[เรื่องสั้น] วิถีคนรวยกับนิสัยรวยๆ (?) ตอนที่ 10 : จุดจุดจุดกับมิสเตอร์ต้น? p.4
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] วิถีคนรวยกับนิสัยรวยๆ (?) ตอนที่ 10 : จุดจุดจุดกับมิสเตอร์ต้น? p.4  (อ่าน 14287 ครั้ง)

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-6
สงสารมิสเตอร์ต้น ลาก่อนค่ะชีวิตที่แสนสงบสุข  :hao7:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0

ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ทอมลูกหนูดูอารมณ์มิสเตอร์ต้นด้วย55555 :z2:

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-2
"รวยแล้วรักดอรี่" 555555555555555555555555
น้องทอมลูกกกกกกก

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-1
ตอนที่ 4
 
"อืม สรุปคือนายจะมาอยู่กับฉันตั้งแต่วันพรุ่งนี้?" 

"ใช่ๆ มิสเตอร์ต้นจะได้ไม่เหงาไงล่ะ"

ทอมยิ้มละมุนขณะเดียวกันก็ตักไอศครีมเจ้าดังเข้าปากโดยไม่ลืมเผื่อแผ่ความใจดีให้มิสเตอร์ต้นด้วยการตักอีกคำนึงแล้วป้อนให้ถึงปาก

แน่นอนว่ามิสเตอร์ต้นเบือนหน้าหนีด้วยสีหน้าเย็นชา

"ฉันไม่ชอบกินของหวาน นายกินไปเถอะ"

"อะไรกัน! นี่มันอร่อยมากๆ เลยนะ มิสเตอร์ต้น!" ทอมเผยสีหน้าประหลาดใจแล้วทำหน้าอ้อนๆ แบบเดียวกับที่ใช้ล่อลวงให้เซบาสเตียนกินขนมขบเคี้ยวสำหรับสุนัขและหลังจากนั้นมันก็ติดทอมมากๆ จนถ้าทอมเดินผ่าน เซบาสเตียนก็จะวิ่งสี่คูณร้อยมาหา 
ซึ่งทอมก็หวังให้มิสเตอร์ต้นเป็นอย่างนั้นบ้าง แน่นอนว่าไม่ใช่ให้วิ่งมาหาแบบนั้น แต่เป็นแบบสนิทใจมากๆ ให้ทั้งหัวใจของมิสเตอร์ต้นกับทอม

"ไม่ลองหน่อยเหรอ ผมว่าคุณต้องชอบน้า"

"ไม่"

สุดท้ายไอติมก็ต้องเข้าปากตัวเอง ทอมมองมิสเตอร์แบบตัดพ้อ "ทำไมมิสเตอร์ต้นถึงดูไม่ดีใจเลยล่ะ"

ต้นเหลือบมองทอม

"..ดีใจมาก"

น้ำเสียงเรียบนิ่ง ไร้ความจริงใจสุดๆ แต่ก็นะสำหรับคนบางคนก็ดูไม่ออกหรอก

ทอมยิ้มกว้าง "งั้นเย็นนี้ไปดินเนอร์ที่บ้านผมไหม มิสเตอร์ต้น! มาฉลองความเป็นเพื่อนกันเถอะ!"

"..เฮ้อ ไม่ว่าง ฉันต้องไปทำงานหลังเลิกเรียนทุกวัน ถ้านายอยากกินข้าวกับฉันจริงๆ ก็ตอนเช้า ประมาณเจ็ดโมงเหมือนเดิม"  ต้นก้มมองนาฬิกาข้อมือ รู้สึกหนักใจเหลือเกิน ที่ทอมฉลาดเป็นช่วงๆ "ส่วนตอนนี้นายก็ไสหัวไปเข้าชมรมได้แล้ว"

"แต่ผมอยากไปดูมิสเตอร์ต้นเล่นบาส! มิสเตอร์ต้นเวลาเล่น โซคูลมากๆๆ เท่แบบตูมๆๆ เลย"

"เท่ระเบิด?"

"ใช่ๆ อันนั่นแหละ แต่ว่าเจ็ดโมงไม่เช้าไปหน่อยเหรอ มิสเตอร์ต้น" ทอมพูดเสียงเบาประโยคหลัง ถึงจะรู้สึกเกรงใจมิสเตอร์ต้นแต่ทอมก็ไม่สามารถลากร่างกายตัวเองออกจากเตียงได้ทุกวันหรอก ที่วันนี้ตื่นได้ก็เพราะมิสซิสแมรี่ใช้คนสนิทเขามาอุ้มเขาไปแช่ในอ่างที่เปิดน้ำเย็นพร้อมน้ำแข็ง แน่นอนว่าทอมร้องลั่นตื่นเต็มตา กระปี้กระเปร่าสุดๆ

"เจ็ดครึ่งก็ได้" ต้นถอนหายใจ "ฉันนั่งแถวสนามบาส ไปเจอกันตรงนั้น ถ้าตื่นไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืน" 

"ผมตื่นได้! เพื่อเฟรนด์ชิพของผมกับมิสเตอร์ต้น ผมทำได้!"

นัยน์ตาสีฟ้าของทอมลุกโชติช่วงอย่างมุ่งมั่นสุดๆ หมายมาดกับตัวเองว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปจะไม่นอนเกินห้าทุ่มอีกแล้วเพื่อที่จะตื่นมากินข้าวกับมิสเตอร์ต้นได้ทุกวัน

ครืด

ทอมก้มลงอ่านโทรศัพท์ตัวเองและเผลออุทาน

"วอท! ทำไมปีนี้ผมถึงไม่ได้เลือกบทล่ะ!!!" 

ทอมโวยวายและพิมพ์ตอบกลับยิกๆ

"ก้อดด" 

"มีอะไรหรือเปล่า?" 

ต้นถามอย่างอดไม่ได้ เพราะไอ้เด็กเจ้าปัญหาทำหน้าเหมือนโลกจะแตก ยิ่งทักเจ้าตัวก็ผวามาเกาะแล้วทำท่าจะร้องห่มร้องไห้

"โฮ ปีนี้ผมไม่ได้เลือกบทล่ะ มิสเตอร์ต้น" ทอมตีโพยตีพาย "ผมน่ะ เป็นถึงประธานชมรมการแสดงเลยนะ ฮึก ให้ผมเป็นพวกเดินพาเหรดมันใช้ได้ที่ไหนกัน ผมอุตส่าห์จ้างมิสเตอร์แพทริกให้เขียนบทละครเวทีเอาไว้แล้วแท้ๆ โฮ"

ต้นจนคำพูดกับคนที่ร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาสักเม็ด

"นายก็ไปแย้งสิ เป็นประธานไม่ใช่เหรอ"

ทอมส่ายหน้าดิกแล้วยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองเหมือนพยายามซ่อนน้ำตาไม่ให้มิสเตอร์ต้นเห็น "ประชาธิปไตย มิสเตอร์ต้น แด๊ดบอกว่าผมต้องเห็นแก่ส่วนรวมและเห็นอกเห็นใจผู้อื่น ถึงผมจะเป็นประธานแต่ทุกคนต้องการแบบนั้นผมก็ต้องทำ"

แต่เอาเข้าจริงทอมก็ไม่ได้เสียใจอะไรนักหรอก

เบื้องหลังมือบางจึงปรากฎรอยยิ้มนิดๆ เมื่อมิสเตอร์ต้นดูสลดลง

"แล้วนายได้เป็นตัวอะไรล่ะปีนี้?"

คนเป็นนักเรียนทุนถามอย่างไม่จริงจังนัก ทุกปีโรงเรียนนี้จะจัดวันโฮลาวีนช่วงเช้าลากยาวไปถึงสามทุ่ม เป็นอีเวนท์พิเศษสนุกๆ ตามประสาเด็กรวยและเขาก็ไม่เคยคิดจะร่วมสักครั้ง จึงใส่ชุดนักเรียนปกติต่างจากคนอื่นที่แต่งตัวเป็นผีประหลาดๆ กันมา แต่ส่วนใหญ่จะเป็นผีฝรั่งยอดฮิต อย่างแวมไพร์ แฟรงเกนสไตน์ เอลฟ์ แวร์วูฟอะไรทำนองนั้น

และถ้าจำไม่ผิดรู้สึกปีที่แล้วทอมจะได้เป็นแวมไพร์รูปงามที่หลงรักมนุษย์แต่สุดท้ายก็โดนพวกบาทหลวงไล่ฆ่าจนตาย หลังจากนั้นมีอะไรต่อ เขาไม่รู้เพราะรีบไปทำงานต่อ

"...คนเลี้ยงแวร์วูฟ"

"...หือ"

"ผมได้เป็นคนเลี้ยงแวร์วูฟ!" ทอมทำหน้าเศร้า พยายามนึกถึงภาพดอรี่ตายในหัว น้ำตาก็เริ่มปริ่ม "นอกจากมันจะดูน่าเบื่อแล้ว ยังไม่มีใครยอมเป็นมนุษย์หมาป่าให้ผมเลย! ทุกคนในชมรมเอาบทดีๆ ไปหมดแล้ว เหลือแต่อะไรไม่รู้ให้ประธานอย่างผม ฮึก มิสเตอร์ต้น ผมจะไปหาคนสูงเท่ามิสเตอร์ต้นจากไหนกัน! ไหนจะหน้าตาดุๆ เหมือนแวร์วูฟของมิสเตอร์ต้นอีก ผมจะไปหาที่ไหนได้ โฮฮฮฮ"

ถ้านี่เป็นการเล่นละครแล้วต้นเป็นกรรมการ ต้นคงจะให้การแสดงของทอมติดลบเทียบกับการแสดงเป็นแวมไพร์ของปีที่แล้วไม่ติด ปีที่แล้วทอมเล่นดีมากแต่กับตอนนี้กลับแสดงได้ห่วยแตกสิ้นดี ดูออกได้ง่ายๆ เลยว่าเจ้าเด็กนี่อยากให้เขาเป็นหมาป่าให้ใจจะขาด

ต้นพ่นลมหายใจหนักๆ แล้วหน้าหงิกใส่ทอมที่หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาตัวเองด้วยท่าทางประหลาดที่คิดเองเออเองว่ามันดูสง่างามแบบผู้ดีอังกฤษ

"สรุปคืออยากให้ฉันมาเล่นเป็นแวร์วูฟให้นายจูง?"

"อื้อ! ผมอยากให้มิสเตอร์ต้นมาเล่นอีเวนท์นี้ด้วย มันสนุกมากๆ" ทอมหลุดยิ้มแต่เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเผลอหลุดปากก็ส่ายหน้าดิก "เปล่านะ! ผมก็แค่บอกมิสเตอร์ต้นเฉยๆ ว่าผมอยากได้แวร์วูฟคล้ายๆ มิสเตอร์ต้น"

จากที่ไปสืบๆ มาจากพวกชมรมนักข่าว ทอมพอจะรู้มานิดหน่อยว่ามิสเตอร์ต้นไม่ค่อยอยู่ร่วมกับพวกงานเทศกาลอีเวนต์เจ๋งๆ ของโรงเรียนเท่าไหร่ เลยไม่กล้าจะชวนตรงๆ

แต่ก็อยากให้มิสเตอร์ต้นร่วมงามนี้อยู่ดี

ทอมพยายามส่งสายตาให้มิสเตอร์ต้น

"แต่ถ้ามิสเตอร์ต้นยอมเป็น ผมจะดีใจมากๆ นะ ผมกินโรตีเลยว่า มันต้องสนุกมากๆ โซคูล แฟนแทสติก แน่นอน"
ต้นมองหน้าทอมแล้วชั่งน้ำหนักของเหตุผลในหัว จากใจจริงเลยเขารู้สึกว่ามันไร้สาระมากแต่ก็เห็นแก่ทอมอยู่ดี เขารู้ดีว่าทอมหวังดีและอยากเขาสนุกกับอะไรพวกนี้บ้าง

"...ฉันไม่มีคอสตูมหรอกนะ"

ต้นถอนหายใจเหนื่อยหน่าย

เขาแพ้สายตาออดอ้อนของทอมอย่างราบคาบ จริงๆ ก็อยากแก้ภาษาไทยให้ทอมอยู่ แต่ก็ปลงว่าทอมคงจำไม่ได้อยู่ดี พอๆ กับกรณีแดดเดียวของเขา

และคำตอบของมิสเตอร์ต้นคล้ายกับไปกดสวิตท์อะไรสักอย่างของทอม

"ไม่มีปัญหามิสเตอร์ต้น!!!" ทอมดีใจมากจนรู้สึกอยากกอดมิสเตอร์ต้นแน่นๆ เพื่อแสดงความดีใจของตัวเอง แต่น่าเสียดายที่ทำได้แค่คิดเลยได้แต่ยืนคันไม้คันมือมองมิสเตอร์ต้น "แวร์วูฟปกติก็เปลือยอกอยู่แล้ว ผมเชื่อว่าทุกคนต้องอิจฉาซิกแพ็กมิสเตอร์ต้นแน่ๆ! ส่วนกางเกงก็ใส่กางเกงนักเรียนขาดๆ ของมิสเตอร์ต้นก็ได้หรือไม่ก็ขอยืมผมก็ได้ พวกหางพวงปลอมกับหูหมาป่า ผมจะจัดการให้เอง! ผมซื้อไว้แล้วมีสามสี มิสเตอร์ต้นอยากได้สีไหนเหรอ"

ไม่ว่าเปล่าหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดภาพให้มิสเตอร์ต้นเลือกอย่างกระตือรือร้น

"…"

สรุปคือไอ้เด็กเวรนี่มันวางแผนไว้แล้วสินะ..

ต้นมองทอมอย่างเหนื่อยใจแต่กลับเผลอยิ้มมุมปากอย่างควบคุมไม่ได้

่เอาเถอะ ไหนๆ ก็ยอมมาเล่นสนุกกับคนน่าเบื่ออย่างเขาแล้ว จะเล่นนานกว่านี้จะเป็นอะไรไป
 
 


เสียงฝีเท้าเอี๊ยดอ๊าดดังเป็นจังหวะรุนแรงพอๆ กับอารมณ์กราดเกรี้ยวของคนในสนาม แต่ละคนในสนามล้วนแต่มีสีหน้าเคร่งเครียดและมีเหงื่อท่วมราวกับว่านี้เป็นศึกตัดสินครั้งสุดท้ายของชีวิต ทั้งๆ ที่มันเป็นแค่การฝึกซ้อมเพื่อเตรียมไปฟัดกับโรงเรียนอื่นที่ท้ามาเท่านั้น

ปัง!

ลูกบาสถูกยัดลงห่วงเมื่อมันหลุดจากห่วง ทีมฝั่งศัตรูก็แย่งลูกแล้วอาศัยจังหวะโยนส่งให้ทีมตัวเองที่โบกมือขอ ทีมฝั่งที่โดนแย่งลูกกรูกันไปแย่งพยายามขัดขวางไม่ให้อีกฝั่งทำแต้มเพิ่มได้

แต่น่าเสียดายที่ลูกบาสลูกนี้อยู่ในมือของ 'มิสเตอร์ต้น' พอดี ความฝันของพวกเขาจึงดับสลาย

สวบ!

ต้นชูทบาทสามแต้มจากระยะกลางสนามส่งผลให้ลูกบาสลงห่วงอย่างสวยงาม

"เฮ! ลูกโครตสวยเลย ต้น"

เหล่าคนในทีมพากันเฮยกใหญ่และไปแท็กมือกับต้นที่ยิ้มนิดๆ กับคำชมก่อนที่จะวิ่งตามลูกบาสต่อ เวลาในเกมยังไม่หมด ต่อให้พวกเขาดีใจกันแค่ไหนก็ยังไม่ใช่เวลาที่ควรจะมาฉลอง ไม่ต้องเชื่อก็ต้องเชื่อ พวกเขาเคยชะล่าใจในสามสิบวิสุดท้ายแล้วโดนสวนกลับจากโรงเรียนอื่นเล่นเอาแพ้ย่อยยับและน่าอับอาย

ซึ่งมันก็เป็นโรงเรียนเดียวกับที่มาท้าเนี่ยแหละ ทุกคนถึงเอาเป็นเอาตายกับมันมากถึงขนาดนั้น การแข่งครั้งนี้ก็เหมือนล้างยางอายของรอบที่แล้ว ยิ่งมีมิสเตอร์ต้นที่เพิ่งเข้ามาแล้วฝีมือดีมากอยู่ในทีม ทุกคนก็ยิ่งฮึกเหิม เดิมพันกับการแข่งครั้งนี้เอาไว้มากว่าต้องชนะแน่ๆ

"โซคูล! มิสเตอร์ต้น! ลูกเมื่อกี้สวยสุดๆ ไปเลย"

เสียงโหวกเหวกของทอมเรียกความสนใจของคนทั้งนอกและในสนามไม่น้อย ส่วนเจ้าของชื่อที่โดนเรียกเหลือบมองด้วยหางตาและถอนหายใจยาวๆ ออกมา เมื่อถึงเวลาพักก็วิ่งเหยาะๆ มาหาทอมที่นั่งรออยู่ตรงเก้าอี้ตัวสำรอง

ต้นทรุดตัวนั่งข้างๆ ทอม ลอบมองโทรศัพท์ของทอมอย่างใคร่รู้ว่าเด็กปัญญาอ่อนนี่จะมีอะไรในโทรศัพท์บ้าง

"…"

ใบหน้าที่มีเค้าคมคายของมิสเตอร์ต้นขึ้นริ้วแดงนิดๆ เมื่อทอมถ่ายรูปตัวเองที่กำลังวิ่งอยู่ในสนามให้ใครสักคนด้วยรอยยิ้มเหมือนภูมิใจในตัวเขามาก

"อ้ะ" ทอมสะดุ้งนิดๆ เมื่อพบว่ามิสเตอร์ต้นมานั่งข้างตัวเองแต่ก็รีบระบายยิ้มทันที "ผมส่งรูปมิสเตอร์ต้นให้แด๊ดดูด้วยล่ะ"

ต้นครางอืมแล้วมองชุดของทอมใหม่อีกครั้ง

"ชุด?"

เมื่อกี้ทอมยังอยู่ในชุดพละโรงเรียนแต่ตอนนี้กลับเป็นเสื้อนักบาสสีดำขับให้ผิวขาวๆ ของทอมสว่างจนน่าแสบตาอีกทั้งยังสวมรองเท้ากีฬาแบรนด์เนมสีดำเข้ากับชุด

ทอมยิ้มแล้วหัวเราะ

"ผมอยากเล่นกับมิสเตอร์ต้น สักห้านาทีก็ได้"

"นายแน่ใจ?" ต้นถามย้ำเสียงเข้มเพราะสนามบาสไม่ใช่สนามเด็กเล่น เมื่อกี้มีหลายครั้งที่เขาโดนเบียดจนเซ ขืนทอมลงสนามคงไม่วายคงล้มแล้วโดนเหยียบแบนคาสนาม

"แน่ใจสิ" ทอมยืดอกแล้วตบอกตัวเอง "ผมน่ะ เพื่อมิสเตอร์ต้นผมทำได้ทุกอย่างเลยล่ะ แค่เล่นบาสเอง อีกอย่างนะรองเท้าที่ผมใส่อยู่มันดีมากๆ เชื่อผมสิ ถ้ามิสเตอร์ต้นใส่มันนะ จะเล่นได้ดีกว่าเดิมแน่ๆ! ถ้ามิสเตอร์ต้นอยากได้บอกผม ผมจะซื้อให้มิสเตอร์ต้นเอง"

"ไม่เป็นไร" ต้นปฏิเสธแต่กลับไม่ได้รู้สึกแย่อะไรนักเพราะรู้ว่าทอมหวังดีกับตัวเองจริงๆ ไม่ได้คิดจะอวดรวยเหมือนคนอื่นๆ "จะเล่นก็ตามมา เดี๋ยวจะขอโค้ชให้"

ทอมทำหน้าปลื้มปิติ "ฮึก ผมดีใจมากเลย มิสเตอร์ต้นเป็นคนดีมากๆๆ แด๊ดบอกว่ามิสเตอร์ต้นน่ะ เป็นคนดีศรี เอ่อ สี สี" 

"สังคม" ต้นต่อให้แล้วเดินนำทอมเข้าสนามที่เริ่มมีคนลงเพราะหมดเวลาพักแล้ว ทอมวิ่งดุ๊กดิ๊กตามมิสเตอร์ต้นและอดสะพรึงกับขนาดตัวของนักบาสแต่ละคนไม่ได้ 

"นี่มันทีมยีราฟชัดๆ!" ทอมอุทานเมื่อพบว่าตัวเองต้องเงยหน้าคุยและสูงแค่คางของคนในทีม กับมิสเตอร์ต้นยิ่งแล้วใหญ่เขาสูงเท่าไหล่มิสเตอร์ต้นเท่านั้น

"ไม่ยีราฟหรอกแต่นายเตี้ยเอง"

คนหนึ่งในทีมซึ่งอยู่ห้องเดียวกับทอมเอ่ยแซวอย่างไม่ไว้หน้าเพราะค่อนของสนิทพอสมควร

ทอมหัวเราะ "ยังสูงได้อีกน่า ดีไม่ดี ผมอาจจะสูงกว่ามิสเตอร์ต้นก็ได้"

"ฝัน" ต้นที่เดินกลับมาพอดีพูดขัดแล้วผลักเพื่อนร่วมห้องของทอมออก "เดย์ ออกไปพักก่อน ขอเกมนี้ให้เด็กเพิ่งหย่านมวิ่งเล่นบ้าง"

"คร้าบๆ" เดย์ยิ้มแล้วเดินไปแตะไหล่ของทอม "ระวังโดนเหยียบตายนะ"

ทอมไหวไหล่ไม่ตอบก่อนที่จะไปประจำที่ตัวเองซึ่งก็คือกลางสนาม 

ปี๊ด!

นกหวีดกรีดเสียงและครึ่งหลังก็เริ่มต้น อย่างที่คาดมิสเตอร์ต้นแย่งลูกมาได้แต่กลับส่งไม่ได้เพราะถูกล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมด

"มิสเตอร์ต้น!" ทอมโบกมือขอลูก (จำมาจากในหนัง) 

และต้นก็เผลอส่งตามสัญชาตญาณเพราะเห็นเป็นทีมเดียวกันและตอนนั้นก็โล่งพอดีเหมือนทุกคนคิดว่ายังไงๆ ทอมก็ไม่มีวันได้ลูกแน่ๆ 

"หวา!" ทอมร้องลั่นรับลูกทันก็จริงแต่ปวดข้อมือไปหมด ลูกบาสที่มิสเตอร์ต้นส่งมาแรงมากๆ จนทอมคิดว่าถ้าตัวเองโดนมิสเตอร์ต้นต่อยคงหน้าบวมไปสามวัน แต่ถือได้ไม่ถึงสามวินาทีก็ถูกปัดลูกออกและถูกแย่งลูกไปเล่นต่อ

"…"

ต้นยืนนิ่งไปครู่หนึ่งมองทอมที่หัวเราะแหะๆ ก่อนที่จะกระโดดรับลูกที่ถูกส่งข้ามหัวและเหตุการณ์เดิมก็ปรากฎซ้ำอีกครั้ง คนบังเต็มไปหมด ต้นพยายามแกล้งเบี่ยงลูกไปทางซ้ายขวาแต่ก็ไม่เป็นผล ไม่มีช่องว่างส่งให้ทีมตัวเองสักนิด นอกจากจะส่งให้คนเดิมที่ยังถูกเมินในสนามเช่นเดิม

"โว้ย!" ร่างสูงสบถแต่ก็ส่งให้ทอมอยู่ดี 

"อึก!"

ลูกบาสกระแทกอกทอมอย่างแรงจนจุกถึงแม้ว่าทอมจะสามารถรับมันได้ทันก็ตาม หากแต่ในสายตาคนอื่นกลับไม่ได้มองละเอียดมากนัก จึงไม่มีใครเห็นว่าทอมโดนลูกบาสอัด ครั้งนี้ทอมไม่ปล่อยให้จังหวะหลุดอีก ส่งลูกบาสต่อให้เพื่อนร่วมทีมใกล้ๆ ทันที

"แรงเยอะจัง" ทอมบ่นพึมพำไม่จริงจังนัก ลอบลูกอกตัวเองที่เจ็บไปหมด ถ้าถอดเสื้อออกตอนนี้คงไม่วายขึ้นเป็นรอยช้ำแดงรูปลูกบาส 

"เจ็บรึเปล่า!" 

ทอมถูกเขย่าจนตาลาย พอเงยหน้าเห็นมิสเตอร์ต้นมองตัวเองตื่นๆ ก็ยิ้ม

"นิดหน่อย มดกัดๆ"

"ไหนเอามาดู" ไม่รอคำตอบต้นเลิกเสื้อทอมขึ้นจนเห็นหน้าอกขาวที่ขึ้นรอยสีแดงช้ำๆ ก็ขมวดคิ้วมุ่น "ไปห้องพยาบาล"

"ไม่ต้องๆ" ทอมรีบดึงลงแต่ก็ไม่เป็นผล มิสเตอร์ต้นขมวดคิ้วแน่นจนทอมเผลอกลืนน้ำลายเอือก "ผมไม่เป็นไรน่า ทายาเดี๋ยวก็หาย" ทอมหน้าแดง  "มิสเตอร์ต้น เอาเสื้อผมลงเถอะ"

ต้นพ่นลมหายใจแรงๆ ยอมดึงลง

"ไม่ต้องเล่นแล้ว อันตราย"

ทอมส่ายหน้าดิก "ไม่เอาน่า แค่นี้เอง ผมเล่นต่อได้" 

"ไม่!"

ทอมสะดุ้งสุดตัวหดคอหวาดๆ เมื่อถูกมิสเตอร์ต้นคำรามใส่

่ "ก็ได้ๆ "

ทอมหงอยลงสิบระดับ

"แต่พรุ่งนี้มิสเตอร์ต้นต้องกินข้าวเที่ยงพร้อมกับผมนะ"

ต้นพยักหน้าอย่างขอไปที ตัดสินใจลากทอมออกจากสนามบาสโดยไม่ลืมขออนุญาตโค้ชโดดวันนึง ซึ่งโค้ชก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะต้นถือเป็นนักกีฬาดีเด่นของชมรมอยู่แล้ว ไม่เคยขาดโดยไม่จำเป็น มาตรงเวลา ขยันฝึกซ้อม ไม่บ่น ไม่ขี้อวด มีน้ำใจนักกีฬา เรียกได้ว่าครบครันสุดๆ จนคนในชมรมแซวมิสเตอร์ต้นว่าจะเป็นทีมชาติได้อยู่แล้ว 
ระหว่างทางทอมก็ชมนกชมไม้เอ่ยทักทายคนนู้นคนนี้ไปทั่วราวกับว่าตัวเองกำลังเดินเล่น ทั้งๆ ที่ถูกมิสเตอร์ต้นลากแขนพาไปห้องพยาบาล

"อ้ะ หยุดก่อนๆ มิสเตอร์ต้น" ทอมดึงเสื้อมิสเตอร์ต้นเมื่อเดินเห็นหัวพวกชมรมช่างภาพอยู่ไวๆ แน่นอนว่าการเห็นหัวคนพวกนี้ไม่ใช่เรื่องดีเพราะบ่อยครั้งที่รูปทีเผลอมักจะถูกจัดพิมพ์ในวารสารประจำเดือนของโรงเรียนไม่ก็โพสลงในเพจหรือกลุ่มไลน์ ให้อารมณ์คล้ายพวกปาปารัซซี่เพียงแต่ว่าเจ้าพวกนี้เป็นพวกชมรมวารสารเฉยๆ

"อะไร" 

"ผมว่าผมเหมือนเห็นพวกชมรมข้าวสาร"

"…"

ต้นงุนงงไปสักพักก่อนที่จะเหลือบไปเห็นหัวพวกชมรมวารสารก็เข้าใจ "พวกชมรมวารสาร? ช่างพวกนั้นเถอะ คงจะหาเก็บรูปหลุดคนไปลงในเพจเรียกเรตติ้ง"

"ช่างไม่ได้ มิสเตอร์ต้น" ทอมชี้ไปมุมนึงของอาคารซึ่งมีมนุษย์เกาะอยู่ตามมุมแบบไม่เนียน "มากันตั้งสี่ห้าคน ผมว่ามีอะไรแปลกๆ มิสเตอร์ต้นไปทำอะไรให้พวกชมรมนี้ไม่พอใจรึเปล่า"

ต้นกลอกตา

คงจะเป็นเจ้าพวกตอนกลางวันสินะ

"งั้นก็ช่างมันเถอะ ไปทายาดีกว่า ขืนแด๊ดของนายรู้ คงจะฆ่าฉันตาย"

ทอมยิ้มนึกเสียใจที่ไม่พกผ้าเช็ดหน้ามาด้วย

"มิสเตอร์ต้นเป็นห่วงผม! ผมดีใจจนจะร้องไห้อยู่แล้ว!"

"...จะเอารางวัลออสการ์รึไง" ต้นค่อนแคะในความเล่นใหญ่ของทอม ไม่รู้จะดีใจอะไรนักหนา

"ผมดีใจจริงๆ นะ"

ทอมยิ้มและรีบสาวเท้าตามมิสเตอร์ต้นที่เดินลิ่วๆ ไปแล้ว

ถ้าโดนลูกบาสของมิสเตอร์ต้นอัดแล้วมิสเตอร์ต้นใจดีขนาดนี้ เขายอมโดนเป็นร้อยลูกเลยเอ้า!
 
 
------------------------------

ตอนแรกคิดว่าจะทันฮาโลวีน ไม่ทันซะงั้น ขอทบไปตอนหน้านะคะ อีเวนต์ฮาโลวีน  :a12:

มิสเตอร์ต้นเป็นแวร์วูฟโชว์ซิกแพ็ก ส่วนน้องทอม  :z1:

ขอบคุณทุกคอมเมนต์ค่า  :กอด1:
 
 
 

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0
น้องน่าเอ็นดู   :katai2-1:

ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ชมรมวารสารต้องนำความวุ่นวายมาให้แน่ๆเลย :hao7:
เป็วห่วงแค่ไหนอะมิสเตอร์ต้นลากทอมมาห้องพยาบาลด้วย :hao3: :mew3:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-6
มีรูปหลุดจากชมรมวารสารแน่นอนนน  :hao7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-43

ออฟไลน์ yanaanay

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เอ็นดูน้องทอมละเกินนน  :laugh:

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-1
ตอนที่ 5

"กรี๊ด นี่มันซิกแพ็กในตำนาน!"

"อร๊าย มิสเตอร์ต้นหล่อมากๆๆ"

"มิสเตอร์ต้น!! มองทางนี้หน่อยค่า"

"มิสเตอร์ต้น ถ้าหิวข้าวมาทางนี้ได้นะคะ!"

"…"
 


นี่นับเป็นสถานการณ์สุดท้ายที่มิสเตอร์ต้นจะจินตนาการถึงในชีวิต ความรู้สึกที่เหมือนกับพวกดาราเซเลบในแมกกาซีน ทั้งๆ ที่เขาเป็นเพียงนักเรียนม. ปลาย ที่โดนพวกชมรมวารสารเขียนข่าวฉาวว่าเขาไปข่มขู่ทำร้ายจิตใจทอมให้เป็นเพื่อนของตัวเองเพราะรู้สึกจนและเหงามากเกินไป ซึ่งรูปประกอบหลักคือภาพที่เขาลากทอมไปห้องพยาบาล แต่ที่เหลือกลับเป็นภาพหลุดโปกฮาชวนให้รู้สึกอยากไปไล่เผาบ้านพวกช่างภาพซะมากกว่า

มีตั้งแต่รูปทุเรศๆ ตั้งแต่ภาพที่เขาเล่นบาสแล้วล้มหน้าแหกยันรูปถอดชุดเปลี่ยนเสื้อ นี่มันเข้าข่ายคุกคามทางเพศชัดๆ ! เขาจะฟ้องไอ้พวกเวรนี้!!!

"โว้ย!"

 ต้นคำรามยีหัวตัวเองอย่างเคร่งเครียด

ทุกคนมองเขาเป็นผู้ชายขี้เหงาเอาแต่ใจไปแล้ว! นี่มันบ้า บ้าชัดๆ ไอ้ชมรมวารสารบัดซบ พวกสาวๆ ที่เคยกรี๊ดเขาตอนเล่นบาสก็ชักจะเอาใหญ่ตะโกนเรียกเขาไปกินข้าวเช้า ไหนจะสายตามากมายที่มองมาทางเขาอย่างเห็นใจ (แต่บางส่วนก็มีแววสมเพชซึ่งนั่นก็เป็นปกติจนมิสเตอร์ต้นชินมากๆ แล้ว) 

โดยเฉพาะป้าแม่บ้านวันนี้ที่นึกครึ้มอะไรไม่รู้ซื้อน้ำให้มิสเตอร์ต้นด้วยสีหน้าสงสารมากๆ แถมไม่วายยังกล่าวกำชับว่ามิสเตอร์ต้นต้องพูดให้เยอะๆ จะได้มีเพื่อนมากๆ

เรียกได้ว่าอับอายขายขี้หน้าสุดๆ สำหรับเช้านี้

มิสเตอร์ต้นกระแทกเท้าเข้าสนามบาส หยิบลูกบาสที่ใช้เงินส่วนตัวซื้อซึ่งซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ออกมาเดาะสองสามครั้งลองมือ ก่อนจะวิ่งเดาะลูกเร็วๆ แล้วโผตัวยัดเข้าห่วงบาสอย่างเกรี้ยวกราด

"โว้ย!"

คำรามอีกครั้งแล้วคว้าลูกบาสไปยัดห่วงอีกราวกับสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง นี่ถ้าพวกชมรมวารสารเป็นลูกบาสลูกนี้คงจะถูกมิสเตอร์ต้นขย้ำตายซะตรงนี้ 

"มิสเตอร์ต้น!"

เสียงร่าเริงล้านแปดขัดอารมณ์ฉุนเฉียวในสนามทำให้มิสเตอร์ต้นชะงักพอหันไปมองก็พ่นลมหายใจแรงๆ พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้พาลไปใส่เด็กน้อยหัวใจดอรี่

"ตื่นเช้าเป็นด้วยเหรอ" แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหน็บอยู่ดี ร่างสูงก้าวอาดๆ มานั่งม้าหินอ่อนใต้ร่มใหญ่ซึ่งทอมก็ทิ้งตัวนั่งข้างๆ กัน

ทอมหัวเราะรับ "แน่นอน ผมบอกแล้วเพื่อมิสเตอร์ต้น ผมทำได้!" ซะที่ไหนล่ะ เขาตั้งนาฬิกาปลุกตั้งสิบอันโดยกำชับไม่ให้พวกพ่อบ้านมาปิดให้ เช้านี้เขาเลยต้องมานั่งปิดเอง สิบกว่าอัน เรียกได้ว่าต่อให้ไม่อยากตื่นก็ต้องตื่นอยู่ดี แต่เพราะอย่างนี้แหละ
เขาถึงสามารถทำเวลาในการมาโรงเรียนได้อย่างดีเยี่ยมที่ 7:29 !!!

"ผมมาก่อนตั้งนาทีนึง!" 

"…"

ต้นพยายามไม่หลุดขำเมื่อทอมทำหน้าเหมือนหมาน้อยที่ทำตามคำสั่งเจ้าของแล้วต้องการคำชม 'ชมผมสิ! ชมผมสิ!'

"เก่งมาก"

"อื้อ! ผมก็ว่างั้นแหละ" ทอมยิ้มจนตาหยีแล้วชูกล่องข้าวขึ้นอวด "วันนี้เป็นเมนูเบสิกธรรมดาๆ แหละ มิสเตอร์ต้น เชฟคนใหม่ของ
ผมบอกว่ามิสเตอร์ต้นน่าจะชอบเมนูนี้"  ไม่ว่าเปล่าหยิบมันออกมาวางด้วยสีหน้าภูมิใจมากๆ

"หมูปิ้ง?"

ต้นถามเหมือนไม่แน่ใจในสิ่งที่อยู่ในกล่องนัก 

มันเป็นหมูปิ้งเสียบไม้ก็จริง แต่กลับดูหรูหรากว่าหมูปิ้งนมสดไม้ละสิบบาทมาก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของพริกไทยคลุกเคล้ากับกลิ่นเครื่องเทศอะไรสักอย่างที่เขาไม่รู้จักแต่แค่ได้กลิ่นก็รู้ว่าแพงและมันก็ถูกย่างจนสุกในระดับพอดี มีรอยไหม้เกรียมนิดๆ ตามเนื้อ ข้างๆ กันนั้นมีข้าวเหนียวสี่ห่อที่ถูกพับถุงอย่างประณีต

"ใช่! ผมบอกเชฟว่ามิสเตอร์ต้นเป็นคนไทย ชอบอะไรไทยๆ เขาก็เลยเสนอหมูปิ้งให้ผม มิสเตอร์ต้นเชื่อไหมว่าเกิดมาผมยังไม่เคยกินหมูปิ้งนมสดเลยนะ!"

"…"

คนกินหมูปิ้งนมสดตั้งแต่จำความได้ทำหน้าตายและไม่แน่ใจว่าทอมอยู่จนอายุปูนนี้ได้ไง เมนูนี้มันเป็นเมนูเบสิกและอร่อย แต่ก็อย่างว่าทอมกับเขาโตไม่เหมือนกัน

"กินซะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว" ไม่รอให้ทอมยื่นให้ต้นก็หยิบออกมาเคี้ยวกินไม้นึงและชะงัก

"อร่อยใช่ไหมล่ะ" ทอมหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีแล้วหยิบมากินบ้าง "เนี่ยน่ะ เป็นเชฟอันดับต้นๆ ของประเทศไทยเลยน้า"
นี่มันไม่ใช่แค่อร่อยแล้ว!! กลิ่นพริกไทยเข้ากับหมูมาก ไหนจะข้าวเหนียวที่นึ่งแบบพอดีอีก รสชาตินี้นอกจากในภัตตาคารหรูชื่อดังเขาก็ไม่รู้จะไปหากินจากไหนแล้ว ต้นพยักหน้ารับเร็วๆ ไม่ถึงห้านาทีหมูปิ้งไม้ที่สองที่สามก็หมดลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับข้าวเหนียวที่เหลือเพียงห่อเดียวเพราะต้นเหลือไว้ให้ทอม

"..มองอะไร"

ต้นถามทอมงงๆ เพราะเจ้าตัวทำเอาแต่ยิ้มอยู่คนเดียวขณะที่เคี้ยวหมูอย่างมีมาดผู้ดีอังกฤษ

ทอมยังคงยิ้ม "ผมกำลังคิดเรื่องฮาโลวีนน่ะ มิสเตอร์ต้น" และรอยยิ้มค่อยๆ หุบลงเมื่อเห็นเหงื่อที่ท่วมตัวของมิสเตอร์ต้น "อาบน้ำด้วยนะ มิสเตอร์ต้น"

ต้นพยักหน้ารับและถอนหายใจหน่ายๆ

เขาลืมไปซะสนิทเลยว่าทอมกำชับให้เขาทำตัวแห้งๆ หอมๆ ไว้ตอนเช้า ช่วยไม่ได้สิ่งที่เจ้าพวกชมรมวารสารทำมันทำให้เขาหงุดหงิดจนนึกอะไรไม่ออกเลยทีเดียว 

ยิ่งเห็นสีหน้าทอมผิดหวังของทอมก็รู้สึกผิดเล็กๆ ในใจ เหมือนกับว่าตัวเองเผลอไปทำร้ายสัตว์เล็กๆ เข้าจนมันซึมและหลังจากนั้นมันก็จะอดอาหารประท้วงจนหิวตาย

ทอมสูดหายใจพยายามไม่เศร้าที่มิสเตอร์ต้นเล่นบาสจนเหงื่อท่วมผิดสัญญาตัวเอง ทำเอาแแผนที่วางไว้พังไม่เป็นท่า ความจริงทอมตั้งใจจะช่วยมิสเตอร์ต้นแต่งตัวช่วงเช้าแต่ถ้าหากต้องรอมิสเตอร์ต้นอาบน้ำก็คงรอไม่ได้ เพราะต้องเข้าไปช่วยซ้อมการแสดงให้น้องๆ ในชมรมที่กำลังจะเริ่มในช่วงบ่าย ช่วงเช้าจึงเป็นแค่การเซ็ตของหรือซักซ้อมของเหล่าบรรดาคณะนักเรียนเท่านั้น

"..ผมว่านะ มิสเตอร์ต้นน่ะ เหมาะกับหูสีดำสุดแล้ว หมาป่าสีดำเท่สุดๆ" ทอมเปลี่ยนเรื่องคุย หยิบหูหมาป่าสีดำออกมาและใส่มิสเตอร์ต้นทันที ซึ่งต้นก็ยอมอย่างว่าง่าย หนำซ้ำยังก้มหัวลงให้ทอมใส่ได้ถนัดขึ้นอีกพอเงยหน้าขึ้นนั่งหลังตรงทอมก็อุทานไม่หยุด

 "แฟนแทสติก! มิสเตอร์โซคูลสุดๆ ไปเลยกับสีดำ! เชื่อผมสิ ถ้ามีสไตล์ลิสอย่างมิสเตอร์ทอม ฮัลโลวีนปีนี้มิสเตอร์ต้นต้องได้อันดับหนึ่งในงานประกวดชุดแน่นอน!!" ทอมปรบมือให้กับตัวเอง ตาของเขาดูไม่ผิดจริงๆ มิสเตอร์ต้นเหมาะกับธีมหมาป่าตัวร้ายที่สุดแล้ว!

"...อืม"

นอกจากครางตอบ เจ้าของฉายาเจ้าชายน้ำแข็งควบขี้เหงาและเอาแต่ใจก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะตอบว่าอะไรดีสารภาพจากใจจริงเลยว่าเขาก็ไม่ได้อยากร่วมงานฮาโลวีนอะไรนี่หรอกถ้าทอมไม่ลากเข้า ถ้าปีนี้ทอมไม่มายุ่งกับเขา เขาก็คงไม่วายลาโรงเรียนไปทำงานทั้งวันเพราะดูจะทำให้เขามีอะไรกินมากกว่ามาร่วมงานแบบนี้ตั้งเยอะ
แต่การมาร่วมงานก็คงไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรนัก ดูน่าสนุกดีด้วยซ้ำ

ต้นมองไปตามทางเดินที่เริ่มมีนักเรียนสวมชุดแฟนซีด้วยความรู้สึกสนใจ ทุกปีเขามักจะมองเมินอย่างขอไปทีแต่ใครจะไปรู้ พอตั้งใจมองกลับพบว่างานฮาโลวีนของโรงเรียนนี้ดูจะมีอะไรน่าสนใจกว่าที่คิดมาก พวกชุดของแต่ละคนโคตรประหลาด ไหนจะพวกป้ายโฆษณากิจกรรมที่ปักตามทางอีก เรียกได้ว่ามีแต่ของน่าสนุกสุดๆ

ช่วยไม่ได้นี้คือโรงเรียนนานาชาติที่มีประชากรส่วนใหญ่รวยกว่าปกติ กิจกรรมทุกอย่างจึงอลังการงานสร้างราวกับช่างแต่งหน้าฮอลลีวูดมาช่วยแต่งหน้าให้พวกนักเรียน มีบางคนแต่งเป็นซอมบี้แล้วเดินท่าซอมบี้เข้ามาในโรงเรียน ห้องกิจกรรมถูกเนรมิตเป็นบ้านผีสิงด้วยฝีมือของพวกสภานักเรียน ห้องสำหรับปาร์ตี้ของพวกครูแนะแนวที่มีแต่พวกน้ำผลไม้ไร้สาระและเปิดเพลงป็อปเบาๆ ทำให้นอกจากพวกครูด้วยกันเองก็ไม่ค่อยมีใครเข้าไปแจมนัก แต่ก็มีพวกหนีโลกภายนอกชอบเข้าไปสิงสถิตอยู่ในนั้น

"แล้วนายแต่งเป็นอะไร?" 

ทอมที่กำลังเหม่อกระพริบตาปริบใช้เวลาตีความสิ่งที่มิสเตอร์ต้นพูดประมาณสามวินาทีจึงตอบ "เดาสิ มิสเตอร์ต้น ถ้าทายถูก ผมจะให้ของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตของผมกับมิสเตอร์ต้นเลย!" 

ที่ทอมเหม่อเมื่อกี้เพราะมัวแต่นึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นตอนบ่ายแบบคร่าวๆ อย่างไรก็ตาม ความจริงที่เขาเป็นประธานชมรมการแสดงก็ยังคงอยู่ ถึงจะทำตัวไร้สาระแค่ไหน ทอมก็ยังดำรงตำแหน่งประธานชมรมการแสดงอยู่ดี ซึ่งการแสดงของชมรมการแสดงปีนี้คือ 'หมาป่าเดียวดาย' ซึ่งเขาก็รับบทเป็นคนจับหมาป่าเดียวดายตัวนั้น (และไม่ใช่ใครที่ไหนไกลเลยนอกจากมิสเตอร์ต้น) เนื้อเรื่องโดยรวมเกี่ยวกับอาณาจักรปีศาจที่มีปีศาจอาศัยอยู่มากมาย มีทั้งพวกเอลฟ์ คนแคระ แวมไพร์อะไรทำนองนั้น ส่วนทอมที่รับบทเป็นคนจับนั้นก็ทำแค่จูงมิสเตอร์ต้นไปมาในโรงเรียนโดยที่คนอื่นต้องทำท่าเหมือนหวั่นเกรงและเคารพเขามากเพราะหมาป่าเดียวหรือมิสเตอร์ต้นนั้นถือว่าเป็นแวร์วูฟที่เกิดมาพร้อมกับความชั่วร้าย ใครเข้าใกล้จะประสบแต่ความเลวร้ายในชีวิต ถ้าหมาป่าเดียวดายไปกัดใครเข้า จากเศรษฐีก็สามารถกลายเป็นขอทานได้ในพริบตา 

เรียกได้ว่าน่ากลัวสุดๆ สำหรับโรงเรียนคนรวยแบบนี้

ส่วนคนอื่นในชมรมนั้นมีหน้าที่แสดงเนื้อเรื่องส่วนอื่นๆ ตามทางเดินของโรงเรียน ซึ่งปีนี้จะต่างจากทุกปีที่ชมรมการแสดงไม่แสดงเนื้อเรื่องแบบโดดๆ แต่ให้คนทั่วไปมีส่วนร่วมในการแสดงเอง

ทุกคนในชมรมจะได้รับบทบาทต่างๆ ของเนื้อเรื่องทั้งหมด เหล่าพ่อมดจะเกลียดชังในตัวทอมเมื่อมีคนเดินผ่านก็จะก้าวพรวดๆ เข้าใส่และพล่ามความเลวร้ายของทอมที่ชั่วมากจนหมาป่าเดียวดายไม่สามารถทำอะไรทอมได้ แต่พวกเอลฟ์จะสรรเสริญทอมที่เป็นผู้กล้าหาญ ยอมเข้าไปกำราบสัตว์ร้ายเพื่อไม่ให้ทำอันตรายต่อทุกคน ทำให้เอลฟ์ที่ได้ยินพ่อมดว่าร้ายทอมก็จะเดินเข้าไปหาเรื่องจนเกิดเรื่องบานปลายอะไรทำนองนั้น แต่ก็มีคนบางส่วนที่รับบทอย่างอื่นคอยปะติดปะต่อเนื้อเรื่องให้กับนักเรียนที่อาจจะไม่เก็ตกับการกระทำของชมรมการแสดงปีนี้

ส่วนพวกนักเรียนทั่วไปนอกชมรมมีหน้าที่ไขปริศนาที่ชมรมการแสดงวางไว้ ว่าใครกันแน่ที่เป็นหมาป่าเดียวดายตัวจริงที่กำลังหลบหนีอยู่ สิ่งที่ทอมกับมิสเตอร์ต้นทำอยู่นั้นก็คือกลลวงเพื่อที่จะล่อให้หมาป่าเดียวดายตายใจและเผยตัวออกมาอย่างชะล่าใจนั้นเอง

ซึ่งไอเดียนี้ทอมเพิ่งคิดได้เมื่อตอนเที่ยงคืน ทำเอาชมรมการแสดงบ่นโอดครวญกันใหญ่แต่ก็ยอมตกลงทำเพราะมันดูน่าสนุกดี ส่วนเรื่องบทก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไรนักเพราะอิงจากบทละครที่ใช้ในปีนี้อยู่แล้ว ที่พวกเขาต้องทำเพิ่มก็แค่สวมบทบาทเป็นตัวละครนั้นตลอดทั้งวันนี้เท่านั้น

สรุปเรื่องที่เดินขบวนพาเหรดอะไรเมื่อวาน ทอมก็แค่โม้และโอเวอร์ไปงั้นเพราะอยากได้มิสเตอร์ต้นเข้ามาร่วมแสดงด้วย แต่การเดินพาเหรดก็ใช่จะไม่มี มีแค่ตอนเปิดงานช่วงเที่ยงหลังจากนั้นก็เป็นช่วงออนแอร์ของเหล่าชมรมการแสดง

"..."

ต้นขมวดคิ้วคิดหนักไปพักนึง พอนึกออกตัวนึงก็ลังเลที่จะพูดออกไปแต่จนแล้วจนรอดก็ยอมพูดออกมา

"ดอรี่"

กับทอมตรรกะอะไรก็ใช้ไม่ได้ผลทั้งนั้น การที่เจ้าเด็กนี้แต่งตัวเป็นดอรี่แล้วว่ายดุ้กดิ้กๆ ทั้งวันก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

"ไม่ใช่!" ทอมพูดเสียงสูงปรี๊ดแล้วมองมิสเตอร์ต้นแบบเทิดทูน "มิสเตอร์ต้นคิดเหมือนผมเลย! ผมอยากแต่งเป็นดอรี่มากเลย แต่ทุกคนในชมรมไม่ยอม โซแซด ทำไมพวกเขาถึงไม่เห็นในความสวยงามของดอรี่นะ"

"แวร์วูฟ?"

"ไม่ใช่เลย มิสเตอร์ต้น ผมจะเป็นหมาที่จูงหมาทำไมเล่า"

"คนแคระ"

"ผมไม่ได้เตี้ยขนาดนั้นซะหน่อย!"

"ลูกหมา"

"...ผมในสายตามิสเตอร์ต้นเป็นยังไงกันแน่เนี่ย"

ทอมตัดพ้อ เริ่มรู้สึกเศร้าจริงๆ จังๆ

"ผมให้โอกาสทายอีกครั้งเดียวนะ ไม่งั้นมิสเตอร์ต้นจะอดของรางวัญที่ดีที่สุดในชีวิตมิสเตอร์ต้นไป"

"ของรางวัลอะไร"

"ทายก่อนๆ" ทอมยิ้มแล้วหัวเราะ "มิสเตอร์ต้นต้องดีใจมากแน่ ถ้าได้มันไป"

ต้นขมวดคิ้วมุ่นมองทอม นึกถึงสิ่งที่พอเป็นไปได้ที่สุด

"แวมไพร์?"

"โฮ มิสเตอร์ต้นอดได้ผมเป็นของรางวัลแล้ว" ทอมหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาที่รื้นนิดๆ เพราะเสียใจแทนมิสเตอร์ต้นที่ไม่ได้ตัวเองไป "ผมได้เป็นเอลฟ์ต่างหากล่ะ"

"…"

ต้นจนคำพูดกับของรางวัลที่ตัวเองเกือบได้รับ 

ลองพิจารณาเล่นๆ ถ้าตีมูลค่าของทอมแบบราคาประเมินก็เกินร้อยล้านเพราะเป็นลูกเจ้าของธุรกิจดัง แต่ถ้าประเมินตามสติปัญญาทั่วไปคงได้แค่เด็กอนุบาลสอง

ทอมก้มมองนาฬิกาข้อมือตัวเองเมื่อพบว่าใกล้ถึงเวลานัดแล้ว จึงเก็บหมูปิ้งที่เหลือเพียงแค่ไม้กับซองข้าวเหนียวเปล่าเข้ากล่องก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเตรียมตัวไปซักซ้อมให้น้องๆ ในชมรม

"เอาล่ะ มิสเตอร์ต้น เจอกันตอนเก้าโมงครึ่งที่ห้องชมรมการแสดงนะ"

ทอมมองเสื้อมิสเตอร์ต้นด้วยหัวใจห่อเหี่ยวนิดๆ

"พวกคอสตูมอย่างอื่นผมเอาไว้ที่ห้องชมรม ถ้าอาบน้ำเสร็จก็มาเลยก็ได้"

"ได้"

ต้นพยักหน้าแล้วดึงแขนทอมที่กำลังจะเดินไปให้กลับมานั่งข้างที่เดิมและใส่หูหมาป่าให้ทอมโดยไม่สนใจท่าทีขัดขืนของทอม พอใส่เสร็จมิสเตอร์ต้นก็พิจารณาผลงานตัวเองและพบว่าเด็กดอรี่ทำหน้าตูม

"มิสเตอร์ต้น!!!" ทอมหน้ายู่งอนมากๆๆ "ผมไม่ใช่หมาป่าตัวร้ายอย่างมิสเตอร์ต้นนะ!"

น่าแปลกที่ทอมทำหน้าตูมยังไง ต้นก็ยังรู้สึกว่าทอมดูน่ารักมาก รู้สึกหมั่นเขี้ยวจนรู้สึกอยากดึงแก้มขาวๆ นั่นให้แดงกันไปข้าง น่าเสียดายที่ทำได้แค่คิดเพราะขืนทำจริง เขาคงโดนพ่อทอมสั่งตัดมือทิ้ง

"งอนอะไร"

ตัวเปียกเหงื่อไม่งอนแต่พอโดนใส่หูหมาป่างอน 

"ผมไม่ชอบสีดำ! มันดูไม่สดใส" 

ทอมดึงหูหมาป่าเก็บเข้ากระเป๋าด้วยหน้าบึ้งๆ อ้างไปเรื่อยเปื่อย 

เอาเข้าจริงลึกๆ ในใจทอมก็เคืองมิสเตอร์ต้นเรื่องเล่นบาสนิดหน่อยนั่นแหละ ก็มิสเตอร์ต้นทำแผนที่เขาเตรียมมาล่มนี่นา เขาก็ต้องผิดหวังเป็นธรรมดา ถ้ามิสเตอร์ต้นตัวแห้งๆ หอมๆ ตอนนี้นะ เขาก็พาไปแต่งตัวด้วยได้เลย แต่ถ้ามิสเตอร์ต้นตามไปทีหลังถึงตอนนั้นก็คงปลีกตัวออกมาจากรุ่นน้องยากเพราะเขาให้ความสำคัญกับงานชมรมพอๆ กับมิสเตอร์ต้นเลยทีเดียว 
แต่ไม่เป็นไร! เรื่องแค่นี้เขาต้องทนให้ได้ มิสเตอร์ต้นจะได้มีความสุข!

"ไม่เป็นไร มิสเตอร์ต้น" ทอมสะบัดตัวเองไล่ความขุ่นเคืองในใจแล้วหันไปยิ้มให้มิสเตอร์ต้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ผมไปละ มิสเตอร์ต้นรีบมานะ! ผมจะให้คนในชมรมช่วยแต่งหน้าให้ด้วย"

ยังไม่ทันได้ตอบ ร่างประธานชมรมการแสดงก็หายไปจากครรลองจักษุ ต้นเกาหัวแกรกๆ งุนงงนิดหน่อยกับอาการเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของทอม

"แต่ยังไม่ตอบเลยว่างอนอะไร"

ต้นบ่นงึมงำกับตัวเองแล้วลากเท้าไปห้องน้ำอย่างว่าง่าย ระหว่างที่อาบน้ำก็ยังคิดไม่ตกเรื่องของทอมเพราะปกติทอมแทบจะไม่หน้าบึ้งหรืออารมณ์เสียเลยสักนิด ทั้งตอนอยู่กับเขาและคนอื่น ราวกับว่าบุคลิกพื้นฐานของทอมที่อยู่ในท่าทางเป็นมิตรตลอดเวลา (ยกเว้นตอนเจอคนที่ไม่ชอบ ทอมจะแสดงท่าทางหลีกเลี่ยงอย่างเห็นได้ชัดด้วยหน้าที่ยังคงยิ้มอยู่ ซึ่งไอ้พวกนั้นก็ซวยสุดๆ เพราะทอมเกลียดใครเกลียดจริง ถามว่าเขารู้ได้ไง เพราะตอนนั้นเขานั่งเบื่อๆ ช่วงเที่ยงแล้วได้ยินพวกดีเจสัมภาษณ์ทอมพอดี) 
ใช้เวลาพักนึงมิสเตอร์ต้นก็เดินตัวหอมฉุยออกจากห้องน้ำ (ซึ่งก็ต้องขอบคุณสวัสดิการของพวกสภานักเรียนที่เจียดเงินมาซื้อพวกสบู่ แชมพู ให้ชมรมบาส) 

และพบกับกองทัพของอะไรบางอย่าง..

"มิสเตอร์ต้นคะ! ถ้าเหงามาเดินกับพวกเราได้นะคะ"

แก๊งค์เด็กสาววัยม. ต้นซึ่งยืนหน้าสุดของกลุ่มนักเรียนหญิงตะโกนออกมาก่อน ใบหน้าที่ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางตามธีมฮัลโลวีนขับให้ใบหน้าของพวกเธอดูน่ามองแบบแปลกๆ 

"ไม่! เป็นน้องก็ให้พี่ก่อนสิ!"

"มิสเตอร์ต้น มากับพวกเราดีกว่า มีขนมเลี้ยงด้วยนะคะ"

"มิสเตอร์ต้นคะ"

"…"

เหี้ยอะไรวะเนี่ย!

ต้นอยากคำรามคำนี้ออกมามากแต่ทำไม่ได้เลยได้แต่กลืนมันลงไปและมองกลุ่มก้อนมนุษย์ที่มายืนออกันโดยไม่ได้นัดหมาย และยืนงงนานมากจนสาวๆ ที่ทะเลาะกันส่งเสียงดังกันเจี๊ยวจ๊าวค่อยๆ เงียบลงเอง

"…"

เหล่าเอฟซีเจ้าชายน้ำแข็งขี้เหงาเอาแต่ใจมองมิสเตอร์ต้นด้วยสายตาเพ้อฝัน ความจริงแล้วพวกเธอนั้นชอบมิสเตอร์ต้นมากันตั้งนานแล้วแต่ก็ได้แต่ติดตามเงียบๆ กรี๊ดตามสนามบาสเป็นครั้งคราวด้วยความเกรงใจ เพราะคิดว่ามิสเตอร์ต้นเป็นคนโลกส่วนตัวสูง น่าจะชอบอะไรเงียบๆ ไม่สุงสิงกับใคร แต่พออ่านโพสในเพจโรงเรียนก็ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ 
รูปที่ทางทีมวารสารไปถ่ายมิสเตอร์ต้นมานั้น เป็นรูปที่มิสเตอร์ต้นดูน่าสงสารสุดๆ ! สีหน้าท่าทางแววตาที่ลากทอมนั้นดูเป็นทุกข์จนแทบหลั่งน้ำตา พวกเธอที่อยากเป็นเพื่อนสนิทกับมิสเตอร์ต้นมานานแล้วจึงได้โอกาสสานต่อความสัมพันธ์สักที!

"..ขอทางหน่อยครับ"

ต้นพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบด้วยสีหน้านิ่งสนิท คงคอนเซ็ปเจ้าชายน้ำแข็งเหมือนเดิม และเดินผ่าตรงกลางโดยไม่สนใจใครสักคนซึ่งพวกผู้หญิงก็ต้องผงะถอยให้อย่างจำยอม ถึงแม้จะอยากพูดนู้นพูดนี้แต่สีหน้าของมิสเตอร์ต้นนั้นน่ากลัวเกินกว่าที่จะทักเลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย และเดินตามหลังมิสเตอร์ต้นไปเงียบๆ ราวกับเป็นขบวนอะไรสักอย่างที่มีมิสเตอร์ต้นเป็นผู้นำ
พวกนักเรียนที่ยืนตามรายทางมองมิสเตอร์ต้นด้วยสายตาแปลกๆ ไปจากเดิมแต่ก็ไม่มีใครกล้าทักด้วยเหตุผลเดิม 

ใบหน้านิ่งสนิทเหมือนต่อให้โลกถล่มวันนี้พรุ่งนี้ก็ไม่สามารถทำให้มิสเตอร์ต้นเปลี่ยนสีหน้าได้ มีอันธพาลบางคนเคยเข้าไปลองดีกับมิสเตอร์ต้นตอนมิสเตอร์ต้นเข้ามาใหม่ๆ และผลสรุปของอันธพาลคนนึงก็คือเละ ถึงจะมีแผลแค่กรามแค่จุดเดียวก็จริงแต่นั่นก็เพราะหมัดเพียงหมัดเดียวของมิสเตอร์ต้น ดีที่การต่อยครั้งนี้อันธพาลท้ามิสเตอร์ต้นต่อหน้าผู้คนนับร้อย มิสเตอร์ต้นจึงไม่ถูกเอาเรื่องจากผู้ปกครองของอันธพาล เพราะมันคงจะเป็นเรื่องที่น่าอายมาก ที่พอเกลียดหน้าใครก็วิ่งร้องไห้ไปฟ้องพ่อแม่มาจัดการ
จากที่ดังเพราะเป็นเด็กใหม่อยู่แล้วยิ่งดังกว่าเดิมกลายเป็นคนดังในโรงเรียนช่วงนึงเรื่องความโหดเหี้ยม เย็นชา และที่ดังสุดๆ ก็คือความจน ที่ดังจนไปเข้าหูทอมและก็เกิดเหตุการณ์ดังกล่าวขึ้น อย่างว่า ทอมเป็นพวกสนใจแต่สิ่งที่ตัวเองสนใจ เลยรู้แค่เรื่องมิสเตอร์ต้นจนมากส่วนเรืองโหดร้ายกลับไม่รู้สักอย่าง 

แต่ต่อให้ทอมรู้ก็เถอะ ต่อมขี้สงสารก็ยังคงทำงานได้ดีเหมือนเดิมอยู่ดี
 

กึก

ปลายเท้ามิสเตอร์ต้นหยุดอยู่ที่หน้าประตูชมรมการแสดง มันเป็นประตูไม้สักแท้และมีป้ายที่ทำจากสแตนเลสสีเงินแปะอยู่เขียนว่า 'ชมรมการแสดง' โดยข้างๆ ป้ายนั้นมีรูปปลาดอรี่ตอนเด็กติดอยู่หนึ่งรูปเล็กๆ ติดอยู่รูปนึง ขัดกับบรรยากาศอันน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากประตู
 
 ##### 50 % #####

ตอนนี้ค่อดยาวว  :z13:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-43

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7993
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-11
ต้น  รู้สึกเอ็นดูทอมแล้ว  :ling1: :ling1: :ling1:
เห็นความน่ารัก ความเจ้าเล่ห์ของทอม
หมั่นเขี้ยวทอมจนรู้สึกอยากดึงแก้มขาวๆ นั่นให้แดงกันไปข้าง  อะจ๊ากกกกก

นี่นะต้นที่นิสัยเย็นชา สันโดษ โลกส่วนตัวสูง
ไหนจะสายตาที่ดูเป็นทุกข์เป็นห่วงทอม ตอนพาทอมไปห้องพยาบาล
ทอม ปลาดอรี่น้อย ว่ายดุ๊กดิ๊ก ทะลุเข้าไปในใจของต้นแล้ว
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Ashita

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 90
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เอ็นดูน้องจริงๆ เลย

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3718
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4

ออฟไลน์ papa_prasy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ยังรอเสมอ เอ็นดูน้องทอมมมมม  :z13:

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +267/-2
เจ้าชายยยยย ไม่รู้จะสงสารหรือขำความทอมๆ ดี ฮ่าๆๆๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Khunkwanz

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เอ็นดูน้องทอม 55555 ตลก น่ารัก

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-1
"..เฮ้อ"

ต้นถอนหายใจกับความบ้าดอรี่ของทอมแล้วเปิดเข้าไป

"ทุกคนอย่าลืมนะ ถ้าออกจากห้องนี้ไปแล้ว ทุกคนไม่ใช่ตัวเองอีกแล้วแต่เป็นเอลฟ์ เป็นพ่อมด เป็นแวร์วูฟ เราต้องสวมบทบาทของตัวละครนั้นทุกลมหายใจในวันนี้ ต่อให้เจอเพื่อนก็ต้องคุยเกี่ยวกับบทละครนะ"

เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังพูดเจื้อยแจ้วบนเวทีเป็นของร่างเล็กๆ คุ้นตาของมิสเตอร์ต้น ทอมอยู่ในชุดที่มีเสื้อคลุมสีดำขนาดใหญ่ผมสีบรอนด์ทองถูกถักเป็นเปียเล็กๆ ข้างนึงทิ้งไว้บนไหล่ ใบหน้าถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางจนทำให้ใบหน้าที่ปกติมักจะดูหมดจดดูมีสเน่ห์น่ามองเป็นพิเศษ สิ่งที่เตะตาที่สุดคงจะเป็นใบหูที่แหลมขึ้นอย่างพวกเอลฟ์และเขากวางสีขาวสั้นๆ ที่พาดอยู่บนหัว

กล่าวได้ว่าทอมดูดีสุดๆ สำหรับวันนี้

ต้นมองทอมนิ่งรู้สึกไม่คุ้นเคยสักเท่าไหร่เพราะทอมที่เขาเห็นตอนนี้ราวกับคนละคน ไม่ใช่ทอมที่บ้าบอง้องแง้งไปวันๆ เมื่อกี้ ทอมดูเหมือนคนที่เป็นประธานชมรมจริงๆ ดูน่าเกรงขามแต่ก็เข้าถึงได้ง่าย เอาเข้าจริงเขาเคยได้ยินแว่วๆ มาด้วยว่ามีคนนอกมาทาบทามตัวทอมไปคัดตัวนักแสดงแต่ทอมไม่ไปด้วยเหตุผลอะไรสักอย่างที่ไม่มีใครรู้

แต่เขาก็ต้องยอมรับจริงๆ ว่าทอมพูดเก่งมาก ทุกคนที่อยู่รอบตัวเขาต่างตั้งใจฟังทอมไม่มีใครสังเกตถึงการบุกรุกของเขาแม้แต่คนเดียว

"เอาล่ะ ผมเชื่อว่าทุกคนทำได้เพราะเราก็ซ้อมกันมาทั้งเดือนแล้ว โอเค ผมขอพูดเพียงเท่านี้ในฐานะประธานชมรม ขอบคุณครับ"

ทอมโค้งน้อยๆ ตามมารยาทที่ฝึกมาจากมิสซิสแมรี่ก่อนที่จะได้รับเสียงปรบมือดังเกรียวกราว ทอมก้าวลงจากกล่องลังที่ก่อขึ้นเป็นเวทีปราศรัยชั่วคราวแล้วกวาดตามองความเรียบร้อยในชมรม ทุกคนแต่งตัวใกล้จะเสร็จหมดแล้วเพราะบางคนก็มากันตั้งแต่ตีสาม  (เป็นเวลาที่ทอมยังนอนแอ่กอยู่บนเตียง) ซึ่งทอมก็ไม่แน่ใจนักว่ารีบมาทำไมแต่ถ้าซิเคียวริตี้ยอมเปิดให้เข้า เขาก็ไม่มีปัญหา   

สายตายังคงกวาดไปเรื่อยๆ ทอมพยายามกำลังพยายามมองหาคนที่ต้องการความช่วยเหลือ ถ้ามีใครสักคนส่งสายตามาหรือเอ่ยชื่อ เขาก็พร้อมที่จะวิ่งดุ๊กๆ ไปช่วยทันทีในฐานะประธานชมรมอันทรงเกียรติ์ที่เพิ่งได้รับตำแหน่งในปีนี้จากรุ่นพี่ปีที่แล้ว ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่า เขาเป็นเด็กม.5 คนแรกที่เป็นประธานชมรมการแสดง!

นึกถึงเรื่องนี้ทอมก็ยิ้มหัวเราะคิกอย่างอารมณ์ดี เขาดีใจมากๆ เลยตอนนั้น ต้องขอบคุณการแสดง 'ผีเสื้อร่ายรำ' ที่ไปเตะตารุ่นพี่ปีที่แล้วเข้า ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีวันนี้แน่ๆ

 "..มิสเตอร์ต้น!"

ทอมตาโตแล้วยิ้มกว้าง ความคิดช่วยเหลือคนในชมรมหายวับ วิ่งดุ๊กดิ๊กไปหามิสเตอร์ต้นด้วยความกระตือรือร้นสุดๆ 

"จะดีใจอะไรนักหนา" 

มิสเตอร์ต้นก้มมองทอมหน่ายๆ ทอมคนเมื่อกี้หายไปแล้วเหลือแต่ไอ้ลูกหมาขนสีทองท้ายซอยที่ขาดความรัก ไม่มีบ้านอยู่ ตากฝนกินอาหารที่คนเทให้ไปวันๆ

"ดีใจสิ!" ทอมหัวเราะ "ป่ะ มิสเตอร์ต้น ไปห้องแต่งตัว เดี๋ยวผมจะจัดการให้เอง" ว่าจบก็ลากแขกมิสเตอร์ต้นไปห้องแต่งตัวและพบว่าล็อกทุกห้อง   

ทอมหน้ามุ่ยสักพักแล้วใช้สิทธิ์ความเป็นประธานอย่างไร้ความยุติธรรม เลือกห้องนึงที่จำได้ว่าผู้ชายเข้าไปใช้เคาะปั่กๆๆ อย่างคุกคาม

"เฮ้! ออกมาก่อน"

"แต่ผมเพิ่งถอดกางเกงนะ!"  เสียงข้างในตะโกนออกมาอย่างลนลาน 

"งั้นก็รีบๆ หน่อย ฉันมีความจำเป็นต้องใช้!"  ทอมตะโกนต่อถึงแม้จะรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำไม่ใช่สิ่งที่ดีนักแต่เพราะมิสเตอร์ต้นสำคัญมากจึงยอมทำตัวแบบไม่สุภาพบุรุษสักครั้ง ไว้วันหลังเขาค่อยไปขอโทษคนข้างในก็ยังไม่สาย

"..ครับ" คนข้างในตอบเสียงอ่อย รีบสวมกางเกงลวกๆ แล้วเดินออกมาด้วยสีหน้าไม่เต็มใจนักแต่ก็ไม่กล้าเรียกร้องอะไรกับประธานที่รวยเป็นอันดับหนึ่งของโรงเรียน รีบเดินหลบฉากออกไปเมื่อโดนทอมมองนิ่งๆ

"เอาล่ะ ได้ห้องแล้ว"

ทอมยิ้มแป้นผายมือให้มิสเตอร์ต้นเข้าไป

ต้นหัวแกรกๆ ขมวดคิ้ว "เอาจริงๆ ฉันไม่ต้องใช้ห้องก็ได้มั้ง" ไม่ว่าเปล่า มิสเตอร์ต้นถอดเสื้อตัวเองออกทันทีเผยหน้าอกเปลือยเปล่ากับสิ่งที่ทอมอิจฉาที่สุดในร่างกายของมิสเตอร์ต้นเล่นเอาสาวๆ ในชมรมที่ยืนเนียนทำเป็นคุยกันมองตาค้าง

"กรี๊ดดด!! ซิกแพค"

สาวๆ หลายคนหลุดเสียงกรี๊ด

"มิสเตอร์ต้น!" ทอมหน้าตูมลูบพุงน้อยๆ ของตัวเองด้วยความไม่พอใจนัก "นี่มันไม่แฟร์เลย! ทำไมตอนผมถอดเสื้อไม่เห็นมีใครกรี๊ดสักคน"

มิสเตอร์ต้นหลุดขำเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อทอมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "เอากางเกงมา"

ทอมพ่นลมหายใจพรืดปรับอารมณ์ตัวเองแล้วเดินไปหยิบถุงที่สุมไว้ตรงลังกลับมาให้มิสเตอร์ต้น

ต้นมองใบหน้าที่เหมือนจะไม่พอใจนิดๆ ของทอมแล้วรู้สึกอยากหยิกแก้มเป็นบ้าแต่เพราะเครื่องสำอางที่เติมจัด ทำให้ต้นต้องเก็บความหมั่นเขี้ยวของตัวเอง เดินเข้าห้องแต่งตัวไม่อย่างงั้นคงจะขย้ำทอมจนเปื่อย

"..นี่ทอม"

สาวสวยประจำชมรมที่เพิ่งได้ตำแหน่งดาวประจำม.ปลาย เดินเข้ามาหาทอม เธอเอ่ยเรียกทอมก็จริงแต่สายตากลับไปหยุดที่ประตูห้องที่ใครบางคนเพิ่งเข้าไปแต่งตัว

"นายสนิทกับมิสเตอร์ต้นเหรอ"

"อื้อ!" ทอมยิ้มจนตาหยีเมื่อได้คุยเรื่องมิสเตอร์ต้น "สนิทมากๆ แบบเบสเฟรนด์เลยล่ะ"

"แล้วมีไลน์มิสเตอร์ต้นรึเปล่า" เธอถามต่อตาวาวเพราะข้อมูลส่วนตัวของมิสเตอร์ต้นนั้นดูจะเป็นความลับมากๆ ทุกคนมีเฟสมิสเตอร์ต้นก็จริงแต่มีก็เหมือนไม่มีเพราะมิสเตอร์ต้นไม่รับใครเป็นเพื่อนเลย

ทอมชะงัก

จะว่าไปเขาก็ไม่มีไลน์มิสเตอร์ต้นจริงๆ ด้วย

โลกอันสดใสไปด้วยสีสันของทอมค่อยๆ หม่นลง

ทำไมเขาที่เป็นถึงเบสเฟรนด์ของมิสเตอร์ต้นถึงไม่มีข้อมูลอะไรสักอย่างของมิสเตอร์ต้นเลยนะ! 

ทอมพยายามสกัดกั้นความเศร้าสลดที่พุ่งขึ้นมาในอก

"..นี่ สรุปมีรึเปล่า" เธอถามซ้ำเมื่อเห็นทอมนิ่งไปนาน

ทอมกลับมาได้สติสูดหายใจฟึดๆ กลืนน้ำตาลง "ไม่มี"

ฮึก ทำไมคำพูดแค่นี้ถึงทำให้เขาเจ็บปวดนะ 

"..อ้าว" ดาวประจำปีทำหน้าเจื่อนแกมเสียดายแต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ ประตูที่เธอจ้องอยู่กับเปิดออกพร้อมกับการปรากฎกายของ 'หมาป่าเดียวดาย' ตัวปลอม

เสียงกรี๊ดเป็นเอฟเฟคแรกและตามด้วยเสียงเป่าปากของทอม

มิสเตอร์ต้นตอนนี้นอกจากจะเปลือยอกโชว์ท่อนบนแล้วยังสวมกางเกงยีนส์ขาดๆ เพิ่มความดิบเถื่อน ยิ่งใบหูกับพวงหางสีดำช่วยขับให้ใบหน้าของมิสเตอร์ต้นดูคล้ายกับหมาป่าจริงๆ 

"เป็นยังไงบ้าง ทอม" ต้นปัดผมของตัวเองอย่างไม่มั่นใจนัก นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เขาแต่งตัวแฟนซีเข้ากับเทศกาล

"ดีมาก มิสเตอร์ต้น"

ทอมยกนิ้วโป้งให้

ต้นขมวดคิ้วมุ่น "เป็นอะไร โดนใครแกล้งรึไง ทำหน้าแบบนั้น" สีหน้าของทอมตอนนี้เหมือนลูกหมาโดนเหยียบหางครางหงิงๆ

"เปล่าหรอก" ทอมส่ายหน้าดิก "ผมก็แค่รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รู้จักมิสเตอร์ต้นจริงๆ ก็เท่านั้น"

"ดราม่าอะไรอีก" ต้นถอนหายใจแล้วลูบหัวทอมเบาอย่างอดไม่ได้จริงๆ เจ้าลูกหมากำลังต้องการความรัก ถ้าเขาไม่ให้เกรงว่ามันจะตรอมใจไปซะก่อน

"มิสเตอร์ต้น" 

"ว่า"

มิสเตอร์ต้นก้มมองทอมที่ทำหน้าจริงจัง 

"สำหรับมิสเตอร์ต้นน่ะ ผมเป็นเบสเฟรนด์ของมิสเตอร์ต้นใช่ไหม"

"…"

ถ้าทอมยังไม่ลืม พวกเขาเพิ่งเคยคุยกันได้ไม่ถึงสามวันด้วยซ้ำ! 

"..ใช่"

ต้นตอบไปก่อนถึงแม้จะขัดกับสิ่งที่อยู่ในใจสุดๆ มีเพื่อนสนิทเป็นทอมเด็กรวยที่สุดในโรงเรียนหัวใจบอบบางสติปัญญาอนุบาลสอง อื้อหือ มันทำให้เขาดีใจมากจริงๆ

แต่พอเห็นรอยยิ้มกว้างเหมือนมีความสุขมากของทอม

อะไรสักอย่างในใจมันก็ยวบแปลกๆ 

โอเค เขายอมรับว่าทอม 'น่ารัก' มากจริงๆ   

"ผมก็คิดเหมือนกัน!" ทอมโผกอดมิสเตอร์ต้น "มิสเตอร์ต้นมีปัญหาอะไรต้องบอกผมนะ ผมยินดีรับฟังทุกเรื่อง เอวี่ติงอินมิสเตอร์ต้นไลฟ์ มิสเตอร์ต้นสามารถโทรมาได้เลยยี่สิบสี่ชั่วโมง ผมยอมคุยกับมิสเตอร์ต้นทั้งคืนเลย ถ้ามิสเตอร์ต้นอยากคุย"

"ฉันคิดว่าฉันคงไม่มีเรื่องคุยขนาดนั้นหรอก"

ต้นหัวเราะในลำคอแล้วดึงทอมออกจากตัว

"และเราก็ควรไปร่วมพิธีเปิดสักที นี่ก็จะสิบโมงแล้ว"

ทอมทำหน้างงสักพักก็ระลึกได้ว่าวันนี้ต้องทำอะไร ช่วยไม่ได้มีเรื่องของมิสเตอร์ต้นอยู่ในหัวทีไร เขาคิดอะไรไม่ออกทุกที ในหัวมีแต่เรื่องของมิสเตอร์ต้นเต็มไปหมดจนเรียนแทบไม่รู้เรือง คิดดูสิ เขาเกือบโดนมิสเตอร์เป๊กด่าเพราะเผลอพูดว่ามิสเตอร์ต้นตอนกำลังพรีเซนต์เกี่ยวกับฟิสิกส์ในชีวิตประจำวัน

"เอาล่ะ ทุกคน อย่าลืมที่ผมพูดล่ะ!" 

ทอมปล่อยมือจากมิสเตอร์ต้นกลับมามาดประธานอีกครั้ง ตะโกนไล่คนในชมรมที่เหมือนจะสงสัยในความสนิทสนมของเขากับมิสเตอร์ต้นซะเหลือเกิน เอาแต่มองมาไม่หยุด

"มิสเตอร์ต้น ผมลืมเอานี่ให้" 

ปลอกคอสุนัขสีแดงพร้อมสายจูงถูกยื่นให้ร่างสูง 

"อย่าบอกว่าฉันต้องใส่ไอ้นี่ที่คอ"

ต้นมองมันแหยงๆ คนที่สมควรใส่มากกว่าคือลูกหมาที่ชื่อว่าทอมต่างหาก

"ใช่ เพราะผมต้องเป็นคนจูงมิสเตอร์ต้น!"

 

 

และก็เป็นอย่างที่ทอมว่า..

"กรี๊ดด เอลฟ์พาแวร์วูฟมาเดินเล่น"

"มิสเตอร์ต้นหล่อมากค่า ขอถ่ายรูปหน่อยนะคะ"

"…"

หลังจากสิ้นพิธีเปิดที่ทอมยืนหลับสัปหงกจนเกือบล้มก็เป็นเวลาที่ชมรมการแสดงออนแอร์พร้อมๆ กับซุ้มของชมรมต่างๆ ในโรงเรียนที่ถูกเปิดให้ทั้งคนนอกและคนในเดินเข้าออกกันอย่างอิสระโดยมีครูและซีเคียวริตี้ที่แต่งเป็นธีมยมทูตเดินตรวจตราเป็นระยะๆ เพื่อรักษาความปลอดภัย

ซึ่งทอมก็พามิสเตอร์เดินเฉิดฉายเปิดตัวไปทั่วเหมือนเจ้าของพาหมาไปเดินเล่น ต้นอยากจะบี้ทอมมากแต่ก็รู้ว่าทอมทำทุกอย่างด้วยความบริสุทธิ์ใจหัวใจดอรี่เลยได้แต่ทำใจ เพราะต่อให้เอาเรื่องหรือดุทอมยังไง ทอมก็คงจะไม่เข้าใจอยู่ดี

"เฮ้ พวกเจ้าน่ะ อย่าเข้ามาใกล้นะ!" ทอมชี้กลุ่มแวมไพร์สาวรุ่นน้องม. ต้นตามบทบาทที่ได้รับ เอลฟ์จอมหยิ่งที่ไม่เป็นมิตรกับใครนอกจากแวร์วูฟที่ตัวเองจับมา

"…"

ส่วนมิสเตอร์ต้นนั้นไม่มีบท มีหน้าที่เดียวคือดึงดูดความสนใจเฉยๆ

ตอนนี้มิสเตอร์ก็เลยได้แต่ทนและทนต่อไป แต่ก็ต้องยอมรับว่าการเดินไปทั่วแวะเข้าซุ้มนู้นทักทายซุ้มนี้ก็สนุกไม่น้อย โดยเฉพาะซุ้มบ้านผีสิง..

"มะ มิสเตอร์ต้น"

"…"

ต้นจับเอวทอมที่ตัวสั่นเทาหลวมๆ ซึ่งทอมก็ให้ความร่วมมืออย่างดีด้วยการการมิสเตอร์ต้นแน่นเหมือนลูกโคอาล่ากับแม่โคอาล่า

"ทอม นี่เรายังไม่ได้เข้าไปข้างในเลยนะ"

เจ้าของฉายาเจ้าชายน้ำแข็งพูดด้วยสีหน้านิ่งสนิท มองหัวกะโหลกปลอมที่ถูกวางเรียงบนโต๊ะซึ่งพวกมันก็ถูกขับกล่อมให้ด้วยน่ากลัวด้วยไฟสีแดงมัวๆ ให้บรรยากาศขนลุก

หมายถึงมีแต่เด็กที่ขนลุกนะ

"กลัวบ้าอะไรเนี่ย"

ต้นเอ็ดทอมที่เกาะแน่นไม่ยอมก้าวเดินสักที

"นะ น่ากลัว โซสแครี่! โฮ วันนี้ผมต้องฝันร้ายแน่"  ไม่ว่าเปล่าซุกหน้าลงกับตัวของมิสเตอร์ต้น ตอนนี้ทอมกลัวมากจนไม่กล้าลืมตาด้วยซ้ำ

"..เฮ้อ"

ทอมร้องว้ากเมื่อมิสเตอร์ต้นรวบเอวขึ้นมาอุ้มด้วยมือเดียวแล้วเดินดุ่มๆ เข้าไป เพราะความตกใจเลยเผลอลืมตาขึ้นมา

"ว้ากกก!!!"

เผลอร้องลั่นอีกเมื่อเจอหุ่นมัมมี่เปื้อนเลือดที่ทำโคตรไม่เหมือน แต่ในสายตาของทอมนั้นน่ากลัวมากเหมือนในหนังเรื่องมัมมี่รีเทริน์ที่ดูตอนเด็กๆ ทอมหน้าซีดเผือดผิดกับหน้ามิสเตอร์ต้นก็ยังคงนิ่งสงบเสมอต้นเสมอปลาย

ทอมยกมือขึ้นปิดตาตัวเอง รู้สึกกลัวจนแทบร้องไห้

"ไม่ไหวแล้ว มิสเตอร์ต้น ..เราออกกันเถอะ"

ทอมตัวสั่นหงึกๆ จนน่าสงสาร

"แล้วทำไมร้องอยากมาล่ะเนี่ย"

ต้นถามเซ็งๆ ลูบหัวลูบหางทอมเมื่ออกมาจากบ้านผีสิงได้ เอลฟ์ที่แสนสง่างามตอนนี้มีน้ำตารื้นเหมือนจะร้องไห้ ดีหน่อยที่ไม่มีพวกชมรมวารสารแถวนี้ไม่อย่างงั้นก็คงจะแอบถ่ายรูปแล้วไปเขียนข่าวบ้าๆ อีก

"ก็ผมอยากให้มิสเตอร์ต้นได้เที่ยวทุกซุ้มนี่นา"

ทอมยิ้มให้มิสเตอร์ต้นทั้งๆ ยังจับแขนมิสเตอร์ต้นแน่นเพราะยังกลัวไม่หาย

"...ขอบใจ"

ต้นลูบหัวทอมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างไม่รู้ตัว

 

เวลาเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเพียงไม่นานก็เริ่มมีคนเดาทางเนื้อเรื่องออกและสามารถทายตัวจริงของหมาป่าเดียวดายได้ถูก ซึ่งก็คือหนึ่งในพวกพ่อมดนั้นเอง คนที่ทายถูกเป็นรุ่นพี่ม.6 ได้รางวัลกินข้าวกับใครก็ได้ในชมรมไปหนึ่งรางวัล แต่ก็เพราะเวลาที่ล่วงเลยไปเกือบสองทุ่มแล้วทุกคนจึงพากันทยอยกันกลับบ้าน

"มิสเตอร์ต้น!"

ทอมซึ่งลอกคราบเอลฟ์ออกเป็นชุดไปรเวทธรรมดาแล้ววิ่งแจ้นไปหามิสเตอร์ต้นที่กำลังจะปั่นจักรยานกลับบ้าน

"มีอะไร" ร่างสูงไม่แม้แต่เหลือบมองเพราะมีอยู่คนเดียวที่เรียกด้วยเสียงเอิร์ตขนาดนี้ 

"วันนี้ผมขอไปนอนด้วยนะ"

ต้นสะดุ้งหันขวับมองทอม

"พูดเป็นเล่น"

ทอมทำหน้าน่าสงสารและหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาที่ยังไม่ทันไหลสักหยด

"วันนี้แด๊ดไม่อยู่บ้าน ผมเหงามากๆ เลยมิสเตอร์ต้น การกินข้าวคนเดียวกับโต๊ะที่ยาวเกือบห้าเมตรไม่ใช่เรื่องที่มีความสุขจริงๆ นะ ผมโซแซด แดดเดียวมากๆ เลย"

ทอมตีโพยตีพายด้วยสีหน้าเศร้าจัด

"สงสารผมเถอะน้า"

"ทอม อย่าลืมว่าฐานะบ้านฉันเป็นยังไง" ต้นพ่นลมหายใจ "ฉันไม่มีปัญหากับการที่มีเพื่อนจะมานอนบ้านหรอก แต่ปัญหาอยู่ที่นายจะรับได้รึเปล่าต่างหาก บอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าบ้านฉันไม่ได้มีอะไรน่าสนุก ถ้านายอยากเจออะไรสนุกๆ ก็เชิญบ้านของกลุ่มนายซะ"

ทอมทำตาวิบวับ

"มิสเตอร์ต้นอนุญาตใช่ไหม" ถามด้วยเสียงมีความหวังสุดๆ

มิสเตอร์ต้นถอนหายใจจนแทบหมดปอด "แล้วบอกคนที่บ้านรึยัง บอกไว้ก่อนนะ ว่าฉันยังไม่อยากโดนจับเข้าคุกเพราะเปิดบ้านให้เป็นที่กบดานของนาย"

"บอกแล้ว!" ทอมดีใจจนเนื้อเต้นโชว์กระเป๋าเป้สีดำแบรนด์หรูซึ่งห้อยตุ๊กตาดอรี่ไว้ให้มิสเตอร์ต้นดู "นี่ผมก็เตรียมเสื้อผ้าแปรงสีฟันมาหมดแล้วด้วย"

"สรุปคือนายกะอยู่แล้วว่าจะมานอนบ้านฉันคืนนี้?"

"อื้อ!"

ทอมพยักหน้าและย้ายตัวเองไปนั่งซ้อนท้ายจักรยานของมิสเตอร์ต้นโดยไม่รอคำอนุญาต 

"โอ้ก็อด!"

ทอมอุทานอย่างตื่นเต้น

"อะไรอีก"

เสียงของต้นเหนื่อยหน่ายเต็มทน

"ผมกำลังนั่งอยู่บนเศษเหล็กวิ่งได้! นี่มันอเมซิ่งมากๆ เลย มิสเตอร์ต้นที่มันยังสามารถวิ่งได้!"

เส้นเลือดที่ขมับมิสเตอร์ต้นปูดขึ้นอย่างเดือดดาล

เดี๋ยวไอ้ลูกหมาเวรนี่จะไม่ถึงบ้าน!!

 

 

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0
มิสเตอร์ต้นเริ่มหวั่นไหวกะหนูทอมแล้วไช่ม๊า  :m4: :m4: :m4:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +267/-2

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-6
เอ็นดูน้องมากกก เหนื่อยแทนมิสเตอร์ต้น  :hao7:

ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-1
 ตอนที่ 6

 
"มิสเตอร์ต้น! นี่มันอเมซิ่งมากๆ ที่เศษเหล็กของมิสเตอร์ต้นพามาถึงบ้านมิสเตอร์ต้นได้!"

ทอมร้องว้าวๆ ไม่หยุดเมื่อสามารถเดินทางมาถึงบ้านของมิสเตอร์ต้นโดยที่มันไม่แยกเป็นชิ้นๆ ซะก่อน นัยน์ตาสีฟ้าซุกซนกวาดตามองบ้านทาวน์เฮาส์ชั้นเดียวธรรมดาๆ ของมิสเตอร์ต้นอย่างสนอกสนใจถึงขีดสุด เลือดในกายร้อนฉ่า อย่างตื่นเต้นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขามาค้างบ้านของสามัญชน!

"มิสเตอร์ต้น ผมดีใจมากเลย"

ทอมหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหางตา ถ้าไม่ได้มิสเตอร์นะ เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะมีโอกาสแบบนี้อีกครั้งเมื่อไหร่ 

"อย่าเวอร์ให้มันมากนัก ทอม" ต้นหน้าบึ้งทำหน้าละเหี่ยใจแล้วผลักหัวทอมให้เดินเข้าไปในบ้านของเขาสักที "แน่ใจใช่ไหมว่าไม่มีใครตามมา"

ทอมพยักหน้าแรงๆ "อื้อ! แด๊ดบอกว่าผมควรจะเรียนรู้การใช้ชีวิตด้วยตัวเองซะบ้าง เหมือนสิงโตตัวผู้ที่พอโตเต็มวัยที่ออกไปจากฝูงเก่าไปสร้างครอบครัวใหม่ของตัวเอง"

"บอกฉันทีว่า ฉันไม่ใช่ครอบครัวใหม่ของนาย"

สีหน้าของต้นละเหี่ยหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นสีหน้าเหมือนลูกหมาของทอม

"มิสเตอร์ต้นฉลาดที่สุดเลย เฮ้อ ผมคิดไม่ผิดจริงๆ ที่เลือกมิสเตอร์ต้นเป็นเบสเฟรนด์ เชื่อไหมว่าผมกรอกลงไปในประวัติส่วนตัวของโรงเรียนด้วยว่ามิสเตอร์ต้นเป็นเพื่อนสนิทของผม"

ทอมมีสีหน้าซาบซึ้งมากกว่าเก่า 

"เฮ้อ"

ต้นถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ไอ้ลูกหมาตัวนี้มันน่ารักก็จริงแต่โคตรไร้ประโยชน์เลย หลังจากที่ล็อคประตูบ้านเสร็จ ร่างสูงก็ก้าวอาดๆ เข้าไปในบ้านโดยมีทอมวิ่งดุ๊กดิ๊กตามมาด้วยอินเนอร์เหมือนถูกพาไปดิสนีย์แลนด์

"ว้าว มิสเตอร์ต้น! บ้านมิสเตอร์ต้นไม่มีทีวี!"

ทอมยกมือขึ้นปิดปากขณะที่ชี้ไปยังโต๊ะห้องรับแขกที่ปกติมักจะเป็นที่วางทีวีแต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า

"เออ ขายไปแล้ว"

ต้นกลอกตาหน่ายๆ แล้ววางกระเป๋านักเรียนลงบนโซฟาก่อนจะถอดเสื้อนักเรียนออกมาพาดบนไหล่ตามความเคยชิน และพอหันมามองทอมก็พบว่าร่างเล็กถอดเสื้อนักเรียนตามตัวเองอย่างกระตือรือร้นโชว์ผิวขาวๆ ตามเชื้อสายผู้ดีอังกฤษที่คนในโรงเรียนเล่าลือกันมาว่าขาวมาก

ร่างเจ้าของบ้านกลืนน้ำลายเอือกเมื่อทอมเลียนแบบตัวเองด้วยการพาดเสื้อไว้บนไหล่ด้วยท่าทีมุ่งมั่นสุดๆ

"นี่เป็นธรรมเนียมของพวกสามัญชนเหรอ มิสเตอร์ต้น" 

ทอมเอียงคอถามซื่อๆ รู้สึกประหลาดใจมากเพราะนี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นแม้แต่ในหนังเลยด้วยซ้ำ

"ฉันร้อนเฉยๆ โว้ย"

ต้นยกมือกุมขมับ ทอมมันมีสมองเท่าเด็กอนุบาลสองจริงๆ ด้วย "แล้วหิวข้าวไหม"

"มิสเตอร์ต้นจะทำให้ผมกินเหรอ!" ทอมตาวาววับมองมิสเตอร์ต้น 

"อืม คงจะอะไรง่ายๆ อย่างไข่เจียวไม่ก็กะเพรามั้ง"

"ผมหิวมากเลย มิสเตอร์ต้น"

ทอมตาแดงรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ "ผมจะไม่ลืมบุญคุณนี้เลย ถ้ามิสเตอร์ต้นมีปัญหาอะไรบอกผมได้ทุกอย่างเลยนะ ผมยินดีจะช่วยเสมอ"

"..ขอบใจ" 

เอาอีกแล้ว ไอ้ลูกหมาทำตัวน่ารักอีกแล้ว

ต้นยีตัวเองสลัดความคิดประหลาดๆ ออกจากหัว "งั้นนายไปอาบน้ำก่อนไป ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น ไม่มีน้ำอุ่น"

ทอมตะเบ๊ะรับ "รับทราบ ผมจะรีบอาบน้ำจะได้มากินข้าวกับมิสเตอร์ต้นไวๆ " แล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กไปทางห้องน้ำที่มิสเตอร์ต้นชี้อย่างตื่นเต้น

เพราะนี่เป็นสิ่งที่ทอมใฝ่ฝันอยากจะใช้ที่สุดแล้ว!

ประตูไม้บานเก่าค่อยๆ ถูกเปิด เมื่อทอมเปิดไฟก็คาดหวังว่าจะเจอสิ่งของที่ทอมคิดว่ามีเพียงในหนังสือเท่านั้น

"มิสเตอร์ต้น!!!" ทอมร้องว้ากน้ำตาคลอเบ้า "ทำไมบ้านมิสเตอร์ต้นไม่มีจาร์ล่ะ!!! โด่งอ่ะ ทำไมบ้านมิสเตอร์ต้นไม่มีโด่ง!!"

"โอ่งโว้ย!!! ถ้าอยากเห็นมากนักก็ไปราชบุรี!!"

ความผิดหวังขนาดใหญ่เกาะกุมจิตใจทอม จนหัวใจทอมเหี่ยวเฉา ทอมพยายามกลั้นน้ำตากลืนก้อนความผิดหวังลงคอและถอดเสื้อตัวเองออกวางบนอ่างล้างหน้า   

"ฮึก มันเป็นซิกเนเจอร์ของบ้านพวกสามัญชนเลยนะ"

ทอมเสียใจมากเพราะคาดหวังว่าตัวเองจะมาแช่น้ำในโด่งเหมือนตอนที่ไปเที่ยวญี่ปุ่น แบบแช่ออนเซ็นอะไรทำนองนั้น ถ้าเขาได้แช่เขากะจะว่าจะถ่ายให้แด๊ดดูด้วยว่าเขานั้นเป็นสิงโตตัวผู้ที่ปรับตัวได้เก่งเอามากๆ

แต่เพราะไม่มีเขาเลยได้แต่เก็บความเศร้าไว้ในใจและปล่อยให้น้ำจากฝักบัวราดตัวเองไป

น้ำเย็นเฉียบที่โดนผิวเล่นเอาทอมสั่นกึกๆ เพราะนี่ก็เริ่มเข้าหน้าหนาวแล้ว อากาศเย็นเยียบไหลผ่านตามหน้าต่างเข้ามาแทะเล็มผิวอ่อนๆ ของทอม

"อ้ะ สบู่ไพรอต!" ทอมอุทานเมื่อเห็นสบู่นกแก้วซองเขียวที่มีนกแก้วตีปีกคู่กันเด่นหราวางอยู่บนที่วางสบู่ ไม่รอช้าทิ้งสบู่บำรุงผิวกลิ่นกุหลาบที่เพิ่งให้มิสซิสแมรี่สั่งให้ นำมันมาถูตัวทันที กลิ่นหอมของมันนั้นทำเอาทอมประทับใจจนอยากถ่ายตอนอาบน้ำไปอวดแด๊ดให้รู้แล้วรู้รอด

แต่ระหว่างที่ทอมกำลังเพลิดเพลินกับการถูตัว

สิ่งมีชีวิตที่รอดพ้นจากการกวาดล้างเผ่าพันธุ์ยุคไดโนเสาร์ก็ค่อยๆ คืบคลานไปตามกำแพงอย่างเชื่องช้าและเงียบเชียบ มันกระดิกหนวดดุ๊กดิ๊กก่อนที่จะตีปีกโผเข้าใส่ทอมที่หันหลังให้กับมัน

แปะ

มันเกาะบนไหล่ทอมและวิ่งลงมาที่แขน

"เอ๋"

ทอมค่อยๆ ไล่สายตามองตามมองแขนตัวเอง

ตาเล็กๆ ค่อยๆ เบิกตากว้างราวกับภาพสโลวโมชั่น

"มิสเตอร์ต้น!!!!!!!!!" 

ทอมร้องลั่นสลัดแขนแรงๆ จนมันหลุดแล้วก็วิ่งสี่คูณร้อยแบบไม่สนอะไรทั้งนั้น ทอมวิ่งหน้าตั้งไปหามิสเตอร์ต้นในครัวที่กำลังอยู่ผัดกะเพราดังฉ่าๆๆ ด้วยสีหน้าเฉยเมย

"มีอะไรทอม"

ต้นถามทั้งๆ ที่กำลังเทซอสปรุงรสกะเพราหมูที่วันนี้เผ็ดจางหน่อยเพราะเกรงว่าเด็กอนุบาลสองจะกินไม่ได้ถ้าเผ็ดเกิน

"ค็อกโรท มิสเตอร์ต้น ค็อกโรท!"

ทอมตัวสั่นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"แมลงสาบน่ะนะ" ต้นกลอกตาหน่ายๆ เพราะความกลัวในสัตว์แต่ละชนิดของเขานั้นเป็นศูนย์ จับงูให้เทศกิจก็ทำมาแล้ว นับประสาอะไรกับแมลงที่พบเห็นได้ทั่วไปตามบ้านแบบนี้

"อือ มันอยู่ในห้องน้ำ" ทอมถูแขนตัวเอง "โซสแครี่ มิสเตอร์ต้น โฮ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเคยเจอมันเลยนะ!"

"มันฆ่านายไม่ได้หรอกน่า"

ร่างสูงพรูลมหายใจอย่างเหนื่อยใจ เทกะเพราใส่จานที่เตรียมไว้ก่อนที่จะหันมามองทอมเพื่อช่วยแก้ปัญหาโลกแตกอย่างแมลงสาบให้กับเด็กที่รวยที่สุดในโรงเรียนแต่จิตใจบอบบางยิ่งกว่าแก้วใสบางๆ

"…"

มิสเตอร์ต้นยืนนิ่งงันเหมือนถูกสาปให้เป็นหิน

"มิสเตอร์ต้น?" ทอมเรียกเสียงสูงด้วยสีหน้ากลัวๆ "เป็นอะไรน่ะ"

"..ทอม" ต้นพยายามอย่างยิ่งที่จะย้ายสายตาตัวเองไปที่อื่นแต่ก็พบว่าทำไม่ได้เลยได้แต่มองทอมอยู่อย่างงั้น

ทำไมไอ้เด็กอนุบาลมันขาวจังวะ

"มิสเตอร์ต้นจะไปกำจัดมันให้ผมใช่ไหม" ทอมมองมิสเตอร์ต้นอย่างมีความหวัง

"ไปใส่เสื้อผ้า!"

ไม่อยากจะยอมรับก็ต้องยอมรับว่าทอมหุ่นน่าขย้ำมาก หนำซ้ำยังมายืนเปลือยโชว์หุ่นให้เขาดูเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร เชื่อเถอะว่าถ้าเป็นคนอื่นที่มีใจอกุศลคงจับทอมกินไปแล้ว 

"อ้ะ จริงด้วย" ทอมกระพริบตาปริบเพิ่งนึกขึ้นได้แต่พอรู้ว่าถ้ากลับไปใส่ชุดคงไม่วายเจอมิสเตอร์ปีเตอร์รออยู่ในห้องน้ำ "มิสเตอร์ต้น ผมกลัวค็อกโรท" 

สีหน้าของทอมนั้นสีหน้าเผือดจนน่าสงสาร

"…"

ต้นกลืนน้ำลายเอือก

รู้สึกอยากขย้ำทอมแต่พอนึกถึงหน้าบอดี้การ์ด หน้าพ่อทอม ความรู้สึกก็หายไป ขืนทอมไปฟ้องพ่อเชื่อได้เลยว่าสภาพศพของเขาคงไม่สวยแน่ๆ

"โอเค เดี๋ยวฉันจัดการให้ พอฉันจัดการเสร็จนายก็รีบอาบน้ำต่อแล้วมากินข้าวซะ"

ทอมพยักหน้าเร็วๆ "มีออมเลทไหมมิสเตอร์ต้น? หรือไข่ดาว ผมจำได้ว่ากะเพราต้องกินคู่กับไข่ดาว"

"มี"

ต้นยิ้มนิดๆ กับท่าทีตื่นเต้นของทอมแต่พอมองไปต่ำกว่านั้นเห็นหน้าอกก็ชะงักกึกอีกรอบ

สีชมพู...

ตายต้น มึงตาย

ต้นสะบัดหัวแรงๆ แล้วรีบจ้ำไปเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการมิสเตอร์ปีเตอร์ให้ทอม ไม่อยากคงเป็นเขาเองที่ถูกทอมจัดการแน่ๆ 

"ดูนี่"

"โว้ว แฟนแทสติก!"

ทอมตบมือแปะๆ เมื่อเห็นมิสเตอร์ต้นเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับถุงพลาสติกใส่ในมือ เจ้าปีเตอร์เจ้ากรรมยังคงเกาะบนกำแพงโชว์ตัวราวกับพริตตี้ร้อยล้าน มันวิ่งดุ๊กดิ๊กหนีมิสเตอร์ต้นอย่างคล่องแคล่ว

"มิสเตอร์ต้น!!!"

ทอมร้องลั่นเมื่อมิสเตอร์ปีเตอร์ทำท่าจะบินออกมาทางประตูซึ่งมีทอมยืนให้กำลังใจอยู่

หมับ!

เจ้าแมลงสาบดวงซวยดิ้นขลุกขลักสุดชีวิตในถุงพลาสติกที่สามารถโฉบมันได้ในพริบตา 

ต้นหัวเราะอย่างย่ามใจ จัดการมัดถุงอย่างแน่นหนา

"เป็นไง"

นี่ถือเป็นสกิลที่เขาภูมิใจอีกสกิลนึง จับแมลงสาบด้วยถุงพลาสติก ไม่มีการเละคาบ้านให้รำคาญใจ ที่เขาต้องทำต่อไปก็คือโยนถุงนี้ทิ้งไกลๆ ซะ

แปะๆ

ทอมตบมือเกรียวกราว

"มิสเตอร์ต้นโซคูล! เท่ตูมๆๆ ไปเลย" 

นัยน์ตาสีฟ้าของทอมสะท้านภาพของมิสเตอร์ต้นอย่างเทิดทูน

"มิสเตอร์ต้น! ผมน่ะชอบมิสเตอร์ต้นรองจากดอรี่เลยน้า"

"รีบอาบน้ำต่อได้แล้วไป"

ต้นตัดบทกลบเกลื่อนอาการเขินของตัวเอง มีไม่บ่อยครั้งนักที่จะมีคนมาชื่นชมเขาแบบนี้ พวกสาวๆ อย่างมากก็กรี๊ดเขาตอนเล่นบาสเท่านั้นเวลาอื่นก็กรี๊ดตามเรื่องตามราวซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองมีอะไรที่น่ากรี๊ด กรี๊ดเพราะความจนของเขาเหรอ ก็คงไม่ใช่อีก

"อื้อ ผมน่ะอยากกินกะเพราของมิสเตอร์ต้นมากๆ เลย"

ทอมยิ้มจนตาหยีและนั่นก็ทำเจ้าของบ้านตบะแตก

ฟอด

"…"

"…"

ทอมอ้าปากค้างจ้องมิสเตอร์ต้นหน้าแดงก่ำ "มิสเตอร์ต้น"

"..หยุดทำตัวน่าหมั่นเขี้ยวสักที" ต้นขู่แง่งหงุดหงิด เขาทำแค่หอมก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว ไอ้เด็กอนุบาล

"ผม ผมกับมิสเตอร์ไม่ใช่บอยเฟรนด์กันนะ จะคิสกันได้ไง"

ทอมอ้ำๆ อึ้งๆ รู้สึกช็อคเอามากๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกในที่ถูกหอมแก้มจากคนนอก (ไม่นับตอนอนุบาลสองที่โดนครูหอมแก้มและพ่อเขามาโวยวายบ้านแตกด้วยความหวงลูก)

"คิสบ้าอะไรแค่หอมแก้ม"

ต้นขมวดคิ้วรู้สึกสงสารตัวเองขึ้นมาตงิดๆ

"แต่ แต่ผมกับมิสเตอร์ต้นเป็นเบสเฟรนด์กันนะ เบสเฟรนด์เขาไม่คิสกัน"

"อยากโดนคิสจริงๆ ไหมล่ะ ทอม"

ต้นมองทอมอย่างคุกคามด้วยท่าทางราวกับสัตว์ป่า เหมือนกับสิงโตตัวผู้ที่กำลังยืนข่มลูกแมวที่ตัวสั่นหงึกๆ

ทอมรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก

"ไม่เอาในหนัง โซสแครี่ พวกเขาเหมือนจะกินปากกันเลย"

คำเปรียบเปรยของทอมเล่นเอามิสเตอร์ต้นหลุดขำพรืด

"มันไม่น่ากลัวขนาดนั้นหรอกน่า"

ต้นยักคิ้วกวนๆ ใส่ทอมพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่มองส่วนอื่นนอกจากหน้าของทอมไม่เช่นนั้นมันคงจะไม่จบแค่การหอมแก้มและคิส เขาคงจะจับทอมกินครบสูตรเลยทีเดียว

และเพื่อป้องกันเหตุการณ์นั้นที่อาจจะเกิดขึ้น

"รีบอาบน้ำแล้วตามมาแล้วกัน"

ร่างสูงจึงรีบเดินหนีออกมาทันที

 

"โอย ต้นเอ้ย"

มือหนานวดขมับตัวเอง พยายามสลัดความรู้สึกถลำลึกของตัวเองออกจากหัว

แก้มของทอมนุ่มเป็นบ้า...

ไม่อยากจะคิดเลยว่าส่วนอื่นจะนุ่มขนาดไหน

"พอๆ "

ต้นสะบัดหัวแรงๆ ไล่ความคิดอกุศลออกจากหัว

เขายังอยากเป็นสภาพศพที่สวยอยู่

 

 

"มิสเตอร์ต้น แด๊ดบอกว่าน่ากินมากเลยด้วย!"

ทอมยิ้มแป้นยื่นให้มิสเตอร์ต้นดูที่แด๊ดตอบมาว่าน่ากินอย่างภูมิใจ เขาดีใจมากๆ เลยทีแด๊ดชอบมิสเตอร์ต้นเหมือนที่เขาชอบ

"กินสักที น่าทอม มัวแต่ถ่ายรูปอยู่ได้"

ต้นเอ็ดเสียงดุเพราะข้าวของจานเขาพร่องไปครึ่งจานแล้วแต่ทอมยังเท่าเดิมไม่มีการแตะต้องใดๆ เพราะมัวแต่ถ่ายรูปตัวเองในชุดนอนลายดอรี่ที่บอกว่าแอบสั่งมาใส่กับกะเพราที่เขาทำ

"อื้อ ต่อให้ยังไม่กินผมก็รู้สึกได้ว่ามันต้องอร่อยมากแน่ๆ "

ทอมใช้ช้อนตักกะเพราขึ้นมากินอย่างกระตือรือร้น พอใส่ปากแล้วเคี้ยวได้..

"เป็นไง?" 

ต้นถามลุ้นๆ เพราะไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นทอมกินอาหารไทยสักเท่าไหร่ เลยไม่รู้ว่ากะเพราที่เขาทำจะถูกปากรึเปล่า

"อร่อยมากเลย มิสเตอร์ต้น!" ทอมชูนิ้วโป้งให้มิสเตอร์ต้น "เชื่อผมสิ ฝีมือของมิสเตอร์ต้นพอๆ กับสามดาวของมิชชิลินเลย"

"เวอร์ไปแล้ว ทอม" 

"มันอร่อยจริงๆ นะ"

ต้นหัวเราะ เอื้อมแขนไปยีหัวทอมอย่างเอ็นดู

ทำไมมันน่ารักอย่างงี้วะ 

 

หลังจากกินข้าวล้างจานเสร็จก็เกือบห้าทุ่ม ต้นซึ่งอาบน้ำเสร็จนอนทิ้งตัวบนเตียงข้างๆ ทอมที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ในผ้าห่ม

"นอนได้รึเปล่า?"

ต้นถามทอมอย่างเป็นห่วงเพราะบ้านเขามีแค่พัดลม ถึงตอนนี้อากาศจะเย็นๆ แต่ก็อดเป็นห่วงทอมที่เกิดมาบนกองเงินกองทองไม่ได้อยู่ดี

"ได้สิ!" 

ทอมพยักหน้าหงึกๆ โยนผ้าห่มออกเผยให้เห็นหน้าอกเปลือยเปล่า 

"ถอดเสื้อทำไม"

ต้นกุมขมับทันที 

ทอมยิ้มอย่างภูมิใจ "ปรับตัวไงมิสเตอร์ต้น! ผมเป็นสุดยอดสิงโตที่ปรับตัวได้เก่งกาจ ถ้าบ้านมิสเตอร์ต้นร้อน ผมก็จะถอดเสื้อแบบที่มิสเตอร์ต้นถอด ผมจะได้ไม่ร้อน"

"มันก็ใช่"

มิสเตอร์ต้นถอนหายใจเซ็งๆ ตอนนี้เขาก็สวมแค่กางเกงเหมือนกับทอมนั่นแหละ

แต่สิ่งที่ทอมควรกลัวมากกว่ากลัวร้อนคือกลัวโดนมิสเตอร์ต้นโซคูลอะไรนั่นจับกินมากกว่าไหม!

"ฮ้าว ง่วงจัง"

ทอมหาวหวอดวางโทรศัพท์คู่ใจไว้บนหัวเตียงแล้วขยับตัวมาจับจองบริเวณมุมเตียงที่โดนพัดลมตั้งเต็มๆ

"กู๊ดไนท์ มิสเตอร์ต้น ผมขอให้มิสเตอร์ต้นฝันดีนะ"

พูดจบก็เหมือนปิดสวิตช์ตัวเอง ทอมหลับคร่อกในพริบตา 

ทิ้งให้มิสเตอร์ต้นยืนหน้าดำเคร่งเครียดอยู่หน้าเตียง

"เฮ้อ"

ต้นมองน้องชายตัวเองอย่างหนักใจ

"จับลูกเขากิน ตายอย่างเดียวว่ะ ต้น"

 
---------------------------------

สกิลจับแมลงสาบด้วยถุงพลาสติกนี่เป็นของพี่ชายค่ะ ประทับใจมาก 555555555

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0
กินเลย กินเลย กินเลย  :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-43

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด