[เรื่องสั้น] วิถีคนรวยกับนิสัยรวยๆ (?) ตอนที่ 10 : จุดจุดจุดกับมิสเตอร์ต้น? p.4
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] วิถีคนรวยกับนิสัยรวยๆ (?) ตอนที่ 10 : จุดจุดจุดกับมิสเตอร์ต้น? p.4  (อ่าน 14286 ครั้ง)

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

ออฟไลน์ hikawa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :-[ :-[ :-[ น่ารักมากกกก สงสารมิสเตอร์ต้น555555555 อัดอั้นตันใจ อยากขย้ำก็ไม่ได้ขย้ำ

ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
อดทนไว้มิสเตอร์ต้นนน :hao7:

ออฟไลน์ nkl31

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 38
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
มิสเตอต้นต้องใจเย็นๆ ใจร่มๆนะคะ

ออฟไลน์ StarPasO

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 94
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ขยำเลยมิสเตอร์ต้น เดี๋ยวเรากันพ่อทอมให้เอง  :hao6:

ออฟไลน์ AeAng11

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ต้นเอ๋ย....ชีวิตจะหาความสงบยากแล้ว

ออฟไลน์ rotedump

  • รถดั้มพ์ถังซัมจั๋ง
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
สวสารมิสเตอร์ต้นจังเลย 5555

ออฟไลน์ dracoismine

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ทอมน้อยน่ารักมากกกกกกกกกกกก คือเป็นเด็กที่มีระบบความคิดน่าฟัดมาก เห็นภาพหมาน้อยทับน้อยอยู่เลยจริงๆ
เดินเล่นกับโพนี่และนีโม่ไรแบบนี้ 555+

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-1
ตอนที่ 7
   
“อรุณสวัสดิ์มิสเตอร์ต้น! วันนี้คงเป็นเช้าที่สดใสสำหรับมิสเตอร์ต้นมากๆ เพราะตื่นมาเจอเบสเฟรนด์อย่างผม”
   
ทอมเอ่ยทักมิสเตอร์ต้นอย่างสดใสและแน่นอนว่ายังอยู่ในชุดนอนดอรี่ที่ทอมรักมาก ในมือถือชุดนักเรียนเพื่อที่จะได้อาบน้ำและเปลี่ยนชุดเลย
   
“…อืม”
   
มิสเตอร์ต้นที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จพยักหน้าหงึกหงักด้วยสีหน้าซังกะตายบวกกับพักผ่อนไม่พอ ถามว่าทำไมพักผ่อนไม่พอ เพราะไอ้เด็กอนุบาลมันมันขยับตัวมากอดแล้วงุ้งงิ้งๆ ทั้งคืน! ทำเอาต้นเข้าใจคำว่าสัจธรรมเพราะนอนแผ่เมตตาให้ตัวเองทั้งคืน ไอ้ที่เพิ่งแข็งไปก็ทำท่าจะแข็งอีกตอนที่ทอมมาซุกที่ท้อง สิ่งที่ทำให้ต้นไม่จับทอมกินคือภาพศพของตัวเองตอนเช้า
   
ศพเขาต้องไม่สวยแน่ๆ และเขาก็คงไม่มีเงินจัดงานศพตัวเองด้วย
   
“ทำไมมิสเตอร์ต้นถึงดูสลีปปี้อย่างงั้นล่ะ ผมนี่นะ หลับสบายสุดๆ ถึงเตียงมิสเตอร์ต้นจะไม่ค่อยนุ่มแต่หมอนข้างมิสเตอร์ต้นนุ่มสุดๆ ไปเลย!”
   
“เตียงฉันไม่มีหมอนข้าง”
   
ต้นพูดด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ เหนื่อยมากกับลูกหมาตัวนี้
   
“ไม่จริง มิสเตอร์ต้นไม่ต้องโกหกผมหรอก” ทอมหัวเราะคิกคัก “มันต้องเป็นหมอนข้างหมาแน่ๆ เพราะเมื่อวานผมจับหางมันด้วย”
   
ต้นหน้าแดงเพราะรู้ว่าไอ้หางของทอมมันคืออะไรจึงกระแอมหนักๆ เปลี่ยนเรื่อง “เออ ฉันเอาไปเก็บแล้ว ฉันซื้อมาให้นายใช้โดยเฉพาะ พอใจรึยัง”
   
ถ้าคนทั่วไปฟังดูจะรู้ว่ามันคือการประชดแต่สำหรับเด็กอนุบาลสองผู้ไม่เคยมีวิจารณญาณกับอะไรในชีวิตเลยนั้น..
   
“ฮึก มิสเตอร์ต้น! ผมรักมิสเตอร์ต้นที่สุดเลย” ทอมถึงกับน้ำตาแตกแต่เช้าด้วยความซาบซึ้ง “ฮึก ขนาดมิสเตอร์ต้นรู้จักผมได้ไม่นาน มิสเตอร์ต้นยังรู้เลยว่าผมติดหมอนข้าง โฮ ผมดีใจมากๆ เลยที่ได้มิสเตอร์ต้นเป็นเบสเฟรนด์”
   
“งั้นฉันขอรางวัลหน่อย”
   
“เอ๋” ทอมเอียงคอตาแป๋วงุนงง นัยน์ตาสีฟ้าดูใสซื่อจนต้นรู้สึกผิดแต่ก็ไม่คิดจะห้ามตัวเอง
   
เอาวะ.. ทนมาทั้งคืนก็ขอกำไรนิดๆ หน่อยๆ หน่อยเถอะ
   
ฟอด
   
“มิสเตอร์ต้น!”
   
ฟอด
   
“ฮื่ออ มิสเตอร์ต้น หอมแก้มผมทำไม”
   
ทอมถอยกรูดตัวสั่นระริกเมื่อโดนหอมแก้มทั้งสองข้างจนรู้สึกเจ็บ ตัวสั่นหงึกๆ จนคนมองรู้สึกสงสาร
   
“มันเป็นธรรมเนียมของบ้านฉัน” ต้นโกหกหน้าตาย “ตื่นมาต้องหอมแก้มก็เหมือนแทนคำว่าอรุณสวัสดิ์นั่นแหละ สนใจหอมฉันคืนไหมล่ะทอม”
   
ทอมส่ายหัวดิก “มันแปลกมากๆ เลย มิสเตอร์ต้น ธรรมเนียมบ้านมิสเตอร์ต้นแปลกจัง ผม ผมไม่หอมคืนหรอก แด๊ดสอนผมว่าห้ามผมหอมแก้มใครนอกจากแด๊ดกับมัม”
   
“แต่ฉันเป็นเบสเฟรนด์ของนายนะทอม”
   
“ฮื่อ ผมไม่รู้แต่มิสเตอร์น่ากลัวมากเลย โซสแครี่”
   
“เฮ้ๆ ใจเย็นน่าแค่หอมแก้มเอง” ต้นเดินไปหาทอมช้าๆ พยายามไม่ให้ลูกหมาแตกตื่นจนกระทั่งเข้าใกล้ได้ก็ลูบหัวปลอบ
   
“ใช้คำว่าแค่ไม่ได้นะมิสเตอร์ต้น ผมรู้นะว่าคนที่เป็นบอยเฟรนด์กันเขาหอมแก้มกัน”
   
ต้นจ้องตาทอมที่ตอนนี้ดูสับสนจนน่าสงสาร
   
“โอเคๆ ครั้งหน้าฉันจะขออนุญาตนายกันแล้วกัน ถ้าฉันอยากหอมแก้มนาย”
   
“ไว้ถ้ามิสเตอร์ต้นเป็นบอยเฟรนด์ผม ผมจะให้หอมแล้วกันนะ แต่มิสเตอร์ต้นตอนนี้ไม่ใช่ มิสเตอร์ต้นตอนนี้ยังเป็นแค่เบสเฟรนด์ของผม”
   
ทอมพูดอย่างจริงจังเงยหน้ามองมิสเตอร์ต้น “มิสเตอร์ต้นเข้าใจผมใช่ไหม”
   
“เข้าใจครับ”
   
ต้นเออออห่อหมกตามก่อนจะดันหลังทอมเข้าไปในห้องน้ำให้รีบอาบเพราะนี่ก็ใกล้ถึงเวลาเข้าแถวแล้วแต่น้องทอมยังอยู่ในสภาพดอรี่เหมือนเดิม
   
“รีบๆ อาบน้ำหน่อยละกันนะ ฉันจะพาแวะไปซื้อหมูปิ้งด้วย”
   
“อื้อ! ผมจะรีบสุดๆ ไปเลย” ทอมตะเบ๊ะอย่างจริงจังก่อนที่จะเข้าไปอาบน้ำด้วยความกระตือรือร้นสุดๆ ลืมไปโดยสิ้นเชิงว่าตัวเองเกือบร้องไห้เพราะโดนหอมแก้ม
   
ซึ่งต้นก็ได้แต่มองตามอย่างระอาใจ
   
ทอมมันเป็นเด็กอนุบาลปลอมตัวมาจริงๆ ใช่ไหม

   

“มิสเตอร์ต้นๆ มิสเตอร์ต้นกินหมูปิ้งทุกวันเลยเหรอ”
   
ทอมที่กำลังพิจารณาหมูปิ้งถามออกมาอย่างเซอร์ไพรส์
   
“ก็ไม่ ทำไมเหรอ”
   
ต้นที่กินหมดไปตั้งนานแล้วถามออกมาด้วยสีหน้าง่วงงุน เท้าคางมองทอมที่กินไปได้คำนึงก็ถามคำนึง
   
“ผมว่ามันอร่อยมากเลยล่ะ ถ้าเทียบกับราคาที่ถูกมากๆ ของมัน” ทอมยิ้มจนตาหยี “ให้ผมเลี้ยงมิสเตอร์ต้นทุกวันดีไหม มิสเตอร์ต้นจะได้กินข้าวเช้าทุกวัน”
   
“ขอบใจแต่ไม่เป็นไร” ต้นยิ้ม “เป็นห่วงตัวนายเถอะ รวยจะตายแต่ตัวเท่าลูกหมา”
   
“ผมไม่ได้ตัวเท่าพัพพี่ สักหน่อย มิสเตอร์ต้น” ทอมหน้ามุ่ย “ผมน่ะนะ เป็นลูกสิงโตที่กำลังโต แด๊ดบอกว่าอีกสองสามปีผมก็จะเป็นสุดยอดสิงโตที่อบอาบแบบพี่ผมแน่ๆ”
   
“อะไรอบอาบนะ”
   
ต้นคิ้วกระตุก
   
“ก็อบอาบไง มิสเตอร์ต้น”
   
ต้นนั่งขมวดคิ้วคิดสักพักกว่าจะแกะได้ว่าทอมพูดว่าอะไรกันแน่ “องอาจ! ทอมฉันว่าภาษาไทยนายนี่ชักจะไม่ไหวแล้วนะ”
   
ยังดีที่คำยังไปไม่ถึงคำว่าอาบอบนวด ไม่เช่นนั้นต้นคงจะหาเวลามาทำคอร์สสอนภาษาไทยในชีวิตประจำวันให้กับทอมอย่างจริงจัง
   
“ผมก็บอกมิสเตอร์ต้นแล้วไง ว่าภาษาไทยผมไม่แข็งแกร่ง”
   
“แข็งแรง!”
   
ต้นกุมขมับรู้สึกเหมือนตัวเองนั่งกับตลกคาเฟ่และเขาเป็นคนตบมุก มันคงจะตลกดีถ้าไอ้คนที่เล่นมุกไม่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ใส่
   
“ผมจะงอนมิสเตอร์ต้นแล้วนะ!” ทอมหน้ายู่เหมือนจะร้องไห้ “ผมได้ภาษาไทยเกรดหนึ่งทุกเทอม ฮึก มิสเตอร์ต้นจะให้ผมทำยังไงเล่า มิสซิสสมศรีจะฆ่าผมทุกรอบเวลาผมอ่านกลอน”
   
“แล้วภาษาอังกฤษนายล่ะ เป็นยังไง”
   
พอถามคำถามนี้ออกไป ต้นก็แทบขยี้ตาตัวเองใหม่เพราะไอ้ลูกหมาที่งอแงตอนนี้เชิดคอและแทบมีประกายวิ๊งวับรอบตัวด้วยความภูมิใจแบบสุดๆ
   
“ผมได้ท็อปห้องตั้งแต่เกรดหนึ่ง”
   
“เออ เก่งๆ นายเก่งมากทอม”
   
ต้นเอ่ยชมเมื่อโดนถามช้อนตามองมาเหมือนกับลูกหมาที่ทำตามคำสั่งแล้วต้องการได้รับคำชม
   
“แล้วมิสเตอร์ต้นล่ะ เก่งอะไรบ้าง”
   
“เกรดฉันก็ไม่เท่าไหร่หรอกที่ฉันทำได้ดีจริงๆ ก็มีแค่เล่นบาส”
   
“ใช่ๆ ผมเห็นด้วย มิสเตอร์ต้นเวลาเล่นบาสนะ เท่แบบตู้มๆๆ ซุปเปอร์คูลสุดๆ ผมชอบมิสเตอร์ต้นเล่นบาสมากเลย”
   
คำพูดของทอมทำให้ต้นอดยีหัวทอมไม่ได้
   
เขาใจไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมคำพูดแต่ละคำที่ทอมพูดถึงน่ารักนัก ยิ่งรวมกับนัยน์ตาสีฟ้าอ่อนใสซื่อที่มองมาที่เขาอย่างเทิดทูนแล้ว มันชวนให้เอ็นดูสุดๆ
   
“งั้นอาทิตย์หน้าไปเชียร์ฉันแข่งบาสไหมล่ะ ทอม”
   
“อื้อ ผมไปด้วย!”
   
ทอมพูดอย่างตื่นเต้นตาเป็นประกาย
   
“แต่ฉันแข่งกับโรงเรียน XXX นะ ได้ข่าวว่านายเคยมีเรื่องกับโรงเรียนนั้นไม่ใช่เหรอ” ต้นถามอย่างระมัดระวังเพราะข่าวนี้เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้ ข่าวที่ว่าทอมถูกพวกโรงเรียนนานาชาติชื่อดังคู่อาฆาตแกล้งจนเกิดเป็นเรื่องใหญ่โตเพราะพ่อทอมมาเอาเรื่อง แต่เพราะเป็นพันธมิตรทางธุรกิจกันจึงต้องจำยอมถอยคนละก้าว
   
รอยยิ้มของทอมหายวับกลายเป็นสีหน้าบูดบึ้ง
   
“อื้อ ผมจะไปแต่ทำไมมิสเตอร์ต้นต้องไปแข่งกับพวกป่าเถื่อนพวกนั้นด้วย”
   
“ก็ปีที่แล้วตอนที่ฉันยังไม่เข้า ทีมโรงเรียนเราโดนพวกนั้นถล่มเละเลยนะสิ”
   
สำหรับมิสเตอร์ต้นที่เพิ่งเข้ามาปีนี้จึงไม่ค่อยอินกับการแก้แค้นสักเท่าไหร่เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ในทีม ที่นอกจากโดนถล่มแล้วยังโดนพูดถากถางไม่หยุดจนแทบจะต่อยกันคาสนาม
   
นี่จึงนับได้ว่าเป็นศึกล้างตาและแน่นอนว่าต้องชนะเท่านั้น
   
“มิสเตอร์ต้นต้องชนะนะเพราะผมจะไปเชียร์มิสเตอร์ต้นด้วย! ”
   
ทอมพูดด้วยความสีหน้ากระตือรือร้นจนต้นรู้สึกแปลกใจแต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไรนัก

และแน่นอนว่าถ้ามิสเตอร์ต้นรู้อนาคตว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะต้องเบรกทอมไม่ให้ไปเชียร์อย่างแน่นอน!



[ เอาล่ะครับทุกท่าน นี่เป็นศึกประชันระหว่างโรงเรียนนานาชาติชื่อดังติดอันดับต้นๆ ของประเทศครับ ผมขอบอกเลยนะครับว่าศึกครั้งนี้ไม่ดูไม่ได้แล้วเพราะนี่จะเป็นนัดล้างตาของโรงเรียน YYY ครับ โรงเรียนนานาชาติชื่อดังที่พ่ายแพ้ให้กับโรงเรียนของเราไปอย่างฉิวเฉียดในปีที่แล้วครับ ครั้งนี้ผมแอบได้ยินมาว่าได้ม้ามืดใหม่มาเก่งมากๆ ครับ แต่เก่งขนาดไหนก็ไม่ทราบเหมือนกัน เอาล่ะครับ โรงเรียน YYY มีอะไรจะพูดไหมครับ ]

แม้แต่พิธีกรดำเนินการแข่งขันทั้งสองโรงเรียนก็ส่งของตัวเองมาฟาดฟันกัน ถึงแม้การแข่งขันจะมีขึ้นมาเพื่อกระชับมิตรไม่มีรางวัลแต่นักเรียนทั้งสองโรงเรียนก็แข่งขันกันลืมตายทุกปี

โดยเฉพาะกับปีนี้ที่เข้มข้นเป็นพิเศษเพราะการแพ้คาบ้านของโรงเรียนYYY

โฆษกซึ่งเป็นคนของชมรมวารสารถลึงตามองพิธีกรดำเนินรายการที่เป็นของโรงเรียนคู่อริอย่างไม่เป็นมิตร มือกระชับไมค์แน่นและพูดเมื่อเห็นนักบาสทีมตัวเองลงไปวอร์มร่างกายในสนามแล้ว

[ ผมก็ต้องขอบอกเลยเหมือนกันครับว่าม้ามืดปีนี้ของผมไม่ธรรมดาจริงๆ ผมแน่ใจมากๆ ว่าถ้าคุณได้เห็นการเล่นของม้ามืดเราแล้วพวกคุณจะต้องตกตะลึงอย่างแน่นอน ]

[ โหๆ ผมชักจะอยากเห็นแล้วสิว่าจะขนาดไหน แต่ก็อย่าลืมนะครับว่าทีมของผมทั้งทีมก็เป็นม้ามืดทั้งหมดเหมือนกัน ถ้าอยากรู้ว่าเก่งขนาดไหนก็คงต้องไปดูการเล่นปีที่แล้วครับ ผมนี่ดูซ้ำๆ เป็นสิบรอบ ทีมอะไรก็ไม่รู้ ทั้งเก่งทั้งหล่อเลย ]

ระหว่างที่โฆษกที่แบกชื่อเสียงของโรงเรียนไว้กับตัวเองฟาดฟันกัน นักกีฬาที่อยู่บนสนามก็ไม่ต่างกัน ทั้งสองทีมจ้องกันเขม็งอย่างไม่เป็นมิตร ระหว่างที่วอร์มก็ต่างพากันโชว์ออฟด้วยการดังก์ลูกบาสโชว์หรือชู๊ตสามแต้มจากกลางสนาม เรียกได้ว่าอวดเบ่งใส่กันสุดๆ

ส่วนเหล่ากองเชียร์ที่ขนกันมาแทบทั้งโรงเรียนซึ่งส่วนใหญ่ที่ครองพื้นที่อัฒจรรย์ก็จะเป็นโรงเรียน XXX ซะเกือบครึ่งเพราะเป็นโรงเรียนของตัวเอง ส่วนอีกประมาณสองส่วนเป็นโรงเรียน YYY ที่ขนกันมาได้แค่นั้นเพราะโควตาที่นั่งไม่พอ

แน่นอนว่าสภาพบรรยากาศของโรงเรียน YYY ดูเป็นรองอย่างได้ชัดทั้งจากจำนวนคนและการพ่ายแพ้ปีที่แล้วซึ่งมันก็อาจจะสามารถทำให้เหล่ากองเชียร์ที่มาจากโรงเรียน YYY เคร่งเครียด

แต่สำหรับคนบางคำๆ นั้นก็อาจจะไม่มีอยู่จริง

 “มิสเตอร์ต้น! มิสเตอร์ต้น! ”

ทอมพยายามตะโกนเรียกมิสเตอร์ต้นให้หันมามองตัวเองหลังจากหายตัวไปเตรียมตัวเกือบครึ่งชั่วโมง ซึ่งแน่นอนว่าทอมนั้นพราวด์กับตัวเองสุดๆ และมั่นอกมั่นใจมากว่ามิสเตอร์ต้นต้องชอบและมีกำลังใจมากแน่ๆ

“ทอม นี่นายเอาจริงใช่ไหมเนี่ย”  เกรย์หรือเพื่อนร่วมห้องของทอมที่เป็นผู้โชคดีในการมานั่งเชียร์นักกีฬาถามทอมด้วยสีหน้าแปลกๆ จดจ้องชุดของทอมก่อนที่ใบหน้าจะขึ้นสีอย่างไม่รู้ตัว

 “จริงสิ ผมรู้ว่ากำลังใจเป็นสิ่งสำคัญ ผมที่เป็นเบสเฟรนด์ของมิสเตอร์ต้นถึงต้องมาด้วยตัวเองในวันนี้ยังไงล่ะ! ”

ทอมพูดด้วยสีหน้ามีความสุขโดยไม่ลืมที่จะถ่ายรูปของมิสเตอร์ต้นที่กำลังนั่งหอบด้วยหน้าประหลาดให้แด๊ดดูเพื่อเป็นการยืนยันว่าเขานั้นมาเชียร์มิสเตอร์ต้นจริงๆ

“...แต่ว่า” เกรย์พูดในลำคอก่อนจะพยายามเรียบเรียงเป็นประโยคออกมา “นายไม่เคยเป็นเชียร์ลีดเดอร์มาก่อนนะ”

“อย่าลืมสิว่าผมอยู่ชมรมการแสดงและผมก็เป็นคนคิดโชว์เต้นคริสต์มาสทุกปีด้วย”

ทอมหัวเราะและมองชุดเชียร์ลีดเดอร์สีดำทองของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ ถึงแม้ชมรมเชียร์ลีดเดอร์จะไม่ได้มาในวันนี้เพราะติดแข่งกับที่อื่น แต่ทุกคนที่ชมรมนั้นก็ได้ฝากกำลังใจมากับเขาด้วย

“ทุกคนที่ชมรมเชียร์ลีดเดอร์ใจดีกับผมมากๆ เลยล่ะ มิสเตอร์เกรย์ พวกเขาสอนท่าเต้นผมแล้วยังสั่งตัดชุดใหม่ให้ผมด้วย! “ ไม่ว่าเปล่าทอมยืดอกให้สูงขึ้นพยายามทำให้ตัวเองดูสง่างามมากที่สุดอย่างที่ทุกคนในชมรมเชียร์ลีดเดอร์ชอบบอกให้เขาทำ
ใบหน้าที่ติดจะเนิร์ดของเกรย์แดงเถือกจนถึงลำคอเมื่อเห็นชุดของทอมชัดๆ ถึงแม้ว่ามันจะเหมือนชุดเชียร์ลีดเดอร์ธรรมดาๆ ทั่วไปของโรงเรียนแต่เมื่ออยู่บนตัวทอมกลับน่ามองเป็นพิเศษ

น่าแปลกที่อยู่ร่วมห้องกันมาตั้งแต่เกรดสามครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เกรย์รู้สึกว่าทอมน่ารัก

ชุดสีดำทองดีไซน์ทันสมัยรัดรูปไปกับร่างทำให้ทอมดูตัวเล็กกว่าเดิมขึ้นไปอีกซึ่งแน่นอนว่ากางเกงที่ทอมสวมอยู่นั้นก็สั้นเอามากๆ เช่นกัน อวดขาขาวที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กางเกงลายสก็อตมาตลอดหลายปี

ปรี๊ดดดด

เสียงนกหวีดกรีดเสียงเป็นสัญญาณให้เกมเริ่มเล่นเอาทอมสะดุ้งสุดตัว

“เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะ มิสเตอร์เกรย์ ถ้าไม่ได้กำลังใจจากผม มิสเตอร์ต้นคงจะเล่นไม่ได้แน่ๆ เลย”

ทอมวิ่งมายืนข้างสนามแสตนด์บายหน้าอัฒจรรย์ของโรงเรียนตัวเองก่อนจะป้องปากตะโกนเชียร์มิสเตอร์ต้นที่กำลังพยายามเอาตัวบล็อกทีมคู่แข่งขันอย่างดุดัน ใบหน้าคมคายที่ทอมคุ้นเคยแสดงสีหน้าน่ากลัวคล้ายกับสัตว์ร้ายที่หลุดจากกรงเล่นเอาทอมกลืนน้ำลายเอือก

โรงเรียน XXX ส่งเสียงเฮดังลั่นเมื่อมิสเตอร์ต้นบล็อกพลาดจนทีมของตัวเองสามารถทำแต้มแรกนำไปก่อนได้ เสียงเฮที่มาจากคนจำนวนมากในโถงดังกึงก้องจนทำให้เหล่านักบาสจากโรงเรียนอริเริ่มหน้าเสียนิดๆ แต่ก็ไม่ได้เสียกำลังใจกันมากนัก และพยายามเล่นกันต่อจนสามารถทำแต้มไล่ตามได้

[ อีกแล้วครับ เบอร์สิบ ดังก์อีกแล้ว! ]

เบอร์สิบหรือมิสเตอร์ต้นที่ถูกขนานนามว่าเป็นม้ามืดในสนาม ตอนนี้กำลังดุเดือดได้ที่ มัดกล้ามในร่างกายแทบทุกส่วนแข็งเกร็งเมื่อต้องชนหรือบล็อกเพื่อแย่งลูก พยายามครองบอลเพื่อส่งต่อให้เพื่อนสลับกับทำแต้มเอง

ซึ่งสีหน้าของมิสเตอร์ต้นก็ไม่ดีนักเพราะเริ่มรู้สึกอะไรแปลกๆ ในสนามหลังจากเล่นไปครึ่งเกม

ฝั่งนั้นกำลังเล่นสกปรกโดยใช้จังหวะชุลมุนในการทำร้ายผู้เล่นฝั่งของเขา! จะทักท้วงก็ไม่ได้ผลเพราะกรรมการก็เป็นอาจารย์พละของโรงเรียน XXX รุ่นพี่ของเขาบางคนเริ่มบาดเจ็บจนต้องเปลี่ยนเอาตัวสำรองมาเล่น

ซึ่งแม้แต่เขาที่กำลังวิ่งอยู่ในสนามตอนนี้ก็ยังรู้สึกปวดกรามเช่นกัน…

ต้นมองทีมคู่แข่งซึ่งสวมชุดสีขาวล้วนด้วยสีหน้าหงุดหงิด ศอกที่ชนหน้าเขาระหว่างที่กระโดดบล็อกนั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ

[ เอาแล้วครับ ชู๊ตสามแต้ม! ฟอร์มดีมากๆ เลยครับสำหรับพี่แบล็ควันนี้ ผมว่านะ ถ้าถ้าทีมคุณเป็นม้ามืด พี่แบล็คของผมนี่คงเป็นม้ามืดชุบแป้งทอดแน่ๆ ]

เหล่านักเรียนที่นั่งอยู่ฮาครืนรับมุกซึ่งมันก็ดังพอๆ กับเสียงกรี๊ดเพราะพี่แบล็คที่ว่านั้นเป็นหนึ่งในหนุ่มฮอตประจำโรงเรียน ล็อคเกอร์ในวันวาเลนไทน์ที่จงใจไม่ล็อคทิ้งไว้นั้นจะถูกยัดด้วยกุหลาบและช็อคโกแลตจนแทบล้นออกมา สาเหตุที่แบล็คดังนั้นส่วนนึงก็มาจากรูปลักษณ์ภายนอกที่ออกแนวจะมาดคุณชายดิบๆ เซอร์ๆ ดูเร่าร้อนและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน

และอีกเหตุผลก็คือความขี้อ่อยของเจ้าตัว

“กรี๊ดดด”

คนที่เพิ่งถูกกล่าวถึงในสนามตัดสินใจถอดเสื้อที่ชุ่มเหงื่อของตัวเองออกและโยนมันไปไว้ข้างสนาม อวดมัดกล้ามที่ดูแข็งแรงราวกับนักกีฬาทีมชาติ

แบล็คไม่สนใจเสียงกรี๊ดแต่ผุดรอยยิ้มนิ่มๆ บนใบหน้าเย็นชาเรียกเสียงกรี๊ดได้อีกระดับ

“หึ”

ต้นแค่นเสียงในลำคอเพราะไอ้คนที่คนกรี๊ดๆ กันอยู่คือคนเดียวกับที่จงใจศอกใส่กรามเขาและทำรุ่นพี่ของเขาขาพลิกจนเล่นต่อไม่ได้ด้วย

เวลาครึ่งแรกที่เหลือเพียงไม่ถึงห้านาทีทำให้มิสเตอร์ต้นรู้สึกเครียดเพราะถูกนำไปสิบแต้ม เดิมทีอีกทีมก็เล่นดีอยู่แล้วเมื่อรวมกับการเล่นด้วยวิธีสกปรกยิ่งทำให้เขาเอาชนะยากมากขึ้นไปอีก

ให้ตาย...

ระหว่างที่เผลอหงุดหงิดช่วงเวลานั้นก็ถูกช่วงชิงอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็ถูกคนอื่นบล็อกไม่ให้เข้าไปขัดขวางการส่งลูกก่อนที่ลูกจะเข้าห่วงในวินาทีต่อมา

“!!!”

ต้นเบิกตากว้างก่อนที่ความโกรธจะพวยพุ่งขึ้นมาเมื่อเห็นสีหน้าเยาะเย้ยของแบล็คซึ่งเป็นคนทำแต้มหลักของอีกทีม การเล่นสกปรกไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายละอายใจเลยสักนิดหนำซ้ำยังภูมิใจกับมันอีกด้วย!

โดยที่ไม่รู้ต้นเผลอกระแทกเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายเตรียมจะกระชากคอเสื้อเพื่อเอาเรื่อง

และมันก็คงจะเป็นลูปซ้ำกับปีที่แล้วหากไม่ถูกขัดซะก่อน

“มิสเตอร์ต้นสู้ๆ มิสเตอร์ต้นสู้ตาย มิสเตอร์ต้นม้าลาย ม้าลายสู้ๆ ”

บทเพลงประหลาดกับเสียงร้องแปร่งๆ เป็นชื่อตัวเองเล่นเอามิสเตอร์ต้นชะงักขาแบบงุนงงจนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองคนร้องที่เพิ่งจะนึกได้ว่าอีกฝ่ายมาเชียร์ตัวเองด้วย

“…”

อารมณ์หงุดหงิดทั้งหมดทั้งมวลหายไปหมดแทบจะทันที

ในหัวของต้นตอนนี้ว่างเปล่า จดจ้องทอมที่กำลังเล่นเต้นเชียร์เขาอยู่กระตือรือร้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ร่างที่เขามักจะมองว่าเหมือนเด็กอนุบาลวันนี้ดูเหมือนเด็กมัธยมปลายจริงๆ

ซึ่งทอมก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองได้ดึงสายตาคนอื่นๆ จนเขารู้สึกหึงหวงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

สีหน้าของต้นเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง

ทำไมทอมถึงได้ใส่ขาสั้นนักนะ.. ถึงมันจะดูน่ารักมากๆ ก็เถอะ

และที่สะดุดตาสุดๆ อีกอย่างคือพู่สีรุ้งของทอมที่ดูแพรวพรวมาก

“มิสเตอร์ต้นต้องม้าลายนะ!”

ทอมยิ้มให้มิสเตอร์ต้นแม้ว่าจะถูกนำไปหลายแต้มก็ตาม

“ผมเชื่อว่ามิสเตอร์ต้นต้องทำได้”

ต้นที่กำลังประมวลผลว่าม้าลายคืออะไรอดยิ้มออกมาไม่ได้ ถึงแม้จะไม่ได้ยินสิ่งที่ทอมพูดเพราะถูกเสียงอื่นกลบหมดแต่กะพอจะอ่านปากทอมออก

ทำไมทอมมันถึงน่ารักนักวะ

ในที่สุดอารมณ์โกรธก็ถูกดับไปและแทนที่ด้วยแรงฮึดอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้สมาธิของต้นก็มากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ทันทีที่ลูกบาสถูกส่งมาที่ตัวเองก็พุ่งตัวเข้าไปหาแป้นอีกฝั่งและทำตามแผนที่เคยซักซ้อมไว้ทันที

สวบ!

ลูกบาสถูกโยนเข้าห่วงในช่วงที่ไม่มีใครคิดว่าจะชู๊ตเพราะมัวแต่ยื้อแย่งกันอย่างดุเดือดอีกทั้งมันยังเป็นมุมที่ชู๊ตได้ยากเอามากๆ แต่นักกีฬาเบอร์สิบหรือม้ามืดของโรงเรียน YYY ก็สามารถทำได้

เฮ!

ชนกลุ่มน้อยจากโรงเรียน YYY จึงได้มีโอกาสออกหน้าออกตากันบ้าง พยายามส่งเสียงเฮและร้องเพลงประจำโรงเรียนสลับกับเพลงสันทนาการตามที่ทอมลิสต์มาให้ซึ่งทอมที่ต้องเต้นประกอบตอนนี้ก็มานั่งหอบแฮ่กอยู่บนอัฒจรรย์บ้างแล้วเพราะเต้นไม่ไหวจริงๆ

“ผมไม่เคยเต้นแล้วเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนเลย มิสเตอร์เกรย์”

ทอมหอบขณะที่กระดกน้ำดื่มและจ้องมิสเตอร์ต้นที่เล่นได้ดีกว่าเดิมไม่วางตา

“แน่สิ ก็นายเล่นเต้นแบบไม่พักเลยนี่นา”

เกรย์ถอนหายใจอดรู้สึกสงสารทอมไม่น้อยที่ต้องเต้นอยู่คนเดียวผิดกับทีมเจ้าถิ่นที่เอาชมรมเชียร์ลีดเดอร์มาเต้นแบบจัดเต็ม มีการต่อตัวกระโดดอลังการงานสร้างจนคนที่ผู้ชมมานั่งอดที่จะเปรียบเทียบกับทอมไม่ได้

แต่ทอมก็คือทอม เจ้าตัวไม่ได้รับรู้เลยสักนิดว่าตัวเองน่าสงสารหรือถูกเปรียบเทียบเพราะวัตถุประสงค์ของการเต้นของทอมคือเต้นเชียร์มิสเตอร์ต้น แค่มิสเตอร์ต้นชอบเขาก็ดีใจมากๆ แล้ว

นัยน์ตาสีฟ้าของทอมเปล่งประกายระยับเมื่อมิสเตอร์ต้นดังก์ลูกที่สอง

“มิสเตอร์เกรย์! มิสเตอร์ต้นเท่ตูมๆๆๆ มากเลย ฮือ มิสเตอร์ต้นม้าลายนะ! “

เกรย์กระพริบตาปริบงุนงงกับภาษาของทอม เอาเข้าจริงเขาชินกับการพูดภาษาอังกฤษของทอมมากกว่า ซึ่งช่วงนี้ก็แปลกนิดหน่อยที่อยู่ๆ ทอมก็พยายามหัดพูดภาษาไทยทั้งๆ ที่เจ้าตัวเกลียดนักหนาเพราะถูกคำสาปเกรดหนึ่งภาษาไทยมาทุกเทอม

“มิสเตอร์เกรย์! มิสเตอร์ต้น มิสเตอร์ต้นเก่งมากเลย”

ทอมพูดอย่างดีใจเมื่อเห็นมิสเตอร์ต้นบล็อกลูกบาสและส่งให้คนอื่นเล่นต่อได้ ทอมแทบอยู่ไม่สุขเมื่อเห็นคะแนนไล่ตามขึ้นมาเรื่อยๆ จนในที่สุดก็นำไปสองแต้มก่อนที่จะเป็นพักครึ่งแรก

แน่นอนว่าลูกหมาน้อยอย่างทอมไม่พลาดที่จะวิ่งไปหามิสเตอร์ต้นที่กำลังจะเดินมาหาตัวเองเหมือนกัน

ทอมยิ้มกว้าง

“มิสเตอร์ต้—“

ผลั่ก

ก่อนที่จะโดนชนโดยใครบางคนจนล้มไปกับพื้น

ทอมร้องโอยโอยลูบสะโพกตัวเองและเมื่อเงยหน้ามองตัวต้นเหตุก็หน้าซีดลงถนัดตา

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ทอม”

เพราะไอ้คนชนก็คือคนที่ไม่อยากเจอที่สุดนั่นเอง


=========

คนเขียนยังม่ายตาย 5555555  :call:


   

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-43
ทอม มา แล้วววว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-6
ใครทำน้องงงง !!

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +267/-2
คุณ foggy time พานุ้งทอมกะมิสเตอร์ต้นมาหาเราอีกน๊าาาาาา

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-43
รออออออออออออว์

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-6
จัดการมันเลยมิสเตอร์ต้นนนน

ออฟไลน์ Piima

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
ยังรอมาต่ออยู่นะคะ สนุกมากๆเลย

ออฟไลน์ ดาวลูกไก่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 226
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
น้องทอมมมม น้องงงง น่ารักมากเลยลูก เด็กอะไรน่าเอ็นดู อยากหอมแจ้มน้องง เอนดูความคิดอ่ะ ถึงจะทำให้มิสเตอร์ต้นปวดหัวก็เถอะ

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-1
ตอนที่ 8

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ทอม”
   
ร่างสูงกล่าวด้วยรอยยิ้มและยื่นมือให้ทอมจับเพื่อช่วยพยุงตัว ทั้งๆ ที่เป็นต้นเหตุทำให้ทอมล้ม
   
“..อย่ามายุ่ง”
   
ทอมปัดมือทิ้งและลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าบึ้งตึง มองคนตรงหน้าที่มีเชื้อสายเยอรมันทำให้มีร่างที่ค่อนข้างใหญ่โตผิดกับตัวเองที่ตัวเล็กนิดเดียว ซึ่งใบหน้าของอีกฝ่ายนั้นก็เห็นสันกรามชัดอย่างพวกชนชาติแถบยุโรปและยังมีผมสีบรอนด์ซีดที่ตัดทรงไถข้างที่ทำให้คนมองใจสั่นไหวอีก
   
แน่นอนว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นกับทอมเพราะทอมเกลียดคนตรงหน้าเข้าไส้!
   
“เราออกจะสนิทกันนะทอม ลืมไปแล้วเหรอว่านายเคยชวนฉันไปแฮงก์เอาท์ด้วย”

“ผมไม่เคยสนิทกับคนอย่างคุณ เกวิน” ทอมพูดอย่างเย็นชาด้วยอังกฤษสำเนียงบริติชและเดินหนีไปหามิสเตอร์ต้นที่ทำหน้าไม่พอใจสลับกับงุนงงกับสถานการณ์ที่มาคุอย่างเห็นได้ชัด

“เรื่องเก่าๆ ก็ลืมไปบ้างเถอะน่า”

เกวินโต้กลับด้วยสำเนียงอเมริกันอย่างหยอกเย้าหากแต่นัยน์ตาสีเขียวนั้นไม่ได้มีความล้อเล่นแฝงอยู่สักนิด เอาเข้าจริงเกวินก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ที่เห็นทอมมาอยู่ในโรงเรียนตัวเอง

กับแค่แกล้งผลักจนล้มหัวแตกนิดเดียว เขาไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไมมันถึงกลายเป็นเรื่องใหญ่ถึงขั้นพ่อสั่งกักบริเวณเขาไปหลายเดือนเพราะเกือบเสียคู่ค้าทางธุรกิจซึ่งเป็นพ่อของทอม
   
เอาเข้าจริง เขาก็ยอมรับว่าตัวเองค่อนข้างถูกใจทอมเพราะอีกฝ่ายนั้นดูราวกับสัตว์ตัวเล็กๆ แต่ใครจะไปรู้เมื่อเขาลองหยอดแกล้งนิดแกล้งหน่อยก็กลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตในชั่วพริบตา
   
มันทำให้เขาโกรธและเกลียดทอมมากจนอยากบดขยี้อีกฝ่ายให้เป็นชิ้นๆ ให้ร้องไห้จนกว่าเขาจะพอใจ

“ว่างๆ คุณก็ลองไปทำให้ตัวเองหัวแตกบ้างแล้วกัน!”

ขณะที่เกวินกำลังมองทอมด้วยความเคียดแค้นก็พบว่าถูกบดบังด้วยร่างที่ใหญ่พอๆ กับตัวเองและเมื่อไล่ระดับสายตาขึ้นมาก็พบว่าเป็น ‘ม้ามืด’ ที่ทางโรงเรียนของเขากำลังสาปส่งระคนชื่นชม

“มีอะไรหรือเปล่า” ต้นมองอีกฝ่ายด้วยความเย็นชาและดันทอมไปไว้ด้านหลังตัวเอง เอาเข้าจริงเขารู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะต่อยอีกฝ่ายด้วยซ้ำแม้ว่าจะไม่รู้ก็ตามว่าอีกฝ่ายเคยทำอะไรทอมไว้

“ก็มีนะแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องของนาย”  เกวินตอบเสียงเรียบเรื่อยก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อเห็นสภาพการแต่งตัวของต้นที่มีมูลค่ารวมแล้วไม่เกินราคาน้ำเปล่าของเขาด้วยซ้ำ “โว้วๆ ทอม นี่นายไปคุ้ยหมอนี่มาจากไหนเนี่ย”

ต้นคิ้วกระตุกขบกรามกรอดเกือบจะเข้าไปกระชากคอเสื้อถ้าทอมไม่รั้งเสื้อเอาไว้ก่อน

“อย่าไปยุ่งเลยมิสเตอร์ต้น ไปนั่งพักดีกว่า”

ทอมดันหลังมิสเตอร์ต้นไปยังอัฒจรรย์เพราะไม่ค่อยอยากมีเรื่องกับอีกฝ่ายนัก ถึงแม้แด๊ดจะบอกว่าถ้าโดนเกวินแกล้งอีกให้บอกเพราะคราวนี้จะตัดขาดธุรกิจไปเลย ซึ่งก็ไม่ใช่แด๊ดคนเดียวที่จริงจังกับเรื่องนี้ พี่ชายของเขาก็โวยวายบ้านแทบแตกตอนที่รู้ว่าเขาโดนแกล้ง

แน่นอนว่าทอมไม่ใช่เด็กขี้ฟ้องและลูกแหง่ จึงพยายามเลี่ยงปัญหาอย่างที่สิงโตหนุ่มควรจะทำ
               
แต่น่าเสียดายที่ในสายตาของคนอื่นก็เป็นแค่ลูกหมาที่น่ารักไปวันๆ เท่านั้น
   
“ระวังตัวไว้ให้ดีแล้วกัน ทอม!”
   
เกวินตะโกนไล่หลังก่อนที่จะกลับไปรวมกลุ่มกับทีมบาสตัวเองซึ่งเมื่อคนในทีมเห็นเกวินก็รีบไหว้รีบทักทายกันทีเพราะมีศักดิ์เป็นหัวหน้าทีม และวันนี้เกวินก็จงใจมาสายเพื่อปั่นอารมณ์ทีมตรงข้ามให้หงุดหงิดมากกว่าเดิม
   
ใช่… คนที่เป็นต้นเหตุให้ทีมของโรงเรียน YYY แพ้คาบ้านคือ ‘เกวิน’ นั่นเอง ด้วยเทคนิคการโกงที่แพรวพราวทำเอาทีมฝั่งตรงข้ามเจ็บกันระนาวแต่คณะกรรมการกลับจับผิดไม่ได้สักทีเพราะทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นมาด้วยลักษณะที่คล้ายกับอุบัติเหตุ ทำให้ทีมโรงเรียน YYY หงุดหงิดจนเล่นได้ไม่ดีเท่าเดิมและแพ้ในที่สุด
   
ซึ่งถ้าจะให้เปรียบ ‘แบล็ก’ กับ ‘เกวิน’ การโกงของแบล็กก็แค่ของเด็กๆ เท่านั้น!
   
มิสเตอร์ต้นซึ่งไม่เคยแข่งกับเกวินมาก่อนจึงไม่ได้สนใจอะไรนักเมื่อเห็นฝ่ายใส่เสื้อบาสฝั่งตรงข้ามและดูเหมือนจะลงแข่งในช่วงครึ่งหลัง สิ่งที่มิสเตอร์ต้นสนใจเพียงอย่างเดียวคือทำไมมันถึงมายุ่งกับทอมเท่านั้น
   
“ไอ้เวรนั่นเคยทำอะไรนาย”
   
ต้นยังคงจริงจังกับเรื่องนี้ราวกับเป็นเรื่องใหญ่คอขาดบาดตาย ใบหน้าคมคายนั้นขมวดคิ้วมุ่นจนน่ากลัวสมกับฉายาเจ้าชายเย็นชาในอดีต (เพราะตอนนี้ชมรมวารสารเปลี่ยนเป็นเจ้าชายขี้เหงาไปแล้ว)
   
“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่น่า มิสเตอร์ต้น” ทอมพยายามเปลี่ยนเรื่องคุยและเอื้อมมือไปหยิบกระบอกน้ำเกลือแร่ที่บรรจงชงมาให้มิสเตอร์ต้นกินด้วยตัวเอง “กินน้ำสิมิสเตอร์ต้น ผมรู้ว่ามิสเตอร์ต้นกำลังคอแหกอยู่”
   
“หะ?”
   
ต้นกระพริบตาปริบ
   
“มิสเตอร์ต้นทำไมนะ”
   
ทอมหน้ายู่ “เทิรส์ตี้อ่ะ มิสเตอร์ต้น”
   
“คอแห้ง!” ต้นหลุดหัวเราะแต่ก็ยอมรับมาดื่มเพราะโดนลูกหมางอนอีกแล้ว “เอาล่ะ บอกฉันมาได้แล้วว่าหมอนั่นเคยทำอะไรนาย”
   
“ก็ผมบอกว่าผมไม่อยากเล่าไง มิสเตอร์ต้น” ทอมงอแงทำหน้าคล้ายจะร้องไห้ “ที่มิสเตอร์ควรสนใจมากกว่าคือผมเต้นเชียร์มิสเตอร์ต้นไปกี่เพลง มิสเตอร์ต้นรู้ไหมว่ากว่าผมจะร้องเพลงเพลงโด่งใส่น้ำได้นี่มันยากขนาดไหน! แล้วทำไมดุ่มกับโด่งไม่เหมือนกันอ่ะ มิสเตอร์ต้น ผมไม่เข้าใจเลย ไหนจะเพลงเมียงูอีก ทำไมผมต้องอยากแหย่รูด้วย”
   
“…”
   
ต้นพยายามอย่างยิ่งในการไม่แก้ภาษาไทยให้ทอมพร้อมกับกลั้นขำไปพร้อมๆ กัน สีหน้าของทอมตอนนี้น่ารักจนรู้สึกอยากหอมแก้มนุ่มๆ นั่นให้ช้ำไปข้างแต่ก็ทำได้เพียงอดใจไว้เพราะที่นี่เป็นที่สาธารณะและทอมก็คงจะงอแงเหมือนเมื่อเช้าอีก
   
“เฮ้ ทอม ฉันชอบพู่สีรุ้งนายว่ะ เห็นตั้งแต่เดินเข้าปากซอยเลยมั้ง” เดย์หนึ่งในทีมนักบาสประจำโรงเรียน YYY หรือเพื่อนร่วมห้องของทอมสมัยอนุบาลเดินมาพาดแขนบนไหล่เล็กๆ อย่างถือวิสาสะตามความเคยชินโดยไม่ลืมที่จะยีหัวทอมอย่างหมั่นเขี้ยว
   
“มันแน่นอนอยู่แล้วที่มิสเตอร์เดย์จะชอบเพราะผมเป็นคนเลือกเอง” ทอมยืดอกรับอย่างภาคภูมิใจก่อนจะร้องเสียงหลงเมื่อโดนมิสเตอร์ต้นลากไปกอดคอ
   
ซึ่งตัวขนาดตัวที่เล็กกว่าเป็นเท่าตัวทำให้ทอมถูกมิสเตอร์ต้นหนีบเอาไว้เหมือนผ้าที่โดนตาก
   
“มิสเตอร์ต้น! ปล่อยผมนะ”
   
ทอมโวยวายพยายามแกะแขนมิสเตอร์ต้นออก
   
“ฉันไม่ปล่อยจนกว่าจะรู้ว่าไอ้หมอนั่นมันทำอะไรนาย”
   
ถึงปากจะพูดอย่างแต่สายตาของต้นกลับจับจ้องที่เดย์ แสดงให้เห็นชัดๆ ว่าทอมไม่ใช่ของสาธารณะที่ใครจะมาจับต้องก็ได้นอกจากตัวเขาเองที่มีสิทธิ์ สิทธิ์อะไร?  ก็สิทธิ์ในความเป็นเบสเฟรนด์ไง
   
ไม่สิ.. อีกไม่นานก็คงจะเป็นอย่างอื่น
   
ต้นหลุดยิ้มมุมปากไปนิดๆ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้
   
“…นี่ฉันพลาดข่าวอะไรไปรึเปล่า” เดย์กระพริบตาปริบงุนงงในทีแรกก่อนจะยิ้มมีเลศนัยใส่ทอมและมองมิสเตอร์ต้นที่แสดงท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของทอมอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าสำหรับเดย์ที่อยู่กับมิสเตอร์ต้นมาได้สักพักต้องยอมรับว่าเป็นอะไรที่แปลกตามากเพราะปกติเวลาที่ซ้อมด้วยกันนอกจากสีหน้าไร้อารมณ์ มิสเตอร์ต้นก็ไม่เคยทำอะไรที่น่าสนใจสักนิด ทำตัวน่าเบื่อยิ่งกว่าปุถุชนคนทั่วไปซะอีก
   
“ไม่มีข่าวอะไรทั้งนั้นแหละ เดย์” ทอมซบหน้าลงกับแขนมิสเตอร์อย่างยอมแพ้หลังจากพยายามแกะมานาน
   
“ฉันอยากรู้ว่าทอมกับเบอร์หนึ่งเมื่อกี้เคยมีเรื่องอะไรกัน” ต้นเข้าประเด็นทันทีและก็รู้สึกถึงตัวของทอมที่สั่นขึ้นมานิดๆจนถ้าไม่สังเกตคงไม่รู้สึกและแน่นอนว่ามันทำให้ต้นไม่พอใจมากขึ้นไปอีก
   
ไอ้หมอนั่นทำอะไรทอมของเขากันแน่?
   
ใบหน้าคมคายขมวดมุ่นหนักกว่าเดิมอย่างหงุดหงิด
   
คนโดนถามหน้าซีดเมื่อโดนถามเรื่องที่เป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์เมื่อปีก่อน “ฉันเล่าได้ไหม ทอม?” เดย์เอ่ยถามทอมอย่างเกรงใจเพราะทอมเป็นผู้เสียหายในเรื่องนี้เต็มๆ
   
“ก็ได้” ทอมพูดเสียงเบาซุกหน้ากับแขนมิสเตอร์ต้นไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองคนถามด้วยซ้ำ “ถ้ามิสเตอร์ต้นอยากรู้ขนาดนั้น เดย์ก็เล่าเถอะ”
   
“งั้นฉันเล่าเลยนะ” ทั้งๆ ที่สนิทกับทอมมากแต่เดย์ก็พยายามระมัดระวังคำพูดสุดฤทธิ์ซึ่งก็ไม่แปลกอะไรนักเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับทอมปีที่แล้ว นับเป็นครั้งแรกจริงๆ ของทอมที่ถูกคนอื่นแกล้งอย่างจริงจัง ถึงแม้เขาจะเห็นว่าทอมแค่หัวแตกแต่เขาก็รู้ดีว่าไม่ได้มีแค่นั้นอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นเรื่องๆ นี้คงจะไม่บานปลายกลายเป็นเรื่องใหญ่ถึงขนาดนั้น

“ก็อย่างที่รู้นะ มิสเตอร์ต้นว่าปีที่แล้วโรงเรียนเราเป็นเจ้าภาพจัดงานให้โรงเรียนนี้มาเยือน ใช่พวกนั้นมาจริงและไอ้เบอร์หนึ่งนั่นก็มาด้วย” เดย์พยายามพูดอย่างนุ่มนวลที่สุดเพราะรู้ดีว่านี่น่าจะเป็นแผลใหญ่แผลหนึ่งของทอมเลยที่พยายามกลบเกลื่อนและลืมๆ มันไป “พอแข่งจบจะมีช่วงที่โคตรวุ่นวายเพราะเราแพ้คาบ้าน ทุกคนหัวเสียกันมากจนไม่ได้สนใจทีมฝั่งตรงข้ามเท่าไหร่เพราะรู้ว่ายังไงก็แก้ผลอะไรไม่ได้อยู่ดี”

ต้นลูบหัวทอมที่ตอนนี้เกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าเบอร์หนึ่งนั้นแสดงออกว่าถูกใจทอมตั้งแต่เล่นแล้วแหละ พอพักครึ่งก็เดินมาหาทอมชวนทอมคุยแต่พอทอมไม่คุยด้วยมันก็หัวเสียแล้วตอนจบเกมมันก็ออกมาหาทอม ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่ามันลากทอมไปคุยในห้องแต่งตัวแล้วก็ไม่มีใครรู้ด้วยว่าในนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง” เดย์มีสีหน้าสลดลงอย่างเสียใจที่ตัวเองไม่รู้ตัวไวมากกว่านี้ “รู้อีกทีก็ตอนที่ได้ยินของตกแตกกับเสียงร้องของทอม โค้ชที่อยู่ตรงนั้นพอดีได้ยินก็พังประตูเข้าไปเห็นทอมเสื้อหลุดรุ่ยนอนตัวสั่นอยู่พื้น”

“..เกวินแกล้งผม มิสเตอร์ต้น ฮึก”

สุดท้ายทอมก็สะอื้นออกมายอมเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดเพราะมีแต่ตัวเองที่รู้ดีที่สุดว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง “ผมไม่ชอบมิสเตอร์เกวินเพราะมิสเตอร์เกวินไม่มีมารยาท ฮึก ผมเห็นเขาผลักรุ่นน้องด้วย ผมพยายามเลี่ยงมิสเตอร์เกวินแต่เขาก็ลากผมไปคุยในห้อง”
พูดถึงตอนนี้นัยน์ตาสีฟ้าของทอมก็คลอไปด้วยน้ำตาจนต้นต้องรีบหยิบทิชชู่มาเช็ดออก ดูน่าสงสารจนต้นอยากเลิกแข่งบาสแล้วพาทอมไปทำอะไรก็ได้ให้กลับมาร่าเริงเหมือนเดิมเพราะเขาไม่ชินกับน้ำตาของทอมสักนิด

“เกวินพยายามขอไลน์ผมแต่ผมไม่ให้ ฮึก” ทอมสูดน้ำมูกพยายามฮึบไม่ให้ตัวเองร้อง “ผมพยายามจะหนีออกจากห้องแต่มิสเตอร์เกวินก็ผลักผมแล้วพยายามแกะเสื้อผมออกด้วย ฮึก ถ้าตอนนั้นผมไม่ทำแก้วแตกพอดี คงไม่มีใครรู้ว่าผมอยู่ในห้อง”
บาดแผลที่หัวเทียบไม่ได้เลยกับแผลที่ใจของทอมเพราะทอมโตมากับชีวิตที่ค่อนดีและสมบูรณ์แบบมาก ทุกคนให้เกียรติ์กันอย่างผู้ดีอังกฤษ คุยและแก้ปัญหากันอย่างปัญญาชนหรือปากเสียงกันมากสุดก็แต่ทะเลาะกัน ไม่เคยมีใครที่กล้าลงไม้ลงมือกับทอมมาก่อน

เฮนรี่พี่ของทอมและพ่อทอมจึงโกรธเอามากๆ เพราะทอมเป็นน้องคนเล็กของบ้านที่ถูกเลี้ยงประคบประหงมอย่างดี ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ทำให้ทอมร้องไห้ทั้งนั้น!

“ไอ้เวรนั่น..” ต้นขบเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิดแต่ก็มีสติมากพอที่จะเอาอารมณ์โกรธไปลงกับเกมแทนการใช้กำลังเพราะรู้ว่ามันจะทำให้ปัญหาคาราคาซังมากกว่าเดิม “ถ้าฉันรู้เรื่องนี้ ฉันไม่ยอมให้นายมาหรอก ทอม” ต้นลูบหัวทอมด้วยความรู้สึกผิด

“ผมเป็นสิงโตที่อบอาบนะ มิสเตอร์ต้น” ทอมเช็ดน้ำตาตัวเองออกมาแล้วยิ้มจนตาหยี “เพื่อเบสเฟรนด์อย่างมิสเตอร์ต้นแล้ว เรื่องแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก ผมอยากมาเชียร์มิสเตอร์ต้นมากกว่า”

“…อืม”

น่ารักชะมัด ทอมของเขาน่ารักเป็นบ้าเลย

ต้นพยายามคิดด้วยสีหน้าปกติแม้ว่าจะอดใจแทบไม่ไหว

ปรี๊ดดด

นกหวีดกรีดเสียงเมื่อหมดช่วงเวลาพักทำเอาเหล่านักกีฬาที่ยังไม่หายเหนื่อยโอดครวญ น่าแปลกที่พวกเขายิ่งแข่งกันก็ยิ่งดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ เหมือนลืมไปว่านี่เป็นแค่การแข่งขันกระชับมิตร (ซึ่งก็เหมือนจะทำให้เกลียดกันมากกว่าเดิม)

“เอาล่ะๆ ปัญหาครอบครัวไว้ก่อนนะ มิสเตอร์ต้น ถึงเวลาที่เราต้องล้างแค้นแล้ว” เดย์พูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับชกหมัดเข้ากับมือดังปั่กๆ “อย่าลืมนะที่โค้ชพูดนะ มิสเตอร์ต้น เลือดต้องล้างด้วยเลือด”

“ทำไมไม่ล้างด้วยน้ำล่ะ เดย์” ทอมถามงงๆ “ผมว่ามันสะอาดกว่าน้า”

“…อืม ฉันก็ว่างั้น”

เดย์อับจนคำพูดรู้สึกสิ้นหวังในภาษาไทยของทอมพอๆ กับทุกคนในห้อง น่าแปลกใจเหมือนกันที่ทอมสามารถรักษามาตราฐานภาษาไทยของตัวเองได้อย่างเหนียวแน่นตั้งแต่เด็กจนโต สิ่งที่ทอมทำได้ดีที่สุดในคาบภาษาไทยคือการตั้งใจเรียนแต่ไม่เข้าใจที่ครูสอนสักนิดว่าคืออะไร

“มิสเตอร์ต้นม้าลายนะ!” ทอมยิ้มจนตาหยีพร้อมกับชูพู่สีรุ้งของตัวเองออกมาเขย่า ถึงแม้จะยังไม่หายเหนื่อยเท่าไหร่แต่พอเห็นมิสเตอร์ต้นจะลงแข่ง ทอมก็รู้สึกมีแรงขึ้นมาทันทีและพร้อมที่จะเต้นเพลงเชียร์อีกหลายเพลงที่ตัวเองไม่สามารถร้องได้

“ฉันจะพยายามแล้วกัน”

ต้นยีหัวทอมอย่างเอ็นดูและวิ่งลงไปในสนามเพื่อประจำตำแหน่งของตัวเอง

“นายเป็นเพื่อนใหม่ทอมงั้นเหรอ”

อารมณ์ดีของต้นหายวับเหลือเพียงอารมณ์ที่เริ่มกลับมากรุ่นโกรธอีกครั้ง เมื่อพบว่าคนที่มารอแย่งลูกคราวนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนไกลแต่เป็น ‘เกวิน’ คนเดิมนั่นเอง

“ไม่รู้สิ”

ต้นไหวไหล่กวนๆ ขณะเดียวกันก็พุ่งสมาธิไปที่ลูกบาสในมือของกรรมการ เตรียมตัวกระโดดแย่งลูกกับอีกฝ่าย

“ระวังเพื่อนหายแล้วกัน”

เกวินแสยะยิ้มและนั่นก็ทำให้สมาธิของต้นหลุดไปจังหวะหนึ่งซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับที่กรรมการเป่านกหวีด ทำให้การกระโดดของต้นช้าไปกว่าหลายวินาที

ผลั่ก!!

เกิดเสียงดังลั่นเมื่อคนที่ถือเป็นม้ามืดของทั้งสองทีมแย่งลูกกันอย่างรุนแรงจนฝ่ายหนึ่งโดนชนและเซออกมา
แน่นอนว่าคนๆ นั้นไม่ใช่มิสเตอร์ต้นอย่างแน่นอน!

เฮ!

เหล่าชนกลุ่มน้อยโรงเรียน YYY ร้องกันเกรียวกราวเมื่อฝั่งตัวเองได้ลูกก่อนซึ่งคนที่ดีใจที่สุดก็คงจะเป็นทอมที่ตอนนี้กระโดดโลดเต้นหรือไปซะสนิทว่าตัวเองกำลังเต้นเชียร์มิสเตอร์ต้นอยู่

“!!”

หากแต่ถือครองลูกบาสได้เพียงไม่ถึงสามวินาที ร่างใหญ่ๆ ของต้นก็ล้มไปกองกับพื้นทันทีซึ่งต้นก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองล้มนานหนักรีบตะเกียกตะกายขึ้นมาแข่งบาสต่ออย่างดุร้าย

“เหนื่อยก็พักนะ มิสเตอร์ต้น”

เกวินแสร้งเลียนเสียงทอมและหัวเราะในลำคอก่อนที่จะส่งลูกต่อให้กับคนในทีมเพื่อทำคะแนนต่อ

“ชนะแบบนี้แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรวะ!”

ต้นพยายามอย่างยิ่งในการควบคุมอารมณ์ตัวเอง เมื่อกี้ทุกคนอาจจะคิดว่าเป็นอุบัติเหตุแต่เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่เพราะขาที่ยื่นมาสกัดเขานั้นเกินกว่าจะเป็นความบังเอิญ

มันทำให้เขาไม่แปลกใจสักนิดว่าทำไมทุกคนถึงได้หงุดหงิดนักหนา

เพราะการแพ้แบบสกปรกนี่มันเจ็บกว่าแพ้ย่อยยับซะอีก!!

“ชนะก็คือชนะ อย่าพาลครับ มิสเตอร์ต้น” เกวินตอกกลับด้วยสำเนียงอเมริกันด้วยความมั่นอกมั่นใจว่ามิสเตอร์ต้นจะฟังไม่ออก

“หน้าไม่อายว่ะ”

มิสเตอร์ต้นตอบกลับด้วยสำเนียงแบบเดียวกันก่อนที่จะพุ่งตัวไปแย่งลูกบาสที่ถูกส่งมาแบบสูงมากๆ เพื่อให้เกวินรับ แน่นอนว่าด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่อยู่แล้วทำให้มิสเตอร์ต้นสามารถแย่งมันมาได้อย่างง่ายดาย ซึ่งด้วยความหงุดหงิดมิสเตอร์ต้นจึงชู้ตทันทีเพื่อเป็นการหักหน้าอีกฝ่ายไปในตัว

สวบ!

และมันก็ได้ผล.. เกวินขมวดคิ้วทันที

เฮ!!!

คะแนนแรกของครึ่งหลังจึงเป็นของโรงเรียน YYY ไปโดยปริยาย แต่ดีใจได้ไม่นานก็ถูกตีตื้นคะแนนกลับจนกลายเป็นแมตช์ที่ดุเดือดกว่าปีที่แล้วซะอีก กองเชียร์ทั้งสองฝ่ายเชียร์กันคอแหบแห้งเพราะทั้งสองทีมสูสีกันมากจริงๆ
ก็มีแต่คนหนึ่งที่พอเห็นมิสเตอร์ต้นชู้ตแบบเท่ๆ ทีก็มีแรงเต้นทั้งวี่ทั้งวัน

“มิสเตอร์ต้นโซคูล!! เท่สุดๆ ไปเลย”

ทอมป้องปากตะโกนเชียร์มิสเตอร์ต้นด้วยความตื้นตัน วันนี้มิสเตอร์ต้นของเขาเท่มากจนเขาถ่ายรูปมิสเตอร์ต้นให้แด๊ดดูไปหลายสิบรูปเพราะอยากอวดว่าต้นแบบสิงโตที่เขาอยากจะเป็นนั้นเท่ขนาดไหน!

“ซู่ๆ ซ่าๆ ปาทังก้า…”

รุ่นน้องคนหนึ่งที่กำลังเมามันส์ไปกับแมตช์เผลอร้องเพลงเชียร์ที่ไม่ได้อยู่ในลิสต์ที่ทอมจดให้โดยไม่รู้ตัว
ทอมหันไปมองทันทีเพราะเต้นไม่เป็นจนรุ่นน้องรู้ตัวและรีบขอโทษขอโพย

“ขอโทษนะคะ พี่ทอม หนูลืมว่าพี่ไม่ได้ซ้อมเพลงนี้”

“สอนผมร้องได้ไหม” ทอมยิ้มและพูดอย่างตื่นเต้น “ผมชอบเพลงนี้! เพราะมิสเตอร์ต้นเซ็กซี่สุดๆ ไปเลย!”

รุ่นน้องที่ตอนแรกหน้าเสียตอนนี้ยิ้มหวานจนน่าประหลาดใจซึ่งแน่นอนว่าเด็กอนุบาลหัวใจดอรี่อย่างทอมไม่มีวันสังเกตเห็นเพราะในหัวมีแต่คำว่า ‘มิสเตอร์ต้นเซ็กซี่ ซู่ซ่าและเขาก็เป็นกองเชียร์ที่ดี้ดีด้วย!’

ผ่านไปได้ห้านาทีทอมก็ได้เพลงใหม่มาร้องและแน่นอนตามสไตล์ของทอม

“มิสเตอร์ต้นเซ็กซี่ กองเชียร์ดี้ดี เซ็กซี่ ซู่ซ่า!”

“…”

ต้นที่กำลังหอบแฮ่กเลิกคิ้วเมื่อหันมามองทอมและได้ยินเสียงร้องเพลงแปร่งๆ พอดี

“มิสเตอร์ต้นมองผมด้วยล่ะ สงสัยเพราะชอบเพลงใหม่ของผมแน่ๆ เลย” ทอมพูดอย่างตื่นเต้นพลางเขย่าพู่สีรุ้งของตัวเองสุดฤทธิ์

ท่ามกลางความตึงเครียดในสนาม ต้นหลุดหัวเราะออกมา

คนในสนามจะฆ่ากันอยู่แล้วโดยเฉพาะเกวินที่หมายหัวเขาตั้งแต่เริ่มเกมจนถึงตอนนี้มันก็ยังทำอะไรเขาไม่ได้ เพราะทันทีที่เกวินเข้ามาใกล้เขา เขาก็พยายามเลี่ยงไม่ก็เผชิญหน้ามันตรงๆ ไม่อย่างนั้นห้านาทีแรกเขาก็คงลงไปกองกับพื้นด้วยอุบัติเหตุบางอย่างแล้ว

ซึ่งเอาเข้าจริงก็ต้องยอมรับว่าอีกทีมเก่งมากทีเดียว ถ้าสู้กันแบบใสสะอาดก็คงเป็นการแข่งขันที่สูสีและสนุกพอตัวแต่ก็เพราะนโยบายโกงได้ก็ควรโกงของอีกฝ่ายทำให้เกมที่ควรกระชับมิตรกลายเป็นการเติมเชื้อไฟความเกลียดชังเสียได้

แต่ถึงแม้จะเล่นสกปรกในเกมแต่มุกเดิมๆ ก็ไม่ได้สามารถใช้ได้ตลอดไป เพียงไม่นานทีมของโรงเรียน YYY ก็เริ่มจับทางการโกงได้และหลบเลี่ยงได้แทบทุกครั้ง ทำให้ไม่มีใครเจ็บเพิ่มและคนเจ็บที่เป็นมือดีก็กำลังจะกลับมาลงสนามอีกครั้ง

สถานการณ์ของโรงเรียน YYY จึงดีขึ้นเรื่อยๆ เริ่มสามารถทำแต้มทิ้งห่างไปได้มากขึ้นจากการชู้ตของมิสเตอร์ต้นและการประสานงานกันในทีมที่ค่อนข้างรู้จักใจกันดี

“..เอาไงดี เกวิน”

แบล็กซึ่งนับว่าเป็นผู้ที่จะรับไม้ต่อเป็นหัวหน้าทีมต่อจากเกวินที่จะจบในปีนี้กระซิบถามเสียงเครียด การแพ้คาบ้านไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนในที่นี้ต้องการเลยสักนิด
   
“..ก็ทำตามแผนที่ฉันบอกไง” เกวินพูดเสียงแข็ง “ทำให้มันออกจากเกมไปซะ”
   
แบล็กหน้าเสียทันทีเพราะแผนของเกวินคือให้เขาฟาวล์ออกจากเกมไปเลยด้วยการทำร้ายมิสเตอร์ต้นให้เล่นต่อไม่ได้ “ผม ผมไม่รู้ว่าผมจะทำได้ไหม”
   
ถึงแม้แผนที่ว่าจะฟังดูง่ายแต่เอาเข้าจริงมันก็ทำได้ยากมากเพราะแบล็กก็ไม่รู้ว่ามิสเตอร์ต้นอึดแค่ไหน เผลอๆ ต่อให้โดนรุมกระทืบจนเยินก็อาจจะลุกขึ้นมาวิ่งต่อได้สบายๆ ก็เป็นได้
   
“ทำๆ ไปเถอะน่า หรือจะปล่อยให้ทีมพวกเราแพ้วะ!”
   
เกวินคำรามใส่ขณะที่วิ่งไปแย่งลูกที่เพื่อนส่งให้แบล็ก พยายามจะยัดลูกลงห่วงแต่ก็โดนต้นรีบาวด์แย่งลูกจนลูกหลุดมือไปอย่างน่าเสียดาย
   
“…”
   
แบล็กหรือม้ามืดของทีมโรงเรียน XXX ชั่งใจได้ไม่นานก็ถูกความคิดฝ่ายชั่วในหัวกระตุ้นให้โผเข้าไปหามิสเตอร์ต้นทันทีเพื่อรีบาวด์ ซึ่งการกระทำทั้งหมดเหล่านี้ก็เป็นแค่การแสร้งทำเพราะวัตถุประสงค์ที่แท้จริงคือการศอกยังไงก็ได้ให้โดนหน้ามิสเตอร์ต้นเต็มๆ
   
“กระจอกว่ะ”
   
ต้นหัวเราะเยาะเพราะสามารถหลบได้อย่างทันท่วงทีซึ่งก็เป็นผลมาจากคำตักเตือนของรุ่นพี่ที่บอกให้เขาระมัดระวังในช่วงครึ่งหลังใกล้จบเกม
   
“แม่ง!!”
   
แบล็กแทบจะถลาเข้าไปต่อยถ้าไม่ถูกคนในทีมรั้งเอาไว้ซะก่อนซึ่งก็เคราะห์ดีที่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อย่างรวดเร็วไม่เช่นนั้นกรรมการอาจจะสั่งยกเลิกการแข่งขันให้เป็นโมฆะหรือไม่ก็ฝั่งทีมโรงเรียน YYY ชนะทันที
   
เกมยังคงดำเนินต่อมาเรื่อยๆ จนกระทั่งจบเกมและในที่สุดโรงเรียน YYY ก็สามารถคว้าชัยชนะมาได้อย่างสวยงาม ใสสะอาด และใช้เลือดล้างเลือดได้อย่างหมดจด
   
หากแต่คนที่ดีใจที่สุดกลับไม่ใช่คนในทีม
   
“โซคูล!!! มิสเตอร์ต้นโซคูล เก่งสุดๆ ไปเลย”
   
ทอมดีใจและมีความสุขมากจนแทบจะมีออร่าวิ้งๆ สีทองรอบตัวตลอดเวลาซึ่งต้นก็คล้ายกับจะเห็นหูหางของทอมส่ายไปมาไม่หยุดด้วย
   
ใช้เวลาพักหนึ่งกว่าที่พิธีมอบเหรียญและกล่าวปิดการแข่งขันจะเสร็จ ซึ่งเมื่อเสร็จมิสเตอร์ต้นก็เดินไปหาทอมที่ดีใจเหมือนตัวเองเป็นคนแข่งชนะเอง
   
“มิสเตอร์ต้น ฮึก ผมพราวด์ในตัวมิสเตอร์ต้นมากๆ เลย”
   
ทอมพยายามที่กลั้นสะอื้นแต่ก็ทำไม่ได้ เขาดีใจ ดีใจมากๆ ที่มิสเตอร์ต้นสามารถเอาชนะพวกขี้โกงพวกนั้นได้โดยเฉพาะกับเจ้าเกวินนั่น!
   
“แล้วร้องไห้ทำไมเนี่ย”
   
ต้นหัวเราะแล้วถอดเหรียญทองของตัวเองออกมาสวมให้ทอม
   
และแน่นอนว่าเด็กอนุบาลงง
   
“เอ๋ ให้ผมทำไมเหรอ มิสเตอร์ต้น”
   
ทอมกระพริบตาปริบๆ งุนงงซึ่งทอมก็ไม่ได้รู้เลยว่าท่าทางของตัวเองนั้นน่าเอ็นดูขนาดไหน แต่ที่แน่ๆ มันทำให้มิสเตอร์ต้นต้องหายใจลึกๆ พยายามอย่างยิ่งในการไม่หอมแก้มทอมหรือเจ้าลูกสิงโตวัยละอ่อนที่ทำตัวน่ารักไปวันๆ
   
“รางวัลของนายไง ทอม” ต้นยิ้ม “ถ้าไม่ได้นายเต้นเชียร์ ฉันคงไม่ชนะหรอก”
   
“!!!”
   
ทอมนิ่งอึ้งก่อนที่จะโผกอดมิสเตอร์ต้นอย่างอดไม่ได้
   
“ฮืออ ผมดีใจจัง ที่ได้รู้จักมิสเตอร์ต้น”
   
“ฉันก็ดีใจที่ได้รู้จักนายเหมือนกัน ทอม”
   
ต้นระบายยิ้มกว้างออกมา
   
เขาชอบเจ้าลูกสิงโตนี่จนแทบจะบ้าอยู่แล้ว!
   
============

แหม มิสเตอร์ต้น ตัดภาพไปที่ตอนแรกนะคะ 555555555 เอาจริงๆ การแข่งขันกับการโกงนี่โคตรเป็นของคู่กัน  :mew5:

ตอนอยู่โรงเรียนก็มีแข่งกันระหว่างเครือโรงเรียน เพื่อนไปแข่งก็โดนโกงทุกปี  :katai1: เป็นเรื่องที่น่าเบื่อมากจริงๆ

ps to คุงหมีเฟิร์น  ::::    ทอม : ไม่เป็นไรนะ! ทอมจะช่วยคุณหมีแก้ปัญหาเอง!! //กอด



ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
นี่ใช่มิสเตอร์ต้นคนเดียวกันกับตอนแรกรึป่าว555555555
ืทอมน่ารักขึ้นทุกตอนเลย :impress2:  :m3: :ped149:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ AeAng11

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
มิสเตอร์ต้นสู้ๆรอวันพิชิตนว้องทอมนะะะ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7993
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-11
โอยๆ........ทอม น่ารัก สุดๆ  :mew1: :mew1: :mew1:

ฮามาก เพลงเชียร์  ของทอม ขำก๊ากกกกก เลย
“มิสเตอร์ต้นสู้ๆ มิสเตอร์ต้นสู้ตาย มิสเตอร์ต้นม้าลาย ม้าลายสู้ๆ ”

มิสเตอร์ต้นต้องม้าลายนะ
มร.ต้นหลงเด็กอนุบาลไปเต็มๆแล้ว

ต้น  ทอม   :กอด1: :กอด1: :กอด1:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-43
เป็นนิยายที่รอนานมากกกก แต่ก็ยังติดตาม 5555

ปล. มิสเตอร์ต้นยาวใหญ่ใช่ไหม เลยเรียกมิสเตอร์ต้นว่าม้า อิอิอิอิ

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
ทอมน่ารักมาก มิสเตอร์ต้นหลงใจละลาย

ออฟไลน์ pan27

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เอ็นดูน้องทอมมาก หอมหัว5555

ออฟไลน์ sharay029

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :katai2-1: ทอมน่ารักสุดๆ อยากฟัดแก้มสิงโตวัยละอ่อน คริคริคริ

ออฟไลน์ pktherabbit

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
รอฉันรอเธออยู่~~~

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-1
ตอนที่ 9
   
“เฮ้ ทอม”
   
“มีอะไรงั้นเหรอ วิน”
   
ทอมตอบทั้งๆ ที่ไม่ละสายตาจากหน้าจากกระดาษวาดรูป ซึ่งรูปที่เขากำลังวาดอยู่นั้นคือรูปมิสเตอร์ต้นที่กำลังชู๊ตบาสอยู่ แน่นอนว่าในสายตาทอมมิสเตอร์ต้นนั้นโซคูล ทำให้รอบๆ ตัวมิสเตอร์ต้นนั้นมีออร่าสีเหลืองแสบตาจากไฮไลท์และที่โดดเด่นที่สุดในรูปคือตัวทอมเองที่กำลังเชียร์มิสเตอร์ต้นอยู่ข้างสนามด้วยชุดเชียร์ลีดเดอร์กับพู่สีรุ้ง
   
“นายกับมิสเตอร์ต้นนี่ยังไง”
   
วินถามด้วยสีหน้าหงุดหงิด ตาตี่ๆ ที่อยู่หลังเลนส์ใสแทบจะแผดเผาอาจารย์ฟิสิกส์ที่กำลังอธิบายเรื่องหลักการเคลื่อนที่ ทั้งๆ ที่วิชาฟิสิกส์คือวิชาที่วินชอบมากที่สุด
   
“ก็เป็นเบสเฟรนด์กันยังไงล่ะ”
   
ทอมตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด
   
“แล้วฉันล่ะ ทอม นายเคยบอกว่าฉันเป็นเบสเฟรนด์นายไม่ใช่เหรอ”
   
วินถามอย่างรวดร้าว มือซ้ายที่จับปากกาสั่นระริก ยอมเลิกทำตัวเป็นนักเรียนดีเด่นของห้องมาจ้องทอมที่นั่งข้างตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะทำสีหน้าเย็นชาวันนี้ดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
   
“วิน ก็ยังเป็นเบสเฟรนด์ของผมนะ”
   
แน่นอนทอมก็คือทอม ไม่เคยรับรู้ความเป็นไปอะไรของโลกทั้งนั้น ถ้าไม่ได้สนใจ ยังคงง่วนอยู่กับการวาดรูปมิสเตอร์ต้นบนชีทฟิสิกส์ที่ทอมไม่เคยเข้าใจเลยว่ามันคืออะไร
   
สีหน้าของวินมีสีขึ้นได้ไม่ถึงสามวิ ประโยคต่อมาก็ทำเอาหน้าทะมึนไปทันที
   
“แต่ตอนนี้ผมชอบมิสเตอร์ต้นมากๆ เลย วิน มิสเตอร์ต้นโซคูลมากจนผมอยากให้มิสเตอร์ต้นมาเข้ากลุ่มเราเลยล่ะ ผมมั่นใจมากเลยว่าถ้ามิสเตอร์ต้นได้มาอยู่กับผม วิน และทุกๆ คน มิสเตอร์ต้นจะไม่รู้สึกแดดเดียวอีกต่อไป”
   
ทอมพูดด้วยสีหน้าชื่นบาน
   
“แล้วผมก็จะเปลี่ยนชื่อกลุ่มเราเป็นชื่อกลุ่มดอรี่รักมิสเตอร์ต้นด้วย”
   
“ทอม”
   
วินพูดเสียงแข็งจนทอมเงยหน้ามามองอย่างงุนงง
   
“อะไรเหรอ วิน หรือผมควรจะใช้ชื่อกลุ่มเป็นมิสเตอร์ต้นโซคูลแทน”
   
“นายไม่กลัวมิสเตอร์ต้นอะไรนั่นหลอกนายรึไง”
   
วินถามด้วยสีหน้าจริงจัง สถานะพ่อของทอมในโรงเรียนไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เพราะวินนั้นได้ถูกพ่อของทอมฝากฝังให้ดูแล แน่นอนว่าด้วยลักษณะนิสัยของวิน วินทำมันอย่างเคร่งครัดมาตลอด ไม่ให้ทอมออกนอกลู่นอกทางอีกทั้งยังคอยรักษาเกรดของทอมไม่ให้ห่วยจนเกินไป (ยกเว้นวิชาภาษาไทยที่ทอมห่วยแตกอย่างเสมอต้นเสมอปลาย)
   
“มิสเตอร์ต้นไม่ทำแบบนั้นหรอก วิน”
   
ทอมพูดอย่างมั่นใจ
   
“เพราะมิสเตอร์เป็นคนดีมาก”
   
“ดีอะไรของนาย ทอม นายรู้ไหมว่านายรู้จักมิสเตอร์ต้นไม่ถึงสองอาทิตย์ด้วยซ้ำ” ถ้าวินเป็นพ่อของทอมจริงๆ วินมั่นใจมากว่าตัวเองจะต้องเผลอตีทอมจนก้นลายแน่ๆ  “นายเชื่อใจมิสเตอร์ต้นไม่ได้”
   
“ทำไมล่ะ”
   
ทอมหน้ายู่
   
“เพราะฉันไม่ไว้ใจเขาไง ทอม เมื่อไหร่นายจะเข้าใจความเป็นห่วงของฉันสักที” วินหน้าบูดพอๆ กับทอม “ฉันเข้าใจว่านายกำลังเห่อของใหม่ นายไม่เคยเจอใครจนเท่ามิสเตอร์ต้นมาก่อนใช่ไหมล่ะ เอาล่ะ ทอม ฉันว่ามันถึงเวลาที่นายควรจะเลิกเล่นสนุกแล้วกลับมาอยู่กับพวกเราสักที ก่อนที่มันจะเกิดอะไรขึ้นกับนาย”
   
“มันจะไม่มีเกิดอะไรขึ้นหรอก!”
   
ทอมหน้ายับกว่าเดิมรู้สึกไม่พอใจมากๆ ที่มิสเตอร์ต้นโซคูลถูกกล่าวหาจากหนึ่งในเบสเฟรนด์ของตัวเอง เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไม ทุกคนถึงเอาแต่มองว่ามิสเตอร์ต้นนิสัยไม่ได้อย่างงู้นอย่างงี้ ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วมิสเตอร์ต้นนิสัยดีมาก ไม่เคยทำอะไรที่เข้าข่ายว่า ‘ไม่ดี’ สักอย่าง
   
“เฮ้ๆ ใจเย็นน่าทอม นายจำไม่ได้รึไงว่าใครเป็นคนคอยปลอบนายตอนนายร้องไห้”
   
“ก็วินกำลังว่ามิสเตอร์ต้นเป็นคนไม่ดีนี่นา”
   
ทอมพูดด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าเดิมเพราะถูกมิสเตอร์เป๊กหรือครูฟิสิกส์มองมาที่ตัวเองอย่างตำหนิ
   
“สรุปนะทอม ถ้านายยังขืนดึงดันจะคบกับมิสเตอร์ต้นเป็นเพื่อน ฉันไม่ยอม”
   
วินจ้องตาทอมนิ่งแสดงถึงความจริงจังแบบเดียวที่ใช้ขู่ทอมให้ตั้งใจอ่านหนังสือสอบแทนที่จะไปนั่งดูดอรี่ครั้งที่ร้อย
   
“วิน ยูไม่มีเหตุผลเลย”
   
“ฉันก็เพิ่งไปไงทอมว่ามิสเตอร์ต้นไว้ใจไม่ได้”
   
“… ก็ได้ วิน” ทอมมองวินด้วยสายตาผิดหวัง รู้สึกเสียใจมากที่วินไม่แม้แต่จะเปิดใจด้วยซ้ำ “งั้นผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นเองว่ามิสเตอร์ต้นเป็นคนดีขนาดไหน”
   
พูดจบทอมก็เดินออกจากห้องทันทีเพราะเป็นเวลาพักเที่ยงพอดี ซึ่งระหว่างทางทอมก็โดนคนทักเป็นสิบแต่ด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีนักทำให้ทอมไม่ได้ทักกลับอย่างปกติและพุ่งไปหามิสเตอร์ต้นที่กำลังนั่งกินเบอร์เกอร์อยู่
   
“กู๊ดอาฟเตอร์นูน มิสเตอร์ต้น”
   
ทอมนั่งลงข้างมิสเตอร์ต้นและเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงหงอยๆ ทั้งๆ ที่ปกติแล้วทอมจะต้องเรียกชื่อมิสเตอร์ต้นด้วยความกระตือรือร้นล้านแปดเสมอ
   
“เป็นอะไร”
   
แน่นอนว่าต้นดูออกว่าทอมผิดไปจากเดิม ถึงแม้ใบหน้าจะยิ้มอยู่แต่ออร่าลูกหมาหงอยนั้นแรงมาก
   
“ผมกำลังใจแตก มิสเตอร์ต้น”
   
ทอมฟูมฟาย
   
“ใจแตกอะไร”
   
จากที่งงอยู่แล้วต้นงงกว่าเดิม เขางงมากว่าเด็กอนุบาลอย่างทอมมันจะใจแตกได้ยังไง แค่เขาหอมแก้มก็จะร้องไห้แล้ว หรืออาจจะมีคนทำให้ทอมของเขาใจแตก?
   
เมื่อนึกถึงตรงนี้สีหน้าของมิสเตอร์ก็หงุดหงิดทันที
   
“ใครทำอะไรนาย ทอม บอกฉันมา”
   
“ไม่มีอะไร มิสเตอร์ต้น ผมแค่ฟีลฮาร์ตเบรกที่ทุกคนไม่เข้าใจผมเลย” 
   
ทอมพูดเศร้าๆ ทำไมมิตรภาพอันดีงามระหว่างเขากับมิสเตอร์ต้นถึงไม่ได้รับการยอมรับกันนะ ทั้งๆ ที่ทั้งแด๊ดและพี่ชายของเขาสนับสนุนให้เขาเป็นเพื่อนกับมิสเตอร์ต้นมาก เพราะอยากให้เขามีเพื่อนเยอะๆ และสามารถเป็นสิงโตตัวผู้ที่สง่างามที่สุดในอนาคต
   
“…”
   
อารมณ์ไม่พอใจของต้นถึงกับชะงักทันทีเมื่อรู้ว่าไอ้เด็กอนุบาลมันพูดผิดอีกแล้ว ซึ่งถ้าเป็นตอนปกติต้นคงไม่ลังเลที่จะแก้ภาษาไทยให้ทอม แต่เพราะตอนนี้ลูกหมาของเขากำลังเศร้าอยู่ เขาเลยพูดอะไรมากไม่ได้
   
“มิสเตอร์ต้นเป็นคนดีใช่ไหม”
   
“…เอ่อ ดีมั้ง”
   
ต้นกระพริบตาปริบรู้สึกงงกับคำถามของทอมแต่ก็เออออห่อหมกไป และลูบหัวทอมอย่างอดไม่ได้ ถึงเขาจะไม่รู้ว่าทอมเศร้าเรื่องอะไรแต่เขาไม่อยากให้เด็กอนุบาลนี่ร้องไห้สักนิด
   
ซึ่งในเวลาอีกไม่ถึงนาที ต้นก็จะได้รู้ถึงเหตุผลอย่างชัดเจนว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น
   
“ทอม!!!”
   
เสียงตะโกนเรียกดังมาแต่ไกลและมาพร้อมกับกลุ่มของทอม แน่นอนว่าเสียงตะโกนที่ดังขนาดนี้สามารถเรียกความสนใจจากคนทั้งโรงอาหารอย่างอยู่หมัด เหล่าชมรมวารสารเตรียมกล้องกันวุ่นวายเมื่อสัมผัสได้ถึงประเด็นร้อนที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า
   
“ฉันบอกแล้วไงว่าให้นายเลิกยุ่งกับมิสเตอร์ต้นสักที! ”
   
วินพูดเสียงกร้าวขณะเดียวกันก็มองต้นอย่างไม่พอใจ
   
“ไม่! ผมจะไม่ยอมให้มิสเตอร์ต้นต้องรู้สึกแดดเดียวในโรงเรียนนี้หรอกนะ”
   
ทอมที่ปกติไม่เคยขึ้นเสียงกับใครมาก่อนตะโกนกลับด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ ถลาเข้าไปยืนขวางมิสเตอร์ต้นราวกับว่าตัวเองตัวใหญ่นักหนาและสามารถปกป้องมิสเตอร์ต้นได้
   
“ทอม นายก็รู้ว่าฉันหวังดี นายไม่รู้รึไงว่าตอนมิสเตอร์ต้นเข้ามาใหม่ๆ มันมีข่าวของหายด้วย”
   
สิ่งที่วินกำลังพูดถึงนั้นคือคดีของหายในห้องเรียนของต้น ซึ่งสิ่งที่หายนั้นคือกระเป๋าตังค์ของคนที่นั่งใกล้กับมิสเตอร์ต้น แน่นอนว่าเจ้าของกระเป๋าตังค์ก็โวยวายใส่มิสเตอร์ต้นอย่างใหญ่โตแต่ก็ไม่สามารถเอาผิดมิสเตอร์ต้นได้เพราะไม่มีหลักฐาน และไม่รู้ซวยซ้ำซวยซ้อนหรืออะไรที่กล้องวงจรปิดในห้องก็เสียเป็นเวลาประจวบเหมาะพอดีอีก ทำให้จนถึงตอนนี้ก็ยังหาตัวคนกระทำผิดไม่ได้
   
แต่ตามวิสัยปกติของคนคือต้องการคนผิด ต้นจึงโดนสงสัยและไม่มีใครไว้ใจมาโดยตลอด ทำให้ตลอดเวลาที่ผ่านมามิสเตอร์ต้นต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวซะส่วนใหญ่เพราะไม่มีใครกล้าคบ
   
“มิสเตอร์ต้นไม่ทำแบบนั้นหรอก! “
   
ทอมเถียงเสียงแข็งลืมไปหมดสิ้นถึงสิ่งที่มิสซิสแมรี่พร่ำสอนเกี่ยวกับมารยาทผู้ดีอังกฤษที่ดี นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนสั่นระริกจนแทบจะกลายเป็นสีแดงด้วยความโกรธ
   
“ทำไมทุกคนต้องให้มิสเตอร์ต้นผิดเพราะมิสเตอร์ต้นจนด้วยล่ะ วินก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าคนที่รวยก็โกงก็ขโมยกันเองได้เหมือนกัน ขนาดเพื่อนแด๊ดที่ว่ารวยมากยังโกงแด๊ดผมเลย”
   
เอาเข้าจริงทุกคนรู้สึกตกใจมากที่เห็นทอมปกป้องใครมากขนาดนี้ โดยเฉพาะวินที่อยู่กับทอมมาตลอด
   
“บอกตามตรงนะทอม ฉันไม่สนใจว่ามิสเตอร์ต้นอะไรนี่ของนายจะขโมยหรือไม่ขโมย เพราะกระเป๋านั้นไม่ใช่กระเป๋าฉัน” วินจ้องทอมอย่างตำหนิ เขาปล่อยให้ทอมเล่นมามากพอแล้ว “แต่ที่ฉันสนคือนาย นายควรจะออกห่างจากมิสเตอร์ต้นซะ การคบกับมิสเตอร์ต้นไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรให้นายเลยสักนิด”
   
ทอมแค่นยิ้ม
   
“ผมก็ไม่ได้ต้องการประโยชน์อะไรจากมิสเตอร์ต้นอยู่แล้ว ผมก็แค่อยากเป็นเพื่อนกับมิสเตอร์ต้น มันก็แค่นั้น”
   
“อย่าดื้อให้มันมากนัก ทอม”
   
วินพูดเสียงเย็นกำลังจะกระชากแขนทอมกลับเข้ากลุ่มก่อนที่จะต้องชะงัก เมื่อทอมถูกดึงไปไว้ข้างหลังคนที่เป็น ‘ต้นเหตุ’ ของความวุ่นวายทั้งหมด
   
วินแค่นเสียงขึ้นจมูกมองหน้าคนที่ตัวใหญ่และสูงพอๆ กับตัวเองอย่างไม่เป็นมิตร
   
“มีปัญหาอะไร”
   
หลังจากที่ปล่อยให้เด็กอนุบาลปกป้องตัวเองมานาน ในที่สุดต้นก็ตัดสินใจออกโรงเพราะทนเห็นแผ่นหลังเล็กๆ นั่นสั่นไม่ได้ มันดูน่าสงสารเกินไปและทอมก็ไม่ควรจะมามีปัญหากับคนอื่นเพราะมีเขาเป็นตัวต้นเหตุด้วย
   
“ฉันอยากให้นายเลิกยุ่งกับทอมสักที”
   
วินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งต้นก็อยากจะตอบกลับเหลือเกินว่าคนที่มายุ่งกับเขาทุกวันก็คือทอมนั่นแหละ พอมาถึงโรงเรียนก็เหมือนไม่มีอะไรทำวิ่งแถ่ดๆ มาหามาออดอ้อนเขาตลอดจนเขาอยากขย้ำให้รู้แล้วรู้รอดเลยทีเดียว
   
สำหรับเขาแล้วทอมน่ารักมาก
   
มากจนไม่อยากให้มาเจออะไรแย่ๆ เพราะเขา
   
“ได้”
   
ต้นตอบง่ายๆ แล้วดึงทอมที่อยู่ข้างหลังคืนตัวเองให้วิน ซึ่งมองเผินๆ ก็ให้อารมณ์คล้ายกับคืนลูกหมาให้กับเจ้าของ
   
“เอ๋”
   
ทอมที่กลับคืนสู่คุณพ่อในโรงเรียนแสดงสีหน้างุนงงออกมาเช่นเดียวกับวินที่งงมากกว่า
   
“ต่อไปฉันจะเลิกยุ่งกับทอม”
   
ต้นกล่าวออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ไม่เหลือบมองทอมแม้แต่นิด เพราะรู้ดีว่าถ้าเผลอมองต้องใจอ่อนยวบแน่ๆ ไม่มีใครสามารถทนสายตาลูกหมาหิวข้าวของทอมได้หรอก
   
“…งั้นก็ดี”
   
วินใช้เวลาสักพักกว่าจะหาเสียงของตัวเองเจอ ก่อนที่จะกอดทอมไว้แน่นเพราะทอมพยายามตะเกียกตะกายไปหามิสเตอร์ต้นอย่างเอาเป็นเอาตาย
   
“..มิสเตอร์ต้น มิสเตอร์ต้นเป็นเบสเฟรนด์ของผมนะ ทำไมถึงยอมง่ายๆ แบบนี้กันล่ะ”
   
ทอมพูดเสียงสั่นรู้สึกถึงหัวใจที่กำลังจะสลายของตัวเอง รู้สึกเจ็บปวดเอามากๆ จนอยากร้องไห้ออกมา ทำไมมิสเตอร์ต้นถึงไม่ยอมพูดล่ะว่าไม่ได้ทำ
   
“หลังจากนี้ก็อย่าให้ทอมมายุ่งกับฉันแล้วกัน”
   
ต้นพยายามรักษาสีหน้าเย็นชาเอาไว้ พยายามทำหูทวนลมไม่ได้ยินเสียงทอมที่เรียกร้องหาเขาอย่างน่าสงสาร เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังทำเรื่องโหดร้ายกับทอม แต่แล้วยังไงล่ะ ในเมื่อทางออกนี่เป็นทางออกที่ดีต่อทอมและตัวเขาที่สุด
   
เขากับทอมไม่ควรเป็นเพื่อนกันด้วยซ้ำ
   
พูดจบต้นก็หยิบข้าวของตัวเองและเดินเลี่ยงออกมา ก่อนที่จะไปยังสนามบาสประจำของตัวเองด้วยอารมณ์ที่ไม่ปกติสักเท่าไหร่ เมื่อถึงสนามก็โยนข้าวของตัวเองทิ้งไว้บนโต๊ะและวิ่งเข้าสนามทันที
   
ร่างสูงก้มหยิบบาสที่วางทิ้งไว้ข้างสนามก่อนที่จะเริ่มเล่นคนเดียวเหมือนเมื่อก่อน
   
“..เวรเอ๊ย”
   
ต้นสบถเมื่อเขาไม่สามารถชู๊ตลูกบาสเข้าห่วงได้สักลูก เพราะในหัวเอาแต่คิดถึงใบหน้าของเจ้าเด็กอนุบาลที่เหมือนจะร้องไห้ ซึ่งต้องยอมรับเลยว่าเขาโคตรอยากเข้าไปปลอบทอมสุดๆ เอาเข้าจริงเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดอะไรใจร้ายแบบนั้นหรอก แต่เขาไม่อยากทอมไม่มีเพื่อนคบเพราะเขา
   
“เป็นผู้ใหญ่หน่อยดิวะ ต้น”
   
ต้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ก้มมองลูกบาสในมือที่ไม่รู้ว่าทอมแอบมาแปะสติกเกอร์รูปดอรี่ตอนไหน
   
หลังจากนี้เขาคงจะคิดถึงชีวิตที่มีลูกหมามาป้วนเปี้ยนน่าดู

   

“ทอม กินข้าวหน่อยสิ นายไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้วนะ”
   
แจนนี่หรือสาวสวยประจำกลุ่มพยายามพูดเกลี้ยกล่อมทอมที่ซึมตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ก็ยังไม่หยุดซึม หนำซ้ำยังงอนวินมากไม่มองหน้าวินด้วยซ้ำเพราะทุกครั้งที่ทอมจะไปหามิสเตอร์ต้นมักจะถูกวินรั้งไว้เสมอ
   
“ขอโทษนะ แจน ผมไม่อยากกินน่ะ”
   
ถึงแม้เมนูที่แจนยกมาให้เขานั้นคือสเต็กปลาดอลลี่ซอสมะนาวเมนูโปรดเขา แต่เขาก็ไม่มีอารมณ์กินมันสักนิด เขาเป็นห่วงและคิดถึงมิสเตอร์ต้นมากๆ เขาไม่อยากมิสเตอร์ต้นอยู่คนเดียวเลย เพราะเขารู้ว่าการอยู่คนเดียวมันเป็นเหงาเอามากๆ
   
และที่สำคัญที่สุดคือเขาเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับมิสเตอร์ต้น
   
ทอมแอบเหลือบมองมิสเตอร์ต้นที่นั่งกินข้าวคนเดียวบริเวณมุมห้องด้วยความรู้สึกเศร้าหมอง ก่อนที่จะถูกวินจับได้แทบจะทันที
   
“ทอม”
   
วินพูดเสียงดุๆ และขยับตัวมาบังจนทอมมองไม่เห็นมิสเตอร์ต้นอีกต่อไป
   
“…”
   
ทอมขมวดคิ้วหันหนีไปทางอื่นอย่างรำคาญ
   
“ทอม นายก็รู้ว่าฉันหวังดี”
   
“…”
   
“ยังไงมิสเตอร์ต้นของนายก็อยู่คนเดียวได้อยู่แล้ว เมื่อก่อนไม่มีใครคบก็ไม่เห็นมันจะเดือดร้อนอะไร”
   
“อย่าเรียกมิสเตอร์ต้นว่ามันนะ วิน!”
   
สุดท้ายทอมก็ทนไม่ไหวและพูดใส่วินอย่างหงุดหงิด
   
“วินรู้ไหมว่า แด๊ด ไม่เคยว่าอะไรเลยที่ผมคบกับมิสเตอร์ต้นเป็นเฟรนด์ แด๊ดไม่เคยว่า ไม่เคยห้าม แล้วยังอนุญาตให้ผมไปนอนบ้านมิสเตอร์ต้นด้วย แล้ววินมีสิทธิ์อะไรถึงมาห้ามผมยุ่งกับมิสเตอร์ต้นล่ะ!”
   
ไม่ใช่ทอมคนเดียวที่หมดความอดทน วินก็เช่นกัน
   
“ทอม ฉันเป็นห่วงนาย เข้าใจไหม ฉันรู้ว่านายจำอะไรไม่ค่อยเก่ง แต่นายจะลืมไม่ได้ว่านายเคยโดนหลอกเอาเงินเพราะความสงสารบ้าๆ นี่แล้วรอบนึงและฉันก็จะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้นอีก ฉันไม่สนว่านายจะเกลียดฉันไหม แต่ฉันไม่อยากให้เพื่อนฉันต้องร้องไห้แบบนั้นแล้ว!!!”
   
อารมณ์โกรธของวินรุนแรงจนทั้งสมิทและแซมต้องรั้งตัวไว้ไม่ให้วินกระชากคอเสื้อทอมขึ้นมาด่า
   
ทอมแค่นยิ้มให้วินซึ่งนั่นก็เป็นรอยยิ้มที่วินไม่เคยเห็นมาก่อน
   
“ใครบอกว่าผมจำไม่ได้ละ วิน”
   
คนที่ถูกมองว่าเป็นเด็กในสายตาคนส่วนใหญ่ในเวลานี้กลับมีสีหน้าแข็งกร้าวอย่างประหลาด
   
“ผมไม่สนหรอกว่าตัวเองจะโดนมิสเตอร์ต้นหลอกไหม ผมก็แค่อยากเป็นเพื่อนกับมิสเตอร์ต้นเท่านั้นเอง”
   
“….”
   
“ผมโตแล้ว วิน ผมดูแลตัวเองได้”
   
ทอมเงยหน้ามองวินหรือคนที่แด๊ดฝากฝังให้ดูแลเขามาตั้งแต่ตอนเข้าโรงเรียน จนถึงตอนนี้วินก็ยังไม่เคยลืมและทำมันอย่างเคร่งครัดมาตลอด ซึ่งมันก็ควรจะหยุดได้แล้ว
   
“ขอบคุณที่ดูแลผมมาตลอดนะ”
   
“…”
   
เป็นวินที่เป็นฝ่ายพูดอะไรไม่ออก รู้สึกตัวชาวาบไปทั้งตัวและอดรู้สึกใจหายไม่ได้เมื่อเห็นทอมเดินไปหามิสเตอร์ต้น
   
“เอาไง วิน”
   
แซมซึ่งเป็นคนกลางมาตลอดเท้าคางมองทอมที่ไปนั่งข้างต้นด้วยสีหน้าที่ดูดีขึ้น
   
“ก็ไม่ไง ลูกโตแล้ว”
   
วินถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาและดึงจานสเต็กของทอมมากินต่อเซ็งๆ
   
“ถ้าร้องไห้กลับมา กูจะตีมันจริงๆ ด้วย”
   
   

“มิสเตอร์ต้นผมกลับมาแล้ววววว ”
   
ทอมถลาเข้าไปกอดมิสเตอร์ต้นและงอแงออกมาด้วยความคิดถึงอย่างสุดซึ้ง
   
ต้นสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจก่อนที่จะพบว่าเป็นเด็กอนุบาลเลยปล่อยเลยตามเลย
   
“ทำไมหมอนั่นปล่อยให้นายกลับมายุ่งกับฉันล่ะ ทอม”
   
ไม่ว่าเปล่าต้นลูบหัวทอมและพยายามข่มใจตัวเองไว้ไม่ให้เผลอหอมแก้มทอมกลางโรงอาหาร เพราะทอมยิ้มออกมาอย่างน่ารักมากจนเขาอดใจแทบไม่ไหว
   
ทำไมเด็กอนุบาลมันน่ารักได้ขนาดนี้วะ
   
“เพราะผมโตแล้วไง มิสเตอร์ต้น ผมเป็นสิงโตตัวผู้ที่แสนอบอาบแล้ว”
   
ทอมปล่อยแขนออกจากตัวมิสเตอร์ต้นและยิ้มกว้างกว่าเดิม
   
“และผมก็จะไม่ให้มิสเตอร์ต้นต้องรู้สึกแดดเดียวอีกต่อไป!”
   
“…”
   
ต้นรู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกซาบซึ้งในความกระตือรือร้นของทอม แต่พอฟังที่ทอมพูดบ่อยๆ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นหมูแดดเดียวมากกว่าเป็นคนโดดเดี่ยว
   
อย่างไรก็ตามนั้นก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เพราะประเด็นสำคัญอยู่ตรงที่ต้นสามารถตัดสินใจอะไรบางอย่างได้หลังจากใช้เวลาคิดไตร่ตรองมาหลายวัน
   
“ทอม”
   
“อะไรเหรอ มิสเตอร์ต้น”
   
“นายอยากทำให้ฉันรู้สึกแดดเดียวน้อยลงไหม”
   
ต้นพูดด้วยสีหน้าจริงจังขณะที่จ้องหน้าเด็กอนุบาลที่ยังไม่รับรู้ถึงชะตากรรมของตัวเอง
   
“อื้อ! อยากสิ เพื่อมิสเตอร์ต้น ไม่ว่าอะไรผมก็ทำได้ทั้งนั้น”
   
ทอมตาโตรู้สึกตื่นเต้นสุดๆ
   
“ทุกอย่างเลยใช่ไหม”
   
“อื้อ! ทุกอย่างเลย”
   
“งั้นนายต้องเป็นบอยเฟรนด์ฉัน”
   
“!!!!!!!!”
   
ทอมตาโตกว่าเดิมประมาณร้อยเท่าก่อนที่หน้าจะแดงเถือก
   
“มิสเตอร์ต้นพูดเล่นใช่ไหม”
   
ทอมพูดเสียงสั่นเอามือปิดปากทันทีเพราะเคยดูหนังแล้วคนที่เป็นบอยเฟรนด์ชอบกินปากกัน และเขาก็ยังไม่พร้อมให้มิสเตอร์กินปากเพราะมันโซสแครี่มาก
   
“ไม่ ฉันพูดจริง ทอม”
   
ต้นลูบหัวทอมอย่างเอ็นดูถึงแม้จะไม่เข้าใจนักว่าทอมมันปิดปากตัวเองทำไม
   
“แต่ แต่แด๊ดบอกว่าผมต้องชอบคนๆ นั้นมากๆ ก่อนถึงจะ..”
   
“แล้วนายชอบฉันไหมล่ะ ทอม”
   
“…”
   
ทอมหน้าแดงกว่าเดิมก่อนที่จะพยักหน้าเบาๆ
   
ซึ่งนั่นก็ทำให้มิสเตอร์ต้นยิ้มออกมาอย่างพอใจ
   
“งั้นก็ดีเพราะฉันก็ชอบนายเหมือนกัน”

===========

อยากเขียนตอนมิสเตอร์ต้นจุ๊บน้องแล้วอ่ะ มันต้องน่ารักมากแน่ๆ 55555555555

ปล. ไปเล่นแท็ก #มิสเตอร์ต้นโซคูล ในทวิตได้นะคะ  :mew1:

ไปทวงนิยายกันในนั้นได้นะคะ ก่อนที่น้องทอมจะโดนดองเค็มอีก  :z10:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-12-2018 22:59:23 โดย Foggy Time »

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-43

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด