No limit...แรงรัก|กระแทก♥|ลึก - [อัพ**No Limit MiNi Lover สปอย *{11.08.18}
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: No limit...แรงรัก|กระแทก♥|ลึก - [อัพ**No Limit MiNi Lover สปอย *{11.08.18}  (อ่าน 163394 ครั้ง)

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
ไรท์มาต่อด่วนเลยค่าาาา...
จะขาดใจล้าววววว...  :katai1:

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
จะโกรธเฮียรบก็ที่ไปจูบผู้หญิงคนอื่นนี่แหละ แต่น่าตะเป็นคนที่เฮียรุกกับเลิฟรู้จักนะเพราะดูจากการทักของเลิฟแล้ว สงสารพี่ฝาคนคูลคือพี่ฝานอยด์ได้นะแต่พี่ฝาก็ต้องเข้าใจด้วยว่าตอนนี้พี่ฝากับเฮียรบยังไม่เป็นอะไรกันนะ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
พี่รบเป็นไบโพล่าป่าวเนี่ย  เดี๋ยวอ่อย เดี๋ยวห่างเหิน  สงสารน้องฝาสับสนแย่

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
พี่ฝาของพี่ ก็เตรียมรบสุดฤทธิ์ เค้าไม่ชวนไม่ว่า ก็ยังอยากมาทำแต้ม
แต่มาเจอหมัดเด็ด ฮุคแบบไม่ต้องสอย ก็ร่วง สงสารพี่ฝาคนคูล ไม่รู้กลับไปนอยด์อยู่มุมไหน

รุกฆาตพูดถูก นักรบอย่ามัวแต่ห่วงเรื่องชายชายเลย ห่วงความรู้สึกกันก่อนเหอะ
ถ้ารัก ก็แค่ยอมรับ แล้วลุยค่ะ อย่าทำมึน มีแต่คนรอเสียบนะ

เข้าใจล่ะว่าทำไมหมอกถึงทำหน้ารับไม่ได้ 55555 หมอนกล้วยก็เหมาะกับความคูลของพี่ฝานะ

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
สงสารฝา ทำไมทำแบบนี้,,,

ออฟไลน์ monoo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ

บทที่10







“กี่บาทครับลุง”



“240บาทหนู”



“ขอบคุณที่รับผมขึ้นมานะ อ่ะ ผมให้ลุง250เลยครับ ใจๆอ่ะลุงคูลๆไป”



ยื่นเงินให้ลุงที่ยิ้มให้ผม ฟันหน้าลุงหายไปหลายซี่ หวังว่าเงินที่เกินไปอีก10บาท จะช่วยให้ลุงได้ใส่ฟันปลอมนะครับ เอื้อมมือไปเปิดประตูรถลงจากรถแท็กซี่  รอจนลุงแกขับออกไป ถอนหายใจหนึ่งทีเฮือกใหญ่ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าหอ





‘พลัก’





“โอ้ย”



“ไม่มองทางเลยนะมึง”



เงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เจอร่างสูงๆพร้อมกับรอยยิ้มสดใส ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ได้รับมาจากคนนี้ตลอด ... พี่โซล



“คงจะเห็นหรอก พี่มายืนซ้อนหลังผมทำไมวะเนี่ย”  บ่นออกไปพร้อมยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเองไปด้วย ชนเข้ากับพี่ท่านเต็มๆเลย



“มารอ มึงไปไหนมาวะ”



ถามออกมาแบบนั้น มือใหญ่ๆก็ยกขึ้นมาขยี้หัวผมไปด้วย ผมเงยหน้าไปมองและยิ้มให้น้อยๆ คำถามพี่โซลแม่งวิ่งเข้ากระแทกใจอย่างจัง ...นั่นดิ กูไปไหนมาวะ ไปในที่ๆกูไปไม่ถึง ไปในที่ๆไม่ใช่ที่ของกู ภาพที่ยังติดอยู่ในหัว เหมือนแค่หลับตาก็ยังจะเห็นภาพนั้น วิ่งฉายซ้ำไปซ้ำมาทั้งๆที่ไม่อยากจะนึกถึง



“ไปนั่งรถเล่นกัน”





มองคนตรงหน้างงๆเมื่ออยู่ๆอีกฝ่ายก็พูดขึ้นแบบนั้น และก็เป็นพี่มันอีกที่ไม่คิดจะรอให้ผมตอบรับหรือปฏิเสธ มือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือของผม ก่อนจะลากให้เดินไปขึ้นรถของพี่แก ... แต่เอาเถอะ จริงๆตอนนี้ผมก็ไม่ค่อยอยากอยู่คนเดียวเท่าไหร่

       



        สายลมอ่อนๆที่พัดเข้ามาประทะที่ใบหน้า รู้สึกดีจนต้องหลับตาลง แขนบางที่กางออกรับสัมผัสของสายลมที่พัดเอื่อยๆนั่น  สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เพื่อต่อลมหายใจของตัวเอง





“ฮ้า สดชื่นนนนนน”





“ไอ้ฝา”





“ลมเย็นมากเลยอ่ะพี่โซล รู้สึกดีชะมัด ขอบคุณนะครับที่พาผมมา ฮ้า ยู้ฮู้!”





ลืมตาขึ้นมา ภาพตรงหน้าคือบึงน้ำขนาดใหญ่ที่ตอนกลางวันมันคงจะสวยน่าดู ค่อยๆหันไปหาอีกคน เจ้าของร่างสูงที่นั่งทำหน้าหล่อยกขาขึ้นมาชั่นเข่าไว้ข้างนึง เขาที่กำลังมองผมอยู่จากที่ตรงนู้น กำลังนั่งอยู่ที่พื้นหญ้าแบบไม่กลัวสกปรก ดูเป็นคนหล่อที่ติดดินมากๆเลย ผมเดินกลับไปหาอีกคน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆและส่งยิ้มกว้างๆไปให้





“ฝา...”





 “ขอบคุณที่พี่พาผมมาที่นี่นะ^^ คือแบบว่าชอบมากเลยอ่ะจ๊ะ ดีจังเลยน้า”  พี่โซลที่เรียกชื่อผมออกมาเป็นครั้งที่สอง แต่ก็เป็นผมอีกเช่นเคยที่ขัดคำพูดพี่เขาออกไปอีกครั้ง





“ฝา....”





“ผมนะ ....”





“พอแล้ว! ฟังกูฝา!”





เสียงเข้มของคนที่มีรอยยิ้มเสมอทำเอาผมต้องหยุดปากที่กำลังจะพูดต่อ หันไปมองหน้าพี่โซลที่ตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มประดับอยู่อีกต่อไปแล้ว  ฝ่ามือแกร่งที่จับต้นแขนผมไว้แน่น





“มึงเป็นอะไร”





“ผมป.....”





“อย่าปฏิเสธว่าไม่เป็นไรนะ มึงรู้บ้างรึเปล่า ว่าตัวเองหน้าตาเป็นยังไงตอนนี้”





คำพูดของคนตรงหน้าที่ทำเอาผมจุก ความรู้สึกที่ทำเป็นร่าเริงก่อนหน้านี้เหมือนมันถูกดูดหายไปพร้อมๆกับคำพูดของคนตรงหน้า ได้แต่ค่อยๆก้มหน้าลงนิ่งๆ มองมือตัวเองที่กำแน่นเข้าหากันจนมันเจ็บ





“ฝา...มึงเป็นอะไร”





“ผ...ผม  ผมเจ็บว่ะพี่ อึก...เจ็บชิพหายเลย ฮึก”





และสุดท้ายก็ทำไม่ได้ สุดท้ายก็ทนไม่ไหว





ได้แต่หลับตาลงและปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาแบบที่ห้ามยังไงก็ไม่อยู่ ไหล่บางๆที่สั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร ใบหน้าใสที่ก้มลงต่ำจนไม่เห็นหน้า เห็นแต่น้ำตาที่สะท้อนกับแสงไฟจากเสาไฟฟ้า เห็นว่ามันค่อยๆไหลลงจากใบหน้าและตกกระทบลงบนพื้นหญ้าหยดแล้วหยดเล่า ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากัน กัดจนแน่นอย่างพยายามกลั้นเสียงสะอื้น





“ฝา!”





คนร่างสูงที่เบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าอย่างตกใจ ชั่งใจอยู่ไม่นาน สุดท้ายก็เอื้อมตัวดึงรั้งร่างบางตรงหน้าเข้ามากอดไว้แน่น คนร่างบางที่ทั้งเสียใจและตกใจกับการกระทำของอีกฝ่าย ก็ได้แต่พยายามจะผละตัวหนี





“ถึงกูอาจจะไม่ใช่คนที่มึงอยากกอด แต่ตอนนี้...ก็ขอเป็นคนที่ปลอบมึงจะได้หรือเปล่า ... แค่ตอนนี้ ให้มึงดีขึ้นก็พอ”   





“ฮึก...ฮื่อออ พี่โซล ผะ...ผมเจ็บ ผมเสียใจว่ะพี่ อึก ฮึกๆ”





ฝ่ามือหนาได้แต่ลูบหลังคนร่างบางที่สะอึกสะอื้นออกมาอย่างน่าสงสาร คนที่พยายามยิ้มและเฮฮาอยู่เสมอ เมื่อร้องไห้ออกมาตอนนี้ มันทั้งน่าสงสาร และดูเจ็บปวดจนพูดไม่ออกจริงๆ ...





ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานมากแค่ไหน ที่ผมได้แต่นั่งร้องไห้ เอาหัวซบไหล่พี่โซลอยู่แบบนี้  แค่รู้สึกว่ามันเจ็บที่หัวใจ จุกจนไม่อยากจะทำอะไร ... จริงๆผมพยายามแล้ว แค่พยายามที่จะเป็นพี่ฝาคนคูล คนที่จะยิ้มแย้มและเฮฮาอยู่เสมอไม่ว่าจะสถานการณ์ไหน เพราะคนแบบผมที่มันก็ไม่ค่อยจะมีใครมาสนใจ คนที่จืดจางจนไม่มีใครจะมองเห็น ผมก็แค่อยากจะเป็น คนที่มีตัวตนสำหรับคนที่ผมชอบขึ้นมาบ้าง แค่พยายามที่จะเป็นคนๆนึงที่ได้อยู่ในสายตาของคนที่ตัวเองแอบปลื้ม





“ผมน่ะ อึก...คนแบบผม ฮึก ที่พยายามจะมีตัวตนในสายตาเขา ฮึก...แต่แม่งไม่ใช่เลยว่ะพี่”



“....”



“ผมนึกว่าเค้าจะเห็นผม ฮึก ในสายตาบ้าง...แต่เปล่า...ฮื่ออ เค้าไม่เคยเห็น ที่ทำเหมือนจะเห็น ฮึก ก็แค่เล่นสนุก แค่เล่นสนุกกับผมเท่านั้นล่ะ ฮื่ออ”



สะอึกสะอื้นแบบไม่อาย ได้แต่ร้องไห้อยู่แบบนั้น ไม่รู้ว่าพี่โซลทำหน้ายังไง แต่ตอนนี้ผมเจ็บ ผมแค่อยากจะร้องๆ ร้อง และพรุ่งนี้จะได้ไม่ร้องอีก จะกลับมาเป็นพี่ฝาคนคูลคนเดิม เพิ่มเติมคือ... .



“เป็นกูไม่ได้หรอวะ”



“อึก...”



“เป็นกูได้ไหมวะ ที่จะไม่ทำให้มึงเสียใจ ให้โอกาสกูไม่ได้หรอฝา...กูชอบมึงนะ”



“ห...หา”



.

.

.




  เดินลงจากรถของพี่โซลอย่างงงๆ  ใจจริงไม่อยากจะหันไปมองหน้าคนที่เดินลงมาจากรถด้วยกันเลย รู้สึกเหมือนโดนของแข็งทุบลงแรงๆที่หัว หลังจากที่พี่แกพูดคำนั้นออกมา มันค่อนข้างกระอักกระอ่วนหน่อยๆ ไม่ได้รังเกียจอะไร ผมแค่ตกใจ และไม่คิดว่าผู้ชายหล่อๆแมนๆแบบพี่โซล จะมาชอบคนแบบผม....คนแบบผมเนี่ยนะ



เล่นเอาน้ำตาไหลย้อนกลับเข้าไปแทบไม่ทัน กูตกใจครับเรื่องของเรื่อง



“ฝา...”



“อ่ะ...ครับพี่” 



หันหน้าไปหาอีกคนที่ยังคงยืนพิงรถตัวเอง มองผมอยู่แบบนั้น  เลยฉีกยิ้มให้พี่แกไปที ชิลๆกูจะเฉยๆ ก่อนหน้านั้นพี่แกอาจจะหมายถึงชอบกันแบบพี่น้องก็ได้นะ แหมๆๆ



“ที่กูพูดก่อนหน้านั้น กูจริงจังนะ กูชอบมึงจริงๆ เข้าใจหรือเปล่า”



“เอ่อ....”  คำพูดทำเอากูต้องหุบยิ้มอย่างไว กูควรตอบอะไรไปดีวะ กูควรจะชิลอีกไหมในตอนนี้...



“มึงเข้าไปเหอะ วันนี้กูจะไปนอนบ้านเพื่อน ไม่ต้องทำหน้าลำบากใจขนาดนั้นก็ได้”



“ผมเปล่าลำบากใจนะเว่ยพี่! ผะ ผมแค่....”



“หึ เพราะมึงเป็นแบบนี้ไง กูเลยชอบมึงรู้ไหม”



เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าพี่โซลเป็นผู้ชายที่โคตรเท่  ร่างสูงที่พูดแบบนั้นกับผม ไม่ได้มีรอยยิ้มสว่างสดใสส่งมาให้แบบทุกที มีแค่รอยยิ้มเท่ๆที่ส่งมา  ฝ่ามือหนายกขึ้นโบกน้อยๆ ก่อนจะเดินขึ้นรถตัวเองแล้วขับออกไปแบบนั้น



เป็นคนหน้าตาดีที่โคตรละมุน ... ถ้าผมชอบคนแบบพี่ มันก็คงจะดีไม่น้อย



ถ้าหากผมชอบ …



แต่เพราะนี่ไม่ใช่นิยาย หัวใจคนมันจะสั่งได้ง่ายๆว่ามึงไปรักไอ้นั่นสิ มันดีนะมันหล่อมันดีกับมึง รักเลยๆ ก็ถ้าหากว่ามันทำได้แบบนั้น ในโลกใบนี้ก็คงไม่มีคนอกหัก เพลงรักก็คงไม่จำเป็น .... ก็คงเหมือนกับผม และพี่รบ มันก็คงคิดแบบที่ผมคิดอยู่ตอนนี้  เพราะหัวใจคนเรา มันฝืนกันไม่ได้ ... และเพราะมันฝืนต่อไปไม่ได้ แล้วผมจะยังควรฝืนอยู่หรือเปล่า?



.

.

.





“ไอ้ฝา มึงโอเครึเปล่าวะ



ไอ้เซียร์ที่นั่งมองหน้าผม จ้อง จ้อง จ้องแม่งอยู่แบบนั้นตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องเรียน วันนี้คลาสของอาจารย์ป้าจอมเฮี้ยวประจำเอกโฟโต้ของเราครับ แต่เพราะผมมาก่อนเวลามากๆ มาตั้งแต่11โมง ทั้งๆที่วันนี้มีเรียนบ่าย ไอ้เซียร์ที่มาถึงทีหลังเห็นผมมานั่งอยู่ก่อน มันก็เอาแต่จ้อง จริงๆอีกนิดนึงก็อาจจะท้องไปแล้ว



“หน้าตากูดูไม่โอเคหรอวะ”  เงยหน้าออกจากมือถือแล้วถามมัน ไอ้เซียร์เบะปากใส่ทีนึง แต่ก็เขยิบมานั่งข้างผม



“หน้าตาแย่มากค่ะมึง ไม่เอาสิวะ มึงไม่นอยด์นะ มึงอย่าท้อ ไม่เคยได้ยินหรอวะ รักแท้ย่อมมีอุปสรรค์อ่ะ”



“หวัดดีพวก!”



ก่อนที่ผมจะได้ตอบอะไรไอ้เซียร์ออกไป ไอ้ธารก็เดินหน้าหล่อเข้ามา หล่อเหี้ยๆ เกลียดว่ะ พี่ฝาเกลียดคนหล่อแล้วครับ ยกเว้นตัวเอง



“ทำไมทำหน้าแบบนั้น เมื่อคืนกูบอกจะไปส่ง มึงก็วิ่งหนีไปเลยนะไอ้ฝา”



ไอ้ธารนั่งลงประกบข้างผมอีกคน มันยกมือขึ้นมาตบหัวผมทีนึง หัวกูโยกไปข้างหน้าเลย ดีที่ไอ้เซียร์มันจับไว้ได้ทัน ไม่งั้นกูคงพุ่งออกจากโต๊ะ เพื่อนเลว



“นี่อิฝา ไหนมึงบอกมึงคูล คนคูลๆเค้าต้องแฮ๊ปปี้ ดูปากซินเซียร์นะคะ แฮปปี้”



“ใช่เว่ย แฮปที่นี่ไปปี้ที่บ้าน”



“พ่อง!”



หันไปด่าทันที ไอ้ธารที่แค่หัวเราะเอิ๊กอ๊าก สนุกมากสิมึง ... ช่วยเข้าใจด้วยว่ากูต้องเศร้านะ กูต้องดึงดราม่า กูมีเรื่องเสียใจและเรื่องวิตกกังวลพร้อมๆกัน



“แล้ววันนี้มึงไปหาไอ้พี่รบรึเปล่า ไหนน้องฝารายงานสถานการณ์ให้คุณแม่ฟังสิคะ”



“ไม่ กูไม่ได้ไป”



“เหยดดดด คนจริง”



“หยิ่งมากๆเลยค่ะลูก”



“นี่พวกมึง”



“ว่า”



“มีอะไรเล่ามาค่ะ พร้อมเสือก”



ไม่ใช่แค่คำพูด แต่ไอ้เซียร์ก็เสือกเสนอหน้าเข้ามาแบบชิดใกล้  ดูเป็นคนอยากรู้อยากเห็นเรื่องราวของคนอื่นมากพอดู



“คือ...คือ........คื”



“ถ้ามึงคืออีกคือ กูจะถีบให้ตกโต๊ะค่ะอิฝา”



เป็นผู้หญิงที่ดูหยาบคายและหยาบโลนมากจริงๆเลยครับ ทำไมโลกต้องให้หน้าตาดีๆกับมึง ทั้งๆที่เป็นผู้หญิงน่ากลัวด้วยวะ



“คือ พวกมึงคิดว่าคนแบบกูจะมีใครมาชอบไหมวะ”



พูดออกไปแบบนั้น ปฏิกิริยาตอบโต้กลับมามีเพียงความว่างเปล่า ถ้าเป็นในการ์ตูน ตอนนี้คงเห็นกาบินข้ามหัวพวกมันครับ



“อะไรเข้าฝันมึงวะ”



ไอ้ธารที่ดูจะได้สติก่อนมันหันมาถามผมแบบนั้น ก่อนจะมองเลยไปที่ไอ้เซียร์ที่กำลังนั่งลูบคางตัวเองอยู่



“จริงๆกูว่าก็น่าจะมีค่ะ เนอะไอ้ธารเนอะ”



“นั่นสิ”



“เห้ย! พวกมึงรู้”



โพล่งออกไปแบบนั้น ไอ้เซียร์หรี่ตาจับผิดผมทันที คืออะไร มึงไม่รู้หรือรู้วะ ?  หรือมึงรู้ในเรื่องที่กูไม่รู้ อะไรยังไง เหมือนกูจะงง



“แสดงว่ามี ใคร ใครมาชอบมึงคะ!”



“คือมึง...เมื่อคืน”



“เชี่ย!! พี่รบมาง้อมึงหรอออ ว๊ายยยย”



วี๊ดว๊ายจนหน้ากูหดเหลือสองนิ้ว ถ้าไอ้พี่รบมาง้อกู หน้ากูคงบานไปถึงพระราม2แล้วมั้ง คนที่เราชอบชอบตอบ มีใครจะมานั่งทำหน้าเหมือนปวดท้องขี้แบบกูหรอถามจริง สติไหมครับมึง



“กูว่าคงไม่ใช่สินะจากหน้าตามึงตอนนี้”



“ทำไมคะ! หรือว่าไอ้ปั๊กเป้าเอกการแสดงหรอ ไม่นะไอ้เชี่ยยยย กูอยากตาย อย่ามาบอกชอบลูกกูอีกค่ะ!”



“พ่อง!”



ไอ้ปั๊กเป้าเอกการแสดงผู้เป็นตำนาน แค่พูดกูก็ขนลุก เคยเจอมันตอนปี1 กลางโรงอาหาร เป็นผู้ชายหุ่นคล้ายชื่อ จริงๆมันก็ไม่ได้แย่นะครับหน้าตา แต่จะดีมากๆถ้าแม่งไม่ชอบพูดเสียงหล่อ และตดเสียงดัง กูยังจำได้ตราตรึงในตอนเจอกันครั้งแรกกลางโรงอาหาร วิ่งมาหากูอย่างดี แต่อยู่ๆก็ตดออกมาซะงั้น  นอกจากมันที่โดนล้อ กูก็โดนล้อไปพร้อมกับมัน เนื่องจากว่า กูเป็นสาเหตุที่ทำให้มันตื่นเต้นและตด .... คนที่มาชอบกูก็มีแต่ดีๆแบบนี้ทั้งนั้น ใครมันจะคิดล่ะ...ว่าจะมีคนแบบพี่โซล ที่โง่ไม่ต่างจากไอ้ปั๊กเป้า มาชอบกูอีกคน



“พี่โซล”



“หือ?”



“อะไรนะอิฝา!”



“พี่โซล...เค้าบอกว่าชอบกู จะขอจีบว่ะ”



“เหยดดดดด”



“กรี๊ดดดดดดดด หล่อ สปอร์ต และดี มีความหมอ เอาค่ะ! คบเลย ลืมอิห่าพี่เหลืองไป กูเบื่อจะเชียร์ อ่อยไม่รักกักหาพ่อง!”



“มึงดูอินเนอะอิเซียร์”



“แน่นอนอิธาร เรื่องเพื่อนกูต้องอิน”



และหลังจากนั้นก็นั่งเมาท์เรื่องของกูกันแบบไม่เกรงใจ น้ำลายกระเด็นข้ามหัวกูกันไปมา อย่าถามถึงความตั้งใจเรียน ไม่เคยมีในหัวสมอง ลำบากกูที่ต้องจดคนเดียว และยังต้องมาคอยติวทำสรุปให้พวกแม่งอีกเวลาจะสอบ



“มึง ไอ้หมอกไม่มาหรอวะ”



“อาจจะสายมั้ง มันสายประจำมึงหรอคะ”



“ไม่สายแล้วล่ะแบบนี้ กูว่าคงไม่มา เรียนมา2ชั่วโมงแล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงา”



“เดี๋ยวกูลองไลน์หามันดู”  ผมบอกแบบนั้น พวกมันก็แค่พยักหน้าตอบ



(เชี่ยหมอก ไม่มาเรียนหรอวะ)



ส่งไปแบบนั้น ไม่รู้ว่ามันจะตอบไหม ไม่ได้คอยดูครับ ก็มาตั้งใจเรียนเหมือนเดิม แบบว่าถ้าอยากจะคูล ก็ต้องไม่ทิ้งเรื่องเรียนนะครับ รู้ไหมเด็กๆ  ...



(มีต่อจ้า)   :z1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-09-2017 20:07:20 โดย Yoghurt »

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ


สี่โมงครึ่ง พวกเราเดินออกมาจากคราส นึกว่าถูกดูดวิญญาณ เรียนเหมือนจบไปจะไปเป็นนายกเพื่อปรับทัศนะคติ จะให้ปรับอะไร ขนาดกูยังปรับใจตัวเองไม่ได้เลยครับ ง่อวววว ลากมายังไงให้เข้ากับมุกเสี่ยวแบบนี้ได้ พี่ฝาคูลไหมล่ะแหม



“ไอ้ฝา มึงเหมอไรคะ คนสวยเดินด้วยเนี่ย ให้เกียรติลิปสติกราคาแพงกูหน่อย ใส่ใจเพื่อนด้วยค่ะ”



“เปล่าๆ กูแค่คิดไรเรื่อยเปื่อย”



“ไอ้ฝา ไปเที่ยวกันไหมวะ”  หันไปมองไอ้ธารที่แค่ยกยิ้มมาให้



“คิดไงชวนกูไปเที่ยววะ ถ้ากูไป มึงจะได้เกี่ยวสาวหรอ”



“ไม่เกี่ยววันเดียวก็ไม่ตายหรอก แต่มึงที่ทำหน้าตาแบบนี้อาจตายก็ได้”



ก็แค่สงสัยว่ากูทำหน้าตาแบบไหนออกไป จนเพื่อนๆทั้งสองคนของผมมันถึงต้องมองผมแล้วขมวดคิ้วแบบนั้น  ก็แค่สงสัย ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นอะไรสักหน่อย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจจะไปเทียวกับพวกมัน  ไอ้เซียร์ไม่ยอมให้ผมกลับหอไปเปลี่ยนชุดครับ  มันลากผมกับไอ้ธารมาซื้อชุดใหม่ที่ห้างตรงเอกมัย  เป็นคนรวยที่ใช้เงินฟุ่มเฟือยมาก  แต่ก็ไม่เป็นไร กูไม่ได้จ่าย มันจ่ายครับ...จับกูแต่งตัวยิ่งกว่าตุ๊กตาบาร์บี้ แถมลากเข้าร้านนู้นออกร้านนี้ ยันร้านทำผม แต่ว่า...



“เชรดดดดดด น่าร็อคมากๆเลยน้องฝาลูกขุ่นแม่”



มองตัวเองในกระจกแล้วกระพริบตาปริบๆ ... นี่มันกูหรอวะ



“นี่ขอบอกแบบไม่อวยเพื่อน น่ารักมากค่ะอิเหี้ยยยย”



ผมที่อยู่ในกางเกงยีนส์ขาดๆตั้งแต่หน้าขาลากยาวลงมาถึงเข่าสีดำ กับเสื้อยืดคอกลมกว้างสีเหลืองอ่อน ... จริงๆกูก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเหลืองอ่อน  พวกฆวยหมา- -



“มึงซอยผมแบบนี้แล้วดูเป็นคนขึ้นเยอะเลยอิฝา ไม่น่าทำผมรุงรังตั้งนานหรอก”



หรอวะ...เมื่อก่อนผมกูรุงรังหรอ แต่กูว่าไม่นะ กูว่ามันก็ดีนะเมื่อก่อน ผมยาวกว่านี้แต่ตัดตรงๆ



“มันไม่รู้ตัวหรอกว่าผมมันรุงรัง”   ไอ้ธารที่นั่งอ่านนิตยสารรอ พูดออกมา ไอ้เหี้ยนี่ก็หล่อจังเลย แจ๊คเกตหนังที่คลุมทับเสื้อยืดสีขาวลายขวางดำ ดูแบบบอยสัดๆ



“เพื่อนขุ่นน้องน่ารักมากๆเลยจ้า พอตัดผมแล้วแต่งหน้าอ่อนๆแบบนี้ ดูคิวท์สุดๆไปเลยจิ่มลิ้มจุบุจิ๊บิ”



พี่ช่างทำผมที่ตัวใหญ่ แต่ใจเป็นสาวเอ่ยชมจนผมเขิน พี่เขาตัดผมออกมาได้ดีมากๆครับ ว่าแต่ไอ้ที่ก่อนหน้านี้เอานู่นนี่มาโบกมาลอกหน้าผม คือพี่แต่งหน้าหรอ เหยดครกพึ่งรู้ตัว!



“ไปๆ ไม่ต้องนั่งทำหน้าโง่ค่ะอิจืด อุ๊ย แต่ตอนนี้ไม่จืดละ คาวาอี้เด็ดเน๊ะมากๆอ่ะเธอว์”



ไอ้เซียร์ที่ระริกระรี้กระดี้กระด้ากว่าใครทั้งปวงจัดการจ่ายเงินให้ผม และถึงแม้ว่าผมจะพยายามยัดเยียดเงินคืนมัน แต่มันก็ไม่ยอมครับ มันบอก มันทำเพื่อความสุขของมัน  ก็ไมค่อยเข้าใจ แต่ก็ขอบคุณมันมากๆครับ กูดูเป็นคนขึ้นเยอะเลยตอนออกจากห้าง



.

.

.




“มาค่า วันนี้อิเซียร์จะขอควงสองหนุ่มหล่อโฉดกับหล่อโง่เองค่ะคืนนี้ เอาให้มันส์ยาวๆลืมเศร้ากันไป”



“กูขอบอกว่าเกลียดฉายาที่มึงตั้งให้ชิพหายว่ะ”




“กูด้วยครับ”



“หยุดพูดค่ะพวกมีหรรมทั้งสอง พอ ลุย!”





มันที่แทรกกลางผมกับไอ้ธารและเอาแขนมาควงไว้ ก่อนจะลากพวกเราเข้าไปในผับด้วยกันทั้งแบบนั้น  แต่เอาจริงๆ...คำพูดคำจามึงน่ากลัวมากเลยว่ะ ผู้หญิงแบบไหนวะมึงเนี่ย





เข้ามานั่งในผับ แหล่งอบายมุกที่เมื่อก่อนไม่ค่อยได้มา แต่รู้สึกว่าช่วงนี้มาถี่เหลือเกิน เป็นผับสายตื๊ดแต่ก็มีโซนวีไอพี ไม่ใช่ผับของพี่รุกที่ชอบไปเหมือนทุกที คิดว่าพวกเพื่อนๆคงกันว่าผมจะเจอพี่รบ ซึ่งนั่นถือเป็นความคิดที่ดี ... เดินเข้าไปในผับคนมองพวกเรากันเป็นจุดเดียว มองเชี่ยไร หรือกูมีหูแมวงอกออกมา รู้สึกแปลกๆปกติไม่ค่อยจะมีใครมองกูแบบนี้เลย ช่วยด้วยแม่! พี่ฝากลัววววววว





“กูว่าแล้ว”





“มีของดีไม่รีบคว้า เชอะ กูเลยต้องเอามาโชว์เองค่ะ”





“ร้ายนะมึง”





“แน่น๊อนนนน”





“พวกมึงพูดไรกันวะ!”





ตะโกนไปถามพวกมันสองตัว เห็นมันคุยอะไรกันสักอย่าง แต่กูไม่ได้ยินไง ไอ้เพลงห่านี่ก็เปิดดังจัง มึงลดเสียงหน่อยได้ไหม คือกูอยากเสือกว่าเพื่อนคุยไรกัน และนอกจากเสียงดังยังไม่พอ คนจะเดินเบียดกันอะไรนักหนา งื้อ ... เหมือนมีใครเอามือมาลูบตูดกูเลยว่ะ





“ไม่เสือกสิ ว่าแต่ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยค่ะอิฝา”





“มึงงงง กูว่ามีใครลูบตูดกูอ่า”





ไอ้ธารสะบัดหน้าไปมองด้านหลังผมทันที ตามันดุมากกว่าที่เคยเห็นแบบปกติ ว่าแต่มึงมองไร กูมองด้วยดิ





“มึงมานี่”





ไอ้ธารดึงผมไปเดินข้างหน้ามัน และยกมือขึ้นโอบไหล่ผมไว้ เชี่ยไร กูยังไม่ทันได้มองเห็นไรเลยลากกูเพื่อ! อยากเสือกด้วยคนอ่ะแม่ง  ไอ้เซียร์ส่ายหน้าหน่ายๆมองผม ก่อนมันจะเดินนำเราขึ้นไปชั้นสอง





ไอ้ธารจัดการสั่งแบล็คเลเบิลมากระแทกปากทันทีครับ  ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบกันไป ต่างคนต่างซี๊ดปาก เหล้าแรงๆที่เทกะให้กูเมาเต็มที่ ก็ถ้าจะชงแบบนี้ พี่ฝาว่ามึงมาเพียวๆเลยก็ได้นะแหม แต่ไม่เป็นไร จริงๆวันนี้พี่ฝาก็อยากจะเมาๆอยู่





“นี่ไอ้ฝา ที่วันนี้มึงยอมมากับพวกกูเนี่ย จริงๆคือมึงเครียดถูกไหม”





“ก็เปล่า....”





“ตอแหลไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่”  ไอ้ธารปากคอเราะร้าย อยากจะยกตีนถีบสักที แต่กลัวมันสวน





“ก่อนอื่นกูขอถ่ายรูปมึงแป๊บค่ะอิฝา ยกแก้วขึ้นมาด้วยค่ะ แบบนั้น 12ซั้ม! งามสุดๆ อิธารมานั่งข้างมัน โอบเลยๆ โอบมันด้วย”





“เดี๋ยวๆ มาโอบกูทำไม”





“เสือก”





เต็มๆหน้ากูจากไอ้เซียร์ ถ่ายกูกันจนหนำใจ ไอ้ธารก็เด้งตัวออกไปนั่งที่เดิม คือก่อนหน้านี้มึงโอบกอดกูอย่างรักใคร่ไงครับไอ้สัด





“กูยอมลดตัวเพื่อมึงเลยนะเพื่อน”





“ลดตัวเชี่ยไรมึง”





“อย่าไปพูดกับมันเลยไอ้ธาร แต่งตัวดีขึ้น แต่งหน้าให้ไม่จืดแล้ว แต่ความบื้อก็ล้างไม่ออกจ้า” 





อยากจะด่ามันกลับครับ แต่เถียงไม่ออก พี่ฝาเลยไม่เถียงดีฝ่า ยกแก้วขึ้นจิบไปเรื่อยๆ คูลป๊ะล่ะ เห็นไอ้เซียร์กดๆจิ้มๆอะไรในมือถือของมันอยู่ไม่รู้ ก็เลยลองหยิบมากดดูบ้าง แต่ผมไม่ค่อยได้ใส่ใจแอพไรมากมาย เพราะปกติก็คุยแค่กับเพื่อนพวกนี้ เลยเปิดไปดูในไลน์ ไอ้หมอกก็ยังไม่ตอบกลับมา





READ (เชี่ยหมอก ไม่มาเรียนหรอวะ)





แตกต่างไปจากเดิมตรงที่ว่า ขึ้นอ่าน แต่ไม่ตอบ โอ้โหหหหหหห กูโกรธครับ เป็นห่าไร อ่านปุ๊บตายเลยหรอมึงถึงไม่ตอบกู ฟ้องทันทีงานนี้


(มีต่อจ้า)   :hao7:


ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ



“เชี่ยพวกมึง ไอ้หมอกแม่งอ่านไลน์กูแต่ไม่ยอมตอบว่ะ กูโกรธครับ”





“มันเป็นไรเปล่าวะ” 





ไอ้ธารรีบยกมือถือกดโทรออกทันที ไอ้เชี่ยนี่ก็ดูเป็นห่วงเหลือเกิน ได้ฟังที่กูฟ้องว่ามันอ่านแล้วไม่ตอบไหม แคร์กูสิ ห่านี่





“มันไม่รับว่ะ มันจะเป็นไรเปล่าวะ”





“ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ก็คงนอนเอาสาวอยู่ที่ไหนล่ะมั้ง อย่าห่วงเลยกูว่า” 





ไอ้เซียร์ว่าออกมาแบบนั้น เห็นมันกดอะไรเป็นครั้งสุดท้ายไม่รู้ในมือถือ แต่รอยยิ้มแม่งชั่วร้ายมาก กลัวจนกูต้องเขยิบออกห่างเลยครับ หันไปหาไอ้ธารที่มันแค่พยักหน้าน้อยๆส่งไปให้ แต่ตาก็ยังจ้องโทรศัพท์อยู่แบบนั้น แต่แล้วก็เทเหล้าเพียวๆยกขึ้นดื่มไปหลายอึก เชรดดด เจ๋งสาดดดด





เวลาล่วงเลยผ่านไปนานจนเที่ยงคืนกว่า กินเหล้าเหมือนกับอาบ อาการก็ออกจะมึนๆหน่อย แต่...





“พวกมึง...กูปวดฉี่”





“ปวดก็ไปสิคะ เชิญค่ะ หรือจะให้กูไปช่วยถือ”





“เชี่ยเซียร์มึงมันน่ากลัว!”





“ฮ่าๆๆๆ”





ยังจะมีการขำลั่นตามมาหลอกหลอนกูอีก ไม่รู้เป็นผู้หญิงแบบไหน กูไม่น่าหลงหน้าตามึงแล้วเอามึงมาเป็นเพื่อนเลยเว่ย น่ากลัวชิพหาย  .... พยายามคลำทางเพื่อไปเข้าห้องน้ำ แสงวูบๆวาบๆแยงตาไปอีก อาการที่มึนๆตึงๆในหัวยิ่งทำให้ปวดตุบๆเข้าไปอีก เดินผ่านโต๊ะแล้วโต๊ะเล่าจนมาสุดทาง เป็นโต๊ะที่ใหญ่ที่สุดในชั้นนี้แล้วเท่าที่ผมพยายามคลำทางมา ดูเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุด มองผ่านภาพตรงหน้านั้นไป แต่สุดท้ายก็ต้องหยุดเดินอีกรอบ เมื่อมีเสียงเฮโห่แซวดังลั่นขึ้นมา...จริงๆไม่ได้เป็นคนขี้เสือก แต่ถ้าจะดังเบอร์นี้ ก็ขอหยุดมองแป๊บนึง พยายามหยีตามองภาพตรงหน้าผ่านแสงสลัววูบๆวาบๆจากการสาดไฟของร้าน มองไม่เห็นอะไรมาก แค่แผ่นหลังของผู้ชายกลุ่มใหญ่ เหมือนว่ากำลังมุงดูอะไรอยู่ เสียงโห่แซวยังดังต่อเนื่อง โวะ ไม่เห็นอะไรเลย กูไปฉี่ดีกว่าแม่ง! และในจังหวะที่ผมกำลังจะเดินต่อ ผู้ชายที่มุงดูอยู่คนนึงก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกไป นั่นทำให้ผมได้เห็นว่าพวกเขากำลังมุงดูและโห่แซวอะไรกันอยู่





ภาพที่ทำให้ต้องเบิกตากว้างๆ อ้าปากค้างแบบช็อคๆ





ภาพของผู้หญิงคนนึงที่กำลังนั่งคล่อมตักของผู้ชายคนนึงอยู่แบบไม่อายใคร





ในช่วงจังหวะที่แสงไฟสาดเข้าที่หน้า สัดกรามที่โดดเด่นหล่อเหลา กับขนตาที่ยังคงเอาแต่จ้องหน้าหญิงสาวที่บดริมฝีปากดูดดึงกันอยู่แบบนั้น  ภาพของนักรบที่มือวางอยู่บนสะโพกกลมกลึงกับหญิงสาวคนนึงที่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม ท่ามกลางเสียงโห่แซวของคนรอบข้าง





น้ำตาผมไหลลงมาแบบไม่มีเสียงสะอื้น





ยืนมองอยู่ตรงนั้นเหมือนเท้าโดนรากไม้บางอย่างตรึงอยู่ที่พื้นจนขยับไปไหนไม่ได้  ทั้งๆที่อยากหลับตาและถอยหลังหนี แต่มันกลับทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ภาพตรงหน้าคมชัดจนผมหลอกตัวเองไม่ได้อีก พอๆกับความรู้สึกที่ผมก็หลอกตัวเองไม่ได้อีกว่าผมเสียใจแค่ไหน  เสียใจให้กับคนที่ไม่เคยคิดจะสนใจผมด้วยซ้ำ





นานหลายนาทีกว่าคนทั้งคู่จะผละออกจากกัน และก็อีกหลายนาที กว่าที่ผู้หญิงคนนั้นจะยอมลงมาจากตักของมัน ใบหน้าคมที่ผมหลงรักยังคงนิ่งอยู่เช่นเดิม  ดวงตาคมที่ผมชอบก็ยังคงเป็นแบบเดิม





“เฮ้ย! มึงเล่นจูบซะน้องเค้าตัวอ่อนแบบนี้ ไอ้ข่าวลือที่ว่ามึงมีเด็กผู้ชายมาตามตื๊อ แล้วเหมือนมึงจะเล่นด้วย แบบนี้ก็ข่าวโคมลอยดิวะ”





“เหยดดดดด จริงหรอวะ สรุปว่าไงไอ้รบ ตอบมาครับ จะเอาไงแน่ ถ้ามึงเปลียนใจไปแล้ว น้องคนนี้กูขอ”





“พวกมึงพูดเหี้ยอะไรกัน กูไม่ได้ชอบผู้ชายเว้ย! ส่วนไอ้เด็กนั่น..................กูไม่เคยคิดจะสนใจอยู่แล้ว จะไปไหนก็ไปเหอะว่ะ





ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไร กำลังจะทำอะไร รู้ตัวอีกที ผมก็มายืนอยู่ต่อหน้าคนที่พูดประโยคนั้นออกมา เค้าที่เงยหน้าขึ้นมองผมแบบตกใจ แต่ก็แค่แว๊บเดียวเท่านั้น ผมที่ก้มลงคว้าแก้วเหล้าในมือของมันมาถือไว้





‘ซ่า!’





ก่อนจะสาดเข้าไปเต็มหน้าของคนตรงหน้าที่นั่งอยู่





กูเป็นคนตลกนะ แต่กูไม่ใช่ตัวตลก...แล้วก็ใจกู กูขอคืน





เพราะรักที่ผมพยายามสร้าง มันเป็นรักที่ไม่มีลิมิต ผมคิดว่าจะชนะใจพี่มันได้ ... แต่เปล่า  วันนี้ผมพึ่งได้รู้ว่าจริงๆ ‘แรงรัก’ มันสู้ ‘เขาไม่รัก’ ไม่ได้เลยต่างหาก



...




[หมอก]





“มึงจะไปไหนต่อคะอิหมอก”





“วันนี้มีแข่งรถว่ะ”





ผมหันไปตอบไอ้เซียร์ที่ตอนนี้กำลังหอบถุงของพะลุงพะลังออกมาจากช็อป  ได้กันไปคนละถุงสองถุงครับ ผมได้รองเท้าที่พึ่งออกใหม่วันนี้มาคู่นึง แต่อย่าถามถึงไอ้เซียร์ ไม่รู้ว่าอะไรของมันหลายสิ่ง วันนี้เรานัดกันว่าจะมาดูคอลเลคชั่นใหม่ของแบรนด์ๆนึงครับ พอเลิกเรียนก็เลยทิ้งไอ้ฝากับไอ้ธารทันที  ผมไม่ได้รีบอะไรหรอก แต่ไอ้เซียร์ดูเหมือนรีบมาก ก็ไม่เข้าใจว่ามึงจะรีบทำไมของตั้งเยอะตั้งแยะ





“มึงจะไปแข่งรถอีกแล้ว ทำตัวเหมือนคนไม่มีเงินนะมึง แข่งพนันกันอยู่ได้”





“ความชอบกูเว้ย”





“เออๆ แล้วแต่มึงค่ะอิหมอก งั้นวันนี้กูกลับล่ะ สบายใจละ จะกลับไปลองชุด”





พยักหน้าให้มัน แต่ในใจก็ได้แต่คิดว่า มึงยังจะลองอีกหรอ สามชั่วโมงที่ผ่านมานี่มึงยังลองไปไม่มากพอหล่อ กูกลัวตัวมึงถลอกมากครับเซียร์ ... ขับรถออกจากลานจอดรถพร้อมๆกัน มุ่งหน้าไปกันคนละทาง วันนี้มีแข่งรถ คนที่สนาม ชื่อพี่บาสไลน์มาบอกว่ามีคนมาท้าแข่ง  ท้ามาก็จัดไป ยังไงก็ว่างๆอยู่ละ





เลี้ยวรถเข้าไปในสนาม ก้มหน้ามองดูนาฬิกา บอกเวลาประมาณ3ทุ่มกว่าๆ ...ก็กำลังดี





“หวัดดีพี่”





“เออ มาแล้วหรอวะไอ้หมอก แต่มึงใจเย็น คู่แข่งมึงยังไม่มา มึงไปเช็คสภาพรถก่อนก็ได้นะ”





“โอเคพี่จัดไป  แต่วันนี้ผมขอใช้รถสนามนะ”





“เออๆ มึงไปเลือกเอาได้เลย”





ก็ลาพี่แกตรงนั้น  สนามนี้ผมมาบ่อยครับ ไม่ใช่สนามเถื่อนมากถึงขนาดไปแข่งกันบนถนน แต่เป็นสนามรถหรู มีรถให้เลือกถ้าเราไม่เอารถตัวเองแข่ง ทางสนามเป็นกลาง แต่ในสนามไม่มีกฎ …. หลังจากเลือกรถและตรวจสภาพรถเรียบร้อย ช่วงเวลาประมาณ5ทุ่ม พี่บาสก็เข้ามาเรียก





“คนที่ท้ามึงมาละ นู่น”





บอกแบบนั้นก็เดินเข้าไปในสนาม บรรยากาศเดิมๆที่ค่อนข้างจะคุ้นตา สาวสวยเสื้อผ้าน้อยชิ้น กับบรรดากองเชียร์ เสียงโห่เสียงเชียร์ดังมาให้ลั่น  ส่วนมากที่มากันก็พนันเอารถเอาเงิน หรือเอาเด็กของอีกฝ่ายก็มีเหมือนกัน นอกจากจะมันส์กับความเร็วในสนามแข่งแล้ว มันยังถือเป็นศักดิ์ศรีอีกด้วย และไม่อยากจะบอก ไอ้หมอกคนนี้แชมป์สนามนี้มหลายสมัยแล้วครับผม  กูขอดูหนังหน้าคนที่อยากโค่นอำนาจกูหน่อย … เดินตรงเข้าไปหา ร่างสูงที่กำลังยืนพิงตัวอยู่ที่รถ มือข้างนึงยกมือถือขึ้นมาดู ส่วนอีกข้างที่ก็กำลังคีบบุหรี่ที่ปลายถูกจุดเอาไว้แล้ว ใบหน้าหล่อที่ค่อยๆเงยขึ้นมาจากหน้าจอมือถือ ทำให้ต้องชะงักก้าวของการเดิน





“ไงครับ มาช้าจังนะ”





มันที่ว่าแบบนั้นพร้อมกดยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะยกบุหรี่ขึ้นสูบแบบชิลๆ





“มึงหรอที่ท้ากู”





“อ่าหะ”





“เค้าไม่ได้บอกกฎมึงก่อนหรอวะ ว่าห้ามเอาเหี้ยมาขับรถ”  ถามมันออกไปแบบนั้นอีกคนก็แค่ยิ้มแล้วโยนบุหรี่ลงพื้น ก่อนจะขยี้จนมันดับ





“อ่าหะ ทำไมวะ จะแข่งรถกับเหี้ย มึงกลัวหรอ”





“จะกลัวเหี้ยแบบมึงทำไมวะ อย่างมากก็แค่รังเกียจ”





“ปากดีจังนะไอ้หมอก”





“แล้วมึงจะทำไมไอ้เหี้ยเทียน!”





“ไม่ทำไม ก็มาแข่งกันสิวะ”





“กูกลัวที่ไหนล่ะไอ้เหี้ย มึงจะเอาไงว่ามา!”





“แล้วมึงล่ะ จะเอาอะไร”





“ได้! ถ้ากูชนะมึง กูขอถีบหน้ามึงทีนึง กูเกลียด”





พูดออกไปแบบนั้นพร้อมเสียงฮือฮาของคนรอบสนาม จะมีก็แค่คนตรงหน้าผมที่ทำเพียงแค่กอดอกยิ้มมุมปากส่งมาให้ เห็นแล้วยิ่งอยากเอาเท้าทาบหน้า





“ได้ ตามนั้น”





“ดี! แล้วมึงจะเอาอะไร”





“อืม...กูยังคิดไม่ออกว่ะ รอกูชนะแล้วบอกละกัน”   มันที่ว่าแบบนั้นพร้อททำท่าจะขึ้นรถ





“เดี๋ยวไอ้เหี้ย ใครจะไปแข่งกับมึงถ้ามึงไม่บอก”





“มึงป๊อด?”





“ป๊อดก็เหี้ย! แต่เกิดมึงบอกให้กูไปตายจะทำไงไอ้สัด”





“หึ ไม่หรอกน่า รับรองว่ามึงต้องทำได้ ... แล้วอีกอย่าง ใครจะสั่งให้มึงไปตายวะ เสียของ”





“สัด!”





ด่ามันออกไปแบบนั้น แล้วหันหลังไปขึ้นรถ อยู่ใกล้หายใจร่วมกันนานๆมันจะอ้วก ปิดประตูคาดเข็มขัดเรียบร้อย มือซ้ายอยู่ที่เกียร์ เท้าขวาแสตนบายด์อยู่ที่คันเร่ง กูจะเหยียบให้มิด ดีดมึงให้ตกถนนเลยไอ้เชี่ยเทียน … ตามองตรงไปที่ตรงหน้า สาวสวยนุ่งน้อยห่มน้อยกับกางเกงขาสั้นที่เหมือนไม่ได้ใส่ เดินออกมาตรงกลางระหว่างรถทั้งสองคัน  ผมหันไปมองด้านข้าง รถคันข้างๆที่ค่อยๆกดกระจกเปิดออกมาจนเห็นหน้าคนขับ มันที่แค่ยิ้มมุมปากส่งมาให้ เลยได้แต่ด่าแบบไม่ออกเสียงกลับไป





‘ฆวย’



“อยากได้ก็ตามมาเอา”



มันที่พูดออกมาแบบนั้น พร้อมๆกับสาวน้อยคนสวยสะบัดผ้า เสียงคันเร่งและล้อรถบดถนนที่ดังขึ้นในวินาทีต่อมา



“ไอ้เชี่ย”



ได้แต่สบถด่าออกไปแบบหงุดหงิด เพราะความกวนตีนของมันทำให้กูออกตัวช้ากว่าหน่อยนึง แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวมึงเจอ เหยียบคันเร่งจี้ตามรถสีดำคันหน้าไป



‘ตึง’



จี้ตูดรถมันไป ก่อนจะชนแรงๆจนรถคันหน้าต้องเบี่ยงซ้ายโยกหลบ



“หึ เสร็จกู”



เหยียบคันเร่ง และเร่งแซงมันไปในจังหวะนั้น มองจากกระจกมองหลังเห็นอีกฝ่ายที่เร่งตามมาแบบติดๆ  หึ ... เสียงล้อรถเบียดถนนที่ดังแรงขึ้นมาจากรถคันหลัง ก่อนจะเบียดขึ้นมาขับตีคู่อยู่ข้างกัน



“หน่อย ไอ้ห่าเทียน”



‘ตึง’



ขับเบียดกระแทกรถแม่งแรงๆทีนึง  คิดว่าอีกฝ่ายคงหงุดหงิดใจน่าดูเพราะเป็นรถมันเองไม่ใช่รถสนาม กล้ามาวอแวไอ้หมอกคนนี้ รถมึงต้องเจ็บ!



‘ตึง’



“เชี่ย”



อุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อรถคันข้างๆกระแทกคืนกลับมา ทำไมวะ... ทั้งๆที่มันรักรถ



ในจังหวะที่สงสัย หันหน้าไปมองรถคันข้างๆ ไอ้เทียนที่ทำมือชี้ๆไปตรงหน้า ...ห๊ะ!



รีบหันหน้าไปมองทันทีแต่ดูเหมือนจะไม่ทัน  รถคันสวยของมันที่หักเลี้ยงเข้าโค้งหักศอกทำมุมอย่างสวยงาม แต่กูที่มัวแต่เหม่อ ....



“เห้ย!!!”



‘ปึง! เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดด ตึง!!’



รีบหักโค้งแต่ดูเหมือนจะไม่ทัน เพราะรถที่ขับมาด้วยความเร็วสูงขนาดนั้น หักเลี้ยวไวๆรถเลยได้แต่หมุนเคว้งไปหลายตลบ ขาก็ได้แต่พยายามย้ำเบรกไปเรื่อยๆเพื่อไม่ให้รถกระตุกพลิกคว่ำ และสุดท้ายมันก็ถไลเข้าข้างทาง ดีที่ว่ามียางรถมาวางกั้นไว้



‘เฮ้!!!’



“สัดเอ๊ย!!”



เสียงเฮที่ดังลั่น มองเห็นท้ายรถของไอ้เทียนเข้าเส้นชัยไป ได้แต่ยกมือขึ้นตบพวงมาลัยอย่างสุดจะทน ค่อยๆพยายามเอาตัวเองออกมาจากรถอย่างทุลักทุเล สภาพรถจริงๆไม่ได้น่าดูชมหรืออภิรมย์เท่าไหร่  ถีบหน้าไอ้เทียนก็ไม่ได้ถีบ กูยังต้องจ่ายค่าซ่อมอีกแม่ง!



เดินลงจากรถ เป็นจังหวะเดียวกับที่ไอ้เทียนเดินเข้ามาหา ใบหน้าหล่อยกยิ้มที่มุมปาก กูอยากเอาตีนลูบหน้ามึง มันติดแค่กูแพ้นี่ล่ะ



“ลูกศิษย์มันจะมาเก่งกว่าอาจารย์ที่เป็นคนสอนได้ยังไงล่ะ จริงไหม”



“หุบปากไปไอ้สัด! มึงจะเอาเท่าไหร่ก็ว่ามา!”



“ใครบอกมึงว่ากูจะเอาเงิน”



“แล้วมึงจะเอาเหี้ยอะไร”



“หึ”





‘พลึบ’





ฝ่ามือหนาที่กระชากต้นแขนของผมเข้าไปหาตัวของมัน



“ทำเหี้ยอะไรของมึง ปล่อยกู!”



“ตามมา!”



“จะพากูไปไหนไอ้เทียน ปล่อย!”



“หึ”



และนี่อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุด ตั้งแต่ผมเคยแข่งรถมา...หรือมันอาจจะเป็นการตัดสินใจพลาดที่สุด ตั้งแต่เราได้กลับมาเจอกัน... .





‘พลัก’





“มึงพากูมาที่นี่ทำไมไอ้เชี่ย”



ผมที่ถูกมันลากเข้ามาที่ห้องของมัน ก่อนจะถูกเหวี่ยงลงมาติดที่โซฟา  มองซ้ายมองขวา บรรยากาศไม่ได้แตกต่างจากหลายปีเลยสักนิด



“คิดถึง”



“หุบปากมึงไป คำพูดแบบนี้ไม่ควรจะออกมาจากปากของคนแบบมึง คนที่มันเชื่ออะไรไม่ได้!”



ลุกขึ้นยืนจ้องคนตรงหน้าเขม็ง ก่อนจะผลักอกมันแรงๆจนอีกฝ่ายเซไปข้างหลัง ได้แต่กำมือแน่นมองมัน ไอ้คนที่ผมเกลียดสุดใจ



“หมอก”



“ถอยไป! กูเกลียดมึงไอ้เชี่ยเทียน! ถอยออกไปกูจะกลับบ้าน”





‘หมับ’





“มึงยังกลับไม่ได้”



“ทำไมกูจะกลับไม่ได้ มึงเป็นพ่อกูหล่อไอ้สัด!”



“ไม่ได้เป็นพ่อ แต่กูเป็นผัวเก่ามึงไง!!”





‘ผลัว’





สุดท้ายก็ทนไม่ไหว และสุดท้ายก็ง้างหมัดเต็มที่และต่อยเข้าไปที่หน้าหล่อๆของมันจนมันเซถอยหลังไปหลายก้าว ได้แต่จ้องหน้าของคนที่ครั้งนึงผมเคยรัก และครั้งนึง มันก็เป็นคนที่ทำให้ผมเจ็บจนไม่รู้จะอธิบายยังไง



ไอ้เทียน นภดล อครวัตธนนท์



“มึงจะต่อยกูอีกก็ได้ แต่มึงปฏิเสธไม่ได้หรอก ว่าครั้งนึงมึงเคยเป็นเมียกู”



“ก็แค่เคย อดีตเหี้ยๆนั่นกูฝังกลบลงดินไปหมดแล้ว กูลืมมึงไปแล้ว จะกลับมายุ่งเกี่ยวกันอีกทำไมวะ!”



“ก็แล้วมันจะทำไมในเมื่อกูไม่อยากลืม! และกูก็ไม่อยากให้มึงลืมด้วย”



“โอ๊ย เจ็บนะเว่ยไอ้เชี่ย!”





‘พรึบ’





“ปล่อยกูไอ้เชี่ยเทียน”  ตะคอกออกมาเสียงดัง มือและขาที่ดิ้นรนไปบนโซฟาที่ไม่ได้ใหญ่มาก ร่างสูงที่ล้มตัวลงมาทับเอาไว้



“กูไม่ปล่อย”



“มึงไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ ไอ้เลว ปล่อย!”



ทั้งดิ้นทั้งถีบแต่อีกฝ่ายกลับไม่ขยับสักนิด   มือหนาที่ตอนนี้หนีบข้อมือบางไว้แน่นใบหน้าหล่อที่จ้องมองตรงมาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์



 “กูมี มึงอย่าลืมสิว่ากูเป็นผู้ชนะ ของพนันมึงยังไม่ได้ให้กูเลย”



“มึงจะเอาอะไรก็ว่ามา!”



“เอามึงไง ของเดิมพันในการพนันของกู”





ผมที่นิ่งอึ้งกับคำพูดของคนตรงหน้า หน้าช้ายิ่งกว่าถูกตบกลางสี่แยก ได้แต่นอนนิ่งๆปล่อยให้คนบนร่างก้มหน้าลงมาไซร้ซอกคออย่างหื่นกระหายโดยที่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ที่ทำแบบนี้ เพียงเพราะต้องการข้อแลกเปลี่ยนสินะ...คนแบบมึงมันก็มีเท่านี้





“อื้อออ อ๊ะ”





(ตัดฉับNC ตามกฏจ้า

หาอ่านเต็มๆได้ในธัญวลัย และ เล้าเป็ดจ้า)





“อื้มม หมอก...การรู้จักกันของเรามันอาจเป็นเรื่องบังเอิญ แต่การกลับมาเจอกันอีกครั้งของเรา มันคือเรื่องที่กูตั้งใจ”



“อ๊ะ ทะ...เทียน”



น้ำตาผมไหลลงอาบแก้ม พร้อมๆกับที่สะโพกสอบเริ่มขยับโยกแรงกระแทกที่ลึกเข้ามาอีก  ... กระแทกลงลึกซ้ำๆ หรือบางที่ อาจจะกระแทกลึก ลงมาถึงใจของผมด้วยก็ได้... . สุดท้ายเรื่องของเรา ไม่ว่าเมื่อไหร่จะเริ่มหรือจบลงที่ตรงไหน มันก็ขึ้นอยู่กับความต้องการและความพอใจของมึงเท่านั้นแหล่ะเทียน



หมอกจางๆ มันไม่เคยสู้แสงสว่างแบบเทียนอย่างมึงได้เลยสักที



.

.

.





 ณ งานวันเกิดพี่นักรบ  ผมกำลังมองตามแผ่นหลังของเพื่อนสนิทอย่างไอ้ฝา มันที่วิ่งออกไปจากงานทั้งที่มันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันอยู่ส่วนไหนของกรุงเทพ ผมห้ามอะไรมันไม่ทัน ถึงแม้จะวิ่งตามมันออกมา แต่สุดท้ายก็เรียกมันไว้ไม่ทัน ไอ้ฝามันเป็นคนน่ารัก น่ารักในด้านการกระทำ ถึงแม้หน้าตามันจะธรรมดา แต่เวลามันยิ้มมันน่ารักมาก ถ้ามันรู้จักดูแลตัวเอง ตัดผมเผ้า แต่งตัวดีๆและรู้จักหวีผมทาแป้ง ผมคิดว่าไม่ว่าใครก็ต้องหลงรักคนแบบมัน คนแบบมันที่คิดว่าตัวเองจืดๆไม่น่าสนใจ





“เฮ้อ”



ถอนหายใจออกมาหนักๆ สงสารมันครับ เห็นมันกระโดดขึ้นรถแท็กซี่ไปทั้งๆที่ยังร้องไห้ และก็กลัวใจมันจะมีค่ารถไม่พอ เพราะตอนมามันมากับผม กลัวมันไม่พกตังค์มา และหวังว่ามันจะบอกคนขับถูกว่าไปลงที่ไหน มันเป็นคนซื้อที่ดูเบลอๆ



“มางานนี้ด้วยหรอ”



หันหน้าไปมองแทบจะทันทีเมื่อได้ยินเสียงเข้มๆที่ดังออกมาจากด้านหลัง ร่างสูงที่ผมโคตรเกลียดหนังหน้า ค่อยๆโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ บ้านตระกูลพี่รบแม่งก็มีต้นไม้ห่าเหวนี่ก็เยอะเหลือเกิน ถ้ากูรู้ว่ามึงแอบมาสูบบุหรี่แถวนี้ กูจะไม่วิ่งตามไอ้ฝามาหรอก



“เฮ้...จะหนีไปไหนล่ะ”



ผมที่เดินหนี แต่เสือกถูกหมาบ้าแบบไอ้เทียนมาดักหน้าเอาไว้ซะก่อน



“เสือก”



“พูดกับผัวให้มันดีๆหน่อยสิครับ...หรือไม่ก็พูดจาน่ารักๆแบบเมื่อก่อนว่าพี่เทียนไม่ได้รึไง”



“โอ้โห ยังกล้าแทนตัวแบบนั้นอีกหรอ คนแบบมึงไม่ควรเรียกพี่หรอก เรียกเหี้ยยังสงสารเหี้ยเลยมึงรู้ตัวป๊ะ”



“ไอ้หมอก ปากมึงนี่ทำไมมันไม่น่ารักเลยวะ”



“แล้วกูจำเป็นต้องน่ารักกับคนแบบมึงหรอไอ้สัด!”



ตะคอกมันออกไปเสียงแข็ง จ้องหน้ามันเขม็ง ผมกับมันไม่น่ากลับมาเจอกันเลย รู้สึกโล่งใจจะตายที่ผ่านปี1มาได้โดยไม่เคยเจอมัน แต่ชีวิตดีๆก็กลับมาเหี้ยก็ตอนนี้นี่แหล่ะ



“พูดกันดีๆหน่อยไม่ได้รึไง กูแค่อยากมาคุยด้วย เรื่องของเรา”



“กูไม่จำเป็นต้องพูดดีกับคนแบบมึง แล้วมันก็ไม่มีเรื่องของเราตั้งแต่วันที่มึงนอกใจกูแล้วไอ้สัด! อย่ามาวอแวกับกูอีก กูรำคาญ!”



“เดี๋ยว กูไม่ให้ไป! มึงอย่ามาเดินหนีกูแบบนี้ กูไม่ชอบ”



มือหนาที่คว้าเข้าที่ข้อมือผมอย่างแรง นิสัยเดิมๆตั้งแต่มัธยมวัยหัวโปกจนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยน เอาแต่ใจ และเกลียดการโดนละเลย ไอ้หน้าส้นตรีนเอ๊ย! ยกเท้าเตะขามันอย่างแรงจนมันต้องปล่อยมือ



“โอ๊ยยย เจ็บนะเว่ย”



“ก็เรื่องของมึง”



“เดี๋ยวมึงเจอ มานี่เลยไอ้หมอก”





‘พรึบ’





“อ๊ากกกก ปล่อยนะเว่ยไอ้เทียน ไอ้ชั่ว!”



“พูดดีๆไม่รู้เรื่อง มึงก็ต้องเจอแบบนี้”





‘เพี๊ยะ’





ผมที่ถูกอีกฝ่ายแบบกพาดบ่าห้อยหัวอยู่แบบนั้น ได้แตะเตะขาไปมาใส่หลังมันแรงๆ แต่อีกฝ่ายก็ตีเข้ามาที่ก้นแบบไม่ไว้หน้า แถมแถวนี้ก็ไม่มีหมูหมาผ่านมาสักตัว



“ช่วยด้วยยยยยย”



“แหกปากไปเถอะ...ไม่มีใครช่วยมึงได้หรอก อย่าหวังว่าคืนนี้กูจะปล่อยมึง หึ”







::::::::::::::::::-- to be continued --:::::::::::::::::::::::::




เซอร์ไพรส์​!!!! แอ๊ะแฮ่!!!! .... มีความเซอร์ไพรส์​ซ่อนอยู่ ง่อววววว :L2: :katai1: :z3: :o12:



ตอนนี้ขอยื่นผ้าเช็ดหน้าให้  เอาจ้าาา จะซับเลือดหรือซับน้ำตาก็ตามอัธยาศัยจ้าาา  ... ขอความเกรี้ยวกราดจากคนอ่านค่าาาา คอมเม้นมาเลยรัวๆ ขอกำลังใจหน่อยจ้า  อ่านกันยาวๆ 20หน้า A4 ตั้งใจมากๆ แคทหวังว่าคนอ่านจะถูกใจกันนะคะ


แล้วมารอตอนต่อไปพร้อมๆกันนะคะ


ร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก   จ๊วฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ  แฮชแทคในทวิต #NoLimitแรงรัก

 :mew1: :katai5: :katai4:


ปล. คำผิดเยอะ ยังไม่ได้แก้นะจ๊ะ อย่าพึ่งว่านะเออ รีบลงจ้าาาา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-09-2017 22:58:48 โดย Yoghurt »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ prueksa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
หู้ยยยย..ไรท์จะมาปล่อยให้ค้างคา แบบนี้.. ม่ายด้ายยยยย....
ฮือออ..  :katai1:
รีบกลับเร็วววววว...

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
อ๊ากกกกกกก อิพี่เหลืองงงงจูบผู้หญิงไปกี่รอบแล้วหาา จะเกรี้ยวกราดแล้วนะโว้ยยยย พี่ฝาไปหาใหม่เลยเบื่อคนปากแข็ง ยิ่งพี่ฝาปรับลุคแบบนี้ด้วยแล้วคนยิ่งมาชอบแน่ๆ ส่วนคู่รองที่ไม่คิดว่าจะมีนั้นงงที่มาที่ไปมากขออดีตคู่รองด้วยคงดี

ออฟไลน์ mearai

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ชอบบบบบ  แต่ไม่เข้าใจที่บางคำลงท้ายด้วยซิอ่ะ แบบอะไรของมึงซิ   ดูแปลกๆไงไม่รู้ เป็นคำพูดของภาคไหนหรือเปล่าอ่ะคะ

ออฟไลน์ ChabaSri

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 602
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
น้องฝาทำดีค่ะลูก

ออฟไลน์ KARMI

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-2
ทำถูกแล้วฝาอย่ากลับไปร้กมันอีกนะ

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 690
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
เอาให้เชิ่ด เอาให้เริ่ด ไม่ต้องไปสนใจพี่เหลืองมันลูก

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
โอ๊ยยย พี่ฝาคนคูลของพี่ ทำไมต้องเจอแต่เรื่องเสียน้ำตาซ้ำซากนะ 
แต่วันนี้นับรบพิสูจน์แล้ว ว่าแคร์คนอื่นมากกว่า แต่สาดเหล้ายังไม่พอเลยพี่ฝา
แต่คำพูดเด็ดมากค่ะ ได้ใจไปเลย เป็นคนตลก แต่ไม่ใช่ตัวตลก

นักรบเอ้ยย ไม่แก้ตัวไม่ว่า แต่มาทำแบบนี้อีก อย่าได้ใกล้อีกเลย

เทียนหมอกมีอดีตด้วยกันแบบนี้เอง ก็ว่าไม่น่าจะแค่แย่งหญิงนะ
สุดท้ายความจริงก็เปิดเผย เพื่อนกันนิสัยเหมือนกันไหม หรือไง เทียน

ฝาคนซื่อ แต่ไม่โง่นะคะ ธารกับเชียร์เปลี่ยนลุคให้ตอนนี้ ขนาดหมอกยังว่าน่ารัก
นักรบจากที่ชอบ อาจจะเป็นจงอางก็ได้

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
น้องฝาเปลี่ยนใจมาหาพี่โซลเถอะลูก

น้องหมอกกะอีพี่เทียนคืออะไร   :katai1:

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
เปลี่ยนใจเลยฝา,,,

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ




บทที่11





 ขาที่ค่อยๆก้าว ... ...ก้าว .... .ก้าวแบบไม่หยุดเดิน ตั้งแต่ที่สาดเหล้าออกไปแบบนั้น  ขาของผมมันก็ก้าวเดินต่อไปแบบไม่ยอมหยุด  ไม่ว่าจะชนใคร ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ไม่ได้สนใจจะหยุดฟัง ก็ทำแค่เดินต่อไปอยู่แบบนั้น  เพียงเพราะว่าต้องการจะออกไปจากตรงนี้  แค่อยากออกไปจากที่นี่  ... แม้ว่าทางข้างหน้าจะพร่ามัวเพราะม่านน้ำตามากแค่ไหน แสงสีวูบวาบๆที่ชวนคลื่นไส้และมองเห็นลำบาก ก็ยังคงก้าวต่อไป ....





‘พรึบ’





สุดท้ายขาของผมมันก็ต้องหยุดเดิน เมื่อมือใหญ่ๆที่กระชากแขนผม ให้หันไปหามันทั้งตัว หน้าตาหงุดหงิดของมันมาพร้อมเสียงเข้มที่เกรี้ยวกราด





“ไอ้ฝาหยุด! ... พวกกูเรียกทำไมมึ...ฝามึง.......”





“โอ๊ยยยยอิเชี่ยฝาคะ! ให้เกียรติรองเท้าส้นสูงและกระโปรงสั้นๆของกูด้วยค่ะอิเชี่ย ใครจะไปเดินทันมึง! จะรีบไป...ฝา!มึงเป็นอะไร มึงร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรมึง! บอกกูมา”





ไอ้ซินเซียร์คนสวยที่ตอนนี้ดูไม่ค่อยสวยเท่าไหร่แล้ว มันที่ก่อนหน้านี้พยายามเดินตามไอ้ธารมาเพื่อมาตามผม สองมือเรียวของมันหิ้วรองเท้าส้นสูงไว้และเดินเท้าเปล่าออกมา เป็นคนสวยที่มันไม่ห่วงหน้าตา ผิดแปลกแต่ว่า ตอนนี้มันเขวี้ยงรองเท้าทิ้งและวิ่งเข้ามาจับตัวผมไว้  พวกเราสามคนที่ยืนอยู่กลางลานจอดรถหน้าผับ สภาพแต่ละคนดูไม่สมประกอบ ... โดยเฉพาะผม คนที่น้ำตานองหน้า มองเพื่อนทั้งสองคนที่มองมาที่ผมด้วยแววตาแตกตื่น





“ไอ้ฝา”



ที่พูดอะไรไม่ออก มันพุ่งเข้ามากอดผมไว้แน่นๆ ผมที่กอดมันตอบและสะอื้นออกมาอย่างหนัก กูแค่รู้สึกว่ากูไม่ไหว ทำไมกูเจ็บจังวะ ก็แค่เจ็บ...เจ็บชิพหายกับคำพูดและการกระทำของคนที่ผมรักและปลื้มเค้ามากๆ เป็นความรู้สึกเจ็บที่อธิบายไม่ได้ รู้สึกเหมือนแค่ว่ากำลังโดนเศษแก้วที่แตกมันกำลังค่อยๆบาดก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจของผม ช้าๆ ช้าๆ...ไม่ได้เจ็บจนตาย แต่มันกลายเป็นแผลที่ทั้งช้ำ เลือดค่อยๆไหลซึมทีละนิดๆทุกครั้งที่มันบาดเนื้อ ทั้งเจ็บทั้งทรมาร





“กูว่ากลับกันก่อนเถอะ คืนนี้มึงไปนอนกับกู”





ไอ้ธารที่ว่าแบบนั้น ผมไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่เดินตามมันไปขึ้นรถ ไอ้เซียร์ที่รีบวิ่งไปเปิดประตูรถให้ผมอย่างกระวีกระวาดรีบร้อน  รีบจนมันลืมรองเท้าที่ปาทิ้ง เสียเวลาต้องวิ่งไปเอามาอีก แต่จริงๆก็ขอบคุณพวกมันมากๆ ที่ไม่คาดคั้นอะไรผมตอนนี้





ค่อยๆเลื่อนตัวลงไปนอนเบาะหลัง หลับตาอยู่แบบนั้น ค่อยๆปล่อยให้น้ำตาให้มันไหลออกมาช้าๆ ทั้งๆที่หลับตาแต่ภาพในหัวมันกลับฉายซ้ำยิ่งกว่าเวลาที่เราดูหนัง  เลื่อนมือมากอดตัวเองไว้แน่นๆ พยายามอย่างมากที่จะไม่สะอื้นเสียงดัง ...





“ไอ้ฝา ถ้าไม่ไหวก็แค่ร้องออกมา อย่าเก็บเลย”





“ฮึก ฮึก ฮื่ออออออ อึก ฮื่อๆๆ”





และเพราะคำพูดนั้นของไอ้ธาร น้ำตาและเสียงสะอื้นของผมมันก็ดังออกมาแบบห้ามไม่อยู่  ได้กอดตัวเองแน่นๆงอเข่าขึ้นมาแนบอก กอดแน่นเท่าที่จะทำให้ผมรู้ว่าผมยังมีตัวเอง แม้จะมีใครอีกคนที่ไม่ต้องการผมก็ตาม





.

.

.




ตื่นเช้าขึ้นมาในสภาพที่ดูไม่ได้ ถึงแม้จะตัดผมมาใหม่ แต่การที่ตาบวมเหมือนลูกกบ และบวกกับตอนนี้ที่ปวดหัวตุบๆ คิดว่าคนจืดชืดแบบผมมันจะน่าดูไหมล่ะ  หันไปมองข้างเตียง เห็นไอ้เซียร์นอนอยู่บนโซฟา เมื่อคืนมันไม่ยอมกลับบ้าน มันไม่สนว่าใครจะมองว่าเป็นผู้หญิงแล้วมานอนกับผู้ชาย มันที่แค่บอกว่ามันห่วงผม และถ้าใครไล่มันกลับ มันจะเลิกคบ แล้วใครจะกล้าไล่มัน มองลงไปที่พื้น ไอ้ธารนอนน้ำลายยืดอยู่ตรงนั้น สภาพเหี้ยสุดๆ แต่ผมกลับน้ำตาไหลออกมา เป็นความรู้สึกเหี้ยมากๆที่ต้องทำให้เพื่อนลำบากกันขนาดนี้





“อื้ออ มึงตื่นแล้วหรอ”



ไอ้ธารที่เริ่มขยับตัว และยันตัวลุกขึ้น ผมชี้โด่ชี้เด่ของมันบวกกับมือที่เริ่มย้ายไปเกาตูด ...  น้ำตากูหดกลับเข้าไปทันทีที่เห็นภาพนั้น





“กูตื่นแล้ว”



บอกมันไปแบบนั้น ทางไอ้เซียร์ก็เด้งตัวขึ้นมา หน้าบวมๆซีดๆของมันช่างเป็นภาพ.....





“ไอ้ฝา!! มึงงงงงงงงง” ถลามาจับตัวผม ก็แค่ยิ้มรับให้มัน





“กูโอเค แต่กูว่ามึงไม่โอเค”





“ไม่โอเคเชี่ยไร กูไม่เป็นไร มึงอ่ะยังไง หิวไหม ปวดหัวรึเปล่า”





“เซียร์”





“อะไรว่าไง บอกกูมาค่ะ”





“กูโอเคเว่ย...แต่มันแค่....”



มองหน้าพวกมันที่ก็ยังมองมาแบบลุ้นชิพหาย ก็เลยเล่าให้พวกมันฟังทุกอย่างเท่าที่ตัวเองจะนึกออก ถามว่าอยากร้องไห้ไหม ก็อยากนะ แต่ไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง เพราะฉะนั้นเลยจะฮึบไว้





“อีเชี่ย! ไอ้ผู้ชายหน้าหมามักมาก เป็นกูไม่สาดแค่เหล้า กูจะคว้าขวดเหล้าฟาดหน้ามันค่ะ!”





“ก็ถ้าจะอินขนาดนี้”





“อิดอกธาร มันทำเพื่อนกูเสียใจนะ เพื่อนกูที่ว่าก็เพื่อนมึงด้วย”





“เออ กูรู้...แต่มึงต้องยอมรับนะ มันเป็นสิทธิ์ของเค้า ไอ้ฝากับเค้าไม่ได้เป็นอะไรกันเลย นอกจากคนที่ไอ้ฝาตามจีบ แล้วยังไงวะ คนถูกจีบ เค้าก็มีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้นะ มันเรื่องของเค้า”





“เอ้าอิเหี้ย! งั้นก็อย่ามาอ่อยเพื่อนกูสิ”





“มันบอกหรอว่ามันอ่อย มันอาจจะเป็นนิสัยมันหรือเปล่าที่ชอบทำตัวแบบนั้นกับคนทั่วไป”





“อิเชี่ยธาร สรุปมึงเพื่อนใคร!”





“ก็เพื่อนพวกมึง แต่กูแค่กำลังจะบอกว่ามึงเสียใจได้เว่ยฝา แล้วเซียร์ มึงจะฟึดฟัดแทนเพื่อนก็ได้ แต่พวกมึงอย่าลืมนะ เราไม่ได้เป็นอะไรกับเค้า เราไม่มีสิทธิ์”





ไอ้ธารที่ค่อยๆอธิบายออกมาแบบนั้น ทำเอาไอ้เซียร์ยอมหุบปาก … ซึ่งมันก็พูดถูก จริงๆกูไม่มีสิทธิ์ทำท่าทางแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ ดีเท่าไหร่ที่มันไม่ต่อยสวนมา ก็เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้าเสียใจก็ผิดของเราเอง ที่ดันไปคาดหวัง





“ไม่ใช่กูไม่ห่วงมึงนะฝา มึงเพื่อนกู กูห่วง...แต่ความจริงมันก็เป็นแบบนี้ ถ้ามึงไม่ไหวก็ถอยออกมา อย่าไปยุ่งกับมันอีกก็แค่นั้น...มึงมีสิทธิ์ที่จะหวังนะเว่ย แต่บางทีความหวังกับการคาดหวังมันก็คนละเรื่องกัน”





“อืม กูเข้าใจ”





“แล้วแบบนี้...มึงจะยังไงต่ออิน้องฝา”





ผมที่แค่ยิ้มออกมาบางๆส่งไปให้พวกมัน ... เอาไงต่อ จะให้เอาไงวะ มันไม่มีอะไรต้องไปต่อแต่แรกแล้วนี่หว่า



...



สามวันผ่านไปหลังจากวันนั้น ผมไม่ได้ไปเร้าหรืออะไรพี่มันอีกเลย มาเรียนแล้วกลับไปขลุกตัวอยู่คอนโดไอ้ธารตรงทองหล่อ ทำแบบนี้มาแล้วสามวันติด ทางไอ้เหลือง มันเองก็คงไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้วล่ะที่ไม่เห็นผม จริงๆมันคงจะดีใจด้วยซ้ำไป ... และเพราะไปใช้ชีวิตเป็นปลิงตามติดไอ้ธาร วันนี้ก็เลยมาเรียนพร้อมมันอีกเช่นเคย บังเอิญจอดรถปุ๊บ รถข้างๆที่ตามเข้ามาจอกก็คือรถไอ้เซียร์ วิ่งถลาทำหน้าแรดเข้ามาหาเลยครับ ก็เลยเดินเข้าไปที่คณะด้วยกันเลย





“เห้ยพวกมึง มาช้าสัด”



ผมกับไอ้ธารและไอ้เซียร์ที่เดินเข้าไปในตึกคณะ เห็นไอ้หมอกที่โบกไม้โบกมือมาให้  มันที่ข้างๆตัวมีผู้ชายคนนึงที่ผมค่อนข้างจะคุ้นตา เค้ากำลังนั่งอยู่ที่ตรงนั้น ฝั่งตรงข้ามกับไอ้หมอก





“ทำไมมึงมาเช้าวะอิหมอก แล้วนี่ สวัสดีค่า......หน้าคุ้นๆจังเลยน้า”



เรื่องผู้ชายก็จะออกนอกหน้านอกตาหน่อยนึง ไม่ใช่ใคร ไอ้เซียร์ไงจะใครล่ะ มันที่วิ่งหน้าระรื่นเข้าไปนั่งใกล้ๆพี่โซล  นักศึกษาแพทย์สุดหล่อที่แค่ยิ้มออกมาให้แบบสุภาพ หล่อไปไอ้สัดเอ๊ย





“พวกมึง นี่พี่โซล พี่โซลนี่เพื่อนผมเซียร์ ธาร และนั่นไอ้หมอก”





“อืม กูรู้จักหมอกแล้ว พอดีเดินมาถามหามึง โคตรบังเอิญ เพื่อนมึงซะงั้น”





“ว๊ายๆ พี่โซลตัวจริงนี่หล่อจังเลยนะคะ ขอห่อกลับบ้านจะได้ไหมเอ่ย”





“เก็บนอด้วยเพื่อน” ไอ้ธารที่ว่าแบบนั้น ผลักหัวไอ้เซียร์แรงๆทีนึง แล้วลงไปนั่งข้างๆไอ้หมอก





“อิเลวธารรรรรร”





“พอๆอย่าพูดมาก ไปหาไรกินเหอะ กูหิว”   ไอ้หมอกพูดตัดบทก่อนมันจะจัดการลากเพื่อนทั้งสองออกไปจากโต๊ะอย่างรู้งาน แหม่...แดกอาหารเม็ดมาหรอ ฉลาดจังนะพวกมึง





หันไปมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามผม พี่โซลที่มองยิ้มๆตามหลังเพื่อนผมไป ก่อนที่หน้าหล่อๆนั่นจะหันมาจ้องหน้าผมแล้วยิ้มให้ สายตาอบอุ่นของพี่เค้าที่ส่งตรงมา บอกถึงเจตนาแบบไม่คิดจะปิดบัง ผมที่แค่ส่งยิ้มไปให้บางๆ คือกูควรทำยังไงดีกับเหตุการณ์นี้





“กูไม่เห็นมึงกลับห้องหลายวัน กูเป็นห่วง”





“ฮ่าๆพี่ไม่มีไรเว่ย พอดีไปอยู่หอไอ้ธารอ่ะ แบบใช้ชีวิตคูลๆไง ผู้ชายสายแบดงี้อ่ะพี่”





ตอบออกมาแบบร่าเริง ยิ้มกว้างๆไปให้ เอาแบบมองเห็นฟันกูครบทุกซี่ไปเลยครับ พี่โซลถอนหายใจออกมาหนักๆ





“ฝา...ถ้าเรื่องที่กูบอกมึงวันนั้นทำให้มึงหลบหน้ากูแบบนี้ กูขอโทษว่ะ”





คนตรงหน้าที่ดูจะซึมลงไปตอนพูดประโยคนั้นออกมา ทำเอากูยิ้มค้างเติ่งเลย ค่อยๆหุบยิ้มช้าๆ แล้วเอื้อมมือไปจับมือพี่แกไว้ คือกูแค่ไม่อยากให้คิดมาก แต่อีกฝ่ายกลับจับมือกูไว้แน่นยิ่งกว่าคีมเหล็ก ... อิพี่ มึงนี่ไม่ธรรมดาเหมือนกันนะ มือไวนะมึงเนี่ย แต่จะทำเป็นมึนๆไม่รู้ไม่เห็นไม่กระโตกกระตากละกัน





“พี่ ...ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นหรอก”  จริงๆก็เอี่ยวนิดหน่อย แต่มันไม่มากเท่าเรื่องที่ยังจุกอกอยู่ตอนนี้หรอกเอาจริงๆ





“จริงหรอวะ”





“จริงพี่ มันไม่เกี่ยวกับพี่หรอกที่ผมไม่กลับ ผมแค่....” บอกออกไปแบบนั้น แล้วเงียบลงในประโยคสุดท้าย คนตรงหน้าที่เหมือนจะรู้ บีบมือผมเบาๆ





“ไม่ต้องพูดหรอกถ้ามันพูดยาก...เอาเป็นว่า เย็นนี้กูมารับนะ”





“หือ?”





“ไปกินของอร่อยกัน เดี๋ยวกูเลี้ยง”





จริงๆกูค่อนข้างจะดราม่านะ แต่พอได้ยินคำว่าเลี้ยง หูเหอก็เริ่มจะขยับเองซะแบบนั้น งงจุงเบย ไม่ได้งกหรือเห็นแก่กินจริงๆนะรู้ยัง





“โอเคพี่ ผมตกลง เจอกันเย็นนี้ครับ”





“เค กูไปล่ะ ตอนบ่ายมีเรียนบล็อกใหม่ มึงเองก็ตั้งใจเรียนล่ะ”





“คร๊าบบบ”





“หึ”





พี่มันที่หัวเราะหน่อยๆ ยื่นมือมาขยีหัวผม จนหัวกูโยก ขอบคุณมาก ทั้งเรื่องนี่มีแต่คนขยันเล่นหัวกูเป็นหมาเชียว แหม่...ตัดหัวกูไปเลยไหมล่ะ เล่นกันจัง ...





ผมที่ลุกขึ้นไปส่งพี่โซลที่หน้าตึกคณะ โบกมือหยอยๆให้พี่แก ตอนเห็นรถขับผ่านไป ส่งยิ้มบางๆเป็นการขอบคุณไปให้เป็นการทิ้งท้าย อย่างน้อยพี่มันก็คอยเป็นห่วงผมตลอด เป็นคนดีจริงๆเลยพี่โซล ละสายตาออกจากรถพี่โซล หางตาเผลอไปเห็นคนร่างสูงของอีกคนที่ยืนอยู่อีกฝั่งถนน ตรงข้ามกับตึกคณะของผม ร่างสูงที่ถือโทรศัพท์เคสสีเหลืองลายมินเนียนและสะพายกระเป๋าเป้ลายมินเนียนร้อยตัว ผู้ชายร่างสูงที่ผมไม่เจอมาหลายวัน...





มันที่จ้องผมเขม็ง หน้าตาถมึงทึง มองผมแบบโกรธๆ ... คงจะโกรธที่เอาเหล้าสาดหน้าเมื่อวันนั้น อีกฝ่ายที่ทำท่าอยากข้ามถนนมา ...  ขอโทษทีกูไปล่ะ ตัดสินใจหันหน้าเข้าตึกเรียนแล้วเอาของวิ่งขึ้นตึกเรียนไปเลยทั้งแบบนั้น เข้าไปรอในห้องเรียน ก่อนจะเข้าไลน์กลุ่มของพวกเรา...พิมพ์บอกพวกมันว่าผมขึ้นมาบนห้องเรียนก่อนแล้ว เวลาผ่านไปสักพัก พวกมันก็ตามขึ้นมาครับ ไอ้หมอกที่เดินมานั่งข้างผม จริงๆถ้าสังเกตมันชัดๆ วันนี้มันดูไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ แต่คิดเอาเองว่ามันคงเที่ยวหนัก เดี๋ยวนี้เหมือนไม่ค่อยเจอมัน อาจจะหนีไปแข่งรถแล้วไม่ยอมบอก





“ฝา กูรู้เรื่องแล้ว มึงโอเคไหมวะ”





เป็นไอ้หมอกที่สะกิดถามผมเบาๆ เดาว่าไอ้เซียร์ไอ้ธารคงเล่าให้มันฟัง แต่ไม่เป็นไร ผมไม่เคยคิดจะปิดพวกมันหรอก





“อื้ม เจ็บอยู่ แต่จริงๆกูผิดเองแหล่ะ พี่มันไม่ผิดหรอกที่มันจะไปดูดปากกับใครอ่ะ ผิดที่กูเสือกเจ็บ ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นไรกันนี่แหล่ะ ฮ่าๆ...ทางที่ดีสำหรับกูตอนนี้ ก็แค่ถอยออกมา และลืมมันไปซะ เพราะคนแบบมัน คงไม่มีทางชอบคนแบบกูอยู่แล้ว”





“ถ้ามึงทำได้จะดีนะ...แค่ถอยออกมา”





พยักหน้าตอบมัน ว่าแต่มึงงึมงำอะไรวะหมอก อยากจะถามต่อ แต่อาจารย์ป้า หัวหน้าเอกโฟโต้ก็เดินหน้าเคร่งเข้ามาซะก่อน ในจุดๆนี้ก็ต้องหุบปากและตั้งใจเรียนกันไป





‘ตื่อดึ้ง’





เสียงไลน์เรียกเข้าที่ทำเอากูต้องเลิกสนใจเรียน เปิดเข้าแอพสีเขียวๆที่ไม่ค่อยมีใครส่งมา นอกจากไอ้พวกที่นั่งอยู่ข้างๆกัน





นักรบ ((มึงหนีกูหรอไอ้จืด ... มึงหลบหน้ากู!))



ได้แต่กระพริบตาปริบๆ มองดูโปรไฟล์ผู้ชายใส่ฮูดสีเหลืองที่อยู่ในช่องแชท คนที่มันเคยบล็อกกู แต่ตอนนี้กลับไลน์มา





ทำไม?...




นักรบ ((อ่านแล้วไม่ตอบ มึงกวนตีนหรอวะ!))



นักรบ  ((สัด))



กูอยากจะพิมพ์ด่ากลับครับว่า มึงสิสัดอิพี่ชอบสมสู่ไม่เลือกที่ แต่พี่ฝาพูดแบบนั้นไม่ได้ พี่ฝาไม่มีสิทธิ์ และก็บอกกับตัวเองแล้วว่าจะถอยออกมาแบบคูลๆ ถ้าอยากเป็นคนเท่ห์ เราต้องไม่เซกับของเหลือง**!**....แม้พี่จะเจ็บมาเยอะก็เถ๊อะ ฮรึก!



นักรบ ((กล้าดียังไง มึงนัดไอ้เชี่ยเมืองหลวงเกาหลีใต้มาที่ม. อย่าให้กูเจอมึงนะ กูจะเล่นให้ยับ เอาให้ล้มเลยไอ้เชี่ยจืด!))





ไอ้เมืองหลวงเกาหลีใต้??





นับถือความพยายามในการไม่ยอมเรียกชื่อพี่โซล...ไอ้ฉัด แล้วเอาอะไรให้ล้ม ไอ้เชี่ยเอ๊ย





“มึงเล่นอะไรอยู่วะไอ้ฝา ไมไม่ตั้งใจเรียน”





ไอ้หมอกยื่นหน้ามากระซิบถาม คำพูดคำจาดูเหมือนเป็นเด็กที่ตั้งใจเรียนคอยดุเพื่อน แต่เปล่าจ๊ะ มันนั่งเล่นเกมส์อยู่ข้างๆกูเนี่ย .... ส่งหน้าสองขีดไปให้มัน ระอา...แต่ก็ดันมือถือไปให้มันดู





“แม่ง ต้องการอะไรจากมึงวะ”





“ไม่รู้มัน ก็คงกวนตีนเฉยๆมั้ง”





“ขอให้มันแค่นั้นจริงๆเถอะ”





ไอ้หมอกที่บอกแบบนั้น ก่อนมันจะกลับไปเล่นเกมส์ของมันต่อ ผมก้มมองดูหน้าไลน์ที่ตอนนี้ไอ้พี่ส่งสติ๊กเกอร์มูนหัวร้อนมาให้  อะไรของแม่งวะ



.

.

.




“เลิกเรียนแล้วไปไหนต่อดีจ๊ะเพิลๆ”





“ทำไมต้องกระแดะพูดไทยไม่ชัดวะถามจริง”





“ไอ้ธาร คือมึงไม่กัดกูสักนิดจะตายไหม”





“พอๆพวกมึงเลิกตีกัน วันนี้กูจะกลับบ้าน กูเหนื่อย”





“ส่วนกูพี่โซลจะมารับว่ะ”





ผมกับไอ้หมอกบอกออกไปแบบนั้น ไอ้เซียร์ที่เบะปากออกมาทันทีเลยครับ เป็นผู้หญิงที่ทำหน้าได้หลากหลายจริงๆเลยมันเนี่ย  กูขอให้หน้ามึงยับเอาจริงๆ





“แหมมมมมม มีผู้มารับจ๊ะ เหอะ เฮิร์ทจากคนนึงคนนึงก็พุ่งมาดามใจทันที กูไม่เข้าใจว่ากูจะสวยและมีมดลูกไปเพื่อใคร ถ้าผู้หญิงสวยๆแบบกูจะไม่มีใครมาสาดน้ำให้เลยแบบนี้”





“เชี่ยเซียร์ มึงเป็นผู้หญิงหรือกระเทยกูถามจริงๆเหอะแต่ละคำ”  รับไม่ได้เลยครับ แต่ละคำของมัน





“ทำไมวะ กูเป็นผู้หญิงยุคใหม่งะ เก็ทมะ”





“ก็เพราะมึงยุคใหม่แบบนี้ไง มดลูกมึงเลยแห้งอ่ะ”





“กรี๊ดอิหมอก อิคนหยาบคาย ... มึงก็อีกตัว เอะอ่ะๆเหนื่อยแปลกๆนะมึงเดี๋ยวนี้”





“แปลกเชี่ยไรล่ะ กูเป็นคนบอบบางก็ต้องเหนื่อยอ่อนบ้างดิ ใครจะถึกบึกบึนและชอบเสือกแบบมึงอ่ะ”





“ฮ่าๆ กูชอบว่ะหมอก จัดไปเพื่อน”





ไอ้ธารที่ถูกใจยกมือแท็คไฮไฟว์กับไอ้หมอกอย่างไว ก่อนมันจะเดินไปโอบรอบคอไอ้หมอกไว้





“อิธาร มึงนี่ก็นะ ไอ้หมอกทำไรก็ดีไปหมดอ่ะ มันเป็นเมียมึงรึไงห๊ะ”





“อ้าว มึงไม่รู้หรอ นี่แหล่ะเมียกู”   กอดคอไอ้หมอกไว้ก่อนจะหยิกแก้มไอ้หมอกทำตาจ๊ะจ๋ากันไป  ก็แล้วแต่เลยครับ พี่ฝาจะไม่ยุ่งเรื่องของผัวเมีย





“ว่าไงทุกคน ทำไรดูท่าทางน่าสนุก”





รอยยิ้มคุณหมอ มาพร้อมหน้าหล่อๆของพี่โซลคนดีศรีสังคมไทย เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามา หล่อเชี่ยๆในสไตล์นักศึกษาเเพทย์เลยครับ ดูดีตั้งแต่เท้าจรดหัว







“ไม่มีไรหรอกพี่ ไอ้ธารกำลังเปิดตัวเมียน่ะ”





“เชี่ยฝา เลอะเทอะ”   ไอ้หมอกด่าพร้อมกับยื่นเท้ามาแตะเข้าที่ข้อพับ ทำเอาขากูอ่อน ดีแค่ไหนที่พี่โซลรับกูไว้ทัน สาธุบุญ





“ฮ่าๆ พวกเรานี่น่ารักดีนะ ว่าแต่...ไปเลยไหม มึงหิวยัง”





“หิวแล้วพี่ วันนี้กระเป๋าพี่ฉีกแน่นอน”





“ฮ่าๆ ตามสบายเลย”   ยิ้มขำให้กูอย่างเอ็นดู ก่อนจะยื่นมือไปคว้ากระเป๋าเป้ที่ผมสะพายไว้ที่ไหล่





“เห้ยพี่ ผมถือได้”





“ไม่เป็นไร กูอยากช่วย”



“แหมมมมมมมม ขอโทษนะคะ ช่วยคิดนิดนึง พวกกูไม่ใช่วิญญาณนะคะ หวานม๊ากมากกกก ชะนีอิจฉา เบื่อๆๆๆ”



จีบปากจีบคอ ดูแรดมากๆเลย กูเพลียมึงไอ้เซียร์ ... พี่โซลยิ้มให้เพื่อนผมหน่อยๆแบบไม่ถือสา สุดท้ายพี่แกก็คว้ากระเป๋าผมไปถือจนได้  กว่าจะได้ออกมาจากตรงนั้นได้ก็นานพอดูเลยครับ เพราะเพื่อนปากมอมของผมนี่ล่ะ ขยันแซว...



“พี่ ผมว่าจะถาม พี่แข่งรถด้วยหรอ”





เดินไปถึงรถพี่แก ถามออกไปก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปนั่ง  พี่โซลยิ้มให้หน่อยๆ ก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบ





“เชรดดดด พี่เป็นหมอนะเว้ย เรียนหมอ”





“แล้วมันมีกฎข้อไหนห้ามไม่ให้นักเรียนแพทย์แข่งรถหรอวะ ฮ่าๆ...ปะขึ้นรถเถอะ”  เออว่ะ ก็ถูกของพี่มันนะ ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถตามอีกคนเข้าไป ก็ต้องหันหลังไปมอง รู้สึกเหมือนถูกจ้อง และก็จริงตามนั้น...





ร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลออกไป ที่ยืนนิ่งๆจ้องผมจากตรงนั้น รู้สึกเสียวสันหลังจนไม่รู้จะทำยังไง





ดวงตาคมที่มองผมตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าแบบไม่กระพริบตา รู้สึกเหมือนกำลังถูกสแกน สายตาที่มองมาเหมือนกล่าวโทษว่าผมทำผิด และเค้าพร้อมจะลงโทษ  แต่กูทำผิดอะไรล่ะ กูเปล่า





“ฝา ขึ้นรถสิ”   





เสียงเร่งที่ดังมาจากในรถ ทำเอาผมต้องละลายตาจากภาพตรงหน้า และก้มตัวเข้าไปนั่งในรถ  สุดท้ายรถก็คล่อยๆเคลื่อนตัวออกไป พี่โซลบอกจะพาไปกินแซลม่อน ขอบคุณมาก กูชอบและหิวมากครับ





‘ครืด ครืด’





แรงสั่นจากในกระเป๋ากางเกงที่ทำให้ต้องหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู  การแจ้งเตือนจากไลน์  .... .





นักรบ ((มึงกล้าดียังไงขึ้นรถไปกลับมันห๊ะ!))





ขนาดมาแต่ข้อความ กูยังรับรู้ได้ถึงแรงอารมณ์ที่ดูท่าทางว่าจะหัวร้อนน่าดู  เชี่ย วุ่นวายอะไรกับกูนักหนาวะ กูอุตส่าห์ไม่ยุ่งด้วยแล้วไง



นักรบ ((อ่านแล้วไม่ตอบอีกแล้วนะมึง  มึงเจอกูแน่))



นักรบ ((ไอ้ฝา!))



ฝอฝา ((เป็นเชี่ยไรมึงไอ้พี่ เลิกไลน์มา รำคาญเว่ย!))



สุดท้ายก็อดไม่ไหวพิมพ์กลับไป ก็เล่นส่งมารัวๆเหมือนพ่อใครตาย ไข่กูสั่นจนจะเป็นหมันอยู่แล้ว



นักรบ ((มึงกล้ารำคาญกูหรอห๊ะ!))



ฝอฝา ((เออ! กูกล้า))



ฝอฝา ((เป็นพ่ออ่อมาสั่ง เป็นผัวไงมาวุ่นวาย))



ฝอฝา ((กูก็ไม่ยุ่งกับมึงแล้วไง วอแวเพื่อ?))



ฝอฝา ((ไม่รักกูก็ทางใครทางมัน แยก!))



ฝอฝา ((กูไม่จีบมึงแล้วไอ้เชี่ยพี่ คูลไหม จอบอ!!))




ส่งข้อความสุดท้ายไป แบบที่ว่ามันไม่มีทางพิมพ์ทัน ก่อนจะตัดสินใจ กดบล็อกมันทันที...




ต่อจากนี้ก็ทางใครทางมัน ... คนไม่รัก ฝืนไปก็มีแต่เจ็บ โดยเฉพาะคนบ้าสีเหลืองแบบมัน บอกไม่ชอบผู้ชาย คนแบบกูจะไปไหนก็ไปเถอะ กูไปแล้วเสือกวอแวทำไมล่ะไอ้เชี่ย  กูเจ็บนะเว่ย!





“ทำไมขมวดคิ้วแบบนั้นล่ะ เป็นไรมึง”





คนข้างๆตัวที่พูดออกมาเสียงนุ่มๆ ละมุนไปอีก ผมหันไปยิ้มให้หน่อยๆ ก็ไม่ได้รู้ตัวว่าจริงๆแล้วทำหน้าแบบไหนออกไป  พี่โซลที่แค่ยกมือขึ้นมาลูบหัว สะดุ้งนิดๆ แต่ก็ค่อยๆโยกหัวออกแบบเนียนๆ  พี่โซลที่ชะงักมือก่อนจะหุบยิ้ม และละมือกับไปจับพวงมาลัย





อ้าว...กูไม่เนียนหรอวะ เหมือนพี่เค้ารู้ตัวว่ากูไม่ชอบให้ใกล้ชิดมากเลยแหะ นี่กูไม่เนียนอ่อ?....





‘Rrrrrr’





เสียงมือถือดังขึ้น แต่ไม่ใช่ของกูครับ ไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดถูกหยิบขึ้นมาจากที่วางตรงคอนโซนหน้ารถ มึงวางงี้เลยเรอะพี่





“ฮัลโหล เออ....ขับรถอยู่ว่ะ หรอ ได้ดิ...คืนนี้?”





อะไรคืนนี้แล้วมีการเหลือบตามามองกูนิดนึงครับพี่





“โอเคๆ เดี๋ยวเจอกันคืนนี้”  พี่มันที่ว่าแบบนั้นก่อนจะวางสายไป





“ฝา”





“ครับพี่...”





“มึงชอบรถใช่ไหม แล้วชอบไปงานแข่งรถไหมวะ”





“ก็ชอบนะพี่ เคยตามไอ้หมอกไปครั้งนึงละ”   และเพราะว่าไปครั้งนั้นไง กูเลยตกหลุมอะไรบางอย่าง จนตอนนี้คนคูลๆเริ่มไม่คูลและแม่ง เสียใจวนไป ไม่โอเค พี่ฝาต้องฮีลตัวเองครับ...





“งั้นคืนนี้มึงไปกับกูไหม”





“หือ?”





“พอดีกูมีแข่งว่ะ ไปกับกูไหม”





“ไปดิพี่ เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง”





“เยี่ยม จัดไป”





“คร๊าบบบบ แต่ว่าตอนนี้ ไปกินซูชิ แซลม่อนๆๆๆกานนนนน”





“ครับผม”





พี่มันตอบรับเสียงใส เชี่ยเอ๊ย คนอะไรหล่อ สปอร์ต ใจดี...ผิดแค่ตรงที่ กูไม่ได้รักพี่มัน





...





((เออ...มึงจัดการนัดให้กูแล้วใช่ไหม ดี...ขอบใจ คืนนี้เจอกัน))





“มึงคุยกับใครวะไอ้รบ...แล้วคืนนี้มึงจะไปไหน”





หันหน้าไปมองไอ้เทียนที่เดินถือข้าวกระเพราไก่ไข่ดาวเข้ามา2จาน ผมที่แค่กดมุมปากยิ้มให้มันหน่อยๆ





“หน้าตามึงดูเลว”





“หึ ก็แค่มีเรื่องต้องไปจัดการ”





“หวังว่าเรื่องนั้น คงไม่ใช่เรื่องของไอ้ฝาหรอกนะ”





“หึ”





“ไหนมึงบอกไม่ชอบมันไง ก็ปล่อยมันไปสิวะ น้องมันก็บอกจะเลิกชอบมึงแล้วไง”





ก็เพราะแบบนั้นไง กูเลยปล่อยมันไปไม่ได้!





แต่ที่ปล่อยไม่ได้ ก็ใช่ว่ากูจะชอบมันหรอกนะ...ก็แค่เวลาที่ได้แกล้งมัน แล้วมันสนุกดีก็แค่นั้นต่างหากล่ะ ไม่ได้พิศวาสอะไรสักนิด ที่สำคัญ...คนมีสิทธิ์พูดว่าเลิกยุ่งก่อน มันต้องเป็นกูสิ ไม่ใช่คนแบบไอ้จืดสักหน่อย เหอะ





-TBC-

----------------------------------------------------------------------------------------------



อ้อหรอจ๊ะๆๆๆๆ ไม่ได้ชอบน้องมันหรอจ๊ะ แกตามติดน้องจนฉันคิดว่าเป็นเจ้ากรรมนายเวรแล้วไอ้บ้า!

ตอนนี้ บอกเลยว่าคนแต่งปันใจไปให้พี่โซลอย่างเต็มที่ สงสารน้องฝามากเลย ฝาลูกไม่ร้องน้า ... ตอนน้องร้อง

น่าสงสาร แต่มันเป็นคนน่าสงสารที่คูลมาก มากเก่งในความคิดของเรา ตรงที่ว่า...พอรู้ตัวว่าไปต่อไม่ได้

น้องก็พยายามจะตัด เลยรู้สึกว่า น้องฝาน่ะคูลจริงๆนะ เพราะมันไม่ใช่ทุกคนสักหน่อย ที่รู้ว่าเจ็บแล้วจะถอยได้

ยังไงฝากเด็กๆเรื่อง NoLimit ไว้ด้วยนะคะ ...

รอดูตอนหน้ากัน รับรองว่าเด็ด ซี๊ดปาก ขโมยพริกบ้านข้างๆมาตำเลยล่ะ คริๆ  >////////////<

 :katai4: :hao7: :mew1: :katai5:


(แก้ไขเครื่องแต่งกายพี่โซล 26/09/17)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-09-2017 00:26:45 โดย Yoghurt »

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
เอาอีกแล้ว ... ไรท์..
มาให้ค้างอีกแร้ววว...  :katai1:

ออฟไลน์ mamazung

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อยากโดดถีบไอ่พี่เหลือง ปากแข็งเหลือเกิน

แล้วดู๊ดู คิดจะรังแกน้องฝาได้ยังไง

เชียร์พี่โซลสุดใจ ตรงๆ แมนๆ ไม่ว่อกแว่ก อนาคตไกล 

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
เดาว่าอิพี่ท้าแข่งพี่โซลเพื่อเอาพี่ฝาแน่ๆ แหมมมมม ตามรังควานยิ่งกว่าพวกทวงหนี้นอกระบบอีกนะคะพี่เหลือง ไม่อะไรเลย หมั่นจริงๆ

ออฟไลน์ KARMI

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-2
 :fire:  :m31: โคตรเห้ โอ้ย หัวร้อน

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
น้องฝาเอ๊ย เปลี่ยนใจมาชอบที่โซลแทนเท้ออออ   :katai2-1:

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
โหดร้ายมาก,,,  ไม่รักก็อย่ายุ่งดิว่ะ,,,

ออฟไลน์ maxtorpis

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-4

ออฟไลน์ muiko

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-3
เกลียดอีพี่รบ
เออ ไม่ชอบก็อย่ามายุ่งดิ อย่ามาอ้าง อย่ามากั๊ก
ฝาเรื่องยุ่งด้วยไง ทีงี้เสียดายหรอ
ปากเเข็งเข้าไป
เชื่อให้ฝาชอบคนอื่น  :fire:

ออฟไลน์ onlyplease

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
ตั้งโหวต เปลี่ยนพระเอก!! :katai4: :katai4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด