No limit...แรงรัก|กระแทก♥|ลึก - [อัพ**No Limit MiNi Lover สปอย *{11.08.18}
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: No limit...แรงรัก|กระแทก♥|ลึก - [อัพ**No Limit MiNi Lover สปอย *{11.08.18}  (อ่าน 163532 ครั้ง)

ออฟไลน์ moomj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 62
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
คำผิดเยอะนะจ๊ะที่รัก

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
คุ้นชื่อพี่โซลอะเคยออกมาในเรื่องของเฮียรุกรึเปล่าน้อ ว่าแต่เฮียรบคะถ้าเรียกชื่อแบบหยาบๆแล้วจะได้เป็นเมียจริงอ่อ เดี๋ยวจะเร่ยกเช้า สาย บ่าย เย็นเลยค่ะ หุหุ

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ

บทที่6




ลงจากBTSที่พระโขนง แวะซื้อข้าวเหนียวหมูย่างกลับมาด้วย เอาไว้กินเป็นข้าวเย็น ไหนๆตอนลงจากBTSก็ถูกควันร้านหมูย่างเข้าหัวจนเหม็นแล้ว ก็ซื้อมันมากินเลยละกัน พี่ฝาคนคูลคิดว่ามันน่าจะอร่อยด้วยเรื่องของเรื่อง



“ป้า หมู5ข้าวเหนียวหนึ่งครับ”



“ป้า หมู5ข้าวเหนียวหนึ่งครับ”



เสียงสองเสียงที่ดังขึ้นมาพร้อมกัน ทำเอาต้องหันไปมองข้างตัวๆ  คนที่ยืนอยู่ข้างๆก็หันมามองเช่นกัน ผู้ชายหน้าตาน่ารักๆคนนึงตากลมๆดูน่ารักและสดใสที่หันมองมาทางผม ก่อนจะยิ้มให้นิดๆ



“อ่า เอาก่อนเลยก็ได้ ป้า...เดี๋ยวผมต่อคนนี้นะครับ”



ยิ้มมาให้แบบสดใส พร้อมหันไปบอกป้าคนขายแบบนั้น ก็รู้สึกเกรงใจแปลกๆ ผมที่ก้มหัวขอบใจเขา ยืนรอหมูย่างกันสักพัก ป้าไม่มีหมูสำรองครับ ร้านขายดีมาก ต้องยืนรอหมูที่กำลังปิ้ง ควันนี้ท่วมตัวยิ่งกว่าดรายไอซ์ในคอนGot7อ่ะคุณเอ๊ย กูดูดังประดุจดั่งSuper Junior ตอนร้องเพลง Sorry Sorry ....



“เลิฟ มึงยังไม่ได้อีกหรอวะ นานชิพหาย”



เสียงเข้มดุๆที่ดังขึ้นมา ทำให้คนข้างตัวของผมและผมเองก็ต้องหันไปมอง



“ยัง รอสุกอยู่ มึงจะรีบไปไหนวะ”



“ก็แม่งนาน” 



ว่าอย่างหงุดหงิด หันหน้าไปทำหน้าถมึงทึงใส่ป้าคนขาย กดดันป้าแกหน่อยๆ จนคนร่างบางที่อยู่ข้างๆผมต้องหันไปศอกใส่ท้องอีกคน แต่ดูเหมือนว่าร่างสูงนั่นจะไม่สนใจ หาแคร์สิ่งใดไม่...โดยเฉพาะกูด้วยที่พี่แกยังมองไม่เห็น



“รออีกนิดน่า มึงนี่ชอบโวยวายจริงๆเลย”



“เออ...แล้ววันนี้กูนอนนี่นะ นอนคอนโดมึงเลย ไม่กลับคอนโดนู้นแล้ว ให้ไอ้เชี่ยรบอยู่ไป รำคาญแม่งชอบขัดคอ Kวยกูเหี่ยวหมดแล้วไอ้สัด น่าเบื่อ”



“ไอ้รุก หุบปากเลยนะแม่ง”



เอ่อ...ช่างเป็นคนที่พูดจาตรงไปตรงมาเสียจริงๆเลย ทำเอากูหน้าร้อนวูบวาบตามเลยคุณเอ๊ย  คนร่างบางข้างตัวผมที่หันหน้ามาหลบ หน้าแดงๆที่ขึ้นสียิ่งทำให้ดูน่ารักหน้าชัง เป็นผู้ชายตัวบางๆที่ดูน่ารักจริงๆครับ เหมือนลูกหมาตัวเล็กๆที่ขี้อายเวลามีคนยื่นอาหารให้ ฝ่ามือใหญ่ของร่างสูงที่ยกขึ้นยีผมนุ่มนั่นอย่างเอ็นดู ... น่ารักดีในมุมนี้ที่ผมมองอยู่ จนกระทั่งสายตาคมที่มองเลยมาทางผมที่มองพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว กูสะดุ้งในจุดๆนี้ กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ



“มึง...มึงอยู่แถวนี้?”



คือ... คือถามกูหรอครับพี่ครับ??

คนร่างบางที่ยืนอยู่ข้างผม หันมามองผมสลับกับพี่รุกฆาตอย่างงงๆ ก่อนจะหันไปเลิกคิ้วถามร่างสูง  อีกฝ่ายที่แค่ก้มลงไปกระซิบอะไรสักอย่างข้างหูเล็กนั่น ก่อนที่คนร่างบางจะยิ้มกว้างและหันมามองผมอย่างยิ้มๆ ... เอ่อ อะไรวะเฮ้ย?



“ว่าไง กูถามว่าบ้านมึงอยู่แถวนี้หรอวะ”



“อ่ะ...เอ่อครับ”  หันซ้ายหันขวา ไม่มีใครยืนซื้อหมูปิ้งอยู่ในระแวกนี้ คงจะถามกูแล้วล่ะ ในจุดๆนี้ก็ตอบพี่เขาไปแบบงงๆ



“รุก  มึงแนะนำให้กูรู้จักบ้างสิ”



“เสือก”  บอกออกไปแบบนั้น คำพูดคำจาดูเหมือนคนเกลียดกันนะครับ แต่รอยยิ้มเอ็นดูกับมือที่เลื่อนมาเกาะไหล่นี่โคตรจะย้อนแย้งเลยเอาจริงๆ



“กูเกลียดมึงแล้วไอ้เหี้ย”



“ให้มันจริง กูเห็นแต่มึงบอกว่ารักกู”



“หุบปาก!”



“หึ...ไอ้นี่มันชื่อเลิฟ แฟนกูเอง... รู้สึกว่าจะอายุเท่ามึงนะ” 



หันมาบอกผม ผมที่ส่งยิ้มไปให้เลิฟที่ยิ้มกว้างอย่างร่าเริงมาให้ ดูเป็นคนอารมณ์ดี และสดใสมากๆ ไม่น่ามาคบกับเฮียรุกแกได้เลยจริงๆ นี่ก็แอบสงสัย เฮียแกจับฉุดแล้วลากมาปู้ยี้ปู้ยำเลยได้คบกันรึเปล่าวะ เอ้อ กูก็คิดไปได้~~~



“สวัสดีนะ นี่ชื่อเลิฟนะ ว่าแต่ชื่ออะไร”



“เอ่อ ผม...ชื่อฝา”



“โห ชื่อแปลกจัง”



“แล้วมึงเสือกไรกับชื่อคนอื่นเขาล่ะ”



“กูแค่พูด มึงนี่แหล่ะเสือกประโยคสนทนาขึ้นมาทำไมเล่า เสือก!”



“เดี๋ยวกูตบปากไอ้เลิฟ! พูดให้มันดีๆ”  เสียงดุๆกับตาคมๆที่มองจ้องหน้าเลิฟทำเอาผมขนลุก เลิฟที่แค่ยู่ปากออกมาน้อยๆ



“ขอโทษครับพี่”



“อย่าบ่อยนัก กูไม่ชอบ”



“เอ่อน่า...”



“ติดปากจริงๆนะไอ้คำหยาบๆกับกูเนี่ย...กูจะบอกแม่มึง”  เห็นเลิฟขมุบขมิบปากว่าไอ้ขี้ฟ้องแบบไม่มีเสียงอยู่ข้างๆผม  ... ผมว่าเลิฟน่ารักดี



“ส่วนมึงน่ะ ชอบไอ้รบหรอวะ”



คำถามที่หลุดออกมาจากปากคนร่างสูงตรงหน้า ทำเอาผมเงยหน้าไปมองตาถลนแทบไม่ทัน คำถามที่มาแบบไม่บอกไม่กล่าว ปากบางที่อ้าออกมาน้อยๆพงาบๆ กระพริบตาปริบๆ กูควรตอบอะไรดีวะเฮ้ย คือแบบ...แบบ



“มึงรู้ไหมมันไม่ได้ชอบผู้ชาย”



“เชี่ยรุก”



สตั้นไป2วิกับคำพูดนั้น มาได้สติตอนที่เห็นเลิฟว่าอีกฝ่าย ร่างสูงที่ไม่สนใจว่าตัวเองกำลังโดนแฟนดุ พี่รุกฆาตแค่จ้องตรงมาที่หน้าผมอยู่แบบนั้น สายตานิ่งๆที่ไม่แสดงออกว่ารู้สึกอะไร ผมที่ทำได้แค่ยิ้มบางๆออกมาให้ทั้งคู่



“ครับ ผมรู้”



“รู้ไว้ก็ดี”



“หนูๆ ได้แล้วลูก สุกพอดีเลย”



ป้าคนขายที่หันมาขัดบทสนทนาของพวกเราไว้ ก่อนที่บรรยากาศมันจะน่ากระอักกระอ่วนใจมากไปกว่านี้  ก็ต้องขอบคุณป้ามากๆ



“เลิฟเอาไปก่อนเถอะ ผมรอได้”  บอกอีกฝ่ายที่น่าจะรีบกว่าผม เพราะดูแล้วพี่รุกคงไม่น่าจะชอบมายืนรออะไรนานๆแบบนี้ จ่ายตังค์กันไป ก่อนที่คนทั้งคู่จะเดินไป



“ถึงผมจะรู้ว่าพี่มันไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่ความรักน่ะ...ถ้ามันห้ามกันได้ เลิกรักเลิกชอบได้ง่ายๆ แบบนั้นมันก็คงไม่ใช่ความรักหรอกครับ”



ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ก็พูดออกไปแบบนั้น ขายาวๆของร่างสูงที่หยุดเดิน หน้าคมๆแววตาดุๆที่ค่อยๆหันมามองหน้าผมนิ่งๆ  ก่อนที่ริมฝีปากจะถูกจุดขึ้นที่มุมปาก



“หึ พูดได้ดีนี่...สู้เข้าล่ะ ใส่แรงๆไป เดี๋ยวมันก็แพ้มึง”



หือออ... อะไรนะ อะไรซิ พี่เชียร์ผมหรอเฮ้ยยย เฮ้ยพี่รุกครับเฮ้ย เชรดดดดดดดด อะไรน่ะหืออออ อะไรไม่รู้ แต่มันก็ทำให้ผมยิ้มแบบกว้างๆพร้อมยื่นมือไปรับหมูปิ้งมาอย่างสุขใจแปลกๆ



เดินเข้ามาในหอต่อด้วยบันไดขึ้นมาถึงชั้นที่อยู่ เหนื่อยชิพหายแต่คิดเอาว่าเป็นการออกำลังกาย กำลังจะเปิดประตูแต่ก็ขอแอบๆมองไอ้ห้องข้างๆนิดนึง เดินเรียบๆเคียงๆไปแถวห้องนั้น เงี๊ยบเงียบ เห็นมาอยู่สักพักแต่ยังไม่เคยจะเห็นหน้า ความเสือกของพี่ฝาไม่เยอะ พี่แค่อยากจะผูกมิตรน่ะเออ



‘แอ๊ดดดดด’



ในจังหวะที่กำลังจะเดินกลับห้อง เสียงประตูตรงหน้าก็เปิดออกมา ได้แต่เบิกตากว้าง อ้าปากค้างทั้งอายทั้งตกใจ ดีนะเมื่อกี้กูไม่เอาหูแนบประตู แต่...แต่....



“เห้ยพี่!”



“ฝา!”



เชรดดดดด ความโลกกลมที่ทำเอากูตกอกตกใจนี้



“พี่โซล พี่อยู่ห้องนี้หรอพี่”



“อืม...อย่าบอกนะว่า....นั่นห้องมึง?”



ว่าแบบนั้นพร้อมชี้นิ้วยาวไปที่ประตูห้องผม จ๊ะเอ๋ ถูกต้องนะคร๊าบบบ ห้องกูเองครับผม ... คนตรงหน้าที่ก็ยิ้มกว้างออกมาทั้งหูทั้งตาจมูกและปากตอนผมพยักหน้าตอบไปแบบนั้น บางทีผมว่าหน้าตาพี่ดูจะแฮปปี้มากไป แต่เพราะแบบนั้น ก็เลยต้องยิ้มตามเค้าไปด้วย



“โชคดีชะมัด”



“อะไรนะพี่ พูดไรนะ?”



“อ๋อ ฮ่าๆ”



ยิ้มกว้างๆให้กูพร้อมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แถมไม่มีคำตอบให้กูด้วย เดี๋ยวนะ...นี่พี่มึงพี้ยามาหรอหรืออะไร ขำจังยิ้มจัง กูเริ่มกลัวและนะแหม



“ขำไรวะพี่”



“เปล่าเว่ย แค่ดีใจที่รู้ว่าคนข้างห้องคือมึงอ่ะ”



“แน่น๊อนนน เพราะผมหล่อสินะ บ้าจริงเขินเลย><”



“กูพูดหรอ?”



“เออออไปบ้างก็ได้มั้ง”



“ฮ่าๆ มึงไม่หล่อหรอก มึงแม่งน่ารักว่ะ”



พูดแบบนั้นพร้อมยิ้มและจ้องหน้า มือหนาที่ยื่นมาขยี้ผม อ้าว...รู้สึกแปลกๆเลยกู อะไรซิ ขยุกขยิกตัวพร้อมถอยหลังสองก้าว



“ฮ่าๆ ผมว่าผมกลับห้องดีกว่า หิวว่ะพี่”



“โอเค ว่าแต่จะกินไร ออกไปกินข้าวด้วยกันเปล่า เดี๋ยวกูเลี้ยง”



“ไม่ดีกว่าพี่ นี่...ผมซื้อมาละ”  ยักคิ้วให้พร้อมชูหมูปิ้งให้พี่แกดู หอมจับใจ กลิ่นเดียวกับหัวกูนี่ล่ะ เพราะควันมันเข้าหัวเต็มๆ คืนนี้ต้องสระแล้วล่ะ



“เอางั้นก็ได้ งั้นกูไปหาไรกินก่อน เจอกัน เดี๋ยวกูซื้อขนมมาฝาก”



“บ้าจริงเกรงใจ ขอมากๆหน่อยก็ได้นะผมกินเก่ง”



“ฮ่าๆ จัดไปครับ”



“เหยดดดดคนดี”



พี่แกหัวเราะลั่นทางเดินก่อนที่ผมจะเดินเข้าห้องตัวเองไป แยกย้ายกันตรงนี้ ในจุดๆนี้พี่ฝาก็ขอสำเร็จโทษ หมูปิ้ง หมูปิ๊ง หมูปิ่งงงงง เล่นเสียงเพื่อ คิดว่าควรแดกครับ…สำเร็จโทษซะให้เกลี้ยงจาน ก่อนจะตรงไปอาบน้ำ เดินเข้าห้องน้ำก็เลยอดที่จะนึกถึงใครบางคนไม่ได้  คนที่เมื่อคืนมายืนเยี่ยวโชว์นักรบมังกรใส่ผม แค่คิดก็รู้สึกเลือดวิ่งขึ้นมาบนหน้า แต่คิดไปคิดมา...ตอนนี้มันคงไปโชว์นักรบมังกรกับสาวอกโตคนนั้นอยู่มากกว่า เหี้ยเอ๊ย!



“พอๆไอ้ฝา พักสมองมึงจากไอ้เหลืองสักนาทีเถอะมึง”



คิดแบบนั้นก็ตรงไปอาบน้ำ เป็นคนอาบไม่นานเพราะสะอาดอยู่แล้ว มีแต่คนสกปรกเท่านั้นครับถึงจะอาบน้ำนาน พี่ฝาคนคูลบอกไว้ตรงนี้เลย



เดินพันผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำพร้อมผิวปากอย่างสบายอารมณ์  เป็นคนชอบแต่งตัวในที่โล่งๆครับ เกลียดมากกับการที่ต้องแต่งตัวในห้องน้ำ ไม่รู้มีใครเป็นไหม แต่ทนไม่ได้ที่ต้องแต่งในห้องน้ำเฉอะๆแฉะๆ ไม่สบายตัว...เช็ดหัวไปด้วย เลือกบ๊อกเซอร์ไปด้วย ใส่ลายกล้วยหอมจอมซนดีกว่าคูลๆชิคๆ ไม่ใส่กางเกงในแล้วในจุดนี้ ดึกแล้วอยากให้ลมได้โกรกพี่ฝาน้อยให้เย็นฉ่ำสักนิดนึง



‘ก๊อกๆๆๆ’



“ใครมาวะ หรือจะเป็นพี่โซล เหยดดดด คนดีศรีสังคมจริงๆ น่าคบหาๆ”



หยิบบ๊อกเซฮร์ใส่แล้ววิ่งออกไปเลย พี่ไม่ได้ตะกละ นี่แค่รักษาน้ำใจของคนที่จะให้ของกินกับพี่ พี่เลยไวเฉยๆไม่ได้รีบเพราะอาหารอยากจะบอก



‘แอ๊ดดดด’



“พี่โซลมาแล้วหรอพ...เหี้ย!!”



“ไอ้โซลที่มึงว่า มัน-คือ-ใคร?”


.

.

.


คนร่างบางที่เปิดประตูห้องออกมาด้วยความร่าเริง ก่อนจะต้องหุบปากฉับเบิกตากว้างอย่างตกใจ เมื่อคนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า คนร่างสูงที่ทำหน้าถมึงทึงไม่สบอารมณ์มากๆ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มเหี้ยมๆ และสาวเท้าก้าวเข้ามาใกล้ มือสวยคว้าประตูปิดไว้ทันใด แต่อีกฝ่ายที่ผลักกันไว้ไม่ให้ปิดได้ทัน



“มึงจะปิดประตูไล่กูหรอห๊ะไอ้จืด!”



“เออสิ มึงมาทำไมเนี่ยไอ้เหี้ยพี่”



“เรื่องของกู”



ว่าแบบนั้นพร้อมผลักประตูดันเปิดจนคนร่างบางถึงกับปลิวเซถอยหลัง เป็นจังหวะที่อีกคนก็ดันประตูให้เปิดออกกว้าง และก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาแบบหน้าตาเฉย



‘ปัง แกร๊ก’



ปิดประตู พร้อมกดล็อคลงกลอนอย่างดี



“เห้ยมึงไอ้พี่!!...เข้ามาทำไม วันนี้ผมไม่มีอารมณ์แอ๊วพี่นะ กลับไปเลย”



ยกมือชี้หน้าอีกฝ่ายที่ยังคงทำหน้าดุใส่ แต่แล้วไง นี่ห้องกูครับ กูมีสิทธิ์นะเว่ย !



“มึงไล่?”



“ก็เออสิ”



“แต่กูเมา”



อะไรของมึงซิ?  ในจังหวะที่กูยังยืนงงกับประโยคบอกเล่าของอีกฝ่าย ร่างสูงที่ถอดรองเท้าเสร็จ ก็ก้าวผ่านหน้าผมไป และตรงดิ่งลงไปนอนบนเตียงกู...อีกแล้ว! ไอ้เหี้ยแม่ง!!



“เห้ยพี่! ห้องกูไม่ใช่โรงแรมนะเว่ย”



สาวเท้าเข้าไปใกล้ ยืนเท้าสะเอวด่าแม่ง อีกฝ่ายที่บอกว่าเมาปรายตามามองนิดนึง ก่อนจะไล้สายตามองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ทำเอากูวูบๆวาบๆ



“ขาวดีนะ”



“เห้ย เชี่ย!ทะลึ่ง!”



เอามือปิดจุกนม เหมือนสาวน้อยวัยขบเผาะเลยกู  ตกใจจนลืมตัว กูใส่แค่บ๊อกเซอร์กล้วยหอมจอมซนตัวเดียว เดินโทงเทงไปมาอยู่ในจุดๆนี้



“ก็กูเห็น”



“เงียบเลยนะไอ้พี่ เงียบบบบบ”



วิ่งไปคุ้ยเสื้อบอลออกใส่เลยในจุดๆนี้ แม่ง โคตรขายหน้า เดินกลับมาหาไอ้ตัวที่นอนกระดิกเท้าดิ๊กๆ มองผมทุกฝีก้าวอีกครั้ง



“กางเกงมึงสีกับลายโดนใจกู”  ว่าแบบนั้นพร้อมมองลวนลามพี่บี1บี2กูอย่างหยาบโลน เชี่ย มึงมองพี่กล้วยหอมจริงๆหรืออะไร ทำไมกูรู้สึกเหมือนถูกอ่านกิน เสียววูบในท้องน้อยเลยทีเดียว



“พี่! หยุดมองกางเกงกู และมึงก็ลุกเลยนะเว่ย!”



“ทำไม”



“ก็นี่มันห้องผมไง มึงจะมาเข้ามาออกตามใจได้ไงวะ กลับไปเลยนะเว่ย”



เด้งตัวพรวดขึ้นมานั่งทันทีตอนผมพูดจบประโยค จ้องหน้ามองผมนิ่งๆแบบไม่สบอารมณ์ ตาดุๆที่จ้องตรงมาแบบเสือร้าย



“ทำไมต้องไล่กู”



“ก็....”



“แล้วเมื่อกี้ที่เดินหน้าแรดไปเปิดประตู มึงกำลังรอใคร”  กดเสียงต่ำดุใส่กูทำไมล่ะ คิดว่ากลัวหรอ...นิดนึง แต่พี่สู้เพราะพี่คูลมาก



“อ้าว แล้วมึงเสือกไรด้วยล่ะไอ้พี่เหลือง”



เชิดเลยเชิด หยิ่งมากพูดเลย... ไม่ต้องบอกให้รู้สักเรื่องได้ไหมล่ะ เป็นพ่ออ่อมาถาม...



“ไอ้จืด!”



“โมโหอะไรวะ ผมเนี่ยที่ควรจะโมโห ห้องผมไม่ใช่โรงแรมนะเฟ้ย...คิดว่าผมชอบพี่แล้วจะตามใจมึงหรอ นี่พี่ฝาคนคูลนะเว่ย ไม่ยอมหรอก!”



“เดี๋ยวมึงได้ยอมแน่ไอ้จืด”





‘พรึบ’





“เห้ย!”



ตัวผมที่ถูกจับกระชากลงไปบนเตียง สเต็ปดูคุ้นเคยมากๆ ในจังหวะที่ตัวกูนอนแหม่ะลงบนเตียงและไอ้ร่างสูงๆตัวเหลืองที่พลิกตัวพรึบขึ้นมาคล่อมไว้แบบนี้



“หึ”



คนด้านบนที่แค่ยกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมดุที่จ้องมองทั่วใบหน้าใส ความหล่อร้ายที่ทำให้คนใต้ร่างได้แต่กลืนน้ำลายหนืดๆลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกหน้าร้อนๆทั้งๆที่อีกฝ่ายแค่มองมา ข้อมือบางทั้งสองข้างที่ก็ถูกอีกคนรวบไปล็อคไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา



“ไม่เล่นนะเว่ยพี่ ปล่อยผมเดะ”



ดิ้นขยุกขยิกกับท่าทางที่ล่อแหลม และความเสียดสีของช่วงล่าง ทำเอาหน้าร้อนวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก ลืมไปหรือเปล่า วันนี้พี่ตั้งใจให้พัดลมได้เป่าฝาน้อยให้ลมโกรก ถ้ากูรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ กูจะใส่กระจับไว้เลย แม่ม



“ถ้าไม่ปล่อย?”



ยกยิ้มมุมปาก เอียงหน้าเอียงตาใส่แบบหน้าตบ ถ้าตบได้กูจะตบมึงไอ้พี่



“ยิ่งดิ้น ยิ่งแข็ง”



“แข็งก็เหี้ยละ!”



“หรอ..?”



“เออ!! เห้ยๆทำไรวะไอ้เหี้ยเหลือง”



“ด่าเหมือนเมีย”



พูดแบบนั้น ตาก็จ้องมองนิ่งๆ แต่มือมันนี่แหล่ะที่ไม่นิ่ง มือหนาที่วางแหม่ะลงบนต้นขาขาว ค่อยๆลูบเบาๆจากหัวเข่าขึ้นมาเรื่อยๆ



“อะ...ไอ้พี่ เหี้ยพี่เหลือง มึงจะทำไร ปล่อยนะเว่ย เอามือออกจากขากูด้วย!!”



“หน้ามึงจืด สารรูปแคะแกรนเหมือนคนขาดสารอาหาร ดูแล้วโคตรจืดจาง มองเผินๆก็นึกว่าวิญญาณ ขาวๆโปร่งๆ”



ใช่เวลามาวิจารณ์กูไหมไอ้สัด! อยากจะด่ามันออกไปแบบนั้น แต่หัวใจสั่นๆและตัวที่ก็ทำได้แต่บิดเร้านิดๆอยู่ใต้ร่างของอีกฝ่าย อยากจะยกขาขึ้นถีบ แต่ก็ติดที่ต้นขาแกร่งที่ทับไว้อยู่แบบนั้น สภาพล่อแหลมน่าอายอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้



“แต่แปลกว่ะ รวมๆแล้วมึงดูมีสเน่นะ...ปากมึงน่าจูบดี”



“ห๊ะ! อ๊ะ...อื้มม”



ริมฝีปากของคนตรงหน้าที่โฉบตรงลงมาประกบปากบดเบียดลงบนริมฝีปากแบบไม่ทันตั้งตัว ความคิดในหัวที่กระจัดกระจายไม่มีทิศทาง พร้อมๆกับหัวใจที่เต้นระรัวเร็วๆเหมือนว่ามันจะดังจนได้ยินเสียง

คำถามที่ผุดขึ้นมาคือ นี่มึงจูบ จูบทำไม จูบอีกแล้วไอ้เหี้ย!แต่...

 ใบหน้าคมที่เอียงให้ได้องศา ตะโบมบี้ริมฝีปากจูบปากผมอยู่แบบนั้น ได้แต่เม้มปากแน่นพยายามจะเอียงหน้าหนี แต่เมื่อฝ่ามือร้อนลูบขึ้นไปที่ขาอ่อน ก่อนจะแทรกมือใหญ่เข้าไปในขากางเกงบ๊อกเซ่อร์ เป็นจังหวะที่จะอ้าปากห้าม ลิ้นร้อนของอีกฝ่ายก็แทรกเข้าไปในโพรงปากได้สำเร็จ  ความช่ำชองที่กวาดต้อนลิ้นเล็กดูดดึงปลายลิ้นจนต้องเผลอจิกปลาย ยิ่งดูดยิ่งเสียววาบไปทั่วท้องน้อย แรงเสียดสีของกางเกงยีนกับกางเกงบ๊องเซอร์บางๆยิ่งทำให้รู้สึกแปลกๆที่ท้องน้อยมากขึ้นไปอีก



“อื้ออ อื้มมม”



เสียงครางอืออาแทบฟังไม่ได้ศัพท์ หน้าอาย แต่ก็ดูวูบไหวจนไม่อยากจะหยุด มือหนาที่ปล่อยข้อมือของผมออกถูกเลื่อนมาจับที่หน้าของผม หัวแม่โป้งที่ลูบใล้ใบข้างแก้มเบาๆ ยิ่งทำให้รู้สึกว่าหน้าร้อนมากยิ่งขึ้น



“อื้อออ”



คนร่างสูงที่ยังคงเอาแต่ใจเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กดูดดึงอยู่แบบนั้น มือหนาที่เปลี่ยนขึ้นมาลูบใล้แผ่วๆไปตามเสื้อบอลและเลื่อนขึ้นมาที่หัวนม สติที่ขาดผึงไม่รู้ผิดรู้ถูก แต่แต่เกาะเกี่ยวโอบลอบบ่าแกร่ง เสียววูบวาบไปทั่วท้องน้อยจนต้องจิกมือลงบนบ่าของอีกคน



‘ก๊อกๆๆๆๆ’



และในจังหวะที่ฝ่ามือร้อนจะลูบเข้าไปด้านในของเสื้อตัวโคร่ง เสียงประตูหน้าห้องที่ถูกเคาะก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาซะก่อน สติสตังค์ที่เริ่มกลับเข้าตัว ร่างสูงที่ผละจูบออกมาแต่ยังคล่อมทับร่างของผมเอาไว้ ผมที่ทำได้แค่นอนหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน รู้สึกหอบเหมือนไปวิ่งระยะไกลมา



“ใครแม่งมาเคาะวะ”



พอมันพูดแบบนั้นก็นึกขึ้นได้ทันที ดันตัวอีกฝ่ายให้ถอยหนี และครั้งนี้มันก็ยอมผละออกอย่างง่ายๆ แม้ว่าจะทำหน้าทำตาหงุดหงิดขัดใจชิพหายก็เถอะ ผมที่วิ่งไปเปิดประตูอย่างไว ไม่ใช่อะไร กูไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับไอ้พี่เหลืองตอนนี้ แบบ...



‘แอ๊ดดดด’



“ฝา กูซื้อขนมมาฝาก”



ถุงเซเว่นที่ถูกชูขึ้นมาตรงหน้าผมถุงใหญ่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะโผล่หน้าออกมาให้เห็นพร้อมรอยยิ้มกว้างๆที่ผมคุ้นเคย สไตล์หน้ายิ้มหูตาจมูกปาก ดูผู้ดีมากๆแบบนี้มีคนเดียว



“พ...พี่โซล”



“หื้ม ว่าไง...”



และก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรออกไป ก็รู้สึกถึงแขนแกร่งที่โอบรอบเอวผมมาจากด้านหลัง ไอ้ชิพหาย!



“ใครมาหรอฝา”



หน้าคมที่เอียงลงมาวางแหม่ะอยู่ที่หัวไหล่ และมือแกร่งที่กอดเอวกูแน่นมาก...และต่อมาคือการที่หน้าคมนั่นหันไปแสยะยิ้มใส่ผู้ชายตรงหน้าผม



อะไรของมึงซิ ไอ้เหี้ยพี่!!! มึงปล่อยกูครับบบบบบบ!!!

 


...

 


::::::::::::::::::-- to be continued --:::::::::::::::::::::::::



อ้าวเห้ยยย ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่นาาาา อิพี่รบบบบบ คนบ้าๆๆๆ อยากจะทุบ คือว่าน้องฝามึนแล้วนะคุณเอ๊ย เฮียรบแกนี่มึนอึนงงกับมันมากค่ะ เอายังไงๆว่ามา เอายังไงไม่รู้ ดูเหมือนมันอยากเอาน้อง แฮร่!

ส่วนพี่โซล พี่โซลคนดีของแคท งื้อออ แพ้ๆ คนอะไรทำไมเด๊เด มีฟามน่ารักน่าชังจุงกะเบย~~ พี่โซลพอสู้เฮียรบได้ไหมยังไงซิ คิๆคุๆ

รอน้าาาาา รอตอนต่อไป ... ส่วนใครที่บ่นๆคิดถึงน้องเลิฟ มีเฮียรุกก็ต้องมีน้องเลิฟ จัดไปจ๊ะ...น้องมาเฮียมานะรู้ยัง

คอมเม้นสิคะ รออะไร เดี๋ยวเสียใจนะเอออ มาาาา ยาวมาเบบี้*0*

 

ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นดีๆที่มีให้แคทนะคะ แคทจะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้น ขอบคุณทุกกำลังใจเลยค่ะ :กอด1:
 :-[ :o8:
 

 

 

 

 

ออฟไลน์ ursleepingxd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ถึงคุณแคทจะจั่วหัวมาให้พี่เป็นพระเอกแต่ก็ใช่ว่าเอ็งจะทำอะไรก็ได้นะนังเหลืองงงงงงงง

อย่าทำร้ายน้องทั้งที่ใจตัวเองยังโลเลดิ วงวารน้อง ช่วยน้องด้วยนะพี่โซล ิ :katai4:

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6781
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
เอาชะนีไปหมกืี่ไหนแน้ะ
มีกลับมาล้วงน้องฝาตอนเมานี่ไม่ธรรมดาละ

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
เพิ่งมีคนมาคอนเฟิร์มว่าเฮียรบไม่ชอบผู้ชาย แต่ไหงโผล่มาลวนลามน้องฝาถึงห้องได้ล่ะเนี่ย   :hao4:

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
โอ้ยยยย เฮีบรบคะ เฮียรบจะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะอิจฉาพี่ฝามากบอกเลย ไหนเฮียบอกไม่ชอบไงแล้วมาทำแบบนี้คือ อย่ามากั๊กหวงของค่ะเฮีย ปล่อยพี่ฝาให้พี่โซลไปแล้วเฮียมาอยู่กับเรามา  :hao3:

ออฟไลน์ monoo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
น่าติดตามนะครับ. ชอบๆๆๆ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
อิพี่เหลืองกวนอ่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Pa'veaw

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-1
เพิ่งได้เข้ามาอ่าน

ฝาลูกทำไมถึงมึนขนาดนี้ 555

นักรบก็คงเป็นผู้ชายสายซึนสินะ

ออฟไลน์ moomj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 62
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ขออัตราการอัพถี่กว่านี้ด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ (จากหงเป่าจู)

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ


บทที่7





มือที่กำลังจับลูกบิดประตูอยู่กำแน่นขึ้นไปอีกเมื่อร่างสูงที่กำลังยืนซ้อนหลังกอดเอวผมอยู่แบบนั้นเอื้อมมือไปคว้าถุงขนมตรงหน้ามาอย่างอุกอาจ  ผู้ชายที่หล่อดูผู้ดีอยู่ตลอดเวลาแบบพี่โซลที่ทำหน้าเหวอออกมานิดหน่อยก่อนจะเปลี่ยนไปจ้องมองหน้าไอ้ยักษ์เหลืองนั่นเขม็ง เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นคนที่มีรอยยิ้มแบบเขาทำหน้าแบบนี้  ... ผมเข้าใจได้ในจุดๆหนึง คือเป็นกูก็เหวอครับ  ผมแกะแขนแกร่งนั่นออกจากเอวได้ในที่สุด



“เอ่อ พี่โซล ขอบคุณมากนะครับพี่”



ผมก้มหัวขอบคุณเค้าพร้อมทั้งรีบยกมือไหว้  อีกฝ่ายที่ปรับสีหน้าแล้วกลับมายิ้มให้ผมอย่างน่ารัก มองผ่านไอ้ตัวยักษ์ที่กำลังคุ้ยขนมอย่างอุกอาจอยู่  ไอ้เชี่ยพี่เหลืองแม่งโคตรไม่มีมารยาท



“ไม่เป็นไร กูตั้งใจซื้อมาให้มึงเป็นพิเศษ”



“เหอะ ทำมาเป็นเปย์”



เสียงที่เสือกขึ้นแบบไม่มีใครขอดังขึ้นมาลอยๆ แถมมันยังทำหน้าลอยหน้าลอยตา น่าตบเป็นที่สุดครับจุดๆนี้ ผมยิ้มแหยๆให้พี่โซลนิดๆ



“เอ่อ แหะๆ....”



“กูไมรู้ว่ามึงมีแขกอยู่”



“แขกคนสำคัญ ย้ำกับมันไปด้วย” 



เสือกซ้ำเสือกซ้อน ผมหันไปจิกตาใส่ไอ้พี่ที่ก็แค่ยืนกอดอกใส่แบบไม่สะท้าน ตาคมๆของมันจ้องหน้าพี่โซลแบบหาเรื่องหน่อยๆ แล้วคือมึงจะไปทำหน้าแบบนั้นใส่เค้าทำไม มึงรู้จักเค้ารึไง



"พอดีรุ่นพี่ผมมาเยี่ยมน่ะครับ”



บอกออกไปแบบนั้น พี่โซลที่เมินหน้าเหมือนไม่เห็นไอ้รบอีกรอบ มืออุ่นๆของพี่มันที่ยื่นขึ้นมาขยี้หัวผมพร้อมรอยยิ้มน่ารักๆ



“ดูแลตัวเองล่ะมึง มีอะไรโทรหากูนะ”



ว่าแบบนั้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหันหน้าไปยิ้มให้ไอ้รบที่ยืนหน้าตึงแข็งเป็นฟอสซิลอยู่ข้างๆผม มือแกร่งที่กำถุงเซเว่นแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือด พี่โซลที่พยักหน้าให้มันอีกทีเป็นของแถม ก่อนจะโบกมือลาผมน้อยๆ แล้วเดินกลับไปที่ห้องตัวเอง ปล่อยให้กูอยู่กับไอ้โจรใจยักษ์ตัวเหลืองเนี่ยตามลำพัง



‘ปัง!’



แรงปิดประตูที่ดังจนกูคิดว่าห้องพี่โซลคงจะได้ยิน หน้าถมึงทึงของบุรุษร่างควายยืนจังก้าอยู่กลางห้อง ผีอะไรสิงมึงอีกล่ะไอ้พี่   มันที่ทรุดตัวลงกลางห้องผมแบบรุนแรง และเริ่มคุ้ยขนมอีกรอบ



“หึ หาของมาเปย์ เดี๋ยวกูถีบให้เซเลยแม่ง”  บ่นงึมงำๆฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ พร้อมๆกับที่มันก็โยนขนมออกจากถุงทีละอันสองอัน อ้าว...เกลื่อนห้องกูไปอีก สาดดด



“เห้ยๆ ไอ้พี่ทำเชี่ยไรครับ พอๆ เอาของกินมาเล่นได้ไง” ลำบากกูต้องห้ามมันไปอีก เดินตามเก็บขนมจนทั่วห้อง



“ของกินเชี่ยไร มึงไม่ต้องแดกเลยนะ ขยะมีสารพิษ”



พ่องมึงสิพี่! ของดีๆทั้งนั้น นู้นๆ ฟอเรโร่รอชเช่อของโปรดครับ แต่ไอ้พี่เหลืองแม่งโยน ฟิ้ววว~~ ปลิวไปตกอยู่แถวถุงเท้าที่กูใส่แล้วแต่ยังไม่ได้ซัก = =



“มึง!”  ตะเบงเสียงขึ้นมาแบบไม่บอกไม่กล่าว ทำเอากูสะดุ้ง อะไรของมึงพี่!



“อะไร! ตะโกนขึ้นมาทำไมวะพี่ กูเนี่ยตกใจหมด”



“ไอ้จืดมึงพูดมา มึงแก้ผ้ารออ่อยไอ้เหี้ยโซลใช่ไหม เลิกยุ่งกับมันซะ!”



“ห๊ะ?”



อะไรซิเลยกู?  กูแก้ผ้ารอพี่โซลอะไร ในจังหวะที่กูยังนั่งเอ๋ออยู่ตรงนี้ ไอ้ภัยคุกคามก็รุกคืบเข้ามาหาแบบไม่บอกไม่กล่าว มือหนากระชากเข้าที่ต้นแขน แรงบีบที่ทำให้เจ็บ



“มึงอ่อยมัน!”



“อ่อยพ่อง! มึงบ้าหรอห๊ะไอ้พี่ ปล่อยแขนกูเลยครับ เจ็บโว้ย!”



แหกปากใส่หน้าแม่ง กูไม่หงอนะบอกเลย กูเจ็บมากด้วยเดี๋ยวกูถีบหงายเลย เงยหน้ามองมัน บอกให้มันรู้ว่ากูเจ็บ



“ไม่อ่อยแล้วคืออะไร มึงวิ่งแก้ผ้าออกไปหน้าระรื่น อย่ามาเถียงกูนะ กูเห็นมึงนั่งจีบกันตั้งแต่ที่มหาลัยแล้ว ไหนมึงพูดว่ามึงชอบกูจะจีบกูไงวะ! มึงแม่งโลเล! กูคิดแล้วว่ามึงแม่งก็เหมือนคนอื่นๆแหล่ะ!”



ด่าออกมาเสียงดังโดยที่กูไม่ทันได้อ้าปากเถียง ตาคมที่เอาแต่จ้องมองผมแบบโกรธๆ มือหนาที่สะบัดแขนผมออกก่อนจะลุกขึ้นเดินปึงปังหนีออกไปจากห้อง





‘ปัง!’





“อ้าวไอ้เหี้ย! ทีมึงหิ้วผู้หญิงไปล่ะไอ้สัด ทำมาว่ากู!!”



ได้แต่นั่งขยี้ผมตัวเองแรงๆ หลังจากที่มองเห็นแผ่นหลังกว้างเดินหายออกจากห้องผมไป พร้อมแรงปิดประตูที่ไม่ได้เบาเอาซะเลย มาด่ากูแล้วจากไป ทำไมไม่ให้กูด่าบ้างล่ะไอ้เควี้ย



.

.

.





เช้าวันใหม่ที่มีเรียนตอน9โมงเช้า เพราะอาจารย์ขอเปลี่ยนเวลา เพื่อ!... ช่วงเวลาที่คนเร่งรีบที่จะไปทำงาน  เดินออกจากหอมาแบบมึนๆ ตาปรือๆแบบคนที่ไม่อยากจะตื่น จริงๆก็คิดว่าค่อนข้างที่จะยากอยู่ หมายถึงกูเนี่ยตื่นยากอยู่ เมื่อคืนนอนไม่ค่อยจะหลับ มาหลับช่วงที่ต้องใกล้จะเริ่มตื่น พี่รู้สึกว่าไม่ค่อยคูลเลยอ่ะ





‘ปรี๊นๆ’



“น้องสาว พี่ไปส่งไหมจ๊ะ”



“น้องสาวพ่อง!”



หันไปตวาดใส่รถที่มาบีบแตรใส่ เพื่อนเล่นหรอไอ้เชี่ย ยกมือเกาหัวหันไปตะโกนใส่ทั้งๆที่หน้าก็หงิก  สิ่งที่ได้รับกลับมา มีเพียงแค่ใบหน้าหล่อๆ และรอยยิ้มน่ารักๆที่ประดับอยู่บนใบหน้า มือแกร่งที่ข้างนึงจับอยู่ที่พวงมาลัย อีกข้างที่เท้าไว้เท่ๆกับขอบกระจก หล่อผู้ดีชิพหายเลยครับ รู้สึกว่าตาได้รับออร่าเจิดจ้ามากระแทก



“ไม่น่าจะใช่น้องสาวพ่อกูนะ ฮ่าๆ...ขึ้นรถดิ เดี๋ยวกูไปส่ง”



“พี่โซล ... ขอโทษเว่ยพี่”



“ฮ่าๆ ขึ้นรถมา”



“เกรงใจพี่ พี่ไปเถอะ”



มองจากการแต่งตัวแล้ว ดูท่าพี่แกก็คงจะไปเรียนครับ เพราะใส่ชุดนักศึกษามาเลย ว่าแต่รถพี่โซลนี่มันก็แบบ หูววว ตาเป็นประกายแป๊บนึง รวยเหลือเกินครับ รถที่ยี่ห้อโลโก้เป็นตัวL  แถมแต่งแบบรถเอาไว้แข่ง



“ขึ้นมาเถอะน่า”



คะยั้นคะยอกูเองน้า จริงๆพี่ฝาก็เกรงใจอยู่ แต่ไม่ใช่ทุกวันที่กูจะได้ขึ้นรถหรูนี่หว่า คิดแบบนั้นแล้ววิ่งขึ้นรถพี่แกไปทันที ปิดประตูเบาๆ กลัวรถเค้าพัง



“มึงเป็นอะไรวะ นั่งไม่นิ่งยุกยิกอะไรของมึง”



เมื่อขับรถออกมาได้สักพัก ในจังหวะที่รถก็ติดไฟแดง คนข้างๆตัวถึงได้ถามออกมาแบบนั้น หันไปส่งยิ้มแหยๆให้พี่เค้าทีนึง เห็นด้วยหรอวะ



“แหะๆ...ผมตื่นเต้นอ่ะพี่”



“ตื่นเต้น? ตื่นเต้นอะไรวะ”



“โหย ก็รถพี่อ่ะ แม่ง รถในฝัน ผมชอบรถเว่ยพี่ แล้วนานๆทีจะได้ขี่เลตซัสอ่ะ ก็รู้สึกเป็นบุญตูด”



“ฮ่าๆ ถ้ามึงอยากนั่งบ่อยๆก็มานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้กูสิ”



หัวเราะขำก่อนจะยื่นมือมาขยี้หัวผม เอาเลยเต็มที่ อยากจะบอกว่าวันนี้กูไม่ได้สระผมด้วยครับพี่โซล หันไปมองหน้าพี่มัน ที่อีกฝ่ายก็หันมามองผมอยู่ก่อนแล้ว สายตาของคนตรงหน้า ยังไม่ได้ตอบอะไรออกไป ก็เป็นจังหวะที่ไฟเขียว อีกฝ่ายเลยต้องเอามือออกเข้าเกียร์รถ รู้สึกขอบคุณไฟเขียวทันที



“เย็นนี้เลิกกี่โมง เดี๋ยวกูมารับ”



“เห้ยยย ไม่เป็นไรพี่ ผมกลับเองได้ๆ”  โบกมือไหวๆรีบปฏิเสธ เกรงใจครับ จะมารับมาส่งทำไม กูกลับเองได้ ถึงจะดีใจที่จะได้นั่งรถราคาหลายล้านก็เถอะ



“ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า...กูจะมาหาเพื่อนด้วย”



“พี่ไม่มีการมีงานทำหรอวะถามจริงๆ ปกติเด็กแพทย์เค้าต้องยุ่งดิวะพี่”



“สำหรับเรื่องบางเรื่องอ่ะ กูหาเวลาให้ได้ตลอดแหล่ะ”  ยิ้มหวานพร้อมยักคิ้วให้เป็นของแถม เอ่อ...



“สงสัยพี่จะติดเพื่อนนะ เอาเถอะ ถ้าเจอกันเดี๋ยวค่อยกลับด้วยละกันเนอะ งั้นผมไปก่อนนะ สวัสดีค๊าบบบบ”



ยกมือขึ้นไหว้อย่างสวยงาม พี่ฝาเป็นคนไทยมีมารยาท พี่แกหัวเราะขำออกมา หล่อเหี้ยๆครับ วิ่งลงจากรถ โบกมือหยอยๆเป็นการบอกลา รอจนรถพี่แกขับหายไปลับตา เลยค่อยหันตัวกลับ



“แอ๊ะแฮ่ม อิน้องฝาหอยยยยยยย”



“เหี้ย!”



อุทานออกมาเสียงดังเลยกู ยิ่งกว่าเจอผี ไอ้เซียร์ยืนกอดอกทำหน้าตาอยากเสือกอยู่ตรงหน้าเลยในจุดๆนี้  มองเลยมันไป เห็นรถมันจอดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ชิพหาย โคตรซวย



“มานี่ค่ะลูก มึงอย่าคิดว่าจะหนีรอดจากการเค้นความจริงของกู!”



ว่าแบบมือจุดยืน ก่อนที่แขนเรียวสวยแต่พละกำลังดุจช้างตกมันของมันจะคว้าคอผมแล้วลากให้เดินตามไปด้วยกัน ช่วยด้วยยยยยย





‘ผลัก ตุบ’





โยนกูลงบนเก้าอี้เรียบร้อย ช่างเป็นผู้หญิงที่ก้าวร้าวยิ่งนัก ... น่ากลัว ....



ไอ้ธารที่เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือการ์ตูนของตัวเองอย่างงงๆ คือมึงอย่างง มึงดูหน้าหญิงสาวหนึ่งเดียวในกลุ่มของเรา มันกำลังจะแดกกูแล้วตัวเพื่อนครับ



“ว่ามา! มึงอย่าอิดออด มองอิธารไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก มึงไม่เห็นความดง่ในดวงตามันรึไง!”



“ก็ถ้าจะด่ากูขนาดนี้ บอกว่ากูโง่เลยก็ได้เซียร์”



“จัดไปอิโง่ธาร”



เจ็บกระดอกใจไหมล่ะมึง ร้าวรานไปเลยสิ ... ไอ้ธารที่ทำหน้าเจ็บปวดเหมือนกระเทยตัวใหญ่สายหมีกำลังสะดีดสะดิ้ง ทำเอาผมกับไอ้เซียร์ต้องกรอกตาทันที ถ้ามึงอ้าปากแล้วจะเป็นแบบนี้ มึงกลับไปนั่งอ่านโคนันท์มึงต่อเถอะ กูว่าจะดูคูลกว่า



“พอ! เลิกไร้สาระอย่าลีลาค่ะอิฝา วันนี้มึงลงจากเล็กซัสของใคร”



คำถามที่โพล่งออกมา ทำเอาไอ้ธารหยุดตลกห้าบาทสิบบาทแล้วหันมาเลิกคิ้วมองผมทันที  ชิพหาย ไหงกลับมาเรื่องกู



“หน้าแบบมัน นั่งเล็กซัสมาหรอเนี่ย”



“เออสิ ยืนโบกมือหยอยๆสั่งลากันอยู่หน้าตึกเรียนด้วยนะเออ...สรุปว่ามึงมากับใคร ถ้าบอกว่าญาติ กูจะตบอัดโต๊ะให้ดู”



“มากับพี่โซล”



“โซลไหนของมึงอีกอิฝา นั่นคนหรือเมืองหลวงเกาหลีใต้ หารู้จักคนไปมั่วนะมึง ไหนเล่ามาเดี๋ยวนี้”



ด่ากูเหมือนกูเป็นเด็กสามขวบที่ดูแลตัวเองไม่ได้  แต่ก็เล่าให้แม่เขาฟังไปครับ เดี๋ยวแม่โกรธาโมโหขึ้นมา แล้วพี่ฝาจะไม่คูลเอา เล่าให้หมดตั้งแต่เรื่องพี่โซลยันไอ้บ้ารบ



“ว่าแต่ไหนรูปพี่โซลกูขอดูหน่อย”



ก็ยื่นมือถือเปิดไลน์ให้มันดูครับ เพราะส่งรูปไปให้พี่แกทางไลน์   ไอ้เซียร์เสือกสุดๆ รีบคว้ามือถือผมไปดูกับไอ้ธารทันที  ก่อนมันจะหันไปพยักหน้าให้กันสองคน น่าโบกทั้งไอ้เซียร์ทั้งไอ้ธารเลยเอาจริงๆ



“เหอะหล่อชิพหาย .... กูรู้เลยว่าอิพี่โซลคิดอะไรอยู่...”



“พี่เค้าคิดอะไร  มึงเป็นคุณเจนญาณสามตาหรา”



“กูนี่มีมากกว่าสามตาอีกค่ะ อีกอย่างนะอิฝา คนทั้งโลกเค้ารู้หมดแหล่ะว่าอะไรเป็นอะไร มีแต่มึงอ่ะที่มึนอยู่คนเดียวเนี่ย เรื่องอิพี่รบสายเหลืองนั่นก็ด้วย”



“เห้ยยย มึงอย่าพูดแบบนั้น พี่มันแค่ชอบสีเหลืองมั้ง แต่ไม่ใช่สายเหลืองหรอก มันไม่ได้ชอบผู้ชาย”



บอกออกไปแบบนั้น ไอ้เซียร์ที่ทำปากเบ้ได้น่าเกลียดชิพหาย กับไอ้ธารที่ก็แค่ถอนหายใจออกมาหน่ายๆ อะไรกันวะสองคนนี้



“ค่ะอิฝาหอย ตามใจมึงค่ะ”



“อะไรของมึงกันวะ”



“จริงๆนะไอ้ธาร นี่กูล่ะงงจริงๆว่าระหว่างเพื่อนเรากับพี่รบ นี่ใครมันรุกแรงกว่ากัน”



“กูว่าฝ่ายนั้นอ่ะแรง แต่ฝ่ายเราน่าจะรัก”



“พูดถูกใจเจ้มากค่ะ”



“พวกมึงสองคนนี่พูดไรกันวะ อธิบายให้กูฟังมั่งดิ ไรแรงไรรัก เชี่ยไรว้า”



“เสียเวลาอธิบายให้คนโง่ๆแบบมึงฟัง กูเอาเวลาไปสอนหมาฉี่ให้เป็นที่ยังดูมีค่ามากกว่าค่ะอิฝา”



จิกตาใส่กูอีกประเด็น โกรธอะไร นี่เพื่อนไง นี่พี่ฝาเองนะ …



“หวัดดีทุกคน”



เสียงเหนื่อยๆของไอ้หมอกที่ดังมาพร้อมๆกับสารร่างของมันที่ไม่เนี๊ยบเหมือนทุกวัน เอ่อ...



“หมอก วันนี้มึง...”



“กูเหนื่อยนิดหน่อย พอดีเมื่อคืนกูไปแข่งรถมาว่ะ”



มันที่ว่าแบบนั้นก่อนจะนั่งลงข้างๆผม หยิบสมุดการบ้านขึ้นมาและคว้าสมุดกูไปลอกคำตอบอย่างมุ่งมั่น  ดูเป็นคนมีความตั้งใจในการเรียนสูงมาก



“มึงมีแข่งทำไมไม่บอกกูวะ ไหนบอกไปดูช็อปที่แบรนด์เสื้อที่ออกคอลเล็คชั่นใหม่กับไอ้เซียร์ไง”  โวยแม่ง ไม่ชวนพี่ฝา



“มันไปดูกับกู แล้วเย็นๆก็แยกทางกันค่ะอิฝา นี่เพื่อนไม่ใช่ผัวถูกไหม จะมาตัวติดกันอะไรมากมาย”



“เซียร์...กูพูดตรงๆนะ”  หันไปบอกมันที่ก็เลิกคิ้วหันมามองหน้าผม



“กูว่าหน้ามึงสวย”



“กูรู้ตัวค่ะในจุดๆนี้ ฮุๆๆ”



“แต่มึงไม่เหมือนผู้หญิงว่ะ กูว่ามึงเหมือนกระเทย หรือกระเทยจริงๆอาจจะต้องกลัวมึง”



บอกมันไปแบบนั้น เดดแอร์อยู่สองวิ ก่อนที่ไอ้หมอกกับไอ้ธารจะระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นห้องเรียน โชคดีแค่ไหนที่อาจารย์ยังไม่เข้า พวกอุบาทว์



“อ๊ายยยยย อิฝา อิเลวววว”



“ขนาดไอ้ฝาที่มึนมากๆมันยังรู้ กูว่ามึงต้องปรับปรุงตัวแล้วนะไอ้เซียร์”



“กูเห็นด้วยกับมึงครับเพื่อนธาร”



ไอ้หมอกกับไอ้ธารที่พูดออกมาแบบนั้น ก่อนมันจะแท็คมือกันอย่างชอบใจ แต่จำเป็นต้องข้ามหัวกูด้วยรึไงวะ



“หุบตูดพวกมึงเดี๋ยวนี้ค่ะ เดี๋ยวแม่ฟาดปากเรียงตัวเลยพวกบ้า ทำมารู้ดีนะอิฝา ที่คนหึงคนจีบล่ะเสือกไม่รู้ ไอ้โง่”



“อะไร ใครจีบใครหึงกู?”



“กูล่ะเบื่ออออ”   โมโหกูมากมายมั้ง ถึงต้องมาขย้ำขยี้หัวกูขนาดนี้  กูจะเซ็ตมาเพื่ออะไร พูดครับ!



“ใครจีบมันวะ”



“โอ๊ย อิหมอกกูจะเล่าให้ฟัง เมื่อเช้าจ๊ะ ไอ้ฝาแม่งมากับรถเล็คซัส”



“หือ?”



“นักเรียนแพทย์ปี3ค่ะมึงขับรถมาส่งมันค่ะ แรดสุด”



“แรดพ่อง!”



อยู่ๆมาว่ากูแรดได้ไง กูเสียหายนะ กูไม่ได้แรดอ่ะ แค่ขึ้นรถมาเพราะเค้าจะมาส่ง กูไม่ได้ไปแอ๊วเค้าซักหน่อย นี่กูแอ๊วแค่ไอ้เหลืองคนเดียวเว่ย ถ้าแรดต้องแอ๊วพร้อมกันหลายๆคนดิวะ



“เชรดดดด น้องจืดของเราไม่ธรรมดานี่หว่า...ว่าแต่หล่อไหม สู้พี่นักรบของเราได้เปล่าวะ”  เสือกแบบไม่ดูสภาพก็ไอ้หมอกนี่ล่ะ งานไม่เสร็จก็ยังจะขอเสือก



“หล่อค่ะ หล่อแบบผู้ดีมีสกุลเป็นที่สุด เหมาะมากกับอนาคตเพทย์”



“อู้ว ต้องเลือกแล้วว่า อนาคตอยากมีผัวผูกไทน์หรืออยากได้กราวน์ขาวๆมานอนกอด”



“เชี่ย พวกมึงแม่งไร้สาระว่ะ”



ส่ายหัวหน่ายๆ เหนื่อยใจกับพวกมัน ผู้ชายหน้าตาดีๆแบบพี่โซลจะมาสนใจกูทำไม เอาเวลาไปแอ๊วนางพยาบาลอะไรแบบนี้จะไม่ดูมีสาระกว่าหรอครับ



ช่วงจังหวะที่เสียงดัง หึ่งๆเหมือนผึ้งแตกรังเริ่มดังขึ้นมา มองไปที่หน้าประตู ไม่ใช่อาจารย์เข้าคลาสแล้วแต่อย่างใด แต่เพราะ นักเรียนปี3จากคณะบริหารที่หล่อจนหมาต้องหันมองถึงสองคนเดินเข้ามาในห้องเรียนต่างหาก วิชาเลือกเสรีที่พวกมันเลือกมาเรียน พี่รบกับพี่เทียนที่หล่อชิพหาย มองจากมุมนี้ ไกลขนาดนี้ก็ยังดูดีแบบสุดๆ...



เช้าวันใหม่แล้ว กูจะแอ๊วมึงเหมือนเดิม เรื่องก่อนหน้านั้นที่กูเห็น กูจะทำเป็นเบลอๆเมาๆไม่รู้เรื่องไปละกัน...เพราะที่จริงๆ กูไม่มีสิทธิ์โกรธมันด้วยซ้ำ ... ถ้าคิดแบบนั้นแล้วแม่งมีสิทธิ์มาโมโหกูเรื่องอะไรวะเมื่อคืนนี้ งงในงง? ….



ไอ้พี่นักรบที่มองมาที่หลังห้อง ในส่วนที่พวกผมนั่งอยู่ พอเห็นแบบนั้นผมก็รีบฉีกยิ้มกว้าง ยกมือขึ้นโบกทักทายมันทันที แต่อีกฝ่าย เมื่อสบตากับผม ก็เมินหน้าหนีแล้วทรุดตัวลงนั่งที่แถวๆหน้าห้องไปซะเฉยๆ



“อ้าว”



“อะไรมึง?”



ไอ้หมอกที่เงยหน้าขึ้นมาจากสมุดการบ้านหันมาถามผมงงๆ  เหมือนมันจะไม่ได้สนใจอะไร เลยไม่รู้ว่าหนุ่มหล่อของมหาลัย’ได้มาถึงแล้ว ไม่งั้นมันคงเบะปากใส่พี่เทียนไปแล้วแน่ๆ ... แค่เค้าแย่งเมีย ต้องแค้นฝังหุ่นอะไรเบอร์นี้



“ไอ้รบเมินกู”



“มึงคิดไปเองเปล่า”



“จริงๆ มึงดูดิ กูโบกมือให้ ไอ้เหี้ยพี่มันไม่สนใจกูอ่ะ”



“พี่รบนี่ฟอร์มจัดชิพหาย ถ้าโดนสอยไปกูจะขำให้”



ไอ้เซียร์พูดอะไรกับไอ้ธารซักอย่าง ได้ยินไม่ถนัด และก็ไม่อยากสนใจ แค่มองตรงไปที่หน้าห้อง แผ่นหลังกว้างที่ไม่ยอมหันมามองกันอีกเลย อะไรของมันวะ





‘ตื่อดึง’





เสียงแจ้งเตือนจากโปรแกรมของเฟสบุ๊ค  มีคำขอเป็นเพื่อนอยู่1ที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน เปิดขึ้นมาเห็นโปรไฟล์ของผู้ชายคนนึง หล่อพ่อหล่อแม่ เป็นคนที่พึ่งมาส่งผมเมื่อเช้านี้เอง  ‘โซล ศัตรูพ่าย สกุลเลิศดำรงค์’



‘ตื่อดึง’



(แอดแล้ว รับกูหน่อยครับ))



[พี่หมอโซล หาเฟสผมจากไหนวะพี่ แล้วนี่ไม่มีเรียนรึไงวะพี่ทักมา รีบหรอวะ]



((มึงรับแอดกูดิ กูจะได้ตั้งใจเรียน สำหรับเรื่องแบบนี้ กูรีบเสมอแหล่ะ))



[เออๆครับ]



ตอบรับคนที่ทักแชทมาเร้าหรือไม่เลิก  ก็กดรับแอดพี่แกไป  ... นึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีเฟสไอ้พี่เหลืองเลยนี่หว่า ก็ลองๆคุ้ยๆเขี่ยๆ จำชื่อพี่แกได้ขึ้นใจ ‘นักรบ เตชะณรงกรค์’ หาไม่นานก็เจอ รูปโปรไฟล์คือผู้ชายใส่เสื้อโค้ชสีเหลืองที่กำลังถ่ายกับต้นซากุระ ชมพูเหลือง เป็นอะไรที่โคตรตัดกัน แต่มันกลับเป็นภาพที่ดูดีแบบสุดๆ มันที่กำลังเหม่อมองดูต้นไม้พวกนั้นแบบเหงาๆ ... จริงๆเป็นคนที่ดูไม่น่าจะเหงา แต่ในภาพนี้มันกลับเหงามากเป็นพิเศษ ... สุดท้ายก็ตัดสินใจกดเพิ่มเพื่อนมันไป ไม่รู้มันจะรับไหม แต่ภาพโปรไฟล์ผมไม่ใช่รูปตัวเองหรอกครับ ...


(มีต่อจ้าา)


ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ

(ต่อจ๊ะ)



“เลิกเรียนแล้วววว วันนี้ไปไหนดีคะ...วันศุกร์ทั้งทีนะมึง”  แค่เลิกเรียนออกมายืนหน้าห้อง อาจารย์ยังไม่ทันจะได้ไปไหนไกล ไอ้เซียร์ก็แหกปากออกมาอย่างที่เห็น



“แรดจริงๆเนอะ”  ไอ้ธารที่กระซิบบอกผม กูนี่รีบพยักหน้าเห็นด้วยเลยครับ



“อิธารกูได้ยิน”



“หูดีชิพหายเลยว่ะ”



“เดี๋ยวกูตบปากเลยไอ้นี่ ว่าไง...สรุปวันนี้ไปไหน”



“ไปเที่ยวกับกูป๊ะล่ะ ชีวิตต้องการแอลกอฮอล”



“จัดไปค่ะ ไปนะอิฝา โอเคนะมึง” ก็ถ้าจะมัดมือชกกูขนาดนี้ ถามว่ากูมีสิทธิปฏิเสธไหม ไหนพูดมา



“แต่กูขอตัวนะพวกมึง กูเหนื่อยว่ะ กูง่วง”  มันที่ตาปรือ หัวเริ่มจะฟูๆ เป็นไอ้หมอกในแบบที่พวกเราไม่คุ้นชิน มันที่มักจะหล่อใสสไตล์โอปาตลอด กูคิดว่าควรปล่อยมันไปนอน คนอื่นๆก็คงจะคิดเหมือนผมเช่นกัน



“เห้ย นั่นมันพวกพี่เทียนพี่รบนี่หว่า” ไอ้ธารที่หันไปเห็นพ่อรูปหล่อสองหน่อที่กำลังเดินออกจากห้องมาพอดี



“เห้ย กูไปก่อนนะ กลับล่ะ กูง่วง”



ไอ้หมอกที่บอกออกมาแบบนั้น พวกเราเลยได้แต่โบกมือหยอยๆลามัน จะรั้งก็ไม่ทัน...เดินตัวปลิวจากกูไปซะไกลละ ดูรีบ ดูง่วงไปอีก … พี่เทียนที่เดินยิ้มเข้ามา กับไอ้พี่เหลืองที่เดินหน้าตึง ... แถมเมินหน้าหนีกูอีก เป็นอะไรวะ?



“หวัดดีครับพี่”



พวกผมที่ยกมือไหว้พี่แก พี่เทียนยิ้มและยักคิ้วรับ กับอีกฝ่ายที่แค่พยักหน้า ก่อนจะเมินหน้าไม่สนใจกูเป็นครั้งที่สามของวัน



“ว่าไง จะไปไหนกันพวกมึง”  พี่เทียนที่ทักออกมาแบบนั้นพร้อมรอยยิ้มเท่ๆ วันนี้ดูพี่แกอารมณ์ดีมากครับ ปกติก็เท่อยู่แล้ว วันนี้ออร่าความหล่อมันดูกระแทกตามากๆเลย ตัดภาพไปที่ไอ้คนข้างๆ กูนึกว่าฆาตกรโรคจิต อึมครึมไปอีก



“ว่าจะไปที่เดิมแหล่ะพี่ วันศุกร์ทั้งที ชิวิตต้องการแอล”



พี่เทียนกับไอ้ธารก็คุยกันออกรสออกชาติ ดูเป็นพวกสายแบดเหมือนกันจริงๆ ในจังหวะนั้นกูก็เนียนกระแซะไปหาอีกคนทันที



“เห้ยพี่ เป็นไรอ่าทำไมนิ่งจังว้า”



“เสือก”



หันหน้ามามองผมนิ่งๆ ก่อนจะพูดออกมาด้วยคำๆเดียว แต่ทำเอาพี่ฝาจุก เจ็บกระดองใจยิ่งนักนะเออ



“อ้าว ก็ต้องเสือกดิ เรื่องของคนที่เราชอบอ่ะนะๆก็อยากรู้หมดแหล่ะ”



ว่าแบบนั้น เอาไหล่กระแซะแขนแกร่งซักหน่อย วันนี้พี่ท่านใส่Jacket Sukajun สีทองดำมาด้วยนะครับ หล่อออร่า ดูมาเฟียสุดๆ แต่พอก้มหน้ามามองกูตาเขม็ง กูนี่หดคอหนีแทบไม่ทัน อะไรล่ะซิ? พี่ฝาทำอะไรผิดพี่อยากจะถาม  ทำไมต้องมองดุขนาดนี้ด้วย กลัวนะเว่ย!



“เหอะ”



อ้าว ทำเสียงแบบนั้นแล้วมองกูแบบเหยียดๆแบบนี้คือ....



“เป็นไรอ่าพี่~~ ไม่พอใจไรกูว้า”



“ทำไมกูต้องไม่พอใจคนแบบมึง! อยากทำเหี้ยไรก็เรื่องของมึงสิ จะไปจะมากับใครก็เรื่องของมึง กูไม่ได้สนใจเหี้ยไรทั้งนั้นแหล่ะ!!...ก็แค่เกย์! มึงอยากไปอ้าขาให้ใครก็เรื่องของมึง!!”



เสียงที่ตะคอกออกมาพร้อมๆแรงผลักมือผมที่กำลังจะเอื้อมไปหาอย่างแรง ผลักจนผมเซถอยออกมา เสียงเข้มที่ตวาดลั่น ทำเอาคนรอบๆข้างหันมา เสียงกระซิบเซ็งแซ่พร้อมๆกับมือถืออีกหลายตัวที่ถูกยกขึ้นมาถ่ายภาพเหตุการณ์ไว้  ไม่พ้นกูจะได้ดังอีกรอบ … แต่คำพูดที่พูดออกมาก็ทำให้ตัวผมสั่น ตารู้สึกสั่นๆเหมือนน้ำตาจะไหล ทั้งๆที่ไม่รู้สึกเสียใจอะไร แต่จริงๆกูคงจุก



 “เห้ยๆใจเย็นเว่ยไอ้รบ เป็นอะไรของมึง”



พี่เทียนที่รีบมาดึงตัวไอ้รบไว้ ตาคมที่จ้องตรงมาที่ผมเขม็ง สายตาแข็งกร้าวที่ผมไม่อยากเห็น สายตาที่เคยเห็นตอนรู้จักกันในวันแรกๆ...สายตาที่ไม่ใช่ไอ้พี่นักรบที่จริงๆเป็นคนกวนตีน แต่เป็นสายตาที่บอกว่า เค้าจะไม่สนใจความรู้สึกของใครหน้าไหนที่ตัวเองไม่เห็นว่าสำคัญ



“กูไม่ได้ชอบผู้ชาย!”



เสียงตะคอกที่ดังแบบไม่อายใคร ทำให้ผมได้แต่กำมือแน่น  ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเจ็บ และแว๊บนึงเสียงเข้มๆของใครบางคนที่เคยบอกกับผมไว้ก่อนหน้านี้ ก็ดังเข้ามาในหัวของผม   ‘สู้เข้าล่ะ ใส่แรงๆไป เดี๋ยวมันก็แพ้มึง’ พี่รุกฆาต ....



“กูเองก็ไม่ได้ชอบผู้ชายเว่ยพี่! แล้วยังไงวะ...ใครใช้ให้มึงเกิดมามีจู๋ล่ะ!”



ตะคอกเถียงมันออกไปแบบนั้น แว๊บนึงที่เห็นคนทำหน้าถมึงทึงในตาแข็งๆนั้นวูบไหวน้อยๆ และเป็นพี่มันที่นิ่งไปแบบนั้น ผมได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น มือที่กำเข้าหากันจนมันเหงื่อออก ... เสียงเซ็งแซ่ที่ฟังไม่ได้ศัพท์ และมือนิ่มๆของไอ้เซียร์ที่ลากตัวผมออกมาจากบริเวณนั้น  ไม่รู้อะไรเลย รู้แค่ว่าพูดออกไปตามใจ ตามที่ใจผมคิดก็เท่านั้น … และเพราะแบบนั้น ตอนนี้กูถึงต้อง …..



“วีรกรรมงามหน้าแท้ๆลูกคุณแม่”



ไอ้เซียร์ที่มันยังสวยชิพหายในชุดเดรสสีอ่อนออกทองๆ นั่งไว้ห่าง มือก็เขี่ยโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ อย่า...อย่าพูดถึงเรื่องที่ผ่านมาแล้ว พี่ฝาขอ พี่ฝารู้สึกอายในคำพูดตัวเอง



“แต่ก็ดีนะเว่ย ประโยคที่มึงตอบกลับพี่รบไป ทำเอาพี่เค้าหน้าเหวอ อึ้งไปเลยมึง ไม่พอ...ดูนี่ครับเพื่อน เกิดทีมน้องฝาจืดเกลือนเฟสเลยเว่ย”



ว่าแบบนั้นพร้อมโชว์มือถือให้กูดู  หน้ากูที่อยู่ในรูปภาพโคตรจะอุบาทย์ ทำตาโปนๆแบบนั้น แถมยังตัวขาวซีด เสื้อนักศึกษาที่ใส่วันนี้ก็ตัวใหญ่กว่าที่เคยใส่ เพราะกูซื้อมาผิดไซต์และไม่กล้าทิ้ง มันแพง...คราวนี้กูเลยยิ่งดูเหมือนเด็กกะโหลกกะลาแบบสมบูรณ์  ดอกฟ้ากับหมาวัดที่แท้ทรู



“ชื่อทีมโคตรเลว”



“เหมาะกับหนังหน้ามึงออกค่ะ” 



เกลียด ... จำเป็นต้องทำร้ายจิตใจกูขนาดนี้ไหม แล้วไอ้เพจคิวท์บอยคิ้วท์เกิลอะไรของมหาลัยนี่ก็ขยันเอาเรื่องราวของกูกับไอ้พี่เหลืองไปลงจัง ไม่พอ ทำเป็นสตอรี่ตั้งเป็นอัลบัม แถมมีชื่อเรื่องให้ด้วยว่า ‘นิเทศน้องฝาออกล่าหัวใจนายนักรบ’  ชื่อเรื่องเหี้ยสุดๆกูนึกว่านิยายสดใสที่เด็กสาววัยแรกแย้มชอบอ่าน เลวระดับสิบ อย่าให้กูเจอแอดมินกูจะขย้ำหน้ามันให้



“มึงดูรูปนี้ กูฮาหน้าไอ้ฝาสุดๆ”



รูปตอนกูโดนพี่รบผลักแขนแล้วกูเซ หน้าเหวอแบบตาโปนๆปากเจ่อๆ ... เลววววววแบบร้าวราน คิดว่ารูปนี้อยู่ในคอมใคร ไวรัสก็คงไม่กล้าเข้า มันคงกลัวรูปกู แซะตัวเองเพื่อ!



แอบๆเข้าไปดูเห็นคอมเม้นท์กันระรัว คนทั้งมหาลัย’ ได้เข้ามาเสือกเรื่องราวชีวิตของกูกับไอ้นักรบกันเพียบ … ยกตัวอย่างคอมเม้นท์ได้ว่า



‘หว๊ายยย น่าจืดชิพหายยังจะกล้ามาตื้อเค้า’



‘#ทีมน้องฝาจืด จืดแล้วไง จืดก็มีหัวใจนะคะ สู้ๆนะน้องฝา คว้าหัวใจเฮียรบมาให้ได้ จิ้นๆจิ้นคู่นี้ๆๆ’



‘#ทีมน้องฝาจืด #ทีมรบฝา กูอินเรื่องของคู่นี้ยิ่งกว่ารายการเดอะแมสซิงเกอร์ อยากจะบอกว่าถ้าพูดกันแล้วไม่เข้าท่า เจ้ขอให้น้องฝาดักตีแล้วล่อเฮียแกด้วยของเหลืองจ้า ปล.เห็นพี่แกชอบอะไรเหลืองๆเหลือเกิน จะสายเหลืองไหมน้า ยังไงๆๆ’



‘ไม่เจียมตัว แหว่ะ’



‘อิพวกที่มาแซะๆนี่คืออยากได้นักรบไว้เองสินะ กูล่ะเพลีย’



‘#ทีมรบเหลืองใหญ่ไข่ทองคำ สามีต้องสตรองนะคะ อย่าไหวหวั่นกับเด็กจืดๆนั่นนะ’



‘#ทีมวิศวะมีเกียร์แต่อยากได้เมียมีฝา พี่ว่าน้องเค้าน่ารัก อยากจะพักก็ทักมา ไม่ได้ให้ท่าพี่แค่อ่อย ฮิ้ววว’



‘แสดงจุดยืนสิเพื่อนกู จืดแล้วไง ใสๆแต่อร่อยมากกกกกก เฟสเพื่อนฝาของหนูค่ะทุกคนนนนน >> @FuckFun’



“เชี่ยเซียร์! มึงแท็คอะไรมาหากูเนี่ย” 



ด่าไปก็ไม่สะท้าน มันแค่ยักไหล่สวยๆและยิ้มกรุ้มกริ่มๆ และไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนเฟสบุ๊คของผมก็ระรัวเข้ามาแบบกล่องข้อความแทบระเบิด ตัวเลขแดงๆตรงแจ้งเตือนรัวจนถึง300+ในเวลาไม่กี่นาที



“เหี้ยยย ใครแม่งแอดกูมามากมายวะ”



“หึหึ...กูบอกแล้วไงไอ้ธาร จืดใสๆใครว่าไม่อร่อย” ฉีกยิ้มร้ายๆ และคว้าโทรศัพท์กูไปจิ้มนู่นนี่นั่นรัวๆอย่างอุกอาจ



“เห้ยๆมึงทำอะไรไอ้เซียร์!”



“ไม่เสือกสิเด็กน้อย”  น้อยพ่อง!...จริงๆพี่ฝาว่าพี่ฝาก็ใหญ่นะ  ถึงจะไม่ใหญ่เท่านักรบมังกรก็เถอะ ... ฉ่า!! -/////////- รู้สึกเหมือนหน้าไหม้  กูคิดเชี่ยไรอยู่เนี่ยยยยยย



“ทำอะไรกันอยู่วะ”



เสียงเข้มที่มาพร้อมเจ้าตัว ดวงตาคมและมุมปากยกยิ้มร้าย ไม่น่าเป็นพระเอกในเรื่องไหนได้ ไม่น่าจะใช่ใครที่ไหน พี่รุกฆาต



“พี่รุก...”



ไอ้ธารกับไอ้เซียร์ที่นั่งหน้างง ดูโง่มากๆแต่ก็ยกมือขึ้นไหว้ตามผม ข้างๆตัวพี่รุกมีเลิฟที่ยืนยิ้มร่าอยู่ด้วย เห็นปาแปงที่กำลังเดินเข้ามา มองพวกผมสลับกับพี่รุกไปมาแบบงงๆ



“พี่รู้จักด้วยหรอ?”



“หึ รู้...”



พี่รุกฆาตที่พูดแบบนั้นแล้วก้าวขายาวๆเข้ามานั่งเก้าอี้โซฟาแบบชิลๆ เอ่อ....กูยังไม่ได้ชวนเลยครับพี่ และเพราะเป็นแบบนั้น ปาแปงที่ก็ไปลากพี่โชว์มานั่งด้วย โต๊ะกูดูอึกทึกคึกโครมไปอีก ... ต้องเท้าความกันไปมา ถึงรู้ว่าปาแปงเป็นเพื่อนเลิฟ และพี่โชว์ก็เป็นเพื่อนพี่รุก และพีคสุดๆคือพี่รุกเป็นเจ้าของร้าน  แทบจะถลาไปกราบงามๆหนึ่งที เลี้ยงผมๆๆสิครับพี่ครับบบบ



“โลกโคตรกลมที่พวกมึงรู้จักกันหมด”  พี่โชว์ว่าแบบนั้นและชงเหล้า เข้มจนต้องซี๊ดปาก กินเข้าไปทีร้อนผ่าวลงไปถึงกลางท้อง



“หึ”



พี่รุกที่ยกยิ้มหัวเราะน้อยๆกับคำพูดนั้น ร่างสูงที่นั่งไขว่ห้าง แขนข้างซ้ายวางเหยียดไปบนพนักพิงทางด้านที่เลิฟนั่งอยู่ใกล้ๆ มืออีกข้างที่ยกบุหรี่ขึ้นสูบ หล่อร้ายและดูเลวโคตรๆ แต่พูดแบบจริงจัง ... เป็นอะไรที่มีสเน่ห์จนละสายตาไปไม่ได้เลย



“หัวเราะอะไรของมึง”  เลิฟที่สะกิดถาม แต่อีกฝ่ายกลับทำแค่ผลักหัว



“วันอาทิตย์นี้วันเกิดไอ้รบ”



“หือ??”



ผมที่เลิกคิ้วงงๆกับคำพูดนั้น ตาคมที่จ้องมาทางผมแบบไม่วางตา อย่ามองมากครับพี่เดี๋ยวผมหลง ปลายตาไปมองเลิฟที่ก็จ้องมาเช่นกัน โอ้วววว.... กูว่าเจ้าที่แรง อีกอย่างพี่ฝาคนคูลชอบความสดใส มืดไปพี่ว่าไม่คูลเลยนะเออ



“กูเชิญมึง”



“พี่หมายถึง ให้ผมไปร่วมงาน? เอ่อ...ผมว่าไม่ดีมั้งพี่ อีกอย่าง วันนี้ผมพึ่งมีเรื่องกับพี่รบมาด้วย” 



กูว่าแบบหงอยๆ ถึงแม้อยากไปงานวันเกิดมันก็เถอะ อยากให้ของขวัญ ทั้งๆที่กูก็ยังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรให้ดี



“มึงมีเรื่องกับไอ้รบ?”



“ครับพี่”



บอกเสียงอ่อยๆ และไอ้เซียร์เพื่อนคนเสือกก็รีบส่งมือถือที่มีเพจคิ้วบอยห่านั่นไปให้ดูทันที  เลิฟกับแปงที่พอดูก็ขำก๊ากออกมาทันที  กูไม่เรียกดีๆแล้วขำขนาดนี้ กูเรียกไอ้เลิฟไอ้แปงแม่งเลย คนใจหยาบบบบบ



“ฮ่าๆๆๆ โคตรเจ๋ง”  ปาแปงที่พูดออกมาแบบนั้น หัวเราะชอบอกชอบใจพร้อมยักคิ้วให้ผมอีกหนึ่งที



“รุกๆ มึงดูหน้าเฮียรบดิ เอ๋อสัดๆเลยอ่ะ เหวอจนกูฮา”



ร่างสูงที่ยกยิ้มมุมปากแบบเยาะๆเมื่อเห็นภาพที่เลิฟยื่นมือถือไปให้ดู  ตาคมที่มองตรงมาที่ผม สายตาคู่นั้นไม่ได้บอกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็นั่นแหล่ะ...ผมว่ามันไม่น่าจะใช่เรื่องดีเท่าไหร่



“บ้านกูน่ะ ไม่ว่าวันเกิดใคร ทุกคนก็ต้องกลับไปจัดงานที่บ้าน และกูก็เชิญมึง และก็ทุกคนด้วยนะ มาในฐานะแขกกู”



“นี่มึงคิดจะทำอะไร”  เลิฟที่เลื่อนหน้าไปกระซิบข้างหู  ผมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่ได้ยินว่าเค้าพูดอะไรกัน พี่รุกที่ไม่ได้ตอบอะไรเลิฟกลับไป หน้าคมแค่โน้มลงไปหอมแก้มใสนั่นอย่างหมั่นเขี้ยวทีนึง แก้มใสๆแดงขึ้นแม้ว่าในผับจะมืดก็ยังมองเห็นได้



“เดี๋ยวกูแชร์โลเคชั่นไปให้ ขอมือถือมึงหน่อย”



กระดิกมือยิกๆ ทำสายตากดดันให้กูส่งมือถือไปให้ ก็ถ้าจะขนาดนั้น กูก็ต้องยื่นไปไหมล่ะ  มือหนาที่รับมือถือไปจากผม ก่อนจะส่งต่อให้เลิฟ



“แอดไลน์มึงไปสิไอ้เลิฟ”  ร่างบางที่ยิ้มกว้าง และแอดไลน์ตัวเองกับไลน์ของผมเพิ่มเป็นเพื่อนกัน



“เดี๋ยววันอาทิตย์กูให้เลิฟมันแชร์โลเคชั่นไปให้”



“เอ่อ...ครับพี่”



“วันนี้กินเต็มที่ กูเลี้ยง”



ยกยิ้มมุมปากมาเป็นของแถม พร้อมกระดกเหล้าเข้าปากไปอีกที หล่อร้ายชิพหาย...ก็ต้องขอย้ำกับตัวเองในใจกับข้อสงสัยเดิมว่าเฮียแกได้กับเลิฟเพราะพี่แกฉุดมาปล้ำแน่ๆในจุดๆนี้  พี่ฝาคนคูลขอฟันธง  .... หันไปมองอีกด้านที่ดูจะไม่สนใจใครนอกจากชงเหล้าและยกแก้ว...



“สัดโชว์เลิกแดก ถ้ามึงเมากูจะตบให้คว่ำเลยนะมึง”



“แค่นี่ไม่เมา ยังเอามึงไหวน่า”



“พูดมาก!”



“เขินหรอ น้องปะแป้งเขินหรอครับ”



“ปะแป้งพ่อง! เลิกเรียกกูแบบนี้นะสัด!”



“โหดจังน้า”



พูดออกมาแบบนั้นพร้อมๆกับหน้าคมที่เอนซบลงไปที่ไหล่บาง ในจุดนี้กูไม่รู้ว่าพี่แกเมาจริงหรือแกล้งเมา แต่ก็เห็นคนที่ขู่จะตบให้คว่ำ ก็ทำแค่ยกมือขึ้นลูบผมของพี่โชว์เบาๆ

ความรัก...ไม่ว่าจะเพศไหน เกิดขึ้นกับใคร ผมว่ามันก็ดีทั้งนั้นล่ะ

ผมก็แค่ไม่เข้าใจ ว่าเพราะอะไร คนแบบไอ้พี่นักรบทำไมมันถึงชอบปฏิเสธความรักนักนะ ....



-TBC-

มาแล้วจ้าาาา วันนี้มาแล้วนะเอออ...อ่านกันไปยาวๆ 15หน้าA4 นะเออ...หวังว่าจะถูกใจไม่มากก็น้อยนะคะ ในจุดๆนี้ แคทเริ่มหลงรักพี่หมอโซลจุงเบย #ทีมหมอโซล ส่วนเฮียรบของเรา เอาเซะๆ จืดๆใสๆแต่น้องอร่อยนะเว่ย หึงอ่ะเดะๆ แต่หึงยังไงต้องทำร้ายน้อง มาดูตอนหน้า ว่าพี่แกจะบ้ามากแค่ไหน

ขอบคุณคอมเม้นของคนอ่านทุกๆคนมากๆเลยนะคะ มันเป้นกำลังใจให้แคทมากๆ ขอโทษที่ยังตอบคอมเม้นท์ไม่ได้  แต่อ่านทุกคอมเม้น ขอบคุณคำติชมและทุกๆคนที่เปิดเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ

เอาล่ะ เม้นท์สิจ๊ะๆๆๆ แล้วเราจะรีบมานะเออ

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
มาอีกนะครับ,,,

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
ยังไงคับเนี้ย.. พี่รุก..
ผมละมึนใจ แทนน้องฝา.. แล้ว
55+ ตอนนี้ขอเป็น #ทีมพี่โซล ก่อนล่ะกัน..
55+
  :katai2-1:

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
เฮียรบค้าาาาาปากดีแบบนี้มันน่าตบด้วยปากจริงๆเลยค่ะ แหมมม

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
โอ๊ยย ทำไมคนอื่นรู้ทัน แล้วทำไมฝาซื่อแบบนี้ อยากรู้เลยอะว่าฝาจืดจริง หรือเพื่อนหวง
แล้วคนอื่นก็มาตอกย้ำอีก ชักงง แล้วทำไมดูดผู้มาเยอะมากคะ
ถ้าจืดจริง โซลไม่บอกว่า น่ารักหรอก แล้วนักรบก็ไม่ออกอาการหวงขนาดนี้หรอก

นักรบคะ เป็นไบโพล่าหรอ ทำไมย้อนแย้ง อยากคบก็คบ จะได้หวงถูก ทำกล้าอยู่ได้ หายไปแล้วจะหาว่าไม่บอก

รุกฆาตมีความชงค่ะ สนับสนุนมาก แบคดี ฝาควรดีใจ

ทีมเพื่อนฝาทำไมร้ายแบบนั้นล่ะ 55555 ทีมเพื่อนฝาตลก
ขนาดเซียร์เป็นผู้หญิงยังมีความร้าย
หมอกดูเท่ แต่ทำไมหลังจากนั้น ดูหลอนเทียน
ธารก็งงไปอีก ตอนทันก็ทันไปอีก

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ


บทที่8

 

บรรยากาศตอนเช้าของเช้าวันเสาร์ ชีวิตที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพ แถมอยู่แถวๆใจกลางเมืองแบบนี้ ไม่ได้สดชื่นดื่มด่ำกับอะไรมากนักหรอก ผมที่แค่เบื่อๆเลยนั่งไอ้หนูด่วนมาที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง  ขอบคุณที่อย่างน้อยๆก็มีอากาศดีๆให้กูหายใจได้บ้าง เดินทางมาพร้อมกล้องคู่ใจ ยกกล้องขึ้นถ่ายภาพบรรยากาศไปเรื่อยๆ ยังไม่ลืมกับคอนเซ็ป ‘feeling images’ ที่ต้องส่งอาจารย์ ตอนเช้าๆในเวลาใกล้จะ7โมงแบบนี้ มีคนมาเดินมาวิ่งกันพอสมควร  สายลมเอื่อยๆที่พัดพอให้คลายร้อน ทำให้มีอารมณ์ยกกล้องขึ้นถ่ายไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายพอหันเลนส์กล้องไปอีกด้าน ภาพที่มองเห็นผ่านเลนส์ มันก็แค่ผู้ชายคนนึงที่นั่งนิ่งๆอยู่ข้างริมสระน้ำ สายตาทอดมองเอื่อยๆไม่โฟกัสสิ่งใดเป็นพิเศษ  แสงสีส้มอ่อนๆที่ลอดช่องว่างของกิ่งไม้สาดเข้ามาที่ร่างของผู้ชายคนนั้นเป็นแบล็คกราวน์ ร่มเงาไม้ที่ทำให้มองเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นไม่ชัด แต่ความรู้สึกของรูปมันกลับชัดเจน  อบอุ่นแต่ดูเหงา ดูเหมือนจะหนาว แต่ก็ร้อน... .ผู้ชายที่อยู่ในชุดวอร์มสีคัสตาร์ด



“แฮร่! ฮัลโหลไอ้พี่รบ!”



‘แชะ’



กระโดดไปยืนจังก้าอยู่ด้านหน้าพร้อมยกกล้องถ่ายหน้าของไอ้พี่มันไว้ หน้าเหวอสัดๆ เหวอจนกูต้องอ้าปากขำออกมาดังๆอ่ะ หน้าแม่งโคตรตลก



“ฮ่าๆๆๆ หน้ามึงโคตรตลกเลยไอ้พี่ ฮ่า”



“ไอ้สัด! มาทำไม ไปไกลๆเลยไป”



ตั้งสติได้ก็ไล่กูเลย เกรงใจหน้าตาความรู้สึกกูบ้างก็ไม่มีอ่ะคนเรา พี่มันที่ว่าแบบนั้นพร้อมทำหน้าหงุดหงิด สะบัดหน้าใส่กูไปอีก แหม...ถ้าเอวบางร่างน้อยแบบสาวๆกูจะไม่พูดสักคำอ่ะครับ นี่อะไร ร่างควายๆ แขนมีกล้ามเนื้อ เสือกกอดอกหันหน้าหนี น่ารักมากมั้งคุณ …. มันไล่ กูก็ทรุดตัวลงนั่งข้างๆไปเลย



“นี่ไอ้พี่ โกรธอะไรผมวะ”



“คิดเอง!”



ก็ทำไมต้องตะคอกเบอร์นี้ เดี๋ยวเจ็บคอนะเออ พี่ฝาไม่ได้พกยาแก้เจ็บคอมานะบอกเลย…ว่าแต่ให้กูคิดเอง คิดอะไรซิคุณ?



“คิดอะไรวะพี่”  หันไปถามอีกคนที่พอตอบออกไปแบบนั้น มันก็ทำหน้าตึงใส่ทันที



“อ้าวๆจะไปไหนเห้ย”  ดึงแขนไว้แทบไม่ทัน ดูแล้วเป็นคนใจร้อนเนอะ ... แต่จากหน้าตาตอนนี้ น่าจะหัวร้อน ลุกขึ้นยืนตามอีกฝ่าย



“พี่โกรธอะไรผมอ่ะ ถามจริงๆ”



ถามออกไปแบบจริงจัง จ้องหน้าอีกคนแบบไม่ยอมแพ้ และอีกฝ่ายก็เลือกที่จะหันไปทางอื่น ก็ไม่เข้าใจเอามากๆ ผมไปทำอะไรผิดตรงไหนกันวะ



“กูไม่ชอบไอ้โซล”



“หือ?”



เวลาหลายนาทีที่ผ่านไป อีกฝ่ายที่ก็ตอบออกมาแบบนั้น หน้าหล่อคมที่ยังไม่ยอมหันมามองกัน ตาคมที่จ้องมองตรงไปในน้ำใสกลางสวนสาธารณะอยู่แบบนั้น



“กูบอกแล้วว่าอย่ายุ่งกับมัน มึงก็ยังยุ่งอยู่ได้!” ตะคอกเสียงดังพร้อมหันมามองกันแบบดุๆ กูถอยหลังหนีสองก้าวเลย ติดตรงที่ฝ่ามือแกร่งจับต้นแขนไว้ได้ซะก่อน



“ก็เค้าดีกับกูนี่พี่ จะไปเลิกคบเค้าได้ยังไง”



“แล้วกูไม่ดีกับมึงรึไง!”



“อ้าว นี่ดีกับกูหรอ แล้วบีบแขนทำไม เจ็บนะเว่ยไอ้พี่”



“ก็มึง!”



“มึงอะไรพูดดีๆนะ ไหนบอกว่าดีกับผมไง.......”



ผมเถียงออกไปพร้อมชี้หน้า จ้องตาเขม็งแบบไม่ยอม อีกฝ่ายที่เม้มปากแน่นๆทำท่าทางหงุดหงิด เห็นแล้วก็อยากจะขำ ทำท่าทางเหมือนอยากจะเถียงแต่ก็เถียงไม่ได้ ดูน่าอึดอัดใจแทนชะมัด แต่มองจากตรงนี้ พี่มันก็น่ารักดีนะ



“หึ้ย เออๆ แล้วเจ็บไหมวะ”



คนตัวสูงในเสื้อสีคัสตาร์ด ดูหงุดหงิดมากๆจนทำอะไรไม่ได้ ผมแอบหันหน้าหนีไปอมยิ้มอยู่แบบนั้นนานหลายนาที



“ก็ไม่มากหรอก”



อีกฝ่ายที่เอามือมาลูบๆที่แขนของผมเงียบๆ ร่างสูงที่ก้มหน้ามองต้นแขนที่มีรอยแดงของผมเงียบๆ นานหลายนาทีที่ไม่มีใครพูดกัน ผมที่จ้องมองเสี่ยวหน้าอีกคนอยู่แบบนั้นอยู่เสียงทุ้มเข้มๆก็ดังเรียกสายตาผมให้เงยหน้าขึ้นไปมอง



“มึงบอกว่าชอบกู ก็ต้องสนใจแต่กูสิ”



“อะไรนะพี่...มึงพูดอะไรนะ”



เหมือนจะได้ยิน แต่ไม่อยากจะคิดไปเอง ไอ้พี่นักรบที่หันมามอง ขมวดคิ้วเข้าหากันจนหน้ามันยับ ผมที่แค่จ้องหน้าตอบแล้วกระพริบตาปริบๆ อีกฝ่ายที่ก็ทำท่าทางหงุดหงิดแล้วหันหลังเดินหนีไปเฉยเลย อ้าว...



“เห้ยพี่! รอด้วยดิวะ”



“ไปไกลๆเลยไอ้เหี้ยจืด!”



“โหยยย คนอะไรทำไมเกรี้ยวกราด เกรี้ยวกราดๆๆๆ”



วิ่งตามพี่มันไปพร้อมตะโกนให้มันอายคนแถวนั้น แต่น่าแปลก ที่เห็นอีกฝ่ายโมโหขนาดนั้น ผมกลับมีความสุขขึ้นมาแปลกๆเลยแหะ....

.

.

.

 

“นี่พี่ ดีกันนะๆ”



ผมว่าออกมาแบบนั้น พร้อมๆกับที่ก็ยื่นนิ้วก้อยไปเขี่ยๆข้างแก้มของคนข้างๆ ร่างสูงที่ตอนนี้ทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาวบนพื้นหญ้า อย่าถามว่ามีอะไรรองไหม โนวครับ ชิคๆคูลๆกันไป นอนแม่งลงบนหญ้าเขียวๆเรียลไปอีก แต่จริงๆก็ทำให้รู้สึกดีไม่หยอก และขอบคุณที่เรามานอนเล่นกันหลังต้นไม้ใหญ่ๆทำให้ไม่มีใครมองเห็นหรือมาสนใจเรา



“ทำไมต้องโกรธว้า โกรธแบบนี้หึงกูสินะๆ สินะใช่มะๆพี่” เขี่ยๆจิ้มๆแก้มมันเล่น เป็นผู้ชายหน้าเลวแต่แก้มนิ่มมาก



“อย่ามายุ่ง”



ปัดนิ้วผมออก เกรี้ยวกราดไปอีก พี่ฝานี่ใจบางลงเลยนะรู้เปล่า



“ยุ่งอะไรที่ไหน เค้าเรียกคนใส่ใจนะเออ นี่รู้เปล่าผมเต๊าะพี่มานานแล้วน้า ไม่ใจอ่อนหรอ มีแฟนเป็นรุ่นน้อง มันน่าครอบครองนะรู้ยัง”



“เหอะ โง่”  หมายถึงไรวะ?



“โง่อาราย การเรียนอาจจะไม่เก่งมาก แต่ท่ายากมีครบนะรู้เปล่า ลองมะๆๆ” กระแซะพี่มันไป เอาหน้าถูๆที่ไหล่สักนิด

“ไม่ได้อ่อยนะ แต่อร่อยแค่อยากจะบอ.... เหวออออ ทะ...ทำเชี่ยอะไรไอ้เหี้ยพี่กล้วย!”

“หึ ก็บอกให้ลอง”

ร่างสูงที่พลิกตัวขึ้นมาคล่อมตัวผม ตาคมที่จ้องมาที่ตาของผมนิ่งๆ แต่มุมปากกลับถูกประดับด้วยรอยยิ้มนิดๆ ดวงตาคมที่ทอดมองดูมีแววเจ้าเล่ห์ นี่คิดเห้อะไรอยู่อยากจะถาม?.. ใบหน้าคมที่โน้มลงมาใกล้ หัวใจผมสั่น เป็นแบบนี้ทุกที ทั้งๆที่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นหน้าหล่อๆของมันใกล้ๆแบบนี้...แต่นี่มันเอ้าท์ดอร์มากๆเลยไหม ขวยเถอะ!



“ลองก็เหี้ยละ นี่สวนสาธารณะไง ลงจากตัวกูเลยมึง!!”



“ทำไม คันหญ้า?”



“คันหูก็เหี้ยละ ลงไป!!”



“ฮ่าๆ มึงนี่นะ”



ผมได้แต่เบิกตากว้าง เมื่อคนตรงหน้าส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา ร่างสูงที่ดันตัวเองลงจากตัวของผม หน้าตาเข้มๆคมๆของมันที่หัวเราะออกมาอย่างนั้น เป็นความรู้สึกที่โคตรจะดี ไม่เคยเห็นพี่มันยิ้ม มันหัวเราะกับเค้าเลย พี่โซลที่ว่ายิ้มแล้วสดใส มันเทียบไม่ได้เลยว่ะ กับคนตรงหน้าที่ยิ้มทีแล้วใจผมสั่น คนที่ยิ้มและหัวเราะได้ ... เพราะคนแบบผม



.

.

.





                เดินตามอีกฝ่ายต้อยๆ มาจนถึงลานจอดรถ ตอนนี้ก็10โมงกว่าแล้วครับ เรานั่งเล่นนอนเล่นกันอยู่นานมาก คนร่างสูงที่เดินนำมาก่อน อยู่ๆก็หันมามองผม หน้าตาที่บอกความหมายได้ว่า ‘มึงตามมาทำไมไอ้จืด’



“อ้าว นึกว่าจะชวนไปด้วย แหมมมม ไอ้เราก็อุตส่าห์เนียน ไม่เนียนอ่อ?”



“ตอแหลไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่ไปมึง”



“ร้ายกาจ”



คว้ำปากใส่แม่ง แต่อีกฝ่ายมันไม่สนใจครับ กดกุญแจเปิดรถสี่ห่วงสีเหลืองคันเดินเปิดประตูเข้าไปนั่งเฉย คนเดินผ่านไปผ่านมานี่มองกันคอจะเคร็ด รถสวย หรูแพงไม่พอ ใครให้มึงซื้อสีนี้มา เหมือนจะด่าพี่มันใจใจนานไป โถ่ถัง กูกลับหอไปแดกมาม่าก็ได้วะ อย่างน้อยวันนี้แม่งก็เป็นวันดีๆของไอ้ฝาไปแล้ววันนึง ก็แบบว่าพี่มันยิ้มหัวเราะให้ได้ชมเป็นบุญตาทั้งทีไงครับ กระชับกระเป๋าใส่กล่องให้เรียบร้อย คิดว่าจะขึ้นบีทีเอสกลับครับ รอรถเมล์กูคงหิวตาย



‘ฟืด’



“ขึ้นรถ”



เสียงเลื่อนกระจกที่ดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงเข้มๆของอีกฝ่าย พี่ฝานี่หันหลังกลับไปอย่างไว แต่จะทำหน้าตาตื่นดีใจมากไม่ได้ มันไม่คูล พี่เชิดเลย หยิ่งๆไป



“เห้ย ไม่เป็นไรพี่ มึงไปเห๊อะ” เชิดครับ ยืดๆหยิ่งๆไป ไม่ได้เดี๋ยวเค้าหาว่ากูใจง่าย เดี๋ยวพี่จะดูไม่แพง



“เออ ตามใจ”



“อ้าวเห้ยยย เดี๋ยวสิเว่ยพี่ รอกูด้วยคร๊าบบบบบ”



สาดดดด ถอยรถหนีกูเช๊ยยยย มันใช่ไหมเนี่ยยย ตามบทพระเอกต้องง้อกูสิเฟร้ยยยย~~~ นี่อะไร ลำบากกูวิ่งตามรถไปอี๊กกกก คนแถวนั้นนี่ขำกูกันให้พรึบพรับเลยแหมมมม



“พี่แม่ง! ง้อกูอีกนิดนี่ก็ไม่ได้”



“ลีลาดีนัก”



มันที่ว่าแบบนั้น ปล่อยมือจากกระปุกเกียร์มาผลักหัวกูเฉย อีกนิดหัวจะโขกกระจกละ ดีนะกูยั้งไว้ทัน หันหน้าไปมองมันตาเขียวเลย



“อะไร มาทำหน้าตาแบบนี้ใส่กู เดี๋ยวตบติดกระจก”



“ไม่ได้นะเว้ย!”



“ทำไม ห่วงหน้าตามึงหรอ ไม่ต้องห่วงหรอก เท่าที่มีอยู่ก็ไม่มีอะไรดีเท่าไหร่อยู่แล้ว”



“ไม่ใช่เว่ย! นี่กูไม่ได้ห่วงหน้าตากูเลยเถอะ ห่วงกระจกรถมึงเนี่ย หูย เกิดหัวกูโหม่งไปแล้วแม่งเป็นรอยจะทำไง ดูนี่ เบาะหนังนุ่มๆ คอลโซลเท่ห์ๆนี่อีกล่ะ งื้อ พี่ฝาชอบบบบบ”



เอามือลูบๆที่คอลโซลหน้ารถและตัวเบาะรถไปอีกซักที หูย บุญตูดพี่ฝาจังครับ ช่วงนี้ได้นั่งแต่รถนอกราคาแพงๆ บอกตรงๆฟินจุงเบย



“หึ กูสังเกตหลายทีละ มึงชอบรถ?”



“เออสิ ชอบมากเลยเว่ยพี่ แต่แบบไม่มีปัญญาซื้อนะ เลยชอบมอง แฮ่”



“หึ”



ยกยิ้มมุมปากแล้วไม่พูดอะไรต่อ ก็ไม่เข้าใจมันเท่าไหร่ แต่ทำไมรู้สึกว่าสายตามันที่มองมานิดนึงดูเหมือนเอ็นดู เหยดดด อันนี้คือการคิดเข้าข้างตัวเองครับ ไอ้พี่รบนี่นะจะมาเอ็นดูผม



“รถพี่โซลก็สวยเหมือนกันนะพี่”  พูดออกมาแค่นั้น คนที่นั่งอยู่ข้างๆก็ตวัดสายตามามองทันที



“สวยเหี้ยไรล่ะ! อย่าให้กูเห็นว่ามึงขึ้นไปนั่งรถมันอีกนะ ไม่งั้นมึงโดนแน่”



“อะไรว้าพี่ ขี้หวงนะเราเนี่ย หวงเค้าอ่ะเด๊ะๆ กิ๊วๆ”  หยอดวนไป  ถึงแม้ว่าไม่เข้าใจว่ามันจะห้ามกูทำไมก็เถอะ



“แล้วถ้ากูบอกว่ากูหวงล่ะ”



ร่างสูงที่หันหน้ามาถาม พร้อมๆกับที่รถได้จอดสนิทลงตรงหน้าร้านอาหารร้านนึง  แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากจะสนใจในเวลานี้ ดวงตาคมที่ผมชอบ เคยบอกใช่ไหม ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ดวงตาคู่นี้หันมาทางผม ผมก็ไม่สามารถละความสนใจให้หันไปทางอื่นได้เลยจริงๆ และครั้งนี้ก็เช่นกัน...



“มองเชี่ยไร ลงได้ละ”



และมันก็ตอบออกมาแบบนั้น ได้แต่กลืนน้ำลายฝืดๆฝืนๆ รู้สึกว่าหน้าจะแดงหน่อยๆ ... นี่หูฝาดหรืออะไรซิ?



-TBC-


ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
ง่อวววว พี่รบคนซึนจะอ่อยก็อ่อยให้สุดสิคะพี่คะ แหมๆๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
อ้าววว.. เห้ยย.. ทำไมตอนนี้มันแค่นี้อ่ะคะ ไรท์เตอร์...
กำลังหวาน

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
พรหมลิขิตหรอ ขนาดไม่ได้นัด ยังเจอกัน

ฝาคนคูล ต้องเจออะไรแบบคูลๆ บื้อแบบคูลๆ แล้วก็ยังคงไม่เข้าใจต่อไป
แต่นักรบบอกขนาดนี้ จะคิดจริงหรือจะเพ้อไปอีก ต้องรอฟังฝาคนคูล

นักรบเอ้ยย มีอารมณ์อื่นไหม ป่วงเหลือเกิน เหวี่ยงหนักมาก บ้าไปอีก แต่ชอบอะดิ เจอพี่ฝาคนคูลมาง้อ 5555

ออฟไลน์ MorethanMore

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 94
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
นักรบเป็นบ้าหรอ ถามจริง คือเหมือนคนบ้าเลยอะ นี่สับสนไปหมดละ ไหวไหม ฝาก็มีหัวใจนะบอกเลย ทำแบบนี้ สงสารฝา ทีมฝา

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
โดนรุกกลับบ้าง เป็นไงล่ะ???

ออฟไลน์ muiko

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-3
ทำไมงง ตกลงใครชอบใคร
อีเฮียรบก็เยอะเกิ๊น
หึง หวง ฝาก็บอก แหม
 :laugh:

ออฟไลน์ lovenine

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
อ่าน่ะ รบ นี่ ปากแข็ง นะ 55

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1650
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
พี่รบบบบบบบบ :katai2-1:

ออฟไลน์ Kaemmiizz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 730
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
มีหวงด้วย กรี๊ดดดดด

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ




บทที่9
[/color][/b]





 “ป้าเอากระเพราหมูสับไข่เจียวสีเหลือง กับน้ำเก๊กฮวยครับ”



เมนูง่ายๆที่ออกจากปากของคนตรงหน้าทำเอาผมกระพริบตาปริบๆ ไข่เจียวสีเหลือง เน้นให้เหลืองแม้กระทั่งอาหาร



“มองอะไร จะแดกไร สั่งเดะ หรือมึงแดกร้านแบบนี้ไม่ได้?”



“บ้าเดะ แดกได้หมดแหล่ะพี่ ป้าผมขอข้าวเปล่าต้มเลือดหมูครับ” 



หันไปบอกเมนูกับป้าคนขาย ที่ก็ส่งยิ้มมาให้อย่างใจดี ร้านที่พี่มันพามา เป็นร้านอาหารธรรมดาๆแต่มีที่จอดรถครับ



“พี่ กูขอถามหน่อยสิ สังเกตมานานละ มึงชอบสีเหลืองหรอ”  อีกฝ่ายที่จ้องหน้าผมนิ่งๆ นานหลายนาที กูนี่ลุ้นขี้จะแตกเอาจริงๆ



“อืม”  และพอแม่งตอบ คำเดียวเลย โอ้ยเพื่อออออ กูลุ้นเพื่ออออออ



“นี่พี่....”



“ได้แล้วจ้า” ในจังหวะที่กูก็อยากจะอ้าปากถามต่อ ข้าวหมูสับไข่เจียวสีเหลืองของไอ้พี่มันก็มาวางตรงหน้า พร้อมๆกับต้มเลือดหมูของผมพอดี ขัดกูไปอีก



“แดก”  แค่ทำท่าว่าจะถามต่อ ไอ้พี่นี่ก็ขัดกูขึ้นมาอีก เอาเข้าไป ขัดกูให้สะอาดไปเลยสิแหม วันขัดแห่งชาติ ขัดใจเว้ย!



“นี่ กูถามบ้างสิ”



“ถ้าตอบมีไรแลกอ่ะ” ขยิบตาใส่พี่มัน พร้อมซดต้มเลือดหมูเข้าปากไปอีกคำ ซู๊ดดดด น้ำแกงนี้คือสุดยอด



“งั้นกูไม่ถาม”



“เห้ยๆ แหมมม หัวก็ไม่ล้านก็ขี้ใจน้อยจังว้า สรุปว่าจะถามไรอ่ะ”  ไอ้เหลืองตรงหน้าถอนหายใจนิดนึง อะไร เล่นตัวหรา



“ทำไมมึงชื่อฝาวะ พ่อแม่มึงคิดอะไร คนเชี่ยไรชื่อฝา ทำไมไม่ชื่อขวด แก้ว ถาด กะละมัง”



 “พอๆไอ้เชี่ยพี่ แหม อีกนิดกูจะกลายเป็นเครื่องครัวละ”



“อ้าว ก็จริงไหมวะ ชื่อแปลกชิพหาย”



“แล้วมาวิจารณ์ชื่อกูทำไมล่ะครับพี่ เอ๊อ...เอาจริงๆ ชื่อนี้อาม่าเป็นคนตั้งอ่ะ ผมอ่ะมีพี่สาวนะเว่ย ชื่อพี่ผอผึ้ง พอผมเกิดมาก็เลยให้ชื่อฝอฝา แต่เอาจริงๆอาม่าบอกว่าตอนเกิดอ่ะผมตัวขาวๆซีดๆ หน้าตาดูเบลอๆจืดๆไร้รสชาต อาม่าเลยตั้งชื่อจีนให้ว่า ‘ฝาเว่ย’ 乏味 มันแปลว่าไร้รสชาต ... บางทีผมก็คิดนะ อาม่าก็รู้อนาคตไป๊ โตมายิ่งจืด”



เล่าให้พี่มันฟังพร้อมยกมือขึ้นเกาหัวตัวเอง อายความจืดของตัวเอง



“หึ ไอ้ฝาเว่ย! ชื่อจีนมึงแม่งเหมือนชื่อเรียกเลยว่ะ”



“พอเหอะ ช่วยหยุดวิจารณ์ชื่อกูสักทีครับ”



บอกมันที่มองมาแล้วยิ้มมุมปาก พอมองมันตรงๆแบบนี้แล้วใจสั่นเลย กูก้มหน้าซดน้ำแกงอย่างไวเลย ไม่ไหว ใจมันสั่น ไอ้ใจเชี่ยนี่ก็สั่นจัง



“ทำไมมึงถึงคิดว่ามึงจืดวะ”



“เอ้า ใครๆก็คิดทั้งนั้นล่ะ หรือไม่จริง...ขนาดมึงยังคิดเลยไอ้พี่”



“หึ”



หัวเราะแบบประหยัดถ้อยคำใส่กูไปอี๊ก คือระ ... กำลังจะอ้าปากถามว่าหัวเราะอะไรของพี่มัน แต่กลับต้องหยุดชะงักและเม้มปากตัวเองแน่น เมื่อมือแกร่งที่ยื่นมายีหัวของผม ริมฝีปากหยักที่ยกยิ้มนิดๆ ดวงตาคมๆที่จ้องตรงมาแต่มีประกายบางอย่างที่ผมไม่อยากคิดไปเอง ผมกลัว ... กับอิแค่มองก็ทำเอาใจผมสั่น  รู้สึกร้อนหน้าแปลกๆ ความรู้สึกคล้ายๆจะเขินเลยแหะแบบนี้






“ไปไหนมาวะ”



เสียงเข้มๆของคนข้างห้อง ที่พอหันไปมองก็เจอเข้ากับรอยยิ้มสว่างๆที่ต้องยิ้มตามเขาไปอีก เฮ้อ คนอะไรสว่างชิพหายเลยคุณ



“อ้าวพี่โซล แต่งตัวซะหล่อ จะออกไปหม้อสาวที่ไหนครับพี่”



“ฮ่าๆ ออกไปมหาลัยว่ะ นัดเพื่อนไว้”



“ใช่หราๆๆ”



แซวพี่แกสักหน่อย พี่โซลในชุดผู้ดีที่ไม่คุ้นเคย กางเกงยีนส์กับเสื้อแบรนด์ดังแถมคลุมทับด้วยแจ๊คเก็ตดำ กูนี่นึกว่าพุ่งออกมาจากนิตยสารนะคุณเอ๊ย ทำไมไอ้ฝาไม่เกิดมาดูดีแบบนี้บ้างวะ



“นิดนึง ใช้หนาตาให้คุ้ม”



“อิจฉาจังเว้ยยย”



“ฮ่าๆ อิจฉากูทำไมวะ”



คนที่พูดด้วยรอยยิ้มเดินเข้ามาใกล้ เอนตัวพิงลงข้างกำแพง พ้อยขาเล็กน้อย นี่ถ้ากูเป็นผู้หญิงคงอยากฉุดพี่แกลากเข้าห้องครับ ไอ้เหี้ย หล่อสาดดดด



“พี่ หล่อมากเลยว่ะ พูดตรงๆถ้าเป็นผู้หญิงคงอยากลากพี่เข้าห้องครับ”



“เป็นผู้ชายแบบมึงไม่ต้องลากกูหล่ะ”



“เออ ไม่ลากหรอกเว่ย” 



ว่าแบบนั้นพร้อมขำๆ รอยยิ้มสว่างๆที่กดตัวลงเป็นยิ้มมุมปากเล็กๆ  ใบหน้าหล่อที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ข้างแก้มจนต้องผงะถอยตัวไปหน่อยๆ มือหนาที่คว้าแขนผมไว้ได้ทัน ก่อนที่พี่แกจะกระซิบออกมาเบาๆ



“กูแค่จะหมายถึง กับมึง...กูสมยอม”



“อ่ะ....”



“กูไปก่อนนะ เย็นนี้มีแข่งรถ”



ผละหน้าออกมาก่อนจะพูดประโยคสุดท้าย ยักคิ้วให้ผมหน่อยๆก่อนจะเอื้อมมือมาตบบ่าและเดินจากไป มือผมที่จับลูกบิดค้างไว้ตั้งแต่ตอนแรก กำมันแน่นๆอยู่แบบนั้น ... ก็แค่คิดว่า ...



“ช่างแม่งเถอะ!”



.

.

.




“ขอโทษนะไอ้เหี้ยน้องฝา วันหยุดของกู จำเป็นเบอร์ไหนที่ต้องลากกูออกมาจากบ้านวะ”



ไอ้หมอกในชุดแบนเนมด์ทั้งตัว น้ำหอมกลิ่นchanalของมันหอมฟุ้งจนอยากเอาหน้าไปซุกที่ซอกคอ เป็นน้ำหอมที่ให้กลิ่นหวานเย็นๆ ดูเหมาะกบมันมากๆ



“ก็กูมีปัญหา”



“ปัญหา? ไหนถามมาเผื่อกูทายถูก อะไรเอ่ย...”



“ไอ้หมอก ทำไมกวนตีนวะ”



หยุดเดินและเงยหน้าไปถามมัน ไอ้หมอกสูงกว่าผมครับ แต่ตัวมันบางกว่า ดูดีทุกองศานั่นแหล่ะครับ ... มันที่ก้มหน้าลงมามอง อมยิ้มมองผมและยื่นมือมาบีบจมูกและหัวเราะดังๆ ไอ้เชี่ย!



“ฮ่าๆ...น่ารักจังสัดเอ๊ย”



“เป็นเหี้ยไรเนี่ย น่ามคานนนนน” ด่ามันออกไปก็เอามือลูบจมูกไปด้วย ไม่ได้บีบแบบเอ็นดูใดๆ คล้ายๆกับหมั่นไส้แปลกๆ จมูกกูคงแดงเป็นกวางเรนเดียร์แล้วในจุดๆนี้  มันที่มองอยู่แค่คว้าคอกูไปกอดแล้วออกเดินไปพร้อมๆกัน



“ไหนว่าไงครับฝา อยากให้ช่วยอะไรก็พูดมาไอ้สัด แกล้งแค่นี้ทำหน้าบึ้ง”



“ก็กูเจ็บอ่ะ แบบว่าพี่ฝาบอกบาง”



“อยากจะถีบให้ตัวมึงปลิวออกไปจากห้างเอ็มโพเลี่ยมจริงๆ”



“คนดุดัน พอ!เลิกเล่น”



“เออๆ สรุปคือ”



“คือ...คือพรุ่งนี้วันเกิดไอ้เชี่ยพี่รบ แล้วแบบ...”



“อยากหาของขวัญ?”



“เหยดดดดด เพื่อนหมอก มึงฉลาด”



“ดูหน้าพี่ด้วยครับน้อง มึงจะหาของนี่เค้าเชิญหรอ?”  เหยียบใจกูมากไอ้เหี้ย กูนี่ยืดเลย เชิดมาก



“พี่รุกฆาตเชิญกูเถอะ”  ว่าแบบนั้นไอ้หมอกก็หลุดขำออกมาหน่อยนึง กูนี่หน้าตึงเลย เชี่ย...เซ็ง มึงคิดว่าคนแบบไอ้พี่จะชวนกูรึไง กูนี่ยิ่งกว่าวิญญาณที่ตามหลอกหลอนเต๊าะมัน มันจะสนใจอะไรกูล่ะครับ



“ว่าแต่มึงมีงบเท่าไหร่”



“ไม่เกิน1000นึงอ่ะ”



“ไอ้สัด! พันนึง ปะ...ออกจากที่นี่ เดี่ยวกูพามึงไปเดินตลาดรถไฟ”



“เดี๋ยวดิมึงงงงง”



ดึงแขนไอ้หมอกไว้ มันที่เตรียมตัวคว้ากุญแจรถมาถือไว้ กะลากกูไปลานจอดรถและขับรถไปที่ตลาดรถไฟชัวร์  ไอ้สัดนี่รีบ นอกจากตีนผี แล้วยังใจร้อนอีก



“อะไรอีกไอ้เหี้ยยยย ไม่มีของพันนึงที่นี่ เคนะครับเพื่อน”



“ของขวัญก็ไม่จำเป็นต้องแพงนี่หว่า มันอยู่ที่มูลค่าหรือน้ำใจอ่ะไอ้สัด”



“โอเค...กูเข้าใจมึงครับเพื่อน กูไม่ได้ดูถูกมึงนะ”



ก็ถ้าจะเริ่มมาแบบนี้ กูว่ามึงต้องดูถูกแล้วล่ะ ไม่รู้ว่าทำหน้าแบบไหนออกไป แต่ไอ้หมอกแค่ถอนหายใจและเดินมากอดคอกูไว้



“กูแค่จะบอกว่า ที่นี่มันห้างของแพงไอ้สัด ของขวัญวันเกิดอ่ะ ไม่จำเป็นต้องซื้อที่ห้างเหี้ยนี่หรอก”



“สัดหมอก! เดี๋ยวยามก็ลากออกไปหรอกไอ้เหี้ย ปากมึง”



“เอ้า! ลองมาลากกูดิ เดี๋ยวรู้เรื่องเลย...กูไม่ได้หมายถึงห้างไม่ดีสักหน่อย แต่แค่ มันไม่ถูกกับรสนิยมเราเว่ย ของขวัญวันเกิดในความคิดของมึงอ่ะถูกแล้ว มันไม่จำเป็นต้องแพงหรอก”



“แต่...”



“อะไร?”  เลิกคิ้วถามกู ในจังหวะที่ผมก็เม้มริมฝีปากแน่น



“จากที่ช่วงเช้าวันนี้ได้มีบุญได้ไปนั่งรถพี่มัน หรูมาก เป็นคนรวยที่หรูมาก….”



“สัด โอเวอร์ละ กูก็รวย มึงเองก็รวยเถอะ มึงเคยขอข้าวใครกินรึไง ถ้าไม่เคยก็คือรวยหมดล่ะไอ้เหี้ย เลิกพูดเรื่องจนรวยเหอะ ไร้สาระสัดๆ”



มันที่ดูอารมณ์เสีย ไอ้หมอกที่เป็นลูกผู้ดี แต่ก็คบกับผมที่เป็นเด็กครอบครัวฐานะปานกลางได้แบบลงตัว ก็เพราะมันไม่เคยดูถูกใคร  เป็นคนมีเงินที่จริงใจ มันไม่ดูถูกเงินไม่ดูถูกใคร ของที่มันใส่และใช้อยู่ ก็แค่มันชอบมันเลยใช้ มันไม่เคยคิดว่าซื้อมาตามเทรนเพื่ออวดใครหรือถ่ายรูปลงเฟซโชว์ เพราะมันที่เป็นแบบนั้น ผมเลยชอบมัน และคบกับมันเป็นเพื่อนได้สนิทใจ



“ก็ไม่เห็นต้องขึ้นเบอร์นี้”



“กูขึ้นแน่ล่ะ จะบอกให้นะ รวยอ่ะก็แค่กินเงินเก่าพ่อแม่เท่านั้นล่ะ จริงๆแล้ว จะมีความสุขเท่ามึงหรือเปล่าใครจะรู้”   



“หือ”



“ไปเหอะ ข้ามไปเอ็มควอเทียร์ดูไหม มันอาจจะดีกว่าที่นี่ กูว่ามันน่าจะมีของชิคๆมากกว่าน้ำหอมคนแก่ กระเป๋าหลุยคุณแม่นะเว้ย”



“พูดดี ไปดิ”



“จัดไปครับเพื่อน คูลๆหน่อยไอ้สัด”



.

.

.





“เชี่ยหมอกกกกก กูถูกใจอันนี้”



หยิบขึ้นมาชูให้มัน  ไอ้หมอกที่ทำปากเป็นรูปตัวโอ ตาเบิกกว้างนิดๆ และเป็นกูที่ชูของขึ้นสองมือและยิ้มกว้างทั้งหูทั้งตา กูภูมิใจมากในของขวัญอันนี้



“เอ่อ...”



“กูว่ากูอยากได้ด้วยว่ะ แบบซื้อคู่งี้ ดีมะ”



“แล้วแต่เลยมึง เอาที่มึงสบายใจเลยครับ”



“จริงดิ...แต่มึงว่าพี่มันจะชอบเปล่าวะ มันจะดีมะ”  หันหน้าไปถามมัน ไอ้หมอกที่ยิ้มแหยๆส่งมาให้



“ก็ถ้ามึงชอบขนาดนี้ กูจะกล้าบอกว่าไม่ดีหรอวะ”



“อะไรนะ มึงว่าอะไรนะกูไม่ค่อยได้ยินเลย”



“เปล่าๆเว่ย เลือกเอาเลยมึง”



โบกมือปัดๆแล้วบอกให้ผมมาเลือกต่อ โถ่ เพื่อนหมอก คนดีของพี่ฝา น่ารักจริงๆ พี่ล่ะอยากจะหยิกแก้มน้องสักหนึ่งที

 

               สุดท้าย ก็เดินออกจากห้างแล้วยิ้มแฉ่ง แฮปปี้กับของที่ตัวเองเลือกแบบสุดๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าคนที่ได้รับไป มันจะชอบของขวัญของผมหรือเปล่าน่ะสิ



.

.

.


                ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกว่าๆ ผมที่กำลังนั่งกอดของขวัญ นั่งทำหน้าจืดๆอยู่บนรถของไอ้เชี่ยหมอก พร้อมก้มลงมองโลเคชั่นที่เลิฟส่งมาให้ในไลน์ไปด้วย  สุดท้ายก็ได้แต่กรอกตาหลุกหลิกมองภาพตรงหน้า ก่อนจะอ้าปากค้าง



“เชรดดดดด บ้านหลังใหญ่หลังโต กูนึกว่าบ้านมาเฟียเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้”



ไอ้หมอกที่พูดออกมาแบบนั้น ผมที่ได้แต่กระพริบตาปริบๆ พร้อมพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของมัน  บ้านสไตล์โมเดิลที่ผสมกลิ่นไอของความเป็นจีนเข้าไปได้อย่างลงตัว กำแพงบ้านที่สูงตระหง่าน ทางเข้าประตูบ้านสลักด้วยลวดลายมังกร หน้าประตูบ้านที่แผ่นป้ายหินอ่อนที่ถูกสลักเป็นรูปแกะสลักมังกรคู่และดอกโบตั๋นเกาะเกี่ยวกันไว้พร้อมชื่อสกุล ‘เตชะณรงกรค์’


…. รถของไอ้หมอกถูกจอดไว้ที่โรงจอดรถ เอาจริงๆกูนึกว่าที่จอดรถห้าง ก้มมองสภาพตัวเอง กางเกงยีนส์เสื้อยืด ทำไมไม่บอกว่ากูต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้วะ หันไปมองไอ้หมอก มันที่มาในเสื้อแจ๊คเก็ตแบนดัง ทั้งตัวแม่งแบรนด์เนม กระชับของขวัญในมือตัวเองแน่นๆ ได้แต่กลืนน้ำลาย เหมือนกูมาอยู่ผิดที่ผิดทาง



“ปะมึง นั่งมึนไรอยู่วะไอ้ฝา”



“มึง...กูไม่กล้าเข้าไปว่ะ”



“ไม่กล้าเชี่ยไร มาถึงนี่แล้ว ไป ลงๆ”



มันที่ว่าแบบนั้นพร้อมดับเครื่องจอดรถ กดดันให้กูลงไปอีก สุดท้ายก็เปิดประตูลงจากรถมาจนได้ หันซ้ายมองขวา รถหรูจอดเรียงรายเต็มไปหมด น่าจะเป็นแขกที่มาวันนี้  เห็นแล้วอยากจะพุ่งเข้าไปลูบๆคลำๆ แต่ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เลิฟเดินออกมาจากทางด้านหน้าของบ้าน รอยยิ้มน่ารักๆที่ส่งมาให้ ทำให้อดชมไม่ได้ว่าเลิฟน่ารักมากจริงๆ



“โย่วๆ สวัสดี”



“อ่าหะ”



“เข้าไปข้างในกันเถอะ เอ๋...แล้วนี่ถืออะไรมาอ่ะ”  เลิฟที่ทำหน้างงๆ มองของขวัญที่ผมอุ้มมาด้วย



“อ๋อ ของขวัญ”  ผมที่บอกออกไปแบบนั้น ไอ้หมอกที่ยืนอยู่ข้างๆยิ้มแหยๆนิดหน่อย ... อะไรของมึงวะ เลิฟมองอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มกว้างๆออกมาอย่างใจดี



“คิดว่าเฮียรบจะต้องชอบล่ะ...เอาล่ะมาเถอะ เข้าไปในงานกัน”



เดินตามเลิฟเข้าไป ผ่านโถงทางเข้าที่เป็นทางเดินทอดยาว เท้าเหยียบลงไปบนพื้นหินอ่อนสีสวย ทำเอาต้องกลืนน้ำลาย คือต้องรวยเบอร์ไหน



“วันนี้คุณป๊ามีแขกมาด้วยเยอะ งานช่วงแรกก็คงจะเป็นของผู้ใหญ่ๆ แต่หลังจากเป่าเค้กเสร็จ เฮียรบจะจัดปาร์ตี้ที่สระว่ายน้ำ มีแต่เพื่อนๆกัน ยังไงช่วงนี้ก็ทนๆไปก่อนนะ จริงๆกูก็โคตรจะเบื่อล่ะ”



เลิฟที่กระซิบบอกผมแบบนั้น  เดินตามคนร่างเล็กเข้าไปจนสุดโถง ประตูตรงหน้าที่ทำจากไม้โอ๊คหนา แกะสลักรูปมังกร ที่หน้าประตูมีสิงโตที่ทำจากหินอ่อน วางโชว์ไว้ทั้งสองข้าง



“ไอ้เหี้ย เจ้าพ่อสัดๆ” 



ไอ้หมอกกระซิบบอกผมแบบนั้น ได้แต่กระชับของขวัญไว้ในมือ และเดินเข้าไป ภายในห้องกว้าง ยังกับห้องบอลลูมของโรงแรมห้าดาว มีแขกเหลือมากมาย รวมทั้งคุณหญิงคุณนายเต็มไปหมด ที่คิดแบบนั้นเพราะเห็นเหล่าคนที่มีอายุแล้ว พร้อมแต่งชุดราตรีรวมถึงประโคมเครื่องเพชรกันมายังกับตูเพชรเคลื่อนที่ ทางด้านขวาตรงมุมห้อง มีของขวัญจากบรรดาแขกในงานที่เอามาให้ไอ้พี่ตั้งอยู่  ผมที่ถอนหายใจออกมาในวินาทีนั้น ของขวัญของกู เทียบไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าอ่อนด๋อยมากๆในจุดๆนี้



“หายไปไหนตั้งนาน”



“เชี่ย อุ้ย พี่รุก ตกใจหมดเลย”  เสียงของเลิฟทำให้พวกเราต้องหันไปมอง พี่รุกในชุดเสื้อลายจีนสีเลือดหมู ลายมังกรสีทอง มองจากมุมนี้ยิ่งทำให้พี่เขาดูหล่อและหน้าเกรงขรามขึ้นไปอีก แขนแกร่งโอบรอบเอวบางของเลิฟไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ



“มึงช้า”



“ก็ไปรับฝาไง”



“อ่อ”



ตอบรับกับเลิฟแล้วค่อยหันมามองพวกกู  แล้วพยักหน้าให้แบบส่งๆ  ผมกับไอ้หมอกที่รีบยกมือไหว้พี่แกไปที  สังเกตหลายทีแล้วว่า พี่รุกนี่เหมือนในสายตาเฮียแกไม่เคยมีใครเลยนอกจากเลิฟ ชาวบ้านชาวช่องอยู่เยอะแค่ไหนมันจะกลายเป็นอากาศธาตุไปซะทุกที



“ตายห่า กว่าจะมา กูรอรากงอก ไอ้ธารไปรับกูมาค่ะสวยไหมมึง”



เสียงจีบปากจีบคอของไอ้เซียร์ที่ดังมาพร้อมๆกับเจ้าตัว ร่างสวยในชุดเดรสกระโปรงสีชมพูโอรสผ่าหน้ามาแบบแหวกอีกนิดนึงก็จะเห็นไปถึงไหนต่อไหน ไอ้ธารที่แต่งตัวด้วยชุดเสื้อเชิ้ตหล่อๆสีดำ  กูเหมือนเป็นเด็กป.1ที่เป็นลูกคนใช้มายืนอยู่ในหมู่ลูกหลานมหาเศรษฐีเลยว่ะ  และก่อนที่จะมีใครพูดอะไรขึ้นมา เสียงดังของช้อนกระทบกับแก้วไวน์ก็ดังให้เราต้องหันไปมอง  ผู้ชายอาวุโสที่สุด แต่ดูสง่ามากที่สุดก็ลุกขึ้นยืน



“นั่นคุณป๊าล่ะ”  เลิฟหันมากระซิบบอกผม คุณป๊าที่ถึงแม้จะอายุมากแล้ว แต่ยังคงมีท่าทีที่น่าเกรงขาม ดวงตาคมของชายชรามองไปรอบๆงาน ก่อนจะผายมือไปที่ประตูอีกฝั่งของห้องที่ถูกปิดอยู่ ก่อนที่มันจะเปิดออกมาช้าๆ  ร่างสูงที่โด่ดเด่นและสง่า ในชุดเสื้อคอจีนแขนยาวไม่ต่างจากพี่รุกฆาต ต่างกันแค่พี่รบอยู่ในเสื้อสีดำขลิบลายมังกรสีทอง หน้าตานิ่งๆที่ดูไม่แยแสคนรอบข้างหรือใครอะไรมากมายที่เดินเข้ามาในงาน 

ก่อนที่เสียงเปียโนจะค่อยๆดังขึ้นมาในจังหวะของเพลงHappy birthday



‘พรึบ’



ไฟในงานที่ดับลง พร้อมๆกับไฟสปอตไลต์ที่ยังคงฉายให้เห็นพี่รุก และแสงไฟจากเทียนดอกเล็กๆที่ประอยู่บนหน้าเค้กในมือของ....หญิงสาวคนนึง สาวสวยผมยาวที่อยู่ในชุดเดรสเกาะอกรัดรูปสีเงิน มองดูจากตรงนี้แล้วทำไมมันดูเหมาะสมกันจัง



เสียงเพลงที่หยุดลง



“สุขสันต์วันเกิดนะคะรบ”



“ขอบคุณครับ”



คำพูดดีๆที่ออกมาจากปากของพี่รบ ใบหน้าคมที่ยื่นเข้าไปเป่าเทียน ทั้งห้องตกอยู่ในความมืด ก่อนที่สักครู่ แสงไฟจะค่อยๆกลับมาอีกครั้ง  ภาพที่ปรากฏตรงหน้าสร้างเสียงฮือฮาของแขกเหลื่อภาย ใบหน้าคมที่ผมคุ้นเคย ริมฝีปากหนาที่ผมเคยสัมผัสผม ตอนนี้มันกำลังประกบจูบลงบนริมฝีปากบางของหญิงสาวที่เป็นคนถือเค้กมาให้ ก่อนที่จะผละออกมา



“อุ๊ยตายว๊ายกรี๊ดมากค่ะเอดอก”



“เชี่ยเซียร์เบาๆ”



“อะไรกันวะเนี่ยวะไอ้พี่รุก นั่นมัน....”



“หึ น่าเบื่อชิพหาย ช่างเหอะ”



เสียงหลายๆเสียงจากคนรอบข้างไม่ได้เข้าหูผมเท่าไหร่ ตอนนี้ภาพตรงหน้ายังติดตา ผมรู้สึกหน้าชาแปลกๆ ใจผมสั่น ทั้งๆที่พยายามไม่คิดไปเอง ตลอดเวลาที่ผ่านมาพยายามไม่คิดไปเอง ขนาดไม่คิดไปเองกูก็ยังเจ็บขนาดนี้



จริงๆแล้ว มึงจะจูบกับใครก็ได้สินะ... .



ใบหน้าคมที่ยังคงทำหน้านิ่งๆ มองผ่านๆทุกคนในงาน ก่อนที่ตาคู่นั่นจะเผลอสบตากับดวงตาใสที่กำลังสั่นไหว คนร่างสูงที่เบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจ กับการที่ได้เห็นหน้าใสของใครบางคน


.

.

.


 “ทำไมไอ้จืดมันถึงมาได้!”



เดินดุ่มๆเข้ามาหาร่างสูงของคนเป็นน้องที่ยืนยกยิ้มมุมปาก พร้อมจิบไวน์อย่างกวนตีนในสายตา มุมปากหยักของรุกฆาตกระตุกยิ้ม ก่อนจะมองจ้องคนเป็นพี่ที่ยืนเท้าสะเอวอยู่อย่างเกรี้ยวกราด



“ทำไมวะ กูเชิญมาเอง”



“ไอ้สัดรุกฆาต!”



“จุ๊ๆพี่ชาย อย่าเสียงดังสิครับ คนตกใจทั้งงานแล้วมั้ง”



“เชี่ยเอ๊ย!”



“หึ...ดูร้อนออกร้อนใจแปลกๆเนอะ”



“ไอ้รุก พอแล้วน่า เลิกกวนตีนเฮียบรบเถอะน่า”



 ร่างเล็กของเลิฟที่คอยสะกิดแขนแฟนตัวเองไม่ให้อีกคนกวนตีนพี่ชาย แต่รุกฆาตเพียงแค่ดึงคนตัวเล็กมาโอบเอวแล้วหอมแก้มใสนั้นลงไปแบบเน้นๆ



“เมียกูก็เป็นผู้ชาย...แต่กูไม่เคยอายที่จะรัก หรือพยายามทำทุกทางที่จะได้มันมา หึ”



“..........”



“อะ แล้วนี่เอาไป ของขวัญวันเกิดมึง”




หมอนรูปกล้วยสีเหลืองที่ถูกยัดเข้ามาไว้ในอ้อมอก ได้แต่ก้มมองมันอยู่แบบนั้น โดยที่ตอนนี้...ก็ไร้วี่แววของเจ้าของที่น่าจะเป็นคนให้เอง



-TBC-



--------------------------------------------



ตอนนี้ยกให้พระเอกคือพี่รุกฆาตของบ่าว เชี่ยพี่นักรบบบบบบ พี่จูบใครว้าาา คืออะไร สงสารน้องงงง

ยกน้องให้พี่โซลลลลลล เเง่งงงงงง   :ling1: :katai4:  :z3:


ออฟไลน์ mamazung

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ยกให้พี่โซลเลยค่ะ งอนพี่เหลืองแล้ว หน้าบาง อายที่ชอบผู้ชายเหรอคะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด