No limit...แรงรัก|กระแทก♥|ลึก - [อัพ**No Limit MiNi Lover สปอย *{11.08.18}
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: No limit...แรงรัก|กระแทก♥|ลึก - [อัพ**No Limit MiNi Lover สปอย *{11.08.18}  (อ่าน 163391 ครั้ง)

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
ปล้ำจืดซิหมอโซล เชียร์ขาดใจ หมั่นหน้านักรบ

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1650
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
เกลียดความนักรบจิงๆ :z6:

ออฟไลน์ ChabaSri

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 602
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
นักรบไม่ได้สำเหนียกตัวเองเลยนะเป็นคนดีมากกนอทรี่จะให้คนอื่นหมุนรอบตัวเธออ่ะ

ออฟไลน์ imac

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
เอาใจช่วยฝา

ออฟไลน์ maxtorpis

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-4
มาต่อวันนี้ ขอให้ถูกหวยรางวัลที่ 1

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
ไม่ใช่ละนะ นักรบงงอะไรไหม เข้าใจไรผิดไปหรอ แน่ใจนะว่าแค่อยากแกล้ง ถึงขั้นไปท้าเค้าแข่งรถ กำจัดคู่แข่ง ไม่ปกตินะ
นักรบควรกลับไปคิดใหม่ ไปดูแลตัวเองให้ดี ค่อยมาป่วนเค้า

ชอบอะ พี่ฝารำคาญ ก็ตอบชัดเจนไปแล้วไง ยังจะมาก่อกวนอีก

โซลก็สู้มากนะ อยากให้โซลอยู่ข้างน้องนะ เพราะพี่ฝาคนคูล ยังคูลไม่สุดน่ะ

ออฟไลน์ maxtorpis

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-4

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ




บทที่12





“อื้ม อันนี้อร่อยอ่ะพี่”



พูดพร้อมยิ้มตาปิด ตอนที่กำลังคีบซูชิเข้าปาก เป็นร้านอาหารบุฟฟเฟ่แซลมอลที่อยู่ในห้างตรงเอกมัยเกตเวย์ บอกตรงๆฟินจุงเบย ฟินมากๆก็ตรงมันบุฟเฟ่นี่ล่ะ ผมนี่สั่งรัวๆกันไป พี่โซลที่แค่ยิ้มขำตอนสั่ง กับพนักงานที่ทำหน้าตกใจ



“อร่อยก็กินเข้าไปเยอะๆ มึงตัวนิดนึง”



“รักษาหุ่นไงพี่ เป็นคนหล่อก็ต้องดูแลตัวเองนิดนึง”



“ไปเอาความกล้าที่พูดประโยคนี้มาจากไหนวะ”



“บางทีพี่ก็ช่วยเออออไปกับผมหน่อยก็ได้ ก็รู้เว่ยว่าผมอ่ะมันจืดๆ ไม่ได้หล่อแซ่บแบบพี่หรอกครับ” ทำหน้าเพลียใส่มันเป็นของแถม อีกคนที่ก็แค่ยิ้มกรุ้มกริ่มส่งมาให้



“รู้ได้ยังไงว่ากูแซ่บ มึงชิมแล้วหรอ”



แค่ก!



รู้สึกเหมือนปลาแซลมอนโรลติดคอในทันใด ...



ช้อนตามองหน้าอีกฝ่ายที่ก็จ้องหน้าผมอยู่ก่อนแล้ว  ยิ้มให้พี่มันแหยๆ ก่อนจะคีบปลาดิบไปใส่จานให้พี่มัน



“แดกๆพี่ ฮ่าๆๆๆ”



กลบเกลื่อนกันไป อีกฝ่ายที่แค่ยิ้มขำๆ ส่ายหน้าหน่อยๆให้กับการเบี่ยงประเด็นของผม บนใบหน้าของพี่โซลไม่ได้มีความหงุดหงิดที่ผมทำแบบนั้น กลับกันมันกลับมีแววเอ็นดู .... แต่แอบเงยหน้าไปมองพี่มันนิดหน่อย ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว  จริงๆเป็นความรู้สึกอึดอัดนิดหน่อยกับความใจดีของพี่มัน ไม่ใช่ตอนนี้ไม่รู้ว่าพี่ทำนู่นนี่ให้ คืออีกฝ่ายกำลังจีบผม ที่ทำอยู่เหมือนดูให้ความหวังใช่ไหม ถึงแม้ผมจะไม่ได้คิดให้ความหวังพี่โซลก็เถอะ แต่การที่คนเรา จะต้องพูดออกไปตรงๆต่อหน้าต่อตาคนๆหนึ่งที่มีความรู้สึกดีๆให้กับเรา มันต้องรวบรวมความกล้ามากแค่ไหนกันวะ ที่จะต้องทำร้ายน้ำใจเค้าได้ขนาดนั้น ... และผมก็เป็นคนนึง ที่กำลังหนักใจ ไม่ใช่ไม่อยากบอก แต่ไม่อยากทำลายน้ำใจ และอีกอย่างคือกูจะบอกมันยังไง     



“อ้าว ไอ้โซล”



เสียงของบุคคลที่สามที่ทำให้ทั้งผมและพี่โซลต้องเงยหน้าไปมองพร้อมๆกัน  คนตรงหน้าคือผู้ชายสองคนในชุดนักศึกษา จากสถาบันของไอ้พี่โซลแน่นอน คนนึงคือผู้ชายร่างสูง หุ่นใกล้เคียงกับพี่โซล หน้าตาหล่อแต่ท่าทางจะทะเล้นๆ ส่วนอีกคนสูงโปร่งและใส่แว่นตา ก้มหน้าไม่ยอมสบตากับใคร



“อ้าว ไอ้ฟานไอ้อิน”



“เออ ไหนมึงบอกมีธุระไงสาดดดดด เฟ็ดเห้”



ดูท่าทางจะเป็นเพื่อนกันครับ นี่คือแก๊งค์หมอถูกไหม โถ่ อนาคต.....พวกพี่อย่าไปลืมมีดไว้ในท้องคนไข้นะครับเอาจริงๆ



“ก็นี่ไงธุระ”



พี่โซลที่พูดออกมาชี้นิ้วมาที่ผมแล้วยิ้มหล่อ คือถ้าเป็นผู้หญิงกูว่าเจอยิ้มแบบนี้ต้องยอมครับ … พี่ฟานกับพี่อินหันหน้ามามองผม และเป็นผมที่ส่งยิ้มร่าเริงกลับไปให้ ทั้งคู่ยิ้มตอบกลับมาให้อย่างเป็นมิตร โดยเฉพาะพี่ฟาน ดูเข้ากับคนง่าย ส่วนพี่อิน ยิ้มให้ผมแว๊บนึงแล้วก็รีบกลับไปก้มหน้ามองพื้นต่อทันที ..



“งั้นมึงอยู่กับน้องเถอะ พวกกูไม่กวนดีกว่า ปะเถอะไอ้ฟาน”



เหยดดดด เสียงโคตรน่ารัก พี่อินที่พูดออกมาแบบนั้น แล้วตั้งต้นลากแขนพี่ฟานออกไป แต่อีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังเอาตะเกียบพี่โซลคีบซูชิเข้าปากตัวเองอยู่ เลยไม่ยอมขยับ เอิ่ม...



“เดี๋ยวดิวะอิน”



พี่โซลที่ว่าแบบนั้นก่อนจะคว้าข้อมือเพื่อนตัวเองไว้



“เออ เดี๋ยวดิวะไอ้อิน กูขออีกคำ!”  ดูเป็นคนมุ่งมั่น พูดจริงทำจริง ว่าแล้วก็คีบซูชิหอยเม่นเข้าปากอีกหนึ่งคำ



“ได้แดกแล้วก็โอเคนะ ไปได้แล้วไอ้สัด” 



พี่อินเตะขาพี่ฟานแรงๆเป็นการกระตุ้น ก่อนจะดึงมือตัวเองออกจากพี่โซล และลากพี่ฟานออกไปได้สำเร็จ พี่ฟานที่ทำได้แค่โบกมือลามาให้พวกเราแบบร่าเริง ก็จำเป็นต้องเล่นใหญ่เมืองไทยรัชดาลัยเธียร์เตอร์เบอร์นี้ไหมล่ะพี่เอ๊ย หันกลับมามองพี่โซลที่ยังมองตามหลังเพื่อนทั้งสองคนที่หายไปนานแล้วอยู่เลย



“พี่โซล”



“หะ..ห๊ะ ว่าไงหื้ม”



“พี่เป็นไรเปล่าวะ ทำไมหน้าดูเครียดๆอ่ะ” ผมที่เลิกคิ้วถามอีกฝ่ายออกไป แค่สงสัยเอาจริงๆ นี่ไม่ได้เสือกนะรู้เปล่า



“คือออ....”



“ก็ถ้าไม่อยากบอก ไม่เป็นไรพี่”



“เปล่าเว้ย กูไม่ได้จะมีความลับกับมึงนะ”  อ่ะจ๊ะ กูยังไม่ได้คิดไปถึงขั้นนั้นเลยพี่เอาจริงๆ



“คือกูรู้สึกกับเพื่อนกูนิดหน่อย จริงๆวันนี้สอบบล็อกใหม่เสร็จ พวกมันชวนกูมาฉลอง แต่กูบอกว่าติดธุระสำคัญเลยชิ่งออกมา”



“อ้าววววว ทำไมทำแบบนั้นวะพี่ ทำไมไม่ไปกับเพื่อนวะ”



“ก็มึงสำคัญกับกู”



สายตาที่สื่อออกมาพร้อมกับคำพูดนั้น ทำเอาซูชิกับปลาดิบที่พึ่งกินไป เหมือนมันไหลขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย หายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เพื่อรวบรวมความกล้า  มาถึงขั้นนี้กูว่าไม่โอเคว่ะ กูว่ากูควรพูดออกไปตรงๆ



“พี่...ผมขอบคุณนะ สำหรับหลายๆเรื่องเลย แต่พี่ผมไ...”



“ช่างมันเหอะว่ะ เรื่องแค่นี้เอง กูบอกแล้วกูชอบมึง มึงก็ต้องมาก่อนสิวะ ก็กูกำลังจีบมึงนี่”



พี่โซลที่สวนคำพูดที่ผมกำลังจะพูดออกมา ขัดขึ้นมาในแบบนั้น



“มึงอิ่มยังอ่ะ ถ้าอิ่มแล้วเราไปกันเหอะ”



“เอ่อ...เออ อิ่มแล้วพี่”



“ดี อะนี่เงิน ฝากจ่ายหน่อยนะ ปวดเยี่ยวว่ะ เดี๋ยวไปห้องน้ำก่อน”



พูดออกมารัวเร็ว พร้อมวางเงินไว้บนโต๊ะ ก่อนจะรีบลุกพรวดออกไปเลยแบบไม่มองหน้าผม  ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป ก่อนจะถอนหายใจออกมา บางทีกูก็สงสัยนะ คนเรา...ทำไมชอบยื้อในเรื่องที่ตัวเองรู้ดีว่ามันจะเป็นยังไง มันเหมือนเป็นกลไกป้องกันตัวอัตโนมัติของคนใช่ไหม ทั้งๆที่ยิ่งยื้อยิ่งเจ็บ ทั้งๆที่รู้ว่าสุดท้ายก็ต้องเจ็บ แต่ขอเลื่อนเวลาออกไปอีกหน่อยก็ยังดี...ผมไม่เห็นด้วยเลย ถ้าจะเจ็บก็ควรรีบเจ็บจะได้รีบหาย คนหายก่อนสิถึงจะชนะ ผมว่าแบบนี้มันคูลกว่าเยอะเลย  แต่ความคิดนี้ พี่โซลคงไม่เห็นด้วยกับผมสินะ





...
         



     

 “มาช้าจังวะไอ้โซล”



“โทษทีพี่ รถแม่งติด ก็ใครใช้ให้พี่มาสร้างสนามลึกลับแบบนี้วะ”



“สนามเถื่อนๆ มึงจะให้กูไปสร้างใจกลางสยาม ล่อพ่อมึงมาขับด้วยไง”



จริงของมัน  ก็อยากจะพยักหน้าเห็นด้วย แต่แหม...เห็นลอยสักที่แขนพี่มันแล้วกูว่าไม่พูดดีกว่า เลยได้แต่ทำตัวเงียบๆ เดินเกาะชายเสื้อพี่โซลแกไป



“มึงพาใครมาด้วยวะ จืดเนอะหน้าตา”   อ้าวสัดนี่



“แต่พอมองนานๆแล้วน่ารักว่ะ เออ..แปลกเว่ย”



“หึ ก็ต้องน่ารักอยู่แล้วพี่”



พี่โซลที่พูดออกมาแบบนั้น ก่อนจะยกมือขึ้นโอบไหล่ผมแบบอวดๆแบบถือสิทธิ์  ใช่...พี่มันทำแบบนั้น ทั้งๆที่กูก็หาสิทธิ์มันไม่เจอ จริงๆกูไม่ค่อยจะชอบเท่าไหร่ รู้สึกพี่โซลเปลี่ยนไปยังไงชอบกล หรือจะคิดไปเอง



“แหมมมม ไม่ค่อยจะแสดงความเป็นเจ้าของเลยเว่ย”



“ไม..”



“ไปกันเถอะ”



ก็ถ้าจะขัดกูขึ้นมาแบบนี้อีกแล้ว  พี่โซลที่กระชับอ้อมแขน และเดินออกมาจากตรงนั้นทันที  ผมถอนหายใจออกมาหน่อยๆ



“เห้ยพี่โซล พาใครมาวะ”



“เสือกน่า”



เดินเข้าไปในโซนที่นั่งข้างสนาม เสียงโห่แซวจากกลุ่มคนที่คิดว่าพี่โซลคงสนิทด้วยก็ดังมา เขาที่พูดออกมาแบบนั้น แต่ก็เลื่อนมือจากโอบไหล่ ไหลลงมาที่เอวผม และยกยิ้มให้คนพวกนั้น ก่อนจะหันมาบอกผมอีกครั้ง



“มึงนั่งรอดูกูตรงนี้นะ”



เขาที่พาผม นั่งลงบนที่ๆถูกจัดไว้  เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ร่าเริงในการมาดูแข่งรถ ไม่ตื่นเต้นที่ได้เห็นรถหรูๆแพงๆ  อาจเป็นเพราะมีเรื่องให้คิดมาก และหนึ่งในนั้นก็คือคนข้างๆที่ตอนนี้แสดงท่าทีเป็นเจ้าของผมแปลกๆ เหมือนอยากบอกคนอื่นๆให้ได้รู้ ซึ่งในจุดๆนี้ ผมไม่ชอบเลย



“เห้ย ไหนวะ ไอ้คนที่ท้ากูแข่ง”   พี่โซลที่หันหน้าหันหลังพยายามมองอยู่ตรงนั้น



“กูอยู่นี่!”



(มีต่อจ้า)  :katai5:


ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ



.

.

.

.





[หมอก]



“วันนี้มึงไม่ไปไหนแน่หรอ”





“อือ กูไม่ไปอ่ะ กูอยากกลับบ้านไปนอน กูเหนื่อยมากไอ้เหี้ย”





ผมที่หันไปพูดกับคนที่เดินกอดคอผมอยู่แบบนั้น ไอ้ธาร เพื่อนที่เคยเรียนม.ปลายมาด้วยกัน เมื่อก่อนก็เรียนห้องเดียวกัน แต่จริงๆไม่ได้สนิทกับมันมาก มาสนิทกันก็ตอนเข้ามหาลัย’ แปลกใจนิดหน่อยเพราะจริงๆไอ้ธารมันเป็นเด็กเรียนเก่งนะครับ เรียนเก่งมากๆถึงแม้จะไม่ตั้งใจ ผมเคยคิดว่ามันจะต้องสอบเข้ามหาลัยรัฐดังๆได้แน่นอน ที่ไหนได้ ดันมาเจอมันที่ม.เอกชน แถมคณะเดียวกันซะงั้นอ่ะ



“ทำไมมึงเหนื่อยวะ กูพาไปกินข้าวไหม”



“ไอ้สาดดดด เหนื่อยก็คือเหนื่อยครับมึง ว่าแต่...จะเลี้ยงกูหรอเพื่อน”



“เออ กูเลี้ยงมึงได้แน่”



“เหยดดดดด ความรวยของป๋าธาร”



“แน่นอน ไปไหมล่ะอิหนู”



มันว่าแบบนั้นแล้วยิ้มออกมา มือหนาของมันที่ยื่นมาหยิกแก้มผม เชี่ย เจ็บสัด…แต่ถึงแบบนั้นก็ยังคงเล่นกับมันต่อ



“งั้นป๋าต้องเลี้ยงดูหนูดีๆน้า”



“จัดไปเลยอิหนู...งั้นไปรถป๋าโอเคไหม”



“ก็ต้องโอเคอยู่แล้วเว่ยอิป๋า เพราะวันนี้กูไม่ได้เอารถมา”



“หือ ทำไมวะ”



“อ่อ...ปะ...เปล่าหรอก รถแม่งติดกูเมื่อย”



“เออๆ งั้นไปกัน”



ไอ้ธารที่ไม่ได้ถามอะไรต่อ มันยิ้มแล้วดึงมือผมให้เดินไปขึ้นรถด้วยกันกับมัน มืออุ่นๆของมันที่กุมมือผมไว้แน่นๆ ก็แค่เดินตามมันไปแบบนั้น  ขับรถกันออกมาเรื่อยๆ



“อยากกินอะไรวะ”



“อยากกินสเต๊ก อยากกินคาโบนาร่า”



“อิตาเลี่ยนหรอมึง”



“ก็ป๋าบอกว่าป๋าจะเลี้ยงไง หนูก็จัดเต็มสิวะ”



“ฮ่าๆ ได้เลยครับอิหนู”



ขำร่าเริงแล้วเอามือมาโยกหัวกูไปอีก ไอ้สัด ไม่ติดว่าเป็นเพื่อนกันนะกูจะคิดว่ามึงแอบคิดอะไรกับกูแล้วครับสัดธาร   



‘Rrrrrrrr’



ไอ้ธารที่เอามือออกจากหัวผม ในจังหวะที่มือถือของผมสั่น สั่นเป็นเจ้าเข้าเลยสัดเอ๊ย  ... ยกมือถือขึ้นมาดู ก็เข้าใจเลยว่าทำไมมันถึงสั่นเป็นเจ้าเข้า หน้ากลัวกว่าผี ก็ไอ้เชี่ยที่กำลังโทรเข้ามานี่ล่ะ  กดตัดสายทิ้งแม่ง



“ไม่รับหรอวะ”



“สงสัยโทรผิด เงียบไปแล้วว่ะ”



“อ่อๆ”



‘Rrrrrrrr’



โทรผิดก็เชี่ยละ โทรมายังกับพ่อตายขนาดนี้  รำคาญเลยกดปิดเสียงแม่งเลย  ค่อยยังชั่ว



“เอาร้านนี้ไหม”



“เออดี กูชอบคาโบนาร่าไข่ข้นของที่นี่”



บอกกับอีกฝ่ายที่ก็ยิ้มมาให้  ไอ้ธารเป็นคนใจดี เป็นเพื่อนที่ดีมากๆคนนึงของผมเลยล่ะ ... ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้านด้วยกัน เป็นร้านไวน์ชื่อดัง ที่ตั้งอยู่แถวเส้นสุขุมวิท รถติดแต่โอเค เพราะมันอร่อย  … เดินเข้าไปในร้าน เลือกที่นั่งติดหน้าต่าง ที่มองเห็นข้างนอกจากมุมนี้ ก็ไม่ได้ดูวุ่นวายอะไรเท่าไหร่  และแน่นอนว่าเลือกสั่งของที่บอกว่าอยากแน่ๆ ส่วนไอ้ธาร มันสั่งสตูว์ขาแกะ แล้วก็สลัดทูน่ามาให้ผมเพิ่มอีกอย่าง



“มึงอยากเอาอะไรเพิ่มไหม”



“ไม่อ่ะ เท่านี้พอ เดี๋ยวป๋าเป๋าฉีก”



“ฮ่าๆ สบ๊าย”



มองและขำตอนที่มันทำท่าโอ่ๆใส่ แต่ก็มั่นใจว่ามันมีตังค์จ่ายๆแน่ๆครับ  รอไม่นานอาหารก้มาเสริฟ น่ากินสัดๆเลย



“ระวังน้ำลายไหลด้วยครับน้องหมอก”



“ก็กูหิว”



“หิวก็กินเยอะๆ มึงตัวบางมากรู้ไหม”



“ลวนลามกูทางสายตาหรอวะ เขินเลอ”



ทำท่าเหนียบอาย เอามือปิดนม อีกฝ่ายแค่ส่ายหน้าและอ้าปากด่ากูโดยไม่มีเสียงว่า ‘สัด’  ด่าแบบนี้ต่อยหน้ากูเลยก็ได้ครับเพื่อน  กินกันไปเรื่อยๆ ไอ้ธารก็หั่นสตูว์มาให้ ดูแลดีสัดๆ ก็อิ่มกันไปในจุดๆนี้



“นี่ กูถามหน่อย ทำไมมึงไม่มีแฟนสักทีวะ เห็นลอยไปลอยมาอยู่แบบนี้อ่ะ”



“ทำไม?”



ข่องใจมากบอกตรงๆ คือมันหล่อมากนะครับ หล่อรวยเรียนเก่ง แต่ชอบทำตัวเชี่ย เที่ยวมั่วหญิง บางทีก็แค่สงสัยว่าทำไมมันไม่หาใครจริงจังสักที



“กูก็แค่สงสัย มึงไม่เหนื่อยหรอวะ เอาคนนู้นทีคนนี้ที”



“แค่เรื่องเอาทำไมต้องเหนื่อยวะ ก็แค่สอดใส่”  ไอ้เชี่ยนี่ก็พูดซะกูเห็นภาพ



“เชี่ย คำพูดคำจา”



“มาว่าแต่กู...แล้วทำไมมึงไม่ยอมมีแฟนวะ”



เป็นคำถามที่ทำเอากูพูดไม่ออก...นั่นสิ ทำไมกูยังไม่มีแฟนสักที



“หึ แต่กูน่ะ ที่ยังไม่มีแฟน...ก็คงเพราะ กูมีคนที่ชอบล่ะมั้ง”



“ห๊ะ!!! เหยดดดด ใครวะ มึงบอกๆๆ”



เรื่องเสือกขอให้บอก รู้สึกว่ากลุ่มเราจะมีโรคนี้เหมือนกันหมดทุกคนครับ จริงๆเราไม่ได้เป็นคนขี้เสือก เพียงแต่เราแค่อยากเผือกเรื่องคนอื่น ผ่าม!



ผมที่ไม่ค่อยอยากรู้เท่าไหร่ เอามือไปจับแขนมันไว้แล้วเขย่ารัวเลย



“เสือกจังมึง”



ว่าแบบนั้นแล้วเอาเนื้อแกะยัดปากกูอีก



“ไอ้เชี่ย โคตรขี้หวง”



“หึ”  กวนตีน



“อิ่มยังมึง”



“มากกกกกกกกกกก ขอบคุณนะป๋าน้า”



เดินออกจากร้านมาแบบหนังท้องตึงมากๆ คืออีกนิดนึงกูอยากจะปลดกระดุมกางเกงแล้วด้วย



“มึง กูขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”



“เออ เอาดิ ... เดี๋ยวกูขอไปซื้อกาแฟหน่อย ไปรอที่ร้านกาแฟนะ”



“เค”



พยักหน้าบอกมันแล้วรีบวิ่งมาเข้าห้องน้ำ สงสัยก่อนหน้านั้นกินน้ำมากไปหน่อย เป็นคนนิสัยเสีย ที่เวลากินข้าวแล้วชอบกินน้ำไปด้วย ไม่ใช่ตอนเด็กๆพ่อแม่ไม่สอนนะครับ แต่มันรู้สึกว่ากินอะไรลงไปแล้วมันฝืดๆคอ ก็ต้องขอกินน้ำเข้าไปด้วยหน่อยนึง



ผลักประตูเข้าไป ไม่มีใครยืนฉี่อยู่ก่อนกู ก็ดี ปลดซิบแล้วไปฉี่ที่โถแบบชิลๆเลยครับ  ฮ้า ค่อยยังชั่ว สบายมากเมื่อได้ปล่อยน้ำบ่อน้อยออกไป แต่จริงๆคงไม่น้อย นี่กูแดกน้ำไปกี่ลิตรกันวะ



‘กึกกัก’



ได้ยินเสียงกุกกักจากหน้าประตูห้องน้ำ แต่ไม่ได้สนใจ คิดว่าคงจะมีคนเข้ามาฉี่เหมือนกัน  รูดซิบกางเกงก่อนจะเดินออกมาจากโถ แล้วต้องชะงัก ร่างสูงที่ยืนพ้อยขาพิงกำแพงห้องน้ำอยู่ตรงหน้าผม ผู้ชายที่ตอนนี้กำลังยกยิ้มให้  เสหน้าหนีมันไปแล้วเดินไปล้างมือที่อ่างล้างมือนิ่งๆ





‘ตึก ตึก ตึก’





เสียงรองเท้าคู่แพงที่ดังกระทบกระเบื้องของห้องน้ำเป็นจังหวะการก้าวเดินของอีกคน แต่ละก้าวมันเชื่องช้าไม่ได้รีบร้อน แต่มันชวนให้ประสาทเสียแบบสุด ทั้งอึดอัดและกดดันอย่างบอกไม่ถูก และสุดท้ายการก้าวเดินนั่นก็หยุดลง หยุดลงที่ด้านหลังของผมเมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะยืนซ้อนหลังกันอยู่แบบนี้



“กูโทรหา ทำไมมึงไม่รับสาย”



มือแกร่งที่โอบเข้ามาที่เอวของผม ใบหน้าหล่อที่ค่อยๆเอียงทำมุมเข้ามากระซิบที่ข้างหูหากแต่ดวงตาคู่นั้นกลับมองจ้องตากับผมผ่านบานกระจกตรงหน้า



“แล้วทำไมกูต้องรับวะ ปล่อย!”



ข่มใจไม่เกรงกลัวสายตาของมัน สูดหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะพยายามดันตัวเองออกจากอ้อมกอดนี้ แต่ไอ้เทียนก็ไม่ยอมที่จะปล่อย



“มึงจะกอดกูทำไมไอ้เหี้ย ปล่อย! เผื่อมีคนเข้ามา”



“งั้นไปกอดที่ไม่มีคนเห็นก็ได้สินะ”



“พ่อง! ปล่อยเว่ย”



ถึงแม้จะบอกแบบนั้น แต่คนแบบผมที่ไม่เคยห้ามคนแบบมันได้เลย ... ครั้งนี้ก็เช่นกัน ผมที่ถูกมันดึงเข้าไปในห้องน้ำในสุด ก่อนที่มันจะปิดประตูล็อคไว้



“ไอ้สัด! ทำเชี่ยไรของมึงวะ”



“ทำโทษเด็กดื้อแบบมึงที่ขัดคำสั่งกูไง กูบอกแล้วใช่ไหมว่าวันนี้กูจะมารับ!”



“แล้วกูต้องเชื่อมึงหรอ มึงเป็นใครไอ้สัด! ปล่อยกูเลยนะ แล้วถอย!”



“ทำไมกูต้องถอย! ถอยให้มึงกลับไปกับไอ้ธารหรอ มึงฝัน!”



“นั่นมันเพื่อนกู”



“มึงอ่ะเพื่อนมันฝ่ายเดียวน่ะสิ”



“พูดเหี้ยอะไร! อ๊ะ อื้ออออ”



คำพูดที่เงียบหายไปพร้อมๆกับริมฝีปากหน้าที่ประกบจูบลงมาอย่างรุนแรง  แขนแกร่งที่โอบกอดรอบตัวผมไว้  ลำตัวหนาที่ดันตัวผมให้พิงลงกับกำแพง มือหนาที่เลื่อนไปบนตัว ก่อนนิ้วเรียวจะค่อยๆบี้ขยี้ลงบนยอดอกจนผมสะดุ้ง มือหนาที่เลื่อนลงไปที่กระดุมกางเกง มือของผมที่พยายามหยุดมือของอีกฝ่ายถูกรวบขึ้นไปด้วยมือข้างเดียวของคนตรงหน้า  กางเกงที่ตกลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่สาบเสื้อแยกออกจากกัน ขาแกร่งที่ยกขึ้นไปเตะฝาชักโครกให้ลงมาปิด ก่อนที่อีกคนจะลงไปนั่ง และดึงตัวผมลงไปนั่งทับที่ตักแกร่ง  สายตาที่มองมาที่ผมนิ่งๆทำเอาใจผมสั่น อยากจะดิ้นหนี อยากจะลุกขึ้นต่อยหน้าคนๆนี้ อยากจะทำทุกๆอย่างแบบที่ใจคิด แต่เมื่ออีกฝ่ายค่อยๆขยับมือลูบไล้ส่วนกลางของลำตัว ก็ได้แต่นั่งตัวสั่นอ้าปากค้างๆ หลับตาเชิดหน้าขึ้นไป ตัวอ่อนยิ่งกว่าขี้ผึ้งที่ถูกไฟลน



มีคนเคยบอกว่าไว้ ถ้ามันมีครั้งแรก...มันก็มักจะมีครั้งที่สอง สาม สี่ตามมา ... คำพูดที่ผมไม่เคยเชื่อ จนเมื่อมาได้เจอกับตัว แม้ว่าพยายามจะหนีแค่ไหน แต่สุดท้าย...ก็ยังเป็นแบบเดิม



แกนกายใหญ่ที่ค่อยๆสอดเข้ามาช้าๆ รับรู้ได้ถึงท่อนเอนร้อนที่ค่อยๆสอดเข้ามาที่ละนิดๆ คนร่างสูงตรงหน้าที่ประคองสะโพกของผมไว้ แหงนหน้าขึ้นขบริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเห็นเส้นเลือดที่ลำคอแกร่ง



“อ้า~”   และก็เป็นมันอีกครั้งที่ครางออกมาแบบไม่อาย กลับเป็นผมที่พยายามกัดปากของตัวเองไว้แน่น และแน่นขึ้นไปอีกเมื่ออีกฝ่ายเริ่มขยับ



“อื้อ อ้า”



ความรู้สึกเสียวซ่านในท้องน้อยที่ทำเอาเผลอหลุดครางออกมาทั้งๆที่พยายามเงียบ แต่มันกลับลำบากมากขึ้นไปอีก เมื่ออีกคนก็ยิ่งกระแทกกระทั้นเข้ามา  ได้แต่จิกเล็บลงบนลาดไหล่แกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านนี้แทน



“อ้า หมอก”  มันที่ครางออกมาแบบนั้น ลิ้นร้อนที่ดูดเม้มยอดอกของผมไปด้วย สายตาคมที่ช้อนขึ้นมามองผมทั้งๆที่ปากกยังคงไม่ละออกจากหัวนมทำเอาหน้าผมแดงวาบ



“อื้อ”



“หมอก! มึงอยู่ในนี้รึเปล่าวะ!”



เสียงเรียกของคนที่ผมรู้ดีว่าคือใครทำเอาจังหวะการสอดใส่ของผมหยุดชะงัก คนที่ประคองสะโพกผมอยู่ก็เช่นกัน ก่อนที่รอยยิ้มมีเลศนัยจะผุดขึ้นมาบนใบหน้า และนั่นมันไม่ดีกับผมเลยสักนิด



“อ๊ะ!”



เสียงร้องหลุดครางของผมที่ดังขึ้น เพราะคนร่างสูงที่กระแทกแกนกายเข้ามาแบบตั้งใจ ทั้งสอดลึกทั้งรุนแรง



“ไอ้หมอก!”



เสียงเรียกที่ดังขึ้นเรื่อยๆเพราะเจ้าตัวคงเดินเข้ามาใกล้  ไอ้เทียนที่ยกยิ้มมุมปาก คนตรงหน้าที่ผมรู้จักดี มันทำได้ทุกอย่างแหล่ะ และครั้งนี้ก็เช่นกัน สายตาของมันที่กำลังบอกผมว่า มันอาจจะตะโกนออกไปก็ได้ว่าผมอยู่ตรงนี้ และนั่นก็ทำให้ผมตัดสินใจก้มลงไปประกบริมฝีปากหยักของอีกฝ่ายก่อนเป็นครั้งแรก คนตรงหน้าที่ยกยิ้มพอใจจนผมรุ้สึกได้ ปลายลิ้นร้อนที่เกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของผมแบบไม่มีใครยอมใคร วงแขนแกร่งที่โอบกอดเอวผมไว้แน่น พร้อมๆกับขยับโยกสะโพกแกร่งสอดใส่ส่วนแข็งขืนเข้ามาเรื่อยๆ



“อื้ออ” ได้แต่ครางแผ่วๆออกมาแบบนั้น



“เหี้ยเอ๊ย หายไปไหนวะ”



ได้ยินไอ้ธารที่สบถออกมาแบบนั้น และตามมาด้วยเสียงปิดประตูห้องน้ำ รับรู้ได้ว่าตอนนี้มันคงออกไปแล้ว รู้สึกโล่งใจ ผมไม่อยากให้มัน หรือใครรู้เรื่องนี้ ... เพราะคนที่ไม่เคยรู้ ก็อย่าได้รับรู้มันเลยจะดีกว่า



สะโพกแกร่งที่ขยับสอดใส่ส่วนกลางเข้ามาแรงขึ้นเรื่อยๆ ท่อนเอ็นแข็งขืนที่ถูกสอดลึกยิ่งขึ้นกว่าเดิมพร้อมๆกับที่ร่างสูงเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นมากกว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังประสานกับเสียงหอบหายใจ



“อือ อ้า”



เสียงครางต่ำที่ดังออกมาจากปากของร่างสูง ก่อนที่จะท่อนเอ็นร้อนๆจะสอดใส่เข้ามาแรงและเร็วขึ้น จนสุดท้ายก็เกร็งตัวกระตุกก่อนจะปลดปล่อยออกมาในที่สุดพร้อมๆกัน



ทำได้เพียงแค่หอบหายใจหนักๆ พร้อมๆกับซบลงบนอกแกร่งอยู่แบบนั้น อีกคนที่ที่ยกมือขึ้นลูบผมสวยนั่นแผ่วเบา

 

“มึง...ทำแบบนี้ทำไมวะ มายุ่งกับกูอีกทำไม ต้อง...ต้องการอะไร”



หลับตาลงอย่างเหน็ดเหนื่อย พร้อมๆกับกลั้นใจถามอีกคนไปแบบสุดจะทนกับเหตุการณ์นี้... .



“สิ่งที่กูต้องการ คือกูต้องการมึงคืน”



ผละตัวออกมาจ้องหน้ามัน พยายามจะไม่ใช้อารมณ์ พยายามจะใช้สติกับเหตุการณ์ตรงนี้แบบที่สุด...ทั้งๆที่จริงๆอยากต่อยหน้ามันแรงๆสักที



“ความรู้สึกกูที่เคยเสียไป มันเอาคืนมาไม่ง่ายหรอกนะ กับสิ่งที่มึงทำ”



“หมอก ถ้ากูอธิบายมึงก็คงไม่เชื่ออยู่ดี แต่ตอนนี้ที่กูจะทำและต้องทำแน่ๆ...คือ กูจะจีบมึงอีกครั้ง



ตรรกะมึงป่วย กระแทกกูแรงขนาดนี้แล้วพึ่งมาพูดว่าจะจีบหรอไอ้สัด! …





.

.

.





 “กูอยู่นี่!”



เสียงเข้มๆที่ดังขึ้น ทำให้ทั้งผมและพี่โซล อาจจะเหมารวมไปถึงคนอื่นๆด้วย พากันหันไปมองจนหมด ร่างสูงๆที่ยืนกอดอกยกยิ้มมุมปากอยู่กลางสนามแข่ง



“มึง”



“เออ กูท้ามึงแข่งเองล่ะ ว่าไง....หรือมึงป๊อด”



“เหอะ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน”



“เดี๋ยวมึงก็รู้ ... ครั้งก่อนมึงทำกูแสบมากไอ้หมอเถื่อน”



“แล้วไง ถ้ามึงอ่อน มึงก็ต้องเสียเมียแบบนั้นแหล่ะ”



“อ๋อหรอ...งั้นครั้งนี้ มึงเองก็ต้องเสียเมียมึงเหมือนกันไอ้สัด!”



ร่างสูงฝ่ายตรงข้ามที่พูดออกมาแบบนั้น พร้อมๆกับนิ้วเรียวยาวของมันที่ชี้ตรงมาที่ผม พ่อง!



“ก็เหี้ยแล้ว!”



เป็นผมที่ตะโกนออกมาแบบนั้นกลางวง คนรอบข้างหันมามองผม มีแต่พี่โซลที่กระชับมือผมไว้แน่น แต่ตอนนี้มึงปล่อยกูไอ้พี่



“มึงหมายความว่ายังไง” พี่โซลที่ถามออกไปแบบนั้นทั้งๆที่หน้าตึงเขม็ง



“ก็ไอ้จืดนั่นไง ถ้ามึงแพ้ มันต้องมาเป็นเมียคืนเดียวของกู เอาแล้วก็จบแบบที่มึงเองก็ชอบทำไง”



มันที่พูดออกมาแบบนั้น ผมอ้าปากค้างแล้วสะบัดหน้าไปมองพี่โซลแบบตกใจ เอาจริงๆผมรู้ว่าพี่โซลเป็นผู้ชายคนนึงทั่วไป และคนทุกคนก็ไม่ได้มีแต่มุมดีๆหรอก ในโลกนี้ไม่มีใครดีได้ร้อยเปอร์เซ็นหรอก และพี่โซลก็คงเป็นหนึ่งในนั้น เพียงแต่ผมไม่เคยคิดว่า พี่โซลเองก็จะมีส่วนมืดๆที่ผมยังไม่รู้ ที่ไม่ได้ดีกว่าไอ้รบเท่าไหร่นักหรอก



“มึงคิดว่ามึงเจ๋งมากนักหรอวะไอ้ถัง เหอะเด็กม.ปลายแบบมึงอ่ะนะจะชนะกู”



“เออ กูเจ๋งแน่”



“เออ”



“เดี๋ยวไอ้พี่โซล!”



“ฝา มึงไม่ต้องกลัว”



“ไม่กลัวก็เหี้ยละ กูไม่ตลกกับมึงนะพี่”



“มึงเชื่อกู กูไม่แพ้หรอก”



“มึงเอาอะไรมามั่นใจวะ! มึงบ้าหรอกูถามจริง คิดเหี้ยไรเนี่ยพี่ ปล่อยแขนกูเลยพี่โซล”



คนตรงหน้าตอนนี้แตกต่างจากคนที่ผมเคยรู้จัก คนที่มีความมั่นใจและไม่คิดจะยอมแพ้ แววตาแข็งๆที่ไม่มีรอยยิ้มเป็นมิตร มีแต่แววตาวาวโรจน์ที่อยากเอาชนะ ความอยากเอาชนะที่ไม่คิดถึงคนอื่นเลย



“กูไม่ปล่อย! มึงเชื่อใจกูดิฝา กูบอกให้มึงเงียบแล้วฟังกู!!”



พี่โซลที่ตะคอกผมออกมาเสียงดัง เราเถียงกันจนคนรอบข้างเริ่มสนใจ เสียงฮือฮาที่เริ่มซุบซิบกันอยู่แบบนั้น...แต่แล้วไง ทำไมกูต้องยอม ทำไมกูต้องมาเสี่ยงกับความอยากเอาชนะที่จะไม่ยอมเสียหน้า แต่กูอาจเสียตัวด้วย มึงคิดว่าคนแบบไอ้ฝาจะยอมเรอะ ยอมก็เหี้ย คนคูลมีความคิดเว่ย!



“ไม่! กูไม่เงี....อุ๊บ อื้อออ”



จังหวะที่รวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทันอีกฝ่ายก็ดึงแขนผมกระชากเข้าไปหาตัวเอง ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะประกบลงมาที่ริมฝีปากของผม เป็นความรู้สึกที่พะอืดพะอมในจังหวะนั้น ผมที่พยายามดันอีกฝ่ายออกและเบี่ยงหน้าหลบ ความรู้สึกที่ไม่เหมือนกับตอนที่จูบกับไอ้พี่รบ ผมที่พยายามดิ้น มันเป็นความรู้สึกแย่ๆจากคนที่เราไว้ใจ น้ำตาผมไหลลงมาในจังหวะที่พี่โซลพยายามจะดันลิ้นเข้ามาในปาก ตัวผมสั่น ใจผมเสียรู้สึกแย่แบบสุดๆ





‘พรึบ’





“ทำเหี้ยไรของมึงไอ้สัด!”





‘พลัก’





สิ้นสุดเสียงเข้มที่ดูเหมือนจะโมโหมากถึงมากที่สุด พี่โซลที่เซถอยออกจากผม และหมัดหนักๆที่ตรงเข้าต่อยหน้าหล่อๆของพี่โซล ผมที่ค่อนข้างจะมึนกับเหตุการณ์ตรงหน้า เซถอยหลังมานิดๆ ก่อนจะมองภาพตรงหน้านิ่งๆ ... ร่างสูงๆในชุดนักศึกษาที่ผมมองเห็นแต่แผ่นหลังกว้าง แค่แผ่นหลังผมก็จำได้ดีว่ามันคือใคร ไอ้นักรบ...มันที่กำลังคล่อมพี่โซลและง้างหมัดต่อยเข้าไปแรงๆแบบไม่ยั้ง แต่อีกฝ่ายที่ไม่ยอมก็แลกหมัดใส่กัน คิดว่ามันก็คงได้แผลไม่น้อย





“เชี่ยรบ ไอ้เหี้ยปล่อยๆมัน”



พี่เทียนที่วิ่งฝ่าดงคนเข้ามาพร้อมพวก รีบดึงไอ้รบออก คือมึงมาช้ามากพี่เทียน มันต่อยกันจะตายแล้ว  เด็กๆพวกของพี่โซลรีบวิ่งเข้าไปพยุงพี่โซลไว้ทันที ผิดกับไอ้รบที่มันรีบสะบัดตัวออกจากการเกาะกุม



“มึงอย่ามายุ่งกับไอ้ฝาอีก!”



“มึงมีสิทธิ์อะไรมาห้ามวะ”



“สิทธิ์กูเยอะกว่ามึงแน่ๆ และที่สำคัญ...กูไม่เคยต้องใช้กำลังบังคับมันมาแบบมึง!”



มันที่ตะคอกออกไปแบบนั้น ก่อนจะผลักคนที่เกะกะมันออกไปให้พ้นทาง แววตาแข็งกร้าวที่บ่งบอกว่ามันโมโหมาก ร่างสูงที่กำลังเดินตรงมาที่ผม



“ส่วนมึง...มานี่!”



ว่าแบบนั้นก่อนจะกระชากแขนผมไปหาจนตัวผมปลิว มันที่ตั้งท่าลากผมออกไป ขายาวที่จ้ำพรวดๆ



“ฝา อย่าไป! ฝา...พี่ขอโทษ อย่าไปกับมัน~~”



ผมหันไปมองเสียงเรียกที่ดังมาจากข้างหลัง พี่โซลที่พยายามจะวิ่งตามมาแต่ก็ถูกพวกพี่เทียนกันไว้ เค้าที่เรียกผมอยู่แบบนั้น ร่างสูงๆที่พยายามดิ้นรนจะวิ่งมาหาผม



“มานี่!”



ไม่ทันที่จะได้คิดอะไรมากกว่านั้น เสียงเข้มก็ตะคอกใส่และลากผมจากไปจากตรงนั้นด้วยแรงที่มีมากจนผมไม่สามารถต้านทานได้





‘พรึบ ปัง’





แรงปิดประตูรถที่ทำเอาผมถึงกับสะดุ้ง  คนข้างตัวที่ก่อนหน้านี้โยนผมเข้ามาในรถของมัน และตัวเองก็ตามเข้ามานั่งอีกฝั่งของที่นั่งคนขับ ร่างสูงที่เปิดกระจกรถเอาแขนเท้าอยู่กับขอบกระจกและจุดสูบบุหรี่ขึ้นสูบ  เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นมันสูบบุหรี่ พี่มันที่เอาแต่สูบบุหรี่อยู่แบบนั้นโดยไม่พูดอะไร แล้วกูก็บ้าจี้มานั่งอยู่ทำไมวะ



“จะไปไหน!”



เสียงตะคอกที่มาพร้อมแรงจับที่แขนแน่น ร่างสูงที่เลิกสูบบุหรี่แล้วโยนมวนบุหรี่ออกไปจากรถ ก่อนจะกดเลื่อนกระจกปิด



“กลับบ้านดิวะ ผมจะอยู่ทำไม”



“ทีแบบนี้มึงอยากกลับบ้าน ถ้ามึงอยากกลับนักแล้วมานี่ทำไม!”



“กูจะมาทำไมก็เรื่องของกูดิวะพี่ เกี่ยวไรกับมึงอ่ะ”



“ไม่เกี่ยวหรอวะ”



“เออ! ไม่เกี่ยวกับมึงเลยพี่ ผมบอกแล้วไงว่าจะเลิกยุ่งกับพี่แล้วอ่ะ คราวนี้กูก็ไม่อยู่กวนใจกวนตามึงแล้วไง จะมาเสือกวอแวไรกับกูอีกอ่ะ!”



“กูไม่ยอม!”



“ไม่ยอมเหี้ยไรอีกวะ”



“ใจมึง!”



“ใจกูทำไม!”



“กูไม่ให้คืน!”



เราสองคนที่สาดเสียงใส่กันแบบไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่สุดท้ายเป็นผมเองที่ต้องอ้าปากค้าง  ค้างกับประโยคของคนตรงหน้า คนที่ไม่ยอมคืนหัวใจผม ให้มันกลับมาอยู่ที่เจ้าของ



“อะ...อะไรของมึง อะไรของมึงอีกวะ!”



“ไม่รู้”



“อะไร มึงไม่รู้อะไรวะ!”



“กูไม่รู้ ไม่รู้โว้ย! ไม่รู้เหี้ยไรทั้งนั้น ไม่รู้ว่าที่เป็นอยู่นี่มันคืออะไร กูไม่รู้ ไม่รู้ว่าทำไมต้องไปต่อยหน้าไอ้เหี้ยนั่นที่มันจูบมึง กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตามมาทำไม กูตั้งใจจะมาจัดการไอ้เหี้ยนั่น แต่มันก็ล่ม และล่มเหี้ยๆก็ตอนนี้ ตอนที่มันจูบมึง สัดเอ๊ย! กูไม่รู้! มึงได้ยินไหมว่ากูไม่รู้! ... กูไม่รู้เลย...ว่าทำไมกูถึงปล่อยมึงไปไม่ได้”



“...................”



“ไม่รู้ด้วยว่า ทำไมถึงอยากจูบมึง เพื่อให้ปากของมึง มีแค่กูที่จูบได้”



ใบหน้าหล่อที่เอียงเข้ามาใกล้ กระซิบเบาๆอยู่ที่ใกล้แก้มใส ลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดใบหน้าที่ทำให้รู้สึกว่าแก้มแดง ช้อนตามองหน้าอีกฝ่าย ดวงตาคมสีนิลที่ไม่ว่ามองเมื่อไหร่ ก็เหมือนถูกดูดเข้าไปอีกโลกนึงเสมอ โลกที่ผมหลงใหลมันตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน



“กูไม่รู้”



มันที่ว่าแบบนั้นพร้อมๆกับริมฝีปากที่แตะแผ่วๆค่อยๆละเลียดละไม่เละเล็มกลีบปากล่าง ลากไล้เลาะแนวฟัน ฝ่ามือหนาที่ประคองใบหน้าของผมไว้ หัวแม่มือที่ค่อยๆลูบไล้ที่ข้างแก้มจนผมต้องเอียงมือตาม เป็นสัมผัสเผลอไผลที่ชวนลุ่มหลง เป็นความรู้สึกที่วูบหวามกลางอก ไม่ได้รู้สึกสะอิดสะเอียนหรืออยากจะอ้วกเหมือนตอนที่พี่โซลที่กับผม มือหนาที่เลื่อนเข้ามาลูบที่หน้าอก จนต้องเผลออ้าปาก ลิ้นร้อนที่ได้จังหวะแทรกเข้ามาในโพรงปาก ก่อนจะดูดดึงปลายลิ้นเล็กจนรู้สึกเสียววาบไปทั่วทั้งตัว เนินนานจนลมหายใจแทบหมด สุดท้ายที่ก็ต้องผละหน้าออกมาจ้องตากับผมนิ่งๆ



“กูอยากรู้”



“ละ...แล้ว”



“ช่วยหน่อยได้ไหมวะ”



“ช่วย...อะ...อะไร”





‘หมับ’





“!!!”



มือหนาที่ดึงฝ่ามือของผม ไปวางลงบนเป้าของมันแบบนั้น หน้าเห่อร้อนขึ้นมาแบบบอกไม่ถูก เมื่อรู้ว่ามีอะไรสู้มืออยู่ตอนนี้



“อ๊ะ....”





-tbc-



มาแล้วจ้าาาาา  ครั้งนี้มาวันศุกร์น้าาา มาก่อนวันนึงเลยยย อ่านกันยาวไป14หน้าาา หวังว่าจะชอบนะคะ อาจจะมีคำผิดในจุดๆนี้ต้องขออภัยไว้ก่อนเลยนะคะ จะพยายามปรับปรุงมากขึ้นๆ ส่วนเนื้อเรื่องในตอนนี้


ผ่าม!!!


พี่โซลลลล อิพี่โซลลลล ... ทำไมเป็นแบบนี้ย๊ะ...แต่เนื่องจากพี่หล่อ แคทก็จะให้อภัยค่ะ 555555 แต่คิดว่าคนเราก็เหมือนเหรียญสองด้าน ไม่มีใครดีทั้งหมดเลวทั้งหมด อิเฮียรบและพี่โซลก็เช่นกัน ไม่ได้ต่าง


ส่วนเฮียรบนั้น... ไม่รู้ๆๆๆๆ ไม่รู้อะไรน้าาา ให้เวลาเฮียแกหน่อย จริงๆเฮียรบเป็นคนสงสารน้า (ถ้าใครได้ซื้อหนังสือOne Night คืนเดียวก็เสียวได้ .... ก็อาจจะรู้เรื่องลึกๆของเฮียแล้ว) เพราะฉะนั้น...ให้โอกาสผู้ชายบ้าๆเถื่อนๆเอาแต่ใจคนนี้หน่อยน้าาา

ส่วนหมอกเทียนนั้น...คนจริงต้องแบบพี่เทียนจ๊ะ! ไม่กระแทกเล่นๆนะ นางจะจีบเว่ยยย หวังว่าจะจีบน้องติดนะจ๊ะๆ

วันนี้เรารีบมานะ เหมือนมีคนจุดธูปเรียกเรา มีคนบอกถ้ามาไวจะให้ถูกรางวัลที่1 โถ่ๆ ทำไมไม่บอกเร็วๆ แคทจะรีบมาเลยค่ะ อยากถูก555555


ปล. จำได้ว่ามีคนอ่านถามมาว่า คำพูดพวก 'อะไรซิ  ยังไงซิ' ไอ้ที่มี ซิๆ ลงท้ายเป็นภาษาอะไรมาจากไหน ขอตอบว่า
ไม่ได้เป็นภาษาไหนเลยค่ะ แคทแค่เพิ่มเข้าไปของแคทเองนี่ล่ะจ้า เคยพูดเล่นกับกลุ่มเพื่อนๆ เลยเพิ่มเข้าไปเพื่อความตลกโปกฮา และความคูลแปลกๆของน้องฝาเท่านั้นเองค่ะ คูลไหมไม่รู้ แต่นี่ชอบ 55555+


ปล2. ไม่มีนิยายใสๆจากYoghurt Catty ……^0^ ผ่าม!!!



 :katai4: :hao7: :mew1:

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
อิพี่โซลดันมาดีแตกเพราะความอยากเอาชนะซะได้ แต่!! แต้ แต่ ทำไมเราสัมผัสซัมธิงบางอย่างได้จาก #โซลอิน ละเนี่ย จะมีอะไรอย่างที่คิดรึเปล่าน่อ ส่วนคู่รองไม่รู้ทำไมเราไม่ชอบพี่เทียนเลยอะช้ร่างกายบังคับฝืนมีอะไรกับหมอกถึงแม้จะคนเคยๆกันแต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วไงก็ควรให้เกียรติอีกฝ่ายบ้างรึเปล่าวะ นี่เชียร์ป๋าธารมากอะแต่ยังไงป๋าก็คงต้องอกหักสินะ ไม่เป็นไรนะคะอกหักเมื่อไหร่ก็มาซบอกเรานะคะป๋าธาร มาถึงคู่หลักตอนนี้อิพี่เหลืองค่อยสมกับบทพระเอกหน่อยหลังจากที่เล่นตัวมาหลายตอนก็หวังว่าอิพี่มันจะรักษาสกิลนี้ไว้ต่อไปจนจบนะ

ปล. อยากโดนอิพี่เหลืองหึงหวงใส่บ้างจังคงกร๊าวใจน่าดู แอร๊ยยย
ปล.2 ตัดจบได้แบบน่าปากล้วยใส่มากค่ะ ฮ่าๆๆๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ KARMI

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-2
 :hao3: ฮึยยยย โกรธธธธธ น้องฝาลูกก ,อย่าไปยอมอีพี่รบมานนนน

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
อย่ายอมง่ายๆนะครับ,,,

ออฟไลน์ ป้ากิ่งkingkarn

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 308
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
แหมๆๆนังรบ ไม่รู้อะไรซักอย่างเลยนะ..ซิ 555
ป้าก็ชอบนะ อะไร ซิๆนี่ น่ารักดี :mew1:
รออ่านต่อจ้า :กอด1:

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1650
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
อ้าวๆ อิพี่โซลลลลล :katai4:

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
ฝาคนคูลก็ชัดเจนแล้วนะ ทำไมโซลทำกับน้องได้
โซลอะไรจากน้องหรอ ไหนว่าจะอยู่ข้างๆ ไง แล้วดูทำตัวแบบนี้ ฝาไม่ใช่สิ่งของนะ ถึงจะมั่นใจขนาดไหนก็เหอะ

นักรบมาทันเวลา ตามมาจนได้ แต่ดันไม่รู้ว่าต้องการอะไรอีก ชีวิต

ฝาคนคูลก็ยอมเค้าไปละ เปิดปากจูบกันอื้ออึงเลยนะ แต่อย่าให้ถึงขั้นนั้นเลยนะพี่ฝา

สงสารธารสุดละ ถ้าธารชอบหมอกจริง

หมอกเอ้ย ที่ว่าทำไมถึงยอมจัง ใจก็อยู่กับเค้า ไม่แปลกหรอกที่จะยอม
เทียนก็ทำให้จริงนะ อย่ามาทำเป็นลิงหลอกแล้วจากไป เด๋วมีเฮ

ออฟไลน์ imac

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
นักรบมาช่วยน้องฝา  ขอให้เข้าใจกันเสียที

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ

บทที่13





 “อ๊ะ....”



ร้องออกมาแบบนั้นพร้อมๆกับชักมือออก อีกฝ่ายที่ทำหน้าตื่นๆ ก่อนจะหันมามองหน้าผมเหมือนคนตกใจ  คือมึงตื่นตกใจอะไร กูนี่ต้องตกใจ มึงอย่ามาแย่งบทกูอิพี่!



“มัน...”  กลืนน้ำลายลงหนึ่งอึก ทำเอากูยิ่งลุ้น



“........”



“คือมึงพิสูจน์แล้ว มัน....”   มันอะไรของมึง รีบพูด ขี้จะเล็ดแล้วมึงจะกั๊กทำไม เชี่ย ใจกูตุ้มๆต่อมๆเลยเนี่ย



“มันขึ้น มันโด่ มันมีอารมณ์ใช่ไหมวะ!”  ไม่ใช่มันมีอารมณ์หรอก มึงเลยอิพี่ มึงเลยไม่ใช่มัน ไอ้เชี่ยยยยยยย …แต่กูไม่บอกมึงหรอก กูจะอุ๊บไว้



“ไม่เว้ย ไม่มีเชี่ยไรทั้งนั้นอ่ะ เรียบแบนยิ่งกว่าผู้หญิงนมเล็กอ่ะมึง ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับนักรบมังกรของมึงเลยพี่ เชื่อกู กูจับแล้ว เฉ๊ยเฉยมาก ไม่มีรมณ์ไรทั้งนั้นล่ะ!” 



ตะคอกเสียงบอกมัน อีกคนก็หันมามองหน้าผม พยักหน้าหงึกหงักตามคำพูดของผม ปากของมันก็พล่ามอะไรอยู่ไม่รู้ ได้ยินไม่ถนัด แต่ดูเหมือนมันสะกดจิตตัวเองอยู่



“ไม่มีๆไม่ขึ้นๆ”



มันที่งึมงำๆอยู่แบบนั้น มือหนาที่เอื้อมไปจับพวงมาลัยรถไว้แน่นๆ กำไว้แบบนั้นพร้อมสูดหายใจเข้าออก แอบปลายตาไปมองนักรบมังกรของมันอีกที ... ไม่มีก็เหี้ยล่ะ จะทิ่มหน้ากูแล้วเนี่ย แม่จ๋า พี่ฝาว่านี่มันคูลไป คูลไปยันไข่ไอ้รบแล้วเนี่ย ขึ้นเบอร์นี้พี่ฝาว่าสงสัยจะหนาววววว



“พี่! กูกลับนะถ้างั้น”  ชิ่งแม่ง



“เดี๋ยว!” 



เดี๋ยวเชี่ยไรอีกล่ะ กูไม่อยากอยู่ใกล้มึงในตอนนี้…และพอคิดแบบนั้นก็เลยเอนตัวไปแนบกับกระจกมากขึ้น กูรักประตู อย่ามาขมวดคิ้วมองกูแบบนั้น



“ทำไมต้องรีบ! ไหนมึงบอกชอบกูไงวะ นี่กูยังไม่ได้จัดการกับมึงเลยนะที่หลบหน้ากู พูดแล้วกูนึกขึ้นได้พอดีเลย!”



“จะมาจัดการอะไรกู ก็บอกแล้วไงว่ากูจะเลิกชอบมึงแล้วไง กูจะเลิกยุ่งกับมึงแล้วไง ถามจริงมึงไม่เก็ทตรงไหนกับที่กูพูดอ่ะพี่”



กูไม่ยอม



“อะไรของมึงวะ ไอ้เชี่ยพี่เหลือง มึงแม่งงี่เง่า! มึงไล่กูเองนะ!”



ตะคอกออกมาใส่มันอีกครั้ง ผมที่กำมือตัวเองแน่นๆ ในตอนนี้ก็ลืมเรื่องนักรบมังกรของมันไปก่อน ความรู้สึกโมโหและหงุดหงิดกลับมาอีกครั้ง จะถอยก็ไม่ยอม จะไปก็ไม่ได้ มึงต้องการอะไรจากกูวะ



“ก็....”



“ก็เชี่ยอะไรของมึง เร้าหรือกูจัง นี่พี่ ถามจริง...มึงชอบกูไง?”



“กูไม่ได้ชอบมึงเว่ย!”  มันที่รนรานปฏิเสธออกมาแบบนั้น  อ้าว เจ็บเลยกู...



“เออดี!...งั้นแยก และก็ปล่อยแขนกูเดี๋ยวนี้เลย”



“ไม่เว่ย!”



“มึงจะเอาไง กูโมโหแล้วนะ คิดว่ากูจืดๆแล้วยอมง่ายๆหรอ คิดว่าต้องยอมได้กับทุกเรื่องรึไงวะ ไม่เว่ย! นี่คนนะ กูมีหัวใจ กูมีความรู้สึกไอ้สัด!”



“.....................”



“พี่ มึงคิดว่ากูจะรู้สึกดีแค่ไหนวะ ที่เห็นคนที่ตัวเองชอบ ไปกอดไปจูบกับใครไปทั่ว ไม่เว่ยมันไม่สนุกหรอกนะ ถ้าวันนึงมึงได้รักใครจริงๆสักที แล้วต้องมาทนเห็นแบบกู เดี๋ยวมึงจะรู้เองล่ะว่ามันรู้สึกแย่แค่ไหน … และต่อจากนี้ กูจะไม่!...”



“เดี๋ยว อย่าพึ่งพูด...มึงอย่าพึ่งพูดออกมา”



คนตรงหน้าที่ยื่นมือมาปิดปากผมไว้ ได้แต่ช้อนตามองคนตรงหน้าด้วยตาสั่นไหว หายใจหอบเหนื่อยๆจากแรงอารมณ์ที่ต้องตะคอกมันก่อนหน้านี้  อีกฝ่ายที่ก้มหน้าลงมามองด้วยแววตาของคนไม่มั่นใจ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นสายตาของมันในรูปแบบอื่น ไม่ใช่นิ่งเย็นชาหรือสงบเยือกเย็น แต่กลับเป็นแววตาของคนที่ไม่มีความมั่นใจ



“มึง อย่าพึ่งเลิกชอบกูได้ไหมวะ”



“ทำไม”



“กู...”



“ถ้ามึงพูดว่าไม่รู้ กูจะต่อยหน้ามึงไอ้พี่”   ถลึงตาจ้องอีกคนแบบไม่ยอม มันที่ขมวดคิ้ว ทำเสียงฮึดฮัด



“ก็กูไม่รู้แต่กูแค่อยาก...โอ้ย! เชี่ยฝา เจ็บนะเว้ยยยย”



“ไม่รู้ก็เรื่องของหัวมึงไอ้พี่ มึงรู้เมื่อไหร่แล้วค่อยมาคุยกับกูละกัน รำคาญ!



ผมที่ยกมือปล่อยหมัดต่อยลงไปเต็มๆโหนกแก้มของอีกฝ่าย ก่อนจะดึงเอาแขนขวาของตัวเองออกมาจากการเกาะกุม เปิดประตูรถลงไป แล้วก้าวออกไปแบบไม่สนใจอีกฝ่ายที่แหกปากร้องไห้โอดโอยอยู่ในรถนั่น ... และหน้าของมันก็คงจะได้แผลเพิ่มเพราะฝีมือของผมแน่ๆ



หงุดหงิด และก็ไม่เข้าใจอะไรเลยกับมันที่ชอบทำตัวเป็นหมาหยอกไก่



บางวันไล่ บางวันรั้ง…กับมันที่ยังไม่เข้าใจตัวเอง



และถ้าต้องอยู่เจ็บๆรอวันมันรู้ตัว ถึงตอนนั้นผมก็คงเจ็บจนตายก็น่ะสินะ เพราะฉะนั้น จบกันวันนี้...ตั้งแต่ตอนนี้ก็ดีแล้ว



.

.

.

               



และสุดท้ายวันนี้ กูก็ต้องเสียเงินเกือบ500เพื่อนั่งแท็กซี่กลับมาที่หอ อุตส่าห์ไม่เสียค่าข้าว แต่มาเสียค่าแท็กซี่ ซวยอะไรเบอร์นี้ล่ะหือ  มันคุ้มกันไหม พี่ฝาไม่เข้าใจเลยนะเออ



“เฮ้อ ชีวิตพี่ฝาเริ่มไม่คูลแล้วว่ะ เซ็งจริงๆเลย”



ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายในชีวิต ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาวบนเตียงของตัวเอง ดึงหมอนกล้วยมากอดไว้ หมอนที่เห็นแล้วแอบสะเทือนใจ หมอนคู่ที่ซื้อเหมือนกับของไอ้พี่รบ เอาหน้าซุกลงไปอยู่แบบนั้น  ก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าชีวิตเริ่มวุ่นวายตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ พี่ก็เป็นคนคูลๆลั้นลากับโลกใบนี้ของตัวเองได้ จนกระทั่งได้มาเจอไอ้พี่เหลือง คนที่ตัวเองคิดว่ามันเป็น ‘รักแรกพบ’ อารมณ์น้ำเน่าเหมือนละครหลังข่าวที่อาม่าชอบดู  ยกมือถือขึ้นมาดู เห็นสายที่ไม่ได้รับอยู่สิบกว่าสายจากพี่โซล ปัดมันทิ้งก่อนจะเสริซหาข้อมูลเรื่องรักแรกพบ แล้วก็เจอ





... ว่ากันว่ารักแรกพบประกอบไปด้วยสามส่วน คือ ความรู้สึกอยากเข้าใกล้ทั้งๆที่ไม่ได้ใส่ใจในเรื่องเซ็ก และสอง เราได้เห็นมุมอื่นๆจากเขาที่คนๆอื่นๆไม่ได้เห็น และข้อสุดท้าย เราต้องการเรียนรู้เกี่ยวกับคนๆนั้นต่อไปเรื่อยๆ ....





“ไม่ต่างจากกูที่รู้สึกกับไอ้เหลืองเลยสักนิด... รักแรกพบ ... ที่มันจบแล้วตอนนี้”



‘ก๊อกๆๆๆ’



เสียงเคาะประตูที่ชวนให้ต้องหันไปมองอย่างงงๆ ใครแม่งมาหากูในตอนนี้ หรือจะเป็นพี่โซลวะ คนที่ผมยังไม่พร้อมจะเจอเค้าในตอนนี้  แต่ถึงแบบนั้นก็ลุกจากเตียงนอนและเดินไปเปิดประตูอยู่ดี





‘พรึบ’





“เห้ย”



ได้แต่ร้องอุทานออกมาแบบนั้น ทั้งๆที่ตอนนี้ก็ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่หน้าประตูห้อง ในอ้อมกอดของคนที่ผมพึ่งต่อยหน้ามันมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน  หัวใจของผมที่เต้นรัวเร็วมากขึ้น รู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบที่หัวใจ บีบๆปล่อยๆ เจ็บบ้าง คลายออกบ้างอยู่แบบนั้นซ้ำๆ



“ไอ้พี่รบ”



“อย่าพึ่ง”  เสียงกระซิบที่ดังอยู่ข้างหูพร้อมๆกับอ้อมแขนที่กอดผมเอาไว้แน่นๆมากขึ้นไปอีก



“อะ...อะไร”



อย่าพึ่งตัดใจได้ไหมวะ



“ทำไม”



ผมได้ยินเสียงตัวเองที่ถามออกไป มันสั่น เหมือนคนที่กำลังเหนื่อย ... เหนื่อยกับความรู้สึกว่ากำลังมีหวัง แต่อีกไม่นาน ความหวังมันก็จะหมดไป เพราะคนตรงหน้าที่พังมันกับมือของมันเองเหมือนที่มันชอบทำ



“กูไม่รู้”



“ไอ้นักรบ!”



“ก็กูไม่รู้! กูรู้แค่ว่ากูไม่อยากให้มึงตัดใจจากกู กูไม่ชอบที่มึงหลบหน้ากูเหมือนที่หลายวันที่ผ่านมา กูคันหัวใจ!”




คันหัวใจ?




“กูไม่ชอบ ไม่ชอบที่ไอ้เชี่ยเมืองหลวงเกาหลีใต้มายุ่งกับมึง...และเพราะตอนนี้กูไม่รู้ มึงน่ะ...ช่วยอยู่ต่อ ทำให้กูรู้หน่อยได้ไหมวะ”



“..........................”



ทำให้กูรู้หน่อยว่า รักดีๆ...มันอาจจะมีจริงก็ได้



.

.

.





“ซี๊ดดด อ่า เบา...เบากว่านี้หน่อย”



“ก็เบา อ๊ะ...”



“อ๊า...เจ็บ อื้มม”



“มึงจะเจ็บกว่านี้อีกไอ้พี่ ถ้ามึงยังจะครางซี๊ดอ้า ซี๊ดหุบอยู่แบบนี้ เชี่ย...แค่ทำแผลไหม”



มองไอ้คนใจหยาบที่ผมดันตกหลุมมันอีกแล้ว คนที่ขอให้ผมอย่าพึ่งไปไหน คนที่ขอให้อยู่กับมันก่อน เพื่อทำให้มันได้รู้จักรัก รักดีๆที่เกิดจากผม หน้าตาจริงจังของมันตอนที่บอกแบบนั้น มันก็ทำให้ผมปฏิเสธไม่ลง ใจที่บอกกับตัวเองว่า เอาสิ...คนแบบมึงน่ะ คูลขนาดนี้ มันไม่รักมึงไม่ได้หรอก มึงทำได้ฝา มึงเชื่อใจตัวเองสิ สู้อีกครั้งสิ รักในแบบของมึงน่ะ รักที่ไม่มีขีดจำกัดของมึงน่ะ ทำให้มันได้เห็นสิ...



และหัวใจที่ไม่เคยฟังสมอง ก็เลยทำให้ผมต้องมานั่งทำแผลให้มันอยู่ตอนนี้



ร่างสูงๆที่ตอนนี้อยู่ในเสื้อกล้ามกับกางเกงบ๊อกเซอร์สีเหลืองลายกล้วยมินเนียน กำลังทำหน้าเบ้เพราะเจ็บแผลที่มุมปาก โหนกแก้ม และหัวคิ้ว สะบักสะบอมยิ่งกว่าไปฟัดกับหมา และที่สำคัญนั่งกอดหมอนกล้วยของผมแบบเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอยู่ตอนนี้ ได้แต่กรอกตามองบนใส่แม่ง



“ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นใส่กูวะ มึงหาว่าสำออยหรอ ก็กูเจ็บเนี่ย เจ็บๆๆๆ” 



“หุบปากเหอะน่าพี่”



“โอ๊ยยย เจ็บนะเว่ย”



เพราะมันที่เอาแต่พล่ามอยู่แบบนั้น เลยกดสำลีชุบแอลกอฮอลลงบนแผลมันอีกที ซี๊ดซาดยิ่งกว่าฟาดพริกไปอีกครับผม



“มึงนะ ฝากไว้ก่อนเถอะ”



“ฝากไว้แล้วอย่าลืมมาเอาคืนล่ะพี่”  ว่าแบบนั้นก็เอื้อมไปติดพลาสเตอร์ลงบนหัวคิ้วให้มันอีกที  ลายคิตตี้กูพูดเลย คูลมาก



“มึงเอาลายอะไรติดให้กู หน่อมแนมไม่เอานะเว่ย เสียลุคกู”



“นี่ถามจริง...มึงยังเหลือลุคหรอพี่”



ถลึงตามองกูแบบโหดๆ เออ...ถ้าเมื่อก่อนก็คงกลัวหัวหด ไอ้ลุคนิ่งๆหยิ่งๆมองคนอื่นดุๆของพี่มันเนี่ย แต่ตอนนี้กูเฉยละ ผมว่าจริงๆไอ้พี่รบมันไม่ได้ดุอะไรเท่าไหร่หรอก รู้จักมันมากๆ มันก็เหมือนกับเด็กเอาแต่ใจ ที่ขาดความมั่นใจในเรื่องความรัก ถึงแม้ว่าผมจะไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่ผมคิดว่าสิ่งที่ผมคิดมันน่าจะใช่ เพราะคนที่ไม่แคร์อะไรและออกจะมั่นใจในทุกเรื่องแบบมัน กลับไม่เคยเลยสักครั้ง ที่จะมั่นใจในรัก มันที่เอาแต่ผลักไสความรักออกจากตัว ผมอยากรู้จริงๆว่ามันเป็นเพราะอะไร



“แล้วนี่มึงจะไม่กลับหรอวะพี่”



“ไม่”



ว่าแบบนั้นก็ไถตัวนอนลงบนเตียงกูเฉย เดี๋ยวนะ อะไรซิ?



“ไอ้พี่ ลุกเลย”



“ลุกอะไร ลุกไปคล่อมมึงหรอ?  ขี้อ่อย แรดหรอ?”



“คนละลุกเว่ย! มึงอ่ะลุกจากเตียงกูเลย สนิทกันหรอวะ ลุกขึ้นมา!!”



“อะไรวะ คนจะหลับจะนอน”  มันที่ลุกขึ้นมาจ้องผมพร้อมยกมือขึ้นขยี้หัวแบบหงุดหงิดใส่ เอ้า...นี่กูผิดหรอ



“มึงทำไมไม่กลับบ้านวะ”



“ไม่มีบ้าน”



คือมึงเป็นคนข้างถนนหรืออะไร? ก่อนหน้านี้คือพี่มึงนอนอยู่ฟุตบาตรหรอครับแหม ตอแหลไม่เนียนไปเรียนมาใหม่เลยมึงอ่ะ เท้าเอวจ้องหน้ามันนิ่งๆ อีกฝ่ายก็ค่อยๆตอบออกมา



“ก็ห้องกูยังทำไมเสร็จ ไม่ได้อยากนอนกับมึงหรอก”



“หรอ”



“เออเซะ”



“งั้นมึงออกไปเลยไป ไปนอนกับน้องมึงสิ ปากดีนะ อ๊ะ...”



อีกแล้วไอ้เชี่ย! ทุกทีเลย อีหรอบนี้ทุกที เป็นกูทุกทีที่ต้องโดนมันดึงลงไปนอนบนเตียงแบบนี้อีกแล้ว



“บ่นจังวะ”



มือที่ยกขึ้นกอดเอวบางเอาไว้หลวมๆ แผ่นอกอุ่นๆที่ซ้อนหลังผมอยู่ทำเอาใจผมสั่น นอนนิ่งตัวแข็งทื่อ  เสียงทุ้มที่ว่าแบบนั้นกระซิบว่าผมเบาๆอยู่ที่ข้างหู



“ก็มึง...”



“ชู่ววว กอดหน่อย...เผื่อกูจะรู้จักรักเร็วขึ้นนะ



วงแขนแกร่งที่ดึงร่างบางเข้ามากอดกระชับ ยิ่งทำให้แผ่นหลังแนบกับอกอุ่นๆมากขึ้นกว่าเดิม ทั้งๆที่อยากจะดิ้นหนี แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า อยู่แบบนี้...จริงๆมันก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ





...TBC…

-----------------------------



ฮัลโหลลลล มาแล้วววว มาไวนะเอออ 55555+ ในส่วนของตอนนี้น้านนนน...ไม่มีอะไรจะพูดนอกจาก

แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม.... แหมยาวไปถึงคนบางคนเลยจ๊ะ :hao3: :hao7:


ปล.ช่วงนี้แอบท้อแท้เบาๆ หวังว่าจะชอบบ้างเนอะ :ling2: :z10:

ออฟไลน์ KARMI

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-2
โอ้ยย  มองบนพร้อมกลอกตาเป็นเลขไทยครบทุกเลข ใส่ 2 คนนี้ได้ไหมคะ

คุณคนเขียนสู้ๆนะคะ สนุกมากเลย เรารอติดตามนะคะ

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
จะรู้จักรักป่ะเนี๊ยะ???

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
ไหวมั๊ยเนี่ยอิพี่เหลือง เดี๋ยวผลักไส เดี๋ยวตามติด สงสารน้องฝาสับสนแล้ว สับสนอีก เฮ้อ....

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
เฮียรบอ้อนได้น่าฟัดมาก หลงจนใจสั่นไปหมดแล้วเนี่ย

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
เหิ่มมม.. ยังไงๆๆ อินักรบ...  :katai3:

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
หมั่นไส้อิพี่เหลือง

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
พี่ฝาคนคูล ยอมไม่คูลเพราะไอ้พี่เลยนะ ทำตัวน่าตีจริงเลย
นักรบเอ้ย ยังไม่รู้ใจตัวเองอีก แต่ก็เอาเหอะ ให้รู้มากกว่านี้แล้วค่อยมาบอกก็ยังดี

ตอนนี้ก็อยู่แบบไม่รู้ไปก่อน แล้วก็มาอ้อนไม่ให้หายไปไหน ค่ะ นักรบ


ออฟไลน์ Fasai25448

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
สนุกมากก แต่หมั่นไส้คุณนักรบมากเลยเด้อ
ส่วนน้องฝาน่ารักจังเลยคะลูก

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4421
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
ตามอ่านรวดเดียว

และขอบอกว่าอิตาคุณรบ นี่ มึนได้อีก

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-2
    • แฟนเพจ



บทที่14



“อื้มม ม”



ร่างบางที่เริ่มรู้สึกตัวตื่น เพราะความร้อนจากแดดที่ส่องเข้ามาจากทางหน้าต่างห้อง จึงทำให้รู้สึกไม่อยากจะนอนต่อ ดวงตากลมสวยที่ค่อยๆปรือตาลืมขึ้นมาช้าๆ ก่อนที่จะพยายามบิดขี้เกียจ แต่ความรู้สึกหนักๆที่ช่วงเอวมันทำให้ขยับไปไหนไม่ได้นี่สิ



“หือ...เห้ย!!”



“อื้ออ จืด ... แหกปากไรแต่เช้าวะ”



คนข้างตัวที่ยังยึดเอาเอวบางมากอดไว้แน่น ทั้งๆที่บ่นออกมาแบบนั้น แต่หน้าหล่อกลับซุกลงไปบนหมอนไม่ยอมขยับไปไหน



“เห้ย ปล่อยกูดิพี่เหลือง” ขยับตัวไปมาพยายามจะดึงตัวเองออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย ที่ไม่ยอมลุกจากเตียง   



“อื้ออ อย่าดิ้น”



“ไม่เว้... หือออ”



“ก็บอกแล้วว่าอย่าดิ้น อื้ม...กูมันคนสุขภาพแข็งแรง เช้าๆแบบนี้ สงสัยนักรบมังกรกูจะตื่นว่ะ”



ยกหน้าขึ้นมาจากหมอน ใบหน้าหล่อๆทั้งๆที่พึ่งจะลืมตาตื่น วงแขนหนาที่คว้ากอดเอวบางเข้าไปแนบชิดมากขึ้น ก่อนจะปรือตามองน้อยๆ หน้าตาเซ็กซี่ที่มาพร้อมกับเสียงในลำคอแผ่วๆ เล่นเอาเลือดจากทุกเส้นในร่าง วิ่งขึ้นมารวมบนหน้าทันที เชี่ยเอ๊ยยยย



“ไอ้เชี่ยนักรบจังไร!”



‘พลัก’



“โอ๊ยยย ไอ้ฝา เจ็บนะโว้ยยย”



พี่ฝาไม่ได้ตั้งใจ พอตกใจแล้วตรีนมันก็จะชอบไปแบบยั้งไม่อยู่ และตอนนี้ก็เช่นกัน วิ่งสิฝาวิ่ง รอให้พี่มันมาสิงกูเรอะ! หนีเข้าห้องน้ำแม่ง ไม่รอให้ไอ้คนที่ถูกถีบตกเตียงตามมาฆ่าหรอกเว่ย



“ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้หลอดนมยาคูล!”



กดล็อคประตูห้องน้ำ พร้อมๆกับเสียงตะโกนของคนที่อยู่ข้างนอกดังลอดเข้ามา ถอดเสื้อผ้าแล้วก้มหน้าลงไปมอง...



“หลอดยาคูลพ่อง! แบบพี่ฝามันต้องหลอดชาไข่มุกเว้ยยย”



ภูมิใจจุงกะเบย - - ……




...




รถสีเหลืองคันหรูที่เลี้ยวเข้าไปจอดในตึกโฟโต้ เล่นเอานักศึกษาที่กำลังเดินเข้าเดินออกคณะถึงกับต้องเหลียวหลังหันมองกันเป็นว่าเล่น เนื่องด้วยว่าไม่คุ้นตา ไม่เคยเห็นว่าจะมีนักศึกษาของคณะนี้ใช้รถแบบนี้ และสีเด้งโดนลูกตาขนาดนี้มาก่อน  คนร่างบางที่กำลังนั่งถอนหายใจเป็นรอบที่ล้านอยู่ในรถ จนเจ้าของรถต้องหันมามอง



“ทำไมมึงทำหน้าแบบนั้นวะ ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยไอ้จืด”



“ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องเลี้ยวเข้ามาไงวะพี่”



“ก็กูจะมาส่ง มึงจะทำไม”  ตวัดสายตามามองแบบดุๆ จนได้แต่ถอนใจอีกรอบ … ผีเข้าอยากมาส่งกูไปอีก



“ผมไปล่ะ หวัดดีพี่”



“เดี๋ยว!”



“อะไรอีกอ่ะ จะรีบลงแล้วเนี่ย”  ยิ่งจอดอยู่นานๆก็ยิ่งเด่น กลัวว่ารูปตัวเองจะไปเด่นหราอยู่ในหน้าเพจมหาลัยอีกเนี่ยแหล่ะเลยอยากจะรีบๆลงไปซะ



“เลิกกี่โมง”



“วันนี้หรอ”



“เออ!”



“เอ้า พูดดีๆไม่ได้หรอวะไอ้พี่” หันหน้าไปมองมันทันทีเลยครับ เป็นไรทำไมชอบตะคอก ถ้ามึงเจ็บคออย่ามาบอกให้หายาอมให้นะมึง



“เออๆ ...ก็นั่นแหล่ะ สรุปว่าไง”  อีกคนที่ทำหน้าหงุดหงิดตอบกลับมาให้ แต่ก็ยอมลดเสียงลงและถามออกมาแบบอ้อมแอ้ม



“วันนี้เลิกบ่าย3”



“เออ เดี๋ยวกูมารับ”



“หือ?...มารับทำไมวะพี่”



“เสือก! ลงไปเลยไอ้จืด ไปๆ”



ไม่ว่าเปล่า อีกฝ่ายที่เอามือมาดันๆไหล่ผมให้รีบลงอีกต่างหาก เอากับมึงเลยไอ้พี่ คนเชี่ยไรเอาใจยากชะมัด เอาแต่ใจตัวเองจริงๆ ผมที่แค่ส่ายหน้าหน่ายๆ แต่ก็ยอมลงจากรถมา เห็นรถหรูสีเหลืองตาสี่ห่วงที่ขับออกไปด้วยความเร็ว คือมึงไม่รู้หรออิพี่ นี่รั้วมหาลัยไง ไอ้คนไม่มีมารยาทเอ๊ย ... ถึงจะด่ามันแบบนั้น แต่มันก็อดจะยิ้มๆไม่ได้อ่ะนะ พี่ฝาไม่ได้มีความสุขหรอกนะ มันแค่ยิ้มๆเฉยๆ



หันหลังจะเดินเข้าไปในตึกคณะ ก็เห็นร่างโปร่งของใครบางคนที่เดินลงมาจากรถอีกคัน ได้แต่ขมวดคิ้วมองอยู่แบบนั้น ยืนเสือก เอ้ย ยืนมองจนรถคันนั้นแล่นออกไป และในที่สุดร่างโปร่งนั่นก็หันมาเห็นผม ที่ยืนมองมันมาสักพักแล้ว ... ไอ้หมอกที่สะดุ้งตอนเห็นหน้าผม คือกูแค่จืด ไม่ถึงกับหน้าเละไงครับเพื่อน ส่งยิ้มให้มัน อีกฝ่ายที่ก็เดินเข้ามาหา พร้อมยิ้มกว้างมากๆส่งมาให้ เป็นอาการของคนที่กำลังมีพิรุธ พี่ฝาสัมผัสได้ พี่ฝาไม่ได้โง่นะรู้ยัง



“มึงมารถใครวะไอ้หมอก”



“อ่อ เอออออ กูมารถเพื๊อน”   แหม...น้องหมอกของพี่ฝา กูนึกว่ามึงเป็นนักร้องโอเปร่า เอาจริงๆเสียงนี่แตะโน้ตตัวสุดท้ายกันเลยทีเดียว พยักหน้าเออออๆตามที่มันอยากให้กูเข้าใจ ถึงแม้ว่า กูจะแอบคุ้นรถคันนั้นเหมือนเคยเห็นแถวๆตึกคณะบริหารก็เถอะ เค้าไม่อยากบอก เราก็นิ่งไปครับ



“อ๋อ มึงมารถเพื่อนมึงนี่เอง แล้วรถมึงล่ะ”



“อ่อ...คือรถกู แบบ....”



“ไปแดกข้าวดีกว่า ไว้มึงหาคำตอบดีๆให้กูได้ ค่อยไลน์มาบอกนะเพื่อนนะ” ฉีกยิ้มให้มันแบบกวนตีน ไอ้หมอกที่ก็แค่ขยับปากด่าแบบไม่มีเสียงมาให้ อ่านปากของมันได้ว่า ‘ขวย’ .... แหมมมม แจกพี่ฝาแต่เช้าเชียว



  เดินกันเข้าไปในโรงอาหาร เห็นไอ้ธารนั่งหน้าหิวตับเด็กอยู่ก่อนที่โต๊ะประจำ ไอ้หมอกหยุดชะงักทันที หันไปมองมันงงๆ ผีเข้าหรืออะไรไหนบอกพี่มา



“มีไรวะ”



“คือ...กูว่าไอ้ธารน่าจะโกรธกูว่ะมึง”



“ทำไมวะ? มึงขโมยขนมมันหรอ”  อยากจะบอก เป็นกูกูก็โกรธครับ แม่งไม่คูลเลย เพื่อนกัน ห้ามขโมยขนมกูนะบอกก่อน



“สัด ซีเรียส”  ทำหน้าทำตาด่ากูทางอ้อม ห่าเอ๊ย นี่กูก็ซีเรียสอ่ะ แต่ไม่เอาครับ ไม่เถียงดีกว่า คนคูลต้องไว้ท่านิดนึง   



“แล้วสรุปคืออะไร เป็นไรกันวะ”



“คือ....คือวันนั้นกูไปกินข้าวกับมัน แล้ว....”



“มึงชิ่ง มึงไม่จ่าย เสรดดดดด ข่นเฬววว”



“ก็ฟังกูให้จบก่อนได้ไหมล่ะ เดี๋ยวกูถีบสักที”



“อ่ะๆ ต่อเลยจ๊ะๆ พี่ฝาไม่ขัดละเออ”  ทำท่าทางขัดใจใส่กูอีก แต่ก็ยอมพูดออกมาต่อ



“คือกู...แอบหนีกลับบ้านไม่บอกมันว่ะ”



“อ้าว แล้วไมมึงทำงั้นวะ”  เลิกคิ้วมองมันแบบสงสัย คนแบบไอ้หมอก จริงๆมันไม่ใช่คนทิ้งเพื่อนครับ เป็นคนเฮไหนเฮนั่นกับเพื่อนเสมอ ไอ้เรื่องจะกลับก่อนไม่บอกนี่ไม่ใช่วิสัยคนแบบมันสุดๆ



“คือ...”



“เอาเถอะ มึงไม่ต้องบอกกูหรอก มึงไปบอกไอ้ธารเหอะ กูว่ามันคงไม่โกรธมึงหรอก”



บอกออกไปแบบนั้น พร้อมตบบ่าให้กำลังใจมันสองแปะ ถึงจะบอกมันแบบนั้น แต่หนังหน้าไอ้ธารตอนนี้ เหมือนหมีหิวกล้วย(?)มากอ่ะคุณเอ๊ย หวังว่ามันจะไม่จับไอ้หมอกแดกเข้าไปก็พออ่ะนะ



เดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะ ไอ้ธารก็ลุกขึ้นยืนทันที ... ไหนๆมึงก็ยืนละ งั้นกูนั่งละกัน



“ธาร”  ไอ้หมอกเดินเลียบๆเคียงๆเข้าไปหา พร้อมยิ้มแหยๆไปให้ ไอ้ธารที่เดินตรงเข้ามาจับแขนมันแบบโกรธๆ กูว่าผิวบอบบางแบบไอ้หมอก แม่งต้องเป็นรอยแน่ๆ



“มึงหายไปไหนมาไอ้เหี้ย! โทรหาก็ไม่รับ มึงคิดจะหายก็หายไปแบบนี้ได้หรอวะ มึงคิดบ้างไหมว่าจะมีใครเป็นห่วง”   



หน้าตาถมึงทึงมาพร้อมเสียงที่ไม่เบา กูนี่อ้าปากค้างลุกขึ้นจะห้าม แต่ไอ้ธารหันมามองแรงใส่ก่อน พี่ฝาทรุดตัวลงนั่งที่เดิมก็ได้ โอเค พี่จะไม่ก้าวก่าย เชิญพี่ตามสบายเลยครับพี่ครับ



“เห้ยธารรรรรร กูขอโทษเว่ย”  ไอ้หมอกที่ทำเสียงอ่อย แล้วเดินเข้าไปเกาะแขนไอ้ธารอ้อนๆ อีกฝ่ายที่ทำท่าจะอ้าปากด่า เลยงับปากลงแทบจะไม่ทัน โอ้โห ... เจอลูกอ้อนน้องหมอกเข้าไป จ๋อยเลยเว่ย



“พอดีว่ากู....แบบว่า แบบว่ากูมีธุระด่วนมาก”



“ด่วนขนาดไหนมึงถึงไปโดยไม่บอกกูวะ โทรหาก็ไม่รับ”  ไอ้ธารที่ว่าแบบนั้น ทรุดตัวลงนั่งทำเสียงฮึดฮัดๆในลำคอแบบไม่สบอารมณ์อยู่หน่อยๆ แต่ดูท่าว่าจะดีขึ้นกว่าตอนแรก



“โหย ธารคร๊าบบบ พี่หมอกขอโทษจริงๆนะ”  มันที่นั่งลงข้างๆ เอียงหน้าไปถูๆที่ไหล่ไอ้ธาร



“เชี่ยเอ๊ย ไม่ต้องมาอ้อนเลยนะมึง ...ไอ้กูก็กลัวว่ามึงจะโดนใครฉุดไปปล้ำในห้องน้ำ”



หันไปมองหน้าไอ้หมอก มันที่ชะงักหน่อยๆ เป็นเชี่ยไรอีกล่ะเพื่อน?  แต่ก่อนที่จะมีใครพูดอะไรต่อ ร่างสวยๆในกระโปรงนักศึกษาสั้นๆและรองเท้าส้นสูง ก็ปราดเข้ามาที่โต๊ะของเรา ไม่ใช่ใครอื่น....ไอ้เซียร์ แต่คราวนี้มันกลับหนีบใครบางคนมากับมันด้วย...



“ฮัลโหลค่ะพวกมึง ดูซิว่ากูพาใครมาด้วย” หันหน้าไปมองก่อนจะยกมือไหว้



“หวัดดีครับพี่เทียน”



“เออๆ หวัดดีพวกมึง ว่าแต่ทำไรกันอยู่วะ ทำไมหน้าเครียดๆ”  พี่เทียนที่พยักหน้าตอบแล้วส่งยิ้มมาให้ สายตาพี่แกมองไปรอบๆโต๊ะ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่มือของไอ้หมอกที่เกาะอยู่ที่แขนไอ้ธารนิ่งๆ



“ไม่มีไรหรอกพี่ ผมกำลังเฉ่งไอ้หมอกนี่อ่ะดิ เมื่อวานไปกินข้าวกับผม อยู่ๆแม่งหายตัวไปเฉย”  ไอ้ธารที่ตอบออกมาแบบนั้น พร้อมมือของมันที่ยกขึ้นผลักหัวไอ้หมอกอย่างหมั่นไส้  ไอ้เซียร์มองแล้วเบ้ปากใส่หน่อยๆ



“อ่อ หรอ”  พี่เทียนที่ตอบรับแบบนั้นพร้อมกระตุกยิ้มมุมปาก



“ว่าแต่พี่เทียนมาไมหรอครับ”  เป็นกูที่หาบทให้ตัวเองได้สักที เลยถามพี่แกออกไปแบบนั้น อีกคนที่แค่หยิบมือถือเครื่องนึงออกมา เป็นมือถือราคาแพงยี่ห้อผลไม้ที่ผมออกจะคุ้นตาอยู่หน่อยๆ



“มึงลืมเอาลงมา กูเลยวกกลับเอามาให้”



พี่เทียนที่ยื่นมือถือไปให้ไอ้หมอกพร้อมบอกแบบนั้น  ดวงตาคมที่มองมันนิ่งๆ



“อ่ะ...เอ่อ ขะ...ขอบใจ”



“อืม”



รู้สึกเดทแอร์ขึ้นมาซะงั้น ไอ้หมอกที่รับมือถือมาไว้กับตัวไม่พูดอะไรต่อ พี่เทียนเลยแค่หมุนตัวกลับออกไป อะไรซิ?     



“ยังไงคะอิหมอก อธิบายคนสวยแบบกูมาเดี๋ยวนี้”  และเราไม่ต้องเสือกเอง ทีมเสือกเรื่องเพื่อนเสมอต้นเสมอปลายยกให้ซินเซียร์เค้าครับ



“ก็ไม่มีอะไร”



“ไม่มีก็เหี้ยละ อย่ามาหลอกคนสวยแบบกู ทุกทีมึงรังเกียจพี่เค้าจะตาย แล้วไม่ทราบว่านี่อะไร มือถือมึงไปอยู่กับเค้าได้ยังไง”



“ก็แค่บังเอิญ”



“บังเอิญยังไง” ไอ้ธารที่รับไม้ต่อจากไอ้เซียร์ถามกดันมันต่อทันที ไอ้หมอกที่ได้แต่หลบตา น่าสงสารมันนะครับ



“ก็....”



“กูหิวน้ำว่ะ ไอ้หมอก มึงไปเลี้ยงกูหน่อยเดะ”



ผมที่ขัดขึ้นมาแบบนั้น ไอ้หมอกที่มองหน้าผมแบบขอบคุณ ก่อนมันจะลุกตามผมขึ้นมาทันที ปล่อยให้ไอ้เซียร์กับไอ้ธารทำหน้าหงุดหงิดในการเสือกไม่สำเร็จต่อไป



“ขอบใจนะมึง”



“ไม่เป็นไร แต่ว่านะ...เรื่องบางเรื่อง มึงปิดไปตลอดไม่ได้หรอก...ป้าครับขอโกโก้ปั่น”



“กู...กูมากับไอ้เทียน”



ผมหันไปยิ้มให้มันก่อนจะพยักหน้าให้  ไม่อยากบอกเท่าไหร่ว่ากูเห็นเว่ย กูแบบว่ายืนเสือกอยู่ตอนนั้น กูเห็น แต่ไม่บอกมึงหรอก รอให้มึงเล่า



“คือ...จริงๆแล้ว”  ลุ้นจนเยี่ยวเหนียว แต่กูต้องทำนิ่ง นิ่งแบบคูลอ่ะครับ



“คือ มันบอกมันจะจีบกู”



“ห๊ะ!”  อ้าปากค้างเลยกู อะไร ยังไงซิ?



“จริงๆมันมีหลายเรื่องมากเลย แต่แบบ...กูก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ไม่รู้จะบอกกับพวกมึงยังไงดี”



“อ่า...แล้วมึงว่ายังไง คือ...กูไม่เคยคิดว่ามึงชอบผู้ชายเลยว่ะเอาจริงๆ อีกอย่าง...มึงบอกกูว่ามึงเกลียดพี่เทียนนี่หว่า มึงบอกว่าเค้าเคยแย่งแฟนมึงนี่”



งงเป็นไก่ตาแตก ตอนที่ยื่นเงินไปจ่ายค่าโกโก้  ดูดซักอึก เผื่อกูจะเข้าใจอะไรมากขึ้น



“ก็เคยแย่ง แต่...มันก็มีอีกหลายๆเรื่อง คือ...”



“เออช่างเถอะถ้ามันพูดยาก ว่าแต่...พี่มันจะจีบ แล้วมึงโอเคหรอวะ มึงอนุญาตมัน?”



“ก็เปล่า”



“อ้าว ไม่ปฏิเสธไปล่ะ”



ก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ มึงไม่ชอบก็ปฏิเสธไปสิ แต่ก็อย่างว่า การปฏิเสธความสัมพันธ์ใครสักคน...มันไม่ใช่เรื่องง่ายนักหรอก พอพูดมาถึงตรงนี้ มันก็อดคิดถึงคนๆนึงไม่ได้ ... พี่โซล



‘ตือดึ้ง’



เสียงข้อความจากโปรแกรมแชทสุดฮิต ดังขึ้นมา จนผมต้องยกมือถือขึ้นมาเปิดดู ในจังหวะที่ไอ้หมอกก้มหน้าก้มตาเหมือนคิดอะไรอยู่ ก็ปล่อยมันคิดไป.... เปิดโปรแกรมไลน์แล้วต้องขมวดคิ้วหนักขึ้นไปอีก คนที่ไม่คิดว่าจะส่งมา



((นักรบ : ถึงคณะแล้ว))



((นักรบ: เฮ้ ...กูพูดด้วยก็ตอบสิวะ ไอ้จืดดดดด))



กระพริบตาปริบๆเลยกู นี่ตาฝาดหรืออะไร ไอ้พี่นักรบส่งมา....ส่งมาบอกว่าไปถึงคณะแล้วนี่นะ คืออะไรซิ?



((ฝอฝา: อ่าหะ...พี่ พี่บอกผมทำไมวะ))  พร้อมส่งสติ๊กเกอร์หมีน้ำตาลทำหน้างง



((นักรบ: ส่งสติ๊กเกอร์มินเนียนทำหน้าหงุดหงิดมา))



((นักรบ: ไม่รู้เว่ย แค่กูเห็นเพื่อนกูมันส่งบอกเด็กมันตลอดแบบนี้ เลยทำมั่ง))



((นักรบ: กูไม่ได้คิดถึงมึงนะ ไม่ได้อยากจะบอกว่ากูถึงแล้วหรอก กูเปล่า กูแค่ทำตามเพื่อนเว่ย!))



((นักรบ: พอแยก จบ!!))



((นักรบ: นี่...กูไม่ได้ให้ความสำคัญมึงนะเว่ย! กูแค่ส่งมาบอกเพราะทำตามเพื่อนเฉยๆ))



กระพริบตาปริบๆหลังอ่านข้อความที่อีกฝ่ายส่งมารัวๆแบบไม่เปิดโอกาสให้กูได้กดปุ่มพิมพ์  อะไรของวะ...อะไรของมึง !! ไม่ได้หมายถึงไอ้นักรบนะ หมายถึงกูเนี่ย...ยิ้มอะไรของมึงนักวะไอ้ฝา!!



“ฝา...กูว่ามึงหน้าแดงล่ะ”



สัดหมอก เงียบปาก!



อย่าเอาเรื่องจริงของหน้าตากูมาล้อเล่นออกสื่อแบบนี้ดิ พี่ฝารู้สึกร้อนหน้าจังเลยครับ >//////<



.

.

.




“กรี๊ดดดดดด วันนี้เป็นวันดีมากจ๊ะเธอจ๋า อาจารย์ไม่สั่งการบ้าน อิเชี่ย โซ อเมซิ่งมักๆ”



“มึงไม่กรี๊ดไม่ได้หรอเซียร์”



“มึงไม่ขัดกูบ้างได้ไหมล่ะอิธาร อิเพื่อนเลว”



“ก็เสียงมึงดัง มันหนวกหูกู”



“เบื่อค่ะเบื่อมาก ขัดคนสวยแบบกูอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน กูขอให้มึงได้เมียที่เสียงดังยิ่งกว่ากูอีก”



“ไม่มีทางเว่ย”



“เกลียดอะไรมักได้แบบนั้น คอยดูเถอะมึงอิธาร ส่วนอิสองตัวข้างหลัง ลืมปากไว้ในห้องเรียนหรอย๊ะ”



ผมกับไอ้หมอกที่เดินตามพวกมันออกมาจากห้องเรียนเงียบๆ อุตส่าห์สงบปากสงบคำ ก็ยังจะหันมาแว้งกัดกู หันไปหาไอ้หมอก มันที่แค่ก้มหน้ามองมือถือเดินตามมาอยู่แบบนั้น คิดว่ามันพยายามที่จะไม่พูดอะไร เพื่อไม่ให้ไอ้เพื่อนๆตัวดีทั้งหลาย เสือกเรื่องของมันได้นั่นแหล่ะครับ



“โอ๊ะ โอววววววว....”



ไอ้เซียร์ที่อยู่ๆก็หยุดเดิน ก่อนมันจะร้องออกมาแบบนั้น เสียงของมันทำให้พวกผมที่เหลือต้องมองตามไป  ที่ถนนหน้าตึกคณะ รถหรูที่จอดโดดเด่นอยู่หน้าตึก สีเหลืองแสบตา ไม่บอกก็รู้ว่าของใคร ก็เพราะว่าเจ้าของรถร่างสูงที่ตอนนี้อยู่ในชุดนักศึกษา มันที่ยืนพิงรถอยู่แบบนั้น  ใบหน้าคมหล่อที่กำลังก้มหน้ามองมือถือเครื่องหรูภายใต้กรอบเคสสีเหลืองลายมินเนียน ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย  ทั้งๆที่เสียงซุบซิบในคณะดังอื้ออึง หึ่งๆเหมือนผึ้งแตกรังอยู่แบบนี้  ด้วยว่าใครๆก็คงจะสงสัย ว่า พี่นักรบจากบริหาร มายืนหล่อรอใครอยู่หน้าตึกโฟโต้แบบนี้  ... ไอ้เซียร์ที่หันมามองหน้าผมแบบจิกๆขอคำตอบทันที



“นอกจากไอ้หมอกแล้ว กูว่ามึงก็อีกคนที่ยังมีเรื่องไม่ได้บอกพวกกู อิน้องฝาหอย!”



“แหะ”  ฉีกยิ้มใส่ทันทีเลยกู



“ไอ้พี่นักรบนั่นมันมาทำไมอีก มันคงไม่ได้มาหามึงหรอกนะอิฝา ไหนมึงบอกว่า...”



“มาสักที กว่าจะเลิกกูรอตั้งนาน”



ขายาวๆที่ก้าวเดินตรงเข้ามาในกลุ่มเราแบบไม่มีใครเชิญ มันเชิญตัวเองมา แถมเสือกบทสนทนาแบบไม่มีใครร้องขอด้วยครับ  ... ไอ้นักรบที่ทำหน้านิ่งๆในแบบที่มันชอบทำ ไอ้ธารกับเซียร์หันหน้าไปจิกตาใส่ทันที



“เอ่อ...”



“ไปได้แล้ว”



มันที่พูดขัดประโยคผมออกมาแบบนั้น ไม่ได้สนใจหนังหน้าเพื่อนในกลุ่มผมสักนิดว่ามองมันในแบบไหน  มือหนาที่เอื้อมมาหยิบกระเป๋าเป้ของผมออกจากบ่า แล้วเอาไปสะพายไว้เอง



“คือ....”



“จะเอ่อๆคือๆอีกนานไหมไอ้จืด ไป”



ไม่ได้สนใจใดๆ แค่คว้าข้อมือของผมไปจับไว้ แล้วตั้งท่าจะพาเดินออกมา  แต่ติดตรงที่ไอ้เซียร์เดินมาขวางไว้ซะก่อน



“เดี๋ยวค่ะพี่รบ”



“หื้ม?”  น่าตบที่สุดก็ตอนเอียงคอเลิกคิ้วใส่ไอ้เซียร์นี่ล่ะ ทำหน้าทำตาไม่รู้เรื่องรู้ราวไปอีก



“พี่จะพาไอ้ฝาไปไหนคะ”



“พาไปหาอาหารกิน”  ไอ้สัด! อยากจะด่าแบบนี้ หาอาหารพ่อง พาไปกินข้าวอะไรมึงก็ว่าไปเซะ



“แล้วทำไมต้องพามันไป พี่เป็นอะไรกับเพื่อนหนู หนูเห็นพี่มีผู้หญิงเยอะแยะ ไม่รักไม่ชอบก็อย่ามาให้ความหวังเพื่อนหนูสิคะ ไอ้ฝามันโง่ มันตามไม่ทันหรอก หนูไม่อยากเห็นเพื่อนหนูร้องไห้อีก ถ้าพี่ไม่จริงจัง ปล่อยมือมันซะ หนูจะพาเพื่อนหนูไปแดกหญ้าเองค่ะ”



กูซึ้ง...แต่...มึงหาว่ากูเป็นม้าหรออิเซียร์!! ม้าพ่อง...ควายล้วนๆแบบไม่มีวัวผสมเลยกู



ไอ้นักรบที่จ้องหน้าไอ้เซียร์นิ่งๆอยู่แบบนั้น ก่อนที่มันจะกระตุกยิ้มมุมปากส่งไปให้



“หึ ไม่รัก ไม่ชอบ...ก็ไม่รู้สินะ”



มันที่ตอบออกไปแบบนั้น ก่อนจะดึงมือผมนิดๆให้เดินตามมันไป กูก็ใจง่ายเดินตามไปแบบงงๆ จริงๆก็เพราะว่าไม่เข้าใจในคำตอบของมันมากกว่า



“อ้อ...แล้วไม่ต้องลำบากพามันไปกินหญ้าหรอก เดี๋ยวพี่ดูแลมันเอง”



.

.

.





“พี่ มึงจะพากูไปไหนวะ”   หันหน้าไปถามคนที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ตอนนี้



“อยากแดกอะไร”



“ถามไมวะ”



“สมควรที่เพื่อนมึงจะพาไปแดกหญ้านะ ถามแบบนี้ก็แสดงว่าจะพาไปแดกข้าวไงวะ”  ละมือออกจากพวงมาลัย แล้วยกมาผลักหัวกูจนเอนไปชนกระจกอีกฝั่ง เจ็บเชี่ยๆ นี่ถามจริงมึงหยอก หรือตั้งใจให้หัวกูโขกเอาดีๆ



“มึงเลี้ยง?”



“ดูจากหนังหน้า ก็ต้องกูเลี้ยงแน่ๆ จะให้มึงหรอ ไอ้ไม่มีอันจะกิน”



“เชี่ยพี่ ถึงบ้านกูจะไม่รวยหรูฟู่ฟ่าแบบมึง แต่กูก็ไม่ใช่ขอทานนะเว่ย”



“หุบปากน่า โวยวายทำไมวะ ถึงมึงจะรวยมากกว่ากู กูก็ต้องเลี้ยงมึงอยู่แล้ว”



“ทำไม?”



“ก็ไม่ทำไม”



“กวนตีนหรอเชี่ยพี่รบ พูดอะไรไม่เข้าใจเลยเว่ย”



“หึ ก็ถ้าจะเป็นผัว ไม่มีใครเค้าให้เมียมาจ่ายหรอก จริงไหมล่ะ”



หันหน้ามายักคิ้วให้กูที่นึงพร้อมยกยิ้มมุมปากส่งมาให้ ก่อนจะเข้าเกียร์แล้วเหยียบคันเร่งออกไปในจังหวะที่ไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว  ผมที่ได้แต่หันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ก็ไม่เข้าใจเลย พยายามเม้มริมฝีปากเข้าหากันมากๆ อย่านะมึง อย่าเผลอหลุดยิ้มออกมานะไอ้ฝา เชี่ยเอ๊ย ไอ้หัวใจนี่ก็เต้นแรงจัง หรือกูจะเป็นโรคความดันวะ



“อ้อ...แล้วมึงน่ะ อย่าร้องไห้อีกล่ะ”



“หือ?”



“เพื่อนมึงบอกว่ามึงร้องไห้เพราะกู”



“อ่อ...”



“อย่าร้องอีก”



มันที่บอกออกมาแบบนั้น กูก็ได้แต่คิดโดยไม่พูดออกไปเลยว่า ในโลกใบนี้จะมีใครอยากร้องไห้หรอวะ โดยเฉพาะร้องไห้เพราะเราเสียใจ มีความทุกข์ ใครมันจะอยากปล่อยให้น้ำตาไหล ถ้าเราห้ามมันได้ คงไม่มีใครอยากจะร้อง



“ไว้มึงคอยร้อง ในเวลาที่กูรู้จะดีกว่า”



“มึงจะรู้อะไรวะพี่ ก็คนแบบมึง ที่คอยบอกกูตลอด ว่าไม่รู้ๆ...แล้วจะให้กูคอยตอนมึงรู้ มึงรู้อะไร”



หันไปถามอีกฝ่าย ที่เลี้ยวรถเข้าซองถอยจอด และรถก็ค่อยๆจอดลงช้าๆ หน้าร้านอาหารร้านหนึ่ง พี่มันที่เข้าเกียร์ไปที่ตัวPเรียบร้อยพร้อมปลดสายเข็มขัดออก แต่ผม ที่ก็ยังคอยจ้องหน้ามันแบบเดิม จนอีกฝ่ายต้องหันมาจ้องหน้าตอบ



ไอ้พี่นักรบที่กระตุกยิ้มมุมปากมองมาที่ผม สายตาที่ไม่ได้แข็งกร้าวของมันจ้องผมอยู่แบบนั้น ก่อนอีกฝ่ายจะค่อยๆเลื่อนโน้มตัวเข้ามาหา ช้าๆ ช้าๆ...ใกล้จนผมต้องถอยตัวไปแนบกับเบาะรถ ลมหายใจอุ่นๆที่รดอยู่ที่ใบหน้า



‘คลิก’



สายเข็มขัดที่คาดอยู่ที่ตัวผมค่อยๆไหลเลื่อนหลุดออกจากตัวช้าๆเพราะฝีมือคนตรงหน้าที่ปลดออกให้  ทำเอาหายใจไม่ทั่วท้อง แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมถอยออกไป



“สิ่งที่กูจะรู้น่ะหรอ...รักดีๆล่ะมั้ง ที่อาจจะกำลังได้รู้...มึงว่างั้นไหมล่ะ น้องฝา หึ”



ตึกตักๆๆ



เชี่ยยยย หัวใจเต้นแรงรัวๆหลังจากที่คนตรงหน้าพูดแบบนั้นออกมา กูต้องเป็นโรคความดันแน่ๆเลย...ดันไปหลงรักคนชอบสีเหลืองแบบมึงเนี่ย ไอ่บ้า ไอ่บออออออ ... วิบัติเพื่อเสียงนี่บอกเลย พี่ฝาคนคูลไหวหวั่นจุงกะเบยคร๊าบ



“นั่งหน้าแดงอยู่นั่นแหล่ะ เขินล่ะสิ หึ...”



“ขะ เขินเชี่ยไร แค่นี้คูลๆพี่”



“ครับ คูลจนไข้ขึ้น แดงทั้งหน้าทั้งตัว...จริงๆมึงก็ไม่จืดนี่หว่า มองใกล้ๆแบบนี้ก็..........”



“ก็ไรวะ-0-“



“ก็น่ารักดีนะมึงน่ะ”



เชี่ย ไม่ไหวแล้วแม่ง แดกไรมาตอนเที่ยง มึงแรงมากอิพี่ ผลักอกมันออกไปให้ห่างจากตัวผมสักที ก่อนจะเปิดประตูหนีแม่งลงรถเลย



“หึหึ”  ยังจะตามมาหัวเราะกูอีก คนเลว หน้ากากคนเลว หน้ากากคนขี้แกล้ง2017!!



ร่างสูงของนักรบที่ได้แต่เดินตามคนร่างบางที่เขินจนหน้าแดงเดินหนีเข้าไปในร้านก่อน ร่างสูงที่ส่ายหัวน้อยๆก่อนจะยกยิ้มขำๆกับภาพตรงหน้า จริงๆก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า มันก็น่ารักดี คิดแบบนั้นในใจอยู่คนเดียวก่อนจะเดินตามเข้าไป แต่ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องขมวดคิ้วและหันกลับมามองที่ลานจอดรถอีกครั้ง มีความรู้สึก....



“ไอ้พี่! มึงอย่าช้า กูหิวแล้วครํบบบบ”



“ก็ถ้าจะตะโกนเรียกกูขนาดนี้”



“อย่าบอกว่ามึงอาย กูรู้ว่าพี่มึงมันหน้าด้าน”



“เออ! ใครมันจะขี้เขินหน้าแดงแบบมึงล่ะ”



“พ่อง!”



สุดท้ายก็เลิกสนใจอะไรทุกอย่างก็เพราะไอ้เด็กจืดๆนี่ทุกที  คิดแบบนั้นก่อนจะเดินตามอีกคนเข้าไปในร้านอาหาร ไม่ได้จะตามใจหรือใส่ใจมันหรอกนะ ก็แค่...ตอนนี้กูก็รู้สึกหิวแล้วเหมือนกันแค่นั้นแหล่ะครับ



...............

-TBC-



มาแล้ววววววววววววววว หนูมาแล้วจ้าาาา...มีใครคิดถึงเราไหม เราคิดถึงทุกคนเลย

มาในพาร์ทนี้ งื้อออ โดดลงเรือพี่เหลืองแป๊บจะได้ไหม  ขอความเป็นพระเอกให้พี่เค้านี๊ดนึงจ้าาาา

ขอความหวานเล็กๆให้นิยายเรื่องนี้นี๊ดนึง เผื่อพาร์ทหน้าพายุจะมาหรืออะไร ง่อวววว

ขอกำลังใจให้แคทหน่อยจ้า หัวใจอ่อนไหว ไหวหวั่นง่าย ขอกำลังใจหน่อยจ้าาาาา

 :katai4: :katai5: :pig4: :z13:


ออฟไลน์ ursleepingxd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เหมือนไม่เจอกันนานนนนมาาาากกกกก นานจนนังเหลืองเปลี่ยนนิสัยเลยอะ (ใช่หรอ)

อะไรอะ นังเหลืองเห็นอะไร หรือว่า จะกลายเป็นนังเหลืองจิตสัมผัสไปแล้ว แฮ่

น้องฝาน่ารัก เรารักน้อง

วงวารน้องธารอะ หวังว่าน้องจะไม่แอบชอบฝาหรือหมอกสักคนนะ ไม่เป็นไรนะน้อง ยังเหลือเซียร์อยู่

55555555555555

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
อิพี่เหลืองเมิงจะมาอ่อยแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย พี่ฝาคนคูลหวั้นไหวเนี่ยเห็นไหม กรี๊ดดด

ออฟไลน์ lemonpreaw

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
โถๆๆๆ นังพี่เหลือง

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด