรมา คิ้วผูกโบว์แล้วครับ”



“ทำไมมึงรู้วะ”



“นี่ใคร พี่หมอกญาณทิพครับ เล่ามาไอ้เหี้ยฝา ลีลา”



ก็ถ้าความเสือกจะมีมากขนาดนี้ เล่าก็ได้ครับ กลัวมันขี้หักใน ไม่ใช่อะไรก็ถ้าจะทำหน้าอยากรู้อยากเห็นขนาดนี้ ก็เล่าให้พี่เค้าฟังไปโดยละเอียด



“โอ้โหหหหหห ไอ้คนที่มึงชอบคือผู้ชายสายเหลืองที่เห็นในโรงอาหาร”



ปากว่าแบบนั้นตีนก็เหยียบคันเร่งให้พ้นไฟแดงไปอย่างหวุดหวิด นี่มึงอิน มึงรีบหรืออะไรไหนบอกกูที ... หันไปพยักหน้าให้มัน ไอ้หมอกปลายตามามองผมแว๊บนึง



“ไฝ่สูงสัด”  อ้าวไอ้เชี่ยนี่ …



“แต่ถึงจะแบบนั้น มึงจะยอมให้มันเป็นแบบนี้หรอวะ”



“แล้วจะให้กูทำไง โดดขึ้นคล่อมขย่มแล้วยืนยิ้มให้มันงี้”



“ก็พูดซะกูเห็นภาพไปอีก”



ยกมือขยี้หัวตัวเองแรงๆ เกลียดชิพหาย มันเป็นความเจ็บใจที่มีอยู่ลึกๆในใจ ... คำพูดของไอ้เชี่ยพี่เหลืองมันยังดังอยู่ในหัว เกิดมาตลอด19ปี กูก็รู้อยู่หรอกว่าหน้าตากูมันไม่ได้เรื่องอะไร เป็นคนที่บ้านๆธรรมดา แต่กูไม่เคยมีปัญหากับความจืดของกูเลยนะแม่ง มีวันนี่นี่ล่ะ ... เกลียดความจืดของตัวเองชิพหาย เกลียดหน้าตาที่ทำให้คนที่ตัวเองชอบหันมามองไม่ได้



“แต่ไอ้ฝา...มึงไม่เคยได้ยินคำว่า ตื้อเท่านั้นที่ครองโลกหรอวะ...ไม่ลองก็ไม่รู้นะเว่ย”

หันหน้าไปมองมันที่แค่ยกยิ้มแล้วยักคิ้วมาให้ โอ้โห หล่อน่ารักสัดหมาเลยครับเพื่อนหมอก ... แต่ว่าตื๊อหรอวะ ....



“เก็บไปคิดดู แต่ตอนนี้มึงลงจากรถกูไป ถึงหอแล้วไอ้จืดไปไป๊”



“กูไปจืดบนหัวมึงหรอแม่ง!”



หงุดหงิดครับ ถึงกูจืดกูก็อร่อยนะเว่ย ไม่มีใครบอก ความมั่นใจของกูเองล้วนๆเลย ลงจากรถมันแบบบูดบึ้ง เซ็ง...



“นี่ไอ้ฝา”  ตะโกนเรียกกูอีก มีเชี่ยไรอีกล่ะ



“ว่า”



“จริงๆมึงไม่ได้เป็นแค่คนจืดๆนะ....แต่มึงน่ะ...ก็เป็นคนที่น่ารักคนนึงนะกูอยากจะบอก”



“......!!”



มันว่าแบบนั้น ยกยิ้มให้ผม ก่อนจะค่อยๆกดเลื่อนกระจกขึ้น แล้วออกรถขับจากไป ปล่อยให้พี่ฝาคนคูลยืนเอ๋อแดกอยู่เป็นศาลพระภูมิให้คนยกมือไหว้อยู่แบบนั้น.... นะ...น่ารัก กูน่ารักหรอวะครับ บ้าบอออออ กูว่าแล้วว่าเชียวนะหืออออ *0*





...





                เช้าวันใหม่เริ่มขึ้นด้วยความฮึกเหิมของตัวกู  ปลุกใจตัวเองมาตั้งแต่ตี5ฟ้ายังไม่สาง เดี๋ยวมึงเจอกูครับพี่เหลือง... และเพราะแบบนั้น ตอนนี้7โมงเช้าวันอังคาร กูเลยมายืนแอคอาร์ตอยู่หน้าตึกคณะบริหารแบบหล่อเฟี้ยวและจืดมาก เกลียดนิดหน่อยกับอิอันหลังนี่ล่ะ แต่ด้วยความมุ่งมั่นของกูนั้น หึ โนสนโนแคร์ครับบอกตรง ปฏิบัติการแอ๊วพี่เหลืองจึงเริ่มขึ้น...



เดี่ยวมึงเจอกูครับไอ้พี่เหลือง อย่าคิดว่าจะขโมยจูบพี่ฝาได้แล้วจะจากไปง่ายๆนะเฟ้ย!



เดินก้าวอาดๆเข้าไปหาไอ้ผู้ชายที่เป็นที่หมายปองของสาวๆในมหาลัย’ กำลังนั่งกระดิกตีนใส่หูฟังหลับตาอยู่ แอบเห็นหูฟังจุกเป็นรูปมินเนียน ใจรักสัดๆ แบ๊วมากแบบไม่เข้าหนังหน้าเถื่อนชาติหมานั่นเลย บนโต๊ะเต็มไปด้วยขนมนมเนยระเนระนาด หูยยย ไอ้เหี้ยฮอตเหลือเกิน แอบเห็นสาวๆที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆเหล่มองมันกันพรึบพรับ  จะมีก็แต่ไอ้พี่นี่แหล่ะครับ ไม่ได้รู้เห็นอะไรกับสิ่งรอบข้าง เข้าโหมดโลกส่วนตัวนั่งฟังเพลง ฮึมฮัมตามเพลงของมัน ไปคนเดียว



‘ปัง’



ตบโต๊ะไปที อู้ยยย เจ็บมือเชี่ยๆ ตบเพื่ออะไรก็สงสัยตัวเองอยู่ เจ็บแต่ต้องอดกลั้นไว้ ฮึบครับเดี๋ยวไม่คูล! ... ไอ้พี่นักรบลืมตาขึ้นมาทันที จ้องหน้าผมแบบหงุดหงิดสุดๆ ประหนึ่งกูเป็นตัวทำลายความสุนทรีย์ของมัน … ตาจ้องตา มันไม่พูด กูไม่พูด เอาสิใครพูดก่อนแพ้นะมึง



“มายืนจ้องกูทำไมไอ้เชี่ยจืด”  เยส ยกนี้กูชนะ แต่พอแม่งเปิดปากพูดออกมาเท่านั้นล่ะ หุบปากเหมือนเดินก็ได้



“พี่...พี่มึงจำผมได้ใช่ป๊ะ”



“ไรมึง”



“ผมชื่อฝา นายฝากฝัน ภูวกุลธร อายุ19ปี เกิดวันพฤหัสบดี ที่1มีนา แค่อยากจะบอกให้พี่รู้นะ ว่ากูไม่ได้ชื่อจืดครับ”



บอกมันออกไป อีกฝ่ายก็แค่เลิกคิ้วมอง ยกคิ้วมองข้างนึง กวนตีนน้อยซะเมื่อไหร่ล่ะครับ ไอ้หน้านิ่งๆนี่กูว่าแค่หน้าฉาก



“กูอยากรู้หรอ?”



“เปล่า แต่กูแค่อยากบอกครับ”



“ที่กูพูดกับมึงไปเมื่อคืน มันไม่ได้เข้าสู่เซลหนังหัวมึงบ้างหรอวะ ไปไกลๆหน้ากูไป”



“โถ่ไรวะพี่ ทีตอนจูบกูไม่เห็นจะไล่เลย”



ยักคิ้วใส่มันหนึ่งที ตอนนี้สาวๆรอบๆหันมามองเราทั้งคู่อย่างพรึบพรับ เบิกตากว้างหูพึ่งและเสียงหึ่งๆกระซิบกระซาบกันอย่างไว ไม่เคยรู้สึกถูกจับตามองขนาดนี้มาก่อนเลยล่ะ ความขี้เสือกของสังคมไทยมันเป็นแบบนี้นี่เอง คนตรงหน้าจ้องหน้าผมเขม็ง มือหนากำแน่นเข้าหากัน คือถ้ามึงต่อย กูพูดเลยว่ากูพร้อม พร้อมจะสลบอยู่ตรงนี้แหล่ะครับ



“มึงต้องการอะไรวะ”



“ต้องการคุยด้วยไงวะพี่ ขอเวลาคุยกันแป๊บดิ เผื่อเราจะได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นไง”



“พ่อกูไม่ให้คุยกับคนหน้าแปลกแบบมึง” มองเหยียดกูไปอีก



“พี่ก็พูดเกินไป”



“น่ารำคาญเว่ย”  มันว่าแบบนั้นแล้วเริ่มเก็บของบนโต๊ะเข้ากระเป๋ามินเนียนเหลืองอ๋อยของมัน ด้วยความตกใจเลยคว้ามือไปห้ามมันไว้



“เห้ยเดี๋ยวดิพี่”



“ปล่อยกู!”



ตะคอกกูเสียงดังลั่นโถงคณะ ดูท่าจะโกรธาน่าดู สะบัดมือของมันออกจากมือผมอย่างรังเกียจ สายตาที่มองมาให้ผมอย่างไม่ชอบใจ ใจกระตุก มันก็ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ที่เห็นคนที่ตัวเองชอบมองเราด้วยสายตาแบบนี้



“ก็แค่อยากมาขอเบอร์”



“แล้วกูจำเป็นต้องให้มึงหรอไอ้เหี้ย! กูบอกว่ากูไม่ได้ชอบผู้ชายไงวะ มายุ่งอะไรกับกู!ถ้าอยากนักก็ไปหาที่อื่นไอ้เชี่ย!”



“เอ่อ...มะ...ไ...”



“มอง...มองเชี่ยไรนักหนา! เดี่ยวกูเลียให้ล้ม เอาให้ยับเลยแม่ง!”



พูดจบก็เหวี่ยงกระเป๋าเป้มินเนียนพาดบ่า ยกมือหนาๆมาผลักหน้ากูจนเซหงายถอยหลังไปสองก้าวติด ได้แต่มองดูมันเดินปึงปังหัวฟัดหัวเหวี่ยงขึ้นตึกเรียนไป ....



อะไรนะ อะไร ....เชี่ยยยยย มึงจะเลียอะไรกูวะไอ้พี่!!


.

.

.



‘ตื่อดึ้งๆๆๆ’



เสียงแจ้งเตือนในเฟสบุ๊ค ทำเอากูไม่อยากจะโผล่หน้าขึ้นมาพบเจอโลกใบนี้อีกต่อไป สิ่งมีชีวิตสามตัวตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าก้มตาขมวดคิ้วมองมือถืออยู่ก็ไม่ได้ช่วยเยียวยากูเลยสักสิ่งเดียว



“โอ๊ยยยย อยู่ดีไม่ว่าดีอิฝา”



เป็นไอ้เซียร์ที่ละหน้าสวยๆของมันออกมาจากหน้าจอมือถือได้ก่อน วางไอโฟนรุ่นล่าสุดของมันลงบนโต๊ะไม้เสียงดังปัก ไม่รวยจริงมึงทำไม่ได้นะ ค่าเซอร์วิสแอปเปิลแพงเหมือนเจ้าของแม่งกำลังจะล้มละลายเลยต้องรีบหาเงิน



“มึงดูนี่ดิ ถ่ายอย่างชัด”  ไอ้หมอกยื่นมือถือมาให้ดู จ๊ะ หน้ากูเด่นหลาอยู่ในนั้น ก้มหน้าลงซุกโต๊ะอีกรอบ ไม่เอากูไม่อยากจะเห็น



“ดังใหญ่เลยไหมล่ะครับน้องฝา เพื่อนกูหนังหน้าแบบนี้ไม่เคยคิดว่ามันจะได้เด่นลงเพจมหาลัย’กับเค้า”



ขอบคุณในความซ้ำเติมของมึงครับไอ้เชี่ยพี่ธาร ฮื่อออ ใครจะรู้ว่าแม่งจะเป็นแบบนี้วะ เพียงเพราะความฮึกเหิมส่วนตัวของกูในเวลาตี5 แต่กลับนำพาความพินาศมาจนถึงตอนนี้



“คือมึงแอบชอบเค้า พี่นักรบเนี่ยนะ เล่นของสูงแบบไม่ดูหนังหน้า”



แล้วไงวะ คนหน้าเหี้ยนี่ไม่มีสิทธิ์ชอบคนหน้าตาดีหรอวะ ตรรกะไหนที่ระบุว่าคนหน้าตาดีต้องชอบกันเองได้อย่างเดียว คนหน้าตาไม่ดีนี่ไม่มีหัวใจหรออยากจะรู้ เป็นความรู้สึกเหมือนที่คนทั่วไปชอบดูถูกคนอ้วน คนดำ .... เงียบไปแป๊บนึงก่อนจะตอบออกไป



“....คือกูแค่ใจสั่นตอนเห็นหน้ามัน ก็แบบว่ามันหล่อใช่ไหมล่ะ แล้วแบบว่าเวลาเค้าขับรถมันก็เท่ห์เหี้ยๆ มึงต้องเห็นตอนที่พี่แกดิฟรถ90องศามันแบบว่ากร๊าวใจมากๆ มึงก็รู้ใช่ไหมล่ะว่ากูชอบรถมากๆ และตอนที่มันมาช่วยกู กูก็ชื่นชมมากๆ … มันก็แค่นั้น แล้วแบบ...กูแค่ไม่เข้าใจว่าคนหน้าตาแย่มันไม่มีสิทธิ์ชอบใครหรือไงกูอยากรู้”



“สาธยายยาวเหยียดมากๆค่ะอิฝา ชอบก็คือชอบล่ะค่ะอิจืด!แล้วคนหน้าแย่ก็ไม่ผิด คนเรามีอิสระทางความคิดค่ะมึง”



“แต่...พี่มันไม่ได้ชอบกู”



“จากที่กูฟังมึงเล่ามาทั้งหมดก็รู้อยู่ค่ะ แต่กูว่าพี่นักรบนี่ร้ายไม่เบา”



“ไม่ร้ายจะเป็นเพื่อนไอ้เชี่ยเทียนหรอวะ”



“ไอ้หมอกมึงก็เกินไป พี่เทียนเค้าก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น”



“ไม่เลวร้ายกับมึง แต่กับกูนี่เรียกว่าระยำตำหมา”



ไอ้หมอกหันไปเถียงไอ้ธารอย่างดุเดือด ลืมไปว่ามันสองคนมาจากโรงเรียนมัธยมขาสั้นสีน้ำเงินด้วยกันครับ ไอ้ธารจะรู้จักพี่เทียนก็คงจะไม่แปลก



“แปลกชิพหาย เรียนอยู่ม.เดียวกันมาตั้งนานไม่เคยจะเจอพี่แก”



“ไม่เจอมันอ่ะดีแล้ว”



“แต่วันนี้คงไม่ใช่วันดีของมึงว่ะ”

มองตามสายตาไอ้ธารไป จ๊ะเอ๋...พี่เหลืองของกูกับพี่เทียน เดินเปรี้ยวเข้ามาในตึกเรียนกูทำไม ไหนพูดมา มึงมาทำไม! มุดหน้าซุกกระเป๋าเลยแม่ง ขอกูทำหน้าให้ด้านๆแป๊บนึง



“เห้ยไอ้ธาร”



“หวัดดีพี่”



“เออ”



พี่เทียนที่ว่าแบบนั้น เดินเอามือล้วงกระเป๋าเข้ามาถึงโต๊ะ พร้อมบุรุษหน้าตายที่มีไอเทมชิคๆทุกอย่างเป็นสีเหลือง พี่มันมองมาทางผมพร้อมกรอกตาอย่างหนักหน่วง จำเป็นต้องเหม็นเบื่อกูเบอร์นี้เลยไหม



“เห้ย...ไอ้เด็กนี่ที่ดังอยู่ในเพจมหาลัย’นี่หว่า คนที่มาบอกชอบมึงใช่ไหมวะไอ้รบ”



ก็ถ้ามึงจะพูดเสียงดังขนาดนั้นนะไอ้พี่เทียน ไอ้นักรบถอนหายใจออกมาหน่อยนึง พร้อมพยักหน้าส่งๆ



“ฮ่าๆๆ โคตรเจ๋ง...เพื่อนมึงหรอวะธาร”



“เออใช่พี่ มันชื่อไอ้ฝา เพื่อนสนิทผมเอง”  เงยหน้าขึ้นไปยิ้มแหยๆให้พี่เทียนนิดนึง พี่มันยิ้มครับ เป็นคนหล่อที่ยิ้มออกมาโคตรน่ารัก ต่างจากไอ้เหลืองที่ยืนทำหน้าเบื่อโลกอยู่ตอนนี้



“ชื่อแปลกดีว่ะ”



“แปลกเหมือนหน้ามันไง กูนึกว่าเด็กยังไม่หย่านมแม่”



ขอบคุณความเสือกของมึงครับไอ้พี่นักรบ  มีใครเชิญให้พี่มึงวิจารณ์หน้ากูวะครับ



“ฮ่าๆ มึงก็ไปว่ามัน สวัสดีครับทุกคนพี่ชื่อเทียนนะ ส่วนไอ้นี่ คงรู้จักแล้วไอ้รบ”



“สวัสดีค่าพี่เทียน พี่รบ หนูซินเซียร์ค่ะ เรียกสั้นๆว่าเซียร์ก็ได้เป็นเพื่อนของไอ้ธารไอ้หมอกและไอ้ฝาค่ะ จะไปไหนกันหรอคะ เชิญนั่งก่อนไหม เนอะๆนั่งก่อน”



“เชี่ยเซียร์”



ไอ้หมอกกระทุ้งมันไปทีแต่ไอ้เซียร์ไม่สะท้าน ลุกตัวขึ้นจัดแจงที่นั่งให้แบบเสร็จสรรพ กูเกลียดความแรดของมึงครับเซียร์  กูไม่น่ารู้จักผู้หญิงแบบมึงเลยแม่ง  และสุดท้ายด้วยความหวังดีของเพื่อนคนสวย เลยทำให้ไอ้พี่รบมันต้องนั่งแหม่ะลงข้างกูอย่างจำใจ เสียงไอ้เซียร์ดังครึกครื้นลั่นโต๊ะ เลยได้รู้ว่าพวกพี่มันมาลงเรียนวิชาถ่ายภาพ จ๊ะ...เรียนพร้อมกับเด็กคณะกู และไม่ใช่ใครที่ไหน พวกกูไงจะใครล่ะ…สุดท้ายเลยต้องมานั่งเรียนอยู่ด้วยกัน



“เอ่อพี่...”



“เงียบปากไป ตั้งใจเรียนสิวะไอ้หน้าโง่”

เบรกกูทั้งๆที่กูแค่พูดว่าเอ่อ แหม ทำมาเป็นตั้งใจเรียน ทั้งๆที่หนังหน้าไม่ได้น่าจะเป็นเด็กเรียนอ่ะครับพี่



“ก็แค่จะถามว่าอมไหม”



“มึงเงี่ยน?” เงยหน้าขึ้นมาจากชีทที่เรียน เอียงหน้ามามองยกยิ้มมุมปาก โคตรกวนตีนครับคุณ ไอ้ที่เห็นมันนิ่งๆกูว่าแม่งไม่จริงหรอกพูดเลย



“ก็เหี้ยละ แค่หมายถึงลูกอมเว่ยพี่”

วางลูกอมหัวใจเม็ดสีแดงลงบนโต๊ะมัน แล้วเริ่มตั้งใจเรียนบ้าง รุกวันนี้ดูจะไม่ไหว พี่แม่งไม่เล่นด้วยแถมกวนตีนกลับด้วยอ่ะ เซ็ง



“หึ”



ได้ยินมันหัวเราะในลำคอหนึ่งหึ มึงก็ประหยัดเสียงหัวเราะไปนะกูว่า แกะลูกอมเข้าปากแล้วดูดจุ๊บๆอยู่ข้างๆกู



“น่ะๆ...รับหัวใจผมไปแล้ว ไม่รับคืนนะเว่ยพี่” หวายยย หนึ่งดอกป๊ะล่ะ ขอหยอดสักหน่อย



‘ฟึบ’



หนึ่งดอกจริงๆ แม่งโยนเปลือกลูกอมเข้าหน้ากูดอกนึงเต็มๆตาเลย ไอ้เชี่ยเหลืองแม่ง หน้ากากคนเลว!!



“เอาล่ะค่ะนักศึกษา ในวันนี้อาจารย์ขอให้นักศึกษาจับกลุ่ม6คน และห้ามเอาเด็กคณะเดียวกันทั้งกลุ่มนะ ผสมเพื่อนๆคณะอื่นมาด้วยเพื่อการเรียนรู้นะจ๊ะ และส่งรายชื่อให้เรียบร้อยด้วยนะคะ”

กรอกตามองกันไปมา .... และไม่ต้องพูดครับคุณ แน่นอนว่า หลังจากการผนึกกำลังของอิเซียร์ ไอ้พี่รบกับพี่เทียนก็เข้ากลุ่มของเราแบบโดนจับวาง



“พี่ๆ อาจารย์บอกให้เขียนชื่อพร้อมเบอร์โทร”



“มึงเนียนขโมยเบอร์กูหรอวะ”



“บ๊าาา ใครเค้าจะทำแบบน้านนนนนน”

กรอกตามองกูเลยครับ ทำไมวะ มันชัดเจนมากเกินไปหรอหรืออะไร...นี่ก็ว่าเนียนที่สุดแล้วนะแม่ม ไม่เนียนหรอวะ





‘ฟึบ’



“นั่งหน้าโง่ทำเชี่ยไรวะ เอาไปส่งครูเดะ”



ก้มลงหยิบแผ่นกระดาษที่พี่มันโยนมาให้ เป็นคนสถุนจริงๆ....ก้มลงมองรายชื่อกลุ่มของเราในวิชาเรียนรวม ชื่อกลุ่มโคตรเชี่ย ‘กลุ่มกระแทก’  ไล่สายตามองรายชื่อเลื่อนลงมาจนถึงคนสุดท้ายที่ลงชื่อมา คนที่หก





6. นาย นักรบ เตชะณรงค์กร  081-9999669





ได้แต่อมยิ้มมองเบอร์ในกระดาษ รู้ทั้งรู้ว่ากูหรอกขอเบอร์ รายชื่อด้านบนก็ไม่มีใครใส่เบอร์ไปสักหน่อย บอกให้กูเลิกชอบ แต่ที่ทำนี่อ่อยกูถูกไหม ... แอบหันหน้าไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆที่กำลังทำหน้าตายไม่ได้สนใจอะไรรอบๆข้างนอกจากเกมส์ที่เล่นในมือถือ … รีบหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเมมเบอร์พี่มันไว้เลย กลัวหายครับ



‘ตื่อดึ้ง’



ส่งสติ๊กเกอร์โคนี่บอกไอเลิฟยูไป  คนข้างๆตัวกดหยุดเกมส์ที่มันเล่น ก่อนจะเข้าโปรแกรมยอดฮิตสีเขียว เห็นมันขมวดคิ้วตอนเปิดดู และจิ้มนู่นนี่นั่นสักพัก ก่อนจะวางมือถือลงแล้วเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ๆข้างหู  เห้ยๆอะไร ในห้องเรียนนะเห้ย จะหอมกูหรอครับ



“กดบล็อก”



“ห๊ะ!”



หันขวับไปมองมันตาค้าง อีกฝ่ายที่แค่ยักคิ้วแถมยกยิ้มให้อย่างสะใจ ก่อนจะเลื่อนตัวกลับไปนั่งดีๆ ผิวปากชิวๆเล่นเกมส์ของมันต่อ

โคตรพ่อง! กล่องแชทชื่อพี่แม่งหายไป โอ๊ยยยยยย เล่นตัวนักนะไอ้เชี่ยพี่เหลืองงงงงงงง







::::::::::::::::::-- to be continued --:::::::::::::::::::::::::


กรี๊ดดดด มาแล้วจ้าาา มาแล้วนะเอออ มาลงตอนที่3แล้วนะคะ ทุกส.มาเจอกันนะคะ  ... เฮียรบของเรานี่ยังไง สายอ่อยหราาาา

ยังไง มาติดตามตอนต่อไปกันนะคะ  :hao7: :katai4:


ออฟไลน์ zuu_zaa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-1

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
ฮ่าๆๆๆเฮียรบนี่กวนประสาทเนอะแต่ก็น่ารักดีเหมือนเฮียแกเป็นพวกคนซึนอะยังกะนางเอกนิยาย เอ้ หรือว่าจริงๆแล้วเฮียรบเป็นนางเอก (วะ)คะ

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ


บทที่4



                ช่วงเวลาเย็น หลังจากที่พวกเราเรียนกันเสร็จเรียบร้อย ทุกคนก็ทยอยกันออกมาจากห้องเรียน สภาพหลังเรียนเสร็จไม่ต่างจากทุกวัน นึกว่ากูไปทำสงครามกับเทพเจ้าซุสมา



“วันนี้จะไปไหนกันคะเย็นนี้ แล้วพวกพี่ล่ะค่ะจะไปไหนกัน”



เสนอหน้ากว่านี้ไม่มีอีกแล้ว เสือกกลุ่มเราไม่พอ ยังลามไปเสือกกลุ่มพี่มันด้วย ไอ้ธารถึงกับส่ายหน้าเลยครับ ไอ้หมอกที่ดูเหมือนจะรำคาญ มันหยิบหูฟังขึ้นมาเสียบฟังเพลงในJooxเฉยเลย



“วันนี้หรอ...มึงไปไหนวะไอ้รบ”



“กูว่าจะเข้าไปผับไอ้น้องชายกูว่ะ แดกเหล้าฟรี”



“โหหห ไปด้วยดิพี่”  เสนอหน้าทันทีคือกูเอง 



“เสือก สนิทกันหรอไอ้สัด”



“ไม่สนิท ก็เลยอยากจะผูกมิตรด้วยไงพี่ เชื่อมความสัมพันธ์งี้”



“กูไม่อยากยุ่งกับมึง ไอ้ตัวน่ารำคาญ” 



สะเทือนใจ มองหน้าอีกคนที่มองมาแบบติดจะไม่ชอบใจ ยิ้มค้าง จริงๆก็รู้สึกหน้าเสียหน่อยๆ เลยเดินถอยหลบออกมา พี่เทียนที่ยืนมองหน้าผมสลับกับเพื่อนของตัวเองได้แต่ส่ายหน้าแล้วพูดออกมาแทน



“เห้ย มึงก็พูดเกินไป ไปด้วยกันก็ดีนี่หว่า ถือว่าเป็นการเชื่อมสัมพันธ์การเรียนของกลุ่มกระแทกของเราไงวะ คนอื่นว่าไง”



“แน่นอนอยู่แล้วเว่ยพี่ ไปดิๆ” ไอ้ธารที่บอกแบบนั้น แล้วคว้าคอไอ้หมอกมากอดไว้ ไอ้หมอกที่ไม่ได้พูดอะไรกับไอ้เซียร์ที่ดี๊ด๊าเป็นพิเศษ  เหลือบไปมองไอ้พี่รบ มันที่ปฏิเสธอะไรไม่ได้ ได้แต่ถอนหายใจแบบหน่ายสุดๆ ก็นะ...แค่อยากผูกมิตรเอง



....


                เป็นเวลาสามทุ่มกับอีก14วินาที ... บางทีกูก็จะเป๊ะมากไป เอาเป็นว่า ตอนนี้ผม และข้างๆตัวอีกสองชีวิต ไอ้หมอกกับไอ้ธาร ผู้ซึ่งไปหอบหิ้วผมมาจากหอ พวกเราได้มายืนทำหน้าหล่ออยู่ข้างหน้าผับหรูย่านเอกมัย ไม่ได้ไกลจากหอผมครับ



“ช้ามากพวกเพื่อนเวร มาค่ะ ไวๆให้ไว”

เสียงแรดๆย้ำว่าแรดจริงๆของไอ้เซียร์ดังมาจากปากทางเข้าผับ มันสวยในชุดเดรสสีดำเกาะอก ปล่อยผมดัดลอนลงมาและแต่งหน้ามาได้สวยจัดเต็มแบบว่าสิบล้อชนยังไม่เป็นไร หนาเหลือเกินเมคอัพ มันสวยมากครับในตอนนี้ ยกเว้นท่าทางของมันนี่แหล่ะที่คงทำเอาผู้ชายกลัว



“คือช้ามากค่ะ กูมาถึงจนไปนั่งที่โต๊ะออกไปเต้น จนกูกลับมานั่งใหม่”



“บางทีก็ดูแรดมาก ระวังเอานอไปทิ่มใครนะมึง”



“อิหมอกกกกกก นี่เพื่อนไง”



“ครับผมๆ”



กวนตีนใส่ไอ้เซียร์ไปแบบนั้น มันก็คว้าคอไอ้เซียร์มากอดและออกเดินนำไปด้วยกัน  เป็นเพื่อนที่รักกันแต่ก็ด่ากันแบบแรงๆ ผมเดินตามพวกมันเข้าไป เดินขึ้นไปชั้นสองที่ค่อนข้างสงบหน่อย ไอ้เซียร์กระซิบบอกว่าเป็นโซนวีไอพี แหมหรูหราจนตื่นตาตื่นใจ จริงๆผมเป็นคนไม่สันทัดกับสถานที่แบบนี้เท่าไหร่ ไม่ใช่อะไร กูแค่ไม่ค่อยมีเงินก็แค่นั้นแหล่ะแหม



เดินเข้าไปเห็นพี่เทียนที่หล่อเหี้ยๆ และอีกคนที่ผมจำได้ดี ผมชอบตาของเขาเป็นพิเศษ ไอ้พี่นักรบ หล่อจนหมาตัวเมียเหลียวมอง นั่งไขว่ห้างพร้อมๆกับข้างตัวก็มีหญิงสาวนมใหญ่นั่งสีกันอยู่ข้างๆ ชะงักก้าวการเดินไปแบบนั้น จนไอ้ธารต้องมาคว้ามือให้เดินเข้าไปด้วยกัน



“อย่าใส่ใจน่า”  มันที่ก้มลงมากระซิบข้างหูผม แล้วเดินลากกอดคอไปด้วยกัน



“เฮ้ มาๆ เด็กพวกนี้ช้าชะมัดเลยเว่ย” 

พี่เทียนที่ว่าแบบนั้นแล้วเริ่มต้นชงเหล้ามาให้ เป็นการรวมตัวของเด็กสองคณะที่ไม่น่ามาเจอกันได้ หนุ่มหล่อร้ายจากคณะบริหาร และเด็กนิเทศผู้โด่งดังเพราะเดินไปบอกชอบผู้ชายแบบกูเอง...



เดินเข้าไปนั่งแบบงงๆ ทำหน้ามึนๆรับแก้วเหล้ามาจากพี่เทียน ผมที่นั่งอยู่ข้างๆไอ้ธาร และอีกข้างคือไอ้หมอก ส่วนไอ้เซียร์เห็นออกไปเต้นแรดๆอยู่แถวหน้าเวที  ภายในโต๊ะ มองแรกๆกูนึกว่างานมอเตอร์โชว์ สาวๆงี้เต็ม ไม่รู้จะล้อมรอบอะไรกันนักกันหนา แอบๆเหลือบมองไอ้พี่นักรบ ที่วันนีก็ยังคงคอนเซ็ปเหลืองแซมมากับเสื้อแจ็คเก็ตดำ สังเกตหลายทีละว่าไม่ว่าเมื่อไหร่แม่งก็จะต้องมีสีเหลืองอยู่กับตัว นี่เป็นเคร็ดหรืออะไรก็สงสัยอยู่



“มองเชี่ยไรไอ้จืด”  สะดุ้งนิดหน่อย ก่อนจะส่งยิ้มไปให้นิดๆ มันที่แค่เมินหน้าจากผมไปซบลงที่นมข้างๆ  เชี่ย ต่อหน้าต่อตา คนใจร้าย ไอ้หน้ากากคนเลว หน้ากูเจือนลงสิบระดับเลย ... ไอ้หมอกที่ก็ยกมือมายีหัวผมน้อยๆ หันไปมองหน้ามันที่ก็ยิ้มมาให้



“ไปเต้นกับกูเปล่า”



“ไม่ล่ะ”



เป็นคนไม่ได้ชอบเต้นไรมาก หันกลับไปมองคนตรงข้ามที่ตอนนี้ก็แทบจะล้วงจะควักกันต่อหน้ากู  ก็ถ้าจะขนาดนั้นก็เข้าห้องเลยไหมล่ะ ... ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่คิดว่าก็คงนานมากพอดู เพราะพี่เทียนแม่งได้เด็กผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มคนนึงมานั่งควงดูดปากกันอยู่ตอนนี้  รู้สึกร้อนหน้าแปลกๆ เมื่อเห็นฉากเร่าร้อนตรงหน้า ก็ไม่ได้คิดว่าพี่เทียนก็จะชอบผู้ชาย



“หึ”

เสียงหัวเราะในลำคอที่ทำให้ผมต้องหันไปมอง ไอ้พี่นักรบที่หันมาจ้องหน้าผม สายตาคมที่มองมาที่ผมแบบท้าทาย แต่มือหนาของอีกฝ่ายกลับเกี่ยวเอวบางของคนข้างๆตัวเข้าแนบชิดบดเบียดกันอย่างดูดดื่ม ริมฝีปากหนาที่ฉกลงบนปากอิ่ม มือหนาที่เลื่อนเข้าเคล้นคลึงอกดอกบัวงามนั่นแบบเน้นๆ ทุกการกระทำของคนตรงหน้า ตกอยู่ในสายตาของผมแบบหลบไปไหนไม่ได้ เพราะสายตาของอีกฝ่ายก็ไม่ได้ละไปจากหน้าของผมเช่นกัน



‘Call your girlfriend

โทรหาแฟนคุณซิ

It's time you had the talk

ถึงเวลาที่คุณต้องพูดไปได้แล้วนะ

Give your reasons

ให้เหตุผลเขาไปเลย

Say it's not her fault

บอกเขาไปว่ามันไม่ใช่ความผิดของเขาเลย

But you just met somebody new

แต่คุณแค่เจอคนใหม่แล้วก็เท่านั้นเอง’




ช่วงจังหวะเวลาที่เพลงนี้ก็เริ่มขึ้น ความหมายของเพลงที่ทำให้ผมทำได้แค่ยกแก้วขึ้นมาดื่มแล้วดื่มอีก และไอ้คนตรงข้าม ที่ก็ทำแค่กอดจูบคนตรงหน้า หากแต่สายตาก็ยังคงจ้องมาทางผมอยู่แบบนั้น มือหนาที่ผลุบเข้าไปในกระโปรงของผู้หญิงข้างๆตัวมัน สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนได้แต่เสหน้าหลบ รู้สึกเหมือนหัวถูกทุบด้วยค้อน  แค่รู้สึกว่านั่งอยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ไหวเลยเลือกที่จะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปเข้าห้องน้ำ



ห้องน้ำ...





“อีกแล้วหรอวะ กูหนีมาห้องน้ำอีกแล้วไอ้เหี้ย”



พูดกับตัวเอง มองคนจืดๆที่ทำได้แค่ใส่เสื้อยืดสีขาวของยี่ห้อadidass กับการเกงยีนส์สีดำที่ติดจะซีดด่างเพราะความเก่าหน่อยๆ คนที่ไม่มีอะไรจะไปยืนอยู่ข้างๆคนๆนั้น ที่จริงๆแล้วมันก็ชอบผู้หญิง คนแบบกูเนี่ย กวักน้ำใส่หน้าอีกทีจนมันเปียกลงมาถึงตัว ผมก็ลู่แนบไปกับหน้า จริงๆถ้ามีสบู่กูก็คิดว่าจะอาบน้ำแม่งเลยให้มันจบๆไป



“ทนดูไม่ไหวหรอไอ้จืด”



เสียงเข้มๆที่ดังมาจากด้านหลัง ก็คุ้นจนจำได้ดี มองภาพที่สะท้อนในกระจกอยู่ตอนนี้ก็รู้ดีว่าคือคนที่ผมแอบชอบ ยืนกอดอกพิงกำแพงห้องน้ำ หล่อเลวและเหลืองมากอยู่ข้างหลังกูนี่เองไงจะใครล่ะ



“ผมปวดเยี่ยว มาเยี่ยวเว่ยพี่ ทำไมจะมาช่วยถือเรอะ”



บอกอีกฝ่ายไปแบบติดจะดวนตีน แต่ก็ก้มลงหันหนีกวักน้ำใส่หน้าตัวเองอีกที ถ้าจะพูดจริงๆ กับครั้งแรกของผมที่แอบชอบผู้ชายแบบนี้ แต่กลับต้องมาเจอภาพแบบนี้ กูว่ากูไม่สนุกเท่าไหร่หรอกว่ะ ผมไม่เคยชอบใคร ชอบผู้ชายยิ่งไม่เคย



“ถ้ามึงยังดันทุรังจะชอบกู มึงก็จะเจอแบบนี้ต่อไปๆ ถ้าไม่อยากช้ำใจ ก็ตัดใจซะเหอะว่ะ”



เขาที่บอกออกมาเสียงเรียบๆ ทำให้ผมต้องหันไปเผชิญหน้ากับอีกคนที่ก็เดินเบียดเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นอีกหน่อย เงยหน้าจ้องหน้าคม สายตาแบบนั้นที่ผมชอบ ริมฝีปากที่ยกขึ้นเหมือนจะยิ้มนิดๆ สายตาที่สะกดคนแบบผมได้ดีตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็น



“ทำไมวะ ทำไมมึงต้องชอบคนแบบกู”



เสียงกระซิบที่ดังอยู่ใกล้หน้าของผม ใบหน้าคมๆที่โน้มลงมาจนใจสั่น  ได้แต่ช้อนตามองดวงตาคู่นั้นและตอบออกไปแบบที่ใจคิด



“พี่เป็นคนเท่ห์ และพี่ก็ใจดี คนแบบพี่น่ะใจดีนะ”



“ใครบอกมึง กูน่ะมันใจร้ายกว่าที่มึงคิดเยอะไอ้โง่”



มือหนาที่ดันหน้าผมให้เฉิดขึ้นไปหา นิ้วโป้งอุ่นๆที่ลูบแก้มผมช้าๆ สายตาคมที่จ้องมองผมเหมือนเสือจะขย้ำเหยื่อ และเหมือนกับว่า กูก็เป็นเหยื่อที่อยากจะโดนมันขย้ำซะด้วยสิ



“กูแค่ไม่เข้าใจ...อะไรทำให้มึงเป็นเกย์วะ ตัดใจเหอะกูขยะแขยง ถือว่ากูขอล่ะ แต่ถ้าคิดจะเป็นพี่เป็นน้องกูคิดว่าก็คงได้อยู่”



“ผมก็ไม่เข้าใจคนแบบพี่เลยว่ะ ความรักอ่ะ มันไม่มีอะไรที่เรียกว่าน่าขยะแขยงหรอก แค่ผมชอบพี่มันก็แค่นั้น”



“คำว่ารักนั่นแหล่ะที่น่าขยะแขยง ถ้ามึงไม่รู้อะไร ก็หุบปากไปเถอะ”



มือหนาที่ละออกจากหน้าของผมทันทีที่พูดจบ ดวงตาที่แข็งกร้าวขึ้นมาแบบกะทันหัน และผมเองก็ไม่เข้าใจคนตรงหน้าเท่าไหร่ เป็นผู้ชายแข็งๆที่ดูมีอะไรในใจกับเรื่องของความรัก



“ผมอ่ะไม่รู้หรอก แต่พี่...มึงเองก็คงจะไม่รู้เหมือนกันนั่นแหล่ะ”



ผมที่กลั้นใจเถียงออกไปแบบนั้น ตาคมที่จ้องมองผมแบบโกรธๆ ดวงตาที่เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในทันที ...



“มึงอย่าปากดีไอ้จืด เหอะ แค่เกย์”



รอยยิ้มที่แสยะออกมาแบบดูถูก ดวงตาคมที่จ้องมองผมตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ก่อนจะย้ายขึ้นมามองที่หน้าอีกครั้งแบบเหยียดๆ  ร้อนผ่าวไปทั้งหน้า ไม่ได้รู้สึกว่าถูกโลมเลีย แต่รู้สึกว่ากำลังโดนดูถูก



“ผมไม่ได้เป็นเกย์เว่ย!”



“เหอะ มึงตลกว่ะ ชอบผู้ชาย จะให้กูเรียกว่าไงวะ”



“ผมก็แค่ชอบพี่...ชอบแค่มึงเนี่ยไอ้พี่”



ผมที่บอกออกไปแบบนั้น จ้องตามองหน้าอีกคนแบบไม่ยอมแพ้ ก็แค่อยากให้รู้ว่าผมจริงจัง การที่อยู่ๆกูมาตกหลุมรักมึงนี่ก็เป็นการเปิดประสบการณ์มากพอแล้ว กูไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคนบนโลกได้สักหน่อย ... แล้วก็จะให้ทำยังไง ก็ผมชอบพี่มันนี่หว่า ชอบแค่มันที่เป็นผู้ชาย ผู้ชายคนอื่นกูก็เฉยๆเหมือนเห็นท่อนไม่ และการที่เราชอบใคร อยู่ๆมึงจะบอกให้กูตัดใจมันจะทำได้หรอวะ ก็ถ้ามันง่ายแบบนั้น กูก็ไม่มาชอบคนแบบมึงหรอก



“หึ แล้วกูจะรอดู ว่ามึงจะชอบกูไปถึงเมื่อไหร่”



มันที่ยกยิ้มมุมปากว่าแบบนั้น ก่อนจะเดินหันหลังออกไปจากห้องน้ำ ปล่อยให้ผมมองตามแผ่นหลังกว้างๆนั่นจนลับตา คือเหี้ยอะไรของมัน งงนิดหน่อยแต่ไม่เข้าใจมากๆเลยไอ้ฉัดเอ๊ย

ทิ้งระยะเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ๆค่อยเดินออกจากห้องน้ำมา ขากูก็สะดุดก้าวของการเดินทันที ก็ไม่อะไรหรอกนะ...



“อ๊ะ รบคะ ใจเย็นๆสิคะ อ๊ะ...นั่น...มีคนมองนะ”



“ก็ช่างมันสิ อื้ม”



เสียงเข้มที่ติดจะกระเส่า ว่าออกมาแบบนั้นพร้อมดวงตาคมที่ปลายตามามองผมที่ยืนอยู่ตรงนี้



ภาพตรงหน้า ริมทางเดินทอดยาวของช่วงห้องน้ำ แผ่นหลังกว้างที่พึ่งจะเดินจากผมมาเมื่อกี้ กำลังคล่อมทับร่างอรชรของผู้หญิงคนนึง  ไม่เห็นหน้า ไม่รู้ว่าใช่คนเดียวกับที่นั่งกอดจูบกันก่อนหน้านั้นไหม ไม่รู้อะไรเป็นอะไร รู้แค่ว่าตอนนี้มือหนากำลังเคร้นครึงหน้าอกใหญ่นั่นอยู่  รู้แค่ว่าใบหน้าคมกำลังซุกลงไปที่ซอกคอขาวๆนั่น  รู้แค่ว่าใบหน้าของหญิงสาวกำลังเอียงรับทำมุมพร้อมเชิดหน้าขึ้นเอนศีรษะพิงกับกำแพง  และยังรู้อีกว่า ฝ่ามือแกร่งกำลังเลื่อนเข้าไปในเสื้อที่รัดแน่น เคร้นครึงเบาๆอยู่ที่หัวนม มองเห็นทุกอย่างชัดเจนจากตรงนี้



ผมได้แต่แค่นยิ้มให้ตัวเอง ตลกว่ะ...กูเนี่ยตลก ไอ้เหี้ยฝา มึงจะยืนมองเหี้ยไรอยู่อีกล่ะ .... ทั้งๆที่บอกตัวเองแบบนั้น แต่ขามันก็ยังฝังรากอยู่กับที่ ตามันยังจ้องอยู่แค่ภาพตรงหน้า ชาทั้งหน้าและทั้งใจ



“เงี่ยนมากก็ไปเอากันที่อื่นสิวะ”



เสียงที่ดังมาจากด้านหลังของผมทำเอาผมสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์  หันหลังไปมองก็เห็นแค่เงาดำทมึนๆของผู้ชายคนนึงที่ยืนอยู่ในมุมมืด และไฟแดงๆจากปลายบุหรี่ที่เจ้าตัวกำลังสูบอยู่...

.

.

.


(มีต่อด้านล่างจ้า)

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ


(ต่อจ้า)



‘ตึก ตึก ตึก’



จังหวะก้าวของการเดินช้าๆที่ไม่เร่งรีบ ขายาวๆที่อยู่ในกางเกงยีนส์สีดำค่อยๆปรากฏชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้   ผู้ชายร่างสูงที่หน้าตาจัดได้ว่าหล่อ ดวงตาคมดุที่ดูจะไม่สบอารมณ์กับสิ่งใด และตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยสบอารมณ์กับภาพตรงหน้าเท่าไหร่ เขาที่แต่งตัวในเสื้อเชิ้ตพับแขนสีดำกางเกงยีนส์สีดำ หล่อจนใจสั่น แต่แบบว่า...เขาดูเหมือน...



“พูดกับพี่ชายให้มันดีๆหน่อยสิวะไอ้รุกฆาต”



‘พี่ชาย’ !!



ได้แต่อ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำๆนี้  หันหน้าสลับขวาทีซ้ายที หล่อเลวแม่งทั้งบ้าน  ว่าแต่...ไอ้พี่รบมันมีน้องชายด้วยหรอวะเนี่ย แถมชื่อโคตรจะเท่ห์ พ่อแม่ช่างตั้งกันเหลือเกิน นักรบ รุกฆาต เหยดแหม่...



ร่างสูงของรุกฆาตที่สาวเท้าเข้ามายืนข้างๆผม ก่อนจะค่อยๆหยิบบุหรี่ออกมาจากปากและโยนลงพื้นใช้เท้าขยี้แบบชิลๆ  เหยด โคตรแบด ... ร่างสูงปรายตามามองผมแว๊บนึง เลิกคิ้วมองแบบงงนิดหน่อยเหมือนพึ่งจะเห็นผม เอ่อ....คือพึ่งเห็นกูหรอครับพี่ ... สายตาที่มองมาเหมือนจับใจความได้ว่า  ‘มึงเป็นใคร? มายืนหน้าโง่อะไรตรงนี้วะ’   



โอเค กูขอโทษ จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ



กลัวแล้วโว้ยยย เชี่ย แค่สายตาจำเป็นต้องเหมือนแสกนกูเบอร์นี้เลย พี่น้องแม่งพอกัน แต่ถึงหน้าตามันจะดูคล้ายๆกันนะครับ แต่คนนึงนี่ก็สว่างชิพหายเหลืองมาเลย อีกคนก็มืดทั้งชุด ... นี่มึงไม่ได้นัดไลน์กลุ่มกันแต่งตัวก่อนออกจากบ้านกันหรออยากจะถาม ... แต่กูว่าไม่ถามดีกว่า กูควรออกไปจากตรงนี้



“หึ”



‘พรึบ’



เสียงหัวเราะหึเดียวที่มาพร้อมมือแกร่งที่ตรงมากระชากแขนและดึงตัวผมเข้าไปหา ก่อนที่แขนแกร่งจะพาดลงมาที่บ่าแบบเป็นกันเอง ... เอ่อ



“อ่ะ...เอ่อ มีไรหรอครับ”



“มึงรู้จักกับไอ้เหี้ยนี่ไหม”



ว่าแบบนั้นพร้อมยืนซ้อนหลังเอาคางวางบนไหล่กู มือที่พาดอยู่บนไหล่ขวาของผม ชี้ไปที่หน้าของไอ้พี่นักรบที่ตอนนี้ข้างตัวมีผู้หญิงที่มันเกือบเอากันหน้าห้องน้ำมายืนเกาะแขนอยู่ข้างตัว  เห็นแบบนี้แล้วใจก็แปร๊บอีกแล้ว  ….



“เสือกอะไรมึง...ส่วนมึงไอ้จืด จะไปไหนก็ไปเลยไป!”



“หึ ดูเหมือนโมโหอะไรเลยนะมึงน่ะ...ส่วนมึงชื่อจืดหรอวะ”



เอาอกดันไหล่ถามกูจนต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง อีกคนที่ก้มลงมามองหน้าผมพอดี หล่อนะครับ แต่ดูดุมาก ไม่รู้ว่าตรงไหนของพี่เขาที่ทำให้ผมรู้สึกแบบนั้น แต่อยู่ด้วยแล้วเหมือนมีไอเย็นๆแผ่ออกมา ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไร แต่จริงๆแล้วก็ทำแหล่ะ ก็ถ้าจะรัดคอกูไว้แบบนี้ รู้สึกเหมือนแขนมันรัดคอกู อั๊ก...ตาย กูตายยย



“มึงจะฆ่ามันรึไงไอ้รุก”



มือหนาของคนตรงหน้าเอื้อมมากระชากแขนผมให้เซถลาไปหา และคนที่กอดคอผมไว้แบบแน่นหนาก่อนหน้านั้น ก็ยอมปล่อยออกอย่างง่ายดาย ก็ถ้าจะง่ายแบบนี้แล้วรัดกูไว้ทำไมตั้งนาน! เพื่ออออ



“หึ”



ร่างสูงของรุกฆาตทำเพียงจ้องมาที่หน้าของผมสลับกับหน้าของพี่ชายตัวเอง ดวงตาคมดุที่ไม่แสดงออกว่ากำลังรู้สึกอะไร มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ยกยิ้มออกมาเท่านั้น  แต่ดูเหมือนว่าท่าทีแบบนั้นจะยิ่งทำให้คนเป็นพี่ชายไม่สบอารมณ์



“ขำเหี้ยไรของมึง”



“ก็เปล่า”



ตอบออกมาแบบนั้นพร้อมยักไหล่แบบไม่ใส่ใจ



“จิ๊ .... ส่วนมึง จะไปไหนก็ไปเลยไปไอ้เหี้ยจืด! เกะกะ!”



จิ๊ปากขัดใจก่อนจะหันมาตะคอกกู เพื่อ! กูทำเหี้ยไรผิดอีกล่ะไอ้พี่ ผิดแม่งหมดเลยรึไงไอ้สัด อยากจะด่าออกไปแบบนั้น แต่ก็ทำเพียงแค่ช้อนตามองหน้ามัน และกลับหลังหันเดินหนีออกมาเงียบๆเท่านั้น ... บางที คนแบบกูก็คงทำได้แค่นี้แหล่ะ



.

.

.



“ต๊ายยยย หายไปไหนมาคะอิฝา กูนึกว่ามึงถูกกระชากไปกระแทกรูตูดแล้ว”



เดินกลับมาที่โต๊ะที่ไม่มีใครนอกจากเพื่อนผม ไอ้เซียร์ที่รีบดึงแขนผมเข้าไปหา พร้อมเอ่ยวาจาที่ผู้หญิงปกติจะไม่มีวันพูด เชี่ย...มึงเป็นผู้หญิงแบบไหนกันแน่วะ



“กูไปเข้าห้องน้ำ”  บอกมันที่แค่พยักหน้า ก่อนมันจะเลื่อนแก้วเหล้าส่งมาให้ ผมที่แค่รับมาถือไว้ ไม่ได้รู้สึกอยากกินอะไรแล้วในวันนี้



“มีไรเปล่ามึง หน้ามึงซีดๆนะ”



“กูก็ซีดแบบนี้ทุกวัน”



“รู้ค่ะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่ มึงเป็นไรเปล่าวะไอ้ฝา มีอะไรวะ”



มันที่ว่าแบบนั้นเอื้อมมือมาจับมือผมไว้แน่น  หันไปยิ้มให้เพื่อนคนสวย มันสวยครับ เป็นผู้หญิงที่สวยและนิสัยดี ยกเว้นกริยาแรดๆของมันที่เหมือนจะเอานอไปไล่ล่าผู้ชาย เลยค่อนข้างที่จะดูน่ากลัวหน่อยๆ



“มึง อย่าทำหน้าแบบนั้นดิ กูป็นห่วงนะเว่ย....” 



ไม่รู้ว่าผมทำหน้าแบบไหนออกไป ไม่รู้ตัว แต่ไอ้เซียร์ก็ทำหน้าเป็นห่วงจนผมต้องยิ้มออกมา ไอ้ธารที่เห็นเราคุยกันไม่หยุด มันคงสงสัยถึงต้องชะโงกตัวมามาหา ไอ้หมอกที่พึ่งเดินกลับเข้ามา ไม่รู้ว่ามันไปไหนมา แต่มันก็รีบตรงเข้ามานั่งข้างผม ยกมือกอดไหล่ผมไว้ในทันที  ทำไมวะ แค่สงสัยว่ากูทำหน้าแบบไหนออกไป



“ไม่ร้องนะมึง”



กูจะร้องไห้หรอวะ ตลกแล้วววววววว นี่มันพี่ฝาคนคูลแห่งลุ่มแม่น้ำโขงนะมึง จะเอาอะไรมาร้องแหม่ .... กูก็แค่รู้สึกแย่ๆ แย่แบบเหี้ยๆ เหมือนโดนตบหน้าจนชาหน่อยๆแค่นั้นเอง



“เห้ย เซียร์...เซียร์ใช่ป๊ะ”



และก่อนที่จะได้พูดอะไรออกไป เสียงๆหนึ่งที่เรียกชื่อไอ้เซียร์ก็ทำให้พวกผมต้องเงยหน้าไปมอง  ใครวะ ... ไม่ใช่เพื่อนในคณะแน่นอน ไม่เคยจะเห็นหน้า  ไอ้เซียร์ที่หันไปมองแบบเหวี่ยงๆที่ถูกขัดจังหวะในการเสือกชีวิตผม และอีก1วิต่อมา หน้ามันก็บานเป็นกระด้งและเริ่มดี๊ด๊าขึ้นมาอีกครั้ง



“แปง ปาแปงใช่ไหมอ่า แปงงงงงงง”



“เซียร์จริงๆด้วย มาเที่ยวหรอครับ”



“อื้อๆๆๆ แปงมานั่งด้วยกันไหม มาๆๆ”



ยิ้มปากจะฉีกถึงกลางหัว พยักหน้าตอบแบบแข็งขันและดึงแขนเขามาร่วมโต๊ะ จ้องผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาดี๊ด๊าแทบจะกลืนกินเขาแบบปิดไม่มิด ผู้ชายตรงหน้าที่รูปร่างสูงโปร่ง นัยน์ตาสวยมีสเน่ห์ เป็นคนที่แค่เห็นก็ต้องหยุดมอง มีออร่าและน่าค้นหาแบบสุดๆในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีขาวโปร่ง กับกางเกงหนังสีดำ เขาที่กำลังส่งยิ้มมาให้ไอ้เซียร์ และข้างตัวมีผู้ชายร่างสูงหน้าหล่ออีกคนยืนกอดคอไว้



“เอาดิ ไอ้โชว์นั่งนี่แป๊บดิ นี่เพื่อนเก่ากู ซินเซียร์”



ร่างโปร่งของปาแปงที่เดินเข้ามานั่งที่โต๊ะของเรา พร้อมหันไปบอกคนข้างตัวที่แค่พยักหน้าทักทายนิดๆ



“มึงเรียนชายล้วนครับไอ่สัด”



“ก็เจอกันตอนเรียนพิเศษเว้ย”



“ไม่ใช่ว่ามึงไปจีบเขา?”



“แหม...แสนรู้ชิพหายเลยครับพี่โชว์”



“เดี๋ยวมึงเจอ”



ร่างสูงที่พูดแบบนั้นแล้วเอื้อมมือไปบีบจมูกปาแปงไว้แบบหมั่นไส้ อากาศธาตุแบบพวกผม3คนได้แต่นั่งนิ่งไม่ติงไหวให้กับคนแปลกหน้าที่มาใหม่แบบทำตัวไม่ถูก



“อ้อ...โทษที นี่โชว์นะ เป็น....”



“เป็นผัวมัน”



“ไอ้สัด”



“หรือมึงจะเถียง”



ยักคิ้วให้กัน พร้อมหันมายิ้มให้พวกผมนิดหน่อย แอบเหล่มองไอ้เซียร์ที่หน้าเหวอลงไป10ระดับ เหมือนอยากจะงาบเขา แต่เสียใจด้วยว่ะเพื่อน ผัวเขามาคุม

นั่งพูดคุยกันไปสักพัก ก็ได้รู้ว่าแปงเป็นเพื่อนเก่ากับไอ้เซียร์ครับ เคยมาเรียนติวด้วยกันที่สยามช่วงก่อนสอบเอ็น แต่แปงสอบติดวิศวะคอมของมหาลัยดังย่านสยาม ผู้ชายคนข้างๆที่ประกาศศักดาไปก่อนหน้าว่าเป็นผัวแปงนั้น คือรุ่นพี่ครับ ชื่อพี่โชว์เรียนอยู่ปี4แล้วปีนี้  คุยกันไปมาอย่างออกรสออกชาติ แปงคุยสนุกเป็นคนมีสเน่ห์ ส่วนพี่โชว์ก็แค่นั่งกินเหล้าของแกไป



“อ้าว”



“หือ”



สองเสียงที่พูดขึ้นพร้อมกัน จนทำให้คนทั้งโต๊ะต้องหันมอง



“พี่รบ”



“ปาแปง”



“อ้าววว รู้จักกันด้วยหรอคะ”



ขอบคุณตัวเสือกแบบเพื่อนผม เพราะก็ค่อนข้างที่จะงงหนักอยู่ เมื่อแปงทำท่าเหมือนรู้จักไอ้พี่นักรบ  ร่างสูงๆของมันที่พึ่งจะเดินกลับเข้ามาที่โต๊ะชะงักไปเมื่อเห็นหน้าปาแปงที่นั่งรวมอยู่ด้วย  ผิดจากอีกฝ่ายที่แค่ยกยิ้มและนั่งไขว่ห้างกอดอกแบบชิลๆ และพี่โชว์ที่อยู่ข้างตัวทำหน้าเหนื่อยหน่ายทันที



“รู้จักสิ รู้จักดีเลยล่ะ ... ว่าแต่ พี่รู้จักพวกนี้ด้วย?”



“กูสิต้องถามมึงว่ารู้จักคนพวกนี้ด้วยรึไง”



มันที่พูดพร้อมทรุดตัวลงนั่ง ... ข้างๆกู... ไอ้เหี้ยเอ๊ย ไอ้หมอกแม่งขอตัวไปเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ แล้วอิพี่มึงจะมานั่งใกล้กูทำเชี่ยไร  ทีก่อนหน้านี้ล่ะไล่ ทีตอนนี้มึงเสือกนั่งซะชิด เป็นไบโพล่าหรอไอ้สัด



“รู้จัก เซียร์เป็นเพื่อนเก่าผม”



“อ่าหะ”



“แล้วพี่?”



“รุ่นน้องที่ม.”



“อ๋อหรออออออ”



ลากเสียงยาวทำสายตากรุ้มกริ่มใส่พี่รบ  มันที่แค่ถอนหายใจยักไหล่ และขยับตัวออกห่างจากผมนิดนึง



“เออ แค่นั้นแหล่ะ”



“ก็ไม่ได้ว่าอะไร๊...มาพี่ เดี่ยวผมชงเหล้าให้”



“กูชงให้เอง”



พี่โชว์ที่พูดแทรกขึ้นมา ก่อนจะคว้าแก้วตรงหน้ามาจัดแจงชงเองซะแบบนั้น



“แค่ชงเหล้ามึงก็หวงหรอวะไอ้โชว์”



“หวง โดยเฉพาะกับเฮีย กูหวง”



“หึ กูไม่ได้ชอบผู้ชายว่ะ แค่อยากจะบอก”



คำพูดที่พูดออกมาจากปากคนข้างตัว ที่ไม่น่าจะบอกใครในโต๊ะ นอกจากบอกกู ...



คำที่ผมได้ยินวันนี้มาหลายรอบ ผมว่าผมค่อนข้างหน้าด้านและมีความมุ่งมั่นในการเต๊าะพี่มันมากอยู่ แต่ผมคิดว่า...วันนี้ผมคงพอแค่นี้จะดีกว่า คุณคิดว่าคนเราจะได้ยินคำพูดปฏิเสธจากคนที่ตัวเองชอบตอกใส่หน้าหลายๆรอบต่อวัน มันสนุกหรอ ....



กูบอกให้เลย กูไม่สนุก





‘พรึบ’



“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”



ลุกขึ้นแล้วบอกลา ก้าวขาข้ามขาไอ้เหลืองมาแบบไม่ใส่ใจ ไม่สนใจฟังแม้แต่เสียงทัดทานของเพื่อน และมือที่พยายามคว้าแขนผมไว้ของไอ้เซียร์ แค่คิดว่าอยากออกไปจากตรงนี้เร็วๆ  ผมอึดอัด บางที...อาจเรียกได้ว่า ความเสียใจมันมีมากจนไม่สามารถจะนั่งอยู่ตรงนั้นต่อไปได้ไหว ขอพักหน่อย เดี๋ยวพรุ่งนี้กูมาแอ๊วต่อ



...



                เดินออกมาจากผับ สายลมเย็นๆในช่วงกลางคืนก็ปะทะเข้าหน้า เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไม่มีดาวแน่นอนในกรุงเทพ เมืองที่เต็มไปด้วยแสงสียิ่งในย่านธุรกิจบันเทิงรื่นเริงในยามราตรีแบบนี้  วุ่นวายชิพหาย มองซ้ายมองขวา ไม่ไกลจากสถานีBTS แต่คิดว่าเวลานี้ขบวนสุดท้ายคงผ่านไปแล้ว รู้สึกเบื่อ ... เลยคิดว่าเดินกลับบ้านแม่งเลยละกัน


เอกมัย เดินไปพระโขนง ไม่ไกลเท่าไหร่หรอกมั้ง.... .

ไม่ไกลเหี้ยไรละ!



เดินขาลากละแม่ง อัปปรีย์จริงๆชีวิตไอ้ฝา ครึ่งชั่วโมงผ่านมากูก็ยังไม่ถึงหอ ขอบคุณตวามติสที่ถาโถมกูเข้ามา ยกมือมองนาฬิกา จ๊ะ จะตี1ก็ยังไม่ถึงพระโขนงอ่ะมึงเอ๊ย รู้สึกเหมือนโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงจะสั่น แต่ช่างมัน ไม่รู้สึกว่าอยากจะรับ



‘เอี๊ยดดดดดดด’



 เสียงล้อรถบดถนนดังลั่นไปตามถนนที่ช่วงนี้รถดูจะเบาบางลงมาก หันหน้าไปมองข้างทางก็พบกับรถยนต์คันหรูสีเด่นที่แสบไปถึงตับอ่อนที่เบรคจอดอยู่ข้างทาง   โชคดีแค่ไหนที่ในระยะประชิดตอนนี้ไม่มีรถคันไหนตามมา

ร่างสูงของเจ้าของรถที่เปิดประตูรถลงมาด้วยใบหน้าถมึงทึง  มองปราดเดียวก็จำได้ว่าใคร กระชับกระเป๋าเป้ที่สะพาดติดตัวมาแล้วรีบจ้ำขาเดินหนีไวๆ  คิดว่ามันคงไม่ได้ลงมาทักทายกูหรอก แต่มองจากหน้าตามัน คงจะอารมณ์ไม่ดี



“ไอ้เหี้ยจืด!! มึงหยุดเดินเดี๋ยวนี้!!”



เสียงเข้มที่ดังมาก่อนตัวดังลั่นก้องไปทั่วถนน หันหน้ากลับไปมองแว๊บนึง ไอ้พี่มันชี้หน้าผมอยู่ทั้งๆที่ยังเปิดประตูค้างไว้ เหี้ย กูคงหยุดหรอกนะ ดูจากหน้ามึงตอนนี้  … สายตาคมที่จ้องตรงมาแบบโกรธๆ



‘ปัง!’



เสียงปิดประตูรถดังลั่นแบบไม่แคร์ราคารถ พร้อมๆกับขายาวที่สาวเท้าเข้าไปหาคนร่างบางอย่างไว



“มึงคิดจะหนีกูพ้นหรอไอ้จืด!”



‘พรึบ’



ยังไม่ทันตั้งตัวออกวิ่ง มือหนาก็ตรงเข้ากระชากแขนบางของฝาอย่างแรง จนเจ้าตัวปลิวหันหน้ามาหาร่างสูงทั้งตัว ช้อนตามองหน้าคนที่กำลังบีบข้อมือบางไว้แน่น ก่อนจะทำได้แค่ยิ้มแผละออกมาแบบเสียไม่ได้



“แหะๆ...สวัสดีจ๊ะ”



“จ๊ะหน้ามึงสิ! มานี่!!”



ว่าแบบนั้นพร้อมกระชากตัวบางของอีกฝ่ายให้ตามมา



“เห้ยๆไปไหนไอ้เหี้ยพี่ ไม่ไปเว้ย ปล่อยกูครับบบบบ”



“ร้องทำเหี้ยไร!”



“ไม่ให้ร้องตกใจ จะให้กูสดใสเหมือนวิ่งลงทุ่งลาเวนเดอร์หรอ มึงจะลากกูไปไหนไอ้เหี้ยพี่ ปล่อยเว่ย!!”



ว่าแบบนั้น พร้อมๆกับที่เอามือคว้าเสาไฟแถวป้ายรถเมล์ไว้แน่น ... ไม่ครับ กูไม่ไป! ...อยู่ๆมึงจะมาทำหน้าเหมือนคนหิวตับเด็กแล้วพุ่งมากระชากกูแบบนี้ เรื่องอะไรกูต้องสมยอม กูไม่โง่นะครับไอ้เหี้ยพี่



“วุ่นวาย!”



ทำหน้าขัดใจพร้อมว่าออกมาแบบนั้น ก่อนที่วงแขนแกร่งจะคว้าเข้าที่เอวบาง และจัดการยกร่างบางขึ้นแนบเอว อุ้มเดินไปที่รถทันทีแบบไม่สนใจใคร ไม่สนใจแม้กระทั่งหมาแถวนั้นที่มองมาแบบงงๆ



“เห้ย ไอ้พี่!ปล่อยกู๊!!”



‘พลัก’

ปล่อยจริงๆ ปล่อยกูลงเบาะรถมันเนี่ย!! อู้วว นุ่มตูดจุงเบยAudi ลูบไปลูบมาแบบมีความสุขแป๊บนึงแบบลืมตัว ก่อนจะหันไปเจอ

... ไอ้เหลืองหิวตับเด็ก!



“หยุด! อยู่นิ่งๆเดี๋ยวกูตบ”



กูยังไม่ทันทำไรเลย

ร่างสูงที่คว้ามือถือขึ้นมากดด้วยความหงุดหงิด ใส่อารมณ์เต็มที่ ดีที่แม่งเป็นทัชสกินไม่มีปุ่มไง ไม่งั้นปุ่มมันคงกระเด็นออกมาแล้วล่ะ



“เออ กูเจอมันแล้ว เดินหน้าโง่อยู่ข้างทาง อะไรนะไอ้เหี้ย! ลำบากกูเพื่อ!! เออๆ ... สัดเอ๊ย!”



สบถหยาบคาย ดูเป็นผู้ชายถ่อยๆคนนึง  วางโทรศัพท์แล้วหันมาจ้องหน้าดุใส่กูอีก



“มองทำเชี่ยไร!”



“อ้าว ก็มึงจับกูมาอ่ะไอ้พี่ จะให้กูระริกระรี้ไง”



“ปากดี แม่ง...บอกทางไปหอมึงมาเดี๋ยวนี้”



“.......”



หันไปจ้องหน้าคนข้างๆที่มือวางอยู่บนพวงมาลัย ไม่เข้าใจในการกระทำของคนตรงหน้าเลยจริงๆ เดี๋ยวไล่เดี๋ยวตาม คือเหี้ยอะไรของพี่มึงวะ



“เงียบหาพ่อง รอพอมึงมาตัดริบบิ้นไง”



“ก็แล้วทำไมกูต้องบอกมึงอ่ะพี่ จับกูมาเพื่อ กูกลับเองได้”



“มึงอย่ามาดื้อ แหกตาดูไหมว่าคนอื่นเค้าเป็นห่วงมึงกันแค่ไหน ควาย! เพื่อนมึงก็กลัวจังว่ามึงจะโดนล่อที่ไหน โทรหาให้ควัก เสือกปัญญาอ่อนจะเดินกลับ พูดแล้วกูอารมณ์ก็เสีย เดือดร้อนกูไอ้สัด!”



“แล้วพี่มาตามผมด้วยทำไมล่ะ”



“อย่าสำคัญตัวผิด ยังกับกูอยากทำตายล่ะ! หุบปากบอกทางมึงมา”



“ผมกลับเองได้” 



‘พรึบ’



ข้อมือหนาที่คว้าเข้าที่แขนบางและกระชากเข้ามาหาตัว จนใบหน้าของอีกฝ่ายกระแทกเข้ากับอกแกร่ง



“บอกทางกูมา”

ใบหน้าคมที่โน้มลงมาใกล้แก้มใส ก่อนจะพูดเสียงเข้มออกมาช้าๆชัด  ใบหน้าใสที่ช้อนตามองสบกับดวงตาคมดุที่ไม่มีแววล้อเล่นนั่น



‘ตึกตักๆ’



รู้สึกร้อนหน้าจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ทำได้แค่กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ ก่อนจะค่อยๆพยายามแกะแขนของตัวเองออกและบอกทางกลับหอกับอีกฝ่ายดีๆ



“เนี่ยแหล่ะหอผม”



“เก่า เล็ก แคบ”



วิจารณ์ซะไม่เหลือดี ก็หอพักห้องสตูดิโอธรรมดาๆ มึงจะให้ใหญ่เหมือนทุ่งหญ้าสะวันนารึไงล่ะแหม่  ก็ได้แต่คิดในใจไม่กล้าด่าออกไป กลัวมันสวน



“เออ ก็เรื่องของหอผมเถอะพี่...แต่ก็ขอบคุณที่มาส่งครับ ขอโทษด้วยที่ทำให้วุ่นวาย”



ยกมือไหว้มันไปที ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ ยืนรอให้รถมันขับออกไป โบกมือหยอยๆให้มันไปที ยืนรอหลายนาทีไม่เห็นรถมันขยับ...อะไรซิ?



“กูปวดเยี่ยว”

ดับเครื่องเปิดประตูลงจากรถแล้วบอกด้วยประโยคนั้นพร้อมหน้าตามึนๆของมัน เอ่อคือ?



“กูบอกว่ากูปวดเยี่ยว”



“เอ่อ แล้ว?”



“กูปวดเยี่ยวไงวะ!!”



มึงก็ไปเยี่ยวสิไอ้เหี้ยพี่ จะให้กูทำยังไง มาตะคอกทำหน้ายักษ์ใส่กูอีกนี่คืออะไร ไหนมึงพูดมา



“ไม่มีที่เยี่ยวที่นี่ กูปวดเยี่ยวไง!”



“คือ...ขึ้นไปเยี่ยวบนห้องกูป๊ะล่ะ”



“อ่อยกู?”



“ก็เหี้ยล่ะ งั้นมึงจะไปเยี่ยวไหนก็เรื่องมึงเลยไอ้พี่”



กลับหลังหันหนีแม่ง กูเหนื่อยจะพูดด้วย หันไปมองก็เห็นไอ้มนุษย์เหลืองเดินหน้ามึนตามมา เอ้า...เอาเลยแล้วแต่มึงเลยพี่ คนห่าไรเข้าใจยากเหลือเกิน

เปิดประตูเดินเข้าห้องกูไปเหมือนเป็นเจ้าของห้อง ในจุดๆนี้ก็ค่อนข้างที่จะงงนิดหน่อย แต่ไม่เข้าใจมากๆเลยครับมึงเอ๊ย



“เอ่อ...”



“อะไร”



มันที่ว่าแบบนั้นแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนอนกูแบบเป็นกันเอง .... - -



“เอ่อ...ห้องน้ำอยู่นั่นนะพี่”



ชี้มือบอกมัน อีกคนก็แค่ดึงหมอนกูขึ้นมานอนกอด กระดิกตีนดิ๊กๆอยู่บนที่นอน เอ้า...แล้วแต่มึงเลยไอ้เหี้ยพี่  เดินหนีจากมันไปเก็บกระเป๋า ในเมื่อมึงไม่เข้าห้องน้ำ กูเข้าเอง



“ถ้าพี่ไม่เข้าผมอาบน้ำนะเว่ย!”



ตะโกนถามมันที่หยิบโทรศัพท์มาเล่นเฉย สรุปอะไรวะเนี่ย



“บอกกูทำเหี้ยไร อ่อยหรอ”



“อ่อยพ่องพี่สิวะ โวะ พูดด้วยแล้วเหนื่อย”



เดินหนีแม่ง กูเหนียวตัว กูเหนื่อย และกูก็ไม่สนใจมึงแล้วครับ ตอนนี้กูง่วงด้วย กูอยากรีบอาบรีบมานอนครับ ถ้ามึงไม่ซีเรียสว่าจะเป็นนิ่ว กูก็ขอตัวล่ะ เดินหนีมันเข้าห้องน้ำแม่งเลย

จัดการถอดเสื้อผ้าเรียบร้อย ร่างบางๆค่อยๆเดินเข้าไปใต้ฝักบัว เปิดน้ำให้ค่อยๆไหลลงมาปะทะตัว แหงนหน้าเงยให้น้ำหล่นลงมากระทบหน้าและผิวกายของตัวเอง



‘แกร๊ก’



“กูปวดเยี่ยว”

ร่างสูงตาคมที่เปิดประตูเข้ามา ยืนจังก้าอยู่หน้าประตูห้องน้ำพร้อมเอ่ยประโยคก่อนหน้าออกมาแบบนั้น สายตาคมที่จ้องมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาที่ค่อยๆเลื่อนผ่านแต่ละส่วนไปช้าๆ ช้าๆ และ...

“ไอ้เหี้ยพี่เหลืองงงงงงงงง!!!!!!”



...

 

::::::::::::::::::-- to be continued --:::::::::::::::::::::::::


 

 อยากจะกรีดร้องคำเดียวกับน้องฝานี่ล่ะค่ะคุณ อะไรของแก๊อิพี่นักรบ!!....เราบอกคุณแล้วว่าไม่มีพี่นักรบคนนิ่งที่แท้จริงค่ะ ความกวนตรีนของพี่แกน้านนน สงสารน้องฝาจังเลยอ่ะ รู้สึกแปลกๆไหมคะ อิพี่นี่คือไร สายอ่อย2017ถูกไหม พูดมา อย่าให้ถึงเวลานะ ฉันจะจัดแกให้หนักเลย หมั่นไส้ส่วนตัว5555


ปล. ใครที่คิดถึงพี่ๆจาก ONE NIGHT...คืนเดียวก็เสียวได้ ... เริ่มแล้วนะ พี่ๆท่านเริ่มมาแล้วน่ะหือ *0*





เม้นสิจ๊ะ 1เม้น = 1กำลังใจนะเออออ!!!


 :katai4: :katai5: :mew1:


ออฟไลน์ mmello07

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 164
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อิพี่เหลืองอย่าให้ถึงตาน้องฝาเอาคืน เดี๊ยะๆ

คิดถึงโชว์แปงมากกก พามาบ่อยๆก็ได้นะคะ :laugh:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ursleepingxd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
พี่รุกไม่เอาน้องเลิฟมาด้วยหรอม คิดถึงน้อง โชว์แปงเค้ายังมาด้วยกันเลย  XD

ดูทุกคนชงน้องฝาให้เฮีย ส่วนเฮียเหลืองจะเล่นตัวเพื่อ?!

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
พี่รบ.. ยังไงคะ... :katai5:

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
ว้อยยยย เฮียรบคะนี่เพิ่งจะตอน 4 เองนะคะเฮียจะไบโพล่าร์ตอนนี้ไม่ได้นะคะ เราตามอารมณ์เฮียจนเวียนหัวแล้วค่ะ

ปล.อยากจิจิกหัวยัยผู้หญิงที่นัวเนียกับเฮียรบมาตบเหลือเกิน

ออฟไลน์ moodyfairy

  • สวย อร่อย ย่อยง่าย :)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 696
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
อือออ ตามอารมณ์เฮียไม่ทันจริง 55555
รีบมาต่อเลยน้าาา ค้างงงงงงงง :katai4: :katai4:

ออฟไลน์ wichta

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
คนเขียนต้องการอะไรบอกพี่มา อยากได้ไรเด่วพี่หามาให้ แต่ช่วยมาเขียนต่อแบบทันทีทันใด นาวววววว บัดเด่วนี้ 555555 ค้าง อิพี่เหลืองงงงง

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ
บทที่5





“ไอ้เหี้ยพี่เหลืองงงงงงงงงง!!!!!!”



ตากลมเบิกกว้างขึ้นพร้อมๆกับปากที่อ้าค้างอย่างตกใจ และสุดท้ายก็ต้องแหกปากใส่ร่างสูงตรงหน้าที่ยืนจ้องมองทุกสัดส่วนของผมอย่างอุกอาจ มองซ้ายมองขวาหาผ้าเช็ดตัว  เหยดแหม่อยู่ตรงอ่างล้างหน้า กูนี่รีบเอามือกุมฝาน้อยไว้มั่น แถมถอยหลังไปติดกำแพงทันทีเลย คนร่างสูงตรงหน้าที่แค่มองมานิ่งๆ ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องน้ำ



“อ่ะ...ไอ้เหี้ยพี่! มึงเข้ามาทำไมวะเห้ย!”



ไม่พูดไม่จา เดินเข้ามาพร้อมปลดตะขอกางเกงยีนส์  ไม่นะเห้ยยยย มึงจะทำไรครับ กูไม่เคยนะเห้ยยยยย



“ปวดเยี่ยว”



มันที่ว่าแบบนั้นพร้อมรูดซิบกางเกงลง และดึง...โฮกฮากเบบี้!!! มึงไม่ใช่นักรบหรอก ถ้าดูจากอาวุธยุทโธปกรณ์ที่มึงดึงออกมาแล้วนั้น... มึงน่าจะชื่อนักรบมังกร!



“มองไร ใหญ่จนตะลึงเลยหรอมึง หนอนอย่างมึงอ่ะหลบไป”



มันที่ว่าแบบนั้นหันหน้ามาหาผมและยักคิ้วให้ แต่ก็เยี่ยวต่อไปแบบไม่แคร์สื่อ แถมมีซาวด์ประกอบโจกๆตามมา โฮกฮากเบบี้ ไอ้เหี้ยพี่มึงแม่งหน้าด้าน!!



“เชี่ยพี่! ไอ้หน้าด้าน!”



ว่าแบบนั้นแล้วรีบพุ่งไปที่ประตูและคว้าผ้าเช็ตตัวคลุมตัวก่อนจะวิ่งออกไป  ตายห่าแล้ว ภาพยังติดตา นักรบมังกรแม่งใหญ่โตมาก ฮื่อตกใจ! พี่ฝาคนคูลรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้เลยครับคุณ



“ยืนจืดไม่แต่งตัวแบบนี้ คือยั่วกูสินะ”



เสียงที่กระซิบลงมาข้างหูทำเอาสะดุ้ง หันไปมองไอ้คนที่ยืนฉี่แบบไม่แคร์ใครก่อนหน้านี้มันกำลังยืนซ้อนหลังผมอยู่ ถอยกรูดมายืนให้ไกลจากมันทันที กูถอยยาวจนมาชิดเตียงเลย  ร่างสูงที่มองผมแล้วกระตุกยิ้ม



“มองเชี่ยไรไอ้พี่! หน้ามึงดูเลวมากเลยตตอนนี้ นี่อยากจะบอก”



“มองหลอดยาคูลมึงมั้ง”



“ห๊ะ?”



“ก็ฝาน้อยมึงไง จุ๋มจิ๋มจนกูนึกว่าหลอดดูดยาคูล ใหญ่ยังไม่เท่าหลอดชาไข่มุกเลยว่ะ”



“ไอ้เหี้ยพี่!”



หยามกูอย่างหยาบคาย หยิบหมอนเขวี้ยงใส่หน้าแม่ง นั่น! เสือกรับได้อีก พ่อง!



“หึ ตลก”



“ตลกก็เหี้ยละ มึงกลับไปเลยไอ้พี่ นาว!”



“ไล่?”



“เออสิ”



“งั้นกูไม่กลับ” มองหน้ากูนิดนึงก่อนจะตอบออกมาหน้ามึนๆ แล้วเทคตัวกระโดดขึ้นเตียงนอนกูไปเฉยๆ  คือเชี่ยไร!? ...



“พี่ กูว่ามึงจริงๆเป็นคนกวนตีนนะ ไอ้บ้าเอ๊ย แม่ง”



หงุดหงิดจนกูทำตัวไม่ถูก อยากจะถีบให้ตกเตียง แต่คิดว่ากูควรไปใส่เสื้อผ้าดีๆก่อน ตอนนี้มันไม่ค่อยถนัด ดู





‘หมับ  ตุบ’





“เห้ย!!”



‘พรึบ’



ร่างบางที่เสถลาหงายท้องล้มลงมานอนแหม่ะอยู่บนเตียง ก่อนที่จะทันรู้สึกตัว ร่างสูงของอีกฝ่ายก็พลิกตัวขึ้นมาคล่อมไว้แล้วเรียบร้อย



“ไอ้เชี่ยเหลือง!”



ไม่พงไม่พี่มันแล้ว อยากจะถามเล่นเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย ผ้าเช็ดตัวที่พันอยู่ที่เอว ชายผ้าล่นขึ้นมาจนเห็นขาอ่อน  ร่างสูงที่คล่อมทับตัวของอีกคนไว้เมื่อได้ยินเสียงตะโกนใส่ของคนใต้ร่างก็กระตุกยิ้มมุมปากใส่นิดๆ



“มึงรู้อะไรไหม”



“........”



“คนที่จะมาเรียกกูด้วยชื่อเหี้ยๆแบบนี้ได้ มีแค่...เมียกูเท่านั้นนะกูจะบอกให้ หึ”





...





                                เช้าวันใหม่เป็นเช้าที่โคตรมึนเพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ สภาพรถในกรุงเทพยังติดเหมือนเดิม และกูอุตส่าห์สระผมก่อนออกจากหอมาอย่างดี แต่ดันเสือกเดินผ่านร้านขายหมูปิ้ง ควันเข้าหัวแบบเต็มที่ เพื่ออะไรกูอยากจะรู้ พี่ฝาคนคูลว่ามันไม่โอเคเลยครับ พูดถึงความไม่โอเค กูว่าแม่งไม่โอเคตั้งแต่เมื่อคืนแล้วไอ้เหี้ยเอ๊ย .... หลับตายังเห็นภาพ ไอ้เหี้ยพี่เหลืองกล้วย!! คิดแล้วก็ร้อนหน้าแปลกๆ ทำไมวะ กูว่ากูเป็นคนที่กำลังตามจีบมันอยู่นะ แต่ทำไมเหมือนกูถูกปั่นหัวแปลกๆเลยวะ หรือนี่คิดไปเองหว่า … มาทำให้กูอายเพราะประโยคนั่น แล้วก็หนีกลับบ้านไปเฉยๆ กูนี่งงในงงเลยครับ



“ขนมตาลไหมจ๊ะขนมตาล”



หันไปมองก่อนเดินเข้ามหาลัย เห็นป้าแก่ๆคนนึงหอบขนมไทยมาขาย ก้อนกลมๆที่ใส่อยู่ในกระทงใบตองสีเหลืองน่ากิน คิดแล้วก็นึกไปถึงหน้าใครบางคนที่ทำให้รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาแบบแปลกๆ



“ป้าครับ ขายยังไง”



“อันละ5บาทลูก 4อัน20”



“งั้นผมขอ20บาทครับ”



ว่าไปแบบนั้นพร้อมจ่ายแบงค์เขียวๆไป ขนมตาลสีเหลืองสวยที่โรยหน้าด้วยมะพร้าวอ่อน ก็ไม่รู้ว่าซื้อมาทำไม ไม่รู้เลยจริงๆ แต่กูก็เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าคณะบริหาร ที่เก่าเวลาเดิม เพิ่มเติมคือคนมองและซุบซิบๆกันตอนเห็นกู  นี่ไม่ใช่ตัวประหลาดนะหือ นี่พี่ฝาคนคูลไงจะใครล่ะแหม...

เดินเข้าไปในตึก ที่เก่าเวลาเดิมเพิ่มเติมคือความฮ็อตของอิพี่อีกเช่นเคย มันที่นั่งเสียบหูฟังหลับตากระดิกเท้ายิกๆสบายอารมณ์แบบเดิม บนโต๊ะที่มันนั่งยังเต็มไปด้วยข้าวของที่บรรดาสาวๆขนมาให้ มองเห็น Krispy Kremeกล่องใหญ่วางอยู่บนโต๊ะ มาการองจากลาดูเครก็มา Pabloชีสเค้กก็มา แต่ล่ะสิ่งแต่ละอย่างแต่ละยี่ห้อ ก้มมองขนมตาลที่อยู่ในถุงพลาสติกในมือของตัวเอง ของกูแม่งดูกิ๊กก๊อกไปเลยว่ะถ้าเอาไปเทียบกับของแพงๆพวกนั้น แถมถ้าไอ้พี่แม่งรู้ว่ากูให้ คงหนีไม่พ้นโยนทิ้งให้กูเสียดายแบงค์ยี่สิบอีกแหง  พอคิดได้แบบนั้นใจมันก็ฝ่อ กลับหลังหันไปเรียนแล้วเก็บไว้แดกเองดีกว่าว่ะ



“เห้ย! มึงจะไปไหนไอ้เหี้ยจืด”



สะดุ้งตกใจจนหยุดขาที่ก้าวเดิน ไม่คิดว่ามันจะรู้ตัว ก็เห็นว่านั่งหลับตาอยู่แบบนั้น



“กูพูดแล้วยังไม่หันอีก หันมา!”



เชี่ย ทำไมต้องเสียงดังด้วยวะแม่ง  หันกลับไปมองมันที่ถอดหูฟังออก พร้อมกระดิกนิ้วเรียก แหม...กูนี่เหมือนหมาเลยนะแม่ง



“อะไรวะพี่”



“ยังจะมีหน้ามาถาม กูไม่ใช่รึไงที่ควรจะพูดคำนี้ ... มาหากูไม่ใช่รึไง แล้วจะเดินไปไหนอีกวะ”



“มั่นหน้า ผมอาจจะมาหาคนอื่นก็ได้ป๊ะวะ”



“มึงจะไปหาใคร!”



“เชี่ย เสียงดังทำห่าไรไอ้พี่ ตกใจหมด”



คงจะไม่ใช่แต่กูหรอกครับที่ตกใจ ก็เล่นแหกปากออกมาจนคนแถวนั้นหันมาสนใจเรามากกว่าเดิมไปอีก



“แล้วมึงจะไปหาใครไอ้จืด ตอบกูมา”



“จะทำหน้าดุทำไมวะ ไม่ได้จะไปหาใครเว่ย”



“เมื่อกี้มึงพูด”



“กูก็พูดไปงั้น โอ้ย ไปแล้วพี่”



อยากจะชิ่งหนีมัน กลัวมันเห็นขนมตาล ผมอายครับ ราคาของของผม มันเทียบไม่ได้กับของบนโต๊ะมันเลย กลัว กลัวมันจะด่ากลับมาแบบที่ชอบด่าผม



“เดี๋ยว!”



เชี่ย ทำไมต้องเสียงดังวะ ตกใจหมดเลย ...จ้องหน้าตอบคนตรงหน้าที่มองตรงมาที่ผมนิ่งๆ ก่อนที่ร่างสูงจะลุกตัวขึ้นจากโต๊ะ ตาคมๆที่มองมาพร้อมขาที่ก้าวเดินเข้ามาหา เผลอกลืนน้ำลายหนืดๆลงคออย่างยากลำบาก



“มึงซ่อนอะไรไว้ข้างหลังไอ้จืด”



“เปล่าเว้ย! เปล่าเลย เปล่าน้า”



“หึ”



หึอะไรอีก กระชับของในมือกำจนแน่น อีกคนที่ก็ขยับเข้ามาใกล้ เหลือบสายตามองพี่มันที่เหมือนเอียงหน้าเข้ามาหา  ร่างสูงๆตัวมันที่เอียงเข้ามาทั้งตัวจนเหมือนจะกอดผมไว้ คนตรงหน้าที่ยกยิ้ม รู้สึกว่าหน้าร้อนแปลกๆอีกแล้ว ตัวเริ่มสั่นจนต้องกัดปากเอาไว้ กรอกตาซ้ายทีขวาที แต่สุดท้ายก็ต้องหลับตาลง  ก่อนที่เสียงเข้มทุ้มที่ดังขึ้นข้างๆหูของผม



 “นี่ไงล่ะ ไอ้จืดชอบโกหก”



“อ๊ะ....”



ลืมตาเบิกกว้างในจังหวะที่มันว่าออกมาแบบนั้น พร้อมๆกับที่ขนมในมือผมที่ถูกอีกฝ่ายแย่งไปถือไว้ในมือ   



“มึงเอาไอ้นี่มาให้กูสินะ”



“ปะ...เปล่าเว้ยพี่!เอาคืนกูมานะเว่ย”



พยายามจะคว้าเอามาคืน รู้สึกว่าแก้มร้อนๆ คิดว่ามันคงจะแดง เพราะจริงๆก็อายชิพหายเลย  อีกคนที่ไม่สนใจ มันชูถุงขนมตาลของผมขึ้นสุดแขน เชี่ย...เกลียดความต่ำเตี้ยของตัวเอง



“หัดโกหกหรอไอ้จืด พูดใหม่เดี๋ยวนี้!”



จ้องมองกูดุๆ แถมมืออีกข้างที่ว่างอยู่ ก็ยกขึ้นมาผลักหัวของผม  หน้ากูนี่แหงนหงายไปข้างหลังทันที แถมเซไปอีก2ก้าว นี่มึงหยอกหรือมึงถีบเอาดีๆ



….



“ว่าไง”



ข่มขู่กูไปอีก เหลือบตามองมันหน่อยๆ ก็อยากจะแถมันต่อ แต่มองอีกฝ่ายที่ทำหน้าแบบว่าถ้ากูโกหกไป มันจะถีบออกจากตึกคณะ ก็เลยได้แต่ตอบมันออกไปแบบอ้อมแอ้มๆ



“ก็...ก็แค่เดินผ่านเลยนึกถึงเฉยๆเว่ย แต่....แต่ถ้ามึงไม่ชอบ กูๆ...”



“กูพูดรึไง”



เงยหน้ามองมันอีกที อีกคนที่แค่ยักคิ้วส่งมาให้



“ก็มันของถูกๆ”  แอบปรายตาไปมองของที่บรรดาแฟนคลับคนที่ชอบมันเอามาให้มันจนเต็มโต๊ะ ถ้าเทียบกับขนมตาล20บาทของกูแม่งก็โคตรต่างกันเลยอ่ะ



“ถูกแล้วไง ถ้ากูอยากแดกก็จะแดก ก็แค่นั้น”



ยักไหล่ใส่พร้อมๆกับที่หยิบขนมตาลเข้าปากเคี้ยวหยุบหยับต่อหน้ากูไปอีก กระพริบตาปริบๆใส่มันทันที



“จำเอาไว้ไอ้จืด ของมันไม่ได้อยู่ที่ราคา แต่มันอยู่ที่ว่าใครเป็นคนให้”



‘ตึกตักๆ’



รู้สึกว่าใจสั่นแปลกๆยังไงก็ไม่รู้ว่ะ  กลัว กลัวว่าพี่มันจะได้ยิน และเหมือนมันจะได้ยินรึเปล่าไม่รู้ เพราะมันแค่มองมาและยกยิ้มมุมปากมาให้

ชิพหาย! รู้สึกว่าของเหลืองเข้าตัวพี่ฝาคนคูลเลยครับบบบบบบ~~~~~



...



“อิฝา!!! อิเลวววว เมื่อคืนกูโทรหาจนนิ้วกูแทบจะทะลุเข้าไปในหน้าจอ ทำไมไม่ติดต่อกลับมา ตอบคุณแม่มาเดี๋ยวนี้!!!”



เสียงแว๊ดที่กระแทกเข้าหู ทันทีที่กูก้าวเข้าไปในอาณาเขตคณะของตัวเอง  ไอ้เซียร์ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าตึกพร้อมตวาดลั่น เป็นภาพที่ขัดกับลุคและหน้าตาสวยๆของมันมาก แต่เห็นมันแล้วกูกลัวครับ รู้สึกเหมือนมันเป็นแม่จริงๆ



“เอ่อ แหะๆ”



ยิ้มหวานๆเข้าไปเกาะแขนอ้อนมันทันทีครับ กลัว กูกลัวมึงแดกตับกูมากๆเลยครับเซียร์



‘ผลั้ว’



หัวกูลั่น หน้ากูสั่นทันที



“ไอ้เชี่ยหมอกกกกกกก”



“กูตบแค่นี้ยังน้อยไป ปล่อยให้เพื่อนเป็นห่วง เอ๋อๆแบบมึงน่ะ เกิดถูกใครลากไปกระทืบจะทำไง โทรไปทำไมไม่รับวะ...แถมยังต้องลำบากกู ถูกไอ้เซียร์โทรจิกให้มารอมึงแต่เช้าเนี่ย แม่งเอ๊ย”



“คือแบบว่า...”



“หยุด! ตามกูมาค่ะทุกภาคส่วน! แล้วมึงต้องเล่ามาให้หมดค่ะอิฝา ไม่งั้นกูจะหาอะไรมาง้างปากมึงถ้ายังลีลา!”



จิกตามองแบบแทบจะจิกหัวกู  ได้แต่เดินตามมันกับไอ้หมอกต้อยๆเข้าไปในโรงอาหารเหมือนเด็กอนุบาลที่โดนแม่ดุ ไอ้เชี่ยเอ๊ย จำเป็นต้องข่มขู่กูเบอร์นี้เลยหรอวะ  เดินเข้าไปถึงโต๊ะที่ไอ้ธารนั่งอยู่ก่อน สงสัยมันจะถูกไอ้เซียร์ใช้ให้นั่งเของไว้ บนโต๊ะเลอะเทอะไปด้วยข้าวของๆไอ้เซียร์



“มาได้แล้วหรอไอ้ตัวแสบ”



มันที่เงยหน้ามายกยิ้มให้ผม กูนี่หน้างอตัวลีบเลย จะเฟดตัวเองหายออกจากตรงนี้ก็ไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องนั่งและเล่าให้พวกมันฟังแบบหมดเปลือก



“นี่มึงแอ๊วพี่มันอยู่ถูกไหม”



เป็นไอ้หมอกที่มันพูดออกมาตอนผมเล่าจบ มันหันไปมองไอ้ธารงงๆ หมอก หน้ามึงดูโง่มากเลยตอนนี้กูอยากจะบอก ไอ้ธารมองไอ้หมอกยิ้มๆ ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ผมมันหน่อยๆ



“กูฟังจากที่มึงเล่ามาแล้วนะ...กูรู้สึกว่า...”



ไอ้เซียร์หันไปมองหน้าไอ้หมอกกับไอ้ธาร ที่พวกมันก็พร้อมใจกันพยักหน้าตอบ เอ้าเดี๋ยวๆ พวกมึงพยักหน้าเหี้ยไรกัน เข้าใจอะไรกันทำไมไม่บอกพี่ฝาล่ะครับเห้ยยยย



“กูรู้เว่ย ตัวผู้ด้วยกันมันดูกันออก”



“กูตัวเมียยังดูออกเลยย๊ะ”



“แต่กูว่ามีตัวนึงที่มันดูไม่ออก”



ไอ้หมอกบอกออกมาเป็นคนสุดท้าย ก่อนที่พวกมัน3ตัวจะหันมาหาผม มองหน้ากูนี่คือระ?



“ดูเหี้ยไรกันวะ”



“ชัดเลยค่ะเอดอกกกกกกก”



“ดีออกจริงๆ”



“เป็นเพื่อนไอ้เหี้ยจืดนี่ เหนื่อยเนอะ”



“สัด...รุมด่ากูเฉย-0-“

.

.

.


                เย็นย่ำก็ฮัมเพลง พี่ฝาคนคูลกำลังเดินชิคๆดุ๊กดิ๊กน่ารักและตะมุตะมิมากอยู่ข้างๆสนามบาส ถ้าถามว่าเพื่อนๆตัวดีของพี่ฝาหายหัวไปไหนหมด ก็จะกล่าวได้ว่า วันนี้เสื้อDapper คอลเล็คชั่นใหม่ออกเป็นวันแรก ไอ้เซียร์กับไอ้หมอกเลยรีบแจ้นไปรอซื้อ ส่วนไอ้ธาร คิดว่าน่าจะท่องราตรีเหมือนเคย ในจุดๆนี้พี่ฝาคนคูลเลยเดินโง่ๆอยู่ตัวเดียวในตอนนี้  เวลาโพล้เพล้กำลังดีหลังเลิกเรียน 4โมง พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า เทเลท็อบบี้กำลังจะบอกลา บ๊ายบายยยย



พ่องเซะ ไม่เกี่ยว!



‘พลัก!’



“อ๊ากกกกก เจ็บโว้ยยยย”



ได้แต่แหกปากร้องออกมาแบบนั้น กูกำลังพูดถึงเทเลท็อบบี้ การ์ตูนในฝันตอนเด็กของกู ก็ถูกวัตถุทรงกลมเหี้ยไรสักสิ่งพุ่งใส่หัว โคตรพ่อง เจ็บปวดดดดด น้ำตากูซึมเลย



“เห้ย!! ขอโทษๆเป็นไรมากไหม”



“ไม่มากมั้งไอ้เชี่ย เจ็บมากกกกกกกกกกกก”



เงยหน้าขึ้นมาทั้งๆที่มือกุมหัว คนที่กำลังวิ่งเข้ามาหา ร่างสูงๆหน้าตาดูสะอาดสะอ้านตัดผมทรงคุณชายรองทรงสูง หล่อ สะอาด แต่เหี้ย หัวกูปูดเลย



“ขอโทษๆ ไม่ได้ตั้งใจ”



มองมันแบบเคืองๆ อีกฝ่ายที่ก็แค่ยิ้มออกมาให้ ยัง ยังจะยิ้ม ถึงจะยิ้มแล้วจะสว่างสดใสแบบสุดๆก็เถอะ แต่มันใช่เวลาหรอ กูเจ็บเนี่ย



“ขอโทษแล้วกูหายเจ็บไหม นี่คิดว่าไม่ แม่งยังเต้นตุบๆเลยเนี่ย”



“เดี๋ยวกูเลี้ยงไอติม เคป๊ะ”



“เชี่ย ไม่ได้เห็นแก่กินเว่ย!”



มึงอย่าคิดว่าเอาของกินมาล่อหลอกแล้วกูจะไหวหวั่น เหอะ!


.

.

.


“อร่อยไหม”



“อร่อยดิ ขอบใจนะครับพี่”



“ฮ่าๆ มึงนี่นะ”



ขอบอกตรงนี้เลยว่า ไม่ได้เห็นแก่กิน พี่แค่เป็นคนคูลไม่ค่อยโกรธาใคร เลยให้อภัยพี่เขาไปได้ง่ายๆล่ะรู้เปล่า นั่งกินไอติมโคนที่มันวิ่งไปซื้อมาให้ เลยได้คุยกันแล้วรู้ว่า พี่มันชื่อโซล เรียนอยู่ปี3 เป็นนักศึกษาแพทย์ ไม่ได้เรียนม.ผมแต่อย่างใด แค่มาหาเพื่อน



“พี่นี่ก็กล้าเนอะ ไม่ใช่ม.ตัวเองก็ยังจะมาเล่นบาสเฉย”



“อ้าว ทำไมวะ ลูกผู้ชายก็รู้จักกันด้วยกีฬาทั้งนั้นแหล่ะ”



“เออจริงของพี่ว่ะ”



ผมพูด พี่มันก้ยิ้มออกมาอีกที เป็นคนที่ยิ้มทีแล้วโคตรสว่าง สดใสแบบสุดๆ เหมือนเห็นแสงอุ่นๆออกมาจากตัวพี่ท่านครับ



“นี่ แล้วมึง...”



“เดี๋ยวๆพี่ ... พี่นี่ยิ้มแล้วโคตรสว่างเลย มีใครบอกเปล่า ผมขอถ่ายรูปได้มะ เผื่อเอาไปส่งงานอาจารย์”



“ฮ่าๆ มึงแปลกดีว่ะ แต่เอาดิ ถ่ายสวยๆนะ”



“แน่น้อนนนนน เด็กโฟโต้นะครับอย่าดูถูก”



ก้มลงไปหยิบกระเป๋ากล้อง ก่อนจะยกกล้องขึ้นมาถ่าย พี่มันที่ยิ้มมาให้พร้อมกางมือออกแบบเบิกบาน ผู้ชายหน้าหล่อที่ดูอบอุ่นแบบสุดๆที่นั่งอยู่บนแสตนข้างสนามบาส ถ่ายพี่มันไปสองสามภาพก่อนจะเอาออกมาให้เจ้าตัวดู



“โห ถ่ายสวยนี่หว่า ส่งมาให้กูหน่อยดิ กูอยากเอาไปตั้งโปรไฟล์เฟส”



“ไม่ค่อยจะเห่อ แต่เข้าใจได้ ผมถ่ายสวยก็งี้ล่ะ...แต่ส่งทางไหนวะพี่?”



“งั้นกูขอเบอร์มึงหน่อย”



“หือ?”



“ก็ถ้ามีเบอร์ก็จะมีไลน์มึงไง  มึงก็ค่อยส่งรูปมาให้กูทางไลน์”



“อ่อ เอางั้นก็ได้”



ก็เลยให้เบอร์มันไป อีกคนที่รีบกดแล้วโทรมาหาผม



“นั่นเบอร์กูนะ อย่าลืมเมมล่ะ”



“เออๆครับๆ...งั้นวันนี้ผมกลับก่อนนะพี่ เย็นละ”



“อืม...”



มันรับคำแล้วยิ้มกว้างๆมาให้อีกที  เป็นผู้ชายหน้าตาดีที่ยิ้มทั้งตาหูจมูกปาก โคตรดูดี ออร่าความดีแผ่กระจายออกมาจากตัวมากๆครับ  เป็นคนที่พอเห็นว่ายิ้มแล้วต้องยิ้มตาม และผมเองก็เผลอยิ้มตามออกมาเหมือนกัน ในจังหวะที่กำลังจะเก็บกล้องลงกระเป๋า หางตาก็เหลือบไปเห็นตรงข้างสนามบาส  คนคุ้นเคยที่ผมพึ่งไปหามาเมื่อเช้า เขาที่หล่อมากๆกำลังเดินโอบเอวผู้หญิงคนนึงเดินผ่านมา รู้สึกหน้าชาแปลกๆเมื่อเห็นภาพนั้น ได้แต่กำมือแน่นๆอยู่ตรงนี้  เพราะจริงๆก็รู้ดีว่าพี่มันชอบผู้หญิง และก็เกลียดมากๆกับการรักกันของชายรักชาย  ในช่วงเวลาที่ผมเอาแต่มองอีกฝ่ายอยู่แบบนั้น ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับหน้าหล่อคมนั่นหันมาทางผมพอดี  เขาที่มองมาที่ผม และผมเองที่ก็มองเขาอยู่



“เฮ้!มองอะไรอยู่หื้ม”



“เห้ย! พี่โซล”



หันหน้าไปหาเสียงที่ตะโกนใส่ก็ต้องผงะถอยหน้าหนีออกมาแทบไม่ทัน ขนาดถอยหน้าออกมาไวขนาดนั้น ก็ยังไม่พ้นจมูกโด่งที่สัมผัสกับจมูกของผม แว๊บนึงที่รู้สึกเหมือนโดนไฟช็อต



“ขอโทษๆ ไม่คิดว่าจะตกใจหันมาไวขนาดนั้น”



“แล้วใครใช้ให้พี่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆเล่า”



“ฮ่าๆ ขอโทษคร๊าบบบบ”



รอยยิ้มกว้างๆที่ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกว่ามันเริ่มกวนตีนละ  ถ้ากูถอยออกมาไม่ทัน กูก็จุมพิตกันแล้วครับพูดเลย





‘บรื้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนน’





เสียงล้อรถบดกับพื้นถนน เห็นหลังรถไวๆ รถสีเด่นที่ขับในรั้วมหาลัย’ไวเบอร์นั้น แทบจะมองตามไม่เห็นฝุ่น...มึงเงี่ยนหรืออะรทำไมต้องขับไวขนาดนั้น เหอะ...จริงๆกูก็ไม่น่าถาม ถ้าจะโอบกันมาเบอร์นั้น



“รถใครวะสีโคตรเด่น แต่นะ ในมหาลัยขับไวขนาดนั้น มันจะรีบไปไหน”



พี่โซลที่ก็มองตามเสียงรถไปพูดออกมาแบบสงสัย ผมที่แค่แค่นยิ้มอย่างเสียไม่ได้ไปให้อีกคน



“สงสัยมันเงี่ยนมั้งครับ”

...

 

::::::::::::::::::-- to be continued --:::::::::::::::::::::::::

 

อะไรเอ่ย อ่อยหน่อยๆหึงนิดๆ...มันคือสิ่งมีชีวิตสีเหลืองหรือเปล่าน้าาาา หมั่นไส้มากค่ะคุณ...และ สวัสดีตัวละครใหม่ ที่มีความไฉไลอิ๊งอ๊างอย่างพี่โซลด้วยเจ้าค่าาา ยิ้มยังไงให้ละลายใจสาว  *0* .... ขอขอบคุณคอมเม้นของคนอ่าน และฝากติดตามด้วยนะเออ จ๊วฟฟฟฟฟฟฟ

ปล. สุขสันต์วันแม่กันด้วยนะคะทุกคน  :mew1: :L1: :3123:

ออฟไลน์ WaterProof

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 92
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ชอบบบบบ พี่ฝาคนคูลลลล

ออฟไลน์ ka[ze]na

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-6
ชอบพี่โซล!!!

ออฟไลน์ ursleepingxd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
#ทีมพี่โซล

พี่ฝาคนคูลควรเจอคนดีๆ แล้วปล่อยให้นังเหลืองดิ้นตายไป คนอะไรทำไมขี้กั๊ก ปากบอกไม่ชอบแต่ก็เลี้ยงเค้าอ้อยเค้าอยู่ได้

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
น้องฝา ไปกะพี่โซลเรยคร่าาา...
เจ้เชียร์...
#ทีมพี่โซล ซิค่ะรอไร.. 5555+

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด