[เรื่องสั้น] วิถีคนรวยกับนิสัยรวยๆ (?) ตอนที่ 10 : จุดจุดจุดกับมิสเตอร์ต้น? p.4
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] วิถีคนรวยกับนิสัยรวยๆ (?) ตอนที่ 10 : จุดจุดจุดกับมิสเตอร์ต้น? p.4  (อ่าน 15156 ครั้ง)

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 828
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
Share This Topic To FaceBook
Share This Topic To FaceBook

ติดตามผลงานอื่นๆ ได้ที่...



#มิสเตอร์ต้นโซคูล
[/size]
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-05-2019 22:03:01 โดย Foggy Time »

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 828
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1

"ถามจริง? มิสเตอร์ต้นนักเรียนทุนคนนั้นน่ะ ปั่นจักรยานพังๆ นั่นมาเรียนจริงดิ โอมายก็อด" ภาษาไทยติดสำเนียงบริติชจ๋าพูดด้วยน้ำเสียงสูงบ่งบอกถึงความประหลาดใจขั้นสูงสุดของเจ้าตัว 

ซึ่งนั่นเป็นเสียงของ 'ทอม' หรือหนุ่มนักเรียนนานาชาติที่มีสายเลือดผู้ดีชาวอังกฤษอยู่ในตัวแต่มาอยู่ที่ไทยเพราะธุรกิจครอบครัวที่มาลงทุนในไทยซะส่วนใหญ่ ทอมมีภาพลักษณ์แบบชาวอังกฤษนั่นก็คือผมสีทอง ตาสีฟ้า ผิวขาว เพียงแต่ว่าทอมอาจจะได้ความสูงมาไม่ครบ ความสูงเลยต่ำกว่าเกณฑ์ชาวยุโรปและชาวเอเชียแต่ก็ไม่ได้เตี้ยจนน่าเกลียดอะไร 

"เชื่อไม่เชื่อ ยูก็รอดู เชื่อไอ ไม่ถึงนาทีฮีจะมาด้วยจักรยานกรังๆ นั่น" 

ทอมหลุดขำพรืดส่ายหัวไม่เห็นด้วยพลางหยิบแซนด์วิชแฮมที่ทำจากเชฟชื่อดังเป็นอันดับต้นๆ ของเมืองไทยมาเคี้ยวกินด้วยความรู้สึกหิวนิดๆ เพราะไข่ปลาคาเวียร์ที่กินคู่กับขนมปังตอนเช้านั้นไม่ค่อยจะอยู่ท้องสักเท่าไหร่ซึ่งนมวัวจากฮอกไกโดที่กินตอนท้ายก็เริ่มทำปฎิกิริยาแปลกๆ ในท้องเขาแล้ว 

"ไม่จริงหรอกน่า จักรยานนั้นอาจจะยืมการ์เดนเนอร์มาก็ได้นะ สมิท มิสเตอร์ต้นอาจจะอยากได้ประสบการณ์ใหม่ๆ ในชีวิตดูบ้าง พวกชีวิตของสามัญชนน่ะ" 

หลังจากกินไปคำนึงทอมก็หน้าบึ้งเพราะในแซนด์วิชมีมะเขือเทศที่เขาเกลียด รสชาติแบบนี้บ่งบอกชัดๆ ว่าเป็นมะเขือเทศชั้นเลวที่ไม่ใช่จากฟาร์มออร์แกนิกแน่ๆ 

ทอมทนกลืนมันลงคอแล้วโยนแซนด์วิชที่เหลือครึ่งอันลงถังขยะอย่างแม่นยำแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์หาพ่อเพื่อเอาเรื่องกับเชฟที่อาจจะทำทุจริตอะไรลับหลังพ่อเขาเรื่องวัตถุดิบอาหาร หึ ไม่รู้อะไรซะแล้ว ว่าลิ้นเขาไวกับสิ่งที่เป็นของสามัญชนยังกับอะไร! 

"เฮ้ยๆ นั่นเหลือต้องครึ่งอันเลยนะ!" สมิทโวยวายเมื่อแซนด์วิชที่ทอมสาธยายประมาณสิบนาทีถึงความเลิศเลอในวัตถุดิบและคนทำถูกโยนลงถังขยะอย่างไม่ไยดี แต่ที่สมิทโวยวายไม่ใช่เพราะว่าเสียดายแต่เป็นเพราะใบหน้าของคุณหนูมากกว่าที่ตูมมาก 

"มันเอามะเขือเทศจากสวนห่วยๆ หลังบ้าน มาให้ฉันกิน" ทอมหน้ามุ่ยพิมพ์ยิกๆ ส่งหาพ่อแต่พ่อก็ยังไม่อ่านเพราะอยู่ในเวลางานแล้ว ถึงเขาจะรู้ก็เถอะว่าพ่อทำงานอยู่แต่มันก็ยังหงุดหงิดอยู่ดี ไม่รู้ว่าเชฟนั่นไม่รู้รึไงว่าเชฟคนเก่าๆ โดนไล่ออกไปเป็นสิบคนเพราะเรื่องอะไร 

เพราะความเรื่องเยอะของเขายังไงล่ะ! 

"มิสเตอร์ต้นมาแล้ว! ดูนั่นเร็ว" 

ทอมเงยหน้าขวับแล้วอ้าปากค้าง 

"โอ้พระเจ้า.." 

สิ่งที่ทอมเห็นนั้นคือร่างสูงใหญ่เกินคนไทยของมิสเตอร์ต้นที่กำลังปั่นจักรยานคันเก่ากึกส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกการถีบเข้ามาในโรงเรียนโดยที่ซีเคียวริตี้ของโรงเรียนไม่แม้แต่จะกั้นโดยสักนิด ทั้งๆ ที่โรงเรียนนี้น่ะ ถ้าไม่ใช่ซุปเปอร์คาร์หรือมอเตอร์ไซต์ยี่ห้อดังก็อย่าหวังว่าจะผ่านเข้ามาได้! 

แต่นี่มิสเตอร์ต้นทำได้..? 

ทอมจ้องหน้ามิสเตอร์ต้นที่เตะขาตั้งจักรยานลงอยู่ซึ่งพอจอดเสร็จ อีกฝ่ายก็เงยขึ้นมาสบตาพอดีด้วยสีหน้านิ่งงันและไร้อารมณ์ราวกับว่าบนโลกนี้ไม่มีอะไรที่สามารถทำให้เขาตื่นเต้นได้ 

"โอ ก็อด.." 

คำอุทานสำเนียงแท้หลุดจากปากทอมอีกรอบเมื่อโดนมิสเตอร์ต้นเห็นชัดๆ ว่าเสื้อผ้าของมิสเตอร์ต้นนั้นเต็มไปด้วยรอยเย็บและรองเท้าที่เปื่อยแล้วเปื่อยอีก 

"น่าสงสารจัง" ทอมพูดเสียงเครือมองมิสเตอร์ต้นเศร้าๆ และหันไปมองเพื่อนสนิทชาวอังกฤษแท้เหมือนตัวเอง "เราพอจะช่วยอะไร มิสเตอร์ต้นได้ไหม? ฉันว่าถ้าฉันใส่เสื้อนั้นคงจะคันมากแน่ๆ ฮึก มิสเตอร์ต้นทนใส่มันไปได้ยังไงกัน" 

ทอมฟูมฟายเพราะสงสารเพื่อนร่วมโรงเรียนของตัวเองมากด้วยจิตใจอันบริสุทธิ์ สาบานด้วยสัตย์จริงเลยว่าแค่เขาไม่กล้าแม้แต่จะแตะเสื้อเก่าๆ เหลืองๆ นั่นด้วยซ้ำ 

แต่ แต่มิสเตอร์ต้น.. กล้าใส่มันมาโรงเรียน ช่างน่าสรรเสริญอะไรขนาดนี้ 

"ฉันว่าเราเลี้ยงข้าวเช้าเขาสักมื้อก็น่าจะดีนะ" สมิทออกความเห็นด้วยความรู้สึกสงสารไม่ต่างกัน ข่าวลือที่ว่าด้วยเรื่องของมิสเตอร์ต้นดังทั่วโรงเรียนเขาไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นจริงเหมือนกัน แต่มันเป็นไปแล้วและแย่กว่าที่คิดมาก 

ทอมหันไปสบตากับสมิทแล้วพยักหน้าเป็นอันดีล 

"เราจะไปช่วยให้มิสเตอร์ต้นกัน!" 

"ถ้ามิสเตอร์ต้นที่คุณพูดถึงหมายถึงผม ผมบอกไว้ก่อนว่าผมไม่ต้องการ" 

เสียงที่สามนอกเหนือบทสนทนาทำเอาคนที่กำลังดีลกันสะดุ้งเฮือกผวาออกคนละทาง 

"มิสเตอร์ต้น!" ทอมอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อคนที่แสนจะน่าสงสารมาปรากฎต่อหน้าตัวเอง "คุณหิวหรือเปล่า? ให้ผมเลี้ยงข้าวเช้าคุณไหม ผมจะโทรให้คนของพ่อเอาอาหารเช้ามาให้คุณ อเมริกันเบรคฟาสต์ไหมจะได้ไว คุณดูเหนื่อยมากเลย ผมไม่รู้ว่าคุณต้องเหนื่อยขนาดไหนกับเศษเหล็กวิ่งได้นั่น" 

"ใช่ยูไม่ต้องห่วงเรื่องข้าวเช้านะ มิสเตอร์ต้น" สมิทพูดด้วยสีหน้าสงสารพอๆ กับทอม "ไอมีน้ำแร่จากบ่อใต้ดินแถบอลาสก้าอยู่ที่กระเป๋า ถ้ายูหิวน้ำบอกไอ ไอจะวิ่งไปเอาน้ำให้" 

ใบหน้าคมคายที่นิ่งสนิทมาตลอดเริ่มขมวดคิ้วไม่พอใจ 

"ผมไม่ต้องการ" 

ทอมดึงมือข้างที่ไม่ได้ถือกระเป๋าของมิสเตอร์ต้นมาจับ สีหน้าเศร้าหมองที่ถูกปฏิเสธน้ำใจ "ไม่ต้องเกรงใจน่า มิสเตอร์ต้น คุณน่าสงสารมากเลย ก็อด.. พวกเรามองข้ามคุณไปตั้งนานได้ยังไงกัน ผมควรจะเจอคุณไวกว่านี้" 

คนที่ถูกตั้งฉายาว่าเจ้าชายน้ำแข็งเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆ กระชากมือทอมออกแล้วตะคอก 

"หุบปาก!! ผมไม่ได้ต้องการความสงสารจากใคร ถ้าพวกคุณรวยกันมากก็เก็บรักษามันไว้ดีๆ ไม่ต้องมาหว่านแจกให้ผม!" 

ทอมนิ่งค้างเหม่อมองมิสเตอร์ที่กราดด่าด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกันแท้ไม่ผิดเพี้ยนราวกับว่าเป็นเจ้าของภาษายังไงยังงั้น 

"แต่อย่างน้อยยู ก็ไม่ควรกินน้ำถูกๆ นั่นนะ" สมิทที่หน้าหดเหลือสองนิ้วพูดเสียงอ้อมแอ้มแล้วยื่นน้ำแร่จากบ่อใต้ดินอลาสก้าให้ "มันสกปรกเกินไป" 

"โว้ย!!!" 

มิสเตอร์ต้นคำรามใส่ทอมและสมิทก่อนที่จะกระแทกเดินจากไปด้วยความฉุนเฉียว 

ทิ้งให้สองเพื่อนรักมองหน้ากันงงๆ 

"พวกเราทำอะไรผิดงั้นเหรอ..?" 

ซึ่งถ้ามิสเตอร์ต้นอยู่ตรงนั้นพอดีคงไม่วายตะโกนด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย 
 



ปรี๊ดดดด

เสียงนกหวีดดังลั่นเป็นสัญญาณเริ่มของเกม ลูกบาสถูกโยนขึ้นไปบนฟ้าก่อนที่ร่างนักกีฬาบาสที่สวมด้วยชุดกีฬาแบรนด์เนมทั้งตัวจะกระโดดขึ้นไปแย่งลูกกับชายร่างใหญ่อีกคนที่ไม่ได้สวมเสื้อกีฬาหรือเสื้ออะไรทั้งนั้นด้วยเหตุผลที่ว่า 'เปลืองเงินเกินไป' แน่นอนว่าบัญญัตินี้หรือคำๆ นี้ไม่มีวันอยู่ในหัวสมองของทอมแน่นอน

ทำเอาคนใจบุญที่มายืนเปลี่ยวๆ คนเดียวแทบจะหยิบทิชชู่ขึ้นมาซับน้ำตาแห่งความสงสาร

"โฮ มิสเตอร์ต้น แม้แต่กางเกงสีดำนั่นยังขาดเลย มันจะน่าเศร้าเกินไปแล้ว"

ทอมที่โดดคาบพละห้องตัวเองมาส่องมิสเตอร์ต้นถึงกับฟูมฟายออกมา ผิดกับผู้หญิงบางคนที่ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดให้ต้นเวลาที่สามารถแย่งลูกมาถือและส่งต่อได้

"อ้าว ทอม มาทำอะไรแถวนี้ล่ะ ยูเรียนว่ายน้ำไม่ใช่เหรอ?"

รุ่นพี่คนนึงที่ถูกเป็นตัวสำรองเดินเข้ามาทักทอมที่ทำท่าทางแปลกๆ เหมือนจะร้องไห้

ทอมหันไปยิ้มให้แล้วพยักเพยิดไปที่สนาม "คือผมมารอเลี้ยงข้าวเที่ยง มิสเตอร์ต้นน่ะ"

เล่นเอาคนฟังขมวดคิ้วฉับหันไปมองคนที่เล่นอยู่ในสนามด้วยความกราดเกรี้ยวกว่าทุกวัน เสียงรองเท้าผ้าใบคู่เก่าบดกับพื้นดังเอี๊ยดอ๊าดไม่หยุดและหันมามองหน้าทอมใหม่อีกรอบด้วยสีหน้าไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่

"มิสเตอร์ต้นคนนั้นน่ะนะ?"

ทอมพยักหน้าหงึกหงักกลอกตามองตามลูกบาสที่แทบจะถูกมิสเตอร์ต้นบีบแตกคามือ  "ช่ายยย คนที่กำลังชู้ตบาสนั่นแหละ"

เฮ!!!!

เสียงเฮดังลั่นเมื่อต้นกระโดดชู้ตสามแต้มจากกลางสนามลงห่วงได้อย่างแม่นยำ ต้นยิ้มนิดๆ รู้สึกพอใจในการเล่นบาสของตัวเองวันนี้แต่พอหันไปเห็นคนเรียกที่พยายามเรียกตัวเองด้วยสำเนียงไทยแปร่งๆ ก็หุบยิ้มฉับและแทนที่ด้วยสีหน้าถมึงทึง

"มิสเตอร์ต้น! สุดยอดไปเลย! โซคูล!! เชื่อผมเถอะถ้าคุณได้รองเท้าแบรนด์ที่ผมใช้อยู่ด้วยนะ  คุณจะเล่นได้ดีกว่านี้อีก!"

ทอมตะโกนแล้วฉีกยิ้มกว้างโบกไม้โบกมือให้มิสเตอร์ต้น แต่ผลที่ได้คือโดนเมินเฉยและมิสเตอร์ต้นก็เข้าไปแย่งลูกบาสต่อทันทีราวกับว่าทอมนั้นเป็นแค่ธาตุอากาศไม่มีค่าพอให้แม้แต่จะเสียเวลามอง

และเจ้าตัวก็คิดอย่างนั้นจริงๆ เสียด้วย

พอเห็นว่ามิสเตอร์ต้นไม่สนใจตัวเองเลยสักนิด ทอมก็ลดมือลงหงอยๆ 

คนเป็นรุ่นพี่หัวเราะในลำคอ "มิสเตอร์ต้นของยูเป็นนักเรียนทุนน่ะ เห็นว่าพ่อแม่รู้จักกับผอ. โรงเรียนเรา เขาเลยได้เรียนฟรี จริงๆ ผอ. ก็พยายามจะให้อะไรอย่างๆ กับมิสเตอร์ต้นนะ แต่เขาไม่เอาเพราะเกรงใจ"   

"เพราะเกรงใจหรอกเหรอ!"

จากแห้งเหี่ยวเหมือนพืชขาดน้ำใกล้ตายทอมก็กลับมาเป็นดอก Kadupul Flower (ดอกไม้ที่แพงที่สุดในโลกจนประเมินค่าไม่ได้เพราะมันจะอยู่ได้ไม่นานหลังจากถูกเก็บเกี่ยว) ที่เบ่งบานเต็มที่ ทำเอารุ่นพี่แทบตาพร่าจากออร่ามีความสุขมากของทอม

"อีกอย่างเขาเป็นพวกโลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยชอบพวกคนรวยแล้วแบบยูสักเท่าไหร่" รุ่นพี่หนุ่มพยายามพูดถนอมน้ำใจกับทอมมากที่สุดด้วยการไม่พูดคำว่าอวดรวยด้วย ถึงแม้ว่าโรงเรียนนี้จะเป็นแบบทอมไปครึ่งโรงเรียนแล้วก็เถอะ ลองคิดดูสิว่าจะโรงเรียนเอกชนแบบไหนกันที่นักเรียนเสพติดของแบรนด์เนมเข้าขั้นบ้าคลั่ง ทุกอย่างต้องแบรนด์เนมแม้กระทั่งหมาประจำโรงเรียนที่ชอบเดินเชิดไปมายังเป็นพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์

"ขอบคุณมากๆ นะครับ พี่ทีม" ทอมหัวเราะฮ่าๆ อารมณ์ดีและมองมิสเตอร์ต้นที่กำลังเล่นบาสอย่างดุดันด้วยความเพลิดเพลิน "เป็นคนดีจริงๆ เลยน้า มิสเตอร์ต้น"

"…"

รุ่นพี่หนุ่มหัวเราะแห้งๆ เพราะดูท่าทางของมิสเตอร์ต้นที่อยู่ในสนามแล้วคงจะเกลียดทอมเอามากเนื่องจากมีคุณสมบัติที่เจ้าตัวเกลียดไว้ครบครันเลยทีเดียว ทั้งเรื่องเด็กเส้น รวย ขี้อวด เสพแบรนด์หรือสารพัด แต่ที่แน่ๆ ทอมคงจะโดนมิสเตอร์ต้นแบนออกจากชีวิตอย่างแน่นอน

"ทีม! มาเปลี่ยนตัว!"

"ครับ!"

ทีมรับคำแล้ววิ่งกลับเข้าไปข้างสนามรอเปลี่ยนตัว แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องรุ่นน้องตัวเองไม่หยุด จะว่ายังไงดีเขาค่อนข้างจะเอ็นดูน้องทอมน่ะ ถึงจะขี้อวดไปบ้างแต่ก็น่ารักดี เหมือนเด็กที่ยังไม่โตสักทีชวนให้อยากเอามือไปบีบแก้มแล้วขยี้จนขึ้นเป็นรอยแดง

เฮ!

ลูกสามแต้มถูกชูทลงห่วงอีกครั้งทำเอาทอมตื่นเต้นจนอยู่ไม่สุข

"โซคูล!!! สุดยอดไปเลย มิสเตอร์ต้น!"

ทอมป้องปากตะโกนอีกรอบโบกไม้โบกมือยิ้มกว้างรอบสองแต่กลับโดนเมินแบบจริงจัง มิสเตอร์ต้นของทอมไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ แต่น่าเสียดายที่มันไม่ทำให้ทอมใจแป้วสักนิด หนำซ้ำยังฮึกเหิมมากกว่าเดิม เดินเข้าไปหามิสเตอร์ต้นที่ถูกเปลี่ยนตัวกับรุ่นพี่เขาด้วยรอยยิ้มกว้าง

"มิสเตอร์ต้น!"

เจ้าของชื่อถึงกับถอนหายใจแรงๆ อย่างหงุดหงิดกระทืบเท้าหนีเด็กน่ารำคาญไปอีกฝั่งแต่จนแล้วจนรอดก็ถูกวิ่งมาดักข้างหน้าอยู่ดี

ไม่แน่ใจว่าตาลายหรือเปล่า เขาถึงเหมือนเห็นรุ่นน้องน่ารำคาญนี่เหมือนลูกหมาสักตัว ที่ทำอะไรไม่เป็นนอกจากอ้อนเจ้าของไปวันๆ แต่ดีหน่อยที่เจ้าลูกหมานี่รวย มีชุดหมาดีๆ ใส่ แต่ละมื้อเป็นเนื้อสเต็กจากออสเตรเลียและถูกย่างในระดับมีเดียมแรร์

"มีอะไร?" ต้นถามเสียงเข้มส่อเค้าถึงความไม่เป็นมิตรเต็มที่ ไม่แน่ใจว่าไอ้เด็กเวรนี่มันผุดมาจากนรกขุมไหน มันถึงได้น่ารำคาญและรังควานชีวิตเขาขนาดนี้ เขารู้ว่าเขาไม่เหมาะกับโรงเรียนนี้ แต่ใครสนล่ะ ในเมื่อมันเป็นชีวิตเขา! 

"ไปกินข้าวกับผมไหม ผมอยากเลี้ยงข้าวเที่ยงคุณ มิสเตอร์ต้น" ทอมอยากรวบมือมิสเตอร์ต้นมาจับอีกแต่กลัวโดนสลัดออกจึงทำแค่มองมือเท่านั้น "คุณไม่ต้องเกรงใจผมนะ! ผมเต็มใจเลี้ยงคุณ"

น่าแปลกที่ยิ่งฟังยิ่งทำให้คนกำลังถูกเปย์หงุดหงิด

"ผมมีสวัสดิการกินอาหารเที่ยงที่นี่ฟรี คุณไม่จำเป็นต้องเข้ามาแส่" 

เพื่อเป็นการตอกย้ำสิ่งที่พูด ต้นกระแทกไหล่ทอมจนเซแล้วเดินผ่านไปทันที ถึงจะรู้ว่ามันเป็นการกระทำที่หยาบคายต่ำช้าแต่เขาก็เลือกที่จะทำมัน เด็กเวรนี่จะได้รู้ตัวสักทีว่าเขามันไม่น่าคบและไม่สมควรเข้ามายุ่งด้วยตั้งแต่แรก

เมื่อเดินหนีมาได้สักพักต้นก็คลายหลังที่เหยียดตรงกลับมาเดินสบายๆ แบบเดิมและถอนหายใจเหนื่อยๆ ออกมา เอาเข้าจริงการใช้ชีวิตในโรงเรียนนานาชาตินี่มันก็เป็นเรื่องที่น่ากระอักกระอ่วนสำหรับเขาเหมือนกันนั่นแหละ ถึงจะไม่มีใครกล้าวิจารณ์เขาตรงๆ แต่เขาก็รู้ตัวดีว่านี่ไม่ใช่ทีสำหรับเขา

"มิสเตอร์ต้น ถ้าเป็นดินเนอร์ล่ะ? คุณว่างไหม ถ้าว่างก็มากินที่บ้านผมสิ บ้านผมเป็นมีเชฟดังที่สามารถทำอาหารได้แทบทุกประเทศ แต่ที่ผมชอบจริงๆ แอดดิคสุดๆ เป็นแฮมเบอร์เกอร์ล่ะ อร่อยมากเลย ผมอยากให้คุณกินมันหรือถ้าคุณอยากกินอาหารประเทศไหนก็รีเควส์มาได้ ผมสั่งได้หมด"

ต้นสูดหายใจครั้งนึงและค่อยๆ หันไปมองคนที่เพิ่งโดนทำร้ายจิตใจมาแหม๊บๆ แต่กลับวิ่งกลับมาเดินข้างๆ ด้วยสีหน้าชื่นมื่นเหมือนไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเมื่อกี้

"ไม่" ต้นหยุดเดินกดเสียงต่ำ "ไสหัวไป!"

ทอมหดคอหนีนิดๆ "ไม่เอาน่า มิสเตอร์ต้น แค่ดินเนอร์เอง คุณจะชวนแฟมิลี่คุณมาแจมด้วยก็ได้เพราะผมกินข้าวคนเดียวอยู่แล้ว เหงามากเลย"

"ฟัค" ต้นสบถใส่ตรงๆ มองทอมตาขวาง "ผมจะไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น"

ทอมยิ้มใส่ "แต่มันอร่อยมากนะ ถ้ายูมาด้วย ผมรับประกันเลยว่ามันจะอร่อยขึ้นมากกกก เรื่องเมื่อเช้าผมไม่รู้หรอกนะว่าผมทำอะไรผิดแต่ถ้ามันทำให้คุณไม่พอใจ ผมก็ขอโทษนะ มิสเตอร์ต้น"

ทอมทำหน้าหงอยในประโยคหลังในแบบที่น่าสงสารมาก เป็นระดับเดียวกับที่ใช้อ้อนพ่อเวลาที่พ่อโกรธเขามากๆ ซึ่งพอเจอท่านี้เข้าไปถึงกับมือไม้อ่อนทำอะไรไม่ถูก

และมันต้องได้ผลกับมิสเตอร์ต้นแน่ๆ! เพราะเขาทั้งเล่นใหญ่และใส่ความจริงใจลงไปอีก

ทอมแอบลอบมองสีหน้ามิสเตอร์ต้นพบว่าอีกฝ่ายลดการ์ดลงมากโข จากที่จะกินหัวเหลือแค่จ้องเฉยๆ ไม่พูดอะไร

"ฮื่อออออ"

ต้นถอนหายใจยาวๆ หงุดหงิด ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่พอเห็นลูกหมาทำหน้าเหมือนจะตาย ใจก็อ่อนยวบ   

"พรุ่งนี้เช้า"

"เจ็ดโมง? จริงเหรอครับ ตอนนั้นผมเพิ่งจะกระดิกตัวจากเบดเองนะ" ทอมโอดครวญเพราะเวลาที่เจอมิสเตอร์ต้นตอนเช้าคือเจ็ดโมงเช้าตรง เขาถูกสมิทชวนให้มาพิสูจน์ความจริงเกี่ยวกับข่าวลือเลยยอมตื่นเช้ามาด้วยและแน่นอนมันจะเป็นวันเดียวเพราะทอมรักเตียงมาก

"งั้นก็จบ อย่ามายุ่งกับผมอีก" ต้นถลึงตามองทอมที่ค่อนข้างดังในหมู่นักเรียน เรื่องหน้าตาและความรวยที่ไม่รู้จะรวยไปถึงไหน
ทอมหงอยลงทันที "ก็ได้ โอเคๆ ดีลนะ มิสเตอร์ต้น พรุ่งนี้เจ็ดโมงเจอกัน ผมจะให้คนของพ่อเตรียมอาหารเช้าให้คุณ รับรองว่า

คุณต้องชอบมันมากแน่ๆ" 

หากแต่เมื่อพูดถึงอาหาร ทอมก็เพิ่งนึกเรื่องเมื่อเช้าได้จึงหยุดยิ้มเรี่ยราดให้มิสเตอร์ต้นแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอัพเดตความก้าวหน้าของเรื่องร้องเรียนว่าไปถึงไหนแล้วและพบว่าพ่อยังไม่อ่านเลย!

"โถ่!" ทอมบ่นอุบ เขาชอบรสมือของเชฟคนนี้ก็จริงแต่กับการกินนอกกินในนั้นเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ พ่อเกลียดเรื่องนี้มากและมันก็ถ่ายทอดทางสายเลือดมาสู่เขา 

"คุณจะไปไหนก็ไป" ต้นพูดหน่ายๆ เพราะนี่ก็เดินมาถึงห้องแต่งตัวแล้วแต่เจ้าลูกหมาโง่นี่มันยังไม่รู้ตัว เดินตามต้อยๆ บ่นงุ้งงิ้งกับโทรศัพท์

"เปลี่ยนไปเถอะน่า ยังไงผมก็ผู้ชายเหมือนคุณ" ทอมเก็บโทรศัพท์แล้วนั่งม้านั่งยาวในห้อง มองหุ่นมิสเตอร์ต้นอย่างโจ่งแจ้ง เอาเข้าจริงเหตุผลที่เขาตามติดชีวิตมิสเตอร์ต้นขนาดนี้ก็เพราะเรื่องหุ่นด้วยแหละส่วนนึง แต่หลายๆ ส่วนคือสนใจและสงสารมากกว่า

"คุณเล่นฟิสเนสเหรอ? ถึงได้มีซิกแพ็กขนาดนี้"
ทอมพูดหงอยๆ ก้มมองพุงตัวเองที่คงจะแตกสักวัน 

"หึ" ต้นหลุดขำนิดๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่คุยกับทอมแต่เจ้าตัวกลับไม่เห็นเสียอย่างงั้นเพราะกำลังคิดคำนวณหาทางผลาญแคลลอลียังไงที่จะทำให้พุงหายไป 

"ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมจะอาบน้ำ คุณรีบๆ ไปกินข้าวเที่ยงไป" ร่างสูงพูดพลางหยิบผ้าเช็ดตัวมาพาดไหล่

"ก็จริงของคุณ" ทอมก้มมองนาฬิกาแบรนด์ดังบนข้อมือตัวเองและพยักหน้าหงึกหงัก ผลุดลุกขึ้นยืน "แต่มิสเตอร์ต้นห้ามลืมนะว่านัดกับผมไว้! เพราะเวลานอนสำคัญกับผมมาก ถ้าคุณลืมนัดผม" ทอมแสยะยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าไม่ยี่หระของมิสเตอร์ต้น "ผมจะฟ้องพ่อว่าคุณทำมิดีมิร้ายผม!"

เดิมทีต้นกะจะตัดบทเบื่อๆ อย่างคำว่าอืมแต่พอได้ฟังชัดๆ ก็สะดุ้งหันไปถลึงตาใส่ทอม แทบจะเผาอีกฝ่ายทั้งเป็นด้วยแววตาดุร้าย

ไอ้ลูกหมานี่ก็ทำน่าโมโหจริง!

"ใครมันจะไปอยากทำเรื่องบ้าๆ นั่นกับลูกหมาอย่างแกวะะ!"

ต้นพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หลุดคำหยาบใส่รุ่นน้องหน้าซื่อนี่ เห็นมันเอ๋อแบบนี้แต่เขาจำได้ขึ้นใจทีเดียวว่ามันเป็นรวยมากและอำนาจเงินก็น่ากลัวมากพอที่จะสามารถดีดเขาออกจากโรงเรียนนี้ได้!

ทอมหัวเราะฮ่าๆ ขยิบตาให้มิสเตอร์ต้นแล้วเดินผิวปากออกจากห้องแต่งตัวแต่ก็ไม่วายทิ้งท้ายให้มิสเตอร์ต้นเก็บไปคิด

"มันจะไม่เกิดขึ้นถ้าคุณรักษาสัญญา"

"เออ!!"

ต้นคำรามอย่างเดือดดาลกระแทกเท้าหนีเข้าห้องน้ำ เขาเปิดน้ำที่แรงที่สุดแล้วปล่อยให้น้ำเย็นๆ ราดหัว ให้อารมณ์เย็นลงมาบ้าง
ไม่อย่างนั้นเขาต้องเผลอวิ่งไปบีบคอไอ้เด็กรวยนั่นแน่ๆ!!!

----------------------------

ช่วงนี้ยุ้งยุ่งงง และคาดว่าจะยุ่งอีกนาน :z10:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2838
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
น้องทอมน่าย๊าก..กกกกกกกกก   :haun5:

ออฟไลน์ Janny

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-2
คุณต้นนนนนนนนนน โอ๊ยยย สงสารรร น้องทอมคะ อยากเปย์ขนาดนั้นมาเปย์เราก็ได้นะคะ คือเราไม่เหมือนคุณต้นเลยค่ะ เราเต็มใจรับมาก 5555555555 แต่เอาจริงน้องทอมก็ดูน่ารักนะคะ เป็นไทป์น่าปกป้องอ่ะค่ะ แรกๆคุณต้นอาจจะรำคาญนะคะ แต่เราเชื่อว่าหลังๆคุณต้นก็จะคิดแบบเราค่ะ น้องไม่ได้แค่บ้านะคะ น้องเป็นคนจิตใจดีต่างหาก! 555555 

ออฟไลน์ LoveAlone

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

ออฟไลน์ abc_b

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ลูกหมาสายเปย์  :laugh:

ออฟไลน์ joyly

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ 205arr

  • เราคงอยู่ไกลกันเป็นพันหมื่นลี้
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 808
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
น้องทอมน่ารักน่าแกล้งจริงๆ :z1: :z1:

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6950
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +268/-2
ทำไมขำ 555555

ออฟไลน์ Persephone

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
โอ๊ยน่ารักหมาน้อยสายเปย์ ไม่นานคงโดนจับกด :impress2:  :impress2:
 :pig4:

PersephoNE.

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ tn

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อยากจะปล้ำพี่ต้นแท้ อุ๊ฟ  :mew3:

ออฟไลน์ morningpaper

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 61
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
55555555ตลกความมิสเตอร์ต้นมาก มาต่อเถอะนะคะ

ออฟไลน์ เขียวไข่กา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อ่านแล้วเหมือนได้ยินเสียงน้องทอมเรียกมิสเตอร์ต้น มิสเตอร์ต้น อยู่ในหัว 5555 เอ็นดูน้องทอม :hao7:

ออฟไลน์ mutyamania

  • 90's...คือความสวยงามและปราณีต....เพลง....แฟชั่น....ทรงผมเนี้ยบ ๆ.....ลิปสติคเนื้อด้านสีแดงฉ่ำ
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1854
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +773/-139
มาต่อเถอะคุณ มันสนุกมากเลยนะ

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
รวยมากกกก แล้วคือเปย์อะไรขนาดนั้นลูกกก เอ็นดู  :hao5:

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 828
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1
ตอนที่ 2
 
6:53 AM
 
ร่างสูงในชุดพละลายสก็อตยืนพิงต้นไม้แล้วจดจ้องหน้าประตูด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ท้องไส้พากันร้องโครกครากจนน่ารำคาญเพราะเลยเวลากินข้าวเขามานานมากแล้ว

สาเหตุที่อดข้าวน่ะเหรอ? ไอ้เด็กบัดซบพูดมากนั่นไง! ก่อนกลับบ้านไอ้เด็กเวรนั่นมางุ้งงิ้งบอกว่าอย่ากินอะไรมานะ ไม่งั้นลิ้นจะสูญเสียความสามารถในการรับรสไป  เหมือนเวลาเรากินของเปรี้ยวๆ แล้วไปกินของหวานแล้วรสชาติไม่เหมือนเดิมอะไรทำนองนั้นแต่ไอ้เด็กเวรนั่นเปรียบกับอะไรสักอย่างที่เขาไม่รู้จัก แต่ที่แน่ๆ งอแงจนเขาต้องรับปากว่าจะไม่กิน มันถึงจะยอมกลับบ้าน คิดดูสิ คนขับรถของพ่อเด็กเวรนี่มายืนกดดันเขาตั้งสามคน! ใครไม่รับปากก็บ้าแล้ว ใครจะไปรู้ว่าถ้าเขาทำเด็กเวรนี่ร้องไห้ พ่อเจ้าเด็กนี่ไม่เอาเขาตายเลยเรอะ

ยิ่งนึกถึงเรื่องนี้ต้นก็ยิ่งหงุดหงิด ส่งรังสีออร่าความไม่เป็นมิตรรอบๆ จนนักเรียนคนอื่นๆ ที่มาเช้าเหมือนกันพากันหลบทางให้หวาดๆ 
 

6:57 AM
 

"ไปมุดหัวอยู่ไหนวะเนี่ย!" ต้นคำรามอย่างกราดเกรี้ยว ปกติเขากินข้าวประมาณหกโมงกว่าๆ นี่จะเจ็ดโมงแล้วไอ้ทอมนั่นยังไม่โผล่หัวออกมาเลย รู้อย่างนี้เขาน่าจะกินขนมปังรองท้องมาสักหน่อย ไม่น่าทำตามที่รับปากไว้เลย คิดดูสิ ร่างกายเขากับไอ้เด็กนั้นมันไม่เหมือนกันนะ เขาเป็นวัยรุ่น เป็นวัยกำลังโตและโตกว่าไอ้เด็กงี่เง่านั่นด้วย ไม่แน่ใจว่าโตแต่ตัวหรือเปล่า ถึงได้ดูเป็นเด็กน้อยซะเหลือเกิน
 


7:00 AM

รถยนต์หรูที่มีเพียงไม่กี่คันในประเทศไทยค่อยๆ มาจอดเทียบท่าหน้ามิสเตอร์ต้นอย่างช้าๆ ราวกับภาพสโลวโมชั่น บอดีการ์ดร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำลงมาจากรถก่อนที่จะเดินมาเปิดประตูให้กับผู้เป็นนายของตัวเองอย่างนอบน้อม 
และในที่สุดปลายรองเท้ากีฬาแบรนด์ดังราคาแพงกว่าทั้งเนื้อทั้งตัวมิสเตอร์ต้นก็ค่อยๆ ก้าวลงมาจากรถ
 

"…"

ต้นมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกประหลาด

กับแค่ลงจากรถมันต้องขนาดนี้เลยเหรอวะ
 

เมื่อเท้าเหยียบดินทอมก็หันไปขอบคุณบอดี้การ์ดอย่างมีมารยาทตามแบบฉบับผู้ดีอังกฤษที่มิสซิสแมรี่พร่ำสอนเขามาแต่เด็กในการวางกิริยามารยาทที่ผู้ดีพึงมี ทอมคลี่ยิ้มกว้างเมื่อ (เพิ่ง) เห็นมิสเตอร์ต้นยืนรอตัวเองตรงต้นไม้

"มิสเตอร์ต้น!"

ทอมเรียกอย่างดีอกดีใจ "คุณรักษาสัญญา! ก็อด! ผมดีใจมากๆ เลยล่ะ"

เจ้าของชื่อกลอกตาหน่ายๆ แล้วเหลือบมองถุงเป็นสิบถุงที่ทอมหิ้วลงมาด้วย "แล้วนั่น? อย่าบอกว่าข้าวเช้า?"

"ใช่!" ทอมยิ้มจนตาหยี "ผมไม่รู้มิสเตอร์ต้นชอบกินแบบไหน เลยเอาแบบที่ผมชอบมาหมดเลย!"

ซึ่งมิสเตอร์ต้นอยากจะบอกทอมเหลือเกินว่าแค่หมูปิ้งข้าวเหนียวห้าบาทตอนเช้าเขาก็พอใจแล้ว แต่เห็นแก่ความกระตือรือร้นล้านแปดของทอม ต้นจึงยอมเก็บปากร้ายๆ ของตัวเองเข้ากรุ อย่างน้อยเจ้าเด็กเวรนี่ก็เลี้ยงข้าวเขามื้อนี้

"...เฮ้อ"

แต่ยังไงก็อดถอนหายใจไม่ได้อยู่ดี การกระจายรายได้ของประเทศนี้ช่างโหดร้ายกับครอบครัวเขาซะเหลือเกิน

"ไปนั่งโต๊ะนั้น ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว"

ร่างสูงสาวเท้าอาดๆ ไปนั่งโต๊ะหินอ่อนใกล้ๆ พร้อมกับกุมท้องที่คำรามไม่หยุด นี่ถ้าทอมมาช้ากว่านี้ ไม่วายเขาจะจับตัวต้นเหตุนั้นแหละต้มกินกลางสนามไปเลย 

ทอมระริกระรี้เดินตามหลัง เรียกได้ว่าร่าเริงและดีใจสุดๆ เพราะไปเล่าเรื่องที่เขามีความตั้งใจอันดีที่จะช่วยเหลือมิสเตอร์ต้นให้พ่อฟังและพ่อที่ปกติยิ้มยากสุดๆ ยังยิ้มมุมปากเอ่ยชมเขาด้วย! ไหนจะบอกให้ถ่ายตอนที่มิสเตอร์ต้นกำลังกินด้วยสีหน้ามีความสุขอีก
เรียกได้ว่าวันนี้เป็นวันที่ดีมากๆ สำหรับทอม

"นั่งเลยมิสเตอร์ต้น เดี๋ยวมิสเตอร์ทอมจะจัดการให้คุณเอง!" ทอมพูดอย่างฮึกเหิมเอามือปัดฝุ่นออกจากโต๊ะลวกๆ แล้วดึงผ้าปูโต๊ะสีขาวมาปูก่อนจะตายด้วยจาน ช้อน ส้อม มีด แก้ว ทีละอย่างด้วยท่าทีละเอียดบรรจงราวกับเป็นพ่อบ้านมากประสบการณ์ในวัง

"...บ้าเอ้ย" ต้นรู้สึกอยากยกมือนวดขมับ ไส้เขาจะขาดแล้ว แต่ต้องมานั่งดูเด็กเวรนี่บรรจงวางช้อนส้อมบ้าบอคอแตก นี่ถ้าแบกโต๊ะแบกเก้าอี้มาได้ คงจะแบกมาแล้ว

"อยู่นิ่งๆ นะ มิสเตอร์ต้น ผมรู้ว่าคุณน่าจะไม่คุ้นเคยกับการกินแบบผมซะเท่าไหร่" ทอมจัดแจงเสื้อที่ยับเยินนิดหน่อยของมิสเตอร์ต้นให้รีบตึงดูสวยงามก่อนที่ตัวเองจะนั่งตรงข้ามมิสเตอร์ต้นและค่อยๆ จัดเรียงกล่องอาหารทั้งสิบประเทศที่เตรียมมา โดยวางเรียงจากตัวอักษรชื่อประเทศที่ขึ้นก่อนและวางในระดับมุมเดียวกัน ไม่มีเอียงหรือเขเลยสักนิด

"เริ่มต้นจากเมนูแรกนะครับ อเมริกันเบรคฟาสท์ นี่เป็นไข่ดาวจากฟาร์มออแกนิก แม่ไก่ได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอและได้รับสารอาหารดีๆ จนร่างกายอวบอ้วน" 

"ทอม"

"..อะไรเหรอ มิสเตอร์ต้น!" ทอมยิ้มโดยไม่ดูสีหน้าคนเรียกเลยแม้แต่นิดว่าตูมขนาดไหน เพราะมัวแต่ดีใจที่มิสเตอร์ต้นสนใจและอาจจะมีคำถามในสิ่งที่เขาพูด ให้ตายสิ เมื่อคืนเขาน่าจะเตรียมตัวเรื่องคำถามของมิสเตอร์ต้นมาด้วย ถ้าเกิดตอบไม่ได้ คงขายหน้าแย่แน่ๆ

"ข้ามบรรยายไปได้ไหม" 

"แต่" ทอมหงอยลงจนน่าสงสาร ราวกับดอกไม้บอบบางที่ถูกแดดเผาจนเหี่ยว "ผมท่องมาทั้งคืนเลยนะ"

"... เฮ้อ พูดต่อแล้วกัน"

ร่างสูงอยากยกมือกุมขมับใจจะขาด ทำไมไอ้เด็กเวรนี่มันว่างจังวะ

"งือ" ทอมครางในลำคอ "แต่ผมก็จำไม่ค่อยได้อ่ะ งั้นกินเลยก็ได้" หรือว่ากันตามตรงแล้ว ทอมก็หิวๆ เบลอๆเหมือนกัน เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบเที่ยงคืนเพราะมัวแต่เลือกเมนูให้มิสเตอร์ต้นและจำบทจนดึกดื่น 

"สรุปคือ กินได้แล้วใช่ไหม" ต้นหน้าหงิก ตอนนี้เขาหิวจนแทบกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว 

"อื้อ! กินเลยๆ ไม่ต้องพิธีรีตองหรอก" 

เมื่อได้รับคำอนุญาตต้นก็จัดการเปิดฝากล่องทุกฝาและพบว่าโคตรสมราคาคุย อาหารแต่ละอย่างหน้าตาสวยงามยังกับหลุดมาจากนิตรสารอาหารชื่อดัง ขนาดข้าวผัดหมูธรรมดาของประเทศไทยยังดูน่ากินมากๆ 

ทอมยิ้มนิดๆ แล้วตักไส้กรอกเยอรมันใส่จานมิสเตอร์ต้น "ไส้กรอกนี่อร่อยมากๆๆ  ผมการันตีเลยว่า มิสเตอร์ต้นต้องชอบ"

แน่นอนว่าคนหิวย่อมไม่ปฏิเสธ มิสเตอร์ต้นจัดการสวาปามไส้กรอกและอะไรอื่นๆ ลงท้องอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดอะไร เพียงไม่นานอาหารหลายกล่องที่ทอมเตรียมมาก็เหลือเพียงแค่กล่องเปล่าเหลือเพียงซอสที่ติดอยู่ก้นกล่องประปราย

"มิสเตอร์ต้น คุณชอบมันมากไหม" ทอมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโหมดถ่ายภาพเตรียมถ่ายรูปอวดพ่อ

"...จะถ่ายรูป?" ต้นเลิกคิ้วขณะที่ในปากเคี้ยวขนมปังอะไรสักอย่างที่อร่อยมากตุ่ยๆ 

"อื้อ! ขอผมเทคโฟโต้นะ" 

ไม่รอคำตอบ ทอมก็ถ่ายและได้รูปมิสเตอร์ต้นทำหน้างงใส่กล้อง

"ได้แล้วๆ ขอบคุณมากนะ มิสเตอร์ต้น" ทอมระริกระรี้ วาดภาพในใจว่าพ่อต้องชมเขาอีกแน่ๆ คืนนี้

"ห้ะ ถ่ายแล้ว" ต้นขมวดคิ้ว  "ไหนเอามาดู" และพอได้ดูก็ต้องโวยวาย นี่มันรูปทีเผลอชัดๆ

"ถ่ายใหม่เลย รูปบ้าอะไร ทุเรศ"

หน้าเขาโคตรทุเรศ เศษขนมปังติดขอบปากไหนจะหน้าตาดูที่ไม่เป็นมิตรอีก

"น่ารักดีออก" ทอมบ่นงึมงำ "แต่ผมส่งให้แด๊ดดูแล้ว มิสเตอร์ต้นกินต่อเถอะๆ "

"...นายก็กินบ้างเถอะ ตัวเท่าลูกหมา" ต้นดันกล่องข้าวผัดที่ยังไม่ถูกแตะต้องใดๆ จากตัวเองให้ทอมที่เพิ่งกินขนมปังไปชิ้นสองชิ้นเท่านั้น 

"ให้ผมเหรอ!" 

ทอมน้ำตาแทบไหล ถึงมันจะเป็นของเขาแต่แรกก็เถอะ แต่มิสเตอร์ต้นช่างมีน้ำใจจริงๆ นี่เขาเลือกคนช่วยไม่ผิดจริงๆ สินะ แด๊ดต้องดีใจมากแน่ๆ ที่เขาสามารถหาเพื่อนสามัญชนที่นิสัยดีขนาดนี้ได้

"..."

ท่าทางกินไปซาบซึ้งไปของทอมเล่นเอาต้นพูดอะไรไม่ออกและเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเด็กเวรนี่เต็มหรือเปล่า ดูจะร่าเริงเกินไปและบ้าเกินไปจริงๆ

แต่คิดไปก็ปวดหัว ต้นจึงกินเมนูอื่นต่อเงียบๆ และตักให้เด็กเวรที่ดูจะมีน้ำใจกับเขามากเกินไปเป็นครั้งคราว อย่างน้อยๆ เด็กนี้ก็น่าจะมีจิตใจที่ดีไม่เหมือนในข่าวลือของโรงเรียนที่ลือกันว่าหยิ่งมาก รวยมาก แต่เขาว่าปัญญาอ่อนมากน่าจะเป็นนิยามที่ตรงกว่าสำหรับเจ้าเด็กนี่

ใช้เวลาเกือบๆ ครึ่งชั่วโมงอาหารทุกกล่องก็หมดเกลี้ยง โดยอาหารส่วนใหญ่เกือบเจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นนั้นอยู่ในท้องของมิสเตอร์ต้นและอีกยี่สิบห้าเปอร์เซ็นอยู่ในพุงน้อยๆ ของทอม

ทอมจัดการเก็บกวาดข้าวของบนโต๊ะใส่ถุงจนได้โต๊ะหินอ่อนที่สะอาดตามเดิม ไม่มีรอยเปื้อนของการรับประทานอาหารเลยสักนิด

"ทอม" ต้นเรียกร่างเล็กที่ง่วนอยู่กับการจัดเสื้อตัวเองจนเมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมามองงๆ จึงพูด "ขอบคุณสำหรับมื้อนี้"

ทอมกระพริบตาปริบงุนงงสักพักแต่พอเข้าใจก็ยิ้มกว้าง "ด้วยความยินดีเลยล่ะ มิสเตอร์ต้น!"

รอยยิ้มซื่อๆ ของทอมเล่นเอามิสเตอร์ต้นกลืนน้ำลายเอือก

'น่ารักว่ะ'

อยู่ดีๆ ประโยคนี้ก็ปรากฎขึ้นในหัวจนต้นต้องนวดขมับตัวเอง ไล่ความคิดแปลกๆ ออกไป ที่ผ่านมาเขาไม่เคยจะตั้งใจมองเด็กนี้สักนิดแต่ใครจะไปรู้พอมองชัดๆ แล้วจะเห็นว่าน่ารักไปได้

แล้วยิ่งในชุดพละลายสก็อตอีก...

"พรุ่งนี้กินอีกไหม ผมยอมทิ้งเบดเพื่อยูเลยน้า มิสเตอร์ต้นนน" 

ทำไมโลกดูสว่างกว่าเดิมวะ

ต้นคิดอย่างระเหี่ยใจ เด็กทอมนี่เป็นพวกยิ้มแล้วโลกสว่างสไวไปหมด อีกไม่นานบริษัทขายหลอดไฟคงเจ๊งเพราะเจ้าเด็กนี่แน่ๆ

"ไม่"

เขาไม่ได้แร้นแค้นขนาดนั้น ไม่สิ ต่อให้เขาแร้นแค้น เขาก็ไม่คิดจะเกาะใครกินหรอก

"แล้วลั้นช์ล่ะ โต๊ะผมว่างน้า"

"ไม่"

ต้นกลอกตาหน่ายๆ ทำไมเขาจะจำไม่ได้ว่า ทอมอยู่กลุ่มไหน กลุ่มเด็กที่รวยที่สุดในโรงเรียนไงล่ะ ขืนเอาเขาในสภาพโทรมๆ ไปนั่งร่วมด้วย ไอ้พวกนั้นไม่เหยียบเขาเละเลยเรอะ

"ดินเนอ--"

"ไม่"

ต่อให้ทำหน้าหมาทำจานข้าวหมาหายก็ไม่สะเทือนหรอก ไอ้เด็กเวร

"วันนี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ฉันจะกินข้าวกับนาย" ต้นพูดเสียงกร้าวและจริงจัง หวังว่าทอมจะไม่มายุ่งกับตัวเองอีก

"ทำไมล่ะ มิสเตอร์ต้นไม่ชอบผมเหรอ"

ความดีใจที่ลากยาวมาตั้งแต่เมื่อวานหายไปในพริบตา ทอมมองมิสเตอร์ต้นเศร้าๆ ทำไมกันนะ เขานึกว่าตัวเองและมิสเตอร์ต้นเป็นเพื่อนกันแล้วแท้ๆ 

"..โว้ย"

ต้นสบถแล้วนวดขมับตัวเอง ทำไมทอมมันถึงไม่เคยเข้าใจอะไรเลยวะ เพื่อนรวยๆ ตั้งเยอะตั้งแยะก็คบไปสิ จะมาสนใจอะไรเขานักหนา

"เปล่า"

"แล้วชอบไหมผม ฮึก"

ต้นสะดุ้งเมื่อหันไปอีกทีเห็นเด็กฝรั่งบ่อน้ำตาแตกใส่ตัวเอง

ตาย ไอ้ต้น มึงตายแน่!!

ร่างสูงหันซ้ายหันขวาพบว่าไม่มีใครจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก ขืนบอดี้การ์ดพวกนั้นรู้ว่าเขาทำคุณชายสุดรักสุดหวงร้องไห้ เขาคงจะไม่มีชีวิตกลับบ้าน

"โฮ ผมแย่มากเลยเหรอ มิสเตอร์ต้น ฮึก ผมก็แค่อยากเป็นเพื่อนกับคุณก็เท่านั้นเอง"

ทอมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงร้องไห้ เพียงแต่หัวใจของเขาเศร้าเอามากๆ จนเผลอระบายออกเท่านั้น ก็เหมือนตอนที่ดูหนังเศร้าแล้วมีใครสักคนตาย เขาก็มักจะร้องไห้เป็นเผาเต่า ขนาดล่าสุดเขาดูนีโม่ 2 แล้วดอรี่หลงทางยังร้องไห้เลย มันน่าเศร้ามากๆ เลยนะ ทำไมทุกคนถึงเอาแต่ผลิตนั้นที่ทำให้เขาอยากร้องไห้ก็ไม่รู็ 

"...เด็กเวรเอ๊ย"

ต้นถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วลูบหัวทอมที่เอาแต่ปาดน้ำตาด้วยสีหน้าน่าสงสาร ไม่รู้ทำไมรอบนี้ถึงใจอ่อนยวบไปหมดตั้งแต่เห็นน้ำตาใสๆ ของทอม 

"กับเรื่องไร้สาระแค่นี้มันต้องถึงกับร้องไห้เลยรึไง"

ต้นไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทอมจะให้ความสำคัญกับตัวเองทำไมนัก อย่าลืมสิว่าเพิ่งจะเคยคุยกันครั้งแรกเมื่อวานด้วยซ้ำไป

"...สำคัญสิ" ทอมหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดหน้าตัวเอง "มิสเตอร์ต้นเป็นเพื่อนของผมนะและมิสเตอร์ต้นกำลังลำบาก ผมก็ต้องช่วยมิสเตอร์ต้นสิ"

“...”

ถึงแม้นี้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนยื่นมาเข้าช่วยเหลือต้นแต่ต้นกลับรู้สึกว่าครั้งนี้กลับเป็นครั้งที่รู้สึกสะท้านใจที่สุด ปกติแล้วเวลาที่เขาเจอคนพวกนี้เขามักจะปฏิเสธไปเพราะเกรงใจและรับน้ำใจเอาไว้เพียงบางส่วน แต่สำหรับทอมนั้นต่างออกไป เด็กนี่ดูถ้าจะอยากช่วยเขาจริงๆ

แต่ก็นะ เขารู้ทิฐิมันกินไม่ได้แต่เขาก็อยากมีมันไว้อยู่ดี

"จะเอาอะไร"

แปลกที่ต้นรู้สึกว่าผมของทอมนุ่มมาก ยิ่งลูบยิ่งเพลินมือ ให้อารมณ์เหมือนลูบขนเจ้าเซบาสเตียน (หมาพันธุ์โกลเด้นประจำโรงเรียน) 

"มาอยู่กลุ่มผมสิ" ทอมมองมิสเตอร์ต้นหงอยๆ "ปกติมิสเตอร์ต้นชอบบอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ มาอยู่กับผมสิ จะได้ไม่เหงา"

"ขอเรื่องอื่นไม่ได้เหรอ หืม?" 

ต้นยังเพลิดเพลินกับหัวของทอม

"ผมรู้นะว่าการต้องอยู่คนเดียว มันโลนลี่มากๆ อืมม ภาษาไทยอะไรนะ แดดเดียว? ใช่ มันจะทำให้มิสเตอร์ต้นรู้สึกแดดเดียวมากๆ"

"โดดเดี่ยว" ต้นย้ำเสียงหนักพร้อมดีดหน้าผากทอมทีนึงจนเจ้าตัวร้องโอ๊ย

"นั่นแหละ" ทอมลูบหน้าผากป้อยๆ "ก็ผมไม่เก่งภาษาไทยนี่นา" 

♪~~~

"เพลงเข้าแถว! รีบไปกันเถอะ มิสเตอร์ต้น" ทอมตาเหลือกลืมทุกอย่างรีบลนลานหยิบรวบถุงขึ้นมาถือทั้งหมด สาเหตุที่ลนลานเพราะเมื่อเร็วๆ นี้ มิสซิสสมศรี ครูฝ่ายปกครองเพิ่งหมายหัวเขาเรื่องมาโรงเรียนสายเกิน 20 ครั้งในเดือนที่แล้ว ขืนเรื่องนี้รู้ถึงหูแด๊ด เขาต้องถูกงดเล่นโทรศัพท์แน่ๆ แน่นอนว่าแค่วันเดียวก็สามารถทำให้เขาขาดใจตายได้

ต้นหยิบกระเป๋านักเรียนทั้งของตัวเองและของทอมที่ลืมเอาไว้บนเก้าอี้แล้วรีบสาวเท้าช้าๆ ตามทอมที่วิ่งปรู๊ดไปเข้าแถวแล้วราวกับว่ากลัวเสาธงหาย

ไม่รู้จะรีบทำไมนัก กับแค่การเข้าแถว 

ต้นฮัมเผลอเพลงในลำคอ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอารมณ์ดีเรื่องอะไร

แต่ที่แน่ๆ เขาอิ่มเป็นบ้า
 
 -----------------

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-7

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-4

ออฟไลน์ graciej

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 150
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ wonderbe

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 841
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2838
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
น้องทอมน่าเอ็นดู(ปนน่าปวดหัว) กลับมาต่อแล้ว ดีใจ  :pig4:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
มิสเตอร์ต้นต้องเผลอเอ็นดูทอมแบบไม่รู้ตัวบ้างแน่ๆ  :hao5:

ออฟไลน์ Meercorn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โอ้ยย คุณน้องทอม หมาน้อยจริงๆ เหนื่อยแทนมิสเตอร์ต้น เหมือนมีลูก(หมา)เพิ่มมา1ea 555555

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 326
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +231/-2
เอาใจช่วยน้องทอมค่า  :hao7: :L1:

ออฟไลน์ galeiiue

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ตลกมากค่ะ ชอบมากเลย :mew1:

ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 379
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
เอ็นดูทอม เจอแบบนี้จะใจแข็งไหวหรอมิสเตอร์ต้น :o8: :m16:

ออฟไลน์ QueenPlai

  • twitter - @khunhappymoon gmail - JangPlailiiz@gmail.com
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 125
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 828
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1
ตอนที่ 3

ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงอีกทั้งยังเป็นกลางวันที่ร้อนระอุจนแทบสามารถทอดไข่ดาวบนพื้นได้ แต่น่าเสียดายที่อากาศอันโหดร้ายของประเทศไทยนั้นไม่สามารถทำร้ายเด็กนักเรียนโรงเรียนนานาชาติแห่งนี้ได้ เพราะทั่วอาณาบริเวณนั้นถูกปกคลุมด้วยร่มใหญ่จากต้นไม้ใหญ่ ไหนจะแอร์คอนดิชั่นเย็นเฉียบเหมือนอาศัยอยู่ในอลาสก้าจนนักเรียนบางส่วนต้องเอาเสื้อกันหนาวมาใส่ตอนที่อยู่ใต้อาคาร

หากแต่มิสเตอร์ต้นก็ไม่ใช่หนึ่งในนักเรียนพวกนั้น จึงได้แต่ทนหนาวนั่งหั่นสเต็กฟรีจากสวัสดิการฟันกระทบกันกึกๆ และสาปส่งผอ. ในใจถึงแอร์ที่เย็นเกินเบอร์ไปมาก

"ร้อนชะมัดมากเลย! ปรับแอร์ลงอีกหน่อยสิ เสื้อกันหนาวที่ฉันซื้อมาจะได้ทำหน้าที่ของมันบ้าง"

หรือสิ่งที่เขาต้องทำจริงๆ คือหักคอให้นักเรียนรวยเวอร์พวกนี้ก่อนดี

ต้นกลอกตาหน่ายๆ เหลือบมองกลุ่มนักเรียนที่ไปรุมกันตรงรีโมตแอร์ด้วยหางตา เด็กม. ต้นพวกนั้นมีคนนึงที่พ่อแม่เป็นผู้สนับสนุนหลักของโรงเรียน ภารโรงผู้ควบคุมรีโมตแอร์โรงอาหารเลยไม่กล้าทำอะไรมากนอกจากยื่นรีโมตให้เด็กพวกนั้นอย่างว่าง่ายถ้าเด็กพวกนั้นต้องการ

ช่วยไม่ได้โรงเรียนนี้มันปกครองด้วยอำนาจเงินอยู่แล้ว ใครมีมากก็ยิ่งมีสิทธิ์มากในโรงเรียนนี้ ไอ้คนที่เป็นเด็กทุนเรียนฟรีกินฟรีอย่างเขาก็ได้แต่นั่งเงียบๆ รับสภาพตัวเองอย่างจำยอม

"..หนาวว่ะ" 

ต้นขมวดคิ้วมุ่นหงุดหงิดแผ่ออร่าสีดำไม่เป็นมิตรรอบๆ จนไอ้ตัวต้นเหตุสะดุ้งแล้วหันมามองมิสเตอร์ต้นด้วยสายตาเหยียดหยาม เอาเข้าจริงการเร่งแอร์นี้ก็เป็นความจงใจเหมือนกัน

"นี่ปรับแล้วเหรอ ฉันยังร้อนอยู่เลย"  คราวนี้จงใจพูดเสียงดังราวกับต้องการให้คนทีนั่งหนาวตัวสั่นกึกๆ ได้ยินชัดๆ

คิ้วของมิสเตอร์ต้นกระตุกและขบกรามอย่างฉุนเฉียว กำหมัดแน่นพยายามข่มอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ 

เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกกลั่นแกล้งจากพวกเด็กรวยพวกนี้ ไม่รู้ว่ามันเห็นเขาเป็นตัวอะไรเหมือนกันถึงได้ทำตัวสวะๆ แบบนี้ใส่เขาอยู่ได้ ถึงมันจะไม่ได้เจ็บแสบอะไรแต่มันสามารถกระตุ้นอารมณ์โกรธได้มากเลยทีเดียว แล้วเชื่อเถอะถ้าเขาเผลอลงมือไปจริงๆ เด็กพวกนี้คงจะให้พ่อแม่มาเอาเรื่องเขาจนถึงที่สุดแน่

"เฮ้ ลดอีกหน่อยสิ ฉันจะละลายแล้ว"

อุณหภูมิในโรงอาหารดูจะเย็นเฉียบลงเรื่อยๆ แต่ไม่มีใครใส่ใจเท่าไหร่นักเพราะคุ้นชินกับอากาศที่เย็นสบายอยู่แล้ว มีบางส่วนที่มองมาทางมิสเตอร์ต้นกับกลุ่มเด็กอย่างใคร่รู้และสนอกสนใจ ไม่มีอะไรเพลิดเพลินไปกว่าการดูคนเล่นสงครามประสาทกันตอนเที่ยงอีกแล้ว

เคราะห์ดีของมิสเตอร์ต้นที่วันนี้เป็นชุดพละเป็นกางเกงขายาวจึงไม่หนาวขาเท่าไหร่นักแต่ช่วงบนนี้แทบถูกแช่แข็ง เย็นไปทั้งร่างเพราะไปนั่งตรงที่ที่แอร์ตกพอดี

"..เด็กเวรเอ้ย" ต้นคำรามในลำคอแล้วถลึงตาใส่เด็กประสาทที่นั่งกินเบอร์เกอร์อย่างสบายอกสบายใจเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอได้สักพักเจ้าเด็กประสาทนั้นหันมาเจอเขาก็หน้าซีดเผือด

เพราะสายตาของต้นนั้นราวจะฆ่าอีกฝ่ายทั้งเป็น!

ตอนนี้ต้นอยู่ในอารมณ์ที่หงุดหงิดเอามากๆ สิ่งที่ต้นเกลียดที่สุดในชีวิตก็คืออากาศหนาวเนี่ยแหละ ถึงแม้ร่างกายจะออกกำลังกายเป็นประจำจนแข็งแรงก็เถอะ แต่เกลียดก็คือเกลียด เขาชอบอากาศเย็นปกติแบบหลังฝนตกมากกกว่า

"เฮ้ เดม่อน เป็นอะไรน่ะ" เพื่อนสนิทของตัวต้นเหตุถามด้วยน้ำเสียงงงๆ เพราะเมื่อกี้เจ้าตัวเพิ่งจะหัวเราะอยู่เลย ตอนนี้กลับทำหน้าซีดเผือดแถมยังตัวสั่นน้อยๆ ด้วย "นายหนาวเหรอ? เมื่อกี้ยังบ่นร้อนอยู่เลย"

"ปะ เปล่า" เดม่อนลูบอกตัวเองที่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาและรีบหันหลังกลับมานั่งกินดีๆ ไม่กล้าหันไปมองนักเรียนทุนอีก   

นักเรียนทุกวันนี้น่ากลัวเป็นบ้า! ปกติเวลาที่โดนกลั่นแกล้งสีหน้านิ่งๆ นั้นก็ไม่เคยเปลี่ยนสักนิดแต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงทำท่าจะมาฆ่าเขาซะอย่างงั้น ซึ่งมันก็น่ากลัวมากๆๆ เหมือนฆาตกรโรคจิตที่เขาดูในซี่รีย์เมื่อคืนเลยทีเดียว ไม่แน่นะ นักเรียนคนนั้นอาจจะเคยฆ่าคนมาแล้วก็ได้! 

คิดถึงเรื่องนี้หน้าเดม่อนก็ซีดลงไปอีก

"เดม่อน เอ่อ นายอยากไปห้องพยาบาลไหม" เพื่อนสนิทคนเดิมถามอย่างตกใจ 

"ไม่ต้อง รีบกินกันเถอะ ฉันอยากจะไปเข้าห้องชมรมสักหน่อย" เดม่อนส่ายหัวแล้วรีบยัดเบอร์เกอร์เข้าปาก เชื่อไหม ตอนนี้เขายังรู้สึกถึงสายตาของนักเรียนทุนจนๆ นั่นอยู่เลย นี่มันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว

“หนาวโว้ย!” ต้นบ่นอย่างหงุดหงิด สเต็กเขาเหลืออีกตั้งสองชิ้น เขาต้องนั่งกินทั้งๆ ที่หนาวจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งอย่างนี้เรอะ

ระหว่างที่มิสเตอร์ต้นกำลังกินอยู่นั้นทอมที่เพิ่งเลิกคลาสก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาอย่างรีบร้อน เมื่อเห็นมิสเตอร์ต้นอยู่ในครรลองสายตาก็หยุดกึกแล้วยิ้มดีใจ 

ตึก ตึก

เสียงย่ำเท้าเป็นจังหวะเบาๆ ของทอมคล้ายกับเป็นสัญญาณเริ่มของอะไรบางอย่าง



"เหี้ยอะไรวะเนี่ย" ต้นสบถหยาบคายเมื่ออยู่ดีๆ โรงอาหารก็มีเสียงไวโอลินหวานๆ ออกมาขัดกับเสียงจอแจในโรงอาหารแต่พอหันไปมาก็ชะงักกับภาพตรงหน้า

ภาพที่ทอมกำลังสีไวโอลินพร้อมกับเดินมาทางเขาด้วยท่าทางสง่างาม เสียงหวานคล้อยแว่วเข้ากับชุดสูทดำที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวดีนี่ไปยืมมาจากไหน ทอมค่อยๆ สีอย่างตั้งใจเดินวนรอบโต๊ะเขาราวกับกำลังร่ายรำ

"..."

นี่มันบ้าอะไรวะ

ต้นพูดอะไรไม่ออก แต่ก็ต้องยอมรับจริงๆ ว่าทอมสีเพราะและน่ารั-- แค่ก ไม่ใช่ ดูดีในระดับหนึ่ง ทุกการขยับตัวเหมือนถูกขบคิดมาอย่างหนักเพื่อให้ได้ท่าที่สวยงามจนละสายตาไม่ได้  ปลายสูทสีดำที่เลยสะโพกแกว่งไปมาตามจังหวะการลงเท้าของร่างทอม ดูไปดูมาก็คล้ายกับการตีปีกของผีเสื้อที่ทั้งละมุนละไมและงดงาม ยิ่งรวมเข้ากับเสียงดนตรีที่เอื้อนเอ่ยจากไวโอลีนนั้นยิ่งทำให้ผีเสื้อตัวนี้บินอย่างอิสระเสรีท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ที่บานสะพรั่ง

"..พระเจ้า" 

สติของมิสเตอร์ต้นถูกทำลายโดยสมบูณรณ์แบบ จ้องทอมตาค้าง นี่มันการแสดงระดับโปรเฟสชั่นนอลชัดๆ

ทางด้านทอมนั้นพยายามตีหน้ายิ้มน้อยๆ ตลอดการแสดงที่ตั้งชื่อชุดเองว่า 'ผีเสื้อร่ายรำ' ทั้งๆ ที่ในใจนี้ดีใจมากๆๆ ที่มิสเตอร์ต้นประทับใจจนมองเขาตาลอย แค่คิดก็อยากถ่ายหน้ามิสเตอร์ต้นตอนนี้ไปอวดพ่อจะเป็นบ้าแล้ว! แต่ถึงแม้ในใจจะระริกระรี้เกินงามขนาดไหน ท่วงท่าของทอมก็ยังสมบูรณ์แบบจนกระทั่งเพลงจบลงและทอมโค้งตัวให้มิสเตอร์ต้น

แปะๆๆๆ

เสียงปรบมือจากนักเรียนในโรงอาหารดังเกรียวกราว บางคนถึงกับเป่าปากวี้ดวิ้วเพราะทอมในลุคสูทดำกับไวโอลีนนั้นดูไม่จืดจริงๆ ทอมโค้งตัวขอบคุณให้ทุกคนอย่างนอบน้อมตามแบบฉบับที่มิสเตอร์แฮร์รี่สอนมา เขาต้องทำตัวแบบผู้ดีอังกฤษที่สุดเพื่อที่มิสเตอร์ต้นจะได้ประทับใจมากๆ ที่มีเขาเป็นเพื่อน!

"กู๊ดอาฟเตอร์นูน มิสเตอร์ต้น ผมหวังว่าคุณจะชอบการแสดงของผม" ทอมยิ้มน้อยๆ และยังยืนอยู่ข้างโต๊ะมิสเตอร์ต้น สายตาหลุบมองสเต็กสองชิ้นในจานแล้วทำหน้ายุ่งยาก "ดูเหมือนว่าคุณจะยังทานไม่หมด งั้นผมจะเล่นเพลงให้คุณฟังอีกเพลงแล้วกัน มิสเตอร์ต้น จากผลจากวิจัยของมิสเตอร์ทอม การฟังเพลงระหว่างที่แฮฟลั้นช์ทำให้อาหารอร่อยขึ้นหนึ่งพันเท่า"

"พอ!" 

ต้นรีบยกมือห้ามและดึงไหล่ให้ทอมมานั่งข้างๆ ตัวเอง ไม่รู้เมื่อไหร่เด็กนี่จะเลิกทำตัวโดดเด่นเหมือนถูกสปอรต์ไลท์สาดสักที

"...เอ๋?"

ทอมหน้าเหวอเมื่อถูกขึ้นเสียงใส่ก่อนที่สีหน้าจะค่อยๆ เปลี่ยนอย่างช้าๆ

ผีเสื้อที่โบยบินอย่างร่าเริงตอนนี้ค่อยๆ บินช้าลง

"เดี๋ยว" ต้นสะดุ้ง "เป็นอะไร ทอม"

และในที่สุดมันก็ไปนอนแผละอยู่บนพื้นราวกับเศษใบไม้กรอบไร้ค่าใบหนึ่ง

"...คุณไม่ชอบมันเหรอ"

สีหน้าของทอมตอนนี้แทบจะร้องไห้เพราะการแสดงเมื่อกี้เขามั่นใจแบบมั่นใจมากๆ ว่ามันเพอร์เฟค มันเป็นการแสดงที่ครูสอนของเขาต้องร้องว้าวๆ ไม่หยุดเลยนะ พ่อเขาก็ชมด้วยว่าเขาทำได้ดีมากๆ ไหนจะเพื่อนๆ ญาติๆ มิสเตอร์แฮร์รี่ มิสซิสแม่รี่ บอดี้การ์ด คนขับรถ แม่บ้าน ทุกคนบอกกับเขาว่ามันเพอร์เฟคมากจนหาที่ติไม่ได้ แต่กลับกลายเป็นว่ามิสเตอร์ต้นไม่ชอบมัน..

"ฉันว่าแถวนี้มีคนเข้าใจผิด" 

ต้นกุมขมับ ไอ้เด็กทอมนี่จิตใจมันบอบบางมาก นี่ถ้าเขาต่อยมันไม่ร้องไห้บ้านแตกเลยเหรอ

"..ผมไม่เป็นไร มิสเตอร์ต้น" ทอมฝืนยิ้มทั้งๆ ที่ในใจแตกร้าว หัวใจแตกเป็นเสี่ยง อย่างว่าล่ะนะ เหมือนอย่างที่มิสซิสแมรี่บอก ทุกคนมีเทสต์ที่ไม่เหมือนกัน มิสเตอร์ต้นอาจจะชอบแบบอื่นก็ได้ "เดี๋ยวผมจะไปฝึกดนตรีไทย ผมพอจะเป่า อืมม คุ้ย ได้อยู่ คุณอาจจะชอบมันมากกว่าไวโอลีน"   

"ขลุ่ย" ต้นแก้ให้และถอนหายใจหน่ายๆ "นายเล่นดีแล้ว ทอม แล้วก็หยุดทำหน้าเหมือนหมาจะถูกเจ้าของดุซะ ฉันไม่ได้จะฆ่านายสักหน่อย จะกลัวอะไรนักหนา"

"ผมไม่ได้กลัว" ทอมสูดน้ำมูกน้ำตาที่ทำท่าจะไหลออกมา "แต่.. แต่มิสเตอร์ต้นไม่ชอบการแสดงของผม มันทำให้ผมแซดมากๆ โอ้ ก็อด ผมกำลังผิดหวัง หัวใจของผมมันกำลังจะพัง เหมือนเมื่อวันอาทิตย์ที่ผมดูดอรี่เลย ฮึก ดอรี่รู้สึกอย่างนี้เองสินะ ผมเข้าใจแล้วว่ามันเจ็บปวดมากขนาดนี้ ขอบคุณจริงๆ นะมิสเตอร์ต้นที่ทำให้ผมเข้าใจความรู้สึกของดอรี่"

"ชักจะไปกันใหญ่แล้ว" ต้นพยายามควบคุมน้ำเสียงตัวเองให้ดูนุ่มนวลที่สุด ไอ้เด็กหัวใจดอรี่จะได้เลิกงอแงสักที "นายเล่นเพราะมาก พอใจยัง?"

"มิสเตอร์ต้นประชด" ทอมหน้ายู่ "ผมรู้นะว่าคุณไม่ชอบมัน แต่ไม่เป็นไรหรอก ผมมีการแสดงอื่นที่คุณต้องประทับใจมากแน่ๆ"

"..."

แม้แต่ถอนหายใจต้นยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะเกรงว่าเด็กนี่จะร้องไห้อีกเลยได้แต่ทำใจและปลงตกกับชีวิตตัวเองที่นอกจากจะต้องมานั่งทนหนาวแล้วยังต้องมันทนคุยกับดอรี่อีก

แต่จะว่าไป..

"ทอม" มิสเตอร์ต้นยิ้มนุ่มพยายามหลอกล่อดอรี่หลงฝูงกลับมา "อยากทำให้ฉันรู้สึกชอบนายมากๆ ไหม"

"อยากสิ! ผมอยากให้มิสเตอร์ต้นชอบที่มีผมเป็นเพื่อน"

และมันก็สำเร็จ ทอมลืมเศร้าแล้วกลับมาดี้ด้าเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"นายไปปิดแอร์ซะ ฉันหนาวจะตายอยู่แล้ว" 

ทอมกำลังจะรับคำแข่งขันแต่เมื่อฟังตามที่มิสเตอร์ต้นพูดดีๆ ก็ทำหน้าเศร้าระคนกังวล 

"มิสเตอร์ต้น ผมขี้ร้อนน่ะ"

"แต่-ฉัน-หนาว!"

ต้นตอกคำแน่นๆ อย่างอดไม่ได้ ใช้มือข้างที่ว่างบีบนวดมือตัวเองที่ชาจนจะแข็งไปแล้ว

"...ฮือ มิสเตอร์ต้นน่าสงสารจัง" ทอมทำหน้าเศร้ามากๆ เศร้ายิ่งกว่าตอนที่บ็อบบี้หมาตัวแรกตายซะอีก ไม่ต้องใช้สมองกลั่นกรองมาก ทอมก็ถอดเสื้อสูทตัวเองให้มิสเตอร์ต้นทันทีจนตัวเองเหลือแค่เสื้อเชิตสีขาวบางๆ ติดตัว "ใช้นี่ซะ มิสเตอร์ต้น! ทำไมผมเป็นคนที่แบดขนาดนี้นะ! ผมลืมไปเลยว่ามิสเตอร์ต้นไม่ได้เข้าร่วมโครงการ วันโค้ทวันแคนทีน (เสื้อกันหนาวหนึ่งตัวกับโรงอาหารหนึ่งโรง) ที่ทางสภานักเรียนรณรงค์ให้ทำ ไม่เป็นไรนะ มิสเตอร์ต้น ผมจะให้คนของผมไปซื้อชุดกันหนาวให้คุณเอง"

"งั้นนายปรับแอร์ลงมาเป็นอุณภูมิปกติก็พอ 25 องศา คงไม่ได้ทำให้นายร้อนมาก" ต้นรับเสื้อของทอมมาอย่างไม่เต็มใจนัก ไม่รู้ว่าเด็กนี่มันคิดไหมว่ามันตัวเล็กกว่าเขาฉะนั้นเสื้อคลุมนี่พอเขาใส่มันก็คงไม่ต่างอะไรไปกับเสื้อกั๊กเลยสักนิด ต้นจึงทำเพียงพาดมันไว้บนไหล่

"โอเค เพื่อมิสเตอร์ต้นแล้วต่อให้ผมต้องเปลือยทั้งร่าง! ผมก็ยอม" ทอมรับคำอย่างมุ่งมั่นแล้วเดินแถดๆ ไปหารีโมตแอร์ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะของกลุ่มนักเรียนม. ต้นเมื่อกี้ซึ่งตอนนี้เด็กพวกนั้นก็ทำการหลบหนีไปห้องชมรมกันหมดแล้ว

"บ้าเอ้ย ทอม ไอ้เด็กประสาท" เจ้าของฉายาเจ้าชายน้ำแข็งกำลังรู้สึกเหมือนตัวเองถูกทำลายสมองอย่างช้าๆ ทุกครั้งที่คุยกับทอมเขารู้สึกเหมือนกำลังจะกลายเป็นบ้า ไม่รู้ว่าเขากับทอมคุยภาษาเดียวกันรึเปล่า เด็กนี่ที่ได้คิดฟุ้งซ่านเป็นตุเป็นตะไปทั่ว ทั้งๆ ที่เขาพูดไปแค่ประโยคเดียว

ต้นเท้าคางมองทอมที่ดูจะร่าเริงล้านแปดมากกับแค่การปรับแอร์ลงมาที่อุณหภูมิประหยัดไฟช่วยโลก แต่ดูเหมือนมันจะไม่หมดแค่นั้น... เมื่อแก๊งค์ของทอมเดินมากันครบองค์ประชุมและกรูกันไปหาทอมที่คล้ายกลับเป็นหัวหน้ากลุ่มอยู่กลายๆ (เพราะรวยที่สุดในกลุ่ม)

"เฮ้ ทอม นายรีบมาที่นี่ทำไมน่ะ" แซม เพื่อนร่วมห้องของทอมที่รู้จักกันตั้งแต่เกรด1 ถามอย่างงุนงง ยิ่งเห็นเพื่อนรักตัวเองในชุดสูทยิ่งงงเข้าไปใหญ่เพราะเมื่อกี้ตอนออกจากห้องยังเห็นทอมอยู่ในชุดพละอยู่เลย

"นั่นสิ วันนี้ไม่ได้มีงานอะไรต้องเชิญนายแสดงนี่นา" สาวสวยสะพรั่งเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มบ่นอุบ เธออยู่ในชุดพละก็จริงแต่รองเท้าและกระเป๋าของเธอนั้นเป็นของแบรนด์เนมที่เพิ่งออกคอลเลคชั่นใหม่เมื่อต้นเดือน ทำเอาสาวๆ คนอื่นที่นั่งกินข้าวกันอยู่ในโรงอาหารจ้องกันตาเป็นมัน เธอมองทอมแล้วยิ้มหวาน "แต่นายในชุดสูทนี่ดูกี่ทีก็ดูดีจริงๆ นะ" ถึงจะเหลือเพียงแค่เสื้อเชิ้ตขาวด้านในก็เถอะแต่ทอมก็ยังดูดีอยู่ดี

"ขอบคุณนะ เจนนี่" ทอมยิ้มเมื่อปรับแอร์เสร็จก็แล้วผายมือไปทางมิสเตอร์ต้น "ผมรีบมาหาเพื่อนใหม่ล่ะ! เป็นคนสามัญชนที่นิสัยดีที่สุดที่ผมเคยเจอเลยล่ะ!!"

"…"

ต้นไม่รู้ว่าตัวเองควรจะกุมขมับอีกกี่รอบดีหรือว่าตัวเองควรจะยัดสเต็กทั้งสองอันนี่ใส่ปากแล้วเดินออกจากโรงอาหารดี 
ถึงทอมจะยอมรับเขาแต่ก็ใช่ว่าคนอื่นจะยอมรับ ดูจากสีหน้ารังเกียจและไม่เป็นมิตรนั่นก็พอจะรู้แล้ว กลุ่มของทอมก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กเมื่อกี้นั่นแหละ เพียงแต่ว่าไอ้ตัวหน้ากลุ่มมันเอ๋อที่สุดก็เท่านั้น

แต่คิดอะไรไปก็มากความ ต้นจึงนั่งหั่นสเต็กแล้วกินต่อ พยายามเคี้ยวให้พอละเอียดแล้วกลืนไวๆ เพื่อที่จะได้ออกไปจากสถานการณ์น่าอึดอัดที่กำลังจะเกิดขึ้น

"นาย..เป็นเพื่อนกับเด็กทุนนั่น?" เสียงถามเหมือนไม่แน่ใจเป็นของหนุ่มแว่นลูกครึ่งเกาหลีร่างใหญ่ซึ่งมีพ่อรวยติดเป็นอันดับต้นๆ ของเมืองไทย วินดันแว่นที่ตกลงมาขึ้นแล้วถามย้ำอีกครั้ง "เป็นเรื่องจริงเหรอ ทอม ที่ว่านายไปกินข้าวเช้ากับเขาเมื่อเช้า" นัยน์ตาสีดำคมกริบเบื้องหลังแว่นมองทอมอย่างคาดคั้น

ทอมยืดอกพยักหน้าหงึกๆ ยิ้มภูมิใจที่มีเพื่อนฉลาดขนาดนี้ คิดไม่ผิดจริงๆ ที่วินช่วยติวสอบปลายภาคทุกเทอม "ใช่ ยูตาแหลมมากวิน! ตาของนายน่ะ เหมือนพวกอีเกิ้ลหรือนกพิราบเลยล่ะ!"

"..นกอินทรีย์" วินตอบเสียงเรียบๆ เหลือบมองทอม "นายเล่นอะไรอยู่รึเปล่า?"

ทอมกระพริบตาปริบ "ก็เปล่า.. ฉันก็แค่มาปรับแอร์คอนดิชั่นให้มิสเตอร์ต้นเฉยๆ" รู้สึกงุนงงและเสียใจเล็กๆ ที่ไม่มีใครดูจะดีใจกับเขาเลยที่ได้เพื่อนที่นิสัยดีมากๆๆ ขนาดนี้ "แล้วสมิทล่ะ?"

"อยู่กับแฟนที่สนามฟุตบอล รู้สึกว่าจะไปกินลั้นช์กันแบบสองต่อสองน่ะ" เจนนี่ตอบ "แล้วนี่นายกินอะไรรึยัง? ช่วงบ่ายมีประชุมกันเรื่องวันฮาโลวีนนะ เผลอๆ นายอาจจะได้ซ้อมแสดงด้วย คงจะหาทางปลีกตัวไปกินขนมยาก"

"แย่จัง" ทอมบ่นอุบหน้าตูม การไม่ได้กินขนมช่วงบ่ายนี่ถือว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายมากสำหรับทอม "ฉันก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย กะว่าจะมาแฮฟลั้นช์กับมิสเตอร์ต้นน่ะ!"

"น่าเสียดายที่มิสเตอร์ต้นกินเสร็จแล้วล่ะ ทอม" แซมพยักเพยิดไปทางร่างสูงที่ตอนนี้เดินออกจากโรงอาหารไปแล้วโดยทิ้งเสื้อสูทที่ทอมให้ทั้งความรักและความจริงจังไว้บนโต๊ะ

"...อือ"

ทอมไหล่ลู่ลงอย่างผิดหวัง ทั้งๆ ที่เขาตั้งใจจะชวนมิสเตอร์ต้นมาร่วมโต๊ะกับเขาแท้ๆ แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์ในกลุ่มจะไม่เอื้ออำนวยเท่าไหร่ แปลกนะ ที่ทุกคนไม่ชอบมิสเตอร์ต้นแต่เขากลับรู้สึกชอบและดีใจมากๆ ที่ได้เป็นเพื่อนด้วย

"เอาล่ะ งั้นก็นั่งกันสักที ฉันหิวจนจะตายอยู่แล้ว" วินหาวหวอดแล้วไปนั่งที่โต๊ะประจำกลุ่มซึ่งเป็นโต๊ะจากไม้สักแท้และมีผ้าปูโต๊ะสีสะอาดปูเอาไว้ แน่นอนว่านอกจากกลุ่มของทอมแล้วก็ไม่มีใครมากล้ามาแย่งนั่ง

ทอมลากขาหนักๆ มานั่งที่โต๊ะ วางไวโอลีนไว้ข้างกายและฟุบลงด้วยหัวใจอันรวดร้าว

เขามันแย่ แย่มากๆๆ สุภาพบุรุษที่ไม่สามารถรักษาคำพูดของตัวเองไม่ได้อย่างเขามันสมควรตาย! ทั้งๆ ที่รับปากไว้แล้วว่าจะให้มิสเตอร์ต้นมานั่งด้วยแต่กลับทำไม่ได้

ทอมเงยหน้ายกมือกุมอก รู้สึกเจ็บและชา 

"ไอฟีลฮาร์ตเบรก" ทอมครวญครางอย่างเจ็บช้ำแล้วหันไปหาแจนนี่ที่เพิ่งไปหยิบจานสเต็กปลาดอลลี่ซอสมะนาว เมนูพิเศษสำหรับวันนี้  "แจนนี่ ถ้าผมตาย ฝากบอกมิสเตอร์ต้นด้วยว่าผมดีใจที่ได้เขาเป็นเพื่อน"

"...นายจะไม่ตายเพราะความผิดหวังหรอก มิสเตอร์ต้น" หญิงสาวหัวเราะร่วนแล้ววางจานตรงหน้าทอม "เอ้า! ปลาดอรี่ของโปรดของนาย  รีบๆ กินจะได้ไปกินของหวาน คุณชาย"

"ดอลลี่ต่างหาก! ฉันไม่ใช่คนใจร้ายกินดอรี่ลงหรอกนะ" ทอมหน้ายู่แล้วหั่นกินอย่างว่าง่าย อย่างไรก็ตามการแสดงผีเสื้อร่ายรำนี่กินแรงมากจริงๆ "แจน คุณก็ไม่ชอบมิสเตอร์ต้นเหมือนกันเหรอ" ทอมถามเสียงหงอยๆ ขณะเดียวกันสายตาก็แช่อยู่ที่วินที่กำลังตักสลัดอยู่ที่สลัดบาร์ ใบหน้านิ่งงันที่ซุกซ่อนความเฉลียวฉลาดเอาไว้มากดูจะอารมณ์ไม่ดีสักเท่าไหร่ ถ้าให้เดาก็คงเป็นเรื่องมิสเตอร์ต้น

"ทอม ถ้านายยังไม่ลืม กลุ่มของเราเกิดขึ้นตอนที่เราขึ้นม. ต้น" 

"ใช่ๆ ตอนนั้นฉันชอบใส่เสื้อฮู้ดดี้กระต่ายสีดำมากเลย โซคิวท์สุดๆ ถ้าแด๊ดไม่บอกว่ามันปัญญาอ่อน ฉันก็คงไม่เลิกใส่หรอก ทำไมกัน ทำไมแด๊ด ถึงไม่เห็นความคิวท์ของกระต่าย มันน่ารักมากๆ เลยนะ"

"นั่น ไม่ใช่ประเด็นเว้ย ทอม" แจนกดเสียงเข้ม เธอก็จริงจังเรื่องนี้เหมือนกัน "เพราะเราเป็นท็อปไฟว์ที่รวยที่สุดในโรงเรียนต่างหาก ครูใหญ่ประกาศชื่อพวกเราแล้วยกโต๊ะนี้ให้เราไง! นั่นแหละจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของเรา แล้วนายคิดยังไงจะเอานักเรียนทุนคนนั้นมานั่งกลุ่มเรา รู้ไหมพวกชมรมหนังสือพิมพ์นั้นไปสืบมาแล้วว่าต้นน่ะ จนมาก ไม่เคยจ่ายค่าเทอมหรือค่าอะไรสักอย่างของโรงเรียนเราเลย!" 

ทอมทำหน้าช็อคและนั่นก็คือสิ่งที่แจนนี่ต้องการ แจนนี่กำลังจะยิ้มและเกลี้ยกล่อมทอมให้เลิกยุ่งกับต้นซะก็ต้องสะดุ้งหน้าซีดเผือด

"ฮึก.. โซแซด โอ้ ก้อดดดด ฮือออ"

"ทอม นายร้องไห้ทำไม หยุดร้องสิ" หญิงสาวผวาเฮือกรีบปลอบอันดับหนึ่งของโรงเรียนนี้ ไม่เช่นนั้นถ้ามีใครไปฟ้องแด๊ดของเจ้าตัว ชีวิตของหล่อนนี่คงไม่สนุกเท่าไหร่แน่

วินที่กำลังตักสลัดบาร์รีบยกสลัดกับมาที่โต๊ะด้วยความเร็วแสง

"เฮ้ ทอมร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรนาย!" ถึงแม้วินจะมีท่าทีค่อนข้างเย็นชากับคนอื่นแต่ลึกๆ แล้วเป็นห่วงทอมไม่น้อย ออกจะเอ็นดูเหมือนลูกมากกว่า ถ้าใครสนิทกับทอมจะรู้ดีว่าเจ้าตัวนั้นมองโลกในแง่ประหลาดมากจนน่าปวดหัว ถ้าทอมชอบใครก็จะเข้าไปตีสนิทด้วยแต่ถ้าไม่ชอบใครก็จะไม่คุยด้วยเลยเหมือนไม่เห็นอีกฝ่ายบนโลกใบนี้ เรียกได้ว่าย้อนแย้งแบบสุดๆ จนเจ้าพวกชมรมหนังสือพิมพ์ใส่ฉายาเล่นๆ ว่าจอมหยิ่งในฉบับนึง

"ฮึก ผมกำลังรู้สึกแย่มากๆ ถ้าขืนผมยังนั่งมีความสุขแบบนี้ต่อ ผมคงต้องรู้สึกแย่ไปจนตายแน่ๆ" ทอมฟูมฟาย "ผมจะช่วยมิสเตอร์ต้นเอง! ต่อให้ทุกคนจะเกลียดผม ผมก็ช่วยมิสเตอร์ต้น!"

ทอมผลุดลุกขึ้นยืนหยิบไวโอลีนกับจานตัวเองวิ่งแถ่ดๆ ออกจากโรงอาหารไป

"…"

"เอาไง?" แซมที่นั่งเงียบมาตลอดเอ่ยถามเสียงกวนๆ "บอกเลยนะว่าฉันยังไงก็ได้แล้วแต่ทอม พวกนายก็รู้ว่าหมอนั่นเวลาถูกใจใครแล้วเปย์ขนาดไหน  อีกอย่างฉันก็ไม่เห็นว่าจะเสียหายอะไรถ้ามิสเตอร์ต้นอะไรนั่น มานั่งกินข้าวด้วย"

หญิงสาวเริ่มหน้าบึ้ง"แต่นายก็รู้นี่ว่ากลุ่มเรามีคอนเซ็ปต์ตลอดกาลว่าอะไร"

"รวยไม่เลิกอะไรนั่นน่ะนะ ไร้สาระสิ้นดี ทอมบอกให้เปลี่ยนเป็นรวยแล้วรักดอรี่ไม่ใช่เหรอ" แซมตอบเบื่อๆ

วินกระแอมเสียงแข็งดันกรอบแว่นขึ้นอย่างหงุดหงิด "แต่ยังไงฉันก็ไม่โอเคว่ะ" มือที่กำส้อมกำแน่นจนข้อมือปูดเห็นเส้นเลือด
"ใครจะไปรู้ มิสเตอร์ต้นนั่นอาจจะตั้งใจจะหลอกเอาเงินทอมก็ได้! พวกนายไม่เห็นภาพในไลน์รุ่นรึไง มิสเตอร์ต้นบ้าอะไรนั่น จ้อง
ทอมเหมือนคิดอะไรไม่ซื่อเลย อีกอย่างนะ ฉันเคยได้ยินว่าถ้าคนเราเข้าตาจนจริงๆ อาจจะทำเรื่องบ้าๆ ก็ได้!"

ปัง!

มือหนาทุบโต๊ะเสียงดังลั่น 

"และฉันในฐานะพ่อของทอม ฉันจะไม่ให้ไอ้มิสเตอร์ต้นบ้านั่นทำอะไรทอมเด็ดขาด!!"
 


ฮัดชิ้ว!

ทอมจามเสียงดังแล้วสะบัดหัวเล็กๆ ไปมา

"ต้องเป็นมิสเตอร์ต้นแน่ๆ เลย ที่คิดถึงผม!"

พูดเองเออเองก่อนที่จะรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหามิสเตอร์ต้นที่นั่งหลับตาอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้

กึก

ทอมวางจานกับไวโอลีนแล้วนั่งตรงข้ามมิสเตอร์ต้น

"มิสเตอร์ต้น!"

ทอมยิ้มกว้าง "ผมมาหาคุณแล้ว! คุณจะไม่รู้สึกแดดเดียวอีกแล้ว!"

"…"

ร่างหนาค่อยๆ ลืมตาตัวเองขึ้นอย่างช้าๆ เอาเข้าจริงไม่ต้องลืมก็รู้ว่าใครนั่ง พอเห็นสีหน้าระริกระรี้ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวแล้วหลับตาต่อ

"..เฮ้ออออ"

"ถอนหายใจมากไม่ดีนะมิสเตอร์ต้น! มันทำให้อายุสั้น ตายไวเหมือนแมงหวี่เลยล่ะ"

ว่าแต่เมื่อไหร่เขาจะสลัดหมาน้อยตัวนี้หลุดสักที!
 
-----------

มาแล้ววว รอบนี้ไม่ดองยาว  :katai5: น้องทอมน่ารักน่าหยิกมาก  :katai1: อยากบี้ๆๆ น้องมากเลย 555
 
 
 
 
 
 
 
   
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ออฟไลน์ wonderbe

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 841
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
มิสเตอร์ต้นผู้น่าสงสาร 55555555

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7980
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-11
ทอม น่ารัก โซคิวท์  :mew1: :mew1: :mew1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด