[เรื่องสั้น] วิถีคนรวยกับนิสัยรวยๆ (?) ตอนที่ 10 : จุดจุดจุดกับมิสเตอร์ต้น? p.4
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] วิถีคนรวยกับนิสัยรวยๆ (?) ตอนที่ 10 : จุดจุดจุดกับมิสเตอร์ต้น? p.4  (อ่าน 14345 ครั้ง)

ออฟไลน์ AeAng11

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
อย่าดองน้องเลยนะคะผิวน้องทอมจะเสียหมด

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-6
โหหหห มิสเตอร์ต้นฉวยโอกาสทำประตู โซคูลมากๆ ค่ะ  :hao7:

ออฟไลน์ หลานเทียน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
มิสเตอร์ต้นเป็นหมูแดดเดียวไปแล้วววว

ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หืมมมม มิสเตอร์ต้น รีบจองเลยนะคะ

ออฟไลน์ TrebleBass

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ได้โอกาสสสส  ขอเป็นบอยเฟรนแล้วอ่ะ

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-1
ตอนพิเศษ : นั้มตาของน้องทอม


 “ฮึก มิสเตอร์ต้น ผมไม่อยากสอบแกทไทยเลย!”

ทอมซึ่งหลบมุมมานั่งงอแงกับมิสเตอร์ต้นกันสองคน งอแงออกมาอย่างน่าสงสาร รู้สึกเสียใจเหลือเกินที่ไปรับปากแด๊ดว่าจะมาสอบแกทไทยให้ได้คะแนนเกินครึ่งแลกกับการที่มิสเตอร์ต้นจะไปทริปในวันหยุดด้วย

“ผม ผมลองฝึกทำมาเป็นเดือนแล้ว ผมยังทำไม่ได้เลย ฮืออ มิสเตอร์ต้นต้องอดไปทริปกับผมแน่เลย ผมขอโทษนะมิสเตอร์ต้น ฮึก ทั้งๆ ที่ผมวางแผนไว้แล้วแท้ๆ ”

“เฮ้ๆ ต่อให้ไม่ได้ไปทริปกับแด๊ดนาย เราก็ยังไปเที่ยวกันเองได้นะ ทอม”

ต้นลูบหัวทอมด้วยความสงสาร กับคนที่พูดยังพูดผิดๆ ถูกๆ ยังจะเอาปัญญาไหนไปทำแกทไทยเชื่อมโยงที่มีภาษาทางการยากๆ เต็มไปหมด ซึ่งถ้าเป็นคนทั่วไปก็คงจะอ่านผ่านๆ แล้ววิเคราะห์เอาเพลินๆ แต่คงไม่ใช่กับทอมที่เวลาเจอภาษาไทยที่ไม่เคยเห็นยังต้องมานั่งสะกดทีละคำ ไหนจะต้องแปลเป็นภาษาอังกฤษให้ตัวเองเข้าใจมากกว่าเดิมอีก

เรียกได้ว่าการตัดสินใจลงสอบแกทของทอมครั้งนี้เป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ

“ฮึก แต่ว่าครั้งนี้แด๊ดบอกว่าจะพาไปอังกฤษ”

ทอมเงยหน้ามองมิสเตอร์ต้นทั้งน้ำตา

“ผมอยากพามิสเตอร์ต้นไปหาครอบครัวของผม”

ต้นชะงักมือที่ลูบหัวทอมและพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่จับทอมกินซะตอนนี้ เพราะไอ้ลูกหมาแม่งโคตรน่ารักเลย

“นายทำได้อยู่แล้ว ทอม”

สุดท้ายต้นอดไม่ได้ที่จูบหน้าผากเด็กอนุบาลเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ

“ขอบคุณที่เชื่อใจผมนะ มิสเตอร์ต้น”

ทอมยิ้มจนตาหยี รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาทันที

“ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถเลย!”




“……”

ทั้งๆ ที่ตอนยืนหน้าห้องสอบนั้น ทอมยังยืนอยู่อย่างมั่นใจด้วยกำลังใจเต็มเปี่ยมและเอ่ยทักทายเพื่อนร่วมชั้นบางคนที่มาสอบเหมือนกันด้วยความกระตือรือร้นล้านแปด

หากแต่เมื่อได้ลองเปิดชุดข้อสอบดู ทอมก็เริ่มหน้าซีดเหมือนกับทุกครั้งที่ต้องอ่านข้อความภาษาไทยยาวๆ และมีศัพท์ทางการและอะไรไม่รู้ยากๆ เต็มไปหมด

การรณรงค์ลดการกินเค็ม..? การบริโภคอาหารเค็ม???

เพียงแค่ข้อความแรกๆ น้ำตาของทอมก็แทบจะแตกอีกรอบ เหมือนกับตอนอ่านกลอนคาบมิสซิสสมศรีที่ทอมไม่เคยอ่านได้คล่องสักที กระตุกทุกคำคล้ายกับพวกแผ่นเล่นเพลงตกร่อง

แต่พอนึกถึงหน้ามิสเตอร์ต้นทอมก็มีกำลังใจในการทำมากขึ้นก็เลยสามารถประคับประคองตัวเองให้อ่านข้อความต่อไปได้ ก่อนที่จะมาสะดุดกับเหล่าบรรดาโรคในข้อความ

มือขาวของทอมที่จับดินสอสำหรับร่างแผนภาพสั่นระริกไม่หยุด

มีไม่กี่ครั้งในชีวิตที่ทอมรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่เป็นเรื่องที่ยากและหนักหนาสาหัสเหลือเกิน

ซึ่งนี่ก็คือช่วงเวลานั้นของทอม

ทอมพยายามอย่างยิ่งในการค้นหาศัพท์ภาษาไทยในหัวว่ารณรงค์กับบริโภคคืออะไร ไหนจะไตอีก แน่นอนว่าทอมนึกไม่ออกเลยมองข้ามความหมายของมันไปและลองวาดแผนตารางภาพคร่าวๆ ดู ตามที่มิสเตอร์ต้นเคยสอน

“…….”

ทอมมองสิ่งที่ตัวเองวาดด้วยความห่อเหี่ยวเพราะมันเชื่อมโยงกันน้อยมาก ทั้งๆ เป็นเรื่องเดียวกันเขากลับสามารถแตกออกมาได้ไม่กี่เส้นและยังไม่สามารถเชื่อมกลับไปได้ด้วย

ซึ่งทอมก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่นักเนื่องจากนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำและเขาอ่านบทความไม่แตก เขามักจะพลาดอะไรบางอย่างในบทความเสมอเพราะแปลไม่ออก

ทอมจึงได้แต่ปลงและฟุ้งซ่านพักสมองสักพักไว้อาลัยให้กับคะแนนของตัวเอง

ทำไมถึงไม่มีให้สอบเขียนชื่อจริงมิสเตอร์ต้นนะ ถ้ามีเขาคงจะเต็มไปแล้ว!

ทอมแอบยิ้มในใจเพราะอย่างน้อยๆ ถึงแม้ภาษาไทยของเขาจะห่วยแตกแต่เขาก็สามารถเขียนชื่อมิสเตอร์ต้นที่สะกดยากๆ ได้ครบทุกคำและไม่ผิดสักตัว

ฟุ้งซ่านได้สักพักทอมก็กลับมาสู่โลกความจริงเพื่อที่จะพบกับสิ่งที่น่ากลัวกว่าเดิม

“!!!!!!”

กิจกรรมของธนาคารปูม้า????

ทอมตาโตกับคำว่าปูม้าเพราะไม่รู้จัก เดามั่วในใจว่าอาจจะเป็นปูที่หน้าตาเหมือนม้าแล้วธนาคารก็จับมาขายให้กับคนที่มาธนาคารเพื่อฝากเงิน

ป่าชายเลน?  ศูนย์การศึกษาพัฒนา?????

“ก็อด”

ทอมสบถกับตัวเองเสียงเบาซบหน้ากับฝ่ามือ น้ำตาคลออย่างท้อแท้ใจ

มิสเตอร์ต้นคงไม่ได้อังกฤษกับเขาแล้วจริงๆ


=========================

เห็นมีสอบแกทเชื่อมโยงแล้วอดแกล้งน้องทอมไม่ได้จริงๆ ค่ะ 555555555555

เอาจริงน้องคงไม่สอบเพราะเรียนภาคอินเตอร์รอดกว่าไทย Xd

สามารถไปเล่นแท็ก #มิสเตอร์ต้นโซคูล กันได้นะคะ  :กอด1:

ปล ตอนนี้มาให้อ่านขำๆ ก่อนตอนหน้าที่น่าจะ  :o8:








   





ออฟไลน์ MeiHT

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
อยากหอมหัวน้องทอม คิดถึงเรื่องนี้มากๆนะคะ xoxo

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-1
ตอนที่ 10

   
“วิน นายว่าช่วงนี้ทอมทำตัวแปลกๆ ไหม”
   
แจนนี่ป้องปากกระซิบกับวินซึ่งกำลังนั่งทำการบ้านคณิตในช่วงเวลาพักเบรก ขณะเดียวกันก็แอบมองทอมที่ตอนนี้นั่งทำหน้าประหลาดกับโทรศัพท์ของเจ้าตัว
   
แน่นอนว่าด้วยความที่ทอมก็คือทอม ไม่ว่าใครก็สามารถอ่านสิ่งที่ทอมคิดจากสีหน้าของทอมได้ ( ซึ่งก็มีกรณียกเว้นเฉพาะช่วงที่ทอมต้องแสดงอะไรสักอย่างซึ่งทอมก็มักจะแสดงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ) แต่ถ้าเป็นช่วงเวลาปกติแล้วการอ่านความคิดทอมสำหรับทุกคนในกลุ่ม ‘รวยแล้วรักดอรี่’ ถือเป็นเรื่องง่ายมากเพราะรู้จักกันมานานพอสมควร แค่ทอมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ทุกคนก็พอจะเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
   
“แปลกยังไง”
   
วินวางมือจากดินสอกดทันทีเมื่อได้ยินชื่อทอม
   
“ช่วงนี้ทอมตื่นเช้ากว่าปกติ”
   
“ก็ทอมมันจะมาหามิสเตอร์ต้นไง” วินหน้าหงิก “เด็กทุนนั่นมาโรงเรียนเช้าจะตาย ไม่รู้ว่ากลัวโรงเรียนหายหรืออะไร”
   
“นั่นแหละ ที่ฉันว่าแปลก” แจนนี่ยิ้มมีเลศนัยใส่วินที่ยังอารมณ์บูดและช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย “แล้วช่วงนี้ทอมยิ่งผิดสังเกตตอนที่เล่นโทรศัพท์แล้วหน้าแดงมาก ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทอมดูอะไรอยู่ แต่ฉันก็มั่นใจว่าคนอย่างทอมคนไม่ดูอะไรลามกแน่ๆ ”
   
วินดันแว่นที่ตกลงจากสันจมูกขึ้นและมองแจนด้วยความหงุดหงิดมากขึ้น
   
“เธออยากบอกอะไรฉันกันแน่ แจน”
   
“นายคิดว่าไงล่ะ ช่วงนี้ทอมมาโรงเรียนเช้าทุกวันแล้วก็ไปอยู่กับมิสเตอร์ต้นอะไรนั่นทั้งวัน เวลาอยู่กับพวกเราก็พูดถึงแต่มิสเตอร์ต้น กลัวมิสเตอร์ต้นแดดเดียว คือบอกตามตรงว่าฉันรู้สึกว่ามันมีซัมติงระหว่างสองคนนี้ว่ะ วิน”
    
“เธอกำลังจะบอกว่าทอมกับไอ้เด็กทุนนั่น…?”
   
วินค่อยๆ คิดตามก่อนจะเบิกตากว้าง
   
“นายเชื่อเซนส์ผู้หญิงไหมล่ะ วิน”
   
“เรื่องนี้เรื่องใหญ่เลยนะ! ทำไมทอมถึงไม่ยอมบอกฉันวะ!” วินแทบจะโยนโจทย์คณิตในมือทิ้ง และลากเก้าอี้ตัวเองไปนั่งข้างทอมที่ตอนนี้อ้าปากค้างเพราะตกใจกับอะไรในโทรศัพท์สักอย่าง
   
“โอมายก็อด ผม ผมกับมิสเตอร์ต้นต้อง ต้องแบบนั้นเหรอ!!”
   
ทอมพึมพำกับตัวเองอย่างตื่นตระหนกเมื่ออ่านกระทู้พันทิป และมีคนพิมพ์ถึงเรื่องอย่างว่าเต็มไปหมด แน่นอนว่าถึงแม้ทอมจะใช้เวลาส่วนใหญ่กับการดูดอรี่และหนังที่ตัวเองชอบ แต่ทอมก็ไม่ได้ใสซื่อถึงขั้นไม่รู้ว่าที่คนพิมพ์คุยกันหมายถึงอะไร
   
“แต่ผมกับมิสเตอร์ต้นเคยนอนด้วยกันแล้วนะ มันก็ไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้นเลยนี่นา”
   
ทอมยังคงคุยกับตัวเองเพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สำคัญมาก
   
สำหรับทอมแล้วการที่ได้เป็นบอยเฟรนด์กับมิสเตอร์ต้นนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่สำคัญพอๆ กับการที่ดอรี่ได้ออกเป็นภาคแยกของตัวเองเลยทีเดียว
   
“อะไรนะ!!” วินกระชากไหล่ของทอมให้หันมาหาตัวเองทันที “เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ ทอม”
   
“วิน! ผมกำลังใช้เวลาส่วนตัวของผมอยู่นะ!!”
   
ทอมขมวดคิ้วใส่วินอย่างไม่พอใจ
   
“เมื่อกี้นายพูดอะไรนะ ทอม”
   
วินยังคงถามด้วยสีหน้าร้อนรน เพราะนี่มันข้ามขั้นเกินไปมากๆ เขาเพิ่งรู้ว่าทอมอาจจะเป็นแฟนกับมิสเตอร์ต้นเมื่อนาทีที่แล้ว และนาทีถัดมาคือรู้ว่าสองคนนี้นอนด้วยกันแล้ว!
   
ใบหน้าของวินซีดเผือด เมื่อนึกถึงหน้าพ่อของทอมที่หวงลูกชายตัวเองมาก เขาไม่อยากจะคิดเลยสักนิดว่าถ้าพ่อของทอมลูกว่าไอ้เด็กทุนนั่นงาบตัวเองแล้วจะเกิดอะไรขึ้น
   
แย่ มันต้องแย่มากแน่ๆ !!!
   
“ผมจำไม่ได้แล้ว ก็วินมาขัดผมนี่นา” ทอมบ่นและหน้าบูดกว่าเดิมเมื่อถูกวินแย่งมือถือไปอ่านอย่างไร้มารยาท “วิน! ทำไมถึงทำตัวไร้มายาแบบนี้! ผมจะโกรธวินจริงๆ แล้วนะ!”
   
“ใจเย็นๆ นะทอม อีกอย่างนะนายด่าผิด ต้องด่าวินว่ามันไร้มารยาท”
   
แจนนี่รีบเข้ามาหาศึกทันที ดึงโทรศัพท์ทอมจากวินคืนให้ทอมและลูบหัวลูบหางทอม ที่ถ้ามองว่าเป็นลูกหมาโกลเด้นตอนนี้คงโกรธจนเห่าบ็อกๆ ไม่หยุด
   
“วินไร้มารยาท!”
   
คราวนี้ทอมสามารถพูดได้อย่างชัดเจน
   
“เออ ฉันขอโทษๆ ฉันตกใจมากไปหน่อย”
   
วินกระพริบตาปริบเหมือนเพิ่งได้สติ และพยายามง้อทอมที่ขึ้นชื่อว่าถ้างอนแล้วจะง้อยากมาก ซึ่งวินก็เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนและการง้อแต่ละครั้งล้วนแต่ใช้เวลาหลายอาทิตย์
   
แน่นอนว่าปกติแล้ววินจะหลีกเลี่ยงการทำให้ทอมงอนแบบสุดๆ แต่นี่มันเหตุสุดวิสัยจริงๆ ยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าทอมได้เป็นตัวแทนขับเสภาให้ห้องอีก
   
“ทอมคือตอนนี้นาย.. นายเป็นแฟนกับมิสเตอร์ต้นแล้วใช่ไหม”
   
“ใช่ ผมกับมิสเตอร์ต้นเป็นบอยเฟรนด์กันแล้ว” ทอมหน้ายังคงหน้าบูด “แล้ววินก็อย่าเพิ่งเอาเรื่องนี้ไปบอกใครด้วย ไม่อย่างนั้นผมจะโกรธวินมากๆ ”
   
สาเหตุที่ทอมยังคงเก็บเรื่องนี้เป็นความลับเพราะมิสเตอร์ต้นขอเอาไว้ เอาเข้าจริงแล้วทอมมองว่าการได้เป็นบอยเฟรนด์กันแบบลับๆ ก็ดูน่าสนุกดีเหมือนกัน
   
ใบหน้าของทอมขึ้นสีนิดๆ เมื่อนึกถึงตอนที่มิสเตอร์ต้นพยายามกินปากตัวเองในห้องสมุด ตอนที่ไม่มีใครมองและมืดมากๆ  ( ปกติแล้วทอมจะไม่เข้าห้องสมุดตรงมืดๆ เด็ดขาดเพราะกลัวผี )
   
“เออฉันไม่บอกใครหรอก ที่ฉันอยากรู้คือนายกับมิสเตอร์ต้น.. นอนด้วยกันแล้วงันเหรอ”
   
วินถามเสียงเบาในประโยคหลัง

“ใช่”
   
ทอมพยักหน้ายอมรับง่ายๆ แล้วยิ้มจนตาหยี
   
“เตียงมิสเตอร์ต้นไม่ค่อยนุ่มมากเท่าไหร่ แต่หมอนข้างมิสเตอร์ต้นอุ่นสุดๆ ไปเลย!”
   
ได้ยินทอมตอบแบบนั้นสีหน้าของวินก็ดีขึ้นมาทันตาเห็น เพราะพอจะสรุปได้ว่ามันยังไม่เกิดอะไรขึ้นกับทอมน้อยๆ ที่น่ารักของเขา
   
ซึ่งมันก็คงแค่ตอนนี้น่ะนะ
   
วินคิดด้วยความหดหู่ เพราะเขาพอจะมองมิสเตอร์ต้นอะไรนั่นออก มันต้องจับทอมกินสักวันเนี่ยแหละ ขนาดเขาที่พยายามจะเป็นพ่อทอม ยังอดคิดไม่ได้เลยว่าทำไมทอมมันถึงได้น่ารักขนาดนี้ ถึงทอมจะพูดภาษาไทยได้ห่วยแตก ความคิดตรรกะดูประหลาด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทอมโคตรจะน่ารัก
   
บางทีนั่งๆ อยู่เขายังอยากเอามือไปขยำแก้มทอมเลย
   
“แล้วเมื่อกี้นายเข้าไปอ่านกระทู้ดันทิปทำไม”
   
วินถามอย่างสงสัย เพราะปกติทอมไม่ค่อยอ่านอะไรที่เป็นเว็ปบอร์ดภาษาไทยเท่าไหร่ ล่าสุดที่มิสซิสสมศรีให้ไปหาข้อมูลเกี่ยวกับกลอนแปดในกูเกิ้ล ก็โทรมาร้องไห้ใส่เขาเพราะแปลภาษาไทยเป็นไทยไม่ได้
   
“อ๋อ ผมหาข้อมูลเกี่ยวกับการเป็นแฟนกันน่ะ” ทอมตอบด้วยความกระตือรือร้นสุดๆ “ผมแอบได้ยินพวกชมรมข้าวสารคุยกันว่าถ้าอยากรู้อะไรให้ถามดันทิป ผมก็เลยไปลองหาดู ซึ่งมันก็เวิร์คสุดๆ ไปเลย!”
   
“ทอม นายต้องอ่านดีๆ นะ เพราะในดันทิปน่ะ ชอบมีคำตอบแปลกๆ ด้วย”
   
หน้าวินเริ่มกลับมาซีดอีกรอบเพราะจำได้ว่าเมื่อกี้หัวข้อกระทู้ดันทิปชื่อว่า ‘เป็นแฟนกันนี่ต้องทำอะไรบ้างครับ ถามผู้ชาย 18+’
   
“แปลกตรงไหน ผมว่าคำตอบดีจะตายนะ วิน” ทอมพูดอย่างตื่นเต้น “ผมกับมิสเตอร์ต้นน่ะ ทำเกือบครบหมดแล้ว ทั้งจับมือ หอมแก้ม จูบ เหลืออันสุดท้ายคือผมกับมิสเตอร์ต้นต้องนอนโป๊ด้วยกัน”
   
ทั้งวินทั้งแจนนี่ตาโตก่อนที่แจนจะรีบล้วงเอายาดมยี่ห้อดังมาแบ่งให้ทั้งตัวเองและวินดมเป็นการด่วน
   
เพราะนี่เป็นวาระสำคัญของกลุ่ม ‘รวยแล้วรักดอรี่’ มากจริงๆ
   
“นาย นายแน่ใจเหรอ ทอมว่าอ่านถูกแล้ว”
   
แจนนี่เป็นคนคุยต่อเพราะวินทำท่าจะเป็นลมไปแล้ว เนื่องจากเรื่องในวันนี้มันถาโถมใส่วินมากเกินไป วินคนที่เคยเป็นหัวหน้าห้องคนคูลตอนนี้เลยมีสภาพไม่ต่างจากปลาตากแห้งย่านบางแสน
   
“ถูกสิ แจนนี่” ทอมพยักหน้าหงึกๆ ด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจ “ผมรู้นะว่าจุดจุดจุดที่ทุกคนพิมพ์ในกระทะหมายถึงอะไร”
   
“กระทู้ ทอม กระทู้”
   
หนึ่งในหน้าที่สำคัญของสมาชิกกลุ่มนี้คือต้องคอยแก้ภาษาไทยให้ทอมที่ไม่เคยดีขึ้นสักที
   
“นั่นแหละ” ทอมรับคำเขินๆ “แต่ผมแอบไม่เข้าใจนะแจนนี่ ว่าทำไมทุกคนถึงบอกให้ไปเตะบอลก่อนที่เราจะโป๊ด้วย”
   
หญิงสาวหนึ่งเดียวในกลุ่มกระแอมหนักๆ ด้วยความเขินที่ต้องมาเป็นคนอธิบายเรื่องนี้ให้ทอมฟัง “ไอ้เรื่องเตะบอลน่ะ ช่างมันเถอะ ทอม แต่ทำไมนายถึงคิดว่าไอ้จุดจุดจุดเนี่ยถึงหมายถึงนอนโป๊ด้วยกัน”
   
“ก็ผมดูหนังรักแล้วมันชอบมีฉากแบบนั้นนี่นา” ทอมหน้าแดง “พวกเขากินปากกันเสร็จแล้วภาพก็ตัดมาที่โป๊เลย”
   
“…”
   
อยู่ๆ แจนนี่ก็รู้สึกอิจฉาวินเหลือเกินที่กลายเป็นของดีบางแสนไปแล้ว ซึ่งเธอก็ต้องยอมรับว่าตอนแรกเธอก็ไม่ได้ชอบมิสเตอร์ต้นอะไรมากมาย ออกจะอคติด้วยซ้ำ แต่ยังไงก็ตามเธอก็รักทอมของเธอมากกว่า
   
ฉะนั้นถ้าทอมชอบมิสเตอร์ต้นอะไรนั่นมาก เธอก็จะพยายามทำใจยอมรับมิสเตอร์ต้นเหมือนกัน แม้ว่ามิสเตอร์ต้นจะไม่มีอะไรเข้าข่ายคอนเซ็ปต์กลุ่มตลอดกาลอย่าง ‘รวยไม่เลิก’ เลยก็ตาม
   
“แล้วนายอยากจะจุดจุดจุดกับมิสเตอร์ต้นไหมทอม”
   
ถ้านี่เป็นการ์ตูน แจนนี่ค่อนข้างมั่นใจว่าตอนนี้จะมีขีดสามขีดประดับอยู่บนหัวเพราะเธอไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไมตัวเองต้องมาเป็นที่ปรึกษาด้านเพศให้กับทอมด้วย!
   
“แจนนี่! ถามแบบนี้กับผมไม่ได้นะ” ทอมตาโตหน้าแดงเถือก “ผมไม่บอกหรอก”
   
“อยากสินะ” แจนพยักหน้าง่ายๆ ด้วยสีหน้าปลงตก “แต่ฉันอยากจะเตือนนายหน่อยนะว่าอย่าให้แด๊ดนายรู้เรื่องนี้เด็ดขาด”
   
“เรื่องที่ผมอยากจุดจุดจุดกับมิสเตอร์ต้นน่ะเหรอ”
   
“ไม่ใช่! ฉันหมายถึงเรื่องที่นายเป็นบอยเฟรนด์กับมิสเตอร์ต้นต่างหากล่ะ”
   
แจนนี่กุมขมับ พยายามดมยาดมที่ไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นสักนิดเพราะเรื่องนี้มันเกินเบอร์ที่เธอรับได้ไปมากจริงๆ ถึงเธอจะพอเดาได้ก็เถอะว่าทอมกับมิสเตอร์ต้นเป็นแฟนกัน แต่ก็ไม่คิดว่าทอมก็ไม่ใช่เล่นเหมือนกัน  เห็นน่ารักไปวันๆ แบบนี้ก็รู้จักทำอะไรแบบนั้นด้วย
   
“พ่อนายรู้ มิสเตอร์ต้นตายแน่ทอม”
   
แจนนี่จับไหล่ทอมและพูดช้าๆ ชัดๆ พยายามย้ำเตือนคนที่ให้ความสำคัญกับดอรี่แทบจะมากที่สุดในชีวิตให้ใส่ใจชีวิตของนักเรียนทุนที่น่าสงสารนั่นด้วย
   
“ผมรู้หรอกน่า” ทอมหน้ายู่ เพราะทุกคนเอาแต่คิดว่าเขาไม่รู้นิสัยแด๊ดตัวเอง ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วของรู้จักแด๊ดของตัวเองเป็นอย่างดี อย่างแรกเลยคือแด๊ดของเขาเป็นคนหวงลูกมากโดยเฉพาะกับเขาที่เป็นลูกคนสุดท้อง แด๊ดกับพี่ชายแย่งกันตามใจเขาเพราะอยากให้เขาโตมามีความสุขที่สุด
   
ซึ่งทอมก็ยอมรับว่าตัวเองโตมาด้วยความสุขดีและความรักที่ล้นเหลือ จนทอมรู้สึกว่าตัวเองนั้นสมควรที่จะส่งมอบความรักของตัวเองให้กับคนอื่นบ้าง แต่น่าเสียดายที่แด๊ดของทอมนั้นไม่ใจดีขนาดนั้น เพราะทุกครั้งที่รู้ว่าทอมมีคนที่ชอบหรือจะมีแฟนก็จะเรียกไปรับประทานอาหารดินเนอร์สุดหรูกับครอบครัว
   
แต่สำหรับคนทั่วไปก็รู้กันดีว่ามันคือการเรียกไปเชือดที่คฤหาสน์หลังงาม
   
แน่นอนว่าไม่มีใครหน้าไหนทนแรงกดดันจากนักธุรกิจหมื่นล้านกับนักศึกษาปริญญาโทได้ ทำให้ทอมถึงไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที
   
“ยังไงซะ ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมให้แด๊ดกับพี่มารังแคมิสเตอร์ต้นแน่!”
   
“แต่ฉันจะรังแกเธอแน่ ทอม ถ้าเธอกับเพื่อนๆ ของเธอยังไม่เลิกคุยกัน”
   
น้ำเสียงเย็นเยือกเอ่ยที่แสนคุ้ยเคยทำเอาทอมที่นั่งดี้ด้าเผลอสะดุ้งสุดตัวและนั่งหลังตรงตามสัญชาตญาณ ใบหน้าค่อยๆ ซีดเผือดลงอย่างน่าสงสาร
   
เพราะคนที่พูดภาษาไทยด้วยอักขระชัดเจนราวกับหลุดมาจากพจนานุกรมราชบัณฑิตยสถานในชีวิตทอมนั้นมีอยู่ไม่กี่คนหรอก!
   
“ขอโทษครับ อาจารย์สมศรี”
   
ทอมนวดมือตัวเองด้วยความกลัวและประหม่า สำหรับทอมแล้ววิชาภาษาไทยนั้นเป็นวิชาที่น่ากลัวยิ่งกว่าหนังผีเรื่องดังซะอีก ซึ่งด้วยความที่ทอมค่อนข้างวิตกวิชานี้มากทำให้ทอมมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตก่อนที่จะมาเรียนวิชานี้ในการเตรียมตัวภาษาไทย
   
แต่แน่ล่ะ วิชาที่ทอมไม่ถนัดก็คือวิชาที่ทอมไม่ถนัด
   
นอกจากคำว่าอาจารย์สมศรีที่ทอมใช้เวลาจำเป็นอาทิตย์ ทอมก็ไม่สามารถจำอะไรได้แล้ว
   
ส่วนวินและแจนนี่ก็รีบพากันเรียกวิญญาณกลับเข้าร่างไปนั่งที่ตัวเอง ซึ่งทั้งสามคนก็เพิ่งรู้ตัวว่าหมดเวลาเบรกไปได้สักพักแล้ว ฉะนั้นการนั่งคุยเล่นเกินเวลาเมื่อกี้จึงถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตายมาก
   
เพราะมิสซิสสมศรีนั้นเป็นคนที่เจ้าระเบียบและเคร่งครัดเรื่องเวลาที่สุด!
   
“ทอม ในเมื่อเธอคุยเล่นจนไม่รู้เวลา อาจารย์ก็คงต้องทำโทษเธอตามบทลงโทษที่อาจารย์เคยพูดไว้นะคะ”
   
มิสซิสสมศรีดันแว่นขึ้นและใช้สายตาคมกริบมองทอม
   
“เริ่มท่องได้ค่ะ”
   
“..ครับ”
   
ถ้าหากมิสเตอร์ต้นมาเห็นทอมตอนนี้ก็คงจะจำไม่ได้ เพราะทอมที่มักจะดี้ด้าล้านแปดนั้นตอนนี้คือซีดมาก กลายเป็นลูกหมาที่หมดอาลัยตายอยากและใกล้ตายเต็มทน
   
“..ว่าพลางทางชมคะน้านก”
   
“คณาค่ะ ทอม อาจารย์ว่าอาจารย์กำชับให้ทอมกลับไปท่องมาแล้วนะคะ” แน่นอนว่ามิสซิสสมศรีไม่ค่อยพอใจกับผลการเรียนภาษาไทยของทอม เพราะมันแย่และต่ำกว่าเกณฑ์ไปมาก เธอจึงพยายามเร่งรัดให้ลูกศิษย์คนนี้ตั้งใจอ่านหนังสือวิชานี้มากขึ้นเพื่อที่เกรดเทอมนี้จะไม่แย่เกินไปนัก
   
“ครับ ขอโทษครับ”
   
ทอมสะดุ้งและพยายามท่องใหม่อีกสองสามรอบ ซึ่งก็ยังผิดอยู่ดีจนมิสซิสเริ่มสมศรีสงสารและยอมปล่อยไปเพื่อที่จะได้เริ่มต้นเรียนบทใหม่ที่มีความยากมากกว่าเดิม
   
“..วิน”
   
หลังจากเริ่มเรียนไปได้ไม่ถึงสิบนาที ทอมก็เอ่ยเรียกเพื่อนสนิทของตัวเองด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้
   
“ถ้าผมตาย.. ฝากบอกมิสเตอร์ต้นด้วยว่าผมอยากเป็นสมานของมิสเตอร์ต้น”
   
“สมร ทอม สมร”
   
วินที่นั่งเหม่อมาได้สักพักถึงกับหลุดขำออกมา
   
“นายอยากเป็นนางอันเป็นที่รักว่างั้น”
   
“ผมจะตายแล้ว วิน ฮึก ผมจริงจังนะ ถ้าผมตายช่วยบอกมิสเตอร์ต้นด้วยว่าผมชอบมิสเตอร์ต้นมาก”
   
“ทอม ดูเหมือนว่าคุณจะสามารถตอบคำถามนี้ได้นะคะ เดี๋ยวอาจารย์รบกวนลุกขึ้นตอบด้วยค่ะ”

   
ใบหน้าน่ารักของทอมซีดกว่าเดิมจนวินแทบจะมองทอมผิดว่าเป็นวิญญาณมาเรียน เพราะกายหยาบของทอมนั้นได้ตายไปตั้งแต่ที่อาจารย์สมศรีเข้ามาในห้องแล้ว
   
“ครับ”
   
ทอมรับคำเสียงแผ่ว
   
มั่นใจว่าถ้าคาบหน้ายังต้องเรียนภาษาไทยอีกต้องเผลอร้องไห้ออกมาแน่ๆ


   

“เอ่อ ทอม ไปทำอะไรมาน่ะ”
   
ต้นถามทอมที่ตอนนี้ยังนั่งซึมไม่หาย ทั้งๆ ที่เขานั้นลุกไปหยิบเอาไอศครีมรสช็อกโกแลตที่ทอมชอบมาแล้ว ทอมก็ยังไม่ยอมกิน ดูน่าสงสารจนต้นทนแทบไม่ได้
   
ใครมันทำอะไรเด็กอนุบาลของเขาวะเนี่ย
   
“..ฮึก มิสเตอร์ต้น ผมว่าผมกำลังจะตาย”
   
ทอมฟูมฟายออกมาอย่างน่าสงสาร แต่ก็ยอมตักไอศกรีมเจ้าดังยี่ห้อโปรดของตัวเองเข้าปากโดยหวังเล็กๆ ว่าความหวานจะช่วยให้อารมณ์ที่เศร้านี้ดีขึ้นได้บ้าง
   
แต่ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรสักนิด
   
เพราะหัวใจน้อยๆ ของทอมก็ยังเศร้ามากๆ อยู่
   
“เป็นอะไร” ต้นขมวดคิ้วเริ่มรู้สึกเป็นห่วงลูกหมาของตัวเองอย่างจริงจัง “อย่าบอกนะว่านายไปใจแตกอะไรมาอีก”
   
“ผมไม่ได้ใจแตก มิสเตอร์ต้น” ทอมสูดหายใจฟึดฟัด นัยน์ตาสีฟ้าสดใสแดงก่ำอย่างน่าสงสาร “อาทิตย์หน้ามีสอบภาษาไทยอีกแล้ว แต่ผมไม่เข้าใจมันเลย”
   
เห็นสีหน้าลูกหมาหาแม่ไม่เจอของทอม ต้นก็อดไม่ได้ที่จะลูบหัวทุยๆ ไม่ได้
   
“งั้นให้ฉันติวให้ไหม”
   
“จริงเหรอมิสเตอร์ต้น!”
   
ทอมเงยหน้ามองมิสเตอร์ต้นอย่างมีความหวังทันทีด้วยความกระตือรือร้นสุดๆ ดีใจมากที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับมิสเตอร์ต้นจนลืมไปแล้วว่าตัวเองเพิ่งเศร้ามากเมื่อกี้
   
“จริงสิ เกรดฉันมันก็ไม่ได้แย่ทุกวิชาหรอกน่า ทอม”
   
ต้นหลุดยิ้มเมื่อทอมกลับมาดี้ด้าเหมือนเดิม
   
“งั้นผมไปติวที่บ้านมิสเตอร์ต้นได้ไหม ผมอยากไปเที่ยวบ้านมิสเตอร์ต้นอีก”   
   
“ติวน่ะติวได้ แต่นายต้องไปขอพ่อนายก่อนที่จะมาบ้านฉัน”
   
สุดท้ายต้นก็อดไม่ได้ที่จะดึงแก้มทอมเบาๆ
   
น่ารักว่ะ..
   
ทำไมเด็กอนุบาลมันน่ารักได้ขนาดนี้วะ
   
“ผมเป็นลูกสิงโตที่โตแล้วนะ มิสเตอร์ต้น ผมสามารถออกจากฝูงของผมมาใช้ชีวิตอย่างสันดารได้แล้ว!”
   
“สันโดษ ทอม สันโดษ”
   
ต้นหลุดหัวเราะ รู้สึกหมั่นเขี้ยวทอมมาก นึกเสียใจที่ตัวเองพาทอมมานั่งไอติมซะกลางโรงอาหาร ไม่อย่างนั้นคงจะได้ ‘กิน’ ปากทอมแน่นอน
   
“นั่นแหละ” ทอมพยักหน้าหงึกๆ ก่อนที่ใบหน้าจะค่อยๆ แดงเถือก เมื่อนึกถึงกระทู้ที่ตัวเองเพิ่งอ่านไปตอนเช้า “มิสเตอร์ต้น”
   
“ครับ”
   
“ถ้าผมไปบ้านมิสเตอร์ต้น มิสเตอร์ต้นจะจุดจุดจุดกับผมไหม”   
   
“…”

ต้นกระพริบตาปริบ ไม่แน่ใจว่าตัวเองฟังผิดไปรึเปล่า

“อะไรนะ ทอม”

“ผมถามว่ามิสเตอร์ต้นจะจุดจุดจุดกับผมไหม”

ต้นขมวดคิ้วมุ่น

“จุดจุดจุดของนายนี่หมายถึงอะไร”

ทอมหน้าบูด เพราะเขาเขินจะตายอยู่แล้ว แต่มิสเตอร์ต้นกลับไม่ยอมเข้าใจสักทีว่าเขาหมายถึงอะไร!

“ก็นอนโป๊กับผมไง! ผมไปอ่านมาในกระทะ เขาบอกว่าถ้าเป็นบอยเฟรนด์กันแล้วต้องจุดจุดจุดกัน”

“นอนโป๊?” ต้นทวนคำพูดทอมก่อนจะพยายามอย่างยิ่งไม่ให้ตัวเองหลุดขำออกมา เนื่องจากสิ่งที่ทอมเข้าใจกับความเป็นจริงนั้นคนละเรื่องกันเลย

“แล้วนายอยากจุดจุดจุดกับฉันไหมล่ะ ทอม”

ต้นเลือกที่จะถามเด็กอนุบาลกลับ แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองกำลังล่อลวงทอมอยู่ อย่างไรก็ตามต้นก็ยังจำได้ว่าล่าสุดตัวเองต้องสวดมนต์ทั้งคืน เพราะมือของทอมนั้นซนมากเกินไปจริงๆ

“ฮื่อ ถึงมันจะน่าอาย แต่ถ้าเป็นมิสเตอร์ต้น ผมยอมก็ได้”

ทอมหน้าแดงก่ำขณะที่พูดโดยที่ไม่รู้ตัวสักนิดว่าตัวเองนั้นได้ก้าวเข้าถ้ำเสือเข้าไปครึ่งก้าวแล้ว

“งั้นวันศุกร์นี้ก็ไปค้างที่บ้านฉันแล้วกัน”

ต้นคลี่ยิ้มออกมาขณะที่วางแผนลางานพิเศษวันศุกร์และเสาร์ในใจ

“อย่าลืมขอแด๊ดของนายด้วยล่ะ”

“ผมบอกแล้วไง มิสเตอร์ต้น ว่าผมเป็นลูกสิงโตที่แสนอบอาบ” ทอมยิ้มจนตาหยี “ผมโตแล้วมิสเตอร์ต้น และผมก็ไปบ้านมิสเตอร์ต้นเพื่อติวภาษาไทยของมิสซิสสมศรีด้วย แด๊ดต้องภูมิใจในตัวผมมากแน่ๆ ที่ผมรักในการเรียนภาษาไทยขนาดนี้”

“ใช่ แด๊ดต้องภูมิใจในตัวนายมากแน่นอน”

ต้นลูบหัวทอมอย่างเอ็นดู

ยังไงซะต่อให้วันศุกร์ที่จะถึงนี้ไม่เกิดอะไรขึ้น

ขอแค่เขาได้ ‘กิน’ ปากทอมมากปกติหน่อย

เขาก็พอใจมากๆ แล้ว!


======

แอบมาอัพ  :m7:

ตอนนี้มีแท็ก #มิสเตอร์ต้นโซคูล  แล้ว สามารถไปคุยเล่นกันที่นั่นได้นะคะ  :z10:
   

   


ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-43
กรี๊ดดดด มาในสัปดาห์เดียวกันสองตอน พร้อมระเบิด

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ นลิน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :hao3:มิสเตอร์ต้นชัดเจนมากนะคะ ชอบน้องก็ต้องรีบเนอะ อยากจะคีสบอยเฟรนด์ คนมองน้องเยอะแต่น้องไม่รู้แค่นั้นเอ้งงงง ดีที่พ่อวินไม่ม่านานนะคะ พ่อหวงลูกแต่ทนเห็นลูกไม่กินข้าวไม่ได้นะคะ

ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
เธอมันร้ายมิสเตอร์ต้น  ล่อลวงเก่งงงมากคุณแม่หวงน้องจังเลยค่ะโดนหลอกกินปากไปกี่ครั้งแล้วลูกกกกกก :ซูโม่: : :hao3::

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-0
มิสเตอร์ต้นทำไมต้องหลอกล่อน้องด้วย
ไปนอนรอบนี้จะได้ติวจริงไหมล่ะนั่น

ทอมน่ารักจริงเลย ทำไมซื่อแบบนี้นะ
ชอบความคิดซื่อๆ เด๋อๆ ที่บ้านก็สอนโอเคเลยค่ะ
แล้วเป็นคุณหนูน่าถนอมด้วยไง อยากจะจับฟัด

ทอมไปชวนต้นจุดจุดจุด ไปจุดประกายเค้าทำไม คนเรา

ชอบที่เพื่อนในกลุ่มเอ็นดู และเข้าใจความเป็นทอม

ออฟไลน์ mellowshroom

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1021
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ชั้นหลงรักน้องทอมมากๆๆ

 :o8: ถ้าชั้นเป็นมิสเตอร์ต้น

จะไม่แค่กินปากน้องหรอกกก  :hao7:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด