รัก....ที่ขาดหาย พิเศษ ลูกชายคุณพ่อผมขอได้มั้ยครับ 100% จบแล้วย้ายเลยค่ะ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: รัก....ที่ขาดหาย พิเศษ ลูกชายคุณพ่อผมขอได้มั้ยครับ 100% จบแล้วย้ายเลยค่ะ  (อ่าน 185088 ครั้ง)

ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6
อ้าว หงัยงั้นล่ะพี่พาร์ท สรุปว่าจะตามใจตัวเองซะงั้น เหอๆๆๆ  :laugh:

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
อ้าววววพี่พาร์ทไหงงั้นหล่ะ 555

ออฟไลน์ Pigstar

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
อ่านฉากนี้ผมอมยิ้มบ่อยจัง
แอบเขินนิดๆๆแฮะ  :-[ :-[

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
ไปจบกับเขาก่อนนะจ๊ะ

 o18

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
ให้ไวเลยพี่พาร์ท เดี๋ยวเหยื่อไหวตัวทัน  :m26:

ออฟไลน์ namngern

  • Flowers need to bloom
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-2
อ้าวว คุณพี่ ทำงี้เลยหรอ
ถึงจะดีสำหรับคนอ่านที่อยากให้อิ๊อ๊ะกัน
แต่ไม่ไหวนา
สงสารน้อง ไปเก็บผู้หญิงก่อนเหอะ!
..แล้วค่อยมาคุยกันนะคุณพี่ (เชิ่ดใส่)  :a14:

ปล.ทำไมสั้นจัง 5555
มาอีกน้าคนแต่งจ๋าาา อีกซักตอน >,<

Tassanee

  • บุคคลทั่วไป
ต้องขออภัยจริงๆ ค่ะ ที่สั้นมาก  ตอนนี้งานยุ่งมากกกกกกกกกกกกก
สองวันที่แล้วทำงานถึงตี 4 แล้ววันถัดไปก็ทำงานต่อ 8โมง ถึง 2 ทุ่มอ่ะ
กว่าจะมีสติมาแต่ง  ทั้งที่อยากแต่งใจจะขาด.....  เมื่อวานก็สลบเพราะพิษไข้อีก
รันทด ยิ่งกว่านางเอกละคร  หุหุหุ  ดูภาพน้องไปเพลิน ๆ ก่อนแล้วกันนะจ๊ะ

ในที่สุดก็ลงภาพเซ็ทนี้สำเร็จซักที  ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ  หลังจากพยายามแล้ว  5 รอบด้วยกัน ล้มเหลวหมด
จริงๆ เป็นภาพในเรื่องอื่นๆ ที่แต่งด้วย ไม่ว่ากันนะตัวเอง  เพราะนางเอกอิมเมจมาจากคนนี้จริงๆ
 :bye2: :bye2: :bye2: :bye2:

[attachment deleted by admin]
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-08-2012 18:36:00 โดย Tassanee »

ออฟไลน์ Gemm

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
พี่พาร์ท จิตหลุด ติ๊งต๊องไปแล้ว

ออฟไลน์ jimmyFG

  • Ich Liebe dich.
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2276
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +203/-4
    • @Facebook
อ่นไปแล้วยิ้มด้วยความเขิน :o8:

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
หุๆ อยากให้เปิดใจกันไวๆจังเลยอะ เขินแทน  :o8:

ปล. คนเขียนดูแลตัวเองด้วยนะครับ ^ ^

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ tuek

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3571
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +214/-3
พี่พาร์ทต่อไปจับน้องปัตกดเลย
เขาเชียร์พี่พาร์ทสุดใจขาดดิ้น

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
แอบยิ้มพร้อมกับพี่พาร์ท

Tassanee

  • บุคคลทั่วไป
ขอสารภาพเลยว่านี่เป็นครั้งแรกที่แต่งมาถึง 14 ตอนแล้ว พระเอก กับ นายเอกยังไม่ได้กัน  ที่สำคัญ
ยังลังเลอยู่ด้วยซ้ำว่า รักกันรึเปล่า  ทั้งที่เป็นเรื่องสั้นๆ แต่ก็ยาวมากแล้ว ฮ่าๆ
และิคิดว่ามันคงยาวเกินไปแล้วหล่ะ  หึหึึหึ  คิดว่าคงไม่นาน (ไม่รู้เหมือนกัน) แต่ไม่อยากให้เรื่องมันสะดุด
แล้วตัดจบ   ก็คงจะจบในไม่ช้า  คิคิคิ

ขอบคุณคอมเม้น + ความห่วงใยค่ะ  ที่มีกำลังใจยืนได้เพราะบอร์ดนี้แหล่ะ  อิอิ
ขอบคุณนะคะ

 :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:
บทที่ 14  บางสิ่งที่หลงลืม


“สวัสดีครับ ขอโทษที่มาช้านะครับ”  ผมโค้งหัวลงเล็กน้อยเป็นการขออภัย   แล้วยิ้มกว้างให้กับผู้จัดการฝ่ายต่างๆ
ที่เข้ามารอคุยสรุปเรื่องงานที่พึ่งได้รับสดๆ ร้อนๆ จากลูกค้าเมื่อปลายอาทิตย์ที่แล้ว จนผมต้องแจ้นไปเชียงใหม่
แน่หล่ะ...ผมจะทุ่มเทสุดชีวิตให้กับงานนี้เลย  เพราะงานนี้แท้ๆ เชียว ผมถึงได้ไอ้ตัวเล็กมาไว้ในครอบครอบ (เหรอว่ะ ==)
หลังจากประชุมกันอยู่สองสามชั่วโมง  ได้พอร์ทเรื่องที่ทางผู้ว่าจ้างต้องการแล้วงานก็ถูกแจกจ่ายไปยังฝ่ายต่างๆ
ตามหน้าที่และความรับผิดชอบ  ผมแอบเห็นหลายคนมองมาที่ผมอย่างนึกสงสัยที่เห็นผมอารมณ์ดี
อ่าน่ะ...ปกติผมก็เป็นคนอารมณ์ดี  อัธยาศัยดี แต่ถ้าเป็นเรื่องงานมักจะจริงจังเสมอ  มันเลยน้อยครั้งที่จะมีใครได้เห็นรอยยิ้มผมในที่ประชุมแบบนี้
“งั้นสรุปตามนี้นะครับ สำหรับฝ่ายที่ได้รับหมอบหมายหน้าที่ไปก็ขอให้ทำงานเต็มที่ด้วยนะครับ  นี่เป็นโอกาส
เพราะลูกค้ารายนี้เป็นรายใหญ่ที่พึ่งก้าวมาเปิดตลาดในไทย ถ้าเราทำโปรเจคนี้สำเร็จแน่นอน  โปรเจคต่อๆ ไป
ผมก็คาดว่าลูกค้าคงจะเล็งเห็นบริษัทเป็นรายชื่อต้นๆ ในการรับงานแน่นอน ทำให้เต็มที่นะครับ และช่วยรายงานความคืบหน้าเป็นระยะด้วยนะครับ งั้นก็ขอจบการประชุมเพียงเท่านี้ครับ”   พี่ภีมว่า (ผู้จัดการที่รับหน้าที่โปรเจคนี้)  หลังจากนั้นทุกคนที่ประชุมอยู่ก็ทยอยออกจากห้องประชุม  พี่ภีมเป็นลูกพี่ลูกน้องทางพ่อเองครับ  ทำหน้าที่ช่วยจัดการทุกเรื่อง เพื่อจะมาสานต่อเป็นผู้ช่วยผมในอนาคต แต่ตอนนี้....มาเป็นพี่เลี้ยงให้ผมก่อน
“เดี๋ยวพาร์ท”
“ครับ?”
“เดี๋ยวตามไปพบพี่ที่ห้องน่ะ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”
“ครับ”   ผมตอบรับ เพราะตอนที่พี่ภีมบอกมีสายเข้ามาพอดี  ผมเดินออกมานอกระเบียงห้องประชุม 
พึ่งมานึกได้ว่าลืมโทรกลับหารตีตั้งแต่เมื่อวาน  นี่สินะ....สิ่งที่ลืมจริงๆ
“ว่าไงครับรตี?”  ผมกรอกเสียงไปตามสาย 
“แหม! ลืมรตีไปแล้วใช่ไหมคะพาร์ท รตีไม่อยู่แป๊บเดียวลืมกันซะแล้ว  น่าน้อยใจจัง”  รตีว่าเสียงกระเง้ากระงอด งอนๆ ผม  แต่ไม่ได้จริงจังมากนัก
“หึหึ...ใครจะลืมแฟนคนสวยได้ลงคอหล่ะครับ  อย่างอนนะคนดี   ผมงานยุ่งๆน่ะ วันนี้มีประชุมตั้งแต่เช้าเลย
พึ่งเสร็จเมื่อกี้ เดี๋ยวต้องไปพบพี่ภีมต่อด้วยครับ มีโปรเจคใหญ่อ่ะ  ขอโทษนะครับไม่ได้โทรกลับเลย ”
“อ้อ... คริคริ  เชื่อแล้วค่าว่างานหนักจริงๆ หายงอนก็ได้  แต่ต้องหอมแก้มรตีก่อนนะคะ”   ฟอด~
“คริ คริ  พาร์ทนี่น่ารักตลอดเลยค่ะ” รตีว่าด้วยน้ำเสียงออดอ้อน 
“ว่าแต่รตีมีอะไรรึเปล่าครับ หืม? เห็นโทรมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”  ผมถามเข้าประเด็นเพราะเกรงใจพี่ภีมที่รออยู่
“เอ่อ...คือรตีจะโทรมาบอกว่าจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักอาทิตย์น่ะค่ะ พอดีเพื่อนรตีจะอยู่ต่ออีกอาทิตย์เดียวค่ะแล้วก็จะกลับยุโรปเลยอีกนานกว่าจะกลับมาไทยอีกที  รตีอยากอยู่ต่อพาร์ทไม่ว่าอะไรใช่มั้ยคะ?”  หญิงสาวตอบกลับมาเสียงใส  ผมเม้มปากแน่น ยุโรปหรือเกาหลีกันแน่? บังเอิญจังนะที่ไอ้แฟนเก่าของเธอก็มีกำหนดเดินทางอาทิตย์หน้าเช่นกัน  เมื่อแกล้งไม่รู้ขนาดนี้แล้วจะมาดีแตกตอนนี้ก็ใช่ที่ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอหนัก ๆ  เงียบไปนาน.....  จนอีกฝ่ายเร่งเร้า
“พาร์ท ....พาร์ทคะ  ว่าไงคะ?  นะนะ  รตีอยากอยู่กับเพื่อนนะ  อีกแค่อาทิตย์เดียวเองค่ะคนเดียว อย่างอนรตีนะ”
“ครับ  ตามใจรตีแล้วกันนะ   ว่าแต่เดี๋ยวผมเสร็จงานแล้วผมตามขึ้นไปดีกว่าอยากทำความรู้จักเพื่อนรตีด้วย เผื่อต้องไปยุโรปจะได้แวะไปเยี่ยม” ผมแกล้งพูด รู้คำตอบดีอยู่แล้วว่ารตีคงไม่ได้อยากให้ผมไปร่วมฉลองอำลา
อดีตคนรักเธอสักเท่าไหร่  แล้วทำไม.....ภาพวันนั้นถึงย้อนมาทำร้ายผมได้ขนาดนี้  เจ็บจนจุกเลยทีเดียวที่แกล้ง
ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก  ไม่ใช่....มันไม่ใช่ผมเลย  แต่ผมรักรตีมากเกินกว่าจะยอมปล่อยเธอไปจากผม
“อุ๊ย...ไม่เอาหรอก เพื่อนรตีสวย  เดี๋ยวพาร์ทหลงรักเพื่อนรตีขึ้นมา รตีก็แย่สิคะ  ไม่ให้มาเด็ดขาดห้ามมานะ”
“หึหึ  ครับ  งั้น....ผมจะรอรตีกลับมานะครับ -ที่รัก-”
“ค่ะ  รตีรักพาร์ทนะคะ จุ๊บๆ”  แล้วปลายสายก็กดวาง  ทิ้งให้ผมยืนผ่อนลมหายใจทิ้ง ด้วยอารมณ์ตอนนี้มันคุกรุ่น รุ่นแรงขึ้นมาอีกแล้ว  ผมทุบราวเหล็กเบาๆ กวาดตามองไปทั่ว อากาศไม่ได้ดีอย่างที่คิด  แล้วภาพใครอีกคนก็ซ้อนทับเข้ามาในความคิด  “น้องปัต” ผมหลับตาแน่น  ความเครียดกำลังทวีความรุนแรง  ผมกำลังทำร้ายน้อง  กำลังดึงน้องเข้ามาเกี่ยว.....ทั้งที่ผมรักรตี แล้วปัตหล่ะ?  ผมกำลังจะทำให้น้องแปดเปื้อน ผมตอบตัวเองไม่ได้  ระหว่างผมกับปัต  ผมรู้สึกยังไง  รัก หรือ ชอบ หรือแค่  พอใจ  ถ้าให้ผมเลือกตอนนี้ 100% ผมเลือกรตี เพราะผมรู้ว่าผมรักเค้า  รักรตีมากเหลือเกิน ไม่อย่างนั้นภาพที่เชียงใหม่มันคงไม่ได้จบลงแค่การแอบมองห่างๆ
ของผมเป็นแน่  รับรองว่าไอ้ผู้ชายที่เข้ามายุ่งกับรตี ไม่มีทางไปยืนทำหน้าหล่ออยู่ข้างๆ แฟนผม แต่เพราะผมยังอยากยื้อ  ให้รตีเป็นคนของผม  อยู่กับผม และใช้ชีวิตไปคู่กับผม   เพราะฉะนั้นเรื่องปัต  ....มันเป็นไปไม่ได้เลย
ผมยกมือขึ้นทุบหัวตัวเองแรงๆ เรียกสติที่ให้กลับมา   บ้าจริง....ทำไมผมรู้สึกแย่ขนาดนี้น่ะ   สุดท้ายก็ปล่อยเรื่องที่วุ่นวายไว้แค่นี้  เพราะผมเองก็ต้องรับผิดชอบเรื่องงานของตัวเองด้วย 
“ก็อกๆ  ก็อกๆ ” ผมยืนอยู่หน้าห้องพี่ภีม  เคาะประตูได้สักพักเสียงด้านในก็ตอบกลับมา
“เชิญ”
“พี่ภีมมีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ?”
“อืม...นั่งก่อนสิพาร์ท  พอดีอยากได้คนที่มีไอเดียใหม่ๆ อ่ะนะ  แล้วพี่ก็นึกขึ้นได้ว่าพาร์ทไปเจอน้องคนนึงที่วาดแบบได้เก่งมากๆ อ่ะ พี่อยากให้เค้ามาลองร่างแบบงานนี้เพื่อจะไปพรีเซ็นต์ลูกค้า พาร์ทพอจะติดต่อเค้าได้มั้ย”
“ก็ได้อ่ะพี่  แต่น้องมันยังไม่เคยจับงานพวกนี้มาก่อนนะ  ....ผมไม่แน่ใจว่าน้องมันจะทำได้ดีแค่ไหน”  ผมบอกออกตัวแทนน้องก่อน  เพราะงานที่ผมชอบไม่จำเป็นที่คนอื่นจะต้องชอบตามไปด้วย แต่ผมคิดว่าถ้าผมชอบ มากกว่า 90% ก็มักจะเห็นไม่ต่างกัน 
“ไม่เป็นไรลองดูก่อนก็ได้ พี่เบื่อความซ้ำซากจำเจ  บางทีไอ้พวกครีเอทีพเก่าๆ มันก็ติดภาพเดิมๆ เกินไป พี่บอกตรงๆ มันก็สวยดีน่ะแหล่ะ  แต่ว่ามันเบื่อว่ะ มองไปมุมไหนมันก็เนี๊ยบ  แต่เนี๊ยบแบบเดิมๆ มันมีอะไรที่ซ้ำซากจำเจอยู่  นี่มันเป็นการเปิดตัวโรงแรมใหม่ของทาง เจกรุ๊ป พี่ต้องการไอเดียที่หลากหลายมาผสมผสาน แต่ไม่คิดว่าจะใช้ของใครคนใดคนหนึ่งหรอก  ว่าแต่....พามาหาพี่ได้เมื่อไหร่หล่ะ?”
“แล้วพี่อยากเจอเมื่อไหร่หล่ะฮะ”
“อืม...เร็วที่สุดน่ะแหล่ะ”  พี่ภีมว่า  พรางทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ผู้บริหาร หลับตานิ่งใช้ปากกายี่ห้อหรูเคาะเบาๆ ที่แว่นตา ราวกับกำลังใช้ความคิด  หรือวางแผนการทำงานอะไรสักอย่าง
“ถ้าอย่างนั้นบ่ายนี้ เดี๋ยวผมพาตัวมาครับ  แล้วเจอกันตอนบ่ายนะครับ”  ผมตัดบทลุกขึ้นเตรียมจะออกไป
“หือ?  เร็วขนาดนั้น”  พี่ภีมลืมตาขึ้นมายกคิ้วถาม   ผมยกยิ้มที่มุมปาก 
“แล้วผมเป็นใครหล่ะครับพี่  น้องพี่ภีมเชียวนะ”  ผมว่าแซว  ๆ พี่ภีมส่ายหน้าขำๆ
“เออ...รู้แล้วว่าเก่งครับไอ้คุณน้อง  ไปเลยรีบๆ ไปเอาตัวมา เดี๋ยวพี่จะเตรียมพอร์ทงานไว้คุยรายละเอียด”
“รับทราบครับบอส”  ผมโค้งคำนับราวกับเป็นพ่อบ้าน ซึ่งพี่ภีมขำได้อีกเพราะคนที่อยู่ตำแหน่งนี้คงต้องสลับกัน
“ไอ้เสี่ยว...เลิกแซวพี่ได้แล้ว กรุณาช่วยเหลือผมด้วยนะครับคุณชาย” พี่ภีมว่าพร้อมลุกมาทำท่าพ่อบ้านอีกคน เล่นเอาผมฮาแตก ปกติไม่เห็นยอมเล่นด้วยสักที  ผมเลยสวมบทคุณชายต่อ
“อืม  ผมจะพยายามแล้วกัน” ผมว่า พร้อมเดินออกมาในมาดคุณชาย  ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของพี่ภีม ดังมาเป็นระยะ  ผมก็แค่ไม่อยากให้พี่ภีมเครียด  ผมรู้ว่าพี่ภีมเหนื่อย เราสองคนแม้จะอยู่คนละครอบครัวก็จริงแต่สนิทกันราวกับเป็นพี่น้องคลานตามกันมา  ความจริงใจ.....ที่ผมอาจไม่ได้หาได้ง่ายๆ จากใคร  แต่ถ้าเป็นผู้ชายคนนี้  ผมเชื่อได้ 100% กำลังจะเปิดประตูออกไปแล้วแท้ๆ แต่ก็มีเสียงเรียกจนผมต้องหันกลับไป
“พาร์ท” ใบหน้าพี่ภีมดูอึดอัด  และเป็นกังวลไม่น้อย พยายามจะพูดอะไรสักอย่างออกมา แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ มาถอนหายใจยาวๆ แทน  จ้องมองมาที่ผม.....สายตาแห่งความห่วงใยนั่น  ผมรับรู้มันได้ดี
“มีเรื่องอะไร  ก็บอกพี่ได้นะ  อย่าลืมว่าเราเป็นพี่น้องกัน  ...อย่าลืมว่ามีพี่อยู่ตรงนี้   ไม่ว่าอะไร..”  เสียงพี่ภีมเงียบไป  ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ ราวมาก้อนแข็งๆ มาจุกที่ลูกกระเดือก 
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...เรายังมีครอบครัวที่คอยเราอยู่น่ะพาร์ท เข้าใจรึเปล่า?”  พี่ภีมรู้..........เรื่องรตีแล้วสินะ
“ครับ  ผมจะเข้มแข็งครับพี่  และแน่นอนไม่มีทางที่ผมจะลืมว่ามีพี่ยืนอยู่ข้างหลังผมเสมอ”  ผมหันไปยิ้ม เพื่อบอกว่าผมไม่เป็นไร   ผมรู้ว่ามีใครสักคนติดตามผมอยุ่ตลอดเวลา ...แน่นอนพี่ภีมสั่ง  เพราะผมไม่อยู่ในฐานะ
ที่จะมีใครมาจริงๆ ใจง่าย ๆ อยู่แล้ว  ถ้าไม่เพื่อเงิน ก็คงเพื่อความโด่งดัง  หรือหวังที่จะปีนไปสู่ความสำเร็จ
จนถึงตอนนี้ผมถึงไม่ยอมเปิดตัวเป็นลูกชายของพ่อ มีแต่พี่ภีมที่ออกหน้า  ... รับหน้าแทนตลอด  จนกว่า....ที่ผมจะโตจนสามารถไปนั่งแท่นผู้บริหารได้อย่างเต็มตัว  ผมพยักหน้าน้อยๆ แล้วเปิดประตูเดินออกไปจากห้อง
.
“ฮัลโหล  ปัตเหรอ แม่บ้านมาทำความสะอาดห้องเล็กรึยังหึ?” ผมกรอกเสียงไปตามสาย
“อ่า...ฮะ ๆ มาทำเรียบร้อยแล้วฮะ พี่พาร์ทจะมารับผมกี่โมงฮะ”
“พี่กำลังจะไป ..ปัตเตรียมตัวไว้เลยนะ”
“แล้วพี่พาร์ททานข้าวมารึยังครับ?”
“ยังเลย  แล้วเราหล่ะ?”
“ยังเลยฮะรอพี่พาร์ทก่อน  ปัตทำกับข้าวไว้แล้ว  หุงเข้าเสร็จแล้วด้วย คิดว่าพี่พาร์ทคงมาทานด้วยกัน”
“หึหึ  น้องชายพี่น่ารักตลอดเลยนะ โอเคครับเดี๋ยวพี่กลับนะไป จะได้ทานข้าวพร้อมกันนะ” ผมอมยิ้ม
“ฮ..ฮะ”   พอน้องวางสาย ผมก็ถอนหายใจยกใหญ่ ไม่ได้ๆ ผมจะไม่ทำให้น้องหวั่นไหว  รวมถึงตัวเองด้วย
มันจะต้องหยุด  ความสัมพันธ์  แค่คำว่า  “พี่น้อง”  เส้นที่ผมไม่อาจก้าวข้ามไปได้อีกแล้ว  แม้จะมีหลายต่อหลายครั้ง  ที่ใจมันห้ามไม่อยู่ แต่น้อง......ไม่ควรมาเจ็บเพราะผมใช่ไหม    จะทำได้ดีแค่ไหนกัน 
แต่ผม......จะทำให้ดีที่สุด   

ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6
ทำเป็นคิดได้นะ จะคอยดูว่าสติจะหลุดเวลาเจอฤทธิ์ฟีโรโมนอีกหรือเปล่า  :laugh:

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
ไปเคลียร์กับรตีที่รักให้มันจบๆก่อนดีมั้ยคะพี่พาร์ท

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
กลับมาเจอตัวนิ่ม ๆ กลิ่นหอม ๆ อย่าหลุดหล่ะ

ออฟไลน์ tuek

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3571
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +214/-3
บอกเลิกกับรตีไปเลย
แล้วหันมาคบกับน้องปัตดีกว่า

ออฟไลน์ yeyong

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +917/-26
ข้าวมื้อนี้ น้องปัตต้องเสียไปอีกกี่จูบ :angry2:

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
ถ้ามีเพชรอยู่ในมือแล้วไม่เอา ก็ตามใจละกัน

เชิญไปเก็บก้อนหินไร้ค่าเถอะ ชิส์ อารมณ์เสีย  :m16:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ jimmyFG

  • Ich Liebe dich.
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2276
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +203/-4
    • @Facebook
ปล่อยรตีให้ไปหาแฟนเก่าเหอะๆ

น้องปัตดีกว่าเป็นไหนๆ ทั้งสดทั้งซิง

ทั้งใสซื่อและบริสุทธิ์ หายากนะ

ออฟไลน์ namngern

  • Flowers need to bloom
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-2

หว๋า ไม่ต้องตัดจบเร็วนักก็ได้ค่ะ เรายังอยากอ่านไปเรื่อยๆอยู่เลย
ยาวๆหน่อยก็ดีน้า แฮ่ๆๆ ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะคะ
เห็นว่าไม่สบาย

เข้าเรื่อง เพิ่งมานึกนะคุณพี่พาร์ท - -*
แต่จะทนไหวร้ออ น้องน่ารักนะตัวเอง กั่กๆ
ปล่อยไปเถอะ ผู้หญิงแบบนั้น
จริงๆนะเออ 

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
ทำหยั่งกะน้องเป็นของตาย
มาทำอ่อยน้อง มาให้ความหวัง
ยังจะจับปลาสองมือไปทำไม
ในเมื่อชะนีรตีเค้าก็แสนดีซะขนาดนั้น

 :m16: :m16:

ออฟไลน์ devotionNightmare

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 94
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ทิ้งๆไปเหอะยัยรตีน่ะน้องปัตดีกว่าเยอะ o13

ออฟไลน์ Ju

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 556
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-2
อย่าโกหกและฝืนความรู้สึกตัวเองสิพี่พาร์ท

จะรักกันได้ยังไงคนอ่านคนนี้จะติดตามนะครับ

Tassanee

  • บุคคลทั่วไป
บทที่ 15 

 “ก็อกๆ ก็อกๆ” ผมยืนเคาะประตูหน้าห้องตัวเอง  แล้วลอบถอนใจพยายามตั้งสติเพื่อจะเจอคนตรงหน้าได้อย่างปกติที่สุด 
“คลิ๊ก...แอ๊ด”  ใบหน้าหวานลอยเด่นเป็นสง่า ฉาบด้วยรอยยิ้มรอผมอยู่แล้ว ทำเอาใจกระตุกเลยทีเดียว ผมเสตาหลบสายตาน้องนิด ๆ พอตั้งสติได้ ก็หันมายิ้มกับคนตรงหน้า ยีหัวน้องเบาๆ  เห็นไอ้ตัวเล็กหลบเขินนิดๆ
บ้าเอ้ย!..... แค่นี้ก็ทำเอาใจผมเต้นผิดจังหวะ  ผมแทรกตัวเข้าไปในห้องไอ้ตัวเล็กก็เดินตามมา
“ทำอะไรกินหึตัวเล็ก พี่หิวแล้วอ่ะ” ผมว่าพลางเบนความสนใจไปที่อาหารให้มากเท่าที่จะทำได้ ไม่งั้นเผลอจับไอ้ตัวเล็กกดนี่จะทำไง  ผมเลยเลี่ยงจะไม่มองหน้า  ทำตัววุ่นวายกับการชิมอาหาร 
“อร่อย”  ผมว่าเบาๆ ดันเผลอไปสบตาไอ้ตัวดี ที่ยืนยิ้มตาหยีอย่างดีใจ    อ่า.....น่ารัก  ผมจิกนิ้วที่ขาตัวเองแรงๆ
อยากจะก่นด่าหัวใจ ที่แม่ง...จะเต้นแรงไปไหนครับ  เกรงใจกุบ้าง 
“ปัตทำแกงส้มดอกแค ไข่เจียวหมูสับ แล้วก็ผัดผักรวมฮะ  พี่พาร์ทชอบรึเปล่า?”  ไอ้ตัวดีว่า เดินเข้ามาตักข้าวให้ผม  และตัวเองก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม
“ชอบ” ผมตอบเสียงแผ่ว   แต่หมายถึงชอบปัตน่ะ.... มันก็ดังได้แค่ในความคิดเท่านั้นแหล่ะ แล้วสายตาไม่รักดีดันไปจดจ่อที่ปากแดงๆ ของคนตรงข้าม  ก่อนจะสะดุ้งเฮือก อ้าว...เชี่ยแล้ว  เผลออีกแล้ว ผมก้มหน้าลงต่ำเพ่งจนจานข้าวจะทะลุอยู่แล้ว ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างกับว่าชาตินี้ไม่เคยกินข้าวมาก่อน  ไม่บอกก็รู้ว่าไอ้ตัวเล็กกำลังยิ้มตาหยีเช่นเดิม ดึงดูดชะมัด  น่ามองเกินไป.....จนผมไม่กล้ามอง เพราะถ้าผมกล้ามองเมื่อไหร่...สัญญาได้ว่าผมไม่รับรองความปลอดภัย
“งั้นก็ทานเยอะๆ นะฮะ ”  น้องว่า  ผมเงยหน้าไปสบตาน้องนิดหน่อย ยกยิ้มที่มุมปากนิดๆ  พอให้เป็นกำลังใจ
ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาทานต่อ   ไม่นานนักอาหารตรงหน้าก็หายเลียบ เกลี้ยง เนียน ราวกับไม่เคยมีอาหารมาก่อน หึหึ ....ไม่ใช่ผมไปตายอดตายอยากมาจากไหนหรอกนะครับ  ลองคุณมาชิมฝีมือน้องดูสิ ไม่เลียจานก็บุญแล้ว อร่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกอ่ะ  อ๊ะๆ...ไม่เชื่อ งั้นมาลองดูเหลือข้าวเม็ดนึงบนจานผมคุณลองมาชิมดู
ทานเสร็จน้องปัตก็ทำหน้าที่แขกที่ดี เก็บจานไปล้างเรียบร้อยโดยมีผมเป็นลูกมือ  เก็บไปวางให้ ฮ่าๆ    ผมเห็นน้องก้มหน้างุดๆ ล้างจาน มันเลยพานให้คิดถึงเรื่องเมื่อเช้าขึ้นมาซะงั้น เลยตั้งใจจะเลี่ยงกลับไปนั่งรอที่โซฟาแทน แค่เดินผ่านด้านหลังน้อง  กลิ่นหอมจากตัวน้องลอยอบอวนมากระทบที่จมูกผม กลิ่น...เมื่อเช้าที่ผมได้สัมผัสชิดใกล้ยิ่งกว่าตอนนี้เป็นไหนๆ หอม.....จนทำให้จังหวะการก้าวเท้าชะงัดงัน  ได้แต่ยืนนิ่งหันข้างให้น้องอยู่อย่างนั้น  เพราะขาเจ้ากรรมมันไม่ยอมให้ผมก้าวต่อ  ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แอบสูดกลิ่นจางๆ ที่ดูล่อหลอกให้ผมเข้าไปหา    แอบชำเลืองมองไปที่ด้านหลังของใครคนนั้น  เผลอยื่นหน้าไปใกล้ๆ เพื่อสูดกลิ่นหอมให้มากขึ้นไปอีก  เบาราวกับกลัวว่าเจ้าตัวจะรู้ตัว   หัวใจ...........เต้นรัวขึ้นอีกครั้ง อยากสัมผัส...
สุดท้ายก็ยื่นมือออกไปเกือบจะถึงตัวคนที่ว่า....... แล้วอยู่ๆ หัวใจผมก็กระตุกวาบ  รีบชักมือกลับแทบจะทันที กัดริมฝีปากตัวเองแน่น ในหัวตะโกนก้อง  “ตัดใจซะ”.   ความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลก็ถูกสะกัดกั้นเพียงเท่านั้น ผมผ่อนลมหายใจลึกๆ   นี่ดูจะเป็นปัญหาใหญ่สำหรับผม  เพราะไม่เคยห้ามใจตัวเองได้สักที   รู้สึกเกลียดตัวเอง......ที่ไม่สามารถบังคับให้มันเป็นอย่างที่ผมคาดหวังไว้  ผมไม่อยากทำผิด  .....  ไม่อยากเห็นปัตเสียใจ   ถึงตอนนี้ผมไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับน้อง   แต่สิ่งที่ผมรู้  “ปัตเป็นคนสำคัญสำหรับผมไปแล้ว”  และเป็นสิ่งที่ผมอยากจะถนอมรักษาไว้    ผมเลือกที่จะมองตรงไปด้านหน้า  แล้วก็ตรงดิ่งไปที่โซฟาดังที่ตั้งใจครั้งแรก  มาถึงก็ทิ้งตัวลงนั่งอย่างแรง จนคนที่ล้างจานอยู่ถึงกลับหันมามองด้วยความสงสัย  เกลียดตัวเอง......รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก  ร่างกายผมกำลังเรียกร้องโหยหาคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น  อยากกอด....อยากสัมผัสจนแทบทนไม่ไหว  แต่..........ก็ต้องทน  ทั้งๆที่เป็นคนต้องห้ามสำหรับผม แต่ทำไมทั้งร่างกาย และจิตใจดูจะไม่ยอมเชื่อฟังกันเลยสักครั้ง  ทำไมต้องเป็นปัตด้วย ผมไม่เข้าใจ     เมื่อไม่เห็นเหตุผล และจนหนทาง ผมก็ทำได้แต่ทอดถอนใจเฮือกๆ ๆ  เพื่อระบายความอัดอั้นเพียงเท่านั้น   สองมือจิกแน่นๆ ที่ต้นขาตัวเอง ให้ความเจ็บมาช่วยกลบความต้องการบ้าๆ  กัดฟันตัวเองกรอดๆ อย่างเหลืออด  ทำไม.....น้องทำผมแทบคลั่งได้หล่ะเนี่ย  ผมโอดครวญถึงรตีอยากวิงวอนให้เธอกลับมาเร็วๆ ถ้ารตีอยู่ตรงนี้ผมอาจจะไม่คิดฟุ้งซ่านกับน้องก็เป็นได้  เป็นเพราะผมต้องการเธอมากเกินไปสินะ  ผมแค่เหงา ใช่แค่เหงา..เท่านั้น  ถึงได้โหยหา  ถึงได้ต้องการ และอยากสัมผัสปัตมากขนาดดนี้       “รตี”.......ได้โปรดกลับมาเถอะ........ก่อนที่ผมจะทำอะไรชั่วช้าเลวทรามอย่างไม่น่าให้อภัย  หลับตาแน่นทิ้งหัวพิงโซฟา แล้วกระแทกเบาๆ   เพื่อระบายอารมณ์ฟุ่งซ่านที่ว่า   คงเพราะมัวแต่จมจ่อมกับความคิดไม่เข้าท่า เลยต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงไอ้ตัวเล็กเอ่ยปากเรียก
“เสร็จแล้วครับ”  ผมหันไป เห็นไอ้ตัวดีสะพายเป้ในเล็กใบหนึ่ง ในมือถือสมุดสเก็ตภาพเล่มหนึ่ง ซึ่งผมจำได้ดีว่ามันเป็นเล่มเดียวกันกับที่น้องใช้สเก็ตภาพตอนที่อยู่ในสนามบิน  ตอนนี้ยืนรออยู่ไม่ห่างจากตัวผมเท่าไหร่นัก  ผมพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเดินนำไอ้ตัวเล็ก
“ป่ะ...งั้นก็ไปกัน”  รู้สึกว่าน้ำเสียงของตัวเองช่างไร้พลังเหลือเกิน  กับการอดทนที่เหมือนจะเกินขีดจำกัดของตัวเอง ผมเอื้อมมือกำลังจะบิดลูกบิดประตู แต่แล้วก็ต้องชะงัก  เพราะมีมือดีมาดึงรั้งเสื้อผมไว้  ผมหันหน้าไปมองเจ้าของมือด้านหลัง  ที่ตอนนี้กำลังจ้องหน้าผมราวกำลังอย่างค้นหาอะไรบางอย่าง  จนผมต้องเลิกคิ้วเป็นคำถาม
“มีอะไรเหรอปัต?”   ผมเอ่ยถาม  ไม่เข้าใจจริงๆ กับสายตาที่ราวกับมีคำถามมากมายนั่น
“คือ...เอ่อ....”  น้องก้มหน้าลงไปที่พื้น  ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดหรือไม่พูดดี  ผมได้แต่เฝ้าสังเกตุอาการนั่น
“ครับ?”  ผมหันหลังไปเผชิญหน้ากับไอ้ตัวเล็ก  รู้สึกเป็นห่วงเหลือเกิน ...กลัวว่าตัวผมจะทำอะไรให้น้องลำบากใจ  ไอ้ตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม  ใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อนั่น   มีเสน่ห์จนน่าใจหายผมเสตามองไปด้านข้างนิดๆ ก่อนจะหันมาสบตาไอ้ตัวดีของผมอีกครั้ง
“ว่าไงไอ้ตัวเล็ก?”  ผมเอ่ยซ้ำ พยายามเลือกคำที่ดูเป็นกันเอง  เพียงเพื่อต้องการให้บรรยากาศมันผ่อนคลาย
“พี่พาร์ท โกรธอะไรปัตหรือเปล่าฮะ?”   น้องว่าจ้องมาที่ผมนิ่ง  รอคำตอบ  ยิ่งผมทำตัวห่างเหินน้องก็ยิ่งรู้สึกถึงความแตกต่างสินะ  ผมยิ้มกว้าง.....ยีหัวไอ้ตัวเล็กเบาๆ อย่างปลอบใจ
“ทำไมเราคิดอย่างนั้นหล่ะ?” ผมไม่ได้ตอบแต่เลือกที่จะถามกลับ   จ้องมองตอบดวงตากลมโตนั่น
“ก็...ก็พี่พาร์ทเปลี่ยนไป ถ้าเป็นเพราะเรื่องเมื่อเช้า......”  น้องก้มหน้างุดลงไปมองพื้น ขณะที่ผมมองตอบด้วยหัวใจที่เต้นรัว   รอ.......รอฟังน้องว่าจะพูดอะไรต่อไป   ทำไมใจมั่นสั่นอย่างนี้หล่ะ  น้องจะต่อว่าผมรึเปล่า
หรือว่าน้องต้องการจะไปจากผม  หรือว่าน้องจะเสียใจ  น้องจะรู้สึกแย่กับสิ่งที่เกิดขึ้น หรือว่า??  หรือว่า??? 
ความคิดมากมายวิ่งวุ่นอยู่ในหัวผม ลำคอแห้งผาก.....ถ้ามันทำให้น้องจะจากไป  ผม.....ผมย้อนเวลากลับไปทันไหม? สัญญาเลย......จะไม่แตะน้องแม้แต่ปลายก้อย   ผมเม้มปากแน่น   รอคำพิพากษา...จากปากน้อง
“ผม...  เอ่อ..ผม”  น้องเงยหน้าขึ้นมามองผมนิดนึง  คาดว่าใบหน้าผมตอนนี้คิ้วคงขมวดเป็นปมไปเรียบร้อยแล้ว
“ผม....”
“..............”    เงียบ
“..............”   ฉี่









“ผม....ไม่ได้โกรธฮะ”  น้องว่าเสียงแผ่ว ก่อนจะก้มหน้างุดตามเดิม สีแดงแล่นริ้วไปทั่วใบหน้าและใบหู   
แต่ทำไมผมได้ยินเสียงดังราวกับมีคนเอาโทรโข่งมาประกาศซ้ำๆ หลายรอบ  พุหลากหลายขนาดถูกจุดเสียงดังเปรี้ยงปร้าง อยู่รอบใบหู ราวกับมีสแตนด์เชียร์อยู่ใกล้ ผมได้ยินเสียงกรีดร้องแสดงความยินดีไปทั่ว ริมฝีปากที่แทบจะหุบยิ้มไม่อยู่.... แต่ก็ทำแค่กระตุกยิ้มที่มุมปากนิด ๆ แบบคนฟอร์มจัด เฮ้อ~ แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก  ที่น้องไม่ได้ว่าอะไร.....ที่สำคัญคือ....น้องไม่ได้คิดจะทิ้งผมไป  ผมเก็บอาการแบบสุดฤทธิ์ถ้าตอนนี้มีหางนะ มีหวังโบกสะบัดพัดวีไปมาอย่างดีใจไปแล้ว  ผมยื่นมือไปยีหัวไอ้ตัวเล็ก  อย่างอารมณ์ดีสุดท้ายก็ยิ้มตาหยีตอบน้องไป  ฮ่าๆ  ฮิ้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  น้องไม่ว่าเว้ยเห้ย
“ขอโทษนะปัต ...ที่พี่ทำอะไรแปลก  ๆ  พี่คิดถึงแม่น่ะตอนแม่พี่ยังอยู่แม่ทำกับข้าวให้ทานทุกวันเลย  แล้วพี่ก็เข้าไปกอดไปหอมแม่ทุกวัน  พอเห็นปัต.....มันเหมือนความทรงจำที่หลุดหายไปนาน ....กลับมาอีกครั้ง  พี่มีความสุขมากน่ะ  เลยเผลอทำอะไรตามใจตัวเองเกินไป  จะบอกปัตก็ไม่กล้า....เลยทำให้คิดมากอยู่อย่างนี้
พี่กลัว...ว่าเราจะเกลียดพี่  เห้ยปัตเป็นอะไรครับ?”  ผมรีบดึงไอ้ตัวเล็กมากอดแน่น ๆ  ลูบหัวไอ้ตัวเล็กเป็นการใหญ่ เพราะอยู่ดีๆ น้องก็น้ำตาคลอหน่วย ทำผมใจเสียได้อีก เมื่อกี้ผมพูดอะไรผิดเหรอ?  เพราะภายใต้จิตสำนึกของผม ก็อดคิดไม่ได้ ว่าแม่....อาจจะต้องการสื่อสารผ่านปัตเพื่อมาให้ความอบอุ่นผม  ความอบอุ่น~ ที่ดูมันเจือจางไปแสนนาน  แต่ทว่า.....ไม่มีสักวันที่ผมจะลืม  รอยยิ้มที่แสนใจดีของแม่  แม่....ผู้หญิงที่สวยที่สุดในความทรงจำผม  ผมลูบหัวปัตเบาๆ น้องยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนอกผม 
“พ ...พี่พาร์ท... ฮึกๆ ...จะทำอีกก็..ฮึกๆ ...ได้ฮะ  ปัตรู้.....คน....ไม่มี...ฮึกๆ พ่อแม่....รู้สึกยังไง  ปัต... ปัตก็ ฮึกๆ
ไม่มีพ่อ  ..ปัตรู้มันเจ็บ ทำเลย  ฮึกๆ เท่าไหร่ก็ได้ที่...พี่ต้ .องก.า ร”  น้องกอดผมไว้แน่น  ซุกหน้ากับอกผม   ผมกอดน้องตอบแน่นๆ  เริ่มรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา  ความอ่อนแอทั้งหลายที่เคยซ่อนไว้  ทำไมถึงโดนน้องจับได้ง่ายดายขนาดนี้......ราวกับตอนนี้แทบจะทนไม่ไหว ความเจ็บปวดมากมายที่ผ่านมา ต้องพยายามเก่ง  ต้องพยายามเข้มแข็ง ต้องพยายามยืนให้อยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ ทุกครั้งที่เสียใจ ผมได้แต่มองฟากฟ้า มองหาใครคนนั้น ผมไม่ได้ต้องการทรัพย์สินเงินทอง  หากแต่สิ่งที่ผมต้องการคือ- คนเข้าใจ-  ....
คนที่....จะโอบกอดผมไว้ในยามที่อ้างว้าง คนที่...จะเคยปลอบใจในยามที่เจ็บปวด คนที่จะยิ้มหรือแม้แต่ร้องไห้ไปด้วยกัน  ยืนอยู่ข้างๆ ไม่จากกันไปไหน  ใครสักคนที่ผมโหยหา  .... เหมือนฟากฟ้าส่งมาเติมเต็มกันและกัน
ขาผมทรุดยวบลงกับพื้นซุกหน้าเข้ากับตัวน้อง  กอดน้องไว้แน่นราวกับจะซ่อนน้ำตาไว้ได้หมด กับ20ปีแล้วที่พยายามทำตัวให้เข้มแข็ง ไม่มีน้ำตาสักหยด แม้จะเจ็บ จะเหงา จะเศร้า  หรือแม้แต่เสียใจ ทุกอย่างถูกเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้... นั่นเพราะผมอ่อนแอไม่ได้  ทั้งๆ ที่ผมก็เป็นแค่ปุถุชนคนธรรมดาคนหนึ่ง 
แต่ตอนนี้...มันเกินจะทนไหว  ขอผมอ่อนแอสักวันได้ไหม?  ผมปล่อยน้ำตาให้รินไหล  ปากก็พร่ำเรียกชื่อน้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ  ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปอีกคน  ผมกลัวการสูญเสีย เหมือนแม่...ที่จากไป
“ปัต.....ปัต.....”  มือเล็กลูบเบาๆ ที่หัวผม  ช่างเป็นการปลอบโยนที่อบอุ่นเหลือเกินสำหรับผมตอนนี้  ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใด แค่โอบกอด  แค่อยู่ข้างๆ กัน  ก็เพียงพอ
“ร้องเถอะฮะ ร้องไห้พอ  การร้องไห้ไม่ได้แปลว่าเราอ่อนแอ    มันก็แค่..ช่วยละลายความเจ็บปวดให้หายไปจากใจของเรา” ปัตว่าเสียงแผ่ว  ก่อนทรุดตัวลงมา  ....  ค่อยๆเช็ดน้ำตาที่ไหลอย่างพร่างพรูโดยปราศจากเสียงสะอื้นให้กับผม 
“เข้มแข็งนะครับคนดี  ปัตจะอยู่ข้างๆ พี่เอง ปัตสัญญา” เสียงที่แสนแผ่วเบา แต่กลับอบอุ่นเหลือเกิน  ปัตแตะจูบเบาที่หน้าผากผม  ผมดึงน้องเข้ามากอดซุกหน้ากับไหล่เล็กๆ นั่น ตัวสั่นสะท้านได้อีก  แต่ผมไม่ได้กลัวอีกต่อไปแล้ว   เพราะผมมีคนที่พร้อมจะอยู่ข้างผมไม่ว่าเมื่อไหร่.... ขอบคุณเหลือเกิน  ปัต....ขอบคุณที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างกัน

ออฟไลน์ pooinfinity

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +140/-3
กว่าจะรู้นะว่าอะไรที่ไม่ควรเสียไป

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
เอาแม่มาอ้างนะพี่พาร์ท

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
ทีนี้รู้ตัวรึยังว่าควรจะทำอะไรต่อ พี่พาร์ท

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
ถ้าเรารักใครพร้อมกัน จงเลือกคนที่สอง
เพราะถ้ารักคนแรก คงไม่รักอีกคน
>>> วาทะ จอห์นนี่ เดปป์

เข้ากับเรื่องนี้ และเวลาได้ยินมันเจ็บจุกๆ ไงไม่รู้

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด