❤ค่ายสร้างรัก❤ [END]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ❤ค่ายสร้างรัก❤ [END]  (อ่าน 523508 ครั้ง)

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +523/-17
❤ค่ายสร้างรัก❤ [END]
« เมื่อ20-02-2017 19:48:48 »

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

---------------------------------------------------

                                                    ผลงานในเล้าเป็ดเรื่องอื่นๆ
                                                    นิยาย
                                                                                                                     
                                                   1. ● รักข้างเดียว ● [ One-side love] [Complete]
                                                   2. ll เล่นเพื่อน ll [Complete]
                                                   3. หลงกาว(น์) [Complete] 
                                                   4. ❤ค่ายสร้างรัก❤ [Complete]
                                                   5. พราน ‘ล่อ’ เนื้อ [Complete]
                                                   6. ▲▼Return To Love ▲▼ [Complete]
                                                   7. ✪ You're my sky : #จุดหมายคือท้องฟ้า ✪ [Complete]
                                                   8. ☘ ป่าห่มรัก ☘ [Complete]
 
                                                   เรื่องสั้น                                                                                                     
                                                   1.  เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] - [Complete]
                                                   2. [เพราะอกหัก...รักจึงบังเกิด] [Complete]
                                                   3.   ҉    วันวานยังหวานอยู่    ҉   [Pause]

---------------------------------------------------

"ค่ายสร้างรัก" ตีพิมพ์กับสนพ.เอเวอร์วาย(everY)นะคะ
หนังสือหาซื้อได้ตามร้านหนังสือทั่วไป (นายอินทร์,se-ed,b2s,) หรือ สั่งในเว็บแจ่มใส

---------------------------------------------------

#ค่ายสร้างรัก
“มึงระวังตัวให้ดีไอ้แรก กลับจากค่ายครั้งนี้ระวังจะมีคนดามใจ”
“มึงก็พูดไปเรื่อย”
“อ้าวมึงไม่เคยได้ยินสโลแกนค่ายปลายปีคณะเราเหรอวะ”
“.........” ผมทำหน้างง
“เขาว่ากันว่า ‘ระวังหัวใจตัวเองไว้ให้ดี เพราะจะตกหลุมรักรุ่นพี่ที่มาค่าย’


สารบัญ
❤ปฐมบทก่อนไปค่าย 
❤ไปค่ายตอนที่1.1 : โจรปล้น    ❤ไปค่ายตอนที่1.2 : โจรปล้น
  ❤ไปค่ายตอนที่2 : กฎค่าย    ❤ไปค่ายตอนที่3 : พี่ปืน
   ❤ไปค่ายตอนที่4 : มองต่างมุม    ❤ไปค่ายตอนที่5 : ความรู้สึกดีๆ 
  ❤ไปค่ายตอนที่6 : บัดดี้บัดด๊อก     ❤ไปค่ายตอนที่7 : แพ้ใจ
  ❤ไปค่ายตอนที่8 : ทีมเมียพี่ปืน    ❤ไปค่ายตอนที่9 : ความลับในใจ
   ❤ไปค่ายตอนที่10 : บุหรี่เป็นเหตุ    ❤ไปค่ายตอนที่11 : วอสื่อรัก
❤ไปค่ายตอนที่12 : ไส้กรอกของน้องแรก(30%)  ❤ไปค่ายตอนที่12 : ไส้กรอกของน้องแรก(70%)
❤ไปค่ายตอนที่13 : สุราเป็นเหตุให้คนจีบกัน   ❤ไปค่ายตอนที่14 : บทลงโทษ
❤ไปค่ายตอนที่15 : คนพิเศษ    ❤ไปค่ายตอนที่16 : อธิษฐานกลางลานดาว
❤ไปค่ายตอนที่17 : กีฬาสร้างรัก    ❤ไปค่ายตอนที่18 : วิถีคนจริง
❤ไปค่ายตอนที่19 : ความจริงเป็นสิ่งที่ทำให้ปรี๊ดและเขิน   ❤ไปค่ายตอนที่20 : จูบของแรก
❤ไปค่ายตอนที่21 : ขอใจเธอแลกเบอร์โทร    ❤ไปค่ายตอนที่22 : ขวัญใจชาวค่าย
❤ไปค่ายตอนที่23 : คืนเปิดใจ   ❤ไปค่ายตอนที่24 : จากพี่ปืนถึงเมียพี่ปืน (1)
❤ไปค่ายตอนที่25 : ฟ.แฟนจ๋า    ❤ไปค่ายตอนที่26 : บรรยากาศดีๆ
❤ไปค่ายตอนที่27 : เสียทองเท่าหัวไม่ยอมเสียเธอให้ใคร   ❤ไปค่ายตอนที่28 : พี่ปืนอยากกิน?
❤ไปค่ายตอนที่29 : จากพี่ปืนถึงเมียพี่ปืน(2)   ❤ไปค่ายตอนที่30 : งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา [END]

---------------------------------------------------

ติดตามพูดคุยกันได้ที่นี่นะคะ
Fanpage :Karnsaii
Twitter: Karnsaii_Novel

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-06-2020 12:09:01 โดย [Karnsaii] »

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
มาลงชื่อรอค่าาา

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9179
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ we.jinkyu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
 :katai2-1: ติดตามจ้า

ออฟไลน์ Babelilong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
    • Facebook  เข้ามาขอเป็นเพือนได้เลย
รออออออออออออออออ

  :katai5: :katai5: :katai5:

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +523/-17



❤ ค่ายสร้างรัก❤
- ปฐมบทก่อนไปค่าย -



         “ไปค่ายทำไม?”

        ...นั่นสิเขาไปค่ายกันทำไมวะ...

        คำถามนี้เป็นคำถามที่ประธานค่ายปีนี้กำลังไล่ถามลูกค่ายแต่ละคน ซึ่งประกอบไปด้วยนิสิตตั้งแต่ชั้นปีที่ 1 ถึงปีที่ 4 รวมถึงพี่เก่าที่จบไปแล้วซึ่งมีนัดรวมตัวปฐมนิเทศก่อนการไปค่าย ส่วนค่ายที่ว่านี่คือค่ายปลายปีของคณะหรืออีกอีกชื่อหนึ่งว่า “ค่ายสร้าง”

        ...ไปค่ายทำไม...


        เหมือนเป็นคำถามง่ายๆ แต่คำตอบของคำถามมีมากมายและอาจจะดูยากเกินกว่าที่จะตอบได้เช่นเดียวกับผมซึ่งนั่งนิ่งเงียบพยายามหาคำตอบให้ตัวเองอยู่ในตอนนี้ ถ้าหากผมจะตอบมันอย่างสวยหรูก็คงต้องพูดว่าเพราะผมอยากจะไปทำประโยชน์เพื่อส่วนรวมบ้างก็เท่านั้น แต่หากให้ตอบจากใจจริงผมอยากจะไปค่ายเพราะใครบางคน ใครคนที่ตั้งแต่จำความได้ก็มีมันอยู่ข้างๆ แล้ว ใครที่ทำให้ผมแอบมองมันอยู่ข้างเดียวมาตลอด ใครที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและเป็นคนที่ผมอยากปรารถนาอยากให้มันเป็นคนรักด้วย เป็นเหตุผลการไปค่ายที่โคตรเหี้ย แม่งเอ้ย ผมกำลังโลภมากเพราะผมแอบรักเพื่อนสนิทตัวเองอยู่

         นั่นจึงเป็นคำตอบว่าทำไมผมถึงอยากไปค่าย เพราะใครคนนั้นมันอยากไป นี่เป็นความรู้สึกของผมมาตลอดจนกระทั่งเมื่อไม่กี่ชั่งโมงก่อนหน้านี้มันจะไม่ยิ้มระรื่นมาพร้อมกับรุ่นพี่ปีสองผู้ชายหน้าจิ้มลิ้ม นั่นแหละถึงทำให้ผมเข้าใจได้ทันทีว่าทำไม ‘เขม’ เพื่อนรักที่ผมแอบคิดเกินเลยถึงดึงดันอยากจะไปค่ายครั้งนี้ให้ได้ เพราะเขมมันเป็นแฟนกับ ‘พี่เก้า’ ซึ่งทำหน้าที่เป็นเลขาโครงการค่ายนี้

         ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันจะกระตือรือร้นในการไปค่ายครั้งนี้ซะเหลือเกิน เพราะนั่นมันหมายถึงเวลาดีๆ ที่จะมันจะได้ใช้ร่วมกับพี่เก้า น่าเจ็บปวดที่ผมไม่เคยรู้เลยว่าเขมจะมีความรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายด้วยกัน ตลอดเวลาที่เป็นเพื่อนกันมาเขมมันมีแฟนเป็นผู้หญิงมาตลอด มันทำหน้าผมนิ่งนอนใจและไม่กล้าเผยความในใจออกไป การที่เขมมันพาพี่เก้ามาเปิดตัวก่อนหน้านี้จึงเหมือนฟ้าผ่าฟาดลงกลางใจผม เหมือนจะตอกย้ำว่าต่อให้เขมมันชอบผู้ชาย แต่ผู้ชายคนนั้นมันก็ไม่ใช่ผมอยู่ดี

          แม่งเอ้ย เจ็บสัด!!!

         ผมกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอพร้อมกับกล้ำกลืนหยาดน้ำตาใสๆ ที่กำลังเอ่อคลอรอบดวงตา ผมแม่งกำลังอ่อนแอสุดๆ เมื่อมองไปข้างหน้าเห็นเขมกับพี่เก้าหยอกล้อกันอยู่ ภาพนั้นคนทั่วไปคงจะมองแล้วไม่ได้คิดอะไร แต่ผมรู้ว่านั่นคืออาการเย้าแหย่กันในฐานะของคนรัก

         ‘แม่งเอ้ย ไปรักกันไกลๆ ได้มั้ย ไปรักกันไกลๆ กูไม่อยากเห็น’ ผมอยากจะตะโกนใส่หน้าคนทั้งคู่ให้ตะลึงงัน แต่สุดท้ายได้แต่กำหมัดแน่นจนปลายเล็บจิกเข้าเนื้อปวดแปลบ แต่เพราะใจมันด้านชาความเจ็บเหล่านั้นมันถึงแทบจะไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ

         “ไหวมั้ยมึง?”

          ไหวสิ ผมต้องไหว ถึงไม่ไหวแล้วจะทำยังไงได้จะเข้าไปอาละวาดจับทั้งคู่แยกกันอย่างนั้นเหรอ ทำแบบนั้นผมคงเป็นแค่ตัวอิจฉาเวลาที่เขาสมหวังกันสินะ


           “กูไหว”

           “มึงแน่ใจเหรอวะแรก”

          ผมชื่อ ‘แรก’ ครับมาจากชื่อเต็มๆ ที่ชื่อ ‘แรกพบ’ ย่าเคยเล่าให้ถึงที่ไปที่มาของชื่อให้ฟังว่าพ่อกับแม่ตกหลุมรักกันตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน หลังจากนั้นทั้งคู่ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันจนมีผมเป็นโซ่ทองคล้องใจเลยตั้งชื่อผมไว้เป็นอนุสรณ์ความรักของท่านทั้งสองว่า ‘แรกพบ’


         “แน่ใจนะ?”

         “อืม”

         ผมพยักหน้าช้าๆ แทนการตอบรับคำตอบของ ‘เบิร์ด’ เพื่อนสนิทอีกคนที่ล่วงรู้ความรู้สึกที่ผมมีต่อเพื่อนรักที่หักใจผมจนอกเดาะ เขม ผม และเบิร์ด เราสนิทกันมาตั้งแต่เด็กเพราะบ้านอยู่ระแวกเดียวกัน เรียนมัธยมที่เดียวกันมิหนำซ้ำพอเข้ามหาวิทยาลัยยังเสือกสอบติดคณะและมหาวิทยาลัยเดียวกันอีก เรียกได้ว่าตลอดเวลาช่วงชีวิตวันรุ่นผมมีเขมกับเบิร์ดเคียงข้างมาตลอด

         พวกเราสนิทสนมกันมากจนเบิร์ดมันจับความรู้สึกที่ผมมีต่อเขมได้ ผิดกับคนที่ผมแอบชอบที่มันไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยซ้ำผมถึงต้องซ่อนความรู้สึกนี้ไว้ในใจมาตลอด ผมมีแค่เบิร์ดที่มันเป็นคนคอยให้กำลังใจและปลุกปลอบผมมาตลอด แล้วเป็นยังไงล่ะ สุดท้ายรักข้างเดียวของผมก็มีมันต้องพังทลายลงเมื่อเขมมันพาพี่เก้ามาแนะนำตัวกับพวกผมว่าทั้งคู่กำลังคบหากัน

        ...สุดท้ายผมก็เป็นได้มากที่สุดก็แค่ ‘เพื่อน’ มัน...

        “ไปค่ายทำไมจ๊ะน้องเบิร์ด”

        คำถามนี้วนมาใกล้ตัวผมมากขึ้น เบิร์ดซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ กันถึงกับสะดุ้งโหยง จนคนถามซึ่งคือประธานค่ายแอบทำตาเล็กตาน้อยใส่ ไม่แปลกใจเพราะ ‘พี่ปิงปอง’ ประธานค่ายคือผู้ชายหัวใจสาวรูปลักษณ์ภายนอกคือผู้ชายร่างเล็กตัวขาวผ่องดูตุ้งติ้งท่าทางไม่ใคร่จะแมนสักเท่าไหร่ ยิ่งกิริยากำลังทำตาเชื่อมใส่เบิร์ด โดยที่ไอ้หุ่นนักกีฬาอย่างเพื่อนผมได้แต่ยิ้มเฉยอวดฟันขาว

         เบิร์ดมันเป็นผู้ชายตัวสูงล่ำเพราะเล่นกีฬากลางจ้างมาตั้งแต่เด็ก ทั้งใบหน้ายังคมคายดูเป็นสปอร์ตแมน ผิวสีเข้มกล้ามเนื้อตรงแขนที่โผล่พ้นชายเสื้อนิสิตแขนสั้นออกมาดูล่อตาล่อใจทั้งคนถามและรุ่นพี่ผู้หญิง บุคลิกมันคือชายแท้อย่างไม่ต้องสงสัย ต่างจากเขมที่เป็นผู้ชายเจ้าสำอางจะเล่นกีฬากลางแจ้งทีก็กลัวผิวเสีย หมอนั่นเลยหันไปเอาดีด้านดนตรีมากกว่ายิ่งส่งเสริมให้เขมมันดูอปป้าเกาหลีจนสาวๆ คลั่งไคล้ ผมจึงภูมิใจนิดๆ ที่เพื่อนทั้งสองมันเป็นที่กล่าวขวัญถึงเสมอจากรุ่นพี่ตั้งแต่เข้ามาเรียนใหม่ๆ แล้ว

         “ว่าไงจ๊ะน้องเบิร์ด”

         “ผมเหรอครับ?”

         เบิร์ดชี้นิ้วใส่ตัวทำหน้ายิ้มๆ “ผมยังไม่เคยสร้างอะไรสักอย่างมั้งครับเลยอยากจะลองไปค่ายดู”

         “ตอบดี...สนใจอยากสร้างครอบครัวกับพี่มั้ยจ๊ะ”

          พี่ปิงปองพูดเองก็เขินเองเลยเรียกเสียงโห่แซวจากเพื่อนๆ และลูกค่ายรอบทิศ ส่วนคนที่ถูกจีบซึ่งๆ หน้าดันหัวเราะขำๆ ผสมโรงไปด้วย

          “พี่พูดจริงป่ะเนี่ย ถ้าผมจริงจังขึ้นมาแล้วพี่จะหนาวนะ” เบิร์ดสวนกลับตามสไตล์คนชอบแหย่

          “อุ้ยพี่อยากหนาว”

          รุ่นพี่ผู้หญิงพูดขึ้นท่าทางเอาจริงจนพี่ปิงปองค้อนตาคว่ำ

           “ไปน้องเบิร์ดไปลงเสาเรือนสร้างบ้านเรากัน”

           พี่ปิงปองทำท่าจะเดินมาคว้ามือเบิร์ดมันเดี๋ยวนั้น เสียแต่เพื่อนแกคว้ามือเอาไว้ซะก่อน เสียงหัวเราะขบขันจึงดังลั่นห้องเพราะทุกคนต่างส่งเสียงเชียร์กันอย่างขำๆ เนิ่นนานกว่าที่ทุกคนจะสงบลงเหลือแต่ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน

           “แล้วน้องแรกล่ะจ๊ะ”
 
           “.......”

           “แรก”

           ผมมาสะดุ้งตอนที่เบิร์ดสะกิดแขนเบาๆ เลยได้สติก่อนจะมองไปรอบๆ เมื่อเห็นทุกคนต่างหันมามองผมอย่างสนอกสนใจ

           “ว่าไงจ๊ะ”

           ว่าไงอะไรวะ ผมสบตากับเบิร์ดมันเลยบุ้ยปากไปทางไปพี่ปิงปองเสมือนให้ผมตอบคำถาม

           “ผม”

           ...ไปค่ายทำไมน่ะเหรอ...

           ไปทำไม ไปเพราะเขม แค่อยากอยู่ใกล้ๆ มันช่วงปิดเทอม เหอะ ดูเป็นเรื่องที่สิ้นคิดน่าดู ผมแม่งไม่มีจุดหมายใดๆ นอกจากตามผู้ชายไปค่ายงั้นเหรอ แม่งเอ้ยโคตรน่าสมเพช



           “ขอโทษครับ”

          ผมยิ้มเจื่อนแล้วผุดลุกขึ้นก่อนจะก้มหน้าเป็นเชิงขอโทษเจ้าของคำถาม แล้วเสียมารยาทเดินหนีออกมา ผมไม่รู้ว่าเดินมาไกลแค่ไหนเพราะไม่ได้มองหรือจดจำจนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกที่ตามมาติดๆ ของเบิร์ดมัน ผมเลยต้องจำใจหยุดชะงักปลายเท้า

          “มึงจะไปไหน?”

          “กูไม่รู้”

        ผมได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธเพราะยังไม่รู้เหมือนกันว่าจุดมุ่งหมายของผมคือที่ใด รู้แค่อยากเดินเลี่ยงออกมาเพราะไม่มีคำตอบให้พี่ปิงปอง เบิร์ดมันถอนหายใจก่อนจะรวบผมไปกอดแล้วลูบหลังเบาๆ

         “มึงเป็นอะไรวะแรก?”

       “กูไม่อยากไปค่ายแล้ว”
        ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ผมยังใจไม่แข็งพอที่จะเห็นเขมกับพี่เก้าแสดงความรักกันทุกวัน...ผมไม่อยากเห็น...

         “ทำไมวะ...เพราะไอ้เขมงั้นเหรอ”

        “แรก”

         “ตอนนี้กูไม่อยากไปแล้ว”

         “แรก”

        “.......”

        ผมหรุบตามองพื้น

       “จะหนีทำไม ในเมื่อมันคือความจริงที่มึงต้องเจอ หนีให้ตายมึงก็ต้องเจอมันอยู่ดี”

         “กู” ผมทำเสียงสั่น “กูยังไม่พร้อมจะเจอมัน”

         “อย่าหนีเลยมึง ไปค่ายกัน ไปเผชิญหน้ากับมัน”

         ผมส่ายหน้า

        “ไปเผชิญความจริงเถอะแรก มึงจะได้ตัดใจจากมันได้สักที ไปให้เห็นกับตา กูรู้ว่ามึงจะเจ็บมาก แต่ถึงยังไงแผลสดก็ต้องใส่ยา มึงจะปล่อยให้มันปวดและเป็นหนองต่อไปเหรอ ไปเจอยาแรงเถอะเชื่อกูมึงจะได้หายดีสักที”

         เบิร์ดทำหน้าจริงจัง

        “มึงก็รู้ว่ากูไปค่ายเพราะมัน กูไม่เคยอยากไปที่ทุรกันดารแบบนั้น กูไม่อยากจะเสียสละเวลาไปทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นด้วยซ้ำ”

        ผมโพล่งออกมาราวกับว่าได้ระเบิดทุกความรู้สึก พูดจบถึงกับหอบหายใจไม่ทันแต่พอพูดออกไปแล้วแม่งกลับไม่รู้สึกดีอย่างที่คิด

        “เจ็บมั้ย”เบิร์ดมองผมอย่างเห็นใจ

         “อะไร?”

          “พูดให้ร้ายตัวเองแบบนั้น มึงเจ็บบ้างมั้ย?”

         ผมนิ่งอึ้งเบือนหน้าหนีไปทางอื่นไม่กล้าสบตากับอีกฝ่ายด้วยกลัวว่าเบิร์ดจะล่วงรู้ว่าสิ่งที่พูดออกมามันจริงเพียงครึ่งเท่านั้น นอกจากเขมแล้วผมอยากลองไปค่ายดูสักครั้ง อยากลองไปทำประโยชน์เพื่อคนบ้าง เขมมันเป็นคนจุดประการก็จริง แต่ผมอยากจะลองเติมไปความฝันนั้นดูสักครั้งโดยมีเขมอยู่เคียงข้างกัน

        แต่วันนี้ วันที่เขมมันคนอื่นยืนเคียงข้างแล้ว

        “ช่างเถอะถึงยังไงกูก็ไม่อยากไปแล้ว ปิดเทอมทั้งทีนอนอยู่บ้านมีความสุขจะตาย ไม่รู้จะไปค่ายทำไมให้ลำบาก ถ้ามึงอยากไปก็ไปเถอะ ต่อให้พูดยังไงกูก็ไม่พาตัวเองไปลำบากในที่ทุรกันดารแบบนั้นหรอก”

        ไม่อยากไปงั้นเหรอ แล้วมึงจะพูดไปร้องไห้ไปทำไมวะ แม่งเอ้ย

         ผมไม่รู้หรอกเบิร์ดจะทำสีหน้ายังไงตอนที่ผมเดินหนีออกมา รู้แค่ว่าสุดท้ายผมต้องแอบมาร้องไห้เงียบๆ ทำไมจะไม่อยากไปล่ะ แต่ถ้าต้องทนเห็นภาพของเขมกับพี่เก้าในค่าย ผมคงทรมานใจสุดๆ

         “โครม”

       ผมตกใจสะดุ้งโหยงตอนที่เดินมานั่งหลบมุมข้างตึกแล้วเสียงดังโครมครามนั่นดังขึ้นในระยะประชิด มือก็เผลอกำผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยที่ผมรักที่สุดเพราะเป็นของเขมที่เคยให้ไว้ แต่เจ้าของมันจะลืมเลือนไปแล้วตามกาลเวลา

        “เฮ้ย”

         ผ้าเช็ดหน้าในมือลอยวืดออกจากมือด้วยแรงลม เพราะมันบางเบามันถึงลอยละลิ่วลำบากให้ผมวิ่งไล่ตามแต่เหมือนถูกแกล้งมันถึงยิ่งลอยสูงขึ้นไปอีก

         แม่งเอ้ย คนยิ่งกำลังเฮิร์ทๆ ผมแบะปากแต่ขาก็วิ่งตามผ้าเช็ดหน้าเจ้ากรรมไม่หยุด กำลังลมเริ่มแผ่วเบาลง สุดท้ายมันกำลังลอยลงพื้น ผมเผลอยิ้มดีใจก่อนจะยื่นมือไป

         ...เหยียบ...

         เหี้ย

        ผมตาค้างอีกไม่ถึงคืบจะก้มคว้ามันมาได้แต่เท้าใครคนหนึ่งกลับเหยียบมันจนแนบกับพื้น ผ้าผืนสีขาวถูกส้นรองเท้าซึ่งเปื้อนโคลนเหยียบอย่างไม่ปรานีปราศรัย

        “นี่”

        ผมเงยหน้ามองเจ้าของเท้าทันทีแต่ก็ต้องหยีตาจากแสงจ้าเพราะมันยืนอยู่เหนือแสงทำให้ผมเห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ชัดเอาซะเลย

        “จะขอบคุณเหรอ?”

        อีกฝ่ายเปิดปากได้ยินเสียงทุ้มเนิบนาบดูรำคาญหน่อยๆ

        ขอบคุณที่มึงเหยียบผ้าเช็ดหน้ากูเนี่ยนะ อีเหี้ย กูจะคว้าตอนมันใกล้ตกได้อยู่แล้วเชียว แต่ไอ้หมอนี่ดันเหยียบมันติดพื้น ช่วยให้กูไม่ต้องไล่ตะครุบให้ยากเลยเนอะ ถุยยย

        “เหี้ย” ผมสบถอย่างมีอารมณ์

         “หมายถึงหน้ามึงอ่ะเหรอ”

         อ้าวสัด ผมผุดลุกขึ้นหมายจะเงยหน้ามองมันอีกครั้งแต่ไอ้แสงบ้าที่ส่องมาทางนี้พอดี ทำให้ผมต้องเบี่ยงหน้าหนีอีกครั้ง เชี่ยเอ้ย ถึงจะเห็นหน้าไม่ชัดแต่สีผิวมันก็มองออกว่าคล้ำไม่น้อย

        “หน้ากูขาวกว่าหน้ามึงแล้วกัน”

       ผมสวนกลับไปจากที่เศร้าๆ นี่ ถึงกับเปลี่ยนอารมณ์ไป ไม่รู้สิความกวนตีนของอีกฝ่ายทำให้ผมอย่างบวกไอ้ผู้ชายตรงหน้านี่สักที ไอ้เปรตเอ้ย มึงแดกเสาไฟฟ้าเป็นอาหารเหรอ ถึงจะเดาสีหน้ามันไม่ได้แต่ผมก็เห็นรูปลักษณ์ภายนอกของมันและคาดเดาได้ว่ามันสูงและหน้าเป็นส้นตีนมาก

         “แต่ส้นตีนกูขาวกว่าหน้ามึง”

        อะไรนะ

        ผมอ้าปากค้าง รู้สึกตัวสั่นเพราะความโกรธแต่ยังไม่ทันได้สวนกลับ กลุ่มมันสองสามคนก็เดินมาทางนี้แล้วเอ่ยเรียกชื่อมัน

        “เฮ้ยกัน”

        “มึงทำอะไรอยู่ตรงนั้นวะกัน”

        อ่อ ชื่อกันงั้นเหรอ...ไอ้เหี้ยกัน

        “มึงไอ้..”

        มันไม่รอเพื่อนเรียกซ้ำสองแต่กลับขยับตัวเร็วๆ ไปตามเสียงเรียกนั่นทันที ไม่พอยังขยี้ผ้าเช็ดหน้าผมอีกรอบจนเปื้อนโคลนเกือบทั้งผืน ผมยืนอึ้งอยู่พักนึงจนมันเดินลับตาไปพร้อมกลุ่มเพื่อน ผมพยายามสูดลมหายใจเข้าออกเพื่อระงับความโกรธเพราะไอ้ตัวต้นเหตุมันหายหัวไปนานแล้ว ก่อนจะคีบเอาผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดที่เขมเคยให้ขึ้นมาพิจารณา ผ้าผืนนี้จะเอาไปซักยังไงก็สะอาดเหมือนใหม่อยู่ดีแต่ถึงยังไงมันก็ลบเลือนไม่ได้ว่าครั้งหนึ่งไอ้เหี้ยนั่นได้ฝากรอยเท้าเอาไว้ และผมคงทำใจไม่ได้ที่จะเอามันมาซับหน้าอีก

        ‘แต่ส้นตีนกูขาวกว่าหน้ามึง’

         ไอ้เหี้ยกัน

        ผมกำผ้าเช็ดหน้าแน่นเมื่อได้ยินคำพูดกวนตีนจากปากของมัน ถึงยังไงก็ต้องตัดใจเพราะอย่างนั้นผมควรตัดใจทิ้งของซึ่งมันเคยให้ไว้ดูต่างหน้านี่ด้วย เออ กูทิ้งก็ได้ ผมกำหมัดแน่นนึกสาปแช่งไอ้เหี้ยนั่นจนเผลอลืมว่าตัวเองกำลังเศร้าเพราะอกเดาะมาใหม่ๆ



     .
 
    .

     .



        “ยิ้มหน่อยสิ”

        เบิร์ดมันแซวขำๆ เมื่อสุดท้ายต่อให้ปฏิเสธหนักขนาดไหน ผมก็มานั่งทำหน้าบึ้งอยู่บนรถบัสสองชั้นที่เตรียมออกเดินทาง ค่ายสร้างครั้งนี้จัดขึ้นที่จังหวัดหนึ่งทางภาคเหนือเป็นเวลานานกว่าสามสัปดาห์ที่พวกเราชาวค่ายต้องไปกินไปนอน ไปบำเพ็ญประโยชน์ด้วยการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกให้ชาวบ้านที่นั่น ผมพยายามนิ่งเฉยจนถึงวันเดินทางซึ่งถูกเบิร์ดไปลากออกบ้านได้ด้วยการสนับสนุนจาก “คุณเรียม” ย่าผู้ทันสมัยเจ้าของสวนกล้วยไม้แถวฝั่งธนฯผู้ปกครองเพียงคนเดียวของผม ย่าผมเห็นสมควรว่าผมควรใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์มากกว่าการอยู่บ้านเฉยๆ ช่วงปิดเทอมเลยมัดมือชกยัดเยียดผมมากับไอ้เบิร์ด


     เสียงโหวกเหวกดังขึ้นเป็นระยะพร้อมเครื่องดนตรีจำพวกกลองและกีต้าร์กำลังถูกขนขึ้นรถเพื่อสร้างความบันเทิงตลอดการเดินทาง สีหน้าลูกค่ายแต่ละคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ มันคงจะมีความสุขมากกว่านี้ถ้าผมไม่แบกเอาเรื่องหนักอกหนักใจไปด้วย

         “เอาล่ะเช็คชื่อทุกคนแล้ว ถ้าอย่างนั้นล้อจะหมุนพร้อมเดินทางนะจ๊ะทุกคน”

         เสียงประกาศผ่านโทรโข่งในมือพี่ปิงปองดังขึ้น เมื่อทุกคนประจำที่กันเรียบร้อยแล้ว

         “ระหว่างนี้มีแจกของว่างรองท้องกันด้วยนะ”

         “เย่ๆ” เสียงตบมือดีใจของชาวค่าย

        “ในส่วนของชะนีตัวน้อยถ้ากินไม่อิ่มให้อดทนเพราะจะแวะปั้มให้ตลอดทาง แต่สำหรับผู้ชายหน้าดีให้เดินพาเลทมาขอเบิ้ลกับพี่ได้ทุกเวลา จะแจกแซนวิชพร้อมหนึ่งจุ๊บสำหรับคนกันเอง”

         “โห่ๆๆๆ”
 
        “สิบมาตรฐาน”

         “ไม่ลำเอียงเลย”

        ลูกค่ายตะโกนโห่โหวกเหวกชวนขบขัน

         “รำคาญเสียงชะนีค่ะ กรุณาเงียบหน่อยและขอเสียงผู้ชายทั้งหลายที่อยากได้พี่ไปนอนด้วยคืนนี้ ฮิ้ววว”

         เงียบกริบจนกลุ่มรุ่นพี่ขำก๊าก ประธานค่ายหน้ามุ่ยแล้วมองตรงมาที่เบิร์ดก่อนจะแจกมินิฮาร์ทให้ เบิร์ดมันเลยยิ้มขำ แต่รุ่นพี่ผู้หญิงแถวนั้นดันทำมือยืนออกมาคว้ามินิฮาร์ทพี่ปิงปองเอาไว้แล้วทำท่าโยนลงพื้นก่อนจะกระทืบซ้ำ เรียกเสียงขบขันจากทั้งคัน

         “ชะนีคือมหันตภัยร้ายของผู้ชายทั้งโลก”

         “ฮ่าๆ”

         “เรียนเชิญให้ผู้ชายทั้งหลายหันเหหัวใจมาทางนี้ค่ะ” พี่ปิงปองโบกไม้โบกมือเหมือนนางงาม ก่อนจะถูกกลุ่มรุ่นพี่ปีสามซึ่งเป็นชั้นปีเฮดหลักที่รับผิดชอบการทำค่ายครั้งนี้ล็อคคอลากไปข้างหลัง

         “แอร้ย อีพวกบ้า”

        ทุกคนหัวเราะขบขันท่าทางตลกโปกฮาของพี่ปิงปอง

          “ขอให้ทุกคนมีความสุขตลอดการเดินทาง Let’s go อยากจะโผไปซบอกผู้ชาย”

        เมื่อพี่ปิงปองพูดจบเสียงทุกคนบนรถก็โห่ร้องกันอย่างสนุกสนาน ผมได้แต่ถอนหายใจเหม่อมองไปนอกหน้าต่างตอนที่รถบัสค่อยๆ ขับเคลื่อนไปเบื้องหน้า เขมกำลังถือถุงของว่างมาทางนี้แต่ผมเห็นก่อนจึงแกล้งหลับตาเพราะยังไม่พร้อมที่จะพูดคุยด้วย

         “อ้าวแรกหลับเหรอ?”

         “อืม” คนตอบคือเบิร์ดซึ่งนั่งติดกับผม

         “มันไม่สบายรึเปล่าวะ”

         “ไม่รู้วะมาถึงกูก็เห็นมันนอนหลับตานิ่งแล้ว”
          ผมเงี่ยหูฟังบทสนทนาของเพื่อนทั้งคู่ เกือบสะดุ้งเมื่อฝ่ามือหนาของเขมมันทาบที่หน้าผากผมอย่างแผ่วเบา

        “ตัวก็ไม่ร้อนที่หว่า สงสัยตื่นเช้าไปเลยง่วง”

         เขมมันหัวเราะขำ แล้วแม่งเลื่อนมือจากหน้าผากมาลูบศีรษะผมเบาๆ ผมถึงกับใจสั่นก็เพราะอย่างนี่ไง เพราะมันดีกับผมแบบนี้ไง ผมถึงรักมันและตัดใจจากมันได้ยากลำบากขนาดนี้

          “ฝากมึงดูมันด้วยนะ ถ้าไม่ดีขึ้นบอกกู กูเตรียมยามาเผื่อมันด้วย แรกมันยิ่งกระหม่อมบางโดนอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่สบายแล้ว”

          หยุดได้มั้ย อย่าใส่ใจกู มึงยิ่งทำกูยิ่งเจ็บ

          “เออเดี๋ยวกูดูให้”

          “อืม ฝากด้วย”

        มันเดินกลับไปแล้ว ผมจึงค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมองแผ่นหลังที่ค่อยๆ ห่างออกไป

        “อ้าวมึงตื่นแล้วเหรอ” เบิร์ดทัก “เมื่อกี้ไอ้เขมมันเอาของว่างมาให้”

        “อืม”

        “แล้วมึงเป็นไงวะ เห็นนอนเงียบเลย”

         “กูแค่ง่วง”

        “เออถ้าไม่สบายรีบบอกกูนะ เมื่อกี้ไอ้เขมมันดูมึงรอบนึงแล้ว มึงดูเป็นห่วงมึงน่าดู” ผมหน้าซีดจนเบิร์ดชะงักไป มันลูบหัวผมเบาๆ เหมือนให้กำลังใจ

        “กูขอโทษวะแรก ปากกูมันไม่ดี”

       “กูไม่เป็นไร”

        เบิร์ดพยักหน้าแล้วหันไปปรับเบาะนอนราบแล้วเสียบหูฟังตัดขาดจากโลกภายนอก ส่วนผมได้แต่มองไปยังเขมกับพี่เก้าที่นอนซบกันอย่างเปิดเผย

         เชี่ยเอ้ย นอนกันดีๆ ไม่เป็นรึไงวะ พิการเหรอถึงได้ทำตัวเหมือนไม่มีกระดูกกระเดี้ยวซบกันขนาดนั้น

         ภาพนั้นแม่งทำเอาผมจุกในอกจนน้ำตาแทบรื้อออกมาแต่ยังหยุดตัวเองทัน ด้วยการมองออกไปนอกหน้าต่าง บรรยากาศข้างนอกเต็มไปด้วยตกรามบ้านช่องมากมายบ่งบอกถึงความเป็นเมืองหลวงที่ถึงแม้จะเช้าแค่ไหน บนท้องถนนก็ยังเต็มไปด้วยผู้คนและรถรามากมาย ไม่นานหลังจากนั้นภาพบรรยากาศสองข้างทางได้เปลี่ยนจากตึกสูงเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ บ้านเรือนที่เห็นเริ่มห่างกันมาขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งภาพความวุ่นวายและความสะดวกสบายของเมืองใหญ่ไว้เบื้องหลัง และมุ่งหน้าสู่เส้นทางต่างจังหวัดที่ห่างไกลความเจริญ





Talk. เปิดเรื่องใหม่แนวรักเกิดตอนไปค่ายนะ ฮ่าๆๆๆ เอาใจช่วยน้องแรกด้วย ถถถถถ
ปล.เรื่องนี้ไม่ดราม่านะจ๊ะ เน้นฮาไปวันๆ ฮ่าๆๆๆ
ฝากคอมเม้นท์ติชมเป็นกำลังใจให้ด้วยน้า สำหรับใครที่จะไปหวีดในทวิตติด #ค่ายสร้างรัก ให้ด้วยนะคะ

  :hao5: :hao5:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-02-2017 20:20:07 โดย [Karnsaii] »

ออฟไลน์ zilmp

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ต่อเลยได้มั้ย :mew2:แค่นี้ไม่พอ 5555
ชอบๆแนวแอบรักตัดพ้อ
กันแรก ใช่มะ? แรกๆก็กัดกันก่อนต่อไปก็...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-02-2017 22:50:02 โดย zilmp »

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5084
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7

ออฟไลน์ skysky

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-0
เก็บกระเป๋าไปค่ายสร้างรักด้วยคนค่ะ :)
อยากอ่านต่อแล้ววว 555

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2431
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
 :pig4: แรกคงได้คนดามใจที่ค่ายนี่แระ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
คุณกันเจ้าคะช่วยดามใจน้องแรกด้วยยยย

ออฟไลน์ G-NaF

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 840
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
เจอกันครั้งแรกยังแสบขนาดนี้ แบบนี้สามอาทิตย์ค่ายไม่แตกหรอคับ  :laugh:

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
 :pig4: :pig4: :pig4:
ดีใจกับนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะรออ่านตอนต่อไปคะ
หวังว่าจะไม่มาม่านานนะคะอ่านไปแล้วอินอิอิ :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
แรกพบ สบรัก ชวนเชยชม  :mew1:
ไม่ใช่ละ เป็น แรกพบ สบกันต์  :fire: :fire: :fire:
หัวใจแรกสั่น บ้าคลั่ง ด้วยความโกรธล้วนๆ
เขม เอาใจเพื่อนดี อย่างนี้เอง
แรก ถึงติด ชอบเขม
แต่อย่างที่เบิร์ด บอก "แผลสดต้องใส่ยา
มึงจะปล่อยให้มันปวดและเป็นหนองต่อไปเหรอ
ไปเจอยาแรงเถอะเชื่อกูมึงจะได้หายดีสักที”

กันต์ คงเป็นยาแรงสำหรับแรก สินะ
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-02-2017 06:23:52 โดย ♥►MAGNOLIA◄♥ »

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 886
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
 :hao7: :hao7: :hao7:
ตามเลยค่าาาาา หูยยยยยชอบ แค่เปิดมาก็ชอบแล้ว
อยากไปค่ายเลย แต่ไปคงไม่ได้เจออะไรแบบนี้555555
แอบสงสารแรกพบ งื้ออออ แบบนี้มันเจ็บมากนะ รอคนมาซ่อมใจให้แรกพบ จะใช่กันมั้ยน้าาาา :-[

ออฟไลน์ ketekitty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 784
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
รัก"กัน"ในค่ายนี้ ใช่ไหม หืม?

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3463
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
นี่ขนาดไม่ดราม่า เราก็น้ำตาคลอเพราะสงสารแรกพบที่ไม่สมหวังในรักแล้ว หวังว่าไปค่ายครานี้จะเจอสิ่งดีๆ นะแรกพบ

ออฟไลน์ grayliette

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ขอไปค่ายด้วยคนนะคะ~

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ fanglest

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 856
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
โอ้ยยย อยากไปค่าย อยากได้ผู้~

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ravyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
 แววมาม่าาาา :sad4: :sad4: :sad4:

ออฟไลน์ ChabaSri

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 614
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
สำนวนถูกจริตถูกจิตถูกใจเรามาก งื้อออออมาอัพบ่อยๆน้าาา

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +523/-17
พี่ค่ายฝากมาถาม





- ไปค่ายตอนที่หนึ่ง : โจรปล้น -




          การเดินทางกินเวลาไปเกือบแปดชั่วโมงเป็นระยะเวลาที่ยาวนานมากสำหรับผม ตลอดการเดินทางพวกเราได้รับอนุญาตให้แวะปั้มน้ำมันแค่สามครั้งเพื่อให้ชาวค่ายได้ลงไปยืดเส้นยืดสายและพักผ่อนตามอัธยาศัย ก่อนที่จะพร้อมใจกันขึ้นมาหลับอีกครั้งเมื่อล้อเริ่มหมุน ตลอดเส้นทางผมยังคงจดจ่อสายตาไปที่บรรยากาศนอกตัวรถเพราะทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาสภาพแวดล้อมโดยรอบก็เปลี่ยนไปตามลักษณะภูมิประเทศ

          “ทุกคนตื่นได้แล้ว ตื่นค่ะตื่น”

          เสียงประกาศจากโทรโข่งของพี่ปิงปองปลุกให้ทั้งคันที่หลับใหลอยู่เริ่มรู้สึกตัวกันเป็นทิวแถว
     
          “อีกไม่ถึงห้ากิโลเมตรจากตรงนี้ไปจะถึงปากทางเข้าหมู่บ้านกันแล้ว เส้นทางตรงนั้นไม่สามารถนำรถบัสเข้าไปได้ เราจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนรถและขนถ่ายสัมภาระกันที่จุดเปลี่ยน”

         พี่ปิงปองอธิบายไปเรื่อยๆ เรียงเสียงโอดครวญจากลูกค่ายที่อุตส่าห์นึกดีใจว่าถึงแล้ว แต่กลับต้องเปลี่ยนรถโดยสารเพื่อเข้าไปในตัวหมู่บ้านอีกที ดูก็รู้ว่าเป็นเส้นทางที่ทุรกันดารน่าดู

         “เอาล่ะๆ ทุกคนเตรียมเก็บของได้แล้วจ้า ไม่ถึงสิบนาทีเราจะต้องถึงทางเข้าหมู่บ้านกันแล้ว ตื่นค่ะตื่น กระฉับกระเฉงหน่อยค่ะชะนี ส่วนผู้ชายทั้งหลายของพี่ค่อยๆ ลืมตาขยับตัวนะคะพี่เป็นห่วง”

         “เกลียด!”

         รุ่นพี่ผู้หญิงทำหน้าระอาไม่จริงจังนักดูตลกด้วยซ้ำจนพี่ปิงปองค้อนให้

         “ว้าย”

         เสียงร้องอุทานตกใจดังมาจากปากประธานค่ายที่เซถอยหลังแทบล้มในจังหวะที่รถเบรกกะทันหัน เสียงหวีดร้องของทุกคนบนรถบัสดังระงมเพราะจับต้นชนปลายไม่ถูกบวกกับอารมณ์ตกใจที่รถเบรกโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยอะไร

        “อะไรวะ?”

        “เกิดอะไรขึ้น?”

        เสียงในรถดังเซ็งแซ่

        “ขอโทษครับ”

        เสียงคนขับตะโกนขึ้นมาจากชั้นล่าง “พอดีมีขอนไม้ใหญ่ขวางทางอยู่ผมไม่ทันเห็นเลยเบรกกะทันหันไปหน่อยครับ มีใครได้รับบาดเจ็บมั้ยครับ”

        “ไม่จ๊ะไม่”

       พี่ปิงปองกวาดตามองทุกคนบนรถก่อนจะละล้ำละลักตอบ

       “เกิดอะไรขึ้นวะ”

       ไอ้เบิร์ดมันถอดหูฟังแล้วมองไปรอบๆ ซึ่งเป็นถนนสองเลนเส้นเล็กๆ ที่พอแค่สวนกันได้อย่างไม่ลำบาก ข้างทางเป็นต้นไม้หนาทึบดูน่ากลัว บวกกับตอนนี้เป็นเวลาเย็นโพล้เพล้แล้วจึงไม่มีรถสวนกันไปมาให้เห็นเลย มันจึงดูวังเวงอย่างประหลาด


       “อื้อหือ บรรยากาศแบบนี้คงไม่มีโจรโผล่ออกมาจากข้างทางหรอกนะ” เบิร์ดพูดขำๆ แต่ผมฟังแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่เลยต้องเอ่ยปรามมันสักหน่อย

       “พูดอะไรอย่างนั้นล่ะมึงก็”

       “ขำๆ น่าแรก”

       ผมส่ายหน้าไม่เห็นด้วยนัก

       “ไอ้ห่าเข้าป่าอย่าถามหาเสือ นั่งเรือเขาบอกอย่าพูดถึงจระเข้”

        “นี่มันสมัยไหนแล้วไอ้แรกเสือสางที่ไหนมี ถ้ามีจริงก็อยู่ในสวนสัตว์หมดแล้วโว้ย”



        ...ปัง...


         “กรี๊ด”


         เสียงกระสุนแหวกอากาศในตอนที่รถจอดสนิท พาให้ทุกคนบนรถร้องกันเสียงหลงก่อนจะก้มตัวงุดๆ ด้วยความหวาดกลัว

         “เสียงอะไรวะ”

         ทุกคนส่งเสียงเซ็งแซ่เอ่ยถามกันไปมา ผมไปรอบๆ แล้วรู้สึกใจไม่ดียิ่งสบตากับเบิร์ดซึ่งมันถึงกับหน้าซีดเพราะรู้สึกถึงเค้าลางไม่ค่อยดี สีหน้ายิ้มๆ ของมันถึงได้เจื่อนสนิทขนาดนี้ มันน่าประหลาดใจที่รถบัสจอดสนิทท่ามกลางบรรยากาศวังเวงจับใจแบบนี้ ผมแอบมองไปนอกหน้าต่างรถแล้วถึงกับตาเบิกโพล่ง ใจระส่ำแทบทะลุออกมาจากอก เมื่อเห็นชายชุดดำจำนวนถึงสี่คนสวมหมวกไอ้โม่งปิดบังใบหน้าเห็นแต่ลูกกะตา พวกมันค่อยๆ ก้าวออกมาจากพงหญ้าข้างทาง

         ฉิบหายแล้ว

         “บะ บะ เบิร์ด มึงดูนั่นสิ”

         “อะไรวะ!”

         “........”

          "เหี้ย”

         เบิร์ดมันสบถน้ำเสียงดูเครียดขมึง หลังจากหันมองตามปลายนิ้วของผมจากหน้าที่ซีดอยู่แล้วถึงกับซีดลงกว่าเดิม เสียงตะโกนของมันเหมือนจะทำให้คนบนรถเอะใจจึงหันไปดูนอกหน้าต่างแล้วพากันร้องลั่นจ้าล่ะหวั่น

         “โจรอีเหี้ย โจรตัวเป็นๆ”

          “โอ้ย กูยังไม่มีผัว กูยังตายไม่ได้ กูตายไม่ด้ายย”

          ผมถึงกับเหวอเมื่อเห็นพี่ปีสองผู้ชายหน้าจิ้มลิ้มซึ่งเฮฮามาตลอดการเดินทางถึงกับสติหลุด มันไม่น่าเหวอเท่ากับการต้องมารับรู้ว่าพี่ผู้ชายคนนี้ซึ่งผมแอบให้คำนิยมในใจว่าดูเท่ห์ดีถึงจะหน้าหวานไปหน่อยจะพูดอะไรชวนขบขันในสถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้

         “เอ่อ”

         พี่คนที่บอกว่าจะไม่ยอมตายถ้าไม่มีผัว หันมายิ้มจางๆ ให้ผมก่อนจะค่อยคลานเข้ามาใกล้ผมแล้วยื่นมือไปตรงหน้า

         “พี่ชื่อกลม”

         หุ่นบางแทบจะปลิวขนาดนี้ชื่อกลม ผมหันไปสบตากับไอ้เบิร์ดที่อยากจะหัวเราะเต็มแก่แต่มันคงดูไม่เข้ากับสถานการณ์

        “ผมแรกครับ” มันยื่นมือไปสัมผัสมือพี่แก ก่อนจะชี้ไปทางคนข้างๆ “ส่วนไอ้นี่ชื่อเบิร์ดครับ”

         "เอ่อพี่กลม”

         “เดี๋ยวน้องให้พี่พูดก่อน” พี่แกยกมือห้ามทำหน้าจริงจัง “ถ้าพี่เป็นอะไรไปช่วยเผาหุ่นกระดาษของพี่หมาก พี่ณเดชไปให้พี่ด้วยนะ แถมน้องนายนภัทรด้วยคนหลังนี้แซ่บมาก กระดาษเงินกระดาษทองพี่ไม่ว้อนท์เท่าไหร่ อย่างน้อยขอหุ่นของผู้ชายหน้าดีตามติดไปสักคน”

        ...ห่ะ...


          ผมยิ่งเหวอซ้ำสองกับคำสั่งเสียที่เอาจริงเอาจังแต่โคตรน่าขำฉิบหาย

         “พี่รู้สึกเจ็บๆ ตรงท้องว่ะ” พี่แกทำหน้าเหยเก “กระสุนนัดเมื่อกี้มันโดนพี่เปล่าวะ เหี้ยโอ้ยเจ็บ เจ็บมาก”

         ...ผลั๊ว...

        “มึงล้มแล้วท้องกระแทกพนักวางแขนโว้ย ไม่ได้โดนยิง” พี่กลมถึงกับเซถลาเมื่อเพื่อนแกตบหัวหนึ่งตุบท่าทางหมั่นไส้ ทำเอาผมกับเบิร์ดที่กำลังเครียดๆ ถึงกับเผลอขำออกมา

         “เวลาอย่างนี้ยังจะมาตลก”

          “ใครตลก กูกลัวจนรู้สึกเสียดายที่ยังไม่บอกรักพี่ไกด์ก่อนมาด้วยซ้ำ”

         “โอ้ยอีกลม”

        เพื่อนสาวของพี่กลมซึ่งมารู้ตอนหลังว่าชื่อ “พี่บี”ส่ายหน้าระอาใจก่อนจะหันมาทางพวกผมแล้วทำหน้าลุแก่โทษ ผมเลยยิ้มบางๆ ให้ไม่น่าเชื่อในสถานการณ์แบบนี้การได้รู้จักพี่ปีสองคนนี้ทำให้ผมรู้สึกดีจนบอกไม่ถูก แต่ผมก็รู้สึกดีได้ไม่นานเมื่อสังเกตว่าระหว่างนั้นมีรถกระบะคันเก่าอีกสองคนมาจอดขวางทางอยู่ใกล้ๆ กับขอนไม้ที่ถูกนำมาไว้ตั้งแต่ทีแรก


         “โจรครับโจรปล้น”

          คนขับรถวิ่งทะเล่อทะล่าขึ้นมาหน้าตาตื่น ทำเอาพี่ปิงปองหน้าซีดปากสั่นทำอะไรไม่ถูกไม่ต่างจากทุกคนบนรถที่เริ่มกอดคอกันร้องไห้

         ...ปัง ปัง...

         ชายชุดดำหนึ่งในสี่ตบเข้าที่ข้างรถอย่างแรงแล้วตะโกนเสียงดังลั่น “เปิดประตูรถ”

         ผมสะดุ้งโหยงไปเกาะไอ้เบิร์ดแน่น ไม่ต่างพี่กลมกับเพื่อนของแกที่กอดกันแน่นโดยที่พี่กลมยังพึมพำว่า ‘ตายไม่ได้ๆ ยังไม่ได้เต๊าะพี่ปีสามเลย’ ผมเห็นแล้วทั้งขำและนึกกลัวโจรพวกนั้นจับใจยิ่งเห็นชายชุดดำอีกสามคนเดินมาล้อมรถบัส ขณะเดียวกันคนในรถกระบะสองคันนั้นค่อยๆ ขยับออกจากรถพร้อมกับอาวุธสีดำเมี่ยมในมือ ทุกคนสวมหมวกคลุมหน้ากันหมดเหลือไว้แต่ลูกกะตาที่จ้องมองพวกเราด้วยความดุดัน

         โอ้ย นี่กูมาทำอะไรที่นี่วะ

         ผมนึกคร่ำครวญในใจ พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกช้างด้วย โอ้ย ผมกลัวจนสั่นไปหมดไม่คิดมาก่อนในชีวิตว่าจะต้องมาติดอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้ารู้แบบนี้ผมไม่ยอมให้ไอ้ห่าเบิร์ดมันลากมาถึงที่นี่หรอก ให้ตายเถอะ แต่แวบหนึ่งในวินาทีความเป็นความตายผมมองไปยังเขม ถึงรู้ว่าผมพลาดแล้ว ผมไม่ควรหันไปดูเขมกับพี่เก้ากอดกันแน่นเลย ท่าทางเขมกำลังพึมพำปลอบโยนคนในอ้อมแขน ในเวลาแบบนี้เขมไม่แม้แต่จะมองมาที่ผมเลย มันเป็นความจริงที่ยากจะยอมรับว่าผมไม่เคยอยู่ในสายตาของเขมเป็นความจริงที่โคตรเจ็บปวด

         ...ปัง ปัง...

         เชี่ยเอ้ยขวัญบินหนีหมด

         คราวนี้น่าจะเป็นด้ามปืนที่ทุบประตูไม่เบานัก พร้อมเสียงห้วนห้าวที่ตะโกนแหวกอากาศเข้ามา

         “ถ้าไม่เปิดประตู กูจะยิงยางรถแล้วนะ”

         คนขับหน้าตื่น ขณะที่พี่ปิงปองทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก่อนจะค่อยๆ แง้มหน้าต่างเพียงนิดแล้วชะโงกไปตรงหน้าต่างอย่างกล้าๆ กลัวๆ


         “ดะ เดี๋ยว เดี๋ยวสิ เราเจรจากันสักหน่อยได้มั้ยจ๊ะ”

         “ว่ามา”

         เสียงทุ้มห้าวของหัวหน้าโจรพูดขึ้น ผมเดาว่าไอ้ตัวสูงโย่งที่ยืนอยู่ข้างหน้าซึ่งเป็นคนตะโกนนั่นน่าจะเป็นหัวหน้าเพราะมันดูมีอำนาจอย่างประหลาดทั้งแววตาที่ตวัดมองมาทางผมเพียงแค่แวบเดียวยังรู้สึกแทบหายใจไม่ออกชวนขนลุกเกรียว ไม่รู้ว่ามันเกิดไม่ชอบขี้หน้าผมรึเปล่าถึงได้มองมาทางนี้บ่อยๆ ด้วยสายตาที่น่ากลัวแบบนั้น ซ้ำน้ำเสียงมันยังฟังคุ้นหูเหมือนเคยได้ยินที่ไหน ยิ่งรูปร่างและท่าทางมันโคตรคุ้นตาเหมือนว่าเคยเห็นเคยรู้จักกันมาก่อน

         “อย่าทำอะไรพวกเราเลยนะจ๊ะ พวกเราเป็นแค่นักศึกษาจะมาทำค่าย ไม่ได้มีเจตนาจะมารุกรานถิ่นของพวกพี่ๆ เลยจ๊ะ” พี่ปิงปองละล้ำละลักบอก

         “......”

         “เราไม่มีของมีค่าอะไรหรอกจ๊ะ แต่ถ้าพวกพี่ๆ อยากได้เงินพวกหนูจะให้”

         “เปิดประตูรถ” เหมือนมันจะไม่ฟังพี่ปิงปองพูดด้วยซ้ำจึงโพล่งออกมาแบบนั้น

         “ตะ แต่ว่า”

         “พวกกูแค่อยากตรวจรถมึงว่ามีใครที่พวกกูตามหาซ่อนอยู่รึเปล่า ไม่ได้จะปล้นทรัพย์ แต่ถ้าพวกมึงไม่เปิดประตูให้กูค้น พวกกูก็จะทุบกระจกเข้าไปแล้วยิงพวกมึงทิ้งทีละคน”

         ทั้งคันร้องฮือๆ อย่างหวาดกลัว

         “พี่โจรสัญญาได้มั้ยจ๊ะว่าถ้าหนูเปิดประตูให้พี่โจรจะไม่ทำร้ายพวกหนู”

         “ถ้าพวกมึงไม่ตุกติกกูก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำร้ายพวกมึง”

         ...ฉิบหายแล้วมีสัจจะที่ไหนกันในหมู่โจรวะ...

         ผมมองสถานการณ์ตึงเครียดด้วยใจระทึก ตอนที่ประตูรถค่อยๆ เปิดออกเพราะพี่ปิงปองจำใจให้คนขับกดเปิด ทุกคนบนรถต่างพากันหมอบคลานอยู่กับพื้น เสียงฝีเท้าคนมากมายค่อยๆ ย่ำขึ้นมาอย่างเชื่องช้าพาให้ลมหายใจของพวกเราแทบจะหยุดชะงัก

         ทุกย่างก้าวที่เท้ากระทบพื้นพาให้หัวใจแกว่งไกวด้วยความหวาดกลัว ชายชุดดำทั้งสี่ขึ้นมาบนรถ และทิ้งให้คนในรถกระบะสองคันนั้นยืนถืออาวุธล้อมรถอยู่เบื้องล่าง

         ผมได้ยินเสียงครางอืออาคล้ายเสียงสะอื้นไห้ของพวกสาวๆ ตอนที่โจรพวกนั้นเดินผ่านสังเกตได้ว่าไอ้ตัวหัวหน้าที่เดินขึ้นมาคนแรกมันสูงกว่าใครเพื่อนสูงชนิดที่ว่ามันต้องเดินค่อมตัวเพราะหัวจะชนเพดานรถ น่าแปลกทั้งๆ ที่มันอยู่ในชุดดำพรางหน้าพรางตัวขนาดนั้นแต่ผมกลับรู้สึกไอ้หมอนี่แม่งต้องไม่ธรรมดาเพราะรูปร่างมันโคตรดูดี หุ่นแบบนี้เป็นนายแบบได้สบายเลย มันเดินนำลูกน้องทั้งสามคนโดยคนที่ตามมันมาติดๆ แม่งก็รูปร่างสูงใหญ่ไม่ต่างกันนัก คนถัดมาเตี้ยลงมาหน่อยและดูอวบๆ ส่วนคนสุดท้ายดูจะตัวเล็กกว่าใครเพื่อนเดินปิดท้ายกลุ่ม

          “อยู่เฉยๆ นะพวกมึงไม่งั้นกูยิงไส้แตกแน่”

          มันเดินมาเรื่อยๆ พร้อมกับทำทีเป็นมองไปสำรวจไปทั่วรถก่อนจะมาหยุดชะงักที่เบาะใกล้ๆ กับผมเมื่อผมเผลอเงยหน้าขึ้นสบตากับมันอย่างจัง มันมองผมแวบหนึ่งต่างจากผมที่สะดุ้งโหยงรีบก้มหน้าหนีแทบไม่ทัน แววตาของมันคมกริบเหมือนใบมีดที่พร้อมจะบาดเนื้อเถือหนังให้เป็นรอย ผมสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมิตรจากแววตาคู่นั้นของมัน

        “เอาออก”

        ไอ้หัวหน้าโจรกระตุกผ้าห่มผืนบางที่คลุมหัวพี่ปิงปองอยู่แรงๆ ทำเอาเจ้าตัวร้องวี้ดว้าย

         “พี่โจรจะทำอะไรหนูจ๊ะ หนูยังไม่อยากมีสามีเป็นโจรนะจ๊ะ” พี่ปิงปองดิ้นเร่าๆ สะบัดผ้าห่มทิ้งแล้วถลาไปโผกอดไอ้หัวหน้าโจร ท่าทางแบบนั้นทำเอาคนทั้งรถถึงกับเหวอ

         “ปล่อย”

         “พี่โจรจะทำอะไรหนูค่ะ อย่านะ”

         พี่ปิงปองกระโจนเข้าไปซุกไซร้ซอกคอไอ้หัวโจรจนฝ่ายนั้นดันหน้าผากออกพร้อมกับตีกระบาลพี่ปิงปองไม่เบามือนัก

         “ปล่อย”

         “พี่โจรอย่าทำหนู”

          ผมอ้าปากหวอมองความอาจหาญของประธานค่ายที่ถลาไปคลุกวงในไอ้โจรพวกนั้น

         “มึงปล่อยได้แล้วอีปิงปอง ก่อนที่กูจะยันมึงตกรถ”

         “ปืนอ่ะ”

         พี่ปิงปองทำเสียงกระเง้ากระงอดแบบจริงจังแล้วเอื้อมมือไปทำปูไต่ที่แขนของไอ้หัวหน้าโจรจนฝ่ายนั้นดีดหน้าผากเข้าอย่างจัง กิริยาสนิทสนมเหมือนคนรู้จักกันระหว่างพี่ปิงปองกับกลุ่มโจรทำเอาทั้งคันยิ่งงงหนัก และเหมือนว่าพี่ปิงปองจะรู้ตัวว่าทั้งคันมองอยู่พี่แกเลยยิ้มกริ่มก่อนจะผายไปรอบๆ และตะโกนเสียงดังลั่น

          .

          .

          .



         “เซอร์ไพร์ส”






Talk.
เปิดตัวแก๊งสี่โจร ฮ่าๆๆๆๆ
ย้ำอีกครั้งว่าเรื่องนี้ไม่มาม่าแน่นอน โฮ๊ะๆๆๆ หวีดในทวิตติด #ค่ายสร้างรัก ด้วยนะจ๊ะ
เอาไปครึ่งนึงก่อนแล้วเจอกันวันจันทร์นะจ๊ะ
:hao5:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-02-2017 19:39:41 โดย [Karnsaii] »

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ skysky

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-0
 :sad4: :sad4: :sad4:
ครึ่งแรกเองเหรออออ อยากอ่านครึ่งหลังต่อแล้วววว 555
กัน = ปืน คือ คนเดียวกัน โอ๊ยๆ โหดจริงคนนี้
อยากเห็นหน้าแล้วอ่ะ รอบที่แล้วมีแสงพาดมาทำให้มองไม่เห็น วันนี้ก็เห็นแค่ตา
วันจันทร์หน้า น่าจะได้เห็นหน้าแล้ว 555
เฝ้ารอวันจันทร์  :katai5:

ออฟไลน์ Natthathida

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
มาต่อเลยได้ไหม อย่าเพิ่งปล่อยให้ฉันคอย~~ สนุกง่าาา ติดคามค่ะ :impress2:

ออฟไลน์ zilmp

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :sad4: สนุกค่าาาาาาา

ออฟไลน์ GOLDMIND

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
สนุกดี อยากอ่านต่อแล้วววว

ออฟไลน์ itsgonnabeme

  • It's me, not you.
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 264
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
โอ๊ยค้างงงงงงง

พี่กันใช่ไหมล่ะพี่ปืนที่ว่าเนี่ย
รอนะ รอเลย น้องแรกโดนรับน้องแน่

เป็นกำลังใจให้คนเขียนเสมอนะคะ

ออฟไลน์ Peung002

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
 :heaven surpriseหนักมากค่ะพี่ปิงปอง
แต่เรารักนางนะ ขำพี่กลมด้วย  :hao3:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด