[ตีพิมพ์กับ Hermit Books] Blind side รัก||ของ||แว่น ตอนพิเศษติณณ์เหนือ P.35 22/1/63
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ตีพิมพ์กับ Hermit Books] Blind side รัก||ของ||แว่น ตอนพิเศษติณณ์เหนือ P.35 22/1/63  (อ่าน 416306 ครั้ง)

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ โอ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
ชอบอะขออีก :katai4:

ออฟไลน์ littlepig

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-5
6th Diagnosis: Cirrhosis || ฤทธิ์เหล้าหรือจะเท่าฤทธิ์เธอ

"วันนี้กูเลี้ยง อย่าทำหน้าหมดอาลัยตายอยากงั้นดิวะ" เหนือฟ้ากอดคอเพื่อนเดินเข้าไปที่นั่งด้านในของร้าน โชคดีที่ทั้งสองไม่สังเกตเห็นเขาและคนในโต๊ะ แว่นหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าแต่หูกลับเงี่ยฟังบทสนทนาของโต๊ะที่กวินภพและเหนือฟ้านั่งอยู่

"เครื่องดื่มรวมอยู่ในรายการอาหารยกเว้นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นะครับ"

"ถ้างั้นเอาเบียร์มาสองขวดครับ" เหนือฟ้าสั่งเสียงใส ผิดกับคนแอบฟังที่ใจตกไปอยู่ที่ท้องเรียบร้อยแล้ว


พี่เหนือทำอะไรน่ะ...


"เหนือ กูขับรถมา" กวินภพบอกเพื่อน

"เดี๋ยวกูเสียสละไม่กินเอง" เหนือฟ้าไม่ยอมให้เพื่อนปฏิเสธ "ไม่อย่างนั้นมึงลืมเรื่องที่จะให้กูช่วยไปได้เลย"


เรื่องที่จะให้ช่วย?


"แต่กูยังไม่ได้กินอะไร..."

"กล้า มึงเชื่อใจกูมั้ย?"

"...."

"มึงบอกกูเองว่าจะยอมทำทุกอย่าง เพราะฉะนั้นเลิกถามแล้วกระดกเข้าไป"


แว่นเริ่มอยู่ไม่สุข แต่ไม่กล้าชะเง้อออกไปดูเหตุการณ์ด้วยกลัวถูกจับได้

เด็กหนุ่มอาจจะไม่รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับกวินภพ แต่หนึ่งในหลายสิ่งที่เขามั่นใจว่าตัวเองรู้ คือความคออ่อนของอีกฝ่าย แม้จะไม่ถึงขึ้นแก้วเดียวสลบ แต่เบียร์แค่หนึ่งขวดก็ทำให้อีกฝ่ายเดินเซได้แล้ว เขาจำได้ว่าในวันเกิดของเพื่อนคนหนึ่งในรุ่นของชายหนุ่ม กวินภพเมามากจนแว่นที่ยึดมั่นในหน้าที่สตอลกเกอร์ที่ดีต้องเดินตามจากร้านอาหารไปส่งถึงปากซอยบ้านด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะล้มพบไปกลางทาง หลังจากวันนั้น รุ่นพี่ที่อยู่ในงานวันนั้นเอาเรื่องนี้มาล้ออีกฝ่ายที่โรงเรียนจนแม้แต่คนที่ไม่ได้เป็นแฟนคลับของกวินภพยังรู้ว่าอีกฝ่ายคออ่อนขนาดไหน


พี่เหนือที่เป็นเพื่อนสนิทน่าจะรู้เรื่องนี้ดีที่สุด

แล้วทำไม....




ในที่สุดร่างเล็กก็ทนไม่ไหว แว่นแอบยื่นหน้าออกไปมองทางโต๊ะของคนทั้งสอง กวินภพกำลังยกเบียร์ขวดที่สองขึ้นดื่มรวดเดียวโดยไม่สนใจจะเทลงแก้วด้วยซ้ำ ร่างสูงวางขวดลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้น

"กู..ไป..."


ชั่วขณะนั้น แว่นรู้สึกว่าร่างกายไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป

เด็กหนุ่มพุ่งไปหาร่างที่โงนเงนกำลังจะล้มลง ใช้แรงทั้งหมดที่มียันตัวอีกฝ่ายไว้ไม่ให้ร่างสูงล้มหัวฟาดพื้น เสียงโครมครามที่ดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนในร้าน รวมทั้งกลุ่มคนที่โต๊ะของแว่นซึ่งยังคงงุนงงกับการพุ่งตัวออกจากที่นั่งอย่างกระทันหันของร่างเล็ก


"ฮึบ!" แว่นดันอีกฝ่ายให้นั่งลงอย่างนิ่มนวลที่สุดเท่าที่แรงของเด็กหนุ่มจะอำนวย ร่างสูงที่ดูเหมือนสติจะเริ่มหลุดลอยไปคว้าตัวเด็กหนุ่มไว้เป็นที่ยึดเกาะไม่ยอมให้ไปไหน

"อ้าว น้องแว่น เจอกันพอดีเลย ช่วยพี่พาไอ้เหนือไปขึ้นรถหน่อยสิ"

แว่นมัวแต่โกรธคนตรงหน้าจนไม่ได้เอะใจว่าทำไมเหนือฟ้าถึงได้ไม่มีท่าทีประหลาดใจกับการปรากฎตัวของเขา น้ำอุ่นลุกขึ้น ตั้งท่าจะเข้าไปช่วยรุ่นน้อง แต่กลับถูกแทนไทยดึงแขนไว้ คนถูกรั้งหันกลับมามองเด็กหนุ่มอย่างงุนงง

"เอ่อ..โอ๊ย... พี่อุ่น ผมปวดท้องอ่ะครับ" แทนไทยเอามือกุมท้องด้วยท่าทางที่สามารถอธิบายได้ด้วยคำว่ามารยาสาไถที่สุด น้ำอุ่นหันไปมองน้องสายรหัสสลับกับคนที่นั่งกุมท้องอยู่ข้างๆอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร แต่ก็ตัดสินใจนั่งลง

"มาเร็ว เดี๋ยวไอ้กล้าเมาอาละวาดกลางร้านขึ้นมาจะยุ่ง" เหนือฟ้าหิ้วปีกเพื่อนรักให้ลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างไม่มั่นคงนัก แว่นที่ตัวสูงเพียงอกของกวินภพกอดเอวอีกฝ่ายไว้อย่างไม่มีทางเลือกเพื่อเป็นที่ยึดเกาะให้คนเมา แล้วช่วยรุ่นพี่ต่างคณะพาคนที่ยืนโงนเงนไปยังรถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่หน้าร้าน

"เอ้า ฮึบ" ทั้งสองช่วยกันดันร่างของกวินภพเข้าไปในเบาะหลังของรถ เมื่อเช็คจนแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายนั่งสบาย แว่นจึงหันหลังเดินออกมาจากตรงนั้น

"เดี๋ยวน้องแว่น" เจ้าของชื่อชะงัก "คือพี่ต้องไปเฝ้าอู่ให้พ่อวันนี้อ่ะ แล้วไอ้กล้ามันไม่มีคนดูแล น้องแว่นช่วยตามไปดูมันหน่อยได้มั้ย"

แว่นเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่สื่อความหมายว่า 'แล้วมันธุระอะไรของผม'

"แว่น...ถือว่าพี่ขอนะ พี่ไม่รู้จะพึ่งใครแล้วจริงๆ"

"แล้วพี่จะยัดเยียดแอลกอฮอล์ให้คนคออ่อนกินทำไมล่ะครับ?" แว่นถามเสียงเรียบ ในใจคุกรุ่นไปด้วยความโกรธ เขารู้ว่าพี่เหนือเป็นคนขี้แกล้ง ถึงเขาจะรู้ว่าชายหนุ่มไม่มีทางทำร้ายเพื่อนรักโดยเจตนา แต่เด็กหนุ่มก็อดรู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของรุ่นพี่ไม่ได้

ถ้าพี่กล้าล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมาจะทำยังไง

ถ้าพี่กล้าอาละวาดในร้านแล้วถูกแจ้งความจับจะทำยังไง

ถ้าพี่กล้าดึงดันจะขับรถกลับ ถูกตำรวจจับ หรือร้ายแรงกว่านั้น...ขับรถชนใครตายขึ้นมาจะทำยังไง

"แว่น...ช่วยพี่หน่อยนะ" เหนือฟ้ายังคงขอร้อง ร่างที่นั่งอยู่ในรถขยับตัวเล็กน้อยแต่ไม่มีวี่แววจะกลับมามีสติในเวลาอันสั้น สร้างความเป็นห่วงให้ก่อเกิดในใจของร่างเล็ก

แว่นถอนหายใจ

"เดี๋ยวผมไปลารุ่นพี่ก่อนนะครับ"







แว่นพยายามไม่สนใจร่างที่ฟุบลงมานอนบนตักของตนระหว่างทางไปคอนโดของเจ้าตัว

เขาพยายามไม่สนใจน้ำหนักที่ทิ้งลงมาของศีรษะของชายหนุ่ม

พยายามไม่สนใจกลิ่นหอมๆของอาฟเตอร์เชฟและโคโลญจ์จางๆ

พยายามไม่สนใจลมหายใจอุ่นที่เป่ารดหน้าท้องของเขาโดยมีเพียงเสื้อนักศึกษาตัวบางของเด็กหนุ่มเป็นตัวขวางกั้น



เขาพยายามแล้วจริงๆ



"เมาจริงเว้ยคราวนี้ ซุกใหญ่เลย" เหนือฟ้าที่เหลือบมองเพื่อนผ่านทางกระจกหลังเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ

"แล้วมันเพราะใครล่ะครับ?" แว่นเหน็บ อีกฝ่ายทำหน้าเจื่อนก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับถนนตรงหน้า เด็กหนุ่มใช้มือปัดเส้นผมที่ปรกใบหน้าของคนที่นอนอยู่บนตักออกอย่างทะนุถนอม ร่างสูงขยับเล็กน้อยอย่างไม่พอใจที่ถูกกวนเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากริมฝีปากเรียวได้เป็นอย่างดี



รถสีดำสนิทเคลื่อนตัวเข้ามาในลานจอดรถของคอนโดหรูที่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก เหนือฟ้าช่วยดึงร่างของคนที่ยังไม่ค่อยได้สติออกมาจากรถโดยมีแว่นคอยพยุงอีกข้าง ด้วยความที่พวกเขาทั้งคู่เป็นคนตัวค่อนข้างเล็ก กว่าจะจัดการพากวินภพเข้าไปในลิฟต์ได้ก็เล่นเอาเหนื่อย

"ถึงแล้ว"เหนือฟ้าประกาศเมื่อพวกเขาแบกเจ้าของห้องมาถึงหน้าประตู ชายหนุ่มล้วงกระเป๋าเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อนแล้วใช้คีย์การ์ดที่อยู่ด้านในเปิดประตูห้อง

"...." แว่นถึงกับอ้าปากค้างไปชั่วขณะกับความใหญ่ของห้อง แม้จะไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรมาก แต่ก็มีทุกอย่างเพียงพอกับความต้องการ ทั้งห้องน้ำ ห้องนอน ห้องครัว ห้องทานอาหาร และห้องนั่งเล่น ทั้งห้องถูกตกแต่งด้วยโทนสีเทาดูสบายตา มีมุมพักผ่อนที่ประกอบด้วยชั้นหนังสือติดผนังขนาดใหญ่และมุมอ่านหนังสือที่มีโต๊ะกระจกเตี้ยน่ารักกับพรมนุ่มสีครีมขัดกับคนตัวโตอย่างเจ้าของห้องเป็นที่สุด

เรียกได้ว่าหากแว่นจะมีห้องในฝัน ก็คงจะเป็นห้องนี้แหละ


 เหนือฟ้าและแว่นพยุงกวินภพไปยังห้องนอนอย่างทุลักทุเล ก่อนที่ชายหนุ่มผมทองจะทิ้งเพื่อนลงบนเตียงอย่างไม่บอกกล่าว ทำเอาแว่นแทบจะถูกดึงลงไปบนเตียงด้วย


"พี่ไปนะ ป่านนี้พ่อพี่ด่าแย่ละ" เหนือฟ้าเหลือบมองนาฬิกาหัวเตียงแล้วรีบเดินกลับโดยไม่สนใจเสียงคัดค้านของรุ่นน้องที่จู่ๆก็ถูกทิ้งไว้กับกวินภพในห้องที่ตนเพิ่งเคยเข้ามาครั้งแรก



ถ้าพี่เขาหาว่าผมเป็นขโมยขึ้นมาจะทำยังไง


"อือ..." แว่นหันไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียงแค่ครึ่งตัวซึ่งกำลังขยับตัวพยายามยกขาขึ้นมาบนเตียง เด็กหนุ่มคุกเข่าลงบนพื้นแล้วถอดรองเท้าหนังราคาแพงกับถุงเท้าสีดำให้คนเมาอย่างไม่รังเกียจ แว่นมองคนที่ขยับตัวไปมาหาท่านอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าขบขันเล็กๆ ก่อนจะเอารองเท้าของอีกฝ่ายออกไปเก็บข้างนอกแล้วถือวิสาสะเดินดูรอบๆห้องเพื่อหาของที่ต้องการ


ขออนุญาตนะครับพี่กล้า









เหนือฟ้าเดินยิ้มออกมาจากห้องของเพื่อนสนิทเมื่อเสียงข้อความเข้าดังขึ้นจากโทรศัพท์ของเขา

แทนไทยไงจะใครล่ะ: ผมรู้นะว่าพวกพี่จะทำอะไร

แทนไทยไงจะใครล่ะ: ถ้าพี่กล้าทำไอ้แว่นร้องไห้อีก ผมจะเอามันไปซ่อนไม่ให้พี่เห็นเลยคอยดู

แทนไทยไงจะใครล่ะ:ตัวมันยิ่งเล็กๆอยู่

เหนือฟ้าหัวเราะในลำคอกับความห่วงเพื่อนแบบแปลกๆของแทนไทย ร่างโปร่งพิมพ์ตอบกลับไปให้อีกฝ่ายสบายใจ

เหนือฟ้ามีฟ้า: ไม่ต้องห่วง มันไม่กล้าหรอก

หลังจากวันที่กวินภพไปรู้มาว่าน้องมีคนที่ชอบแล้ว ชายหนุ่มใช้เวลาอยู่นานกว่าจะยอมรับกับเขา ว่ามันไม่อยากเสียแว่นไป แต่คนมีชนักติดหลังที่ทำให้ร่างเล็กร้องไห้ยังไม่กล้าสู้หน้าเด็กหนุ่มจนเขาต้องเค้นสมองคิดแผนให้เพื่อนได้มีเวลาสองต่อสองกับน้องอย่างที่มันต้องการ

พอเห็นเฟสน้องแว่นถูกแท็กรูปจากร้านปิ้งย่างแถวมหาลัย แผนอันชาญฉลาดของชายหนุ่มก็บังเกิด

น้องแว่นรู้...ว่าเหนือฟ้าเป็นคนขี้แกล้ง ชอบยุให้เพื่อนทำอะไรบ้าๆโดยไม่มีเหตุผล

น้องแว่นรู้...ว่ากวินภพเป็นคนคออ่อนจนน่าสมเพช


แต่สิ่งที่แว่นไม่รู้ คือเพื่อนรักของเขาถูกเพื่อนๆในห้องพยายามเค้นเอาความลับเรื่องคนที่แอบชอบจนเกือบหลุดปากออกมาตอน
เมาในงานฉลองวันเกิดของเพื่อนคนหนึ่ง ทำให้ปิดเทอมนั้น ไอ้กล้าใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการ'ฝึกกินเหล้า' จนตอนนี้ อีกฝ่ายคอแข็งยิ่งกว่าเพื่อนที่เคยล้อมันเสียอีก

แม้กวินภพจะไม่รู้เรื่องแผนของเขาในตอนแรก แต่ก็โชคดีที่ร่างสูงมีสีหน้าเข้าใจทันทีที่เห็นน้องแว่นในร้านปิ้งย่างนั้น

ที่เหลือก็แล้วแต่มารยาล้านเล่มเกวียนของมึงแล้วล่ะไอ้กล้า


ติ๊ง!

เสียงลิฟต์ที่เปิดออกเรียกในเหนือฟ้าเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้างเมื่อเห็นคนที่อยู่ในลิฟต์ เช่นเดียวกับร่างสูงที่ชะงักไปเมื่อเห็นเขา

ทั้งที่มาหากวินภพอยู่บ่อยๆ แต่เหนือฟ้ามักจะเลือกเวลาที่เขามั่นใจว่าจะไม่เจอกับคนที่อาศัยอยู่ชั้นเดียวกันกับเพื่อนรักอย่างคนตรงหน้า


ทำไมวันนี้ถึงได้กลับมาเร็วนัก


"ฟ้า..."


ร่างสูงที่ยังอยู่ในชุดกาวน์ยาวก้าวออกมาจากลิฟต์ ทำท่าเหมือนจะเดินเข้ามาหาเขา เหนือฟ้าก้าวขาหลบไปด้านข้าง สูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะระบายยิ้มออกมาน้อยๆ


รอยยิ้มที่เขาใช้เวลานานกว่าจะได้กลับคืนมา


"สวัสดีครับพี่ติณณ์"

เหนือฟ้าเดินผ่านอีกฝ่ายเข้าไปในลิฟต์แล้วกดปุ่มปิดประตูทันที ราวกับกลัวว่าชายหนุ่มจะพุ่งเข้ามาคว้าตัวเขาไว้

หึ...ถ้าจะทำจริงๆ ผู้ชายคนนั้นคงทำไปนานแล้ว

 ร่างโปร่งทรุดตัวลงบนพื้นทันทีที่ประตูลิฟท์ปิดลง น้ำตาที่แห้งเหือดไปหลายปีไหลรินลงมาตามสองแก้มอย่างห้ามไม่รู้ เหนือฟ้ายกมือขึ้นปิดหน้าสะอื้นจนตัวโยน ได้แต่หวังว่าจะไม่มีใครเห็นตนในสภาพแบบนี้


เขาไม่อยากอ่อนแอให้ใครเห็นอีกแล้ว






---------(ครึ่งแรก)-------


 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

เอ้า ปั่นๆๆๆๆ 55555

ขอบคุณสำหรับทุกเม้นท์ค่า





ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
รอตอนต่อไปจ้า :katai2-1:

ออฟไลน์ owlseason

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
โอ๊ยดี ชอบมากกก

ปล. ชอบไอเดียเอาชื่โรคมาเป็นชื่อตอนด้วยค่ะ อิอิ

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
เหว่ยยย นกเลยย นึกว่าขุ่นพี่ติณห์จะเป็นคู่แข่งของพี่กล้าไม่ก็แทนซะอีก 5555

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
กล้าแว่น  อุ่นแทน  ติณณ์ฟ้า  แต่ละคู่นี่น่าลุ้นทั้งนั้น ตอนแรกนึกว่าติณณ์จะมาเป็นตัวแทรกกลางของกล้ากับแว่นซะอีก แต่พอเห็นว่าเหมือนจะเคยอะไรๆกับฟ้ามาก่อนนี่โล่งใจเลย แต่คิดว่าคงดราม่าหนักกว่าคู่อื่นละนะ

ออฟไลน์ Ferin1A

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 51
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
กว่าจะจบเรื่องนี้เป็นกันกี่โรคอะ เปิดมาก็A-Fibกันเลยทีเดียว5555555

ออฟไลน์ โอ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
เอาอีกๆ :katai5:

ออฟไลน์ Orangeship

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เหยย  ดีใจอ่ะ
ทีแรกจะมาอ่านซ้ำ แต่มาอีพเพิ่ม ดีใจจริงๆ ปาหัวใจใส่รัวๆ
อีพี่กล้าร้ายนะ ขอให้คืบหน้า หรือไม่ก็จับน้องกดเลยย555
 :haun4: :haun4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ BeautifulGirl

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
มาต่อค่ะะะะ สนุกมากกกกกกกดกกกกกกกกกก :mew2:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
พี่ติณณ์กับพี่เหนือ คู่นี้เปิดมาก็ดราม่าเลย


 :เฮ้อ: :เฮ้อ:

ออฟไลน์ lighter

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
พี่กล้าร้ายนะคะคราวนี้ 55555 รุกน้องเลยๆๆๆ
เหนือกับติณณ์ มาแล้วๆๆๆ

ออฟไลน์ littlepig

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-5

----(ครึ่งหลัง)----


น้องถอดรองเท้าให้ด้วยอ่ะ...

กวินภพที่แกล้งนอนหลับอยู่บนเตียงอายจนแทบจะลุกขึ้นมาถอดรองเท้าออกเองแต่กลัวแผนแตก ชายหนุ่มแอบหรี่ตามองหาร่างที่เอารองเท้าเขาออกไปเก็บ เขาได้ยินเสียงกุกกักอยู่นานรวมทั้งเสียงเปิดน้ำในห้องน้ำ จนชักสงสัยแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่

เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้คนบนเตียงรีบหลับตาลงอีกครั้ง

ผ้าขนหนูอุ่นชื้นถูกวางลงบนหน้าผาก กวินภพขยับเล็กน้อยอย่างไม่ทันตั้งตัว

"อ๊ะ...ขอโทษครับ" เสียงหวานรีบเอ่ยขอโทษขอโพยเสียงแผ่ว มือเล็กใช้ผ้าขนหนูบิดหมาดเช็ดตามใบหน้าและลำคอของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง แล้วใช้ผ้าขนหนูแห้งเช็ดตาม

"ไม่ต้องเปลี่ยนชุดหรอกมั้ง" แว่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"อือ...อึดอัด..." กวินภพรีบส่งสัญญาณ มือไม้ปัดป่ายพยายามปลดกระดุมเสื้อของตัวเองอย่างทุลักทุเลตามประสา'คนเมา'

"เฮ้อ...ครับๆ" เด็กหนุ่มถอนหายใจ ช่วยร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงบนกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด พยายามบอกตัวเองไม่ให้ใจเต้นกับมัดกล้ามสมส่วนที่ถูกเผยให้เห็นทีละนิดทุกครั้งที่กระดุมหลุดออก ร่างเล็กเอ่ยขออนุญาตเบาๆก่อนจะเช็ดลงมาตามแผงอกแกร่งถึงหน้าท้องแน่นน่าซบ...

ไอ้แว่น!!

เด็กหนุ่มสะบัดหัวเรียกสติตัวเองกลับเข้าร่าง เมื่อจัดการกับเสื้อนักศึกษาของอีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว แว่นสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยๆปลดเข็มขัดโดยให้มือสัมผัสกับร่างของอีกฝ่ายน้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

"ขอโทษนะครับพี่กล้า" เด็กหนุ่มพึมพำแล้วดึงกางเกงนักศึกษาของร่างสูงลง โชคดีที่อีกฝ่ายใส่กางเกงบ็อกเซอร์สีเทาอยู่ด้านใน แว่นจึงรอดจากการเสียเลือดทางจมูกตายก่อนวัยอันควร

เด็กหนุ่มหอบเสื้อผ้าไปใส่ในตะกร้าผ้าซักในห้องน้ำพร้อมกับแขวนผ้าขนหนูตาก แล้วเดินกลับมาเปิดแอร์ให้เจ้าของห้อง มือเล็กดึงผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างของชายหนุ่มในบ็อกเซอร์เพียงตัวเดียวด้วยกลัวอีกฝ่ายจะเป็นไข้ แต่กลับถูกที่นอนหลับอยู่คว้าเข้าไปในอ้อมกอดเสียดื้อๆ

"..." เด็กหนุ่มไม่กล้าขยับตัว ใบหน้าอีกฝ่ายอยู่ใกล้เสียจนเข้ามองเห็นแพขนตาสีดำสนิทเรียงตัวเป็นระเบียบชัดทุดเส้น มือใหญ่สอดใต้เสื้อโปโลคอปกตัวเก่งที่แว่นมักจะชอบใส่นอกเวลาเรียน ความร้อนจากฝ่ามือที่วางนิ่งอยู่บนแผ่นหลังเหนือสะโพกเพียงเล็กน้อยและแผงอกแกร่งที่ไร้ซึ่งอาภรณ์ปกคลุมนอกจากผ้าห่มผืนหนาที่ร่นไปอยู่ที่เอวสอบยิ่งทำให้แว่นไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป ชายหนุ่มรั้งคนตัวเล็กเข้ามาแนบชิดกับร่างของตนมากกว่าเดิมพร้อมทั้งเอาขาพาดอีกฝ่ายไว้ไม่ให้หนี ใบหน้าคมฝังอยู่ที่ลำคอขาวเสียจนแว่นรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่น และริมฝีปากได้รูปที่ทาบทับอยู่บนแอ่งชีพจรของเขาอย่างแผ่วเบา ลมหายใจสม่ำเสมอของอีกฝ่ายไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นแรงของเด็กหนุ่มดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความง่วงเข้าครอบงำเด็กหนุ่ม ความเหนื่อยล้าสะสมจะการอดหลับอดนอนมาหลายคืนส่งผลให้ร่างเล็กผลอยหลับไปในเวลาไม่นานนัก เมื่อร่างกายเข้าสู่ห้วงนิทรา แว่นที่ติดหมอนข้างมาตั้งแต่เด็กขยับตัวเข้าซุกคนแกล้งหลับพร้อมกับถูใบหน้ากับอกแกร่งเบาๆ กวินภพลืมตาขึ้นมองท่าทีออดอ้อนที่เขาไม่เคยเห็นร่างบางทำมาก่อนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยหลากหลายอารมณ์


นี่เขาคิดถูกแล้วใช่มั้ยที่ทำแบบนี้...

มือใหญ่เกลี่ยเส้นผมสีน้ำตาลเข้มออกจากหน้าผากใสแล้วประทับจุมพิตลงบนผิวขาวเนียนเบาๆ

"รอพี่นะครับคนดี..."




พี่สัญญา ว่าพี่จะพยายาม'กล้า' ให้สมกับชื่อให้ได้







"อือ..."

แว่นขยับตัวซุกกอดหมอนข้างอย่างมีความสุข นานๆเขาจะได้นอนสบายๆบนที่นอนนุ่มๆโดยไม่มีไอ้แทนนั่งเล่นเกมส์จนเกือบเช้า มีหมอนนุ่มๆให้หนุน มีร่างอุ่นๆให้กอด


เดี๋ยว...


เด็กหนุ่มลืมตาโพลง ภาพแผงอกแกร่งที่แว่นเคยเพ้อฝันถึงปรากฎแก่สายตาแบบโคลสอัพชัดเจนทุกอณูรูขุมขน เจ้าของแผงอกเปลือยเปล่าส่งเสียงอือในลำคออย่างขัดใจเมื่อคนตัวเล็กในอ้อมกอดเริ่มขยับตัวยุกยิก แว่นที่ไม่มีทางเลือกจึงได้แต่นอนนิ่งมองหน้ากวินภพอยู่อย่างนั้น

หล่อ...

แว่นรู้ว่าเขาไม่ควรตัดสินคนจากภายนอก แต่เด็กหนุ่มต้องยอมรับว่ารูปลักษณ์ภายนอกของอีกฝ่ายเป็นหนึ่งในหลายปัจจัยที่ทำให้เขาสนใจ แต่ตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา แว่นได้เห็นมุมต่างๆของกวินภพที่เขามั่นใจว่าน้อยคนนักจะเคยเห็นมาก่อน ทั้งนิสัยและความชอบที่ขัดกับหน้าตา ความป้ำๆเป๋อๆในบางเวลาที่แว่นกลับมองว่ามันดูเท่เสียอย่างนั้น ยิ่งรู้จักแว่นยิ่งอยากเป็นคนคนเดียวที่รู้เรื่องพวกนี้ของอีกฝ่าย

อยากจะหลอกตัวเองว่าเขาจะได้ตื่นขึ้นมามองใบหน้ายามหลับของชายหนุ่มแบบนี้ตลอดไป

กวินภพขยับพลิกตัวนอนหงาย คลายอ้อมกอดจากร่างเล็กที่อยู่ข้างๆ แว่นใช้จังหวะนี้ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกมาจากห้องนอน เด็กหนุ่มชั่งใจอยู่นานว่าจะโทรเรียกแทนไทยมารับดีหรือไม่

จริงสิ ทำอะไรไว้ให้พี่กล้ารองท้องหน่อยดีกว่า

ร่างเล็กถือวิสาสะเดินเข้าไปในครัวที่ดูเหมือนแทบไม่ได้รับการแตะต้อง ทั้งที่มีอุปกรณ์ทำอาหารครบครันไม่แพ้ภัตราคารใหญ่ๆเลย

ถ้าเขาอยู่ที่นี่เขาจะไม่ออกไปหาอาหารกินนอกบ้านเลย...



กวินภพลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย ร่างสูงรั้งร่างของแว่นเข้ามาในอ้อมกอดเพียงเพื่อที่จะพบว่าเด็กหนุ่มหายไปแล้ว
กวินภพสะดุ้งขึ้นจากเตียงทันที ชายหนุ่มหันซ้ายแลขวาหาร่างของคนที่เคยนอนอยู่ข้างๆแต่ไม่พบ ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

กลับไปแล้วเหรอ...


แกร๊ง...

เสียงเบาๆที่ดังขึ้นจากในครัวทำให้คนที่นั่งเครียดอยู่บนเตียงยิ้มออก กวินภพรีบลุกจากเตียงเดินตรงไปยังห้องครัว ภาพเด็กหนุ่มร่างเล็กในผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานยืนก้มๆเงยๆอยู่หน้าเตาสร้างความรู้สึกอุ่นวาบในอกของชายหนุ่ม


น่ารัก...

ผ้ากันเปื้อนผืนเล็กที่แว่นกำลังใช้อยู่นั้น กวินภพซื้อมาด้วยเหตุผลเดียว คือเขาคิดว่าร่างเล็กคงจะดูน่ารักมากเมื่อสวมใส่ ซึ่งก็ไม่ผิดจากที่คาดเท่าไหร่นัก

เช่นเดียวกับข้าวของหลายอย่างในห้องที่ชายหนุ่มซื้อเพียงเพราะคิดว่าคนตรงหน้าคงจะชอบ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่มีวันได้เห็นมันเลยก็ตาม


"อ๊ะ.." แว่นที่หันกลับมาชะงักอย่างตกใจเมื่อเห็นเจ้าของห้องในสภาพกึ่งเปลือยยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองเขาพร้อมรอยยิ้ม

รอยยิ้มที่ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่

"ทำอะไรอยู่เหรอ?" เสียงทุ้มถาม แว่นหันกลับไปปิดเตาไฟฟ้าและเครื่องดูดควัน

“ข้าวต้มกุ้งครับ พี่กล้าสร่างเมาแล้วเหรอครับ?”

“…โอ๊ย…ปวดหัวจัง”

ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมขมับด้วยปฎิกิริยาที่ดีเลย์ไปหลายสเต็ป แต่อย่างที่เขาว่ากันว่าความรักมักจะทำให้คนตาบอด แว่นรีบเดินตรงมาหาร่างสูงทันทีโดยไม่รู้สึกเอะใจเลยแม้แต่น้อย

“นั่งพักก่อนนะครับ” เด็กหนุ่มประคองร่างสูงที่แสร้งทำเป็นเดินไม่ไหวมานั่งที่โต๊ะทานอาหาร “เดี๋ยวผมไปเอาเสื้อมาให้ใส่ ขอเปิดตู้เสื้อผ้านะครับ”

กวินภพที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าตนมีเพียงบ็อกเซอร์สีเทาเรียบๆเป็นอาภรณ์ติดกายพยักหน้า มองตามร่างเล็กที่เดินเข้าไปในห้องนอนอย่างไม่ยอมละสายตา


ตั้งสติไว้ไอ้กล้า...

มึงทำได้


“ตัวนี้ได้มั้ยครับ” แว่นโผล่หน้าออกมาจากห้องพร้อมกับเสื้อบอลสีขาวตัวเก่งของเขา กวินภพยังคงทำได้เพียงพยักหน้า พยายามหาทางเริ่มบทสนทนากับอีกฝ่าย

แว่นยื่นเสื้อให้เจ้าของห้องก่อนจะเดินไปตักข้าวต้มร้อนๆจัดใส่ถาดพร้อมกับน้ำเปล่าและยาแก้ปวดหัวยกมาวางที่โต๊ะทานข้าว เด็กหนุ่มหันมาหากวินภพด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างที่ตนทำอยู่ตลอด

“ถ้าอย่างนั้นผมกลับแล้วนะครับ”

“เดี๋ยว” กวินภพรีบขัด “ดึกแล้วนอนนี่เถอะ...เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปส่ง”

“ไม่เป็นไรครับ ผมขึ้นแท็กซี่ไปเองได้” แว่นปฎิเสธ

“แต่พี่เป็นห่วง” ไม่รู้ว่าด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือความรู้สึกที่สั่งสมไว้มานาน ร่างสูงถึงพูดโพล่งออกไปแบบนั้น แม้จะตกใจกับคำพูดของตัวเอง แต่กวินภพก็ไม่ยอมปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปง่ายๆ “นะ...นอนนี่เถอะ”

“ผม…” เด็กหนุ่มมีสีหน้าลังเล แต่นี่ก็ใกล้เวลาปิดหอเขามากแล้วจริงๆ

“นะครับ” น้ำเสียงออดอ้อนที่แว่นไม่เคยได้ยินสร้างดาแมจรุนแรงให้เด็กหนุ่มอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างเล็กพยักหน้าอย่างต้านทานสีหน้าเว้าวอนของคนตรงหน้าไม่ไหว

ฮือ...เบียร์ยี่ห้ออะไรเนี่ย






รู้ตัวอีกทีเด็กหนุ่มก็ยืนกระพริบตาปริบๆอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอินที่เชื่อมกับห้องน้ำขนาดใหญ่ของอีกฝ่ายเสียแล้ว

“จะใส่ตัวไหนก็หยิบได้เลยนะ ผ้าขนหนูกับแปรงสีฟันอยู่ลิ้นชักล่างสุด” กวินภพส่งเสียงมาจากด้านนอก ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือไม่ที่รู้สึกว่าร่างสูงดูสร่างเป็นปลิดทิ้งทันทีที่เขาตกลงจะค้างด้วย


ทางด้านคนแกล้งเมานั่งยิ้มกับตัวเองอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข กวินภพหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นฆ่าเวลาด้วยรู้ว่าหากปล่อยให้สมองว่างงาน ความคิดของเขาจะพุ่งไปยังร่างเล็กที่ตอนนี้กำลังยืนเปลือยเปล่าอยู่ใต้สายน้ำที่ไหลลงมากระทบใบหน้า ลำคอขาว แผ่นอกและหน้าท้องแบนราบ ลงไปยัง....

หยุด

หยุดอยู่ตรงนั้นเลยไอ้กล้า

กลับมาสู่โลกความเป็นจริงเดี๋ยวนี้!


"เอ่อ..." เสียงหวานเรียกให้ชายหนุ่มเงยหน้าจากจอมือถือ กวินภพรู้สึกมือไม้อ่อนขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นร่างเล็กในเสื้อยืดสีฟ้าอ่อนของเขาที่พออยู่บนตัวอีกฝ่ายกลับกลายเป็นเสื้อนอนตัวยาวคลุมเข่าเผยเรียวขาขาวเนียนยืนเช็ดผมอยู่หน้าประตูห้อง  แว่นกรอบหนาขึ้นฝ้าจนมองไม่เห็นดวงตาของอีกฝ่าย "มีไดร์เป่าผมมั้ยครับ"

"มานั่งนี่" ชายหนุ่มตบปุที่พื้นที่บนเตียงข้างกายแล้วก้มลงดึงลิ้นชักหัวเตียงเพื่อหยิบไดร์ออกมา แว่นนั่งลงอย่างว่าง่าย กวินภพเสียบปลั๊กไดร์เป่าผมแล้วหันมาหาร่างบาง "พี่เป่าให้"

"ไม่ต้องก็ได้ครับ" ร่างสูงไม่สนใจคำทักท้วง เปิดไดร์เป่าผมแล้วเริ่มใช้ผ้าขนหนูขยี้ผมเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างเบามือเพื่อให้ลมโดนเส้นผมอย่างทั่วถึง

แว่นได้แต่นั่งเงียบ ไม่ดึงดันที่จะทำอะไรเองเช่นทุกครั้ง ไม่เข้าใจว่าทำไมตนถึงได้ลดเกราะป้องกันที่สร้างมาตลอดหลายปีลงในคืนนี้


คงเป็นเพราะอีกฝ่ายกำลังเมา


ได้แต่แก้ตัวแบบนั้น ทั้งที่ส่วนลึกในใจก็รู้ ว่าร่างสูงไม่มีเค้าลางของคนเมาเลยซักนิด

"แว่น" เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก กวินภพปิดสวิชท์ไดร์เป่าผมด้วยสีหน้าอึดอัดจนเด็กหนุ่มเป็นห่วง

พี่กล้าเป็นอะไร? คลื่นไส้รึเปล่า?

"คือ...พี่...พี่..." ชายหนุ่มอึกอัก พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกที่อยู่ในอกให้อีกฝ่ายได้รับรู้ แว่นขมวดคิ้วรอฟังอย่างตั้งใจ"พี่... ชะ...ชอบ..."

ร่างของเด็กหนุ่มตรงหน้าเกร็งขึ้นมาทันที สีหน้าที่ดูอ่อนโยนลงเมื่อครู่ดูแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง

"....ข้าวต้มกุ้งของแว่นมากเลย!"


ไอ้กล้าเอ๊ย....

สิ้นหวังแล้วล่ะมึง...

กวินภพอยากจะทึ้งหัวตัวเองแรงๆ แต่เมื่อเขาพูดจบ ท่าทีแข็งกร้าวของเด็กหนุ่มก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด หากเขาไม่คิดเข้าข้างตัวเองเกินไป ร่างสูงคิดว่าเขาเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเด็กหนุ่มด้วยซ้ำ

"ขอบคุณครับ"

"คือ...พี่..." กวินภพพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ เอาใหม่ไอ้กล้า "....พี่ขอผูกปิ่นโตได้มั้ย"

เชี่ยกล้า!!!!

ถ้าถอดจิตออกมาตบหัวตัวเองได้ชายหนุ่มคงทำไปแล้ว

"ผูกปิ่นโต?" แว่นทวนคำอย่างงุนงง "แต่หอผมทำอาหารไม่ได้นะครับ"

"แค่ศุกร์เสาร์อาทิตย์ก็ได้ ปกติแว่นกลับบ้านรึเปล่า?" กวินภพรีบถามแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว

"ก็...ไม่ได้กลับหรอกครับ" เด็กหนุ่มตอบ

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับไปส่งที่หอ ตอนกลางคืนก็ค้างที่นี่ เดี๋ยวพี่จ่ายค่าเสียเวลาให้" ชายหนุ่มทำสายตาเว้าวอนแบบที่เคยทำให้เด็กหนุ่มยอมค้างในคืนนี้ "พี่ทำอาหารไม่เป็น ต้องพึ่งอาหารเวฟตลอด"

"...." เด็กหนุ่มไม่ค่อยชอบให้ใครทานอาหารแช่แข็งอยู่แล้วด้วยความคิดที่ว่าอาหารปรุงสุกใหม่ๆย่อมดีต่อสุขภาพมากกว่า แต่พอเป็นพี่กล้า เขายิ่งไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องทานอะไรแบบนั้น

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะไปเจ้ากี้เจ้าการชีวิตของชายหนุ่ม

"แถมพี่ยังกินข้าวไม่ตรงเวลา ถ้ามีคนช่วยเตือนคงจะดี..." เมื่อเห็นร่างเล็กไม่ปฎิเสธ ชายหนุ่มยิ่งใส่สีตีไข่ทำตัวดราม่าน่าสงสารขึ้นมาทันที

แต่พี่กล้าเป็นโรคกระเพาะไม่ใช่เหรอ?

แว่นเริ่มรู้สึกไม่พอใจ ทำไมอีกฝ่ายถึงไม่ดูแลสุขภาพตัวเองแบบนี้

ไม่รู้หรือไงว่าทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วง

"นะแว่น...พี่อยู่ห้องคนเดียวมันเหงา...."

กวินภพแทบจะได้ยินเสียงเหนือฟ้าดังขึ้นในหัวว่าแล้วมันไม่นับเป็นคนเหรอ แต่แน่นอน คนดีอย่างกวินภพย่อมเลือกคนที่ชอบก่อนเพื่อนรักเสมออยู่แล้ว

"ก็ได้ครับ" ถ้าถอนหายใจแล้วอายุสั้น แว่นคงเหลือเวลาอยู่บนโลกอีกไม่นานแล้ว

"จริงเหรอ?! ขอบใจนะ" รอยยิ้มกว้างปรากฎขึ้นบนใบหน้าคมทำเอาเด็กหนุ่มเคลิ้มไปชั่วขณะ ก่อนที่ชายหนุ่มจะรู้ตัวรีบหุบยิ้ม

"โทษๆ พี่ยิ้มน่ากลัวใช่มั้ย"

"....ก็ไม่นี่ครับ ปกติ" แว่นโกหกหน้าตาย ทั้งที่ในใจละลายไปกับรอยยิ้มเมื่อครู่เรียบร้อยแล้ว

"เหรอ..." รอยยิ้มจางปรากฎบนริมฝีปากเรียวอีกครั้ง







ดีแล้วที่พี่กล้าไม่ยิ้มบ่อยๆ ไม่งั้นแผนกฉุกเฉินของมหาวิทยาลัยคงเต็มไปด้วยคนไข้หัวใจล้มเหลวเฉียบพลันแน่ๆ


____________

 :katai4: :katai4: :katai4:



ถามว่าสงสารพี่กล้ามั้ย

ไม่อ่ะ55555

อายนักก็อดต่อไปค่ะพี่ :laugh:



กว่าจะจบเรื่องนี้เป็นกันกี่โรคอะ เปิดมาก็A-Fibกันเลยทีเดียว5555555

ไรท์ก็อยากรู้ค่ะว่าตัวเองจะดิ้นรนไปได้อีกกี่โรค555555

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 695
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
โอ้ยยยย พี่กล้าาาาา ต้องการแรงกระตุ้นไหม จะได้มีความกล้าสักที ฮึ่ยยยย :ling1:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
พระเอกป๊อด !!!  :z3:

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
อย่างน้อยก็ถือว่าดีขึ้นอ่ะนะพี่กล้า
จะได้ใกล้ชิดกับน้องแว่นขึ้นมาอีกนิด

พี่กล้าสู้ๆ
ด้านได้ อายอด ท่องไว้ ๆ 

 :L2: :L2:

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
จริงๆว่าจะเป็นกำลังใจให้น้องแว่น ตอนนี้ดันพี่มันอย่างแรง จะรอดมั้ยเอ่ย พี่กล้า 55555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
อย่าว่าพี่กล้านะ. พี่เขาก็ทำไรหลายอย่างแล้วนะ  แม้จะป๊อดก็เหอะ

ออฟไลน์ JACKSON

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
น่ารักกกก

ออฟไลน์ Peung002

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 870
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
เรื่องนี้มันดีต่อใจเราจริงๆ

อยากให้ถึงตอนที่ Dx.Diabetes จังเลย เดาว่าพี่กล้าต้องมาทั้งไร่อ้อยแน่ อัดอั้นมานาน 555  :hao3:

ออฟไลน์ farfarneenee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
งือออออ มันน่ารักมาเลยยยย

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
พี่ชอบ...ข้าวต้มของแว่นมาก ฮ่วยยยยพี่กล้า พี่กล้าถอดจิตตัวเองไม่ได้ให้พี่เหนือช่วยตบก็ได้ค่ะ  หมั่นไส้มาก55555 ป๊อดเหมือนเดิมแต่เพิ่มเติมความสตอ :laugh:

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4

ออฟไลน์ magic-moon

  • magKapleVE
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
    • Freedom of meetups, no obligations
ถึงเขาจะป๊อด แต่เขาก็น่าร๊ากกกก

ออฟไลน์ โอ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
เนียนมากพี่กล้า o13

ออฟไลน์ bekeyyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
คิดว่าคุณติณจะมาเป็นตัวกระตุ้นพี่กล้าซะอีก งอแงงงง
พี่กล้ามันก็ร้ายนะคะหัวหน้า5555555555
แว่นน่ารักจัง อยากเห็นแว่นใส่ชุดกันเปื้อนสีชมพู

ออฟไลน์ เมื่อนั้นฝันว่า

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
พี่กล้าน่ารักง่าาาา

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด