Royal Of Love ตำนานรักสองราชวงศ์[บทพิเศษP.14 R 410] จบแล้วค่ะ (แจ้งข่าวเล็กๆ)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Royal Of Love ตำนานรักสองราชวงศ์[บทพิเศษP.14 R 410] จบแล้วค่ะ (แจ้งข่าวเล็กๆ)  (อ่าน 249923 ครั้ง)

ออฟไลน์ kingkakingka

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
หวานซะ :m3: :m3: :m3:

sunshadow

  • บุคคลทั่วไป




   เหอะๆๆ มีแต่คนมารุมรักก็ลำบากอย่างนี้ละน้าาาา
   นี่แค่รู้ว่าได้เป็นชายายังตามมาตรวจสอบซะขนาดนี้
   แล้วถ้ารู้ว่าน้องที่รักมีชายาเป็นของตัวเองด้วย แถมกะลังจะมีหลายจะตกใจขนาดไหนเนี่ย




ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
เป็นความรักที่ซับซ้อนมากๆ ทุกคู่เลยตั้งแต่องค์ราชินีมาจนถึงพวกองค์ชาย  :o7:




ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
อิจฉาคาเซีย มีแต่คนหลงรัก

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +931/-14
เนื่อเรื่องสนุกนะ อ่านเพลินดี
แต่อยากให้เช็คพวกคำราชาศัพท์อะไรพวกนี้ดี หน่อย บางตอนอ่านแล้วรู้สึกว่า มันขัดๆ
กับลำดับเหตุการณ์ที่น่าจะใส่รายละเอียดปลีกย่อยมากกว่านี้ เพราะอ่านแล้วรู้สึกว่านี่คือนิยายแฟนตาซี น่าจะมีบทบรรยายเยอะๆ
ให้เห็นภาพชัดเจน เพราะเท่าที่เห็นจะเน้นบทพูดเสียเป็นส่วนใหญ่
แอบขัดใจบางส่วนนิดหน่อย แต่ถือว่าเป็นแนวคิดและโครงเรื่องของคนเขียน
แต่โดยรวมแล้วน่าติดตามคะ
(นี่เป็นความรู้สึกส่วนตัวคะ อย่าโกรธกันนะ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-03-2012 22:36:55 โดย อนันตกาล »

gngane

  • บุคคลทั่วไป
สนุกมากเลยค่ะ อ่านหนังสือสอบเครียดๆอ่านเรื่องนี้เเล้วหายเลย หื่นแทน :pighaun:

ออฟไลน์ jaymaza

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 265
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
สนุกมากค่ะ

ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยชอบอ่านแนวนี้ ทั้งที่เป็นคนอ่านได้ทุกประเภท

เพราะรู้สึกว่าเบื่อการบรรยายที่ค่อนข้างเยอะ จนไม่อยากอ่าน

แต่ว่าเรื่องนี้กำลังดี อ่านสบาย แล้วก็สนุกมากด้วย

รออ่านนะคะ

 :L2:

ออฟไลน์ ronlbb

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1209
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
บางทีก็หวานไปอะไร

ออฟไลน์ Sorso

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-3
เข้ามาเป็นสาวกของเรื่องนี้อีกคน ฮ่าๆๆๆ

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
บทที่ 19
ตำนานรักสองราชวงศ์ : งานฉลอง 5000 ปี อาณาจักรเฟรนเซีย

หลังจากที่องค์ทริสเซย์หายจากอาการประชวรไม่นาน งานฉลองอันยิ่งใหญ่ก็เริ่มขึ้น งานครั้งนี้ผู้คนต่างตื่นตาตื่นใจกับรูปแบบงานที่แปลกตาไปจากเดิม

องค์ทริสเซย์ องค์ชายคาเซียและองค์ชายโซเทเรียเสด็จมาเปิดงานที่สวนกลางเมือง อันเป็นที่จัดประกวดเทวีแห่งบุปผาชาติ

“ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่า งานฉลองอันยิ่งใหญ่ประจำปีนี้ จะสร้างความสุข ขจัดความหวาดกลัวให้กับประชาชนทุกคนได้”

เมื่อองค์ราชาทรงตรัสสุนทรพจน์เปิดงานจบ การแสดงก็เริ่มขึ้น

พระองค์และสององค์ชายเที่ยวชมงานอย่างสนุกสนาน

“อะ อ้ำ~”องค์ชายคาเซียทรงหันไปป้อนขนมให้แก่พระชายาของพระองค์ ก่อนจะทรงหันมาป้อนให้แก่พระสวามีบ้าง “อ้ามมมมม”

“อื้ม รสดีจังเลย”องค์ชายโซเทเรียทรงเคี้ยวขนมด้วยสีพระพักตร์ที่มีความสุข

“อีกชิ้นให้โซลไปเถอะ กำลังท้องกำลังไส้ ทานเยอะๆน่ะดีแล้ว”องค์ทริสเซย์ตรัสเบาๆเมื่อเห็นองค์ชายคาเซียมองขนมชิ้นสุดท้ายอย่างลังเลว่าควรจะทำอย่างไรกับมัน

“มามะ โซล อ้ำ~”และแล้ว... ขนมชิ้นสุดท้ายก็กลายเป็นของพระชายาตัวน้อยที่กำลังอุ้มครรภ์สามเดือนอยู่นั่นเอง...

“คนที่กำลังท้องสามเดือนนี้ตัวอวบขึ้นแบบนี้ทุกคนเลยหรือ”องค์ราชาทรงตรัสถามองค์ชายคาเซีย “ข้าว่าตอนที่โซลมาถึงเฟรนเซียใหม่ๆตัวนิดเดียวเองนะ”

“โถ่ ฝ่าบาท อย่าทรงล้อโซลเล่นสิพะยะค่ะ ดูสิพะยะค่ะ เขินจนหน้าแดงไปหมดแล้ว”องค์ชายทรงตอบกลับพระองค์ด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “แต่ก็อวบขึ้นมากจริงๆแหละ”

“ฝ่าบาท คาเซีย... อย่าล้อสิ”องค์ชายโซเทเรียทำพระพักตร์ยู่น้อยๆ แต่เรียกรอยยิ้มจากทั้งสองพระองค์ได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

“โอ๋ๆ ไม่ล้อแล้วๆ”องค์ทริสเซย์ยกพระหัตถ์ยอมแพ้ “เดี๋ยวลูกออกมาหน้ายู่เหมือนที่เจ้าทำอยู่นะ โซล”

พระชายาโซเทเรียปรับสีพระพักตร์กลับมายิ้มแย้มทันที เมื่อทรงได้ยินดังนั้น เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากคนข้างวรกายได้อย่างดี

ก็...พระองค์ไม่อยากให้ลูกหน้ายู่นี่น่า...

ภาพที่ทั้งสามพระองค์หัวเราะยิ้มแย้มกันอย่างร่าเริง โดยเฉพาะองค์ราชา สร้างความปลื้มปิติให้กับประชาชนผู้พบเห็นเป็นอย่างมาก

นานมากแล้วที่พวกเขามิได้เห็นองค์เหนือหัวของพวกเขายิ้ม และหัวเราะได้อย่างเป็นธรรมชาติ แม้พระองค์จะทรงเสด็จออกมานอกวังบ่อยแค่ไหน รอยยิ้มที่ทรงยิ้มนั้นเป็นเพียงรอยยิ้มที่ฝืนพระทัย เพื่อให้ประชาชนอย่างพวกเขาสบายใจเพียงเท่านั้น

ขอบคุณสวรรค์ที่ส่งองค์ชายคาเซียและพระชายาโซเทเทียให้มายังอาณาจักรเฟรนเซียของพวกเขา มาทำให้เจ้าชีวิตของพวกเขามีความสุข มีรอยยิ้มได้เหมือนในวันนี้


เหล่าสนมทั้งหลายก็ได้เสด็จออกมาเที่ยวเช่นกัน พวกนางบ้างก็เกาะกลุ่มกันเดินเที่ยว บ้างก็เดินไปกับนางกำนัล บ้างก็เดินไปเพียงคนเดียว และ... ไม่มีใครได้ตามเสด็จองค์ราชาแม้เพียงสักคน

พวกนางเป็นที่จับตามองของประชาชนเป็นอย่างยิ่ง ด้วยความงามอันเปล่งประกาย อีกทั้งยศถาบรรดาศักดิ์ที่พวกนางมี ยังเป็นสิ่งที่ดึงดูดคนรอบข้างให้เหลียวหลังมองตลอดทาง
การกระทำเช่นนั้นทำให้พวกนางรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองเป็นอย่างยิ่ง พระสนมบางองค์เชิดพระพักตร์อย่างถือองค์

เอ... พวกนางจะรู้กันบ้างไหนนะว่าผู้คนที่มองพวกนางอยู่จะคิดอย่างไรกับพวกนาง... ชื่นชม? สรรเสริญ? ไม่ใช่หรอก...

งดงาม เปี่ยมไปด้วยรัศมีแห่งความสูงศักดิ์ แต่... ไร้ซึ่งความสง่า และความมีอำนาจ
เห็นข้าเปรียบเทียบได้อย่างชัดเจนระหว่างพระชายาและพระสนม ทั้งๆที่อยู่ในวัยเดียวกัน มีสายเลือดขัตติยะเหมือนกัน อยู่ในพระราชวังอันหรูหราเช่นเดียวกัน...

แต่ความทรงอำนาจและความสง่างามในการทุกการกระทำนั้นแตกต่างกันเป็นอย่างยิ่ง
พระชายานั้นแสดงทุกอย่างออกมาด้วยความเป็นธรรมชาติ มิจำเป็นต้องเสริมหรือเติมแต่งอันใด... ต่างจากพระสนมหลายๆพระนาง ที่ต้องแสดงออกให้เห็นด้วยตัวขององค์เอง

ถึงเป็นเช่นนั้น... ถ้าเหล่าสนมทั้งหลายก็เพิ่งมีพระชนมายุเพียง 15-16 ชันษา เมื่อพวกนางเติมใหญ่ อาจจะมีความสง่างามมากกว่านี้ก็ได้... ล่ะมั้ง

++++++++++++++++++++++++++++++

“อีกไม่นาน คาเซียคงจะตั้งท้อง ข้าควรจะทำอย่างไรดี เสด็จพี่”เสียงหวานดังขึ้นถามชายผู้หนึ่งที่ประทับอยู่ใกล้พระนาง “แค่ทุกวันนี้ฝ่าบาทก็ทรงสนพระทัยมันเพียงคนเดียว ถ้ามันให้กำเนิดพระโอรส ตำแหน่งราชินีคงตกเป็นของมันแน่”

“เจ้ามีแผนอะไรอยู่ในใจแล้วมิใช่หรืออย่างไร น้องข้า”เสียงทุ้มตอบกลับมาอย่างสบายๆ

“ข้าคิดเอาไว้บ้างแล้วก็จริง... แต่ถ้ามันไม่สำเร็จขึ้นมา ข้าควรจะทำเช่นไรล่ะ เสด็จพี่”พระนางค้อนผู้เป็นเชษฐาน้อยๆ

“เอานี่ไปสิ”พระหัตถ์หนาลงห่อสีน้ำตาลเล็กๆไปให้สาวน้อยตรงหน้า “ใช้ยามจำเป็นเท่านั้นนะ ถ้าไม่ถึงที่สุดแล้ว เจ้าห้ามใช้มันเด็ดขาด”

“มันคืออะไรหรือ เสด็จพี่”

“ยา...”

พระหัตถ์เรียวถือห่อยาเอาไว้ พระเนตรหวานจ้องมองมันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย...

“ยา...หรือคะ”

“ใช่... มีผลถึงตาย ถ้ารักษาไม่ทัน เพราะฉะนั้นถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เจ้าห้ามออกมาใช้เป็นอันขาด เข้าใจใช่ไหม”

“ค่ะ”นางตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ถ้าพลาดขึ้นมา...”

“ถ้าพลาดขึ้นมา หมายถึงอาณาจักรทั้งอาณาจักรของเรา ต้องล่มสลาย ผู้คนจำนวนมากต้องสิ้นชีพลง รวมถึงพี่น้องของเจ้าด้วย จำเอาไว้ให้ดี”

“ค่ะ เสด็จพี่ น้องจะระวังเอาไว้”

พระนางเก็บยาห่อนั้นเข้าไปในอกเสื้อ และซุกซ่อนมันอย่างดี

สองพี่น้องนั่งสนทนากันไปเรื่อยๆ เรื่องราวมากมายถูกถ่ายทอดออกมาให้แก่กันและกันรับรู้

“น้องขอตัวกลับก่อนนะคะ”เสียงหวานเอ่ยขึ้นหลังจากเวลาผ่านไปนาน “ได้เวลาต้องกลับแล้ว โอกาสหน้าเจอกันใหม่นะคะ”

“อืม...”

++++++++++++++++++++++++

ระหว่างนั้น องค์ราชา องค์ชายทริสเซย์และองค์ชายโซเทเรีย ก็เสด็จมาดูการแสดงที่สวนกลาง...

“พวงนางร่ายรำได้อ่อนช้อย งดงามไม่นางรำในวังเลยพะยะค่ะ ฝ่าบาท”องค์ชายคาเซียทรงตรัสขึ้น “โซล ว่าอย่างนั้นไหม”

“อื้ม”โซลตอบรับขณะที่ยังทรงเสวยขนมที่ไปซื้อมาเมื่อครู่

“นั่นสินะ...”

ทั้งสามพระองค์ทรงทอดพระเนตรดูการแสดงอยู่พักใหญ่ จะกระทั่ง...

“พระชายาเพคะ”เนลกระซิบกับนายของนางเบาๆ “มืดมากแล้วนะเพคะ ทรงพาพระชายาโซเทเรียไปพักผ่อนเถอะเพคะ”

“จริงด้วยสิ... โซล กลับตำหนักกันเถอะ”องค์ชายทรงหันไปตรัสกับร่างที่นั่งตาแป๋วอยู่ข้างๆพระองค์

“โซลยังไม่ง่วงเลยอ่า”พระชายาทรงหันมาช้อนพระเนตรมองพระองค์อย่างอ้อนๆ “ขอดูอีกหน่อยนะ นะ”

“ไม่เอาน่า... อย่าทำให้คาเซียลำบากใจสิ”องค์ทริสเซย์ทรงหันมาช่วยองค์ชาย หลังจากที่พระองค์ทรงเห็นองค์ชายทำสีพระพักตร์ยุ่งๆ

“ง่า... กลับก็ได้”องค์โซเทเรียตรัสเสียงอ่อยๆ ก่อนจะทรงยอมกลับพระตำหนักโดยดี
องค์ชายคาเซียเสด็จมาส่งพระชายาเข้าบรรทมเหมือนดังปกติ ก่อนที่จะทรงกลับไปยังตำหนักของพระองค์

เมื่อชำระกายเสร็จก็เข้าบรรทมกับฝ่าบาทเหมือนทุกครั้ง...

โดยที่พระองค์ไม่รู้เลยว่า ในวันนี้... มีสิ่งที่ไม่เหมือนทุกวัน

หลังจากที่เสด็จกลับมายังพระตำหนักแล้ว องค์ทริสเซย์ทรงสรงน้ำชำระวรกายเพื่อขจัดคราบเหงื่อไคลต่างๆดังเช่นทุกวัน

องค์ชายเฮเซียทรงให้คนส่งพระราชสารขอเข้าเฝ้ามาให้กับพระองค์ในยามคำคืนเช่นนี้ ซึ่งพระองค์ก็ตอบรับไปง่ายๆ

ทหารองครักษ์ที่รับพระราชสารมานั้น รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง ที่ยามวิกาลเช่นนี้ องค์เหนือหัวจะทรงให้เข้าเฝ้า ทั้งที่ปกติ เวลาเช่นนี้จะมิทรงให้ผู้ใดเข้าพบเป็นอันขาด... เพราะพระองค์จะทรงใช้เวลาอยู่ร่วมกับพระชายาของพระองค์

หึ มาขอเข้าเฝ้าในเวลานี้ คิดจะมาขัดขวางไม่ให้ข้าใช้เวลาอยู่กับคาเซียล่ะสิ ในเมื่ออยากขัดขวางข้านัก ก็เชิญตามสบาย คิดว่าข้าจะสนใจหรืออย่างไรกัน

องค์ชายคาเซียทรงเสด็จเข้ามาหาพระองค์ตรงเวลาทุกราตรี ทุกๆคนในพระราชวังล้วนทราบกันดีกว่า เวลานี้พระราชาของพวกเขาจะไม่อนุญาตให้ใครมารบกวนเป็นอันขาด... เพราะเป็นเวลาผลิตทายาทของพระองค์

“เจ้าดูเพลียๆนะ คาเซีย”พระหัตถ์หน้าลูบไล้พระพักตร์งามเบาๆ “ตัวรุมๆ เจ้าไม่สบายหรือเปล่า”

“กระหม่อมสบายดีพะยะค่ะ... ช่วงนี้ทำงานหนักไปหน่อย พักสักนิดเดี๋ยวก็หายพะยะค่ะ”องค์ชายคาเซียตรัสตอบเบาๆ

พระหัตถ์เรียวเปลื้องอาภรณ์จากวรกายของพระองค์เองและพระสวามีออกอย่างเชื่องช้า สร้างความแปลกพระทัยให้กับองค์ทริสเซย์ยิ่งนัก

“คาเซีย...”

“ฝ่าบาท... มอบพระโอรสให้กระหม่อมสักองค์ได้ไหม... พะยะค่ะ”เสียงหวานเอ่ยถามแผ่วเบา พระพักตร์ขององค์ชายแดงระเรื่ออย่างน่ารัก

“ไม่...”พระตรัสตรัสตอบแผ่วเบา ก่อนจะทรงพลิกกายขึ้นคร่อมเรือนร่างขวาเนียน “ไม่ใช่แค่คนเดียวที่เจ้าต้องมีให้ข้า คาเซีย อย่างน้อยเจ้าต้องมีองค์ชายให้ข้าสักห้าองค์ องค์หญิงสักสามองค์ กำลังใช้ได้ ถ้ามากกว่านั้นยิ่งดีใหญ่เลย”

นาสิกโด่งสูดความหอมจากปรางใส ก่อนจะเลื่อนลงมาซุกไซร้ที่ซอกพระศอขาวผ่อง ประทับตีตราเอาไว้ให้ทุกคนรู้ว่าร่างนี้เป็นของพระองค์...

“สุดแต่ฝ่าบาทจะทรงประทานให้กระหม่อมพะยะค่ะ”พระชายาตรัสเสียงแผ่วเบาๆ วรกายบางบิดไปมาด้วยแรงอารมณ์ที่โถมใส่ “ฝ่าบาท...”

“หืม... อะไรหรือ คาเซีย”

“ไม่ว่ากระหม่อมจะเจ็บแค่ไหน จะเหมือนขาดใจเพียงใด ขอได้โปรด เข้ามาในร่างของกระหม่อมจนสุดด้วยเถิดพะยะค่ะ...”

“เจ้ายังรับข้าไม่ไหวหรอก... คาเซีย”

“ขอได้โปรด... เมตตากระหม่อมด้วยพะยะค่ะ”

“ตามใจเจ้า...”

ทุกการเคลื่อนไหวในห้องบรรทมนี้ ล้วนอยู่ในสายพระเนตรขององค์ชายเฮเซีย พระองค์ทรงทอดพระเนตรการร่วมสังวาสของพระอนุชากับพระสวามีด้วยพระหฤทัยที่เจ็บปวดยิ่งนัก
ทุกการกระทำ ทุกกสัมผัสที่องค์ราชามอบให้กับคาเซียเปี่ยมไปด้วยความรักและความปรารถนาจากพระทัยของพระองค์ แม้ยามที่คาเซียดูเจ็บปวด แต่ก็แฝงไปด้วยความสุขสมหวัง...

ได้เห็นเพียงเท่านี้ พระองค์ก็ทรงวางพระทัยได้แล้วว่า อนุชาของพระองค์นั้น มีความสุข ได้รับความรักจากองค์ราชา ได้มองความรักให้แก่พระชายา ได้ใช้ชีวิต... อย่างมีรอยยิ้มที่ออกมาจากเบื้องลึกของพระทัยจริงๆ

แค่ได้เห็นเท่านี้ พระองค์ก็สุขใจมากแล้ว...

แม้พี่... จะไม่มีโอกาสได้ครอบครองน้อง จะไม่มีโอกาสได้บอกรักน้องทุกๆวัน แต่ถ้าน้องมีความสุข... เพียงเท่านี้ พี่ก็พอใจ และมีความสุขมากแล้ว

++++++++++++++++++++

บทที่ 19 ค่ะ//ช่วงนี้ยังหวานอยู่... เดี๋ยวก็หายแล้ว= ="

ในเด็กดี... มีคนบอกว่าหวานเกิน... อ่า~ ดราม่าจะเริ่มมา  o22
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-03-2012 13:24:39 โดย midnight »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ pare_140

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-6
อี2ตัวนั้นมันเป็นใคร  :angry2:


น่าสงสารเฮเซียย  :o12:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-03-2012 23:22:06 โดย pare_140 »

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
ม่ายยย ตอนต่อไปเริ่มมาม่า่าแล้วเหรอเนี่ย
เฮเซีย  น่าสงสารที่สุด แงๆๆๆ

ออฟไลน์ kingkakingka

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
องค์ชายเฮเซีย :o12: :o12: :o12: :o12:

tonkhaw

  • บุคคลทั่วไป
บทที่ 19 ค่ะ//ช่วงนี้ยังหวานอยู่... เดี๋ยวก็หายแล้ว= ="


หมายความวา่าไง จะเกิดมาม่าหรือนี่

ออฟไลน์ BBnuna

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 299
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1


บทที่ 19 ค่ะ//ช่วงนี้ยังหวานอยู่... เดี๋ยวก็หายแล้ว= ="

กรี๊ดดดด ประโยคที่น่ากลัว เตรียมต้มน้ำรอเส้นT^T

sunshadow

  • บุคคลทั่วไป



   เอิ่ม. . . มีคนแอบดูอ๊ะ!! ถึงเป็นพี่ชายก็เถอะ





ออฟไลน์ jaymaza

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 265
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
มาม่าชามโตไหมอะ ???  :serius2:

ชามน้อยๆพออิ่ม,,,กินหมด แล้วหายไป กลับมาหวานเหมือนเดิมได้ไหม   :laugh:

 :3123:

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
อ๊ากกก ไม่อยากได้มาม่า
ขอหวานๆไม่ได้เหรอ อิอิ

ออฟไลน์ aoihimeko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-9

wolfram

  • บุคคลทั่วไป
มาม่าจะมาแล้ว...ขอน้อยๆนะคะ!!  :กอด1:

 :L2: :L2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Sorso

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-3
คุณคนเขียนฮะ ช่วยหาคู่ให้เฮเซียทีสิฮะ
ปลอบใจเฮเซียหน่อย เป็นพี่ชายที่น่าสงสารมาก

ออฟไลน์ owo llยมuมข้u

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-4
*[]* มาม่า กำลังมา!!

ออฟไลน์ miya_pp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 285
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
หึหึ

หวานไปแล้ว

ขมล่ะ   กำลังจะตามมาชิมิ

pangBoo

  • บุคคลทั่วไป
อยากอ่านต่อจังเลย มาดันๆคะ :impress2: :man1:

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
หวานต่อไปน่ะแหละดีแล้ว อย่าดร่าม่าเลยยย  :dont2:

ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13
สงสารเจ้าชายคาเซียอะ

darkeyes1

  • บุคคลทั่วไป
เหอๆ  ในที่สุดก็มาถึงจุดเปลี่ยน  เล่นกันถึงตายเลยสินะ  แต่ก็ปกติของพวกราชวงค์

tantanlize

  • บุคคลทั่วไป
ลุ้นๆๆๆๆมารอจ้า

ออฟไลน์ maru

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-7
ใครคิดจะทำอะไรคาเซียอีกเนี่ย

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
บทที่ 20
ตำนานรักสองราชวงศ์ : สิ่งที่ก่อกำเนิด

หลังจากที่งานฉลอง 5000 ปี ของเฟรนเซียผ่านพ้นไป ความสงบก็กลับคืนมาสู่วังหลวงอีกครั้ง ไม่มีใครเดินไปเดินมา เดินเข้าเดินออกให้ปวดหัวเล่น

งานราชกิจทั้งหลายองค์ทริสเซย์และองค์ชายคาเซียก็ช่วยกันสะสางอยู่ทุกๆวัน แต่ก็มิได้ลดลงเท่าไหร่นักเพราะฎีการ้องเรียนช่างมากมายเหลือเกิน

ทั้งเรื่องการเกษตร การวางผังเมือง จนถึงการที่สัตว์เลี้ยงมีอาการท้องเสียก็ยังถูกเขียนลงมาในฎีการ้องทุกข์ให้ทั้งสองพระองค์หน่ายพระทัยเล่นๆ

ทางด้านองค์ชายโซเทเรียที่ทรงตั้งพระครรภ์ได้สี่เดือนครึ่ง ยังทรงมาช่วยงานราชกิจขององค์ราชาด้วยอีกพระองค์หนึ่งในบางครั้ง เพื่อเป็นการช่วยแบ่งเบาภาระของผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง

เช่นในวันนี้ องค์ชายโซเทเรียทรงพาตัวพระองค์เองมายังห้องทรงอักษร เพื่อช่วยองค์เหนือหัวและพระสวามีสะสางฎีกาที่มากเกินกว่าจะวางบนโต๊ะได้หมด...

“งานพวกนี้มันเพิ่มขึ้นทุกวัน อีกทั้งนับวันยิ่งมีการร้องทุกข์ที่ไร้สาระขึ้นทุกทีแล้วนะ”องค์โซเทเรียทรงตรัสพึมพำอย่างหน่ายพระทัย

“นั่นสินะ มันดูไม่มีสาระขึ้นเรื่อยๆ จะเขียนมาให้เปลืองทรัพยากรทำไมก็ไม่รู้”องค์ชายคาเซียทรงตรัสบ่นขึ้นมาบ้าง หลังจากที่พระองค์ทรงต้องโยนฎีกาทิ้งเป็นฉบับที่ห้าสิบ “ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องร้องทุกข์มาเลยด้วยซ้ำ”

“พวกเจ้าเจอฎีกาแบบไหนกันบ้างล่ะ หืม... ถึงดูอารมณเสียเช่นนี้”องค์ทริสเซย์ทรงเงยพระพักตร์ขึ้นมาหาทั้งสองพระองค์ “ข้ามีแต่เรื่องน่าปวดหัว ฟ้องกันไป ฟ้องกันมาเช่นนี้ ทั้งๆที่ไม่มีหลักฐานเอาผิดเลยสักคน”

ฎีกาที่พระองค์ทรงนำมาสะสางนั้นเป็นฎีกาที่เหล่าขุนนางทูลเกล้าถวาย จึงมีแต่เรื่องฟ้องร้องและเรื่องทางการเมืองเป็นเสียส่วนใหญ่

“สุนัขกัดขา หาเมียไม่เจอ เผลอหลับกลางครัน ฝันไม่เป็นจริง กิ้งก่าแลบลิ้น กินข้าวไม่ลง อะไรก็ไม่รู้อ่ะ ฝ่าบาท”องค์ชายโซเทเรียนตรัสตอบขึ้นมาก่อน พระองค์ทรงวางฎีกาลงอย่างเบื่อหน่าย

“ฮ่าๆ แล้วของเจ้าล่ะ คาเซีย”

“พ่อตากีดกัน แม่ยายไม่ชอบหน้า ภรรยานอกใจ น้องสาวร้องไห้ พี่สาวท้องไม่มีพ่อ แฟนไม่ให้หลั่งใน มันดู... ไม่น่าร้องทุกข์มาได้เลยนะ”องค์คาเซียตรัสทรงส่ายพระพักตร์ “แรกๆก็คลายเครียดได้ดีอยู่หรอก หลังๆเริ่มไม่น่าชมนักแล้วนะ...”

“พวกเจ้าคงต้องทำใจกันไปก่อนล่ะนะ”

ทั้งสามพระองค์ทรงแก้ปัญหาต่างๆที่ประชาชนร้องทุกข์มาอย่างเคร่งเครียด ทรงเขียนร่างแบบแผนที่จะให้ขุนนางพื้นที่นำไปแก้ปัญหาให้กับเหล่าพสกนิกร

ตกเย็น นางกำนัลก็ทูลเชิญทั้งสามพระองค์ไปยังห้องเสวยเพื่อเสวยพระกระยาหารค่ำตามเวลาที่ได้กำหนดเอาไว้กับสนมบางพระองค์

“ฝ่าบาทเพคะ ทรงเหนื่อยมากไหมเพคะ”เสียงหวานๆของพระสนมเฟรีเนียทรงถามขึ้น “มีอะไรที่หม่อมฉันสามารถช่วยพระองค์ได้บ้างไหมเพคะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ข้ามีผู้ช่วยฝีมือดีอยู่แล้ว”องค์ราชาทรงตรัสตอบด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่ทรงตักเครื่องเสวยให้กับร่างบางที่ประทับอยู่เคียงข้าง “ทานเยอะๆนะ คาเซีย”

“พะยะค่ะ”องค์ชายตอบรับเสียงแผ่วเบา และทรงตักอาหารทานอย่างช้าๆ ขณะเดียวกันก็ทรงตักเครื่องเสวยให้พระชายาและพระสวามีของพระองค์ไปด้วย

“ช่วงนี้เจ้าดูทานอาหารน้อยลงนะ คาเซีย”องค์ราชาทรงตรัสกับพระชายาของพระองค์อย่างเป็นห่วงเป็นใย

“คงเหนื่อยล่ะพะยะค่ะ กระหม่อมมิค่อยอยากอาหารสักเท่าไหร่นัก”พระองค์ทรงตอบอย่างนุ่มนวล “พระองค์ก็ทรงเสวยให้มากๆนะพะยะค่ะ”

“อืม”

องค์ชายคาเซียทรงหันไปดูแลองค์ชายโซเทเรียอยู่สักพัก ก่อนที่จะทรงขอตัวกลับตำหนักก่อน

“กระหม่อมรู้สึกเพลีย ขอตัวกลับตำหนักไปพักผ่อนก่อนนะพะยะค่ะ”องค์ชายทูลลา ก่อนที่จะทรงเสด็จออกจากห้องเสวยไป “เฟรุย... พาพระชายาเข้าบรรทมด้วยล่ะ ขอโทษนะ โซล พรุ่งนี้เช้าข้าจะรีบไปหาเจ้านะ”

“ไม่เป็นไรหรอก คาเซีย ไปพักเถอะ”องค์คาเซียทรงหอมพระปรางของพระชายา ก่อนจะทรงหันไปประกบจูบกับองค์ทริสเซย์เบาๆ

วรกายบอบบางเสด็จออกจากห้องเสวยไปพร้อมกับนางกำนัลส่วนพระองค์ทั้งสองและองครักษ์ประจำองค์อย่างรวดเร็ว

“เรฟ... เจ้าไปตามเฮลมา...”องค์ชายหันไปตรัสกับองครักษ์ของพระองค์ระหว่างทางเสด็จ

“องค์ชายทรงประชวรหรือพะยะค่ะ”เรฟถามกลับอย่างตกใจ “ทรงเป็นอะไรหรือพะยะค่ะ”

“ข้ารู้สึกแปลกๆ แล้วก็ไม่มีเรี่ยวแรงเหมือนปกติ... เจ้าไปตามเฮลมาเถอะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เรฟก็รีบวิ่งหายไปตามหมอประจำกองกำลังส่วนพระองค์ขององค์ชายคาเซียมาทันที

หลังจากที่องค์ชาย นางกำนัลทั้งสอง และหนึ่งองครักษ์ส่วนพระองค์กลับมาถึงตำหนักโพรเทียได้สักพัก องค์ราชาก็ทรงเสด็จกลับมายังตำหนักเช่นกัน

“วันนี้ข้าจะไปตำหนักโรสแมรี่ เจ้าพักให้พอนะชายาของข้า พรุ่งนี้เจอกัน”พระองค์จุมพิตพระนลาฏมนเบาๆ “แข็งแรงไวๆนะ คาเซีย”

“พบกันพรุ่งนี้เช้านะพะยะค่ะ ฝ่าบาท”

องค์ราชาทรงเสด็จกลับมาที่พระตำหนักเพื่อมาหาพระชายาก่อนที่จะทรงเสด็จไปยังตำหนักของพระสนม สร้างความอบอุ่นในพระหฤทัยของพระชายาเป็นอย่างยิ่ง

“เฮลมาแล้วพะยะค่ะ องค์ชาย”เรฟพาเฮลเข้ามาในตำหนักหลังจากที่องค์ราชาทริสเซย์ทรงเสด็จออกไปสักพักใหญ่

“ถวายบังคมองค์ชายพะยะค่ะ”เฮลน้อมกายถวายบังคมองค์ชายของเขาอย่างนอบน้อม “ทรงประชวรหรือพะยะค่ะ ฝ่าบาท”

“เรารู้สึกแปลกๆ บางทีได้กลิ่นเหม็น ทั้งๆที่ในรอบตัวก็มิได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง คลื่นไส้เล็กๆบางครั้ง อีกทั้งเรี่ยวแรงก็ไม่ค่อยจะมีเหมือนแต่ก่อน... เจ้าตรวจให้เราหน่อยได้ไหม”องค์ชายทรงตรัสบอกอาการของพระองค์ไปตามตรง เพื่อสะดวกแก่การรักษา

“พะยะค่ะ”

เฮลเข้ามาตรวจองค์ชายอย่างถี่ถ้วน ดวงหน้าคมดูเคร่งเครียดในตอนแรก ก่อนที่จะเผยยิ้มน้อยๆในคราที่จับชีพจรขององค์ชาย

“องค์ชายทรงรู้สึกคลื่นไส้เมื่ออยู่ใกล้อาการ หรือเครื่องหอมใช่ไหมพะยะค่ะ”เฮลทูลถามขึ้นหลังจากตรวจพระอาการ

“อื้ม”

“หลังจากนี้พระองค์ต้องทรงดูแลพระวรกายให้ดีพะยะค่ะ อย่าทรงงานหนัก ระวังอย่างให้กระทบกระเทือนอันใดนะพะยะค่ะ”เฮลเริ่มร่ายยาว

“ทำไมล่ะ เฮล”พระองค์ถามอย่างงุนงง “ข้าป่วยเป็นอันใดเช่นนั้นหรือ”

“พระองค์มิได้ทรงประชวรพะยะค่ะ”หมอหนุ่มทูลต่อองค์ชายด้วยรอยยิ้ม “ยินดีด้วยพะยะค่ะ องค์ชาย พระองค์ทรงตั้งพระครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้วพะยะค่ะ”

“ห๊ะ...”ทั้งองค์ชายทั้งข้ารับใช้ต่างอุทานลั่น “ตั้งครรภ์”

“ใช่พะยะค่ะ พระองค์ทรงกำลังมีทายาทให้กับองค์ราชาแล้วพะยะค่ะ”เฮลกล่าวย้ำอีกครั้ง

“เอ่อ... ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ฝ่าบาททรงมีพระอาการดีขึ้น... แล้วเริ่มกลับมามอบความรักให้กับพระชายาเหมือนเดิม... ใช่ไหมเพคะ”เรลเอ่ยถามขึ้นมาแผ่วเบา

“ใช้แล้วล่ะ... ช่วงนั้นฝ่าบาททรงร่วมสังวาสกับเรา... เกือบทุกราตรี”องค์ชายตรัสรับ “ช่วงเวลานี้ราชกิจมากมาย... ข้ายังต้องช่วยฝ่าบาทสะสางอีกมาก จะให้พักผ่อนตลอดคงเป็นไปไม่ได้หรอกนะ เฮล”

“กระหม่อมจะจัดโอสถบำรุงมาถวายแล้วกันพะยะค่ะ”เฮลพยักหน้ารับคำของเจ้าชีวิตน้อยๆ “ถึงกระนั้นพระองค์ก็ต้องพักผ่อนบ้างนะพะยะค่ะ ถ้ามิอยากสูญเสียทายาทของพระองค์ไป”

“ข้าทราบแล้ว”พระองค์ตรัสรับคำหนักแน่น

“เป็นเช่นนั้นกระหม่อมก็วางใจ ถ้ามีเหตุอันใดทรงเรียกกระหม่อมได้ตลอดเวลานะพะยะค่ะ องค์ชาย”หมอประจำกองทัพเอ่ยกับผู้เป็นนายอย่างเป็นห่วง “กระหม่อมจะรีบมาหาพระองค์ทันทีพะยะค่ะ”

“ขอบใจเจ้ามาก เฮล”

“ราตรีนี้กระหม่อมขอทูลลาพะยะค่ะ แล้วกระหม่อมจะนำโอสถมาถวายพระองค์”

“เดี๋ยว... เจ้าตรวจเซทหน่อยสิ ช่วงนี้เขาดูซึมๆไปนะ”องค์ชายทรงรั้งตัวหมอคนเก่งเอาไว้ก่อน

เฮลตรวจอาการของเซทสักพัก ก่อนจะหันมาทูลพระองค์

“เฮ้อ... ช่วงนี้คนตั้งท้องเยอะนะพะยะค่ะ องค์ชาย เซทท้องได้สามเดือนแล้วพะยะค่ะ”หมอเฮลทูลเบาๆ “ข้าคงต้องจัดยาเพิ่มอีก... งั้นกระหม่อมไปก่อนนะพะยะค่ะ”

โดยที่ไม่ต้องมีใครไปส่ง เฮลก็หายตัวไปกับเงามืดทันที

“เอ่อ...”เซ็นยังคงงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่น้อย “ท้องอย่างนั้นเหรอ”

“เชื้อเจ้าแรงไม่ใช่น้อยนะ เรฟ ไม่ทันไรเซทก็ตั้งท้องเสียแล้ว ไล่เลี่ยกับโซลเลยด้วยนะ”องค์ชายเอ่ยแซวว่าที่คุณพ่อ คุณแม่

“ฝ่าบาทก็มิได้น้อยหน้าไปกว่าเลยนะหม่อมเลยนะพะยะค่ะ”เรฟไม่ยอมง่ายๆ สวนกลับองค์ชายทันที

“พอเถอะ ข้าควรจะไปนอนได้แล้ว... พอเซทไปพักผ่อนด้วยล่ะ เดี๋ยวลูกไม่แข็งแรงเอานะ”

“พะยะค่ะ”

เรฟพาเซทไปพักผ่อน ระหว่างทางนั้นทั้งสองก็คุยกันไปด้วย เพราะเซทยังคงมึนๆกับการตั้งท้องของตัวเขาเองอยู่

องค์ชายคาเซียก็ทรงเสด็จเข้าบรรทมเช่นกัน...

ข้าควรจะทำเช่นไรดีนะ... ควรจะบอกกับฝ่าบาทตอนนี้เลยดีไหม แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น ทุกคนต้องก็รับรู้ในเรื่องนี้... ถ้ามีคนปองร้าย จะทำเช่นไรดี...

+++++++++++++++++++

มาแบบมึนๆ...

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด