[ตีพิมพ์กับ Hermit Books] Blind side รัก||ของ||แว่น ตอนพิเศษติณณ์เหนือ P.35 22/1/63
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ตีพิมพ์กับ Hermit Books] Blind side รัก||ของ||แว่น ตอนพิเศษติณณ์เหนือ P.35 22/1/63  (อ่าน 419231 ครั้ง)

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
แอ๊ะ.....ไม่ค่อยเจอพระเอกป๊อด
มีแต่ โหด มึน เกรียน เอาแต่ใจ ใช้กำลัง
ต้นกล้า น่ารัก อบอุ่น สุภาพ อ่อนโยน
ไม่กล้าสมชื่อ แต่อย่างนี้แหละ เหมาะกับแว่น
แต่ต้นกล้า ก็ก้าวหน้าแล้วนะ กล้าขึ้นแล้ว.....
อุตส่าห์บอก "พี่... ชะ...ชอบ..."
"....ข้าวต้มกุ้งของแว่นมากเลย!"  :ling1: :ling1: :ling1:
แล้วยังสามารถอ้อนให้แว่น มาทำกับข้าว
ให้กินถึงห้องได้ ไม่ธรรมดาแล้ว
พี่ต้นกล้าพัฒนา ทั้งสกิลคอแข็ง
สกิลการแสดงบทบาทคนเมา
สกิลการอ้อน แถมยิ้มหวานกระชากใจแว่น  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
        :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ boommerang

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
แสดงว่ามีหลายคู่แน่ๆๆๆๆๆ 555

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
พี่กล้าเริ่มอ่อยน้องเป็นแล้วใช่มั้ย :katai2-1:

ออฟไลน์ AmPnie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 91
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
นั่่นไงมารยาชายร้อยเล่มเกวียนเริ่มมาแล้วนะคะ 555 :z1: :z1:

ออฟไลน์ netich

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 227
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
โอ๊ยยยดีต่อใจ

อ้าว อูยเล่ฮุยย

ไม่รุ้จะเชียร์ใคร พอกันทั้งคู่

ออฟไลน์ littlepig

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-5
7th Diagnosis: Hypovolumic shock || เจ็บแค่นี้...ไกลหัวใจ


'พี่กร เราจะไปไหนกันเหรอครับ?'

'ไปที่ไหนก็ได้ที่แว่นอยากไป พี่ตามใจแว่นอยู่แล้ว'

'ตามใจผมบ่อยๆแบบนี้จะดีเหรอครับ?'

'ดีสิ...พี่มีแฟนคนเดียว ไม่ตามใจแว่นจะไปตามใจใครที่ไหนล่ะครับ หืม?'






เฮือก!

แว่นสะดุ้งตื่น ร่างเล็กที่อาบไปด้วยเหงื่อหอบหายใจพร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งในอก เด็กหนุ่มตกใจกับสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยอยู่พักหนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนอยู่บนเตียงคิงไซส์ของกวินภพโดยมีเจ้าของห้องนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ

เมื่อคืนพวกเขาเถียงกันอยู่นานว่าใครจะไปนอนที่โซฟา ดูจากสภาพการณ์ ทั้งคู่คงหลับไประหว่างที่เถียงกัน แว่นหันไปมองนาฬิกาที่บอกเวลาตีห้าตรงแล้วตัดสินใจลุกจากเตียงด้วยไม่อยากให้ผ้าปูที่นอนชื้นไปด้วยเหงื่อของตน


ทำไมจู่ๆถึงได้ฝันถึงคนคนนั้นนะ

ร่างเล็กปล่อยให้สายน้ำเย็นจัดกระทบร่างเพื่อปลุกให้ตัวเองตื่นเต็มตา ทั้งที่เขาคิดว่าตัวเองก้าวผ่านช่วงเวลานั้นมาได้แล้วแท้ๆ ทำไมคนคนนั้นถึงยังตามหลอกหลอนเขาไม่เลิก

ราวกับเป็นสัญญาณเตือนไม่ให้เด็กหนุ่มถลำลึกกับความรู้สึกที่มีตัวกวินภพไปมากกว่านี้

คงต้องขอบคุณผู้ชายคนนั้น ที่ทำให้แว่นรู้จักปกป้องตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้

คนที่ทำให้แว่นรู้ ว่าไม่มีใครทำอะไรหัวใจของเขาได้ ถ้าเขาไม่ปล่อยให้ใครเข้ามาใกล้





พี่กร...











"แว่น เย็นนี้ว่างมั้ย"


กวินภพถามทันทีที่รถมาเซราติคันหรูจอดเทียบหน้าตึกอาคารเรียนรวมอันเป็นที่สิงสถิตของเหล่านักศึกษาปีหนึ่งแทบจะทุกคณะ เด็กหนุ่มที่ไ้ม่พูดอะไรกับเขามาตั้งแต่เช้าเพียงแต่พยักหน้าน้อยๆแล้วปลดเข็ดขัดนิรภัยออก

"ไปกินข้าวกับพี่นะ"

"ขอโทษครับ ผมอยากอยู่อ่านหนังสือที่หอ" เสียงเรียบที่เย็นขากว่าปกติทำให้กวินภพขมวดคิ้ว ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรต่ออีกฝ่ายก็ลงจากรถไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คนขับรถได้แต่มองตามเด็กหนุ่มไปด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ


เขาทำอะไรผิดรึเปล่า....











"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"



"มึงจะหัวเราะอีกนานมั้ยไอ้เหนือ"

ชายหนุ่มฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดอาลัยตายอยาก ปล่อยให้เพื่อนรักกุมท้องหัวเราะเยาะเขาจนพอใจ

"โอย..ฮะๆ... กูขอโทษ..มึงนี่มัน...สมเป็นมึงจริงๆ"

เหนือฟ้าตบไหล่เพื่อนเป็นเชิงปลอบใจทั้งที่ตนยังหยุดขำไม่ได้ กวินภพยังคงนอนหมอบอยู่บนโต๊ะอย่างท้อแท้กับชีวิต

"ทั้งที่มึงอุตส่าห์ช่วยกูแท้ๆ...."

"เฮ้ย อย่าคิดมากดิวะ แค่นี้มึงก็พัฒนาจากที่ไปปีนรั้วส่องน้องเปลี่ยนเสื้อผ้าตอนเรียนพละเท่าไหร่แล้ว"

"สัดเหนือ กูบอกแล้วไงกูปีนไปเก็บบอล" กวินภพโวยวาย สร้างความบันเทิงให้แก่เพื่อนรักเป็นอย่างมาก

"นั่นแหละ มึงคิดดูนะ นอกจากที่มึงตามก้นน้องต้อยๆไปมาทุกวัน มึงยังได้เจอเขาทุกศุกร์เสาอาทิตย์ วันจันทร์ก็ได้ขับรถมาส่งน้องที่มหาลัย แถมยังได้กินอาหารฝีมือน้องอีก นี่มันยิ่งกว่าพัฒนาการก้าวกระโดดอีกนะเว้ย" เหนือฟ้ากอดคอเพื่อนรัก "มึงก็ตอดนิดตอดหน่อยอย่างที่มึงถนัดนั่นแหละ อย่างที่สุภาษิตท่านว่าไว้ น้ำหยอดลงหินวันละหยดหินยังกร่อน นี่น้ำกรดเข้มข้นยี่ห้อกวินภพ น้องมันจะไม่สะทกสะท้านจริงๆเหรอวะ"

"กูตอดเป็นที่ไหนล่ะ" ชายหนุ่มบ่น

"แหม ไซร้จนน้องจะตั้งท้องบนรถอยู่แล้วมึงอย่ามาตอแหลว่าทำไม่ได้ เดี๋ยวกูโบกซะหรอก" เหนือฟ้าขยี้ผมเพื่อนรักจนเสียทรงด้วยความหมั่นไส้ กวินภพจะหันไปเอาคืนเพื่อนบ้างแต่อาจารย์ผู้สอนเดินเข้ามาพอดี ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงส่งสายตาคาดโทษอีกฝ่ายเท่านั้น







"แว่น เย็นนี้เข้าคณะกับกูมั้ย"

แทนไทยเอ่ยปากชวน แว่นที่เปิดชีทเรียนอ่านทบทวนอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนงงๆ

"เข้าทำไม?"

"ก็วันนี้พี่นำสันเค้าจะมาซ้อมให้รุ่นเราเอาไปสอนเพื่อนอ่ะ ตอนรับน้อง หรือพวกค่ายไรงี้จะได้มีคนสอนเพื่อน" เจ้าพ่อกิจกรรมตอบ แว่นไม่รู้จริงๆว่าตัวเองคิดผิดหรือไม่ที่เป็นเพื่อนกับคนบ้างานแบบมัน

"เออๆ กูไม่มีไรทำอยู่แล้ว"





แล้วเด็กหนุ่มก็ได้รู้ว่าตัวเองคิดผิดจริงๆที่เป็นเพื่อนกับมัน

"เอ้าน้องๆมายืนเรียงกันเลยครับ"

พี่ที่เป็นหัวหน้าผู้นำสันทนาการสั่ง แว่นวางกระเป๋าเป้แล้วนั่งลงกับพื้นเพื่อรอแทนไทยเสร็จกิจกรรม แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามแผนเมื่อพี่นุ่นที่เป็นหนึ่งในผู้นำสันทนาการวิ่งมาหาเขาด้วยท่าทางดีใจ

"น้องแว่นมาด้วยเหรอ ดีจัง เท่านี้สายเราก็อยู่ในนำสันทุกรุ่นแล้ว" พูดจบก็ไม่รอช้า จัดการดึงเด็กหนุ่มที่พยายามปฎิเสธให้เข้ามายืนกับเพื่อนๆที่มีสีหน้าประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นเด็กสายเรียนอย่างแว่นมาทำกิจกรรม

"เอ้า เริ่ม ส้มตำมะละกอส้มตำมะละกอส้มตำ~"

แว่นไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีเด็กหนุ่มก็ลงไปนอนแผ่หลาอย่างหมดแรงกับเพื่อนๆเสียแล้ว

"ขอบคุณน้องๆทุกคนที่มาวันนี้มากเลยนะครับ เจอกันอาทิตย์หน้านะ" รุ่นพี่ที่เป็นหัวหน้านำสันทนาการว่า แว่นลุกขึ้นเก็บของอย่างเมื่อยพลางส่งสายตาอาฆาตให้เพื่อนสนิทที่กำลังช่วยรุ่นพี่ยกกลองไปเก็บอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร


"ป่ะมึง กินข้าวกัน เดี๋ยวกูเลี้ยง" แทนไทยกอดคอเพื่อนเดินออกจากห้องประชุมเชียร์ที่ใช้ซ้อม แว่นยอมเดินตามคนที่ล็อคคอเขาอยู่อย่างง่ายดายเมื่อได้ยินคำว่าเลี้ยง

ทั้งคู่เดินมาที่โรงอาหารคณะซึ่งมีคนพลุกพล่านตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นคนไข้ ญาติคนไข้ บุคคลากรของโรงพยาบาล หรือนักศึกษาแพทย์ทุกระดับชั้นที่ยังคงสิงสถิตอยู่ในคณะไม่ยอมกลับไปสู่ที่ชอบที่ชอบเสียที

"น้องแทน น้องแว่น" เสียงนุ่มที่ชักจะได้ยินบ่อยขึ้นทุกวันเรียกพวกเขา น้ำอุ่นในชุดกาวน์เดินตรงมาทางเด็กหนุ่มทั้งสอง โดยมีผู้ชายอีกคนเดินตามมาไม่ห่าง



พี่ติณณ์ภพ...



พอเห็นตัวจริงแล้ว ออร่าจับยิ่งกว่าในภาพเสียอีก แม้แว่นจะไม่ได้ใจเต้นกับหน้าตาหล่อคมราวกับรูปสลักของอีกฝ่าย แต่ก็ต้องยอมรับว่าชายหนุ่มสามารถทำให้หญิงชายทั้งหลายเข่าอ่อนได้ไม่ยาก เขาจะไม่แปลกใจเลยหากเห็นชายหนุ่มบนหน้าปกนิตยาสารหลังหรือในละครภาคค่ำ



ดูๆไปก็สไตล์เดียวกับพี่กล้าเลย




ดีนะที่พี่กล้าไม่น่ากิน(?)ขนาดนี้ ไม่อย่างนั้นแว่นคงอารมณ์เหวี่ยงขึ้นลงวันละหลายๆรอบ


"พี่อุ่นสวัสดีครับ" เด็กทั้งสองยกมือไหว้

"สวัสดี เอ้อ นี่น้องแว่น น้องรหัสเรากับน้องแทน เค้าเป็นรูมเมทกัน" น้ำอุ่นแนะนำน้องๆให้คนที่ยืนอยู่ด้านหลัง "นี่พี่ติณณ์นะ เดือนคณะปีสี่ แทนมีอะไรก็ถามพี่เขาได้นะเรื่องประกวดเดือน ถึงหมอนี่จะไม่ชนะเพราะไม่ยอมประกวดรอบสุดท้ายก็เถอะ"
แทนไทยพยายามยิ้มสู้ แต่รังสีของจ่าฝูงสุนัขป่าที่แผ่ออกมาจากติณณ์ภพช่างทำร้ายหมาบ้านผู้สดใสร่าเริงอย่างเขายิ่งนัก

"จะไปกินข้าวเหรอ ไปด้วยกันมั้ย พวกพี่ก็ว่าจะไปหาอะไรกินแถวหน้ามออยู่พอดี" น้ำอุ่นชวน แน่นอน คนอย่างแทนไทยมีหรือจะปฎิเสธ "งั้นไปรถ... เอ๊ะ วันนี้ติณณ์เอารถมารึเปล่า ทำไมเราไม่เห็น"

คนถูกถามมีสีหน้าลังเล แต่พอถูกเพื่อนมองด้วยสีหน้าคาดคั้นจึงตอบเสียงเบา

"เอามอไซค์มา"

"ติณณ์! เราบอกแล้วไงว่ามันอันตราย จากคอนโดติณณ์มานี่ก็ไม่ได้ใกล้ขนาดนั้นนะ" น้ำอุ่นดุ แม้จะไม่ได้น่ากลัว แต่เสียงที่มักจะเนิบนาบชวนให้เคลิ้มมาตลอดทำให้เด็กหนุ่มทั้งสองแอบตกใจ

"กูเครียด..."

"เครียดแล้วมันใช่ข้ออ้างเอามอเตอร์ไซค์ออกมาซิ่งมั้ย" คนตัวเล็กกว่ากอดอก "ไม่รู้แหละ ถ้าติณณ์เอามาอีกเราจะขโมยไปขายแล้วนะ"

"ครับแม่" ชายหนุ่มยกมือยอมแพ้ แว่นแอบเหลือบมองปฏิกิริยาของเพื่อนที่มีต่อเหตุการณ์ทั้งหมดแต่แทนไทยดูจะไม่สะทกสะท้านกับความสนิทสนมของคนทั้งคู่แม้แต่น้อย

"งั้นไปรถพี่ดีกว่า เดี๋ยวกินเสร็จพี่ไปส่ง"

น้ำอุ่นเดินนำทุกคนนอกจากติณณ์ภพไปยังลานจอดรถของโรงพยาบาล ร่างโปร่งเดินมาหยุดที่รถฮอนด้าเอชอาร์วีสีน้ำเงินสดใสเหมาะกับคนสว่างไสวอย่างเขาเป็นอย่างมาก แทนไทยทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีด้วยการกระโจนเข้าไปนั่งข้างคนขับแทบจะทันทีที่น้ำอุ่นเปิดประตู ส่วนแว่นก็ไปนั่งด้านหลังแต่โดยดีด้วยไม่อยากเป็นก้างขวางคอ


"วันจันทร์จะประกวดแล้ว พร้อมรึยัง?"น้ำอุ่นถามคนที่นั่งข้างๆขณะใส่เกียร์เคลื่อนรถออกจากลานจอด

"ก็...คิดว่านะครับ" แทนไทยยิ้มแห้ง

แว่นเอนศีรษะพิงหน้าต่างมองวิวทิวทัศน์ของมหาวิทยาลัยยามค่ำคืนอย่างเหม่อลอย เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่างตามมาจากด้านหลัง

ติณณ์ภพบนมอเตอร์ไซค์ดูคาติสีแดงตัวท็อปขับผ่านหน้าพวกเขาไป ไม่ใช่แค่แว่น แทนไทยที่นั่งอยู่ด้านหน้าก็อ้าปากค้างมองตามอีกฝ่ายไปอย่างชื่นชม

"อยู่แค่ในมหาลัย ขับเร็วไปรึเปล่า" น้ำอุ่นบ่น เมื่อมาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวเรือเจ้าดังหน้ามหาวิทยาลัย ชายหนุ่มจอดรถไว้ข้างร้านแล้วเดินนำรุ่นน้องทั้งสองเข้ามาในร้านที่แน่นไปด้วยนักศึกษา ติณณ์ภพที่นั่งรออยู่แล้วยกมือให้พวกเขาเห็น

"ติณณ์ ขับรถเร็วอีกแล้วนะ" น้ำอุ่นดุเพื่อนทันทีที่นั่งลงบนเก้าอี้ ซึ่งอีกฝ่ายดูไม่สำนึกแม้แต่น้อย

"เอ่อ...ผมหิวจัง พี่อุ่นจะเอาอะไรครับ" แทนไทยรีบหยิบกระดาษมาจดรายการอาหาร น้ำอุ่นละสายตาจากเพื่อนมาหาเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยสีหน้าครุ่นคิด

"พี่เอาเล็กหมูตุ๋นแล้วกัน เพิ่มไข่ต้ม" พูดเสร็จก็เอื้อมมือไปหยิบขนมถ้วยที่วางประกบกันอยู่บนโต๊ะ แต่กลับโดนติณณ์ภพตีมือด้วยแรงไม่เบานัก

"น้ำตาล"

"ถ้วยเดียวเอง..."

"อุ่น อย่าดื้อ"ติณณ์ภพดุ คนโดนดุกลับหันไปส่งสายตาออดอ้อนอย่างน่ารักให้แทนไทยที่ยังคงไม่รู้จะประมวลผลเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไร

"เอ่อ...คนละครึ่งถ้วยมั้ยครับ?"

แว่นหยิบกระดาษมาเขียนรายการอาหาของตัวเองเงียบๆ แล้วหันไปถามคนที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง

"พี่ติณณ์เอาอะไรครับ"

"บะหมี่ต้มยำ" อีกฝ่ายตอบ แล้วหันไปกีดกันเพื่อนจากขนมต่อโดยไม่สนใจแว่นอีก

“จริงสิ แว่นบอกพี่ว่าแว่นเรียนโรงเรียนXXXใช่มั้ย” น้ำอุ่นถามด้วยสีหน้าเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก “ติณณ์ก็จบจากโรงเรียนนั้นนี่”

“เหรอครับ...” แว่นได้แต่ตอบไปแบบนั้นเนื่องจากรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ข้างๆไม่มีท่าทีจะเข้าร่วมบทสนทนา

“แว่นคลาดกับติณณ์หนึ่งรุ่นพอดีเลย เสียดายเนอะ” ร่างโปร่งยังคงพยายามจะให้เพื่อนมีส่วนในบทสนทนา แต่ชายหนุ่มยังคงจมอยู่ในโลกส่วนตัวไม่พูดไม่จากับใคร




อาการหนักกว่าเขาอีกแฮะ





 


หลังจากที่อาหารถูกวางลงตรงหน้า ทั้งสี่ก็ก้มลงจัดการก๋วยเตี๋ยวในชามของตัวเองเงียบๆ แทนไทยใช้นิ้วสไลด์โทรศัพท์ไปทานอาหารไปอย่างที่วัยรุ่นส่วนใหญ่ชอบทำ เด็กหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาแล้วยื่นโทรศัพท์ให้แว่นดู

เด็กหนุ่มกดเล่นวีดีโอที่ถูกส่งมาอย่างสงสัย ภาพของเหนือฟ้าที่อยู่ในสภาพที่เรียกได้ว่า ‘เมาเละ’ กลายเป็นภาพเคลื่อนไหวของชายหนุ่มเต้นแรงเต้นกาอยู่บนโซฟาของห้องคาราโอเกะในร้านอาหารแห่งหนึ่ง

“ไอ้กล้าาาา มึงพลาดมากกกก ม่ายมากินกะพวกกู” ชายหนุ่มผมทองตะโกนแข่งกับเสียงเพลงทำเอาแว่นลดเสียงแทบไม่ทัน แต่นั่นเรียกความสนใจของติณณ์ภพที่นั่งข้างเขา ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองวีดีโอของชายหนุ่มที่ส่ายสะโพกไปมาอยู่บนตักของหนึ่งในสองแฝดโดยมีแฝดอีกคนถ่ายวีดีโอพร้อมหัวเราะลั่น

“เชี่ยเหนือ ลงไปเลยมึง” ชายหนุ่มที่โดนเพื่อนนั่งทับอยู่ดันเหนือฟ้าออกพร้อมกับหัวเราะ

“ม่ายยยย วานนี้เมิงต้องเปนผัวกูวววว”

วีดีโอตัดจบแค่นั้น แว่นเงยหน้ามองเจ้าของโทรศัพท์อย่างไม่เข้าใจ

“คงกะจะส่งไลน์ให้พี่กล้าแต่กดผิดมาหากูมั้ง” แทนไทยยักไหล่ขำๆ ส่วนแว่นก็ได้แต่โล่งใจที่คนคออ่อนไม่ได้ไปกับเพื่อนๆ

“กูไปนะ” ติณณ์ภพลุกขึ้น วางธนบัตรสีเทาลงบนโต๊ะแล้วเดินออกไปจากร้านอย่างเร่งรีบโดยไม่สนใจเสียงเรียกของเพื่อน น้ำอุ่นได้แต่มองตามงงๆ

“อะไรของเขา”

“เอ่อ พี่อุ่นครับ ผมขอกลับก่อนนะครับ มีธุระ” แว่นหันไปบอกปู่รหัสด้วยไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอคนทั้งสอง น้ำอุ่นมีสีหน้างุนงงเล็กน้อยที่ใครๆก็ลุกออกไป แต่ก็พยักหน้า

“กลับดีๆนะ”

แว่นพยักหน้าแล้วยกมือไหว้อีกฝ่าย ก่อนจะเดินออกมาจากร้าน ท้องฟ้ายามค่ำคืนของมหาวิทยาลัยมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากร้านรวงต่างๆทำให้บรรยากาศดูครึกครื้น ร่างเล็กเดินลัดเลาะไปตามร้านค้า รู้สึกยังไม่อยากกลับไปที่หอในตอนนี้

“กรี๊ดดดดดดด ขโมย!!!ช่วยด้วยค่าาาา!!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากด้านหลัง แว่นหันกลับไปในจังหวะที่ชายในชุดสีดำทั้งตัวที่มีกระเป๋าถืออยู่ในมือวิ่งตรงมาทางเขา


ผลั่ก!



กวินภพที่โผล่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้กระแทกร่างของชายหนุ่มลงไปกองกับพื้น แว่นได้แต่ยืนตะลึงมองชายทั้งสองแลกหมัดกันอยู่บนพื้น กวินภพซัดเข้าที่ท้องของอีกฝ่ายจนตัวงอแล้วลุกขึ้นยืนพร้อมกับหอบหายใจ เดินตรงมาหาแว่นโดยไม่สนใจโจรที่นอนอยู่บนพื้นซักนิด

“แว่น ไม่เป็นไรใช่มั้ย”
“เอ่อ... ครับ”

“ระวัง!!”

กวินภพใช้ยกแขนขึ้นใช้ร่างของตนเป็นเกราะกำบังเด็กหนุ่มทันทีที่ได้ยินเสียงเตือน มีดพกของชายชุดดำแทงเข้าที่ต้นแขนของร่างสูง ก่อนที่กวินภพจะใช้แขนอีกข้างอัปเปอร์คัตอีกฝ่ายลงไปนอนนับดาวจังหวะเดียวกับที่ตำรวจมาถึง

“พี่กล้า เลือด!” แว่นที่เพิ่งเห็นมีดที่ปักคาอยู่บนต้นแขนที่โชกเลือดของอีกฝ่ายร้องอย่างตกใจ กวินภพก้มลงมองตามสายตาของเด็กหนุ่ม

“อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก แค่ถากๆน่ะ”ชายหนุ่มพูดให้คนตัวเล็กสบายใจ จริงๆเริ่มรู้สึกหัวเย็นๆแล้วแต่กลัวไม่เท่จึงยืนเก๊กอยู่แบบนั้น แว่นที่ตกใจอยู่แล้วส่งสายตาค้อนอีกฝ่ายอย่างลืมตัว


ถากบ้านใครมีดปักคาอยู่แบบนั้นครับ!!!!




--------ครึ่งแรก---------



พี่ติณณ์ไปไหนน้อววววว

พี่กล้าจะเป็นอะไรมั้ยน้อววววว

พี่อุ่นจะลากน้องแทนไปโรงแรมไหนน้อวววว(เดี๋ยว)

ขอต่อรองว่าบางทีอาจจะหายบ้าง แต่ไม่เกินสองอาทิตย์แน่นอนค่ะ แต่ตอนนี้ยังไม่หายเนอะ อิอิ

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์จ้าาาา :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ numberll

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
คู่พี่อุ่นนี่ล้ำไปไกล 555
ฉุดแทนเข้าโรงแรมไปเลยยพี่อุ่น

ออฟไลน์ โอ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
นี่แค่ถากถ้าบาดนี่สงสัยจะมิดด้ามดูไว้น้องแว่น   ถ้าจะอาการหนักจริงคงต้องให้มีดทะลุมาอีกด้าน
                               ว่าแต่พี่กล้าอย่าเพิ่งเป็นลมเพราะเสียเลือดไปซะก่อนละ... :laugh:
   

ออฟไลน์ AmPnie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 91
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
พี่กล้าสต็อกเกอร์น้องอยู่รึป่าวนะถึงมาทันเวลาพอดีขนาดนี้ :katai2-1: :z2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
พี่กล้าอุตส่าห์กลัวไม่เท่ห์อีกเนอะมีดปักคาขนาดนั้น ออเซาะกับน้องซิคะ :laugh:

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
แว่นรีบพาพี่กล้าไปหาหมอด่วน

 :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ it.the.world

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :hao7:อ้อนเลยพี่กล้าา :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
แหม่ เจ็บตัวขนาดนี้ นัองแว่นต้องคอยดูแลแน่ๆเลย

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
ลุ้นสุดกับติณเนี่ยล่ะ


เชียร์สุดว่าจะเล่าเมื่อไหร่ค่ะ

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2662
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
สนุกดี

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3377
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ Peung002

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 870
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
ท่าทางพี่ติณจะพูดน้อยต่อยหนักนะคะ แต่เห็นเงียบๆทาทางแม่ยกจะเพียบนะคะเนี่ย
ส่วนพี่กล้าคนป๊อด โดนมีดปักแล้วบอกถากๆเพราะกลัวไม่เท่ห์ต่อหน้าน้อง ชอบๆๆๆ 555 น่ารักดีค่ะ  :hao3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-03-2017 01:05:42 โดย Peung002 »

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
พี่ติณณ์ เหนือฟ้า  :mew1:
ต้นกล้า แว่น  :กอด1:
น้ำอุ่น แทนไทย  :mew1:

ออฟไลน์ about

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 254
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ wonderbe

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 754
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2

ออฟไลน์ Guill

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 678
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
คู่เหนือก็น่าสนใจ

ออฟไลน์ Pakeleiei

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 850
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
คู่น้องแว่นนี่แหละจะทำยังไงต่อดี
 :katai3:

ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
พี่กล้าของน้อง แว่นเล่นตัวนัก ก็มานี่มา / กวักมือ

ออฟไลน์ BABYBB

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
โอยยยย ชอบเรื่องนี้ 5555555 พระเอกโคตรกากอ่ะ กากแบบกากกกกกกกก  :laugh:
น้องแว่นก็เล่นตัวซะเหลือเกิน ชอบเค้าก็บอกๆเค้าป๊ายยยยย
รอตอนต่อไปอยู่นะจ้ะ ดาร์ลิ้ง o18

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
 :z3: :z3: ฮ่าๆๆๆๆๆๆอิพี่กล้าเอ้ยยยย คนหล่อมักจะกากนี่เป็นความจริงสินะ แต่เราว่าแบบนี้ก็ดีแล้วนะเพราะดูเหมือนว่าถ้ากล้าโพล่งบอกไปตรงๆแว่นอาจจะคิดว่าแกล้งก็ได้ ต้องค่อยเป็นค่อยไปอะดีกว่า

ออฟไลน์ เมื่อนั้นฝันว่า

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ชอบความยั่วของเหนือฟ้ามาก แต่ชอบความกากของพี่กล้ามากกว่า ขำมีดปักอยู่แต่บอกว่าถากๆ

ออฟไลน์ littlepig

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-5

-----(ครึ่งหลัง)-----




แว่นนั่งรอกวินภพอยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างกระวนกระวาย นาฬิกาที่อยู่หน้าห้องบอกเวลาตีหนึ่ง ชายหนุ่มเข้าไปในนั้นหลายชั่วโมงแล้ว เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่



“ญาติคุณกวินภพ รัตนประดิษฐ์ เชิญในห้องด้วยค่ะ” พยาบาลสาวเดินออกมาเรียก แว่นรีบเดินตามหญิงสาวเข้าไปในห้องทันที สิ่งแรกที่เห็นคือกวินภพที่นั่งเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียง ต้นแขนขวาถูกพันด้วยผ้าก๊อซอย่างหนาแน่น


“อ้าว น้องแว่นไม่ใช่เหรอ”


ความบังเอิญมีอยู่จริง กลายเป็นว่านายแพทย์ที่ประจำห้องฉุกเฉินในวันนี้เป็นพี่สายโคที่เขาเคยเจอหนึ่งครั้งวันเฉลยสายรหัส แว่นยกมือไหว้ชายหนุ่มตามมารยาท

“พี่เอ็มสวัสดีครับ”

“ดีเลย มาๆ พี่จะสอนวิธีทำความสะอาดแผลที่บ้านให้” พี่เอ็มกวักมือให้แว่นนั่งลง แล้วสอนวิธีการดูแลรักษาแผลขั้นพื้นฐานให้

“อีกอย่าง ช่วงนี้พี่ยังไม่อยากให้คนไข้ขยับแขนมากนะ เพราะที่เย็บไว้อาจจะปริ แว่นก็ช่วยดูด้วยแล้วกัน เพราะบางทีเวลาเผลอคนไข้ก็ชอบหยิบจับอะไรด้วยตัวเอง”

“เอ่อ...” เด็กหนุ่มพยายามจะบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาไม่ได้อาศัยอยู่กับกวินภพ แต่คุณหมอก็ยังคงพูดต่อ


“แล้วก็ อย่างบางเรื่องถ้าแว่น..อืม..เปลี่ยนท่าได้ ที่ไม่ต้องให้คนไข้ต้องใช้แขนรับน้ำหนักตัว..”

“พี่ครับ!” ร่างเล็กหน้าแดง “คือ ผมไม่ได้...”

“ตอนอาบน้ำก็อย่าให้โดนแผลนะ รับใบนัดกับยาด้านนอกนะ เดี๋ยวคืนสู้เหย้าเจอกัน” นายแพทย์หนุ่มตัดบทพร้อมรอยยิ้ม กวิภพที่ถูกพยาบาลสาวติดกระดุมเสื้อกลับให้เรียบร้อยแล้วก้าวลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง นิ่วหน้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บแปลบที่ต้นแขน


“พี่กล้าระวังครับ” แว่นรีบลุกไปช่วยชายหนุ่มลงจากเตียง เอ็มมองน้องปีหนึ่งตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“ดีแล้วล่ะที่รีบๆหาแฟนไว้ตั้งแต่ปีหนึ่ง ขึ้นปีสองไปก็หาได้แค่ในคณะละ"

“มะ..ไม่...”

“ขอบคุณครับหมอ” กวินภพเอ่ยขัดคำปฎิเสธของเด็กหนุ่ม “ไปกันเถอะแว่น”

“แต่...” แว่นหันรีหันขวางระหว่างอธบายให้คุณหมอหนุ่มเข้าใจกับเดินตามคนเจ็บไป

“การเงินเรียกชื่อพี่แล้ว” กวินภพไม่ฟัง เดินนำเด็กหนุ่มไปยังช่องจ่ายเงินและรับยา แว่นรีบก้าวขาตามชายหนุ่มไปเท่าที่ขาสั้นๆของเขาจะเอื้ออำนวย

“แล้ว พี่กล้าจะกลับยังไงครับ” แว่นถาม พวกเขาทั้งคู่ขึ้นรถตำรวจมาที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย อีกทั้งชายหนุ่มไม่อยู่ในสภาพจะขับรถกลับ

“เดี๋ยวพี่ขึ้นแท็กซี่กลับ ว่าแต่แว่นเถอะ หอปิดแล้วไม่ใช่เหรอ คืนนี้ไปนอนกับพี่นะ”

“อย่าเลยครับ รบกวนเปล่าๆ” แว่นปฎิเสธ ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ กวินภพยกมือเรียกแท็กซี่ที่ขับวนขึ้นมาหน้าห้องฉุกเฉินด้วยแขนข้างที่เจ็บอย่างจงใจ ก่อนจะร้องออกมาเบาๆด้วยท่าทางเจ็บปวด “โอ๊ย!”


“พี่กล้า! หมอบอกไม่ให้พี่ใช้แขนไม่ใช่เหรอครับ” แว่นรีบเช็คผ้าพันแผล โชคดีที่ไม่มีเลือดไหลซึมออกมา

“ก็…พี่ลืมอ่ะ” คนเจ็บใช้มืออีกข้างเกาแก้มแก้เก้อ

“เจ็บมากมั้ยครับ แล้วอย่างนี้พี่จะอยู่ห้องยังไงคนเดียว มีใครมาอยู่กับพี่ได้มั้ยครับ” นี่น่าจะเป็นบทสนทนาที่ยาวที่สุดที่เด็กหนุ่มเคยพูดกับเขา กวินภพลอบอมยิ้มเล็กน้อย

ถ้ารู้ว่าจะเป็นนี้เขาเอามีดแทงตัวเองไปนานแล้ว

“ไม่มี แต่พี่อยู่คนเดียวจนชินเดียว ไม่เป็นระ...โอ๊ย!” ชายหนุ่มกุมต้นแขนด้วยสีหน้าสำออยเป็นที่สุด
แว่นกัดกระพุ้งแก้มตัวเองอย่างชั่งใจอยู่นาน มองคนที่บาดเจ็บเพราะเขาเป็นต้นเหตุ ก่อนจะเสนอสิ่งที่เขาไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าพูด

“เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะพี่ช่วยผมไว้ ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป ผมขอไปอยู่ช่วยพี่จนกว่าจะหายได้มั้ยครับ”

“จริงเหรอ ขอบใจมากนะ ช่วยพี่ได้มากเลย” กวินภพรีบบอกก่อนที่เด็กหนุ่มจะเปลี่ยนใจ เมื่อตกลงกันได้แล้วเด็กหนุ่มจึงพาคนเจ็บเข้าไปนั่งในรถแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังคอนโดของชายหนุ่ม







“แล้วพรุ่งนี้พี่กล้าจะไปมหาลัยยังไงเหรอครับ” แว่นถามเมื่อพวกเขาเข้ามาในห้องที่เด็กหนุ่มนอนค้างคืนก่อนหน้านี้ กวินภพวางถุงยาลงบนโต๊ะทานข้าวแล้วหันมาตอบคำถามเด็กหนุ่ม


“เดี๋ยวให้พี่ชายพี่มารับ"

“อ๋อ…” แว่นเคยได้ยินว่ากวินภพมีพี่ชายหนึ่งคน แต่ตั้งแต่เริ่มเป็นสตอล์กเกอร์ตามอีกฝ่ายมา เขายังไม่เคยเห็นหน้าเลยซักครั้ง

“พี่กล้ามียาอะไรที่ต้องกินก่อนนอนมั้ยครับ”

“เอ่อ...มียาแก้ปวดแต่ว่าเขาให้กินหลังอาหาร” ชายหนุ่มรื้อค้นถุงยาด้วยมือข้างเดียวอย่างทุลักทุเล

“แล้วอาหารเย็นพี่กล้ากินไปตอนกี่โมงเหรอครับ?” เด็กหนุ่มถาม มือก็ตอกไข่ใส่ถ้วยเตรียมทำข้าวไข่เจียวให้อีกฝ่ายพอได้มีอะไรรองท้องกับยา

“….”

“ว่าไงครับ?” แว่นหันมาหาคนที่ไม่ยอมตอบคำถามเสียที กวินภพมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยก่อนจะตอบ

“ก็…เมื่อเช้า”

“เมื่อเช้า?” เด็กหนุ่มทวนคำเสียงสูง “เมื่อเช้าที่ผมทำขนมปังปิ้งให้พี่น่ะเหรอครับ?”

ชายหนุ่มพยักหน้าด้วยสีหน้าสำนึกผิดจนแว่นดุไม่ลง และรู้ดีว่าตนไม่มีสิทธิ์โกรธด้วย

เด็กหนุ่มวางจานอาหารลงตรงหน้าคนเจ็บที่ทำตาวาวกับอาหารสิ้นคิดราวกับว่ามันเป็นหูฉลามสูตรลับเฉพาะจากเมืองจีนอย่างไรอย่างนั้น

กวินภพใช้มือซ้ายตัดไข่เจียวให้ขาดออกจากกันอย่างทุลักทุเล แว่นเห็นดังนั้นจึงดึงจานกลับมาช่วยอีกฝ่ายตัดอาหารในจานจนพอดีคำ แล้วเลื่อนกลับไปตรงหน้าชายหนุ่ม

กวินภพพยายามใช้มือซ้ายตักอาหารอีกรอบ แต่อาหารในช้อนกลับไหลตกลงมาบนจานทุกครั้ง ชายหนุ่มเงยหน้ามองคนทำอาหารที่ยืนกอดอกดูเขาอยู่ด้วยสีหน้าลำบากใจ

“ขอโทษนะ...พี่ไม่ถนัดจริงๆ”

“…ขอโทษนะครับ” แว่นดึงเก้าอี้อีกตัวไปนั่งข้างคนเจ็บแล้วดึงช้อนออกมาจากมือชายหนุ่มเพื่อตักอาหาร “อ้าปากครับ"

กวินภพทำตามอย่างว่าง่าย อ้าปากรับอาหารจากช้อนในมือของร่างเล็กแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ รอออาหารคำต่อไปตาแป๋วราวกับลูกนกที่รอแม่ป้อน แว่นไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมพฤติกรรมแบบนี้ของอีกฝ่ายยิ่งทำให้เขาใจสั่นยิ่งกว่าเดิม อาจจะเป็นเพราะแว่นมีน้องชายอายุห่างกันห้าปีทำให้เขาชินกับการดูแลคนอื่น และรู้สึกว่าการกระทำของคนตรงหน้า...น่ารัก


“ทานยาได้แล้วครับ” เมื่ออาหารหมดจาน เด็กหนุ่มแกะยาออกจากซองแล้วนำไปจ่อที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม ริมฝีปากได้ริมอ้า
รับยาเม็ดเล็กพร้อมกับปลายนิ้วของแว่นเข้าปาก เด็กหนุ่มชักมือออกอย่างตกใจ ใบหน้าขาวขึ้นสีเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่เมื่อนึกถึงสัมผัสอุ่นชื้นเพียงชั่ววินาทีเมื่อครู่


“เอ่อ..น้ำครับ” แว่นรีบเอาหลอดใส่แก้วน้ำให้อีกฝ่ายแล้วหยิบจานไปล้าง รู้สึกโชคดีที่กวินภพไม่ได้สังเกตว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่


“แว่น พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ” เจ้าของห้องว่าพลางขยับตัวลุกขึ้น

“พี่กล้าอาบเองได้เหรอครับ ฝักบัวมันเป็นแบบติดเพดานนี่ครับ” แว่นถาม

“อื้อ เดี๋ยวพี่อาบในอ่าง ช่วงนี้คงต้องงดสระผมไปก่อน” ชายหนุ่มใช้มือข้างที่ไม่บาดเจ็บเกาศีรษะอย่างเซ็งๆ

แว่นมีสีหน้าลังเลที่จะเสนอตัวเข้าไปช่วย เพราะเด็กหนุ่มไม่รู้จริงๆว่าตนจะทนสิ่งเร้ารอบกายได้อีกมากน้อยเพียงไร
กวินภพลอบสังเกตท่าทีของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเกาหัวเเรงขึ้น

“โอ๊ยยยย คันจังเลย....”

“เอ่อ..ผมสระให้มั้ยครับ” แว่นถามด้วยความรู้สึกผิด

“จะดีเหรอ พี่ไม่อยากรบกวน” ปากว่าอย่างงั้นแต่มือที่เกาหัวอย่างแรงราวกับมีเห็บหมัดสร้างอาณาจักรอยู่ภายในทำให้แว่นยิ่งรู้สึกสงสารอีกฝ่ายเข้าไปใหญ่

“ครับ เดี๋ยวผมไปเตรียมของให้นะครับ” แว่นรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ ส่วนหนึ่งเพื่อกันไม่ให้ตัวเองเปลี่ยนใจ อีกส่วนเพื่อเตรียมใจให้พร้อมกับสิ่งที่จะเกิดต่อจากนี้

 เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าในระยะสั้นๆเขาจะพัฒนาจากพวกโรคจิตคอยตามอีกฝ่ายไปทุกที่มาสระผมให้ชายหนุ่มได้ โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับเขาอยู่กันแน่

กวินภพเดินตามเข้ามาในห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กในมือ แว่นนั่งลงบนขอบอ่างอย่างระมัดระวังแล้วหันมาหาร่างสูง

“พี่กล้านอนลงมาเลยครับ”

คนเจ็บเลิกคิ้ว แต่ก็ยอมนั่งลงบนขอบอ่างน้ำจากุดซี่ขนาดใหญ่แล้วเอนตัวลงนอนบนตักของเด็กหนุ่มแต่โดยดี

“ขยับหัวขึ้นมาอีกนิด...โอเคครับ” ร่างเล็กเปิดฝักบัวของอ่างอาบน้ำเบาๆให้น้ำอุ่นไหลผ่านลงบนศีรษะของอีกฝ่าย มือเรียววางกันบนหน้าผากไม่ให้ละอองน้ำเข้าตาชายหนุ่ม

กวินภพหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขเมื่อมือเรียวนวดศีรษะเขาเบาๆ กลิ่นหอมของแชมพูผสานกับนิ้วโป้งที่นวดวนที่ขมับสร้างความผ่อนคลายให้ชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี

แว่นก้มมองใบหน้าคมที่ดูผ่อนคลายจากเวลาปกติอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากเล็กจุดยิ้มเบาบางเมื่อคิดว่าตนเป็นคนทำให้อีกฝ่ายมีความรู้สึกเช่นนั้น

“พี่กล้า เสร็จแล้วครับ” ร่างเล็กใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมให้อีกฝ่ายพอหมาด แล้วทำความสะอาดอ่างอาบน้ำอย่างคล่องเเคล่ว “เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จค่อยเป่าผมแล้วกันนะครับ”

“อื้ม ขอบใจนะ” กวินภพก้มลงมองเสื้อนักศึกษาที่ถูกติดกระดุมอย่างเรียบร้อยของตน “เอ่อ...”

แว่นเอื้อมมือไปปลดกระดุมให้อีกฝ่ายอย่างรู้งาน

หึ...มาเลยเจ้ากล้าม แกทำอะไรท่านแว่นคนนี้ไม่ได้แล้ว


ซะเมื่อไหร่...


คนที่ปลดกระดุมด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยยังคงต้องตั้งสติไม่ให้เลือดกำเดาพุ่งออกมาจากจมูกเมื่อมัดกล้ามเป็นลอนปรากฎแก่สายตา การได้เห็นร่างกายของอีกฝ่ายบ่อยๆไม่ได้ทำให้ภูมิคุ้มกันของเด็กหนุ่มดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย


“เดี๋ยวผมไปรอข้างนอกนะครับ”

แว่นบอกเมื่อหมดหน้าที่แล้วเดินออกจากห้องน้ำไปโดยไม่รอคำตอบของคนเจ็บ กวินภพนั่งลงในอ่าง มองตามร่างเล็กไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก




“น้ำหยดทุกวันหินยังกร่อน....”









ภาพเหตุการณ์ในขณะนี้เหมือนกับเดจาวูของคืนก่อนหน้า ต่างกันตรงที่กวินภพนั่งอยู่บนพื้นระหว่างขาเรียวและแว่นในเสื้อบอลตัวยาวของเจ้าของห้องเป็นฝ่ายเป่าผมให้ชายหนุ่ม

“ถ้าไม่ได้แว่น พี่คงลำบากแย่” ร่างสูงที่อยู่ในกางเกงนอนขาสั้นเงยหน้าขึ้นบอกคนที่ช่วยทำทุกอย่างให้เขาตั้งแต่กลับมาในห้อง เพราะเป็นคนใจดีแบบนี้ไงเขาถึงได้ตัดใจไม่ลงเสียที


“ถ้าไม่ใช่เพราะผม พี่ก็ไม่ต้องมาลำบากแบบนี้หรอกครับ” แว่นตอบเสียงเรียบ มือเรียวสางผ่านเส้นผมนุ่มลื่นสีดำสนิทขณะเป่าให้เส้นผมแห้ง “ว่าแต่ ทำไมพี่ถึงไปอยู่ตรงนั้นได้ล่ะครับ”



ชายหนุ่มนึกไพล่กลับไปถึงเมื่อตอนเย็น ที่จู่ๆคลิปวีดีโอปริศนาก็ถูกส่งเข้ามาในไลน์เขาจากเด็กหนุ่มที่ชื่อ ‘แทนไทยไงจะใครล่ะ’


‘ส้มตำมะละกอส้มตำมะละกอส้มตำมะละกอส้มตำ~’


ร่างเล็กที่เต้นตามชาวบ้านอย่างงกๆเงิ่นๆดูไม่เข้าพวกเรียกรอยยิ้มจากร่างสูงได้เป็นอย่างดี แต่ที่เขาอยากรู้ คือแทนไทยส่งวีดีโอของเพื่อนสนิทมาให้เขาทำไม


แทนไทยไงจะใครล่ะ: ชอบก็รีบจีบนะพี่

แทนไทยไงจะใครล่ะ:รุ่นนี้ลิมิเต็ดอิดิชั่น


กวินภพผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความตกใจ แทนไทยรู้?


ถ้าอย่างนั้น....


แทนไทยไงจะใครล่ะ:ไม่ต้องห่วง ไอ้แว่นมันไม่รู้หรอกครับ ผมเห็นว่าพี่ดูเป็นคนดีหรอกนะ เลยอยากช่วย

แทนไทยไงจะใครล่ะ:เดี๋ยวผมพามันไปกินข้าวต่อที่โรงคณะ จะตามมาก็ได้นะครับ

ร่างสูงพุ่งไปยังรถของตนก่อนที่สมองจะคิดถึงข้อแก้ตัวว่าทำไมตนถึงโผล่ไปที่โรงอาหารของคณะแพทย์ได้เสียอีก แต่เมื่อมาถึงที่มหาวิทยาลัย แทนไทยก็ส่งข้อความมา

แทนไทยไงจะใครล่ะ: พี่ๆ เปลี่ยนแผ่น รุ่นพี่เขาพามาเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวหน้ามอ

มาถึงนี่แล้วจะให้ทำยังไง....ตามไปสิครับ

แต่กวินภพก็ไม่รู้ว่าจะโผล่ไปทักทายยังไงไม่ให้ผิดสังเกต ยิ่งเด็กหนุ่มดูจะไม่พอใจเขาด้วยเรื่องอะไรบางอย่างอยู่ด้วยเมื่อเช้านี้ ร่างสูงจึงตัดสินใจยืนรอเด็กหนุ่มทานเสร็จแล้วแกล้งทำเป็นบังเอิญเจอกัน


แต่แทนไทยดันส่งข้อความมาอีกครั้ง


แทนไทยไงจะใครล่ะ: ไอ้แว่นมันออกไปแล้วอ่ะพี่

กวินภพสังเกตเห็นร่างเล็กในชุดนักศึกษาทันทีที่อีกฝ่ายออกมาจากร้าน ชายหนุ่มขยับกายหลบเข้าไปในมุมมืดตามสัญชาตญาณ กวินภพเว้นระยะห่างพอสมควรขณะเดินตามเด็กหนุ่มที่เดินไปตามทางอย่างไร้จุดหมาย ยังคงไม่เข้าใจว่าตัวเองถ่อมาถึงที่นี่ทำไมทั้งที่รู้ว่ายังไงตนก็ไม่กล้าเดินเข้าไปหาร่างตรงหน้า


เดินเข้าไปทักสิวะไอ้กล้า

แค่คนรู้จักบังเอิญเจอกัน เรื่องปกติจะตาย

“กรี๊ดดดดดดด ขโมย!!!ช่วยด้วยค่าาาา!! ”





อืม....อย่างน้อยก็มีเรื่องให้ได้เข้าไปทักน้องแว่นล่ะนะ







“พี่กล้าครับ?” เด็กหนุ่มเรียกร่างสูงให้กลับมาสู่ปัจจุบัน

“เอ่อ..พี่ไปซื้อน้ำเต้าหู้น่ะ” ชายหนุ่มรีบตอบ “แต่เกิดเรื่องซะก่อนเลยไม่ได้ซื้อ”

“อ๋อ…” แว่นดูจะไม่ได้ติดใจอะไร ปิดเครื่องไดร์เป่าผมแล้วม้วนเก็บในลิ้นชักอย่างเป็นระเบียบแล้วลุกขึ้นจากเตียง

"ถ้างั้นผมออกไปนอนที่โซฟานะครับ"

"ก็ได้.." ชายหนุ่มยอมอย่างว่าง่ายผิดกับครั้งที่แล้ว "เวลาพี่ต้องตื่นมาเข้าห้องน้ำกลางดึกพี่จะได้ไม่ต้องรบกวนแว่น..."

ฟันเฟืองในสมองเด็กหนุ่มเริ่มหมุนทำงาน แว่นชั่งน้ำหนักระหว่างการออกไปนอนข้างนอกกับการอยู่ช่วยอีกฝ่ายตอนกลางดึก กวินภพที่เห็นอีกฝ่ายเริ่มโอนอ่อนตามจับต้นแขนตัวด้วยสีหน้าเหมือนอดกลั้นความเจ็บปวด

"ถ้าพี่ปวดแผลกลางดึกแว่นจะได้ไม่ต้อง..."

"ผมว่าผมนอนในห้องดีกว่า" แว่นที่เริ่มคิดภาพตามอีกฝ่ายเปลี่ยนใจ ถ้าเขาอยู่ข้างนอกมันก็ลำบากในการช่วยอีกฝ่ายหยิบจับข้าวของจริงๆ "แต่ผมนอนบนพื้นนะครับ"

"เตียงพี่กว้างออก นอนด้วยกันนี่แหละ" ชายหนุ่มชวน ก่อนจะขมวดคิ้วเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก "หรือเมื่อคืนพี่กวนอะไรแว่น"


นั่นรึเปล่าที่ทำให้แว่นดูหงุดหงิดกว่าปกติเมื่อเช้า


"เปล่าครับ พี่กล้าไม่ได้ทำอะไร" เด็กหนุ่มปฎิเสธ ซึ่งก็เข้าทางโจรพอดี

"ถ้างั้นก็ไม่มีปัญหาเนอะ นอนกันดีกว่า " กวินภพรวบรัดตัดบทไม่เปิดช่องให้อีกฝ่ายเถียง ชายหนุ่มขยับตัวมานอนอีกฝั่ง ใช้มือข้างที่ไม่เจ็บตบที่ฟูก "พี่ง่วงแล้ว"

"ครับ" แว่นปิดไฟแล้วเดินกลับมาที่เตียงอย่างหมดแรงที่จะเถียง เขารู้สึกว่ายิ่งต่อรองกับอีกฝ่ายเขายิ่งเสียเปรียบ เด็กหนุ่มสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับร่างสูง ใกล้เสียจนเขารู้สึกถึงอุณหภูมิของร่างที่อยู่ข้างๆ


"ราตรีสวัสดิ์ครับพี่กล้า" แว่นกระซิบ ความเงียบในห้องทำให้เข้าได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองอย่างชัดเจน

"อือ ฝันดีนะแว่น" กวินภพกระซิบตอบพร้อมรอยยิ้มที่เด็กหนุ่มมองไม่เห็น


ทั้งสองไม่ได้รู้เลยว่าคนที่นอนอยู่ข้างตนบนเตียงนอนตาค้างไปจนเกือบเช้า....








--------------



 :katai4:
 :pig4: :pig4: :pig4:

พี่กล้า:ผมไม่ป๊อดแล้วนะครับ

หราาาาาาา//เบ้ปากมองบน

ออฟไลน์ Snimsoi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
5555 พี่กล้าไม่ป๊อด หรออออ ใช้ไปกี่เล่ห์แล้วล่ะ ล่อลวงเด็กน้อย

ออฟไลน์ ์ำNeFuji

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
แหม่ ขอให้ไม่ป๊อดไปเรื่อยๆนะจ๊ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด