Royal Of Love ตำนานรักสองราชวงศ์[บทพิเศษP.14 R 410] จบแล้วค่ะ (แจ้งข่าวเล็กๆ)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Royal Of Love ตำนานรักสองราชวงศ์[บทพิเศษP.14 R 410] จบแล้วค่ะ (แจ้งข่าวเล็กๆ)  (อ่าน 249844 ครั้ง)

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
+++++++++++++++++++++

ลงเป็นครั้งแรก ฝากตัวด้วยนะคะ

ปล. แปะกฎถูกไหมอ่า...
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-07-2012 18:35:51 โดย midnight »

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
Re: Royal Of Love ตำนานรักสองราชวงศ์
«ตอบ #1 เมื่อ09-03-2012 12:52:03 »

ตำนานรักสองราชวงศ์ : บทนำแห่งตำนาน

เมื่อมีสงครามกำเนิดขึ้น ย่อมมีการสูญเสีย เสียเลือด เสียเนื้อ เสียชีวิต เสียทรัพย์สิน เสียผู้ที่รักไปอย่างไม่มีวันได้หวนกลับ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหลั่งลงสู่พื้นพสุธา แต่เพียงไม่นานพวกเขาเหล่านั้นก็จะทำใจได้ และลุกขึ้นยืนใหม่ด้วยใจอันเข้มแข็ง และดำรงชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อสืบสานเจตนารมณ์ของผู้ที่จากไป

ใครๆต่างมองว่าเหล่าประชาราษฎร์ต้องเสียสละชีพเพื่อปกป้องราชวงศ์ ปกป้องวังหลวงอันเป็นที่ประทับ อีกทั้งต้องสละกายเป็นสิ่งบำเรอกามรมณ์ ต้องโดนกดขี่ ข่มเหงทั้งกายและใจ ทั้งๆที่บางครั้งคนในราชวงศ์นั้นรังแกพวกเขาราวกับพวกเขาเป็นมดปลวก ขูดรีดภาษีจากพวกเขาเช่นนี้

ต่างคนย่อมต่างความคิด ต่างมุมมอง แต่ทุกคนก็ต้องสูญเสียเหมือนๆกันทั้งนั้น

หลายๆคนคงจะคิดว่า... ทำไมคนที่ดีนั้นมักจะสูญเสียมากกว่าคนอื่นๆ หรือทำไมบ้านเมืองมักจะต้องสูญเสียคนดีๆไปเสมอๆ สิ่งนี้กลายเป็นวัฏจักรไปเสียแล้วกระมัง

แต่จะมีผู้ใดคิดบ้างว่า มิใช่เพียงพวกเขาเท่านั้นที่จะต้องสูญเสีย จะต้องเสียใจ จะมีใครรู้บ้างไหมว่ามีคนๆนึงต้องสละตัวเองมากเพียงไร ต้องเสียอะไรไปบ้างเพื่อปกป้องบ้านเกิดของเขา เพื่อมารดาที่ให้กำเนิดเขา เพื่อคนหลายคนที่ช่วยดูแลเขามา เพื่อทุกๆคนที่ไม่เคยให้ความรักกับเขา ไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาแม้เพียงนิด...

ถ้าใครได้เข้าไปในราชวังแล้วก้าวเดินไปตำหนักหลังสุดของวังนั้นคงจะได้พบใครคนนั้นที่เป็นเบื้องหลังของความสงบสุขในเวลาต่อมา เป็นผู้ให้ที่ไม่เคยได้รับสิ่งใด นับตั้งแต่สูญเสียพระมารดาของตนไปอย่างไม่มีวันกลับด้วยแรงริษยาของนางในวังหลังเมื่อสองปีก่อน...

ถึงแม้ว่าจะไร้ที่พึ่งพิงทางใจ แต่เขาก็ยังมีจิตใจอันเข้มแข็ง มีปณิธานที่จะปฏิบัติตามคำขอครั้งสุดท้ายของพระมารดาของเขา

“คาเซีย... ลูกรักของแม่ ปกป้องแผ่นดินนี้เอาไว้นะลูก อย่าให้ใครมาทำลายบ้านของเรา ทำลายแผ่นดินของเรานะลูก แม่รักลูกนะ...”

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
Re: Royal Of Love ตำนานรักสองราชวงศ์
«ตอบ #2 เมื่อ09-03-2012 12:56:35 »

บทที่ 1
ตำนานรักสองราชวงศ์
การเสียสละเพื่อแผ่นดินครั้งสุดท้าย...

“ฝ่าบาท แม้สงครามอันน่าสะพรึงกลัวนั้นจะสิ้นสุดลงไปแล้ว แต่บ้านเมืองของเรานั้นเสียหายเป็นจำนวนมากยิ่งนัก และถึงแม้ว่าเราจะไม่ใช่อาณาจักรผู้แพ้สงคราม แต่ถึงกระนั้น เราก็ต้องส่งเครื่องราชบรรณาการให้กับทางเฟรนเซีย เพื่อเป็นการตอบแทนให้กับพวกเขาที่ช่วยเหลือเราในการทำศึกครั้งนี้นะพะยะค่ะ”

“เรารู้แล้ว ท่านเสนาขวา เครื่องราชบรรณาการในยามสิ้นสุดสงครามนั้นหาได้ยากยิ่งนัก ท่านคิดเราจะส่งอันใดให้พวกเขาได้กันล่ะ ท่านก็ทราบ เราสูญเสียไปกับสงครามครั้งนีมหาศาลยิ่งนัก”องค์ราชาแห่งเซเรียลทรงตรัสเสียงเครียด พระหัตถ์หนาทรงกำแน่น “แต่ถึงเป็นเช่นนั้น... พ่อต้องขอขอบใจลูกมาก องค์ชายเฮเซีย ที่คิดแผนการอันแยบยล ทำให้เรารอดพ้นจากการตกเป็นเมืองขึ้นของทางเฟรนเซียได้เช่นนี้”

“มิเป็นไรพะยะค่ะ เสด็จพ่อ”องค์ชายเฮเซียทรงยิ้มจืดจาง ในเมื่อแผนพวกนั้นเป็นแผนที่องค์ชายคาเซียเป็นผู้คิดขึ้นมาแล้วมาบอกเล่าแก่พระองค์ เหมือนเช่นทุกครั้งที่มีการรบ...

“ฝ่าบาท ฝ่าบาท ฝ่าบาทพะยะค่ะ”เสียงของข้าหลวงผู้หนึ่งตะโกนก้องท้องพระโรง ในมือของเขามีสารฉบับหนึ่งถืออยู่ “มี... มีพระราชสารมาจากเฟรนเซียพะยะค่ะ”

“อ่านให้เราฟังสิ เร็วเข้า!!”

ถึง องค์ราชาแห่งเซเรียล

อันเนื่องจากสงครามที่เพิ่งผ่านพ้น ทางเซเรียลต้องส่งเครื่องราชบรรณาการสงครามให้กับทางเฟรนเซียของเรา เพื่อเป็นค่าตอบแทนในการปกป้องอาณาจักรของท่าน เราทราบดีว่าในภาวะเฉกเช่นนี้ท่านคงมิอาจจะส่งเครื่องบรรณาการมาให้กับเราได้ เราจึงมีข้อเสนอให้กับท่าน

ขอให้ทางเซเรียลส่งราชนิกุลที่มีพระชนมายุ 15 ชันษา มาเป็นเครื่องราชบรรณาการให้แก่เรา หรือ อาชาศึก 100 ตัว ทาสชาย 100 คน ทาสหญิง 100 คน ต้นไม้เงิน ต้นไม้ทอง เครื่องทรง 50 หีบ ทองคำ 50 หีบ ชุดเกราะ 500 ชุด ข้าวสาร 100 เกวียน อาวุธ 100 เกวียน พืชพันธุ์ 200 ต้น

ตามแต่ใจท่านจะประสงค์ที่จะเลือก กำหนดส่งเครื่องราชบรรณาการ 5 วันข้างหน้า

      โคเวีย
ขุนนางฝายขวาแห่งเฟรนเซีย

“ฝ่าบาท!!”องค์ราชินีแห่งเซเรียล ราชินีคู่บัลลังก์ของพระองค์อุทานลั่น “เช่นนี้แล้วเราจะทำเช่นไรดีเพคะ เราจะส่งใครไปกัน”

“เฮ้อ... แล้วเรามีองค์ชายหรือองค์หญิง องค์ใดที่มีอายุ 15 ชันษาบ้างล่ะ”องค์ราชาตรัสเสียงเหนื่อยๆ ทั้งท้องพระโรงที่เงียบกริบเกิดเสียงเซ็งแซ่

“องค์หญิงเซน่า...”

“พระนางมีพระชนมายุ 16 ชันษา เมื่อเดือนก่อน”

“องค์ชายเตเนท”

“พระองค์เพิ่ง 14 ชันษาเองท่าน”

....................................................................
..................................................
................................
.............
......
..

“หมดแล้วล่ะพะยะค่ะ”เสนาบดีฝ่ายซ้ายพูดอย่างสิ้นหวัง เมื่อเหล่าองค์ชาย องค์หญิงทั้งหลายนั้น มิมีพระองค์ใดเลยที่มีพระชนมายุ 15 ชันษาในเพลานี้

“ฝ่าบาท เราจะทำเช่นไรดีเพคะ”พระหัตถ์เรียวขององค์ราชินีแตะที่พระปรางของพระองค์ด้วยความรู้สึกกังวลพระหฤทัยยิ่งนัก พระเนตรหวานฉายแววหวาดหวั่น “ถ้าเรามิมีเครื่องราชบรรณาการส่งไปให้ทางเฟรนเซีย เซเรียลของเราคงจะ... โอ้ ไม่นะเพคะ”

“ราชินี ท่านก็รู้ว่าเราไม่มีราชนิกุลที่มีพระชนมายุ 15 ชันษาในเพลานี้ จะทำเช่นไรได้ ถึงอย่างไรเราก็ต้องส่งเครื่องบรรณาการให้กับท่านเฟรนเซีย แทนที่ท่านจะมาคิดว่าจะส่งลูกของเราคนใดไป เราควรจะมาคิดดีกว่าว่า เราจะทำอย่างไรกับการที่จะหาเครื่องราชบรรณาการทั้งหลายนั้นให้ทันกำหนดการที่ทางเฟนเซียกำหนดมา เจ้าอย่าเพิ่งตื่นตระหนกเช่นนี้สิ ปัญหาที่เกิด อย่างไรก็ต้องมีทางที่จะแก้ไข”

“ทูลฝ่าบาท... มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยนะพะยะค่ะ ฝ่าบาท ที่ทางเราจะเตรียมเครื่องราชบรรณาการมากมายเช่นนี้ ให้ทันภายใน 5 วันเช่นนั้น”เสนาคลังทูลขึ้น “เครื่องทรงและชุดเกราะไม่มีทางที่จะหามาได้ในเวลาเพียงแค่นั้นแน่นอนพะยะค่ะ”
เหล่าข้าหลวงทั้งหลายต่างถกประเด็นเครื่องราชบรรณาการกันอย่างเคร่งเครียด แต่องค์ชายเฮเซียกลับทรงเม้มพระโอษฐ์แน่น พระเนตรฉายแววเคร่งเครียด

‘คาเซีย... ปีนี้น้องคงมีอายุ 15 ชันษาพอดีสินะ พี่ควรทำอย่างไรดี ถ้าพี่บอกกับพวกเขาไป น้องจะต้องถูกส่งไปเป็นเครื่องราชบรรณาการให้กับ เฟรนเซียเป็นแน่แท้ อย่างมิต้องคิดให้มากความ แต่แค่เพียงแค่เวลานี้ พี่ก็ไม่รู้ว่าชาตินี้ทั้งชาติ เซเรียลจะทดแทนบุญคุณที่น้องทำเพื่อปกป้องบ้านเมือง เพื่อความมั่นคงของราชวงศ์อย่างไรหมดแล้ว...’

+++++++++++++++++++++++++++

นางกำนัลขององค์ชายคาเซียได้มาแอบฟังการสนทนาในท้องพระโรงอยู่ที่ข้างหน้าต่างบานใหญ่ เมื่อนางได้รับรู้เกี่ยวกับเครื่องบรรณาการนางก็ตกใจมากและรีบวิ่งกลับไปทูลแก่องค์ชายของนางอย่างเร่งรีบทันที ตามที่องค์ชายได้รับสั่งมาให้นางทำ

“องค์ชายคาเซียเพคะ องค์ชายยยยยยย”นางรีบวิ่งไปยังสวนที่องค์ชายร่างบางของนางประทับอยู่ประจำ ปากของนางร้องเรียกชื่อขององค์ชายอย่างไม่ขาดสาย

“มีอะไรหรือ เรล”เสียงหวานใสขององค์ชายคาเซียตรัสถามพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆ “เรียกเราเสียลั่นตำหนักเลย แล้วทำไมเจ้าถึงวิ่งหน้าตาตื่นมาเช่นนี้ล่ะ เรล เจ้าไปได้ข่าวอะไรมา มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ”

“องค์ชายเพคะ ทางเฟรนเซียเรียกเอาเครื่องราชบรรณาการจากเซเรียลของเราเป็นจำนวนมหาศาลเลยเพคะ”นางทูลแก่องค์ชายของนางอย่างเหนื่อยหอบ “ตอนนี้ในท้องพระโรงต่างถกประเด็นเกี่ยวกับเรื่องนี้กันอย่างเคร่งเครียดเลยล่ะเพคะ องค์ชาย”

“มันก็เป็นเรื่องปกติ ที่ทางนั้นจะเรียกเครื่องราชบรรณาการจำนวนมาก เป็นการตอบแทนที่พวกเขาช่วยเราทำศึกสงคราม ไม่ใช่เรื่องแปลกนิ เรล”องค์ชายคาเซียทรงตอบกลับนางกำนัลสาวของตนอย่างอ่อนโยน “แม้จะเป็นในภาวะหลังสงครามเช่นนี้ก็เถอะ เราพึ่งพาเขา เขาย่อมเรียกร้องผลประโยชน์จากเรา ยิ่งมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเรีกร้องเอาจากเรามากเท่านั้น การเมืองย่อมเป็นเช่นนี้แหละ อย่างน้อย เราก็มิได้เสียแผ่นดินให้กับผู้ใดไป นี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว สำหรับเราและประชาชนทั้งหลายแห่งเซเรียล”

“เรื่องมันไม่ใช่แค่นั้นนะเพคะ องค์ชาย ถ้าทางเราไม่ส่งเครื่องราชบรรณาการไป เราก็จะต้องส่งเชื้อพระวงศ์ที่มาพระชนมายุ 15 ชันษาไปแทนเพคะ”เรลทูลต่อทันทีอย่างร้อนใจ

“หืม... ส่งราชนิกุลที่อายุ 15 ชันษาไปแทนเครื่องราชบรรณาการทั้งหมดน่ะหรือ”องค์ชายทรงตรัสทวนคำของนางกำนัลสาวเพื่อความแน่พระทัย

“เพคะองค์ชาย อีกทั้งกำหนดการส่งเครื่องราชบรรณาการก็มีในอีก 5 วันข้างหน้านี้แล้วเพคะ”

“อีก 5 วัน... ไม่มีทางที่จะตระเตรียมเครื่องราชบรรณาการจำนวนมากได้ทันเป็นแน่”

“ถูกแล้วเพคะ ตอนนี้เหล่าขุนนางกำลังถกเถียงเรื่องนี้ในท้องพระโรงกันใหญ่เลยเพคะ หม่อมฉันได้ยินมาว่า ไม่มีองค์ชายหรือองค์หญิงพระองค์ใดเลยที่มีพระชนมายุ 15 ชันษา ตามที่ทางเฟรนเซียต้องการเลยเพคะ แล้วเวลาในการตระเตรียมเครื่องบรรณาการนั้งก็ช่างน้อยนิดเพคะ”

“ในปีนั้นมีข้าเพียงคนเดียวที่กำเนิดขึ้นมานิ เรล...”องค์ชายคาเซียทรงตรัสด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

“อ๊ะ... องค์ชาย... พระองค์ทรงมีพระชนมายุ 15 ชันษาในอีกห้าวันข้างหน้า...”เรลพึมพำน้อยๆ ดวงหน้าหวานของนางกำนัลน้อยซีดขาวเมื่อฉุกคิดขึ้นมาได้

โถ่ สวรรค์ นางมิน่าปากมาก เอาเรื่องนี้มาบอกองค์ชายเลย... ถ้าเป็นเช่นนี้ องค์ชายคง... โอ้ ไม่นะสวรรค์ เพียงแค่ทุกวันนี้ องค์ชายก็ทรงลำบากกับหลายๆเรื่องที่เกิดมากพออยู่แล้ว ได้โปรดเถอะ อย่าให้องค์ชายทรงต้องทุกข์ ทรมานไปมากกว่านี้เลย ให้ความทุกข์ทั้งหลายมาลองที่ข้าแทนเถิด ข้าขออ้อนวอนท่านเทพทั้งหลายแล้ว

รอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งให้กับนางกำนัลของพระองค์ ก่อนที่องค์ชายคาเซียทรงเงยพระพักตร์ขึ้นมองท้องฟ้า พระเกศาสีนิลคลอเคลียที่พระศอขาวผ่อง พระเนตรสีไพลินฉายแววเศร้ามอง พระโอษฐ์สีชมพูระเรื่อที่มีรอยยิ้มอยู่เป็นนิจ บัดนี้กลับไร้รอยยิ้มเสียแล้ว

เสด็จแม่... ลูกควรจะยอมสละตัวเองเพื่อแผ่นดินสินะพะยะค่ะ ลูกสมควรจะทำเช่นนั้นใช่ไหมพะยะค่ะ แม้ว่าลูกจะต้องเจ็บปวดมากเพียงไรลูกก็ต้องทำมันใช่ไหมพะยะค่ะ เสด็จแม่... ลูกอยากให้พระองค์ทรงมาอยู่ข้างกายลูกตอนนี้เหลือเกิน เสด็จแม่...

พระหัตถ์เรียวทรงกำแน่น ก่อนที่พระองค์จะทรงหันไปมองหน้าซีดเผือดของนางกำนัลร่างเล็กที่อยู่ข้างพระวรกาย

“องค์ชาย...”มือเล็กของนางกำนัลเรลนั้น ยื่นไปกอบกุมพระหัตถ์เรียวขององค์ชายอย่างปลอบโยน “ถึงอย่างไรก็แทบมิมีใครจำองค์ชายได้นะเพคะ ฉะนั้น...”

“ไม่ได้หรอกเรล... เจ้าอย่าลืมสิ เราให้สัญญากับเสด็จแม่เอาไว้แล้วนะว่าจะปกป้องแผ่นดินนี้ จนวาระสุดท้ายของเรา เราจะไม่มีวันผิดคำพูดของตัวเองหรอก”องค์ชายคาเซียก้มมองนางกำนัลคนสนิทของตนด้วยแววพระเนตรมุ่งมั่น “เราจะยอมไปเป็นเครื่องราชบรรณาการนั้นเอง ถ้ามันทำให้ประชาชนและแผ่นดินของเราเป็นสุข”

“องค์ชายคาเซีย...”

“นี่อาจจะเป็นการเสียสละครั้งสุดท้ายของเราแล้วก็ได้... เรล”

สิ้นเสียง ร่างบอบบางขององค์ชายผู้ถูกลืมเลือนก็ก้าวเดินไปยังท้องพระโรงที่ไม่เคยเหยียบเข้าไปนานนับปี พระองค์นั้นจะทรงก้าวไปเพื่อที่จะปกป้องแผ่นดินแม่ ก้าวไปเพื่อจะสละร่างของตนเองไปเป็นเครื่องราชบรรณาการแก่เฟรนเซีย ก้าวไป...เพื่อทุกชีวิตในเซเรียล

ถึงแม้จะต้องเจ็บปวดมากมายเพียงไร ข้าจะไม่มีวันผิดสัญญาที่ให้ไว้กับเสด็จแม่ จะไม่มีวันหักหลังความไว้วางใจที่พระองค์มอบให้ ถ้าแม้ว่าสิ่งนั้นจะต้องแลกด้วยร่างกายของข้า ชีวิตทั้งชีวิตของข้า หรือแม้แต่จิตวิญญาณของข้าก็ตาม... ข้ายอมที่จะแลกสิ่งเหล่านั้น ยอมสูญเสียทุกอย่าง

แต่ข้าจะไม่มีวันเสียคำสัตย์ที่ไว้ไว้แต่เสด็จไม่เป็นอันขาด

ไม่มีวัน!!!!!


+++++++++++++++++++

tonkhaw

  • บุคคลทั่วไป
Re: Royal Of Love ตำนานรักสองราชวงศ์
«ตอบ #3 เมื่อ09-03-2012 13:08:31 »

จิ้มเรื่องไหม่

ชอบจังเรื่องนี้ สงสารองค์ชายเเหละ

ทำดีทุกอย่างเเต่ไม่มีใครเห็นค่า การเสียสละครั้งนี้

ทุกคนคงดีด้วยเเน่ๆ โถ่น่าสงสาร

แต่เหมือนทางเฟนเซียจะรู้เลยเนอะว่าอีกห้าวัน องค์ชายจะครบ 15 ปี

ออกแนวบังคับทางอ้อมเลย

ปล. เขาจำชื่อไม่ได้ มันจำลำบากอ่ะ TT

kids-me

  • บุคคลทั่วไป
Re: Royal Of Love ตำนานรักสองราชวงศ์
«ตอบ #4 เมื่อ09-03-2012 13:16:15 »

 :laugh: เอามาลงในเล้าด้วยอ่ะ

เราอ่านในเด็กดี

เนื้อเรื่องสนุก  o13


ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
Re: Royal Of Love ตำนานรักสองราชวงศ์
«ตอบ #5 เมื่อ09-03-2012 13:58:28 »

:laugh: เอามาลงในเล้าด้วยอ่ะ

เราอ่านในเด็กดี

เนื้อเรื่องสนุก  o13

จำยูสได้ค้า^^

ตอนแรกคิดจะลงพร้อมกันทั้งในเล้าและเด็กดี... แต่กลัวใจกับเวลาตัวเอง ฮ่าๆ
กลัวไม่จบน่ะค่ะ แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ในเด็กดีก็ครึ่งนึงของที่วางแพลนเอาไว้
จะพยายามลงให้เท่ากันไวๆ

ขอบคุณมากค่ะ^^

ออฟไลน์ kingkakingka

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: Royal Of Love ตำนานรักสองราชวงศ์
«ตอบ #6 เมื่อ09-03-2012 15:56:01 »

เจิมเรื่องใหม่ค่า :mc4: :mc4: :mc4: :mc4: :mc4:

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
Re: Royal Of Love ตำนานรักสองราชวงศ์
«ตอบ #7 เมื่อ09-03-2012 16:09:11 »

บทที่ 2
ตำนานรักสองราชวงศ์ : เรายอมสละ...เพื่อแผ่นดิน

ร่างขององค์ชายคาเซียมาหยุดอยู่หน้าบานทวารของท้องพระโรงใหญ่ที่มีทหารราชองครักษ์เฝ้าอยู่อย่างขันแข็ง พร้อมกับคนในตำหนักของพระองค์ทั้งหมดรวมตัวพระองค์แล้ว ห้าชีวิต(หนึ่งองค์ชาย สองนางกำนัล สององครักษ์) ที่ในตำหนักของพระองค์มีคนน้อยนิดเพราะพระองค์เป็นองค์ชายที่มิได้มีความสำคัญในราชสำนัก เสด็จแม่ของพระองค์เป็นพระสนมธรรมดามิได้มีอำนาจมากมาย แม้จะเคยได้เป็นคนโปรดของพระราชาแค่ก็มินานนักและพระนางก็มิชอบที่จะชิงดีชิงเด่นกับผู้ใด...

“เจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงบุกมาถึงที่นี่ได้”ราชองครักษ์คนหนึ่งเอ่ยถามพระองค์เสียงแข็ง

“เจ้า!!”ทหารองครักษ์ประจำตัวองค์ชายคาเซียจ้องมองคนเฝ้าประตูด้วยดวงตาแข็งกร้าว “บังอาจ...”

“เซ็ท เจ้าเงียบก่อน”คาเซียหันไปเอ่ยห้าม ก่อนจะทรงหันกลับมาตรัสกับทหารคนนั้น “เรา องค์ชายคาเซีย ขอเข้าเฝ้าพระราชา”

ไม่ว่าเปล่า พระหัตถ์เรียวหยิบป้ายประจำตัวของพระองค์ออกมาให้กับราชองครักษ์ผู้นั้นดูเป็นการยืนยันในตำแหน่งของพระองค์

“อะ. องค์. องค์ชาย”ทหารผู้เฝ้าประตูหน้าซีดไปตามๆกัน เมื่อรู้ถึงตำแหน่งของร่างเล็กตรงหน้า “เชิญเสด็จพะยะค่ะ องค์ชาย”

“ขอบใจเจ้ามาก”องค์ชายคาเซียเสด็จนำหน้าคนของพระองค์ชายอย่างเงียบๆ
เมื่อเสียงบานทวารของท้องพระโรงถูกเปิดออกดังขึ้น เหล่าคนในที่นั้นก็เงียบเสียงลงแล้วหันไปมองผู้มาใหม่กันอย่างงุนงง ใครกันที่มาในเวลาเคร่งเครียดเช่นนี้

“กระหม่อม คาเซีย ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมองค์ราชินีพะยะค่ะ”เสียงหวานกล่าวขึ้นพร้อมกับโค้งกายลงทำความเคารพ

“เจ้า...”องค์ราชาทรงจ้องดวงหน้าหวานของคนตรงหน้านิ่ง “เซฟีน่า...”

“คาเซีย เจ้ามาได้อย่างไรกัน”เสียงขององค์ชายเฮเซียตรัสขึ้นดังก้องท้องพระโรง “น้องพี่... เจ้า... เจ้ารู้. เจ้ารู้แล้วใช่ไหม!!”

“ถวายบังคมองค์ชายเฮเซียพะยะค่ะ”คาเซียหันไปน้อมกายลงให้ความเคารพแก่องค์ชายใหญ่แห่งเซเรียลอย่างสุภาพ “ทูลองค์ชาย กระหม่อมทราบเรื่องเครื่องราชบรรณาการแล้วพะยะค่ะ”

“น้องคงไม่คิดจะ...”

“เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน เจ้า... คาเซียสินะ เจ้าเป็น...”องค์ราชินีทรงตรัสขัดขึ้นมา พระเนตรของพระนางจ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคย ใบหน้าของผู้ที่พระนางรักมาก... เซฟีน่า หนึ่งในพระสนมขององค์ราชาที่พระนางหลงรัก รักเขาแค่ฝ่ายเดียว เมื่อพระนางทรงบอกกล่าวแก่เขาไปไม่นาน... เซฟีน่าก็สิ้นใจลง

“ลูกของข้า... กับเซฟีน่า ใช่ไหม”องค์ราชาตรัสเสียงแผ่วเบา... พระองค์ทรงลืมไปเสียสนิท ลืมไปว่ายังมีลูกคนนี้อยู่บนโลก ลืมไปพร้อมกับการจากไปของสนมที่พระองค์เทิดทูลในจิตใจของนาง...

“พะยะค่ะ ฝ่าบาท”เสียงฮือฮาดังขึ้นกึกก้องท้องพระโรงแห่งนี้

“น้องพี่ เจ้าจะยอมสละตัวเองเป็นเครื่องราชบรรณาการจริงๆน่ะหรือ”เจ้าชายเฮเซียตรัสทะลุปล้องขึ้นมาอย่างไม่สนใจใครทั้งสิ้น “เจ้าจะยอมสละถึงเพียงนั้นเลยหรือ คาเซีย”

“ขอเพียงรักษาแผ่นดินแห่งนี้เอาไว้ได้ ไม่ว่าอะไร กระหม่อมก็สามารถสละได้ทั้งนั้นพะยะ
ค่ะ องค์ชาย จะร่างกาย พรหมจรรย์ ชีวิต หรือแม้จะทั้งวิญญาณก็ตามที”เสียงหวานเอื้อนเอ่ยอย่างมั่นคง หนักแน่น “มีเพียงกระหม่อมเท่านั้นมิใช่หรือพะยะค่ะ ที่มีคุณสมบัติตามที่ทางเฟรนเซียต้องการ...”

“ลูกพ่อ...”องค์ราชาทรงลุกจากบัลลังก์เสด็จลงมาโอบกอดกายที่บอบบางขององค์ชายผู้ถูกลืมอย่างอ่อนโยน “คาเซียลูกพ่อ พ่อขอโทษลูก พ่อขอโทษ”

พระอัสสุชลไหลรินจากพระเนตรขององค์ราชินี เมื่อพระนางทอดพระเนตรดวงหน้าที่คล้ายคลึงกลับผู้ที่พระนางทรงแอบรักมากตลอด เหตุใดกันพระนางถึงละเลยเด็กคนนี้ไปได้ เหตุใดพระแม่ของแผ่นดินอย่างพระนางจึงไม่ดูแลเขา แต่กลับเลือนลืมเจ้าชายพระองค์นี้ไป

“ขอได้โปรด ปล่อยกระหม่อมเถิดพะยะค่ะ ฝ่าบาท”คาเซียเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ
พระกรที่ทรงกอดรัดร่างเล็กเอาไว้คลายออกช้าๆ พระเนตรคมของผู้เป็นราชาทอดพระเนตรมองดวงหน้าหวานเกินบุรุษของโอรสองค์ที่ห้าของพระองค์...

“ข้าพระองค์ เจ้าชายคาเซีย โอรสในองค์ราชาและพระสนมเซฟีน่า เจ้าชายอันดับที่ห้าแห่งเซเรียล ขอรับหน้าที่เป็นเครื่องราชบรรณาการในครานี้พะยะค่ะ”

“คาเซีย...”

“น้องคิดอะไรอยู่ คาเซีย แค่สิ่งที่น้องทำมาทั้งหมดเพื่อนบ้านเมืองของเรา พี่ก็ไม่รู้จะมีปัญญาทดแทนหมดในกี่ชาติแล้ว... ขอให้พี่ได้ทำหน้าที่พี่บ้าง ได้ปกป้องน้องบ้างเถิด...”องค์ชายเฮเซียตรัสอย่างอ่อนระโหยโรยแรง

“องค์ชาย... ข้าพระองค์ทูลท่านแล้ว ว่าขอเพียงปกป้องแผ่นดินนี้เอาไว้ให้ได้ แม้จะต้องสละอีกกี่อย่าง ข้าพระองค์ก็พร้อมที่จะสละทิ้ง”คาเซียยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน อันเป็นเอกลักษณ์ของตัวพระองค์เอง “การปกครองแผ่นดินนี้ เพื่อส่วนรวมแล้วจำต้อเสียส่วนน้อยทิ้งไปบ้าง เป็นเรื่องปกติ พระองค์มิเห็นจะต้องทรงคิดอันใดมากมายนักเลย”

“ต่อให้เราห้ามอย่างไร เจ้าคงจะไม่ฟังใช่ไหม คาเซีย”องค์ราชินีที่ทรงเงียบมานานตรัสขึ้นบ้าง พระนางเสด็จมาหยุดตรงหน้าคาเซีย “เจ้าแน่ใจแล้วหรือที่จะไปน่ะ”

“พะยะค่ะ องค์ราชินี”คาเซียตอบรับอย่างหนักแน่น

“เฮ้อ... พ่อคงห้ามลูกไม่ได้สินะ...”สีพระพักตร์ขององค์ราชานั้นซีดเซียว “เอาล่ะ... ท่านเสนาบดีทั้งหลาย ลูกของข้า คาเซีย จะสละตนเองเพื่อไปเป็นเครื่องราชบรรณาการให้กับเรา... ทีนี้พวกท่านก็เลิกถกเถียงเรื่องที่น่าปวดหัวนี้กันได้แล้วนะ”

“ขอบพระทัยองค์ชายคาเซียที่เสียสละ”เหล่าข้าราชการในที่แห่งนั้นน้อมกายลงคำนับร่างบางที่ยืนหันหลังให้พวกเขาอยู่อย่างซาบซึ้ง

“พวกท่านควรจะขอบคุณเสด็จแม่ของข้ามากกว่านะ”เสียงหวานเอื้อนเอ่ยอย่างเลื่อนลอย ดวงเนตรหมายทอดมองผู้คนในท้องพระโรงอย่างหมองเศร้า “ข้ายอมสละเพื่อแผ่นดินนี้ เพื่อปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนที่ไม่เคยให้อะไรกับข้าเลยแห่งนี้ เพราะคำสัญญาที่ให้กับเสด็จแม่ ตามคำขอสุดท้ายก่อนที่ท่านจะสิ้นลม”

จบคำกล่าว องค์ชายคาเซียก็ทรงเสด็จกลับตำหนักของตนท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้นในท้องพระโรงแห่งนี้

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมจะไปยังเฟรนเซียในอีกห้าวันข้างหน้า ขอทูลลา...”

องค์ชายเฮเซียทรงทรุดลงไปกับพื้น พระอัสสุชลหลั่งริน เหล่าเสนาอำมาตย์และเชื้อพระวงศ์ที่อยู่ภายในต่างมององค์ชายอย่างตกตะลึง องค์ชายผู้ที่ได้ชื่อว่าใจแข็งที่สุด กลับทรงร่ำไห้ออกมาท่ามกลางผู้คนเช่นนี้

“ไม่ว่าเมื่อไหร่... ข้าก็ไม่อาจจะที่จะได้ปกป้องเขา ข้า... ข้าเป็นพี่ที่แย่มาก เลว เลว เลวจริงๆ แค่น้องคนเดียวก็ช่วยอะไรไม่เคยได้.....”องค์ชายเฮเซียทรงตัดพ้อ ต่อว่าตัวเองด้วยความเศร้าโศก... มิมีผู้ใดเลยที่จะช่วยปลอบประโลมจิตใจของพระองค์ที่ทรงเจ็บปวดได้... และพระองค์ก็มิอาจที่จะเอื้อนเอ่ยวจีออกมาได้ว่า พระองค์ทรงรักอนุชาของตนอย่างสุดพระทัย....

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บทที่สองมาแล้วค่ะ ฝากเรื่องนี้เอาไว้ด้วยนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ kingkakingka

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
โอ้วว ซึ้งโคตรๆ :monkeysad: :monkeysad: :monkeysad: :monkeysad:

tonkhaw

  • บุคคลทั่วไป
หว่า~~~~~ ถึงขั้นลืมลูกตัวเองเลยหรอ


แต่ประโยคที่ว่า ประเทศนี้ไม่เคยให้อะไรเลย เนี๊ย

มันดูจี๊ดดด ยังไงไม่รู้เนาะ

ไม่รู้ว่าไปแล้วจะอยู่ในฐานะไร จะโดนรังเเกหรือเปล่าเนี๊ย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ แมวดำ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 784
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
ชื่อเดียวกันใช่ใหมเดี๋ยวตามไปอ่านในเด็กดีด้วยดีกว่า

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
ชื่อเดียวกันใช่ใหมเดี๋ยวตามไปอ่านในเด็กดีด้วยดีกว่า

ในเด็กดีไม่มีชื่อภาษาอังกฤษค่ะ  :o8:

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
บทที่ 3
ตำนานรักสองราชวงศ์ : เวลาที่เหลือ... การสนทนา

“องค์ชายเพคะ ทรงคิดดีแล้วจริงๆหรือเพคะ ที่จะทรงเสด็จไปเป็นเครื่องราชบรรณาการเช่นนั้นน่ะเพคะ”เรลที่ตามเสด็จมาเอ่ยถามเจ้าชายของนางด้วยคำถามที่คนทั้งตำหนักขององค์ชายคาเซียอยากทราบ

“นั่นสิเพคะ องค์ชาย การไปเช่นนี้ก็มิต่างอะไรจากการไปเป็นเชลยเลยนะเพคะ”เนล นางกำนัลอีกนางขององค์ชายคาเซีย ซึ่งเป็นพี่สาวแท้ๆของเรลพูดขึ้นบ้าง

“เราคิดดีแล้วล่ะ เรล เนล... แต่ไปครั้งนี้เราคงมิได้เป็นเชลยหรอกกระมัง...”

“องค์ชายทรงหมายความว่า...”เรฟ หนึ่งในองครักษ์ของพระองค์โพรงขึ้นด้วยความตกใจ “เครื่องบรรณาการ... บาทบริจาริกา...”

“อาจจะแย่กว่านั้นก็ได้นะ เรฟ”รอยยิ้มอ่อนโยนยังคงประดับบนพระพักตร์งามอย่างไม่ขาด แม้แววพระเนตรจะทรงฉายแววกังวลเพียงใดก็ตามที

“นางบำเรอ... งั้นรึพะยะค่ะ”เซท องครักษ์อีกคนของพระองค์ถามขึ้นเบาๆ ถ้าเรฟเปรียบดังมือขวาของพระองค์แล้วล่ะก็ เซทก็เปรียบได้ว่าเป็นมือซ้ายของพระองค์... องครักษ์ผู้มีสติปัญญาสูงกว่าใคร ต่างจากเรฟที่มีพละกำลังเหนือว่าคนอื่น

“คิดว่าเช่นนั้นล่ะ เซท”เสียงนุ่มขององค์ชายตอบกลับมาอย่างเศร้าๆ “แต่ก็ยังดีกว่าไปเป็นทาสล่ะนะ...”

“องค์ชาย สายนอกวังของเรารายงานมาว่า พระราชาแห่งเฟรนเซียนั้นมีพระชนมายุ 21 ชันษา ทรงมีพระสนมจำนวน 20 พระองค์ แต่ยังมิมีโอรสหรือพระธิดาแม้เพียงสักองค์พะยะค่ะ”เรฟทูลรายงานตามคำบอกเล่าของสายลับแห่งแสง... เหล่าผู้ภัคดีต่อองค์ชายคาเซีย

“องค์ราชาทริสเซย์แห่งเฟรนเซีย ทรงมีรูปโฉมหล่อเหลาราวเทพบุตร ทรงมีความสามารถเป็นเลิศในด้านการรบ การดนตรี การเมือง ทรงเป็นที่รักของปวงประชาแห่งเฟรนเซีย เหล่าสนมของพระองค์ก็ทรงมีรูปโฉมงามสะคราญ แต่ก็ไม่เป็นที่ชื่นชอบของคนในวังเพราะพวกนางมักจะชิงดีชิงเด่นกันแล้วสร้างความเดือดร้อนให้กับข้าหลวง นางกำนัลในวังหลังพะยะค่ะ”เซทรับบทต่อจากเรฟ ทูลด้วยน้ำเสียงนิ่งๆตามนิสัยของเขา

“เหรอ...”คาเซียตอบรับเบาๆ “ดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับเราเลยนะ...”

“องค์ชายเพคะ โอสถที่พระนางเซฟีน่าทรงทิ้งเอาไว้ให้... จะทรงเสวยไหมเพคะ?”เนลเอ่ยถามร่างบอบบาง องค์ชายคาเซียเลิกพระขนงขึ้นน้อยๆ

“ยา... ยาอะไรหรือ?”

“ทูลองค์ชาย โอสถปรับสภาพร่างการให้สามารถตั้งครรภ์ได้ไงเพคะ โอสถประจำตระกูลของพระสนมน่ะเพคะ”เรลชิงเป็นผู้ตอบข้อสงสัยขององค์ชายแทนเนล

“อ่อ... เจ้าก็แอบใส่ในเครื่องเสวยให้เรากินอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ... เรล”คาเซียพูดตอบอย่างรู้ทัน “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้อย่างนั้นสิ”

“อ่ะ... เอ่อ... องค์ชาย...”เรลเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก ดวงตากลมโตของนางหลุบลงพื้น “คือว่า... คือ นั่นมัน อ่า... นั่นเป็นคำสั่งของพระสนมน่ะเพคะ”

“เสด็จแม่คงคาดเดาเรื่องเช่นนี้ล่วงหน้าเอาไว้แล้วสินะ”

“เพคะ”

“งั้นก็เอามาเถอะ... จะได้ไม่ต้องคอยแอบใส่ทีละนิดๆอีก”องค์ชายคาเซียยังไม่วายทรงตรัสเหน็บแหนบนางกำนัลคนสนิทของพระองค์

“เพคะ องค์ชาย”เรลรับคำพร้อมรอยยิ้มแหยๆ ก็นางอยู่กับองค์ชายของนางมาตั้งนาน ทำไมจะไม่รู้ว่าองค์ชายไม่พอใจกับสิ่งนี้มากน้อยแค่ไหน ถ้ามิใช่ว่าเป็นคำสั่งของพระสนมล่ะก็... ไม่อยากจะคิดถึงมันเลย

ทั้งห้ากลับสู้ตำหนักอย่างเงียบเชียบ เมื่อมาถึงต่างคนต่างแยกย้ายไปอยู่ในที่ของตน... และแน่นอน... เรลก็ไปเอาโอสถมาต้มให้กับองค์ชายของนาง...

องค์ชายคาเซียทรงประทับนิ่งอยู่ในห้องรับแขกในตำหนักของพระองค์ พระเนตรเหม่อมองไปที่พระบัญชรกว้าง อันเป็นเอกลักษณ์ของตำหนักนี้

แม้พระองค์จะทรงตรัสออกไปว่ายอมสละ แต่ใครจะรู้ว่าพระองค์ทรงรู้สึกอย่างไร เพื่อทรงมานั่งคิดว่า อีกไม่นอนพระองค์จะไม่ได้ประทับในตำหนักแห่งนี้ ไม่ได้ออกไปเดินเล่นในสวนที่คุ้นเลย ไม่ได้ทอดพระเนตรเห็นเหล่าเชษฐาและอนุชาของพระองค์ทำราชกิจของตน ไม่ได้แอบออกไปเดินเที่ยวในตลาดอีกต่อไปแล้ว พระองค์ก็ทรงรู้สึกวูบโหวงในพระทัยยิ่งนัก

“องค์ชายเพคะ”เนลเข้ามากุมพระหัตถ์เย็นขององค์ชายอย่างปลอบโยน

“อีกหน่อยเราคงไม่ได้เห็นบรรยากาศเช่นนี้แล้วสินะ เนล ไม่ได้เห็นห้องธรรมดาๆแห่งนี้ ไม่ได้นอนบนเตียงที่เรานอนมาแต่เล็ก ไม่ได้ทอดมองต้นไม้ที่เรากับเสด็จแม่ช่วยกลับปลูก ไม่ได้ไปแอบมองเหล่าทหารฝึกซ้อม...”เสียงหวานเอื้อนเอ่ยแผ่วเบา รอยยิ้มเศร้าหมองถูกส่งมาให้นางกำนัลเนลอีกครั้ง “เราอาจจะไม่ได้เห็นพวกเจ้าอีกก็เป็นได้...”

“จะไม่เป็นเช่นนั้นเพคะ องค์ชาย พวกหม่อมฉันก็จะขอติดตามองค์ชายไป ไม่ว่าองค์ชายจะเสด็จไปที่ไหน พวกหม่อมฉันจะขอตามไปปรนนิบัติองค์ชายตลอดไปเพคะ”เนลช้อนสายตามององค์ชายคาเซียแล้วพูดด้วยเสียงมุ่งมั่น

“ใช่พะยะค่ะ องค์ชาย พวกกระหม่อมจะขอตามไปอารักขาองค์ชาย ไม่ว่าจะที่ใดก็ตาม ไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหนก็ตามพะยะค่ะ”เซทพูดขึ้นในขณะที่เดินเข้ามาในห้อง

“ตามใจพวกเจ้าแล้วกัน”คาเซียยิ้มกว้างขึ้นจากปกติเล็กน้อย

“มาแล้วเพคะ องค์ชาย”เสียงของเรลดังขึ้น ก่อนที่ร่างของนางจะเดินเข้ามาพร้อมกับสำรับอาหาร

“อ่าว เรล เจ้าไม่ได้ไปต้มโอสถให้องค์ชายหรอกหรือ??”เนลหันไปมองอย่างงุนงงเมื่อเห็นน้องสาวยกเครื่องเสวยมาแทนโอสถ

“ก่อนที่องค์ชายจะเสวยโอสถ ควรจะเสวยอาหารก่อนสิ ท่านพี่”เรลหันไปพูดกับพี่สาวก่อนที่จะหันกลับมาหาองค์ชายของนาง “เสวยก่อนนะเพคะ องค์ชาย”

“อืม...”

เครื่องเสวยถูกวางลงบนโต๊ะ องค์ชายคาเซียทรงเสวยอาหารอย่างเงียบๆ องครักษ์ที่สองหายตัวออกไปข้างนอกเพื่อทำกิจของคน เรลก็ออกไปเอาโอสถ เหลือเนลที่อยู่รับใช้พระองค์

แต่ก็ยังไม่มีใครได้พูดอะไร เรลก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับโอสถถ้วยย่อม องค์ชายคาเซียทรงเงยพระพักตร์ขึ้นมามอง แล้วทรงหยุดการเสวยอาหาร

“เอายามาเถอะ เรล เราอิ่มแล้ว”องค์ชายคาเซียตรัสกับนางกำนัลของพระองค์ “เราว่ามันดูถ้วยใหญ่หว่าปกติไปหน่อยนะ...”

“เพคะ องค์ชาย”เรลนำโอสถอุ่นๆมาถวายให้กับองค์ชายคาเซีย “ตามตำราเขียนเอาไว้น่ะเพคะ ว่าต้องเสวยขนาดนี้”

“อืมมมม”องค์ชายคาเซียรับถ้วยโอสถมาเสวยจนหมด พระพักตร์ยู่ลงเล็กน้อย “มันเฝื่อนคอมากเลย... ยาตำรับนี้”

“เพคะ”สองนางกำนัลตอบรับ พวกนางทั้งสองอมยิ้มเล็กๆเมื่อเห็นสีพระพักตร์แหยๆขององค์ชายผู้อ่อนโยน ที่ปกติจะมีแต่รอยยิ้มเล็กๆส่งให้กับทุกคนอยู่เป็นนิจ

“พวกเจ้าว่าที่เฟรนเซียจะเป็นอาณาจักรอย่างไร จะงดงามเหมือนอาณาจักรของเราไหม??”องค์ชายคาเซียตรัสถามความคิดเห็น “เราเคยได้ยินว่าที่นั่นงดงาม มีผืนป่าสีเขียวขจี มีลำธารใสสะอาดไหลผ่านข้างพระราชวัง...”

“หม่อมฉันได้ยินมาว่าที่ตำหนักที่บรรทมของพระราชาแห่งเฟรนเซียนั้น มีดอกทิวลิปและดอกลิลลี่ที่องค์ชายชอบปลูกอยู่รอบตำหนักเลยเพคะ”เรลทูลต่อองค์ชายด้วยเสียงแจ่มใส”

“หม่อมฉันทราบมาว่าตำหนักในราชวังของอาณาจักรเฟรนเซียตั้งเป็นชื่อของดอกไม้ชนิดต่างๆล่ะเพคะ”เนลทูลกับองค์ชายของนางบ้าง “อย่างตำหนักของพระราชา จะมีชื่อว่าตำหนักว่า โพรเทีย เพคะ”

“โพรเทีย... ราชาแห่งดอกไม้สินะ”

“เพคะ ส่วนตำหนักขององค์ราชินีคือออคลิทแต่ตอนนี้ไม่มีตำหนักของพระราชินีแล้ว อันเนื่องมาจากหลายรัชสมัยที่ผ่านนั้น มิมีพระราชาองค์ใดแต่งตั้งราชินีขึ้นมา จึงกลายเป็นตำหนักของพระสนมเอกเพคะ ตำหนักของผู้ที่พระราชารักจะชื่อว่าเรดโรสเพคะ”

“ผู้ที่สร้างคำหนักขึ้นมาคงจะชื่อชอบดอกไม้มากสินะ...”องค์ชายคาเซียตรัสกับนางกำนัล พระหัตถ์เรียวทรงกุมพระอุทรเอาไว้แน่น

“องค์ชาย ทรงเป็นอะไรเพคะ”นางกำนัลทั้งสองตะโกนลั่นตำหนัก ทำให้สององครักษ์รีบวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว “องค์ชายเพคะ”

“พา... พาเราไปที่ห้องบรรทม”สิ้นคำสั่ง องครักษ์เรฟก็ช้อนตัวองค์ชายวิ่งไปยังห้องบรรทมอย่างรวดเร็ว

“องค์ชายทรงเป็นอะไรพะยะค่ะ”เซททูลถามองค์ชายอย่างเป็นห่วงทันทีเมื่อเรฟวางพระองค์ลงบนแท่นบรรทม

“ปวด... เราปวดท้อง”องค์ชายคาเซียทรงกุมพระอุทรไว้แน่น วรกายบางบิดไปมาอย่างทรมาน

“ผลข้างเคียงของยา...”เรลอุทานขึ้นเมื่อนางนึกขึ้นมาได้ “ขออภัยเพคะองค์ชาย หม่อมฉันน่าจะทูลพระองค์ก่อน หม่อมฉันสมควรตาย”

“ออกไป”สุรเสียงตรัสออกมาแผ่วเบา แต่ทุกคนก็ได้ยินกันอย่างทั่วถึง “ออกไปก่อน ถ้าเราไม่อนุญาต ห้ามให้ใครเข้ามาเด็ดขาด”

“เพคะ/พะยะค่ะ องค์ชาย”

ทั้งสี่สลายตัวออกจากห้องบรรทมไปอย่างรวดเร็ว ตามดำรัสขององค์ชายที่พวกเขาเทิดทูล
++++++++++++++++++++++++

^^ บทที่สามค่ะ
ถ้าผิดพลาดอะไรตรงไหนต้องขอโทษด้วยนะคะ พยายามตรวจคำผิดแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่ามีหลุดรอดสายตาเราไปไหม

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
ว้าว นายเอกสามารถท้องได้ สนุกแน่งานนี้

ออฟไลน์ som

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2708
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +230/-2
น่าติดตามอะครับ   เนื้อเรื่องตอนแรกโดนแล้ว

ออฟไลน์ murasakisama

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1489
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +236/-4
ลุ้นตอนต่อไปค่ะ สนุกดีค่ะ :man1:

ออฟไลน์ mana_ai

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
รออ่านต่อ O O
นายเอกท้องได้  o13

tonkhaw

  • บุคคลทั่วไป
อยากเห็นราชาเมืองนู้น จะหล่อสักเเค่ไหนเน้อ

แล้วองค์ชายเราไม่ใช่ผู้หญิงอย่างนี้ เขาจะเอาทำเมียหรอ

ก็มีเมีย (ผญ) ตั้ง 20 คน สุดยอดดดดดดดมากกกกกกกกกกก

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
อ่านแล้วน่าสนใจค่า
ชอบที่มีแนวการเมืองเข้ามาแจมด้วย ^^

บวกโล้ด

ออฟไลน์ BBChin JungBB

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
ชอบเนื้อเรื่องแบบนี้จัง มาต่อบ่อยๆนะครับ รอติดตามอยู่

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
ชอบมากเลยค่ะ  :mc4:

ออฟไลน์ beery25

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 808
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-0
เรื่องนี้ไม่ว่าชายรึหญิงก็เป็นสนมได้รึป่าว สงสัยราชินีผู้ชายรึผู้หญิงถึงแอบรักแม่ของคาเซีย :pig4: ติดตาม

ออฟไลน์ aoihimeko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-9
ท้องได้ด้วยดีๆ

ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13
องค์ชายคาเซียท้องได้ด้วย น่าลุ้นอะเจอกันครั้งแรกจะเป็นงัยนะ

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
เนื้อเรื่องน่าติดตามมากๆ 

 :mc4:

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
แอร๊ยยย ชอบมากเลยค่า  อิอิ

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
บทที่ 4
ตำนานรักสองราชวงศ์ : เวลาที่เหลือ... การเตรียมการเพื่อ...

คาเซียนอนบิดกายอย่างทรมานบนแท่นบรรทมนุ่ม สีพระพักตร์ของพระองค์บิดเบี้ยว พระหัตถ์เรียวดึงทิ้งผ้าปูแท่นบรรทม พระองค์ทรงเม้มพระโอษฐ์แน่น

“อึ๊... อ๊ะ... ปวด อ๊า.........”องค์ชายคาเซียครางออกมาอย่างทุกข์ทรมาน น้ำพระเนตรไหลซึมออกมาจากหางตาของพระองค์อย่างสุดกลั้น

ความรู้สึกของพระองค์ในตอนนี้นั้น ราวกับว่ามีสิ่งใดมากดทับภายในพระอุทรของพระองค์ อีกทั้งยังทรงรู้สึกเหมือนมีสิ่งใดเคลื่อนไหวในกายอยู่ตลอดเวลา

องค์ชายคาเซียนอนบิดกายอยู่สักพัก พระองค์ก็ทรงรู้สึกว่ามีมืออันอบอุ่นของใครสักคนมาแตะที่ท้องของเขา

“เสด็จแม่...”คาเซียมองคนตรงหย้าอย่างตกตะลึง เสียงหวานเอ่ยเรียกคนตรงหน้า

“ไม่เป็นไรนะ ลูกรักของแม่ ไม่ปวดแล้วนะลูก”รอยยิ้มอันอ่อนโยนของผู้เป็นมารดาถูกส่งให้ร่างเล็กที่นอนอยู่ด้วยความรัก

“เสด็จแม่... ทรงมาได้อย่างไรพะยะค่ะ พระองค์ทรง...”

“แม่อยู่กับลูกเสมอจ๊ะ ลูกรักของแม่ แม่ไม่เคยห่างลูกไปไหน และไม่มีวันที่จะทิ้งลูกไป”

“เสด็จแม่...”

“แม่อยู่ในจิตใจของลูกเสมอ คาเซีย พักผ่อนเถอะ ลูกรัก... ลูกคงจะต้องเหนื่อยอีกนาน”
พระนางเซฟีน่าทรงจุมพิตหน้าผากที่ชื้นไปด้วยเหงื่อของโอรถของพระนางแผ่วเบา คาเซียปิดตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างสงบ

“แม้อาจจะต้องเหนื่อยยากไปบ้าง เจ็บปวดไปบ้าง อดทนไว้นะลูก เพราะลูก จะนำพาความสงบสุขสู่อาณาจักรของเรา... ตลอดกาล จำไว้นะ คาเซีย แม่จะอยู่กับลูกตลอดเวลา”
สิ้นเสียงของพระนางคาเซีย วรกายของของพระนางก็หายไป...

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“องค์ชายจะเป็นอย่างไรบ้างนะ”เนลเอ่ยกับน้องสาวและสององครักษ์อย่างเป็นกังวล “องค์ชายทรงดูเจ็บปวดมากจากผลข้างเคียงของยานั่น...”

“ข้าก็ไม่รู้ เนล หวังว่าองค์ชายจะทรงหายโดยไว”เรลตอบกลับพี่สาวของนางอย่างเป็นกังวลไม่แพ้กัน

“ข้าว่าแทนที่พวกเจ้าสองคนจะมานั่งห่วงอยู่แบบนี้ เอาเวลาไปตัดฉลองพระองค์สวยๆให้องค์ชายสักชุดสิ อีกสามวันองค์ชายก็ทรงจะเสด็จไปต่างเมืองแล้ว จะได้ทรงมีฉลองพระองค์ชุดใหม่เอาไว้สวมใส่อย่างสมเกียรติ”เรฟหันมาพูดกับหญิงสองนางในห้องโถงอย่างเล่นๆ ก่อนจะหันกับมาเล่นหมากรุกกับเซทต่อ

“อ๊ะ จริงด้วย ขอบใจมาก เรฟ”เนลปรบมือเสียงดัง ก่อนที่นางกับน้องสาวจะวิ่งไปหอบหิ้วผ้ามากมายจากคลัง (ที่พวกนางแอบสะสมเก็บเอาไว้) มาเลือกกันอย่างหน้าชื่นตาบาน

“ใช้ผ้าผืนนี้ดีไหม เนื้อนุ่ม ลายดูเรียบๆ แต่หรูหรา”เนลถามความเห็นเรล ในมือของนางถือผ้าสีน้ำเงินเนื้อดีอยู่ผืนหนึ่ง

“ข้าว่าผืนนี้ก็ดีนะ เนื้อไม่หนามาก ใส่แล้วสบาย...”เรลหยิบผ้าอีกผืนหนึ่งขึ้นมาแล้วออกความเห็น

“ข้าว่าผืนนี้”

“แต่ข้าว่าผืนนี้นะ เนล”

พวกนางทั้งสองเถียงกันเอาเป็นเอาตาย เสียงที่ใช้ถกเถียงกันนั้นจากเบาๆเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งดังลั่นตำหนัก

“หยุด!!”เรฟตะโกนหยุดการถกเลียงของนางกำนัล ก่อนที่จะมีอะไรแย่ๆเกิดขึ้ย “พวกเจ้ากำลังรบกวนองค์ชายอยู่นะ เรล เนล”

นางกำนัลทั้งสองเงียบกริบทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น แต่ดวงตาของพวกนางก็จ้องกันอย่างกินเลือดกินเนื้อ ไม่มีใครยอมใคร

“ถ้าเลือกไม่ได้ก็ตัดไปทั้งสองผืนเลยสิ”เซทพูดขึ้นบ้าง หลังจากเงียบอยู่นาน “องค์ชายคงไม่ใส่ฉลองพระองค์เพียงชุดเดียวในทุกๆวันหรอก”

“จริงด้วยยยยยย”

พวกนางทั้งสองต่างพากันตัดฉลองพระองค์ให้กับองค์ชายคาเซียอย่างสนุกสนาน ด้วยความที่พวกนางนั้นเป็นคนที่คอยตัดฉลองพระองค์ให้กับองค์ชายอยู่แล้ว จึงไม่มีปัญหาที่ว่าไม่ทราบถึงขนาดกายขององค์ชายที่... ไม่ค่อยจะเปลี่ยนแปลงเท่าไรนัก...

ผ่านไปสามชั่วโมง...

องค์ชายคาเซียทรงตื่นจากบรรทมแล้วทรงเสด็จออกจากห้องบรรทมอย่างเงียบๆ นางกำนัลน้อยทั้งสองต่างวางของที่อยู่ในมือแล้ววิ่งเข้าไปหานายของตน

“องค์ชาย เป็นอย่างไรบ้างเพคะ”เรลเอ่ยถามอย่างร้อนรน

“เราไม่เป็นอะไรหรอก เรล ร่างกายมันปรับตัวนิดหน่อย... เท่านั้นเอง”

“พระโอสถนั่นไม่มีผลข้างเคียงอะไรไหมเพคะ”เนลเอ่ยถามองค์ชายขึ้นมาบ้าง

“นอกจากอาการปวดท้องแล้ว เราไม่ได้รู้สึกอะไรอื่นอีก ไม่ต้องกังวลใจหรอก”

“เพคะ องค์ชาย”นางกำนัลทั้งสองขานรับคำแล้วไม่ถามอะไรต่ออีกเลย เพราะพวกนางรู้นิสัยขององค์ชายของนางดีกว่าจะไม่พอใจมาก ถ้ามีใครมาเซ้าซี้พระองค์

“พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่น่ะ เนล เรล”องค์ชายคาเซียทรงตรัสถามขึ้นเมื่อพระองค์ทรงทอดพระเนตรเห็นกองผ้าจำนวนหนึ่งกองอยู่บนพื้นตรงหน้าพระองค์

“พวกหม่อมฉันกำลังเย็บฉลองพระองค์ชุดใหม่ให้องค์ชายไงเพคะ”เรลเอ่ยตอบองค์ชายเสียงใส

“องค์ชายทรงต้องการชุดแบบไหนเป็นพิเศษไหมเพคะ”เนลเอ่ยถามขึ้นต่อ “หม่อมฉันกับน้องจะได้เย็บถวายให้พระองค์ไงเพคะ”

“อ่อ... ชุดปกตินี่ก็ดีแล้วล่ะ เรล เนล เราขอบใจพวกเจ้ามากนะ”รอยยิ้มอ่อนโยนอันเป็นเอกลักษณ์ขององค์ชายคาเซียถูกคลี่ขึ้นบนพระพักตร์ของพระองค์ “พวกเจ้าทำงานกันต่อไปเถอะ เราจะไปเดินเล่นสักหน่อย”

“ตอนนี้ยามหนึ่งแล้ว... ทรงเสด็จกลับมาก่อนยามสองนะเพคะ องค์ชาย”
องค์ชายคาเซียทรงผงกหัวรับก่อนจะทรงเสด็จออกนอกตำหนักไป

“องค์ชายจะทรงไปไหนหรือพะยะค่ะ”เรฟเอ่ยถามขึ้นทันที เมื่อเห็นองค์ชายเสด็จออกนอกตำหนักมา “ยามหนึ่งแล้วนะพะยะค่ะ ท้องฟ้าก็มืดแล้ว...”

“เราจะไปเยี่ยมเสด็จแม่ก่อนที่เราจะไม่มีโอกาสได้ไปอีก...”พระเนตรหวานฉายแววเศร้าหมอง “จริงสิ เรฟ เซท เราขอถามอะไรเจ้าหน่อยได้ไหม”

“พะยะค่ะ องค์ชาย ถ้ากระหม่อมสามารถตอบองค์ชายได้ กระหม่อมจะตอบพระองค์”เรฟรับคำขององค์ชายทันที เซทที่นั่งมองตารมหมากรุกอยู่ก็หันมามองพระองค์ รอที่จะฟังคำตรัสอย่างตั้งใจ

“ตอนที่พวกเจ้ามีอะไรกัน... อ่า... เวลารับเข้าไป... มันเจ็บมากไหม?”พระปรางของพระองค์ขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อเอ่ยถามคำถามที่น่าอายนี้ออกมา “เราไม่ได้อยากละลาบละล้วงเรื่องของพวกเจ้าหรอกนะ... แค่เราอยากรู้นิดหน่อยน่ะ... จะได้ทำใจเผื่อๆเอาไว้บ้าง”

“อ่า... เรื่องนี้คงต้องถามเซทล่ะพะยะค่ะ องค์ชาย ข้าพระองค์มิใช่ฝ่ายรับซะด้วยสิ...”เรฟยิ้มแห้งๆให้กับองค์ชาย ก่อนจะหันไปสบตากับเซท... คนรักของเขา

“ทูลองค์ชาย ถ้าเป็นครั้งแรกล่ะก็... เจ็บมากพะยะค่ะ... เจ็บราวกับร่างกายถูกผ่าเป็นสองซีก เวลาฝ่ายตรงข้ามขยับจะแสบมากพะยะค่ะ เพราะส่วนใหญ่แล้ว ในการร่วมกายกันครั้งแรก ช่องทางของผู้รับนั้นมักจะฉีกขาด... ถ้านานเข้าหน่อยร่างกายจะปรับตัวให้รองรับได้เองน่ะพะยะค่ะ... แต่เวลาถูกสอดเข้ามาแรกๆของทุกครั้ง... ก็จะรู้สึกเจ็บบ้าง แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่นัก”เซทตอบองค์ชายเสียงสั่นๆ ดวงหน้าขาวเนียนที่ตีหน้าเฉยเป็นนิจ ตอนนี้ขึ้นสีแดงก่ำอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน “แล้วก็ขึ้นอยู่กับแรงที่ฝ่ายตรงข้ามกระทำต่อเราด้วยน่ะพะยะค่ะ ถ้าแรงมากๆก็เจ็บมาก... อ่า... ถ้าฝ่ายนั้นเป็นเหมือนกับเรฟ... ฝ่าบาทคงต้องเตรียมพระทัยไว้หน่อยล่ะพะยะค่ะ เพราะกระหม่อมต้องเสียเลือดเกือบทุกครั้ง เวลาที่ร่วมกิจกามกัน...”

“เอ่อ... ขอบใจพวกเจ้ามากนะ”องค์ชายคาเซียทรงตัดบท แล้วหันวรกายเสด็จออกไปอย่างรวดเร็ว

“จริงๆแล้วข้า... ยังไม่ได้บอกพระองค์เลยว่าเมื่อน้ำกามของเจ้าหลั่งเข้ามาในกายแล้วมันรู้สึกมนๆในช่องท้องมากแค่ไหน”

“ไม่ทันแล้วล่ะ... เซท นี่ องค์ชายให้เจ้าดื่มแน่ะ”

“ข้าไม่ได้อยากท้องนะ!!”

สุดท้ายแล้ว... ยาถ้วยนั้นก็ถูกกรอกลงไปในท้องของเซทด้วยฝีมือของคนรักของเขาเอง... เรฟ

“ถ้าข้าท้องเจ้าต้องอยู่เฝ้าเวรยามให้องค์ชายไปคนเดียวเลยนะ เรฟ!!!!!”

++++++++++++++++++++++++++

บทที่สี่ค่ะ^^

ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13
เขินแทนองค์ชายคาเซียเลยอะ อิอิ

ออฟไลน์ BBChin JungBB

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
อุบ๊ะ!! คิคิ สงสัยเซทจะท้องเป็นเพื่อนองค์ชายแน่เลย

ออฟไลน์ LimousinX9

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
แวะมาติดตามเรื่องนี้Q(*-*๐)// 

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด