เรื่องสั้น - [ แสนชัง ] - [จบ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องสั้น - [ แสนชัง ] - [จบ]  (อ่าน 82608 ครั้ง)

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +443/-15
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ

เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ3
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์ และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาทของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

                                                     
                                                                         ผลงานในเล้าเป็ดเรื่องอื่นๆ
                                                    นิยาย 
                                                    -  บ้านไร่ปรายรัก [Complete]                                                                    
                                                    - ● รักข้างเดียว ● [ One-side love] [Complete]
                                                    - ll เล่นเพื่อน ll [Complete]
                                                    - หลงกาว(น์) [Complete] 
                                                    - พราน ‘ล่อ’ เนื้อ [OnAir]                                                    

                                                    เรื่องสั้น                                                                                                     
                                                    -  เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] - [Complete]
                                                    - [เพราะอกหัก...รักจึงบังเกิด] [Complete]
                                                    -   ҉    วันวานยังหวานอยู่    ҉   [Pause]



                                                 
          Intro

          - เชิงรบ -

 
          เขาเกลียด เกลียดขี้หน้ามัน เกลียดทุกอย่างที่เป็นมัน   ท่าทางใสซื่อไร้เดียงสา
         ตัวเล็กๆบางๆดูเปราะบาง  เพราะมันเป็นสัญลักษณ์ของความอ่อนแอ เหมือนว่า
         มันพร้อมจะเปราะแตกทุกครั้ง เพียงแค่คิด...แค่คิดว่ามันน่าทำลาย แต่ขณะเดียว
         กันมันก็น่าปกป้อง ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมเขาถึงคิดอย่างนั้น



         - ริมนที -


         รู้ดี เขารู้ดีว่าสายตาคู่คมนั่นมองเขาอย่างเกลียดชัง  มันเป็นความเกลียดที่ยากจะอธิบาย
         ทั้งๆที่เขาพยายาม  พยายามเหลือเกินที่จะทำดีเพื่อจะทลายความเกลียดชังนั่น  แต่ก็เท่านั้น
         ทุกอย่างยังเหมือนเดิม คือ ความว่างเปล่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ต้องทำแค่ไหนถึงจะส่งไป
         ถึงใจของฝ่ายนั้น

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-01-2017 20:20:00 โดย [Karnsaii] »

ออฟไลน์ ~ ฤดูใบไม้ผลิ ~

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
Re: เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] - (1)
«ตอบ #1 เมื่อ16-06-2014 17:00:35 »

มาติดตามเรื่องใหม่  :pig2: :pig2:

ออฟไลน์ jilantern

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
Re: เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] - (1)
«ตอบ #2 เมื่อ16-06-2014 17:05:44 »

มารอค่าาาาา

ออฟไลน์ PiiNaffe

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
Re: เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] - (1)
«ตอบ #3 เมื่อ16-06-2014 17:53:20 »

เรื่องใหม่ๆ  :katai2-1:
แนว sm ด้วย  :hao6: :hao7:

ออฟไลน์ Lonelyนู๋โรนลี่

  • ฉุด กระชาก ลากถู พาเข้า.....
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 730
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
Re: เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] - (1)
«ตอบ #4 เมื่อ16-06-2014 19:03:36 »

มารอจ้าาาาาาาาาาาาาา

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5810
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +118/-6
Re: เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] - (1)
«ตอบ #5 เมื่อ16-06-2014 19:18:27 »

มารอค่ะ

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1434
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
Re: เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] - (1)
«ตอบ #6 เมื่อ16-06-2014 19:34:16 »

ชอบแนวนี้เหมือนกัน รอๆ ><

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +443/-15







                 เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] -





                                I








            ...เกลียดขี้หน้า...





         เป็นความรู้สึกที่ ‘เชิงรบ’ มีต่อไอ้เด็กหน้าขาว ตัวมันก็บางๆทั้งที่ก็สูงตั้ง 175 แต่ก็ผอมบาง ทั้งยังมีใบหน้าขาวนวลแก้มทั้งสองข้างแดงก่ำไรผมตรงหน้าผากชื้นไปด้วยเหงื่อ ท่าทางของมันละล้ำละลักเอ่ยขอโทษเขาและผู้เป็นป้าด้วยกิริยากริ่งเกรงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ แต่สำหรับเชิงรบแล้วเขากลับมาว่ามันกำลังเสแสร้งแกล้งทำ



         ...ดัดจริต...



         คำๆนี้ผุดขึ้นมาในสมองของเขาแต่ไม่อาจจะปล่อยให้หลุดออกมาได้ เพราะผู้เป็นป้าของเขากำลังลูบหลังลูบบ่ามันอย่างปลอบประโลมเห็นแล้วก็นึกสมเพชมัน  หึ ก็เพราะกิริยาที่รู้สึกผิดเสียเต็มประดา ไหล่น้อยๆของมันสั่นไหว ใบหน้าขาวผ่องซีดเซียว ปากก็พร่ำขอโทษไปเรื่อย


         “ ขอโทษนะครับคุณป้า ขอโทษครับคุณรบ” มันยกมือไหว้ปลกๆ

         “ พอแล้วลูก...ไม่เป็นไรๆ เรากลับมาได้ปลอดภัยป้าก็ดีใจแล้ว” นฤดีพูดปลอบเสียงอ่อนขณะที่มือก็ลูบหัวเด็กที่อยู่ในความอุปการะของตัวเอง ‘ริมนที’ เป็นเด็กที่อยู่ในมูลนิธิของเพื่อนรักตั้งแต่เกิดแต่พอนฤดีได้มีโอกาสพบเจอจึงถูกชะตาก็จะนำร่างน้อยๆในตอนนั้นมาอุปการะดูแล


          “ ขอโทษอีกครั้งนะครับคุณป้า” ริมนทียกไหว้อีกครั้ง


          “ พอแล้วๆ เรื่องนี้น้ำปิงไม่ใช่คนผิดซะทีเดียว...” นฤดีพูดเสียงเรียบก่อนจะตวัดสายตามองไปยังหลายชายแท้ของตัวเองที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆด้วยท่าทางเซ็งๆ

          “...ถ้าจะผิดก็เพราะตารบนั่นแหละไม่ยอมรับน้องกลับบ้านด้วย  ก็ป้าบอกแล้วว่าขากลับให้รับน้องกลับมาพร้อมกัน นี่ยังไงปล่อยให้น้องนั่งรถเมล์กลับ นี่ดีนะเลยไปแต่ป้ายสองป้ายไม่งั้นหล่ะก็คงหลงไปไกล”

          ริมนทีเงยหน้าขึ้นสบตากับแววตาแข็งกร้าวดุจราชสีห์หนุ่มที่จ้องมองเขาเหมือนไม่พอใจ  ใบหน้านวลขาวซีดแทบจะเป็นกระดาษเพราะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเกลียดชังที่ส่งมาให้ ร่างบางกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อระงับกิริยาสั่น  นัยน์ตาคู่สวยเบือนหลบ

          “ ก็ใครมันจะไปรู้หล่ะครับว่ามันจะโง่ขนาดนี้” เชิงรบพูดเสียงเรียบแต่คำพูดดังกล่าวทำเอานฤดีถลึงตาใส่


          “ ตารบ..” นฤดีตวาดเสียงดัง “...ทำไมถึงพูดจาร้ายกาจแบบนี้”


          “ ผมพูดความจริง...” นัยน์ตาคู่คมตวัดมองริมนทีที่ยืนสั่นแล้วนึกอยากจะทำลายไอ้ท่าทางใสซื่อไร้เดียงสานั่น ใบหน้าคมจึงเบือนไปสบสายตาด้วย “...ถามจริงแกโง่จริงหรือแกล้งโง่ หึ”


          “ ผม” ริมนทีอ้าปากค้างยืนนิ่งพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอแทบจะล้นออกมาจากเบ้าตา


         “ หยุดเดี๋ยวนี้ตารบ” นฤดีพูดเสียงดังนั่นก็พอให้เชิงรบสงบลงแต่ร่างสูงใหญ่ของหลานชายก็เพียงแค่ยักไหล่ก่อนจะกดยิ้มมุมปากใส่ริมนทีแล้วเดินลับเข้าไปในบ้าน
นฤดีถอนหายใจมองตามแผ่นหลังกว้างไปแล้วรวบเอาร่างของริมนทีเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

         “ ไม่เป็นไรนะลูก...พี่เขาคงไม่ได้ตั้งใจ” ริมนทีพยักหน้ารับน้อยๆกลั้นเสียงสะอื้นที่ผะแผ่ว เขารู้ดีว่าเชิงรบไม่ชอบขี้หน้าและทุกครั้งที่พบเจอกันก็หาเรื่องได้ปะทะกันตลอดและทั้งหมดก็เกิดจะความไม่ถูกชะตาของหลานชายแท้ๆของเจ้าบ้านที่มีต่อเด็กกำพร้าเช่นเขา



           นฤดีส่ายหน้าทั้งๆที่เธอพยายามประสานรอยร้าวให้ทั้งสองได้มีโอกาสใกล้ชิดกันแล้วจะทำให้เชิงรบนึกเอ็นดูริมนทีแบบเดียวกับที่เธอรู้สึก ตั้งแต่รับตัวริมนทีมาดูแลเจ้าหลายชายของเธอก็หาเรื่องกลั่นแกล้งฝ่ายที่มาทีหลังตลอด  พอกับที่ฝ่ายถูกกระทำก็นิ่งเฉยให้เขารังแกโดยไม่คิดจะตอบโต้  ในตอนนั้นเธอก็คิดแต่เพียงว่าเชิงรบพยายามเรียกร้องความสนใจเพราะมีสมาชิกเข้ามาใหม่  แต่นานวันเข้ากลับไม่ใช่เพราะเจ้าหลานชายเป็นแบบนี้กับริมนทีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น
   

          นัยน์ตากลมสวยมีประกายเจิดจ้า ใบหน้าขาวเนียน แก้มแดงราวกับมะเขือเทศ กิริยาน่ารักน่าชังนั่นเป็นที่ถูกใจของนฤดีตั้งแต่แรกเห็น เธอจึงไม่ลังเลใจที่จะอุปการะริมนทีจากมูลนิธิเพียงเพราะอยากดูแลชีวิตน้อยๆที่เปราะบางเหลือเกิน และริมนทีก็ไม่ทำให้เธอผิดหวังทั้งตั้งใจเรียนและมีกิริยาน่ารักจนเป็นที่รักของใครหลายคน ยกเว้นก็เพียงเชิงรบที่ดูจะขวางหูขวางตาเสียเหลือเกิน


          “ อย่าโกรธคุณรบเลยนะครับ” ริมนทีปาดน้ำตาจากใบหน้าพร้อมเอ่ยขอร้องเสียงแผ่ว นี่ก็อีกแล้วทั้งๆที่โดนว่าแรงๆแต่ริมนทีก็ปกป้องเชิงรบอีกเช่นเคย นฤดีพยักหน้ารับถอนหายใจ

          “ แล้วน้ำปิงไม่โกรธพี่เขาบ้างเหรอลูก”

          “ ไม่ครับ...ไม่เคยเลย”

          “ เฮ้ยย  เราก็แบบนี้ทุกที” นฤดีลูบศีรษะบางเบาๆ

          “ คุณป้าเป็นผู้มีพระคุณของปิง ชีวิตนี้ปิงเป็นหนี้บุญคุณของคุณป้า จะชดใช้ทั้งชาติคงไม่หมด ถ้ามีเรื่องอะไรที่ทำให้คุณป้าสบายใจ ปิงจะทำให้ทุกอย่างครับ”


         “ โธ่เอ้ย แค่น้ำปิงตั้งใจเรียนก็พอแล้วลูก”

         “ ครับ...ปิงจะตั้งใจเรียนจะได้จบไวๆ แล้วปิงจะดูแลคุณป้าครับ”



         “จ้า ป้าจะรอวันนั้นนะหมอน้ำปิง”



         ริมนทีหลุดหัวเราะทั้งที่ยังสะอื้นอยู่เขาคิดไว้เสมอว่าถ้าหากเรียนจบต้องตอบแทนบุญคุณของผู้มีพระคุณให้ได้  เพราะเป็นเด็กกำพร้าไม่รู้แม้แต่ใครเป็นพ่อเป็นแม่ริมนทีจึงมีความมุ่งมั่นตั้งใจทำตัวให้ดีๆเพื่อที่จะได้ไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน แม้จะเกิดมาจากความไม่ต้องการของผู้ให้กำเนิดแต่เขาก็จะไม่ทำตัวให้เป็นที่ไม่ต้องการของสังคมเช่นกัน







       .........

       .........










         “ โอ๊ะ..”



          ริมนทีอุทานเสียงดังเมื่อเห็นว่านอกจากเขาแล้วยังมีใครอีกคนที่อยู่ในห้องครัวยามดึกด้วย  ทั้งๆที่อาหารบนโต๊ะมีแต่ของชอบแต่เขากลับทานไม่ลงเพราะสายตาคมกริบของคนตัวโตที่จ้องมองอยู่สุดท้ายริมนทีต้องอิ่มอย่างดื้อๆแล้วขอตัวขึ้นห้อง  แต่พอตกดึกท้องเจ้ากรรมดันร้องด้วยความหิวสุดท้ายก็อดใจไม่ไหวต้องลงมาหาอะไรกินในครัวยามดึกแต่มันไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียว กลับมาบุคคลที่ริมนทีไม่อยากพบเจอมากที่สุดกำลังยืนกดน้ำร้อนใส่ถ้วยมาม่าอยู่ก่อนแล้ว


         ริมนทีกำลังจะก้าวถอยหลังหลบไปแต่เสียงอุทานก็ดังพอที่จะเรียกสายตาจากร่างสูงใหญ่นั่นให้หันมามอง ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มแปลกๆจนริมนทีนึกหวั่น


          “ จะรีบไปไหน”

          “ เอ่อ เปล่าครับคุณรบ” ริมนทีหลบหน้าหลบตา


         “ แล้วลงมาทำไม”

         “ ผม คือ” เขากำลังสั่นเพราะนึกหวั่นกับสายตาคู่คมที่มองมาแล้วพาให้เกิดความอึดอัด

        “ ลงรถเมล์ผิดป้ายงั้นเหรอ” เชิงรบถามเสียงเรียบแต่เขารู้ดีว่าในคำถามนั้นมีความหมายอื่นแอบแฝง


        “ คะ ครับ”


       “ ก็เรียนหมอนิ ไม่น่าโง่เลยนะ” ริมนทียืนนิ่งใบหน้าขาวซีดลงเรื่อยๆ ลำคอแห้งผากเหมือนกำลังอยู่ท่ามกลางทะเลทรายที่ร้อนแรงจะแทบแผดเผาร่างกายให้มอดไหม้




        “ เป็นความผิดของผมเองครับ”

        “ แกต้องผิดอยู่แล้วเพราะดันเสือกโง่เอง...” เชิงรบเหยียดยิ้มสมเพช “...อย่าคิดว่าแกจะมีโอกาสมานั่งชูคออยู่บนรถฉัน”
เชิงรบก้าวเข้าหาริมนทีเรื่อยๆจนร่างบางสะดุ้งต้องถอยหลังหนีสุดท้ายแผ่นหลังบางก็กระทบกับผนังหนีไปไหนไม่รอด ใบหน้าคมคายจึงเคลื่อนเข้ามาเรื่อยๆจนต้องเบี่ยงหนี


          “ เพราะมันจะเป็นเสนียดกับรถฉัน”

          “ คุณรบ...” เหมือนหัวใจถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็นริมนทีจึงปล่อยน้ำตาให้ไหลริน


          “ ร้องไห้เหรอ...” แรงบีบหนักๆตรงแขนเล็กทำเอาริมนทีนิ่วหน้าเจ็บปวดแต่ไม่อาจร้องออกไปได้

          “ คิดว่าน้ำตาจะแก้ปัญหาได้งั้นเหรอ...สำออย”


          “....” ริมนทีสะอื้นฮักๆเบือนหน้าหนีถอยคำร้ายกาจที่เสียดแทงจิตใจเหลือเกิน


          “ ดีแต่ร้องไห้...คิดว่าฉันจะใจอ่อนงั้นเหรอ”


          “ เจ็บครับ”


         “ เลิกร้องไห้สักทีมันน่าสมเพช” ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดเมื่อริมนทีพยายามกลั้นสะอื้นแล้วแต่ยังไม่มีท่าทีว่าจะสงบลงไปได้

         “ รำคาญ”






        “ โอ๊ย”



         ริมนทีทรุดตัวลงกับพื้นเพราะแรงเหวี่ยงที่รุนแรงของเชิงรบ  ร่างสูงใหญ่นั่นปาผ้าเช็ดมือแถวนั้นใส่หน้าเขาด้วยความเกรี้ยวกราดก่อนจะกระแทกเท้าเดินลับหายไป ร่างบางสาละวันปาดน้ำตาก่อนจะค่อยๆพยุงตัวขึ้นมองตามแผ่นหลังกว้างไป




                                            ...ทำไมครับ ทำไมคุณรบถึงจงเกลียดจงชังผมนัก...








                                            *********************************************


***  แหะๆเรื่องสั้นเรื่องแรกในชีวิตจ้า ( ปกติเขียนนิยายเรื่องยาว) แบบว่าคงเขียนแค่2-3 ตอนแล้วคือที่บอกว่าพระเอกซาดิสม์นี่ไม่ขนาดนั้นหรอกนะเออ ก็แค่ใจร้าย ปากหมา อารมณ์รุนแรงเท่านั้นเอง ไม่ถึงขั้น SM แบบว่าลากเลือดหรอก อิอิ  :hao3:

****** ฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นด้วยค่ะ  บ้านไร่ปรายรัก  (แนวพระเอกหล่อเลว สไตส์บ้านไร่) และ ● รักข้างเดียว ● [ One-side love]   (แนวรักใสๆวัยเรียน)

*** ขอบคุณทุกความคิดเห็นและคำติชม รักคนอ่านทุกคนจ๊ะ จุ๊บๆ

                                                 


                                              สนใจพุดคุยทำความรู้จักกับนักเขียนได้ตามนี้เลยค่ะ

                                        https://www.facebook.com/karnsaii ----> FANPAGE







ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2908
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
รบแมร่งเลววะ

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5810
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +118/-6
ปมมันคืออะไร

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Lonelyนู๋โรนลี่

  • ฉุด กระชาก ลากถู พาเข้า.....
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 730
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
มันต้องมีปมการเกลียดของเชิงรบใช่ไหมมมม
ชื่อนายแบบ น่าจะเขียน "เชิงลบ" นะ   แหมะ มองในแง่ลบตลอดดดด
แล้วน้ำปิง...ยอมตลอด..//แต่ชอบอะ ชอบเคะยอมๆ5555
มันจะจบลงยังไงหนอออ

ออฟไลน์ Qix9y_

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
ระวังเหอะคุณรบ รักน้ำปิงขึ้นมา
แล้วเค้าไม่รักตอบไม่รู้ด้วยน้า  :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
น้ำปิงออกจะน่ารักทำไมเกลียดลง   :m16:

ออฟไลน์ Pumpkin_23

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
น่าสงสารจังเลยยย :(

ออฟไลน์ Pumpkin_23

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
น่าสงสารจังเลยยย :(

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +443/-15
ปมมันคืออะไร

        มันมีปมแน่นอนจ้า เดี๋ยวรอเฉลยตอนถัดไปเนอะ  :katai3: :katai3:

ออฟไลน์ ~ ฤดูใบไม้ผลิ ~

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
ทำไมเชิงรบต้องเกลียดน้ำปิงขนาดนี้   :a5:

ออฟไลน์ item

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
พระเอก เลวอีกเลว :ling1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13970
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +412/-25
พระเอกนิยายไทย

ออฟไลน์ phoenixa

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 629
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
ตอนนี้แสนชังไปเหอะ
แสนรักขึ้นมาเมื่อไหร่ จะได้เห็นกัน ฮี่ๆๆๆ
น้องน้ำปิงน่ารักขนาดนี้ ทำรุนแรงได้ลงนะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5810
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +118/-6
มารอตอนต่อไป

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +250/-4
มันต้องมีสาเหตุของความเกียจชังซินะ
หรือนักรบไม่ยอมรับว่าตัวเองสนใจปิง
จึงทำตัวตรงกันข้าม

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +443/-15






                     เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] -





                                    II








        “ น่ารักที่สุด”
          ริมนทีก้มหน้าอายๆกับคำชมซึ่งๆหน้าของเพื่อนสนิทของผู้มีอุปการะคุณ


         “ เอ่อ” ร่างบางเกาแก้มตัวเองแก้เขิน

         “ บอกแล้วว่าหลานฉันน่ารัก” นฤดีกอดอกยักคิ้วกวาดตามองไปทั่วร่างบางอย่างนึกภูมิใจ ริมนทีในชุดเสื้อยืดลายเพ้นท์ กางเกงแสล็กสีดำเข้ารูป ทรงผมก็ถูกเซ็ตมาอย่างดีรับเข้ากับใบหน้าหวาน


         “ ไหนหมุนตัวหน่อยสิลูก”

         ริมนทีค่อยหมุนตัวไปตามการจับหมุนของ ‘คุณทิพย์’ เพื่อนของป้านฤดีแล้วท่าทางแบบนั้นเรียกเสียงอุทานชมไม่ขาดสายของบรรดาช่างตัวและช่างแต่งหน้าที่นั่งอยู่รอบๆ


         “ น้องน้ำปิง น่ารักจังเลยค่ะ”

         “ เอ่อ ขอบคุณครับ”  ริมนทียกมือไหว้อย่างอายๆ

         “ เอาหล่ะได้เวลาแล้ว” นฤดียิ้มกว้างก่อนจะส่งอูคูเรเร่ตัวน้อยให้ริมนที  สำหรับงานการกุศลซึ่งมีการแสดงขอรับบริจาคช่วยเหลือเด็กในมูลนิธิซึ่งภายในงานเต็มไปด้วยไฮโซหน้าใหญ่ และมีคนมีชื่อเสียงมากมายเข้าร่วมงาน จึงเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆที่เพื่อนของนฤดีมาขอความช่วยเหลือทำให้ริมนทีต้องจับพลัดจับผลูมาช่วยร้องเพลงช่วยเหลือการกุศลอย่างไม่มีทางเลี่ยง แต่เขาก็เต็มใจเพราะรู้ดีว่าประโยชน์จากการช่วยเหลือของเขาในครั้งนี้จะทำให้เด็กกำพร้าอีกหลายคนในมูลนิธิมีที่ยืนในสังคม เพราะเด็กเหล่านั้นจะได้เรียนและมีอนาคตที่ดีสามารถดูแลเลี้ยงดูตัวเองได้ ไม่เป็นภาระของสังคม

         “ สู้ๆนะน้องน้ำปิง” นฤดีชูสองนิ้วให้หลายชายจนสร้างเสียงหัวเราะร่วนให้กับคนที่อื่นๆที่นั่งฟังอยู่






         ....คิดถึงฉันสักนิด เมื่อไม่ได้คิดถึงใคร
          ทำตัวตามสบาย ถ้าเจอกันในความฝัน
          มีเวลาดีๆ ก็บอกให้ฉันได้ฟัง
          ไม่มากเกินไปกว่านั้น ค่อยๆรักกันเบาๆ...


 



          เสียงเพลงไพเราะที่ออกมาจากริมฝีปากบางซึ่งเล่นอูคูเรเร่ตัวน้อยประกอบเสียงไปด้วยสร้างความสนใจให้กับคนในงานพอสมควรเพราะนัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยประกายน่ามอง ใบหน้าหวายยิ้มน้อยๆเพียงแค่นั้นก็ดึงดูดความสนใจได้แล้ว ทั้งยังเสียงที่ทุ้มหวานไพเราะราวกับนอนฝันหวานแล้วหลับไป  ทุกคนต่างกันชี้ชวนกันดูและสนใจไม่เว้นแม้แต่ใครบางคน

          ...เชิงรบยืนนิ่งฟัง...แต่ไม่ได้เคลิบเคลิ้มไปเหมือนคนอื่นๆ เขามองเหมือนกันแต่ไม่ใช้จ้องไปที่ใบหน้านั่น ตาของเขากำลังจ้องไปยังเสื้อเพนท์ที่อยู่บนตัวริมนที เสื้อเพนท์ตัวการ์ตูนรูปเด็กชายสองคนจับมือกัน

          เสื้อเพ้นท์นั่น...เสื้อที่คุ้นตา...เสื้อที่อยู่ในห้วงของความทรงจำของเขาตลอดเวลา

         ทำไม ทำไมถึงอยู่บนตัวริมนที เชิงรบตาแข็งกร้าวริมฝีปากเม้มแน่นจนสันกรามนูนขึ้น นัยน์ตาที่ร้อนแรงจนแทบจะทะลุเข้าไปในเนื้อผ้า

         เขากำลังพยายามข่มใจ ทั้งที่ในใจเต้นระรัวมันบีดอัดแน่นจนแทบจะระเบิด ความโกรธแค้น ชิงชังกำลังไหลเข้ามาท้วมท้นในอกเขา


        กล้ามาก...แกกล้ามากที่ใส่มัน



      ..........

      ..........






           “ ปัง”


         เสียงกระแทกประตูห้องแต่งตัวทำเอาริมนทีที่นั่งอยู่คนเดียวในห้องสะดุ้งตกใจและยิ่งตกใจหนักเข้าไปอีก เมื่อเห็นใบหน้าดุดันยืนจังก้ามองเขา คลื่นความอึดอัดไหลเวียนไปรอบๆห้องจนหายใจแทบไม่ออก

        ...น่ากลัว น่ากลัวเหลือเกิน....


         ริมนทีหายใจไม่ทั่วท้องขณะที่สอดส่ายสายตามองไปรอบๆเพื่อหาตัวช่วยแต่ก็ไร้ผลเพราะขณะที่เขากำลังเผชิญหน้ากับมัจจุราชแต่เพียงลำพัง


        “ ถอดออกมา”

         ริมนทีทำหน้างงไม่เข้าใจกับคำพูดคนตรงหน้า


        “ ฉันบอกให้ถอดออกมา” เชิงรบตวาดเสียงดังลั่น ...เกลียด...เกลียดใบหน้าใสซื่อไม่รู้เรื่องรู้ราว เกลียดความใสซื่อไม่มีพิษสง ...เขาเกลียด...

        “ อะ อะไรครับ”

        “ กูบอกให้มึงถอดเสื้อนั่นออก”

         ริมนทีหน้าซีดปากสั่นมือปากเผลอกุมคอเสื้อด้วยความตกใจ ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องโกรธขนาดนี้ มันอะไรกัน
เสื้องั้นเหรอ เสื้อตัวนี้ที่คุณป้านฤดีเอามาให้เขาใส่ เสื้อทำไมเหรอ ริมนทีไม่เข้าใจ


        “ ไม่ถอดใช่มั้ย” ตาคู่คมแข็งกร้าว

        “ คือ ผม”

        “ ถอดออกมา” ร่างสูงก้าวที่เดียวถึงตัวริมนที มือหนาขยุ้มไหล่บางเขย่าอย่างแรงจนหัวสั่นหัวคลอน

        “ ปล่อย ผมเจ็บ”

        “ กูบอกให้มึงถอด”

        “ โอ๊ย”

        ริมนทีร้องตกใจเพราะมือหนาเริ่มฉุดกระชากเสื้อตัวบางให้หลุดออกจากตัวเขา มือบางๆจึงเพียงปัดป้องร่างกาย

        “ แคว๊ก”

         คอเสื้อฉีดขาดตามแรงอารมณ์ของเชิงรบ ริมนทีร้องไห้สุดเสียงพยายามเบี่ยงตัวหลบแต่ไม่เป็นผลเพราะราชสีห์หนุ่มยังคงเต็มไปอารมณ์รุนแรง



         “ คุณรบอย่า โอ๊ย”

         “ ถอดมาออก”

         “ ขอร้อง ผมขอร้อง...” ใบหน้าสวยแดงกล่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเอ่ยวิงวอน “ ผมจะถอด จะถอดแล้ว แต่ ขอร้องให้ผมไปเอาเสื้อในรถมาเปลี่ยนก่อนได้มั้ย”

        “ ผมสัญญาจะถอด จะคืนให้คุณ” มือหนาบีบหัวไหล่มนจนใบหน้าสวยบิดเบี้ยว

        “ กูจะเอาเดี๋ยวนี้”


         “ แคว๊ก !!!!”

        นอกจากจะไม่ฟังมือหนานั่นยังดึงดันกระชากเสื้อตัวบางให้หลุดออกจากเรือนร่างงาม สุดท้ายเสื้อตัวน้อยก็เริ่มหลุดลุ่ยออกมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย



         “ ฮือ ปล่อย ปล่อย”

         ริมนทีสะดื้อเสียงสั่น ในใจเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ทำไม ทำไมตั้งทำถึงขนาดนี้ เมื่อไม่สามารถยืดยุดต่อไปได้มือน้อยๆนุ่นจึงยกขึ้นปิดหน้าอกงามที่กำลังจะปรากฎอยู่มารอมาร่อ


          “ แคว๊ก”


          เชิงรบใช้แรงทั้งหมดที่มีกระชากเสื้อเพ้นท์ตัวน้อยทีเดียวจนติดหลุดมันออกมาแล้วปาทิ้งลงกับพื้น  ริมนทีกอดอกเปล่าเปลือยก้มหน้าร้องไห้เสียงสั่นก่อนจะค่อยไถตัวหนีแต่ช้าไปเพราะอารมณ์กรุ่นโกรธของเชิงรบยังไม่สงบ มือหนานั่นจึงกระชากขาเรียวทีเดียวจนริมนทีเซถลาลงมาแล้วลงมือฉุดกระชากกางเกงแสล็คออกจากขาเรียว

         “ โอ๊ย คุณรบอย่า”

         “ กูเกลียดมึง”

         “ ฮือ ผมกลัวแล้ว พอแล้ว” มือหนาเกี่ยวเอาตะขอกางเกงเลื่อนหลุดก่อนจะลงกระชากแรงๆ จนมันเลื่อนลงมาหมิ่นเหม่อยู่ตรงสะโพก


        “ ฮือ อย่าทำ อย่าทำ”



       “ ตารบ”

         นฤดีมาภาพตรงหน้าด้วยความตกใจก่อนจะวิ่งไปกระชากเชิงรบให้ออกห่างจากเรือนร่างของริมนทีที่แทบจะเปล่าเลือย

         “ แกทำบ้าอะไรของแก” นฤดีโกรธหน้าดำหน้าแดงรีบคว้าเอาผ้าแถวนั้นมาห่อตัวให้ริมนทีที่นั่งสะอื้นปานจะขาดใจ

         “ มันสมควรแล้ว” นอกจากจะไม่รู้สึกผิดใบหน้าคมคายยังเหยียดยิ้ม

         “ แกมันบ้า”

         “ ใช่..ผมมันบ้า...” เชิงรบเสียงดังเหมือนอารมณ์ที่กำลังจะระเบิด “...แล้วมันเพราะใคร ถ้าไม่ใช่เพราะมันใส่เสื้อของเปรม” พูดจบก็ปาเศษเสื้อตัวน้อยใส่ร่างบางที่สะอื้นฮักๆอย่างน่าสงสาร นฤดีมองเศษผ้านั่นอย่างเข้าใจอะไรบางอย่าง มือบางลูบศีรษะของริมนทีอย่างปลอบประโลมก่อนลุกขึ้นยืนประชันหน้ากับหลานชายแท้ๆของตัวเอง


          “ ฉันเป็นคนเอาเสื้อตัวนี้มาให้น้ำปิงใส่เอง”


          “ คุณป้า...”เชิงรบอุทานอย่างไม่เข้าใจ แววตาคู่คมอ่อนแสงลงแต่มันเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งๆที่รู้ว่านั่นเป็นเสื้อของเปรม ทำไมคุณป้าถึงเอามาให้มันใส่ เพราะอะไรกัน

          “ น้ำปิงไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ถ้าแกจะกล่าวโทษฉันก็ขอรับผิดเอง”

          “ ทั้งๆที่รู้ว่านั่นสำคัญกับผมแค่ไหน ทำไม...” นฤดีมองบ่าไหล่กว้างลู่ลงอย่างนึกสงสาร แต่เพราะไม่อยากให้หลานชายต้องจมอยู่กับอดีตจึงต้องใจแข็งพูดออกไป

          “ รบ...” นฤดีเอื้อมมือไปลูบมือหนาอย่างแผ่วเบา “...มันนานมากแล้วนะลูก” เชิงรบนัยน์ตาแดงก่ำ มือหนากำแน่นกำจนเล็บจิกไปถึงเนื้อผิว เขาอยากเจ็บ เจ็บแล้วจะได้จำได้สักที



          “ เปรมเขาตายแล้ว  เขาจากเราไปนานแล้ว”


            สิ้นสุดประโยคนั้นเชิงรบสะบัดมืออกจากการเกาะกุมของผู้เป็นป้าก่อนจะผลุกผลันวิ่งออกไปพร้อมใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาลง






***  ฮือๆๆๆใจร้ายที่สุดอีตาเชิงรบเนี่ย ใจเย็นๆนะจ้าตอนหน้าจะเฉลยปมของเรื่องนี้ อิอิ  :hao5: :hao5:
****** ฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นด้วยค่ะ  บ้านไร่ปรายรัก  (แนวพระเอกหล่อเลว สไตส์บ้านไร่) และ ● รักข้างเดียว ● [ One-side love]   (แนวรักใสๆวัยเรียน)
*** ขอบคุณทุกความคิดเห็นและคำติชม รักคนอ่านทุกคนจ๊ะ จุ๊บๆ



                                                      สนใจพูดคุยและทำความรู้จักกันได้ที่นี่นะจ๊ะ

                                          https://www.facebook.com/karnsaii ----> FANPAGE




ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4676
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
ตรูสงสารรบทันใด
ของมีค่าในความทรงจำความรู้สึกโดนเอาไปให้คนอื่นใส่ ไม่โกรธก็บ้าแล้ว

ป้า.... ป้าคิดว่าทำเพื่อรบแล้วทำไมไม่ถามดีๆ อยากให้ก้าวไปข้างหน้า แต่ทำลายความทรงจำทิ้งนี่เรียกว่าจงใจให้รบเกลียดน้ำนะ

ป้ามีมีสติแบบคนปกติป่าวเนี่ย?

ออฟไลน์ ❝CHŌN❞

  • เหงา เหงา :(
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1983
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-3
อิคุณรบ ทำร้ายปิงทำไม
สงสารปิง

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4238
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16
มาอีกแล้ว....ผู้ใหญ่คิดแทนเด็ก

ฮ่วย มิน่า ทำไมตารบถึงเดือดได้ขนาดนี้

ว่าแต่เปรม....... รักแรกสินะ เฮ้อออออ

จะคืนดีกันยังไงล่ะคู่นี้

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2908
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
รบแกเลวว่ะ ไม่ฟังอะไรเลย

ออฟไลน์ phoenixa

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 629
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
หรือว่าน้ำปิงจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เปรมตาย
แบบเจ้าตัวก็ไม่ได้รู้เรื่อง รู้ราวอะไรหรอกด้วยความเยาว์วัย
แต่รบรู้ความแล้ว จึงโกรธ เกลียด จนปัจจุบัน

(หัวเราะ)

จะเดาไปทำไมเนี่ย รอตอนต่อไปนะคะ

แต่ไม่ได้อยากเห็นเชิงรบเสียใจแล้วแหละ
ถ้ายังอ่อนไหวเรื่องเปรมมากขนาดนี้ ก็น่าจะเสียใจมาตลอดชีวิตที่ผ่านมาแล้วแหละ

ออฟไลน์ Qix9y_

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
รบทำงี้ไปก็ไม่ได้ไรขึ้นมา
น้ำปิงไม่ได้ผิดไรด้วยเลย

ออฟไลน์ Loste

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
รบใจร้ายมาก ตายซะเถอะ :m31: :m31:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด