[ตีพิมพ์กับ Hermit Books] Blind side รัก||ของ||แว่น ตอนพิเศษติณณ์เหนือ P.35 22/1/63
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ตีพิมพ์กับ Hermit Books] Blind side รัก||ของ||แว่น ตอนพิเศษติณณ์เหนือ P.35 22/1/63  (อ่าน 419504 ครั้ง)

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4
ทำไมไม่กช่าให้สมชื่อห้ะพี่กล้าาาาาาา

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4
ทำไมไม่กล้าให้สมชื่อห้ะพี่กล้าาาาาาา

ออฟไลน์ JACKSON

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
พี่กล้า ผู้ไม่กล้า
ดูท่าแทนคงหลงนางฟ้ามากสินะ 555

ออฟไลน์ hibatsumoe

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
กดเข้ามาเพราะชื่อตอน 555 เดาว่าคนเขียนต้องเรียนสายสุขภาพแน่เลย
ขัดใจน้องแว่นสายหน้านิ่ง  :ling1:

ออฟไลน์ littlepig

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-5


4th Diagnosis: Hypertension || ความดัน(ทุรัง)สูง

หมาน้อยธรรมดา: *รูปเจ้าขุนทองกางปีก* อรุณเบิกฟ้า นกกาโบยบิน~

เด็กแว่น: ดักแก่ นี่ผมคุยกับคุณลุงอารมณ์เปลี่ยวอยู่รึเปล่า?
นิ้วเรียวกดพิมพ์กลับโดยอัตโนมัติอย่างที่ทำประจำในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาพร้อมกับรอยยิ้มจางประดับที่มุมปาก

แว่นไม่ใช่คนเส้นตื้น

บางมุขที่ทุกคนขำจนน้ำตาเล็ด ยังไม่สามารถทำให้กล้ามเนื้อใบหน้าของเด็กหนุ่มกระตุกได้

แต่มีสิ่งนึงที่แว่นแพ้ทาง คือสัตว์ทุกชนิดบนโลกใบนี้

กว่าจะรู้ตัว เขาก็ไลน์ไปมากับบุคคลปริศนาที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร หน้าตาเป็นอย่างไร อายุเท่าไหร่ อยู่ส่วนใดของโลก ในเรื่องที่เขาไม่เคยพูดกับใคร แม้ส่วนใหญ่จะเป็นแค่เรื่องสัมเภเหระที่ไม่มีความสำคัญอะไรก็ตาม

"เป็นอะไรแว่น ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทรศัพท์อีกแล้ว เดี๋ยวนี้มีอะไรไม่อัพเดทเพื่อนนะ" แทนไทยล็อคคอเพื่อนรัก แว่นกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ ผลักศีรษะอีกฝ่ายด้วยแรงไม่เบานัก

"เสือก"

"โห ไรอ่ะแว่น เดี๋ยวนี้มีหญิงแล้วลืมเพื่อนเหรอวะ แย่ๆๆ" แทนไทยแซวอย่างไม่สะทกสะท้านกับคำด่า "วันนี้ไปกินข้าวโรงอาหารคณะกัน"

"ข้าวเที่ยง?"

"ข้าวเช้าดิ"

แว่นเลิกคิ้วให้เพื่อน มันจะถ่อสังขารไปกินข้าวที่คณะแล้วกับมาเรียนตึกรวม?

เนื่องจากปีหนึ่งยังไม่มีวิชาคณะ ทำให้คนส่วนใหญ่สิงสถิตอยู่ตามโรงอาหารของตึกที่เรียนในวันนั้นๆ ยิ่งคนขี้เกียจอย่างไอ้แทนยิ่งพึ่งพาเซเว่นเป็นสรณะจนแว่นเอาแสตมป์ไปแลกกระติกน้ำได้เป็นสิบใบแล้ว เรื่องที่จะดั้นด้นไปกินอาหารเช้าแล้วต้องรีบกลับเข้าเรียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง

"น่า ไปกับกูหน่อย กูอยากกินข้าวยำปลาร้านป้าโรงคณะ" แทนไทยงอแง

"เออๆ ไปก็ไป" แว่นเหลือบมองนาฬิกาที่บอกเวลาหกโมงครึ่ง เขาน่ะตื่นตีห้าทุกวันจึงไม่แปลกที่จะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว แต่แทนไทยนี่สิตื่นเร็วแปลกๆ

"แว่น! เร็วๆดิวะ กูหิว" รูมเมทร่างสูงคว้ากระเป๋าของพวกเขาทั้งคู่ไปยืนรอหน้าห้อง แว่นถอนหายใจแล้วลุกจากเตียง

"เออๆ มาแล้ว"





แล้วแว่นก็ได้รู้ถึงจุดประสงค์ของไอ้เพื่อนเวรที่ลากเขาออกมากินข้าวไกลถึงโรงอาหารคณะ

จะเรียกว่าโรงอาหารคณะก็คงไม่ถูกเสียทีเดียว โรงอาหารของคณะเขาใช้ร่วมกับโรงพยาบาล ทำให้ร้านเปิดเร็วและปิดช้ากว่าปกติ เป็นที่สิงสถิตชั้นดีของพี่ๆชั้นคลินิกกาวน์สั้นกาวน์ยาวที่บางคนก็เพิ่งลงเวร บางคนก็เตรียมราวน์วอร์ดเช้าให้มาฝากท้อง รวมถึงร่างโปร่งในชุดกาวน์ยาวสีขาวที่ยืนคุยกับเพื่อนพร้อมรอยยิ้มเยียวยาจิตใจ ส่วนพี่ๆปีสูงคนอื่นที่ยืนคุยกับพี่น้ำอุ่นนั้น จะเรียกว่าศพก็รู้สึกว่าศพยังดูดีกว่า

คนเราจะสว่างไสวได้ขนาดนี้เลยเหรอ

"มองขนาดนั้นกูว่าถ้าเป็นปลากัดพี่เขามีลูกเป็นทีมฟุตบอลได้แล้วล่ะ" แว่นบอกเพื่อนที่ยืนค้างมองร่างในชุดกาวน์อยู่หน้าที่หยิบช้อนส้อม เกะกะขวางทางชาวบ้านเป็นอย่างมาก "แทน มึงรีบๆหยิบได้แล้ว กูหิว"

ร่างสูงยื่นมือไปที่หลุมใส่ช้อนส้อม

....ก่อนจะจุ่มลงไปในน้ำร้อนที่อยู่ในหม้อลวกอุปกรณ์เต็มๆ

"โอ๊ย!"

คนมองไม่รู้จะสงสารหรือสมเพชเพื่อนตัวโตดี แต่ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างมันเมื่อคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดหันมาตามเสียงร้อง พี่น้ำอุ่นพูดอะไรบางอย่างกับเพื่อนแล้วเดินตรงมาทางพวกเขา

"เป็นอะไรมั้ยครับ"

"ปล่อยมันเถอะครับพี่ โง่ขนาดนี้ปล่อยมันตายๆไปจะได้ไม่เดือดร้อนคนอื่น" แว่นตอบแทนเสียงเรียบ วางจานอาหารลงบนโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆแล้ววางกระเป๋าลง

"ไม่ได้หรอกครับ ผิดจรรยาบรรณแย่เลย" พี่น้ำอุ่นว่ายิ้มๆ หยิบจานอาหารจานมืออีกข้างของเด็กหนุ่มร่างสูงแล้ววางลงบนโต๊ะ ก่อนจะยกมือข้างที่โดนลวกขึ้นพิจารณา "แค่1st degree burnเอง ลองไปล้างมือด้วยน้ำสะอาดก่อนนะครับ ถ้ายังไม่หายเคืองเดี๋ยวพี่ไปซื้อยาให้"

"...." แทนไทยยืนนิ่งมองคนพูดด้วยอาการเหมือนคนถูกสะกดจิต

"น้องครับ... ได้ยินพี่มั้ย?" ร่างโปร่งยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนริมฝีปาก แต่สายตาที่อีกฝ่ายส่งมาให้แว่นนั้นราวกับจะถามว่าคนตรงหน้าสมองมีปัญหาอะไรรึเปล่า

ถ้าไม่ติดหลัก do no harm ตามจริยธรรมแพทย์ที่ถูกอบรมทุกครั้งที่อาจารย์เรียกประชุม ร่างเล็กจะโบกรูมเมทให้ลงไปนอนนับดาวบนพื้นเลย

น่าอายจริงๆ...


"ไอ้แทน ตื่น!" แว่นตบมือใส่หน้าเพื่อน แทนไทยสะดุ้งเล็กน้อย แล้วกระพริบตาปริบๆ

"เอ่อ..ล้างมือ เดี๋ยวผมไปล้างมือนะครับ"

"อื้อ เดี๋ยวพี่นั่งรอ" พี่น้ำอุ่นยิ้มให้ แล้วทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างแว่น ดวงตาเรียวมองตามร่างสูงไปด้วยสีหน้าอ่านไม่ออก

"น้องแว่น ทำไมวันนี้มากินข้าวไกลจังครับ ปีหนึ่งเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ?" ร่างโปร่งชวนคุย แว่นเกาหัวแกรกๆ จะให้พูดว่ายังไงดีล่ะ

"ไอ้แทนมันอยากกินข้าวยำปลาร้านป้าครับ"

"เหรอ...แทนชอบของเผ็ดเหรอ?" พี่น้ำอุ่นถามด้วยน้ำเสียงสนใจ หากเป็นคนอื่น แว่นคงคิดไปแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังรวบรวมข้อมูลของเพื่อนสนิทอยู่

แต่พี่อุ่นเขาพูดแบบนี้เป็นนิสัยอยู่แล้ว.... คงไม่ใช่หรอกมั้ง?

"ก็ชอบนะครับ เห็นมันชอบชวนเพื่อนไปกินส้มตำ ก๋วยเตี๋ยวน้ำตก ไรงี้บ่อยๆ" แว่นตอบอย่างระมัดระวังไม่ให้หลุดข้อมูลมากเกินไป ลอบสังเกตอาการของคนตรงหน้า

"จริงดิ? เห็นเป็นลูกครึ่งพี่ก็นึกว่าจะไม่กินเผ็ด งี้แว่นก็ลำบากแย่เลย เราไม่ชอบกินเผ็ดนี่" พี่น้ำอุ่นว่าอย่างเห็นใจ "เขาบอกว่าคนกินเผ็ดจะไม่ชอบกินหวาน ไม่รู้จริงมั้ยเนอะ?"

"ไม่จริงหรอกครับ ไอ้แทนมันชอบขนมหวานจะตาย" เชี่ย หลุดไปละ

"เหรอ..." พี่น้ำอุ่นยังคงมีรอยยิ้มจางๆประดับอยู่ แต่แว่นกลับรู้สึกขนลุกที่หลังคออย่างบอกไม่ถูก

น่ากลัว...

"เป็นอะไรไปแว่น ทำหน้าอย่างกับเห็นผี" พี่น้ำอุ่นหัวเราะ เอื้อมมือมาขยี้ผมเขาอย่างเอ็นดู "ตกลงพฤหัสนี้เจอกันห้าโมงเย็นนะ"

"พี่น้ำไม่อยู่เวรเหรอครับ?" แว่นถาม

"ไม่อ่ะ วอร์ดนี้พี่ได้หยุดทุกพฤหัสเลย" อีกฝ่ายยิ้มกว้าง ก่อนจะเริ่มเก็บกระเป๋าเมื่อเห็นแทนไทยเดินกลับมา

"เป็นไงบ้างน้องแทน ยังแสบอยู่มั้ย"

"ไม่แล้วครับ ขอบคุณครับพี่" แทนไทยยกมือไหว้อย่างนอบน้อม พี่อุ่นยกมือรับไหว้พร้อมรอยยิ้มประหนึ่งกุลสตรีศรีสยาม"ไม่เป็นไร แต่คราวหลังดูแลตัวเองให้ดีนะรู้มั้ย มือน่ะเป็นของสำคัญของแพทย์นะ"

"ครับ..." แทนไทยหน้าเจื่อน

"งั้นพี่ไปก่อนนะ เจอกันนะอุ่น" แว่นยกมือไหว้ชายหนุ่มที่โบกมือให้ ลับหลังร่างโปร่ง เด็กหนุ่มผมบลอนด์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วฟุบลงกับโต๊ะ
"โอ๊ยยย ทำไมเจอพี่เขาทีไรมีแต่ตอนที่กูไม่เท่วะ แถมยังโดนด่าอีก นี่กูจะได้เด็ดดอกฟ้ากับเขาบ้างมั้ยเนี่ย"

กูว่าดอกฟ้าจะโน้มตัวลงมางาบมึงลงท้องมากกว่าว่ะ

"จะมานั่งเฝ้าก็ไม่รู้อีกว่าพี่เขาขึ้นเวรวันไหนบ้าง อย่างนี้จะได้เจอกันอีกมั้ยเนี่ย" แทนไทยบ่น เขี่ยข้าวในจานอย่างหมดความอยากอาหาร

"พี่อุ่นไม่มีเวรทุกพฤหัส" แว่นบอกข้อมูลที่ได้มาเมื่อครู่ ค่อนข้างมั่นใจว่าตนกำลังถูกปู่รหัสหลอกใช้

เอาเถอะ...ทำบุญทำทาน

ร่างสูงที่ฟุบอยู่เมื่อครู่หูผึ่ง เด้งตัวกลับขึ้นมาทันที

"จริงเหรอ? ดีมากไอ้เพื่อนรัก มันต้องช่วยกันทำมาหากินแบบนี้ดิวะถึงจะรักกันจริง"

เปล่า...กูไม่ได้ทำอะไรเลย

แว่นดูดน้ำเขียวโซดาที่ตนสั่งมาอึกใหญ่ เลือกที่จะไม่บอกข้อมูลส่วนนั้นกับอีกฝ่าย

เรื่องบางเรื่อง คนนอกก็ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะไปก้าวก่าย








"แว่น ตอนเที่ยงกินไหนวะ" ข้าวเช้าเพิ่งผ่านไป ไอ้เพื่อนตะกละก็สะกิดเขายิกๆในคาบแคลคูลัสเสียแล้ว

"อย่าเพิ่ง" แว่นดุเสียงห้วน แค่นี้เขาก็ตามอาจารย์ไม่ทันอยู่แล้ว ไม่ต้องให้เพื่อนมาชวนคุยให้ดิ่งลงเหวหนักกว่าเดิมหรอก

แทนไทยที่โดนเพื่อนดุยิ้มแห้ง หันกลับไปสนใจอาจารย์ต่อ







เฮ้อ...เลิกซะที


แว่นรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาทำสิ่งที่ตนทำประจำมาตลอดหลายปี

เช็คเฟสพี่เหนือ...

อย่าสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่เช็คเฟสพี่ต้นกล้า อย่างที่บอก เขาไม่ได้เป็นเพื่อนกับอีกฝ่าย อีกอย่าง ร่างสูงแทบจะไม่มีความเคลื่อนไหวบนเฟสบุ๊คนอกจากรูปถ่ายตอนไปเที่ยวที่คนอื่นแท็กมาเท่านั้น

ต่างจากพี่เหนือที่บันทึกทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตราวกับสารคดีชีวิตสัตว์โลก

อย่างเช่นตอนนี้พี่พวกพี่ๆนั่งติวหนังสือกันอยู่ที่ร้านนมสดหน้ามหาลัย


ไหนๆก็ไหนๆแล้วก็ลองเช็คแฟนเพจซักหน่อยดีกว่า

รูปล่าสุดถูกอัพเดทเมื่อเช้า เป็นรูปของชายหนุ่ม ณ โต๊ะหินอ่อนตัวประจำของกลุ่มที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์เหมือนคนปกติทั่วไป แต่รูปนี้จะไม่ทำให้เด็กหนุ่มแตกตื่นเลยหากใบหน้าที่นิ่งเฉยอยู่ตลอดไม่ได้กำลังอมยิ้มน้อยๆให้กับโทรศัพท์อยู่

"ฮืออออ พี่กล้าคุยกับใครอ่า"

"เจ้าชายน้ำแข็งยิ้มแล้วค่อดหล่อ โอ๊ย น้ำเดินเจ้าค่ะ"

"อิจฉาาาาา ริษยาาาาาาาา อยากเป็นโทรศัพท์ ฮรือออออ"

และอีกหลายๆคอมเม้นท์บ่งบอกว่าเหล่านักสืบออนไลน์ก็ยังไม่รู้ว่าผู้โชคดีที่ได้รับรอยยิ้มละลายใจของชายหนุ่มนั้นเป็นใคร

เขาไม่เคยเห็นพี่กล้ายิ้มมาก่อน สิ่งที่ใกล้เคียงกับรอยยิ้มของอีกฝ่ายที่สุดน่าจะเป็นตอนที่หลุดขำออกมาตอนไปกินบุฟเฟ่ต์ด้วยกันคราวนั้น

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าพี่กล้ายิ้มแบบนี้ได้ด้วย...


อิจฉาชะมัด...

แต่แม่ง...ดีต่อใจอ่ะ

กดเซฟรัวๆ

"ไอ้แว่น เรียนไม่รู้เรื่องเหรอวะ หน้าเครียดเชียว" แทนไทยทักเพื่อนที่แม้ภายในจะละลายลงไปเป็นเยลลี่เหนียวๆบนพื้น แต่ภายนอกกลับนิ่งขรึมจนเพื่อนเข้าใจผิด

"อือ" เด็กหนุ่มไม่ปฎิเสธ "กูไปหาขนมกินหน้ามอนะ"

"เออ ไปดิๆ บ่ายว่าง จะได้นั่งติวยาวๆ" ร่างสูงเห็นด้วย ไม่ได้เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายไม่ได้ชวนตัวเอง

เมื่อมาถึงจุดหมาย แว่นดึงเพื่อนตัวสูงได้เดินอ้อมไปเข้าประตูข้างร้านอย่างชำนาญทาง เด็กหนุ่มเลือกโต๊ะสำหรับสองคนที่ถูกบังด้วยเสาไปครึ่งนึง แทนไทยที่ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมเข้าชอบนั่งที่แคบๆตามซอกหลืบร้านได้แต่นั่งตามอย่างช่วยไม่ได้ ปกติเขากับแว่นไม่ค่อยได้มากินอะไรนอกมหาลัยด้วยกันเท่าไหร่ บางทีเรียนเสร็จหันกลับมาอีกฝ่ายก็หายไปแล้ว ไม่รู้ไปไหนของเขา


แว่นไม่ได้รังเกียจอะไรเพื่อนหรอก แต่ด้วยรูปลักษณ์ที่โดดเด่นเกินไปทำให้เขากลัวถูกจับได้
แต่ข้อดีคืออย่างน้อยเวลาถูกเจอ เขายังแถต่อได้ว่ามาหาอะไรกินกับเพื่อน


"ไปเข้าห้องน้ำนะ" แต่มาด้วยทีไร ไอ้เพื่อนรักไม่เคยให้ความร่วมมือในการอำพรางตัวเองเลยแม้แต่น้อย แว่นรีบคว้าแขนเพื่อนที่กำลังลุกขึ้นไว้


"ไปเข้าหลังร้าน"

"ไม่เป็นไร ไปหน้าร้านสะอาดกว่า" แทนไทยตอบ แต่คนตัวเล็กยังคงไม่ยอมปล่อย

"หลังร้านมันใกล้กว่า"

"อะไรของมึงวะแว่น"


"เอ้าๆๆ เจอกันอีกแล้ว~"

ตาวิเศษเห็นเขาอีกครั้ง สี่หน่อ'ซุปตาร์แห่งคณะบริหารหันมาทางพวกเขา ชายทั้งสามคนที่ไม่ได้เป็นเป้าหมายของเด็กหนุ่มดูจะไม่แปลกใจที่เห็นแว่นอีกแล้ว ส่วนกวินภพ หลังจากที่พูดคุยกับเพื่อนปกติอยู่เมื่อครู่ ตอนนี้กลับเข้าสู่โหมดเจ้าชายน้ำแข็งอีกครั้ง


"มานั่งด้วยกันสิ มาๆๆ" เหนือฟ้ารีบดันเพื่อนอีกสองคนให้นั่งเบียดเข้าไปข้างใน "คนแถวนี้กำลังคิดถึงพอดีเลย"

"ไม่ดีกว่าครับ พวกผมจะอ่านหนังสือ" แว่นปฎิเสธเสียงเรียบ

"ไอ้แว่นมันกลัวตกแคลอ่ะครับพี่ อย่าไปกวนมันเลย" แทนไทยช่วยพูด

"แคลนี่ที่เรียนรวมทุกคณะป่ะ พวกพี่ก็เรียนตอนปีหนึ่ง ไอ้กล้า มึงได้เอไม่ใช่เหรอวะ" เหนือฟ้าหันไปพูดกับเพื่อน ชายหนุ่มพยักหน้า "ให้มันสอนสิแว่น รับรองเอชัวร์"

"อย่าเลยครับ พวกพี่อ่านกันอยู่ไม่ใช่เหรอ" ปล่อยผมกลับไปตามทางของผมเถอะน่า

"โอย ไอ้นี่น่ะอ่านจบรอบที่สามร้อยแล้วมั้ง มากกว่านี้ก็ท่องสารบัญได้ละ ไปเลย มึงไปนั่งติวน้องแว่นของกูตรงโน้นเลย ส่วนไอ้แทนมึงมาเม้าท์กะกูนี่ ชิ่วๆๆ" ไม่พูดเปล่าเหนือฟ้าที่เมื่อครู่ยังเชียร์ให้เด็กหนุ่มนั่งด้วยจัดการขนข้าวของและแก้วกาแฟเย็นของเพื่อนเดินไปวางที่โต๊ะที่พวกแว่นนั่งอยู่เมื่อครู่ แว่นมองตามการกระทำนั้นอย่างไม่รู้จะทำยังไง แต่เมื่อร่างสูงลุกเดินไปนั่งจริงๆ เขาจึงเดินตามไปอย่างไม่มีทางเลือก

เมื่ออยู่กันสองคน แว่นที่ไม่รู้จะพูดอะไรหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อเปิดโจทย์ที่ถ่ายรูปไว้เมื่อเช้า แต่ไอค่อนไลน์ที่ขึ้นแจ้งเตือนทำให้เด็กหนุ่มกดเข้าไปดู พบว่าคนที่เขาคุยด้วยตอบกลับมาแทบจะในทันทีหลังจากเขาส่งข้อความไป แต่เด็กหนุ่มไม่ได้สังเกต




หมาน้อยธรรมดา: ใจร้าย แก่อะไรครับ เพิ่งขึ้นเลขสองเอง กำลังเคี้ยวหนุบหนับ

หมาน้อยธรรมดา: *รูปทารกกอดอกหน้ามุ่ย*

เด็กหนุ่มอมยิ้มอย่างไม่รู้ตัว


"จะเรียนมั้ย?"

เสียงเย็นที่ดังขึ้นจากคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม แว่นรีบกดออกแล้วเปลี่ยนไปเปิดแอพรูปภาพทันที

"เอ่อ...ผมไม่เข้าใจข้อนี้ครับ"


กวินภพรับมา ดวงตาคมกวาดอ่านโจทย์แล้วเปิดสมุดทดของตนไปยังหน้าที่ว่างแล้วเริ่มจดโจทย์ลงไป

"ลองทำให้พี่ดู"

แว่นเป็นเด็กฉลาด แต่มันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขากับแคลคูลัสเกลียดขี้หน้ากันอย่างรุนแรง ปกตินั่งทำโจทย์เฉยๆแว่นก็รู้สึกว่าตัวเองมีปัญหากับวิชานี้อยู่แล้ว ยิ่งถูกร่างสูงนั่งจ้องราวกับไปฆ่าใครมาแบบนี้ยิ่งสมองตื้อเข้าไปใหญ่

"ผม..."

"ได้เท่าไหร่เท่านั้น"

ฮือ....

เมื่อถูกดักเด็กหนุ่มยิ่งรู้สึกกดดัน แว่นนั่งเขียนสูตรทุกสูตรที่มีในหัวแล้ววิเคราะห์ที่ละสูตรอย่างตั้งใจ เมื่อทำไปได้ซักพักเด็กหนุ่มจึงวางปากกาอย่างยอมแพ้ กวินภพหยิบสมุดกลับมาอ่านพร้อมกับหยิบปากกาแดงขึ้นมา  ชายหนุ่มหันมาหาเขาอย่างชั่งใจ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมมาข้างหลังเด็กหนุ่ม วางสมุดลงตรงหน้าแว่นอีกครั้ง พร้อมกับที่ร่างสูงโน้มตัวลงมาเขียนวิธีทำให้เขาดู

"เกือบถูกแล้ว จริงๆควรใช้วิธีนี้..."

เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้....

แว่นมัวแต่นั่งเคลิ้มทางในเสียจนไม่ได้สังเกตว่าคนที่เท้าแขนคร่อมเขาอยู่นั้นเรียกหลายครั้งแล้ว



"แว่น เข้าใจรึเปล่า"

"เอ่อ..." แว่นก้มมองสมุดที่เต็มไปด้วยรอยปากกาแดงตรงหน้า

"มันเป็นอย่างงี้" ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ด้วยนึกว่าเด็กหนุ่มไม่ได้ยิน แว่นลอบกลืนน้ำ เหลือบมองเสี้ยวหน้าคมที่อยู่ในระยะประชิดแบบฟูลเอชดี ใกล้เสียจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ข้างแก้มและกลิ่นอาฟเตอร์เชฟหอมเย็นที่ทำให้ร่างเล็กใจเต้นหนักขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ กวินภพใช้ปากกาในมือชี้เคาะลงบนจุดที่เขาเขียนไว้ "ถ้าเราเอาXมา..."

"ถอยออกไปหน่อยได้มั้ยครับ"

คำพูดที่หลุดออกจากปากฟังดูแข็งกว่าที่เด็กหนุ่มคิดมาก แต่จะเอาคืนก็ไม่ทันเสียแล้ว แวบนึงเขาคิดว่าเขาเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีเจ็บปวดกับคำพูดของเขา

มโนไปไกลละไอ้แว่น

"ขอโทษ"  กวินภพขยับออกห่าง ก่อนจะเริ่มสอนเขาใหม่อีกครั้ง คราวนี้แว่นพยายามตั้งใจฟังทุกคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนจะพบว่านอกจากพี่ต้นกล้าของเขา(?)จะหัวดีแล้ว ยังเป็นคุณครูที่ดีอีกด้วย

"....เข้าใจมั้ย?"

เด็กหนุ่มพยักหน้าหงึกหงัก

"ถ้างั้นโจทย์ข้อต่อไป" ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ของแว่นขึ้นมาเพื่อสไลด์ไปยังรูปถัดไป

แต่เดี๋ยว...รูปต่อไปนั่นมัน...

"ไม่ได้นะครับ!!"

แว่นกระชากโทรศัพท์ที่อยู่ในมือชายหนุ่มอย่างแรงจนแก้วกาแฟที่วางอยู่ตรงหน้าหกเลอะเสื้อนักศึกษาสีขาวของอีกฝ่าย

 "ขะ...ขอโทษครับ" เด็กหนุ่มละล่ำละลัก รีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดคราบกาแฟที่หกเลอะเต็มบริเวณหน้าท้องของร่างสูงลงไปอย่างแตกตื่น แต่ทว่าก่อนจะได้เช็ดไปมากกว่านั้นมือใหญ่ก็คว้าข้อมือเขาไว้เสียก่อน

"อย่าจับ!!" ชายหนุ่มกระชากเสียง ปล่อยมือเด็กหนุ่มราวกับถูกของร้อน คนถูกดุส่งผ้าเช็ดหน้าให้ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย กวินภพรับมาแล้วเดินออกไปจากร้านด้วยท่าทีหัวเสีย เหนือฟ้ารีบเดินตามเพื่อนไปพร้อมกับที่แทนไทยลุกกลับมาหาแว่น

"แว่น...มีไร..." เสียงของร่างสูงหายไปในลำคอเมื่อเห็นน้ำใสๆไหลลงมาจากกรอบแว่นหนา

"กลับกันเถอะ" เด็กหนุ่มยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยประหนึ่งน้ำตาที่เพื่อนสนิทเห็นเป็นเพียงภาพลวงตา แทนไทยช่วยเพื่อนเก็บข้าวของแล้วเดินตามร่างเล็กไปเงียบๆอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ ทีมกับเทสต์มีสีหน้าเลิ่กลั่ก มองหน้ากันไปมาเหมือนกับไม่มั่นใจว่าควรจะรั้งตัวน้องไว้ดีมั้ย

แว่นยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาจากความตกใจที่ถูกดุเมื่อครู่ เดินไปที่รถของแทนไทยโดยไม่คิดจะตอบคำถามเพื่อนรักว่าเกิดอะไรขึ้น



ทั้งที่แค่ได้ดูอยู่ห่างๆก็ดีแล้วแท้ๆ

สร้างเรื่องให้เขาโกรธจนได้



ไอ้แว่นเอ๊ย...











"เป็นไงล่ะมึง ตื่นเลยสิ"

ร่างสูงที่วักน้ำเย็นใส่หน้าตัวเองจนเปียกไปหมดทั้งหัวเงยหน้าขึ้น ในกระจกสะท้อนภาพของเขาและเพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกพิงประตูห้องน้ำด้วยสีหน้าขบขัน

คนอื่นอาจจะมัวแต่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนไม่ทันสังเกต แต่สำหรับเพื่อนสนิทที่อยู่ด้วยกันมานาน มีเหรอจะไม่เห็นอีกฝ่ายพึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเองขณะที่เดินออกไป

ยุบหนอ...ยุบหนอ...

"เงียบไปเลย มึงน่ะตัวดี" กวินภพโทษเพื่อนอย่างหงุดหงิด

"ใช่เหรอ กูเห็นมึงไม่ใช่เหรอที่แทบจะสิบร่างน้องเขาอยู่แล้วน่ะ" เหนือฟ้าหัวเราะ


กวินภพถอนหายใจ นึกเกลียดตัวเองที่บ้าจี้สอนน้องตามที่ไอ้เหนือยุ

เพียงแค่ตอนที่ยืนสอนอยู่หลังร่างเล็กนั้น แค่ได้อยู่ใกล้ ได้รู้สึกถึงกลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่เด็กกับน้ำยาปรับผ้านุ่ม แค่นั้นประสาทสัมผัสก็ทำงานอย่างดีเลิศ โลหิตสูบฉีดดีเดินไปจนเข้าต้องย่อตัวลงไม่ให้เป็นที่สังเกต แต่ยิ่งได้เห็นดวงหน้าขาวในระยะประชิดประกอบกับกลิ่นหอมๆนั้น ชายหนุ่มยิ่งรู้สึกว่าสติของตนโบยบินออกไปนอกวงโคจรโลกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


ไม่ต้องพูดถึงตอนที่มือเล็กพยายามจะเฉียดเข้ามาใกล้เขาในจุดเฝ้าระวังภัยเลย มีหวังมังกรยักษ์ได้โผล่มาทักทายเซย์ฮัลโหลจนเขาถูกน้องหาว่าเป็นพวกหื่นกามจิตวิตปริตแน่

"โถ ไอ้อ่อนเอ๊ย" เหนือฟ้ายังคงหัวเราะเพื่อนอย่างไม่เกรงใจ "กูว่ามึงรีบกลับไปเถอะ น้องมันดูตกใจมากเลยนะเมื่อกี้ ไม่ใช่มันนึกว่าโดนมึงโกรธไปแล้วเหรอวะ"


"ไม่ทันแล้ว..." เสียงของสองแฝดดังประสานขึ้นจากด้านหลังของชายหนุ่มผมทอง เหนือฟ้าหันกลับไปหาเพื่อนด้วยสีหน้าตกใจเช่นเดียวกับกวินภพ เทสต์และทีมทำหน้าเจื่อนๆขณะรายงานเพื่อนทั้งสอง

"น้องกลับไปแล้ว เหมือนจะร้องไห้ด้วยว่ะ"


!!!!!!

---
จะพยายามมาอัพอย่างต่ำอาทิตย์ละครั้งเน้อ55555

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
ถึงกล้าทักไลน์แต่ก็ไม่กล้าบอกว่าเป็นตัวเอง55555 น่ารักดี :laugh:

ออฟไลน์ angelnan

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-5
งอนเลย  ว่น ไอ้พี่กล้ามันจะได้กะวนกะวายสักที จะได้กล้าเข้ามาคุยสักที ทำไมต้องตะคอก แว่นด้วย โกนธๆๆๆๆๆเลยแว่น

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
ตามๆ น่ารักดี

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3377
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
เป็นการทักไลน์ที่คลาสิกมาก อรุณเบิกฟ้า นกกาโบยบิน5555 ทำน้องร้องไห้แล้วพี่กล้าจะรับผิดชอบยังไงคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ โอ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
อยากอ่านอีก :z13:

ออฟไลน์ lighter

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
แว่นนนนน น่ารัก พี่กล้าจีบแว่นเลย แว่นจะได้รู้
ไม่ต้องแอบแล้ว

ออฟไลน์ MmBb

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 180
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เก็บความรู้สึกเก่งทั้งคู่จนน่าอึดอัดแทนจังอ่ะพี่กล้าถ้าเป็นนี้แย่แน่น้องยิ่งคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับใครอยู่ด้วยแล้วน้องแว่นนี่ก็เก็บอาการเก่งชะมัดใครก็คงช่วยอะไรไม่ได้อ่ะถ้าทั้งคู่ยังคิดจะมองกันอยู่ห่างๆแบบนี้ อย่างต่ำอาทิตละครั้งก็แสดงว่าจะมาบ่อยๆดีต่อใจค่ะ

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
น้องแทนกับพี่อุ่น  คู่นี้น่าจะจีบกันน่ารักดี ไม่มีปัญหา
แต่พี่กล้า กับ น้องแว่น นิซิ

แอบชอบกันอยู่ แต่ไม่กล้าบอกกัน

ติดตามต่อค่ะ


 :เฮ้อ: :เฮ้อ:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
อุตส่าห์ได้พี่ต้นกล้าติว ก็พูดไม่ดีเพราะประหม่าใส่
แล้วความกลัวพี่จะเห็นรูปในมือถือ
ก็แย่งกลับซะจนเกิดเรื่อง
ดีนะที่แฝดเห็นน้ำตา พี่ต้นกล้าจะได้รู้ว่าแว่นไม่ใช่หุ่นยนต์
แทน ไม่ต้องจีบหรอก รุ่นพี่ขุดหลุมรอแล้ว
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ bekeyyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
สนุกมากเลยค่า อยากให้มีทุกวัน ฮืเอออออ รอออ
น้องแว่นกับพี่กล้าหนนอออออ ทำไมไม่บอกไปว่าใจมันตรงกันนนน

ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
เอาจริง ๆ ตอนนี้สงสารกล้ามากกว่านะ คือเห็นถึงความพยายามของกล้ามาหลายตอนแล้วงัย พยายามให้เพื่อนอ้อยให้ พาไปกินข้าว หาทางไปส่งที่พัก  แอดไลน์มาคุย ติวให้ ในขณะที่แว่นเก็บความรู้สึกเกินไป รู้ว่ามีปม รู้ว่าพี่เขาของสูง แต่ที่แว่นทำมันไม่ใช่แค่เก็บความรู้สึก มันออกแนวปฏิเสธจนเกือบก้าวร้าวแล้วนะ ถ้าเราเป็นกล้าเจอพฤติกรรมแบบนี้ หลายครั้งแบบนี้ คงไม่กล้าจีบแล้วแหละ

ออฟไลน์ JACKSON

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
คนพี่ก็แทบคว่ำรถอ้อย คนน้องก็บ่ายเบี่ยงทู้กกกกที :ling1:

ออฟไลน์ sebest

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เป็นกำลังใจให้พี่กล้า มีความกล้ากับเขาสักที :katai5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
โอ้ยน้องแว่นน่ารักง่าาาา รออ่านค่าาาาา
พี่กล้าคะ ถ้าพี่กล้าสมชื่อพี่ได้น้องไปแล้ว 55555

ออฟไลน์ benzdekba

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 503
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
เรามาชมค่ะ เขียนดีมากกกก กอไก่ล้านตัวเลย

คุมโทนเรื่องได้ดีมาก มันคือแอบชอบจริงๆ ไม่เร็วด้วย ค่อยเป็นค่อยไป ค่อยๆขยับ อายยังไงก็ยังงั้น ป๊อดยังไงอย่างงั้น

น้องแว่นยังคง นิ่งเหมือนเดิมว่าในใจจะ สั่นยิกๆสมกับที่ไปเรียนมาจากเขาหิมาลัย


เราชอบมากค่ะ ขอบคุณนะคะ

ออฟไลน์ Orangeship

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ดีอ่ะ มันฟินและก็ละมุน
ชอบอารมณ์แบบนี้ มันมวนๆในท้อง เขินนน
ชอบสำนวนด้วย ฮือ ดีจัง จะเข้ามารอทุกวันเลยนะคะ

ปล.แอบถามว่าเรียนหมอหรอคะ สู้ๆน้า ^^  o13

ออฟไลน์ littlepig

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-5
5th diagnosis: Myocardial Infarction || จะตัดใจ...หรือจะไปต่อ

หลังจากนั้นแว่นก็เลือกที่จะตัดใจ...



ซะที่ไหนล่ะ


ถ้ามันทำได้ง่ายขนาดนั้น เด็กหนุ่มคงทำไปนานแล้ว




เด็กหนุ่มเลือกที่จะติดตามข่าวสารผ่านทางโซเชียลเน็ตเวิร์คไปซักระยะ ไม่ใช่แค่เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้สึกเอะใจ แต่ร่างเล็กรู้สึกละอายใจกับสิ่งที่ทำลงไปด้วย

 วันนี้มีแข่งยูโดภายในชมรมแต่แว่นบอกเพื่อนร่วมห้องไปว่าเขารู้สึกไม่สบาย ซึ่งดูน่าเชื่อถือพอสมควรจากสภาพการอดหลับอดนอนของเด็กหนุ่ม ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องของกวินภพทำให้แว่นไม่ค่อยได้พักผ่อนอย่างที่อยากทำ

นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เขาพลาดการแข่งขันของกวินภพ

แทนไทยที่อยู่ในชุดยูโดเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ ร่างสูงมองดูเพื่อนร่วมห้องที่นอนแผ่รังสีมืดหม่นอยู่บนเตียงอย่างไม่รู้จะช่วยอย่างไร

"แว่น..."

"หืม..." คนบนเตียงขานรับในลำคอ ไสลด์หน้าจอดูข่าวสารของชายหนุ่มไปเรื่อยๆ

"มีอะไรก็บอกกูได้นะ" แทนไทยที่ปกติไม่ใช่คนเซ้าซี้อยู่แล้วได้แต่บอกเพื่อนแบบนั้น

"รีบไปเถอะ เดี๋ยวไม่ทันแข่ง" ร่างเล็กเปลี่ยนเรื่อง ไม่ยอมละสายตาจากหน้าจอ แทนไทยได้แต่ส่ายหัวอย่างจนปัญญา เขาอยากจะถามเพื่อนอยู่หรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่แว่นไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องของตัวเอง อีกอย่าง แทนไทยคิดว่าอย่างน้อยเขาก็ควรจะได้รับความไว้วางใจจากอีกฝ่ายมากพอที่จะเล่าให้เขาฟังด้วยตัวเอง



เรื่องที่แว่นแอบชอบพี่ต้นกล้าอยู่...


แทนไทยอาจจะไม่ได้เก่งเรื่องอ่านใจคนมากที่สุด แต่เขาก็ไม่ได้โง่ที่สุดเช่นกัน

หลังจากวันที่อีกฝ่ายเดินออกมาจากร้านนมสด พฤติกรรมแปลกๆของแว่นที่มักจะโผล่ไปทุกที่ที่มีรุ่นพี่คณะบริหารอยู่และสายตาอาฆาตพยาบาทที่ชายหนุ่มร่างสูงส่งให้เขาราวกับเขาเผลอขับรถเหยียบเท้าเจ้าตัวก็ปะติดปะต่อกันอย่างลงตัว

แต่เขาควรจะเกลี้ยกล่อมยังไงให้เพื่อนรักเชื่อ ในเมื่อหากมองจากมองมุมมองของคนนอก ไอ้แว่นเพื่อนรักของเขาไม่ใช่คนที่คนปกติจะนึกถึงหากพูดถึงคนในสเป็กของเดือนมหาลัยปีสามที่แสนจะหล่อรวยเพอร์เฟ็กต์ซักเท่าไหร่

ขนาดเขารักมันปานจะกลืน แทนไทยยังไม่เข้าใจเลยว่าพี่ต้นกล้าชอบมันที่ตรงไหน


แต่ก็นะ ลางเนื้อชอบลางยา...


"งั้นกูไปละนะ"

"อือ"

แทนไทยเหลือบมองเพื่อนรักอย่างเป็นห่วงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป



ไม่รู้อะไรดลใจ หลังจากที่เพื่อนร่วมห้องเดินออกไป เด็กหนุ่มถึงได้กดเข้าแอพไลน์ที่เงียบเหงาพอสมควรนอกจากไลน์กลุ่มของคณะที่เด้งตลอดเวลาไม่ว่าจะกี่โมงกี่ยาม

เด็กแว่น: นี่

หมาน้อยธรรมดา:ครับ?

เด็กแว่น:คนที่คุณชอบ เขาเป็นคนยังไงเหรอ?

หมาน้อยธรรมดา: ทำไมจู่ๆถึงได้สนใจขึ้นมาล่ะครับ?


แว่นนึงคิด... นั่นสิ


เด็กแว่น:ผมแค่อยากรู้ ว่าคนที่มีค่าพอจะมีใครซักคนมารัก เขาเป็นคนแบบไหน


แค่อยากรู้...ว่าคนที่ถูกคนอื่นรักจะต้องมีคุณสมบัติเช่นไร


หมาน้อยธรรมดา: น่ารัก


ว่าแล้ว...


แว่นยิ้มขื่น

ใครๆต่างก็ชอบของสวยงามทั้งนั้น เขาก็เริ่มชอบพี่ต้นกล้าจากความสมบูรณ์แบบของอีกฝ่ายไม่ใช่รึไง

เด็กหนุ่มไม่เข้าใจว่าตัวเองจะรู้สึกแย่ทำไมเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตอบแบบนั้น

หมาน้อยธรรมดา: แต่ผมไม่ได้พูดถึงหน้าตาหรอกนะครับ


แว่นเลิกคิ้ว ชันตัวขึ้นนั่งอย่างสนใจ


หมาน้อยธรรมดา: ผมชอบ เพราะสำหรับผม เขาเป็นคนที่น่ารักที่สุด

หมาน้อยธรรมดา: ผมเชื่อว่า ทุกคนเป็นคนที่น่ารักที่สุดสำหรับใครซักคน แค่อีกคนจะคิดว่าเราน่ารักที่สุดสำหรับเรามั้ย ก็แค่นั้น


คนอ่านอมยิ้มเล็กๆ นั่นสินะ...

เด็กแว่น: แล้วทำไม เขาถึงน่ารักที่สุดสำหรับคุณล่ะ?

หมาน้อยธรรมดา: คนคนนั้นเคยช่วยชีวิตผมไว้


"หือ? นี่มันพล็อตนิยายน้ำเน่ารึเปล่าเนี่ย?" เด็กหนุ่มยิ้มขำ


หมาน้อยธรรมดา: เรื่องจริงนะครับ แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นเหตุผลหลักทำให้ผมชอบเขาหรอก

เด็กแว่น:อะไรของคุณเนี่ย อ่านใจผมได้รึไง

หมาน้อยธรรมดา: ครับ ผมเป็นยอดหมานุ๊ดดด

เด็กแว่น:....

หมาน้อยธรรมดา: ง่า ขำหน่อยจิ

เด็กแว่น:....

หมาน้อยธรรมดา:*สติ๊กเกอร์หมาสะบัดหน้างอนๆ*

หมาน้อยธรรมดา: ผมชอบรอยยิ้มของเขา ถึงเขาจะเคยยิ้มให้ผมแค่ครั้งเดียวก็เถอะ


แว่นนึกย้อนไปถึงภาพชายหนุ่มในชุดนักศึกษาที่นั่งยิ้มให้กับโทรศัพท์


เขาเข้าใจความรู้สึกดีเลยล่ะ


หมาน้อยธรรมดา:แล้วคุณล่ะครับ?

เด็กแว่น:หืม?

หมาน้อยธรรมดา: ไม่มีคนที่ชอบเหรอครับ?

แว่นลังเล เขายอมรับว่าเขารู้สึกว่าตัวเองคุยกับอีกฝ่ายได้มากกว่าที่คุยกับคนที่รู้จัก ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะความรู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงเพื่อนในจินตนาการของเขาก็เป็นได้ แต่เด็กหนุ่มไม่มั่นใจ ว่าตนจะเชื่อใจคนคนนี้ได้มากแค่ไหน แม้สัญชาตญาณของเขาจะบอกว่าอีกฝ่ายไว้ใจได้ก็ตาม

เด็กแว่น:มี

อีกฝ่ายเว้นช่วงไปนานพอควรหลังจากอ่านข้อความ ก่อนจะตอบกลับมา

หมาน้อยธรรมดา: เป็นคนแบบไหนเหรอครับ?

เด็กแว่น: ไม่บอก คิดเอาเอง

เด็กหนุ่มกดปิดหน้าจอแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนหัวเตียง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง แว่นนอนมองเพดานด้วยจิตใจที่ปลอดโปร่งขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้แกล้งคนที่อยู่อีกฝั่งของบทสนทนา


ไม่ได้รับรู้เลยว่าคนที่อ่านข้อความกำลังเดินไปเดินมาเป็นหนูติดจั่นอยู่ในห้องแต่งตัวของชมรม

"ไอ้กล้า เสร็จยังวะ เอ้า ทำอะไรของมึงเนี่ย" เหนือฟ้าที่เดินเข้ามาตามเพื่อนทักเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินจงกรมรอบม้านั่งจนเขาเวียนหัวแทน

"มึง..." กวินภพหันมาหาเพื่อนรักที่มักจะมีคำตอบให้เขาในทุกๆเรื่อง "กู...ไม่รู้จะทำยังไงแล้วว่ะ"

"ฮะ?" เหนือฟ้าดันประตูปิดแล้วล็อคกลอนอย่างรู้งาน นี่เห็นมันซึมที่ทำน้องร้องไห้จนไม่เป็นอันทำอะไร ทำไมงานเข้าอีกแล้ววะ
"มีอะไรวะกล้า?"

"น้อง...มีคนที่ชอบแล้ว" ร่างสูงในชุดยูโดนั่งลงบนม้านั่ง ซุกหน้าลงบนฝ่ามืออย่างเคร่งเครียด

"อะไรนะ? มึงไปได้ยินมาจากไหน" เหนือฟ้าถามอย่างไม่เชื่อ เขาเห็นแววตาที่แว่นมองเพื่อนของเขา ไม่มีทางเลยที่เด็กหนุ่มจะมีคนที่ชอบอยู่แล้ว

"กูรู้ก็แล้วกัน" กวินภพตอบอย่างหงุดหงิด เหนือฟ้ายังคงมีสีหน้าไม่เชื่อ แต่ชายหนุ่มคิดว่านี่เป็นการดีที่เพื่อนรักจะได้ชัดเจนกับตัวเองเสียที

"แล้วมึงจะทำยังไง?"

"?" คนถูกถามหันไปมองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างงุนงง

"ไม่ต้องมาทำหน้าอย่างนั้น มันอยู่ที่ตัวมึงแหละ ว่าจะทำอะไรต่อ" ชายหนุ่มผมทองเทศนา "น้องเขามีคนที่ชอบ แล้วไง? ในเมื่อตอนที่น้องเขาไม่มีใครในใจมึงก็ไม่เคยทำอะไรให้ชัดเจนป่ะวะ แล้วตอนนี้จะมาทำแตกตื่นเพื่อ?"


คนถูกด่านิ่งไป เมื่อเห็นฟันเฟืองในหัวเพื่อนกำลังเริ่มทำงาน เหนือฟ้าจัดการการสอนคนขี้กลัวไปอีกดอก

"วันนึงน้องก็ต้องมีแฟนป่ะวะ? มึงคิดเหรอว่ามึงเป็นคนเดียวบนโลกที่รู้สึกว่าน้องน่ารักน่ะ?" เหนือฟ้าตบไหล่เพื่อนให้กำลังใจ "มึงคิดเอาเองแล้วกัน ว่ามึงจะโอเคกับการเป็นหมาหวงก้าง อารมณ์เสียกับผู้ชายทุกคนที่เข้ามาในชีวิตน้อง หรือมึงจะทำทุกอย่างให้ตัวเองได้อยู่ในฐานะคนที่สามารถหวงน้องได้อย่างชอบธรรม มึงเลือกเลยกล้า เพราะกูก็ไม่รู้ว่าน้องจะโสดให้มึงหวงไปอีกนานแค่ไหน" เหนือฟ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "รีบออกไปได้แล้ว คนรอกันนานแล้ว"

กวินภพพยักหน้า ลุกขึ้นตามเพื่อนรัก ทั้งสองเดินออกมาจากห้องแต่งตัวโดยไม่มีใครพูดอะไร กวินภพมัวแต่จมอยู่ในห้วงความคิดของตนจึงไม่ทันสังเกตร่างของเด็กหนุ่มลูกครึ่งที่กระโดดเข้าไปหลบในหลืบข้างตู้กดน้ำติดประตูห้องอย่างทันท่วงที




แทนไทยถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ถูกจับได้

ไอ้แว่นเอ๊ย...ไปทำอีท่าไหนให้พี่เขาเข้าใจผิดไปขนาดนั้นวะ














"แว่น..."

"ไม่"

"แว่นจ๋า...."

"ไม่"

"แว่นยอดรักของแทน...."

"มึงดูปากกูนะ" ร่างเล็กชี้ที่ริมฝีปากของตัวเอง "ไม่"


"ฮืออออ นี่กูเพื่อนรักสุดสวาทขาดใจของมึงนะแว่น มึงจะไม่บอกกูจริงๆเหรอว่าพี่อุ่นนัดเลี้ยงที่ไหน" แทนไทยแทบจะลงไปกอดขาเพื่อนร่วมห้อง ร่างเล็กกลอกตามองบนอย่างระอากับความเล่นใหญ่รัชดาลัยของเด็กหนุ่มผมบลอนด์

"กูไปละ พี่นุ่นรออยู่หน้าหอนานแล้ว" แว่นมองความเรียบร้อยของตนในกระจก รอยคล้ำใต้ตาจากการนอนไม่หลับมาหลายคืนเห็นชัดเสียจนน่ากลัว เด็กหนุ่มเปิดกระเป๋าตรวจเช็คข้าวของ แล้วเดินออกจากห้องโดยไม่แคร์เสียงร้องโหยหวนที่ดังออกมาจากห้องของตน

จริงๆแว่นจะบอกแทนไทยก็ได้ว่าพี่น้ำอุ่นนัดเลี้ยงที่ไหน เขาเชื่อว่าปีสายรหัสปีสี่ของตนคงจะไม่รังเกียจหากมีเพื่อนร่วมโต๊ะเพื่อนขึ้นอีกคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากคนๆนั้นเป็นไอ้แทน

แต่เมื่อเห็นทางรักที่โรยด้วยกลีบกุหลาบปูพรมแดงกลางแสงสปอร์ตไลท์ของเพื่อนกับปู่รหัส คนดีอย่างแว่นก็อดไม่ได้ที่จะเอาตัวเข้าไปเป็นขวากหนาม เป็นก้อนกรวดเล็กๆให้เรื่องรักของเพื่อนมีรสชาติ



พูดง่ายๆ...หมั่นไส้ว่ะ






"พี่นุ่น พี่พราว สัวสดีครับ" แว่นยกมือไหว้พี่นุ่น พี่รหัสของตนที่เป็นคนขับรถ และพี่พราว พี่ปีสามที่นั่งอยู่ข้างคนขับ

"จ้า ขึ้นรถเลย ร้านไกลจากมออยู่เหมือนกัน เดี๋ยวรถติด"

แว่นเปิดประตูรถฮอนด้าแจ๊ซสีแดงเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง รถคันเล็กเคลื่อนตัวออกจากหอพักของเขาไปยังจุดหมายซึ่งเปลี่ยนจากร้านชาบูหน้ามหาวิทยาลัยเป็นร้านบุฟเฟ่ต์ปิ้งย่างที่อยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยประมาณครึ่งชั่วโมง โชคดีที่รถไม่ติดมากทำให้พวกเขาไปถึงจุดหมายอย่างรวดเร็ว

"โห ร้านใหญ่อ่ะ" พี่นุ่นตาโต

"รีบไปกันเถอะ พี่อุ่นบอกว่าถึงแล้ว" พราวที่เพิ่งวางสายจากน้ำอุ่นบอก ทั้งสามเดินเข้าไปในร้าน ทีแรกแว่นมองไม่เห็นร่างของเจ้ามือในวันนี้ที่นั่งอยู่ที่บูธใกล้ที่ตักอาหาร แต่เมื่อร่างโปร่งยืนขึ้นโบกมือให้พวกเขา เด็กหนุ่มถึงกับมองค้างไปชั่วขณะ


ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อยืดคอวีสีฟ้าอ่อนแขนยาวเผยให้เห็นลำคอระหงส์ไปจนถึงกระดูกไหปลาร้า สร้อยคอสายคู่สีดำที่มีจี้เป็นไม้กางเขนสีเงินเรียบๆประดับอยู่ที่คอทำใหเดูไม่โล่งจนเกินไป กางเกงยีนส์ขายาวที่แม้จะไม่รัดจนน่าเกลียดแต่ก็แนบชิดติดกายพอสมควรทำให้ช่วงขาเรียวดูยาวขึ้นไปอีกเส้นผมสีน้ำตาลที่มักจะหวีเรียบร้อยเป็นระเบียบถูกจัดทรงให้ดูเปผ้นวัยรุ่นตามสมัยนิยม

"กรี๊ดดดด พี่อุ่นอปป้าที่สุดดดดด" สองสาวพากันประสานเสียง ดึงแว่นวิ่งไปหาพี่รหัสแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปคู่กับชายหนุ่มเป็นการใหญ่ เด็กหนุ่มได้แต่มองกล้องเอ๋อๆขณะที่สองสาวรัวถ่ายเซลฟี่อย่างสนุกสนาน

"เช็คอินก่อน อิอิ" พี่นุ่นลงรูปภาพพร้อมกดเช็คอินแล้วแท็กพวกเขาทั้งหมดรวมทั้งพี่อุ่นที่ไม่มีโซเชียลเน็ตเวิร์คอย่างอื่นนอกจากเฟสบุ๊คที่สมัครทิ้งไว้ตามข่าวสารคณะ



"จะกินอะไรตักได้เลยนะ" น้ำอุ่นบอกเด็กๆที่พยักหน้าหงึกหงัก ไม่นานนัก โต๊ะของพวกเขาก็เต็มไปด้วยอาหารมากมายที่ครึ่งนึงเป็นของแว่น พี่ทั้งสามที่โดนน้องถล่มในวันเปิดสายรหัสไปแล้วได้แต่มองกองอาหารขนาดย่อม

"เห็นแว่นกินทีไรพี่อิจฉาทุกที" พี่พราวว่า "เอาไปเก็บไว้ไหนหมด"

"ว่าแต่น้องแว่น พี่พราวดูพี่อุ่นก่อนค่ะ" นุ่นแซวร่างโปร่งที่มีถาดอาหารเยอะพอสมควรแม้จะไม่เท่าแว่นก็ตาม
"อะไรกัน พี่กินน้อยแล้วนะวันนี้" น้ำอุ่นแย้งดร้อมรอยยิ้ม

พี่ทั้งสามปลัดกันถามเรื่องชีวิตของแว่นในรั้วมหาลัย ทั้งเรื่องการเรียน กิจกรรม และเรื่องทั่วไป แว่นก็ตอบได้บ้างไม่ได้บ้างอย่างคนไม่ค่อยได้ทำกิจกรรมเท่าไหร่ พี่อาจจะมีหลุดพูดคุยเรื่องเนื้อหาบทเรียนที่แว่นยังไม่เข้าใจบ้าง แต่พี่น้ำอุ่นก็มักจะพยายามให้เด็กหนุ่มมีส่วนร่วมในบทสนาทนาเสมอ

"เดี๋ยวพี่ไปเอาเนื้อเพิ่ม..อ๊ะ"

พี่น้ำอุ่นลุกขึ้นจากที่นั่งก่อนจะชนเข้ากับคนที่เดินผ่านมาอย่างจัง โชคดีที่อีกฝ่ายไหวตัวทันรวบเอวบางไว้ไม่ให้ล้มลงไป

"อ้าว พี่น้ำอุ่น สวัสดีครับ"  แทนไทยทัก ยังคงไม่ปล่อยมือจากเอวของคนตัวเล็กกว่า

"สวัสดีครับน้องแทน มากับใครเหรอครับ?" คนอายุมากกว่าถามพร้อมรอยยิ้มประจำตัว ไม่ได้สนใจมือใหญ่ที่วางบนแผ่นหลังของตนแม้แต่น้อย

แว่นกระแอมกระไอ เพื่อนสนิทที่เพิ่งรู้สึกตัวรีบปล่อยมืออกจากเอวของรุ่นพี่ ยกมือลูบหลังคอแก้เก้อ น้ำอุ่นเพียงแต่ยิ้มให้เด็กหนุ่มแล้วถามอีกครั้ง

"ว่าไงครับ?"

"อ๋อ คืออยู่ๆผมก็อยากกินเนื้อย่าง แต่ไอ้แว่นมันมาเลี้ยงสาย เลยขับรถมากินคนเดียวน่ะครับ บังเอิญจังน่ะครับ" แทนไทยหัวเราะกลบเกลื่อน

"ถ้าอย่างนั้นมากินกับพวกพี่มั้ย" น้ำอุ่นเสนอ แทนไทยส่ายหน้าอย่างเกรงใจ

"อย่าเลยครับ ผมไม่อยากรบกวน"

"ไม่กวนหรอก มาเถอะ" น้ำอุ่นยังคงยืนยัน แทนไทยจึงพยักหน้าอย่างไม่กล้าเล่นตัวต่อ

"แต่ผมจ่ายเองนะครับ"

"ตามสบาย เลี้ยงพี่ด้วยก็ได้นะ" ชายหนุ่มพูดกึ่งเล่นกึ่งจริง "เดี๋ยวพี่ไปตักเนื้อเพิ่มก่อน นั่งข้างพี่ก็ได้ ที่ยังว่างอยู่"

ไม่รู้ทำไมแว่นถึงรู้สึกว่า 'ยังว่างอยู่' ของพี่น้ำอุ่นมีความหมายแอบแฝงมากกว่าที่เห็นนะ

"ครับผม"

แทนไทยนั่งลงด้วยสีหน้าระริกระรี้จนน่าเตะ แว่นมองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความหมั่นไส้

"มาได้ไงวะ" แว่นขมุบขมิบปากถาม

"พี่นุ่นแท็กเฟสมึง" แทนไทยขยับปากต่อด้วยสีหน้าเหนือกว่า

....เขาประมาทมันเกินไปสินะ

"น้องแทน ประกวดเดือนมหาลัยปีนี้นี่วันไหนนะ?" นุ่นชวนคุยจังหวะเดียวกับที่น้ำอุ่นเดินกลับมาพร้อมกับเนื้อสดหลายถาด

"จริงสิ น้องแทนเป็นเดือนคณะนี่เนอะ" ชายหนุ่มนั่งลงข้างร่างสูงที่ยังคงอยู่ในชุดนักศึกษาแล้ววางจานลงตรงหน้าแทนไทย "พี่ตักมาเผื่อ แทนทานได้ทุกอย่างมั้ย?"

"ได้ครับ ขอบคุณมากครับ" แทนไทยยิ้มกว้างจนแว่นนึกหมั่นไส้กับความดี๊ด๊าของเพื่อน

"แล้วตกลงแทนประกวดวันไหนเหรอ?" น้ำอุ่นถาม

"จันทร์หน้าครับ" เด็กหนุ่มรีบตอบ

"จันทร์หน้าพี่ว่างช่วงเย็นพอดีเลย ถ้าว่างๆจะไปเชียร์นะ"

"ครับ!"

ร่างสูงบริการหยิบจับปิ้งย่างอาหารให้คนอายุมากกว่าที่นั่งอยู่ข้างกายโดยไม่ยอมให้อีกฝ่ายต้องออกแรงซักนิด พี่น้ำอุ่นรีบจับข้อมือของคนที่คีบเนื้อใส่จานเขาอย่างต่อเนื่องพร้อมสีหน้าเหมือนพยายามกลั้นหัวเราะ

"พอแล้ว พี่ไม่ได้ตะกละขนาดนั้นซักหน่อย"

"ขะ...ขอโทษครับ"

แทนไทยรีบขอโทษขอโพย น้ำอุ่นคีบเนื้อย่างจิ้มลงในน้ำจิ้มแล้วยกขึ้นเป่าเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมาจ่อที่ริมฝีปากได้รูปของเด็กหนุ่ม

"..." คนอายุน้อยกว่าจ้องอาหารตรงหน้าราวกับมันเป็นเนื้อของสิ่งมีชีวิตจากนอกโลก

"รับผิดชอบสิ" น้ำอุ่นว่า ดันเนื้อย่างชิดริมฝีปากของเด็กหนุ่มที่อ้าปากรับแต่โดยดี แทนไทยเคี้ยวตุ้ยๆทั้งที่ยังมองคนป้อนไม่วางตา


"อร๊ายยยย พี่อุ่นอ่ะ ทำงี้พี่ติณณ์ไม่หึงแย่เหรอคะ" พราวแหย่ แว่นขมวดคิ้วกับชื่อที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

"ก็อย่าให้รู้สิ" น้ำอุ่นตอบพร้อมรอยยิ้ม

"ใครเหรอครับ?" แทนไทยถามอย่างสังหรณ์ใจไม่ดี

"แฟนพี่อุ่นไงจ๊ะ" พี่พราวบอก "เดือนคณะปีสี่เชียวนะ แซ่บเว่อร์"

เดี๋ยวนะ...พี่อุ่นมีแฟนแล้ว???

แว่นลอบสังเกตสีหน้าเพื่อนที่หมองลงอย่างรวดเร็วด้วยความสงสาร ทว่าร่างโปร่งกลับหลุดหัวเราะออกมา  สร้างความงุนงงให้กับเด็กหนุ่มทั้งสองเป็นอย่างมาก

"ไปแกล้งน้อง ดูสิ น้องตกใจหมด"

"เอ๊ะ? ตกลงว่ายังไงกันแน่ครับ?" แทนไทยถามอย่างงุนงง

"ติณณ์เป็นเพื่อนพี่น่ะ คนอื่นเขาแค่แซวกันไปอย่างนั้น" น้ำอุ่นอธิบาย แต่สองสาวดูจะไม่เชื่อง่ายๆ

"แล้วสร้อยแทนใจที่พี่อุ่นใส่ล่ะคะ?"

"รถมาสแตงที่พี่อุ่นขับด้วย"

เดี๋ยวๆๆๆ

สร้อยน่ะแว่นยังพอเข้าใจได้ว่าเป็นของที่เพื่อนซื้อให้กัน แต่รถนี่มัน....

"รถน่ะแค่เอามาขับเล่นเพราะติณณ์มันขโมยรถพี่ไปใช้ก่อนหน้านี้ ส่วนสร้อย..." น้ำอุ่นหยิบจี้รูปไม้กางเขนขึ้นมาหมุนเล่น "พี่แค่รู้สึกว่าพี่ใส่แล้วหล่อดี"


"อะไรอ่าพี่อุ่นนนนน น้องอุตส่าห์จิ้นนนนน" พี่นุ่นงอแง แว่นสะกิดพี่พราวแล้วกระซิบถามเบาๆ

"พี่ติณณ์นี่คนไหนเหรอครับ"

"คนนี้ๆ" พราวเปิดเพจคิวท์บอยของมหาวิทยาลัยในมือถือให้แว่นดู เด็กหนุ่มรับโทรศัพท์มา ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่พี่ๆกำลังพูดถึง

'ติณณ์ภพ ปีสี่ คณะแพทยศาสตร์'


โคตร-พ่อ-โคตร-แม่-หล่อ!!!



เขาไม่อยากเชื่อว่าจะมีวันที่ตัวเองเห็นนอื่นหล่อกว่าพี่ต้นกล้า ชายหนุ่มร่างสูงในชุดกาวน์ยาวที่ยืนถือคลิปบอร์ดอ่านอะไรบางอย่างอยู่มีผิวสีค่อนข้างเข้มแม้จะไม่เท่าพี่ต้นกล้า กล้ามเป็นมัดๆที่ยากจะอำพรางด้วยเสื้อผ้ากับใบหน้าคมคายที่ถูกทำให้ซอฟต์ลงด้วยแว่นไร้กรอบยิ่งทำให้อีกฝ่ายดูมีสเน่ห์น่าค้นหา ถ้าจะเปรียบคงเหมือนหมาป่าที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อด้วสายตาที่ยากจะคาดเดา


เทียบกับเจ้าหมาโกลเด้นที่วิ่งเล่นชนข้าวของไปวันๆอย่างไอ้แทน ชายหนุ่มช่างเหนือกว่าหลายขุมนัก

"ถ้างั้น...พี่น้ำอุ่นยังโสดอยู่รึเปล่าครับ?"

แว่นเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนที่ถามคนที่แอบชอบเอาแบบดื้อๆทันที เช่นเดียวกับสองสาวที่หันขวับกลับมาหาแทนไทยด้วยสายตาแวววาว

น้ำอุ่นนิ่งคิดก่อนตอบ "ก็โสดนะ"

"อะไรๆๆๆๆ น้องแทนถามแบบนี้จะจีบพี่อุ่นเหรอจ๊ะ" พี่นุ่นแซว คนถูกดักทางใบหน้าขึ้นสีเรื่อ ด้วยความที่เป็นคนขาวทำให้ใบหูที่แดงก่ำเป็นที่สังเกตอย่างชัดเจน


"แล้ว..จีบได้มั้ยครับ"

น้ำอุ่นเอียงคออย่างน่ารัก รอยยิ้มที่มักจะประดับบนริมฝีปากกว้างขึ้นเล็กน้อยในสายตาของแว่น

"เอาสิ"

"กรี้ดดดดดดด"

เด็กหนุ่มกลัวเหลือเกินว่าพวกตนจะถูกเชิญออกจากร้านโทษฐานส่งเสียงดังรบกวนโต๊ะอื่น

เด็กหนุ่มเบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า เขาดีใจกับเพื่อนอยู่หรอกนะ แต่มันก็อดหงุดหงิดไม่ได้ที่เห็นความรักของเพื่อนราบรื่นเสียจนน่าตกใจ

คนหน้าตาดีมันก็ได้อะไรมาง่ายๆแบบนี้นั่นแหละ

แว่นพยายามสลัดความคิดพาลๆของตัวเองออกจากหัว ทำไมเขาถึงเป็นคนแบบนี้นะให้ตายสิ

เด็กหนุ่มลุกขึ้นเพื่อไปตักอาหารเพิ่ม แต่ต้องรีบทรุดกลับลงมานั่งทันทีเมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มที่ตนกำลังหลบหน้าและเพื่อนสนิทกำลังเดินเข้ามาในร้าน



นี่มันวันดวงซวยอะไรของเขาเนี่ย?!





---------

สอบเสร็จล้าวววววววว//แทบทรุดด้วยความดีใจ
ปิดเทอมสองวัน555555

ขอบคุณสำหรับทุกเม้นท์นะคะ ดีใจมากเลย><


 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:



ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
แทนกับพีอุ่น ไม่น่าห่วง
แต่อีกคู่นี่ซิ

 :เฮ้อ: :เฮ้อ:


ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
อยากให้พี่ติณณ์ออกมาาา

ออฟไลน์ bekeyyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ได้กลิ่นว่าแว่นจะเป็นคนน่ารักให้กับพี่ติณณ์อีกคน55555555555
จ้างพี่ติณณ์ออกมาเยอะๆเลย *ยื่นทอง*
ไม่เชียร์แล้วพี่กล้าคนป๊อด5555555

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
เราชอบแว่นมาก ตอนสองมั้งที่มีเปิดปมหน่อยๆ ว่าทำไมภายนอกเย็นชาดุจตู้ฟรีซ -40 องศา เราสงสารแว่นมากเลย
แว่นเล่าผ่านๆ เหมือนไม่มีผลอะไร แต่เราว่ามันเป็นปมสำคัญให้แว่นกลายเป็นคนไม่กล้าแสดงออกแบบนี้


ส่วนอิพี่ต้นกล้า ขอดูยาวๆก่อนนะคะ
ฮีหวงก้างดีแท้ ขำดี ขี้เก็กใจป๊อดแบบนี้น่าแกล้งชะมัด

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4
น่ารักกกกกก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด