☆☆ฤกษ์มงคล☆☆ ●••••••••》ตอนที่28…เล่นบอลนะครับ! 19/12/63
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ☆☆ฤกษ์มงคล☆☆ ●••••••••》ตอนที่28…เล่นบอลนะครับ! 19/12/63  (อ่าน 15445 ครั้ง)

ออฟไลน์ 11:11

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-1
28….เล่นบอลนะครับ!






พลั่ก


ตุ้บ



"โอ๊ยยย ไอ้สัสเอ้ย!!"



"ปรี๊ดดดดดดดดด"


"เฮ้ยๆ เป็นไงบ้างวะ"

"ไอ้สัส หลายทีแล้วนะพวกมึงอ่ะ"

"หลายทีแล้วยังไงวะ อุบัติเหตุห้ามกันได้เหรอ"

"อุบัติเหตุพ่องมึงสิ กูเห็นอยู่ว่ามึงตั้งใจทำน้องกู อย่าคิดว่าพ่อมึงใหญ่แล้วจะทำไรใครก็ได้นะเว้ย" เสียงพี่แสงนี่หว่า

"กูทำอะไร มันโง่วิ่งมาชนกูเอง" ด่ากูเฉย

"เอ้า ไอ้สัสนี่!!"

"เฮ้ยๆๆ ไอ้อิฐ! ไอ้ม่าน! ใจเย็นเพื่อน"

          โอยยย ผมนอนแผ่หราพึ่งแดดเป็นครั้งที่สี่กลางสนามบอลจากการโดนศอกกระแทกเข้าที่ก้านคอ นี่ผมต้องสำนึกบุญคุณมันไหมวะที่เว้นลูกกระเดือกกูไว้ เฮ้อ ท้องฟ้าวันนี้มันช่างอึมครึมยิ่งนัก กูหิวป็อปคอร์น

"พี่ฤกษ์เป็นไงบ้าง"

"เออ กูรู้สึกสบายขึ้นเมื่อได้นอน" ผมตอบไอ้ขลุ่ยน้องรหัสผมเสียงเอือย กว่าผมจะรู้จักน้องรหัสตัวเองกูแม่งต้องลงทุนไปดักรอมันที่หอพักเป็นชั่วโมง ไม่ใช่ว่าเกิดรักสายรหัสตัวเองขึ้นมานะแต่ไอ้พี่ตังค์แม่งเสือกอวดรวยอยากเลี้ยงสายรหัสน่ะสิ ใช้ผมให้รับน้องรหัสมางานด้วย ส่วนผมจะทำไรได้ ไอ้สัส! น้องรหัสกูเป็นใครยังไม่รู้เลยโว้ย? ถ้าไอ้พวกพี่ตังค์ พี่อิฐมันรู้ว่าผมยังไม่เจอน้องรหัสตัวเอง กูน่วมครับ ผมนี่ตามหาแทบพลิกมหาลัย พลิกร้านเหล้า ไปตามเฝ้าหน้าหอมันเป็นชั่วโมง เพื่อ?? ไปดักรอที่หน้าห้องเรียนมันกูก็เจอละไอ้สัส!! (พึ่งคิดได้) หาตัวยากกว่าน้องกูก็มึงนี่ล่ะ

"กีฬาสีมหาลัยแม่ง!! เล่นแรงเอาโล่กันเหรอวะ"

"เขาเรียกงานบอลมหาลัย" ไอ้ปัดที่นั่งประคองผมอยู่ท้วงขึ้น กูเข้าใจผิดตรงไหนก็งานกีฬาเหมือนกันปะ?

"พี่แม่งเคยมีเรื่องอะไรกับพวกแม่งหรือเปล่าวะ ทำไมพวกแม่งเล่นแต่พี่ ตัวยิ่งแค่กระดูกหมาอยู่" ไอ้ขลุ่ยถามอย่างไม่พอใจ แหม่~เปรียบเทียบซะกูน่ารักเชียว

"มันไม่ได้ตั้งใจเปล่าวะ" มันอาจมองไม่เห็นอ่ะ จะว่าไปผมก็สูงแค่หัวไหล่พวกมันเอง บางทีมันมองมามันอาจไม่เห็นหัวผมที่อยู่ใต้คางมันก็ได้ เอิ่ก ทั้งทีมกูหล่อกระทัดรัดอยู่คนเดียว ปัดโถ่ววว

"กูเห็นมันตั้งใจ!! เวลานี้อย่ามาโลกสวยเก็บความโง่ไว้ใช้ที่บ้าน เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" ไอ้เทียนไม่รู้มาจากไหนประคองผมที่นอนหนุนตักไอ้ขลุ่ยอยู่ให้ลุกมานั่งดีๆ โดยที่ฉากข้างหลังผมมีการทะเลาะกันของพวกทีมฟุตบอลกันเสียงดังสนั่นหวั่นไหวโดยมีพวกไอ้ตี๋ ไอ้คัตโตะกระโดดเกาะหลังพี่อิฐเพื่อห้ามกันจ้าละหวั่น ทะเลาะไรกันว้าา นี่พึ่งจะเตะได้ครึ่งแรกเองนะเว้ย เอ๊ะ!! ว่าแต่ว่า...กูเป็นคนโดนอัดนะไหงกลายเป็นคนโง่ น้องมันด่าหรือมันห่วงเอาดีๆ

"มึงจะเอาไง มีปัญหาอะไรกับพี่กู" ผมลุกขึ้นนั่งได้ดีๆยังไม่ทันจะตอบอะไรน้อง ไอ้เทียนก็ลุกกระโจนไปผลักอกไอ้คนที่เอาศอกกระแทกหน้าผม(ใช่เปล่าวะ?ผมก็จำหน้าไม่ได้)

"เฮ้ยๆใจเย็นโว้ยยยย มันเป็นแค่อุบัติเหตุกูไม่ได้เป็นไรมาก" ผมรีบลุกขึ้นไปยืนคั่นกลางแทบจะทันทีเมื่อเห็นน้องเริ่มจะมีเรื่อง มีเซนิดหน่อยแต่ไอ้ขลุ่ยยังคอยประคองไม่ทิ้งกูไปไหน ซึ้งใจน้องรหัสฉิบหาย

      ผมกัดฟันพูดทั้งที่ยืนแทบทรุด หันไปมองคนที่เป็นต้นเหตุด้วยสายตาตรงเป็นครั้งแรก รูปร่างสูงใหญ่เกินคนเอเชีย ผมสีเทาเด่นสะดุด แววตาร้ายกาจบนใบหน้าหล่อมองผมอยู่ก่อนแล้ว ปากได้รูปแสยะยิ้มร้ายมาที่ผม ก่อนที่จะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูผม

"อึดดีนี่…"

"..."

"ขายไหม? เท่า..."



พลั่ก



"มีอะไรมาเคลีย์กับฉัน" เสียงเย็นดังขึ้น แผ่นหลังกว้างใหญ่เด่นตระหง่านอยู่เบื้องหน้าของผม เพียงชั่วพริบตา ที่ฝ่ามือใหญ่ของไอ้หัวเทากำลังสัมผัสที่ผิวแก้มผมขณะที่ผมกำลังยืนงงกับคำถามของมัน? กูใส่ชุดบอลเตะบอลหล่อๆอยู่ดีๆ ไหงกลายเป็นสินค้าไปได้วะ?
           ร่างไอ้หัวเทาตรงหน้าโดนผลักออกอย่างแรงแทบจะล้มลงกับพื้นถ้าเพื่อนที่อยู่ข้างหลังรับไว้ไม่ทัน  พี่ราล์ฟในเสื้อสต๊าฟสีน้ำเงินสวมปลอกแขนสีขาวสัญลักษณ์ตราพยาบาลขณะนี้ยืนแผ่รังสีความหล่ออำมหิต(!?)อยู่เบื้องหน้า เอ่อ มายังไงครับพี่!? ผลุบๆ โผล่ๆ อย่างกับผีปอบ

          ผมสะกิดแขนพี่หมอยิกๆเป็นเชิงบอกให้ขยับหน่อย ยืนบังเป็นกำแพงแบบนี้ผมมองไม่เห็นอะไรเลยอ่ะ แต่ก็นั่นแหละ หลบกูที่ไหนมองไม่เห็นโว้ย
ผมค่อยๆเบี่ยงตัวไปด้านข้างเพื่อที่จะเดินไปข้างหน้ายืนข้างๆพี่ราล์ฟ แต่เพียงแค่ขยับตัวสายตาคมดุก็มองมาเป็นเชิงปราม เออ โผล่ไปแค่หัวก็ได้ ไม่ได้กลัวนะครับพอดีหลังพี่ราล์ฟมันบังแดดผมพอดีอ่ะ แฮร่

"วันนี้ไม่อยากมีแล้วว่ะ ไว้วันหน้าก็แล้วกัน"

"..."

"ของเล่นชิ้นใหม่ของฉันท่าทางจะเหนื่อยแล้ว สงสัยจะโดน 'ใช้งาน' หลายคน"

ผัวะ!!!

"เฮ้ยๆ พี่ราล์ฟอย่าพี่!!"

"ฉันขอเตือนถ้ายังอยากแก่ตายอย่าได้มายุ่งกับคน 'ของฉัน' ถ้ายังขืนมายุ่งอีกฉันจะส่งแกไปอยู่กับปู่ของแก"

"ราล์ฟ…แกคงจะไม่รู้ว่าขณะนี้'ซานโดร'แข็งแกร่งเพียงใด 'ซาล์เลโอเน่' น่ะหรือ? ถึงเวลาจบความยิ่งใหญ่แล้ว ฮึๆ"
 
"มาร์คัส!! ฉันขอเตือนความหยิ่งผยองโอหังของแกจะทำให้ชีวิตแกถึงจุดจบเร็วขึ้น"

"งั้นเหรอ? แล้วเราจะได้รู้กันราล์ฟ!!"


          ไอ้หัวเทาแสยะยิ้มกวนส้นเท้ายกหลังมือเช็ดเลือดที่ปลายคางอย่างขบขันจากหมัด5Gความไวแสงของพี่ราล์ฟ ตาคมแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ก่อนจะปรายตามาที่ผมแวบนึงและกลับหลังหันเดินจากไปพร้อมกับพรรคพวกที่มีร่างกายใหญ่ไม่แพ้กันอีกสี่ห้าคน   ผมไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรกันเพราะผมฟังไม่ออกแต่พี่ราล์ฟนั้นนิ่งจนน่ากลัว ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์อะไรทั้งนั้น แต่ผมรู้ว่าเขาโมโหมากแน่ๆ สายตาคู่นั้นของไอ้หัวเทาที่มองมายังผมเมื่อครู่นี้ มันช่าง...กวนส้นตีนดีแท้!!


"ไม่ต้องอันเดรียอยู่เฉยๆ"

"อ้าวพี่!!มาตอนไหนเนี่ย" พี่อันเดรียกับพี่ชิโนในชุดสต๊าฟสีเดียวกับพี่ราล์ฟขณะนี้ยืนปั้นหน้านิ่งอยู่ใกล้ๆผม แล้วพวกพี่ทำไมมาเป็นสต๊าฟได้ล่ะเนี่ยพวกพี่ไม่ได้เป็นนักศึกษามหาลัยผมนี่

"แต่ว่า…"

"เอาไว้ค่อยคุยกัน" พี่ราล์ฟยกมือปรามพี่อันเดรีย พี่อันเดรียกับพี่ชิโนทำได้เพียงก้มหัวแล้วยืนมองไอ้หัวเทาเดินจากไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"โอเครๆ ไม่มีอะไรแล้วแยกย้ายพักครึ่งแรก" พี่รอน(ที่ไม่รู้มาตอนไหน)ตะโกนลั่นสนามก่อนจะลากคอพี่อิฐที่มีท่าทางโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างไม่ยอมรามือเดินกลับที่พักนักกีฬา

"โหววว ไรวะยังไม่ได้กระทืบพวกแม่งเลย" ไอ้ตี๋โอดครวญ

"ไปๆ นี่มันกีฬาฟุตบอลไม่ใช่สนามมวย"

"แต่พวกแม่ง..เฮ้ย!!อุ้มผมทำไมเนี่ย ปล่อยกูโว้ยย"

"เออน่า!! มันไม่ใช่ตอนนี้" พี่หมอแข่งที่โผล่มาเหมือนผีพุ่งใต้ลากคอไอ้ตี๋ที่เลือดกำเดาไหลอยู่ขณะนี้ กลับเข้าที่พัก เอ่อ อย่างง่ายดาย



เอ่อ คือว่า...ผมไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันยังไง นักศึกษาต่อยกันกลางสนาม? นั่นก็คือพี่ราล์ฟนั่นเองที่ไปต่อยเขา พวกผมมีเรื่องกัน(?)หรือเปล่า แต่ดูเหมือนไม่มีใครมายุ่ง ใครที่หมายถึงก็คืออาจารย์ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนเป็นเรื่องที่ไม่ผิดกฎอะไรใดๆ มันแปลกไหมนะ?

"หยุดคิดอะไรที่มันเกินกำลังได้แล้ว"

"เอ๋..ใคร?ผมเหรอ?" รู้ตัวอีกทีผมก็เดินตามแรงจูงมือจากพี่ราล์ฟมาที่ข้างสนามแล้ว พวกผมเดินมาที่ข้างสนามไม่ใช่เพราะมีเรื่องกัน แต่เพราะหมดเวลาครึ่งแรกพอดี ที่ได้ยินเสียงปรี๊ดดดดด เมื่อสักครู่เนี่ยไม่ใช่เป่าเพราะผมนอนแดกหญ้าอยู่ เป่าเพราะหมดเวลาครึ่งแรกโว้ย ไอ้ฉิบหาย!!

"พี่ราล์ฟ พี่จะโดนลงโทษอะไรปะ? มีเรื่องชกต่อยกันอ่ะ" ผมถามอย่างเริ่มกังวล เอ๊ะ หรือผมกังวลแล้ววะ

"ไม่หรอกพี่คุยได้" พี่ราล์ฟตอบเสียงเรียบ

"คุยยังไงอ่ะ พี่จะข่มขู่อาจารย์เหรอ เหมือนในข่าวใช่ป่ะที่พวกมีเงิน มีอิทธิพลเยอะๆเขาทำกันอ่ะ"

"ฮึๆ เลิกเพ้อเจ้อแล้วนั่งรอพี่ตรงนี้" พี่ราล์ฟกดไหล่ผมให้นั่งเก้าอี้ในเต็นท์แพทย์ก่อนจะเดินออกไปข้างนอก เฮ้ออออ ให้ถามให้จบก่อนก็ไม่ได้เดี๋ยวผมก็ลืมถามกันพอดี!!



"เป็นไงบ้าง" ไอ้เทียนที่อยู่ในชุดกีฬาฟุตบอลของคณะตัวเองเพื่อรอเตะในรอบชิงชนะเลิศถามเสียงขรึมก่อนจะเอาผ้าเย็นโปะลงบนกลางกบาลผมที่นั่งมึนอยู่ เออ สดชื่นดีว่ะ ท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดและซุบซิบเบาๆ ของคุณหมอและสาวๆในเต็นท์แพทย์

"ไม่มีตรงไหนหักใช่ปะ" ไอ้ตี๋เดินตามหลังไอ้เทียนมาติดๆ ถามสมทบ พร้อมกับเอาทิชชู่ยัดรูจมูกไปด้วย สังขารไม่ให้แต่ใจรักจะมาหากูสิหน่า

"กูไม่ได้อยากมาหรอกนะพอดี ไอ้นก ไอ้ลำไยมันเป็นห่วงแต่ทิ้งภาพตรงหน้าที่มีหุ่นล่ำๆถอดเสื้อไม่ได้ พวกมันก็เลยเตะให้กูมาดูมึงเนี่ย" ไอ้ตี๋ตอบหน่ายๆ

"เออ ไอ้สัสขอบคุณ ซาบซึ้งไปถึงไส้ติ่งฉิบหาย กูไม่เป็นไรแค่งงๆนิดหน่อย"

"เออ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ปกติมึงก็งงของมึงอยู่แล้วไม่ใช่เรื่องแปลก" อ้าวไอ้ตี๋ มึงว่ากูปะเนี่ย

"แล้วก่อนหน้านี้เคยไปมีเรื่องอะไรกับพวกบริหารหรือเปล่า" ไอ้เทียนถามอย่างกังวล

"ไม่นี่ พี่ไม่เคยเห็นหน้าพวกนั้นเลยด้วยซ้ำ" ผมนึกๆดูยังไงก็ไม่เคยเห็นหน้าจริงๆนะไอ้หัวเทาๆน่ะ

"งั้นเหรอ" เทียนตอบรับด้วยสีหน้าเครียดๆ

"เครียดไรว้า มันอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้นะโว้ย บางทีกูอาจจะหล่อจนพวกมันอิจ...เอ้า!! ไอ้นี่!?"

"ฝากด้วยนะพี่" ไอ้เทียนผลักหัวผมก่อนจะเดินจากไปด้วยท่าทางหล่อๆของมัน ไม่เคยอ่ะ ไม่เคยที่จะฟังกูให้จบ!!

"แล้วมึงอ่ะ เป็นไงบ้างกูเห็นได้เลือด โดนใครวะ" ผมถามไอ้ตี๋ขณะที่มันนั่งลงข้างๆ ใบหน้าหล่อๆของมันก้มๆเงยๆอยู่ตรงหัวเข่าที่มีรอยช้ำของผม

"เออ กูก็ไม่รู้แม่งแต่จำหน้าแม่งได้อยู่ ถ้าไอ้เชี้ยพี่แข่งมันไม่โผล่มากูคงได้เอาคืนมั้ง"

"เออใช่ โผล่กันมาอย่างกับเป็นผีเดี๋ยวโผล่เดี๋ยวหาย ว่าแต่มึงดูสนิทกับพี่เขานะ ยังไงๆแดกเหล้ากันบ่อยเหรอ" หรือผมเข้าใจผิด?

"แดกเหล้าพ่องดิ มันแม่งชอบเสนอหน้าไปซื้อเหล้าร้านกู รวยซะเปล่าขอลดราคาแม่งอยู่นั่น ร้านกูขายราคาส่งแล้วเหอะลดมากกว่านี้มึงไม่ขอแม่งแดกฟรีไปเลยล่ะ"

"งั้นก็ดีดิวะ มึงก็บอกพี่แม่งไปว่าถ้าอยากได้ลดกว่านี้ก็มาแบกลังเบียร์ไปส่งลูกค้า ถ้าเกิดพี่มันทำจริงขึ้นมามึงแม่งสบายเลยนะเว้ยไม่ต้องแบกลังเบียร์ให้เหนื่อย"

"เฮ้ย!! จริงของมึงว่ะ มึงแม่งทำไมฉลาดในเรื่องโง่ๆแบบนี้วะ" ไอ้ตี๋ทำหน้าชอบอกชอบใจ

"มึงจะชมก็ชมดีๆ อย่าทั้งชมทั้งด่า กูปลาบปลื้มไม่ถูกไอ้สัส ว่าแต่...ทำไมพี่แข่งไปร้านมึงบ่อยล่ะ บ้านพี่มันอยู่แถวนั้นเหรอ"

"ไม่รู้ว่ะ สงสัยอยู่แถวนั้นมั้ง" ไอ้ตี๋มังกรตอบขอไปที คล้ายๆจะบอกว่า 'กูไม่อยากรู้เรื่องมัน ไอ้ห่าน'

"เออ พี่มันคงอยากช่วยอุดหนุนอ่ะแหละแต่กวนตีนไปหน่อย ว่าแต่ว่า นี่มึง...นัดนี้เราเตะกับพวกบริหารเหรอวะ" ผมหันไปถามไอ้ตี๋ที่นั่งทายาให้รอยช้ำตรงเข่าผมที่เกิดจากการถูกเสียบจากด้านหลังเพื่อแย่งบอล

" ไอ้ฤกษ์!! ก็ใช่น่ะสิวะ มึงคิดว่าแข่งกับคณะไหนอยู่"

"คิดว่าแข่งกับวิศวะเห็นชุดสีแดง ไม่น่าล่ะไม่เห็นพี่แสงกับพวกพี่กริชเลยว่ะ กูก็มองหาตั้งนานเตะเสร็จจะชวนไปร้านหมูทะสักหน่อย"

"โอ๊ยยยยยย"

"ไอ้ตี๋ ร้องทำเชี่ยไรเจ็บตรงไหน"

"กูเครียด!!"

"ประสาทนะมึงอะ นั่งอยู่ดีๆก็เครียด" ผมพูดตามหลังไอ้ตี๋ที่ลุกหนีไปแดกน้ำหวานกับพวกไอ้ขลุ่ยด้วยท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยง อะไรของแม่งมันอีกอ่ะ


"กูผิดอารายยย"





(มีต่อจ่ะ)

ออฟไลน์ 11:11

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-1
    (ต่อจ่ะ)   


            พี่ราล์ฟในเสื้อสต๊าฟสีน้ำเงินสวมปลอกแขนสัญลักษณ์ตราพยาบาลหลังจากหายไปสักพักก็เดินกลับมาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล พี่ราล์ฟทรุดตัวลงนั่งข้างๆผมด้วยสีหน้านิ่งๆเป็นปกติของเขา ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงถามว่ามองอะไร? วันนี้พี่เขาหล่อฉิบหายวายป่วง แว่นกันแดดแบรนด์ดังที่คาดไว้บนหัว รองเท้าผ้าใบสุดเท่และโคตรแพง กระเป๋าคาดเอวที่อยู่บนเอวพี่เขาอีก(น่าจะเอาไว้ใส่พวกยา) โอยยย ใจกู~

จุ๊ฟ

"วันนี้เก่งมากเลยจ่ะน้องฤกษ์ พี่เชียร์จนเจ็บคอไปหมด"

"พี่!!" ใจยังไม่ทรงตัวดีก็มาเกือบวายกับพี่ลลินคนงามที่เดินมาจุ๊ฟแก้มผม โผล่มาจากไหนเนี่ย ขออีกข้างได้มะ?

"แค่นี้โวยวายไปได้" แหนะบีบแก้มผมอีก

"ผมตัวเหม็นอ่ะ ให้ผมทาแป้งก่อนค่อยจุ๊ฟ เอาใหม่ได้ปะ พี่ราล์ฟมีแป...โอ๊ยยยย เจ็บครับๆ"

"เบาๆสิราล์ฟน้องเจ็บ" พี่ลลินท้วงให้ผมเมื่อพี่หมอราล์ฟยกขาผมไปวางพาดบนตักตัวเองอย่างไม่บอกกล่าว

"ลลิน ครั้งนี้ฉันจะปล่อยไป ถ้ามีครั้งหน้าฉันคิดว่าอันเดรียคงได้นอนโรงบาล" พี่ราล์ฟพูดพลางจ้องหน้าพี่ลลินตาแข็งโป๊กก่อนจะหันมาเอาผ้าเย็นเช็ดแก้มให้ผม(แรงเชี่ยๆ) พอผมเห็นคราบแดงๆที่ผ้าเลยหุบปากดีกว่า ไม่ได้เช็ดจนเลือดออกแก้มนะค้าบ คราบลิปสติกค้าบบบ อย่าเข้าใจผิด อะแหนะ ผมป่าวแก้ตัวให้พี่ราล์ฟนะ ผมป่าววว

"ก็ลองทำดูสิได้เห็นดีกันแน่ อะไรๆก็เป็นจริงเป็นจังไปหมด ตาไม่มีมองหรือไงว่าหยอกเล่น เชอะ!! น่ารำคาญ" พี่ลลินเมื่อได้ฟังท่านหล่อเทวดาเอ่ยวาจาเยี่ยงนั้นก็ทำสีหน้าไม่พอใจ คุณคนสวยท่านยกมือคู่งามเหมือนจะฟาดพี่ราล์ฟแต่ก็ต้องชะงักไว้แค่นั้น ด้วยเหตุใดฤกษ์คนหล่อก็หามิทราบ ทว่า มือคู่งามเสือกเปลี่ยนทิศทางมาเขกหัวผมจนเกือบหน้าทิ่มแล้วเดินจากไป

"โอ้ยย พี่ลิน!! ผมผิดไรเนี่ย" ผมหันไปถามอย่างงวยงงพร้อมกับเกาหัวแกรกๆ ไอ้คนที่นั่งทายาที่ขาให้ผมอยู่ตอนนี้เป็นคนพูดแต่กูโดนเขกหัวซะงั้น ฮ่วย!!

ปึก

"โอ้ย!! แม่งเอ้ย "

เสียงกูเองครับ!!

           ทุบลงไปเต็มๆตรงไหล่แกร่งด้วยที่คิดว่าพี่ลลินอาจฝากมาตีคืน ฮืออออ กูเจ็บอีกแล้ว นี่มันผิวคนหรือต้นมะขาม แข็งฉิบ!!

"ตีพี่ทำไม นั่งอยู่เฉยๆสักทีได้ไหม" พี่ราล์ฟเงยจากรอยช้ำตรงข้อศอกผมขึ้นมาขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าอย่างนี้ไม่น่าจะเจ็บนะผมว่า ออกแนวโมโหแหละ

"พี่แม่งน่าหมันไส้ว่ะ"

"อืม พี่รู้ว่าพี่หล่อ" พี่ราล์ฟกระตุกยิ้มร้ายพูดหน้าตาเฉย โอ้ยหัวใจกู~

"ผมว่าพี่น่าหมันไส้โว้ย ไม่ได้ชมว่าหล่อสักกะแอะ"

"อ้าวเหรอ เห็นจ้องพี่ตาไม่กระพริบเลย" เฮ้ยจริงเหรอวะ!!? ผมรีบยกมือตะครุบลูกตาตัวเองเผื่อว่าลืมกระพริบตา จนพี่หมอราล์ฟกระตุกยิ้มร้าย อ้าว สรุปพี่หลอกผมหรือผมร้อนตัว ปัดโถ่ว ถึงผมจะชอบพี่ผมอยากก็ไม่อยากให้รู้อ่ะว่ากูนี่หลงหนักมาก

"เจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า" พี่ราล์ฟถามพร้อมกับพลิกขาผมไปมา เอาจริงๆไม่ต้องลูบก็ได้ปะ ไม่มีหญ้ามีดินติดมาสักหน่อย

"ไม่มีอ่ะ สำบายมากอันที่จริงผมไม่ต้องมาเต็นท์แพทย์ก็ได้นะพี่ ทายาหม่องก็หายแล้ว" ถึงเต็นท์แพทย์จะเดินไม่กี่ก้าวถึงก็เถอะ จริงๆผมอยากอยู่เผือกเรื่องทีมมากกว่า

"ไม่ต้องลงแล้วนะ" พี่ราล์ฟพูดเสียงจริงจังเพื่อ? งานกีฬาสีไม่เครียดดิ

"ทำไมอะ ผมจะเล่น" ผมจะแก้แค้น แชมป์อะไรไม่เคยหวังอยู่แล้วคณะผม เล่นเอามันส์เอาเท่ คติประจำคณะ คิ้กค้าก

"เขาให้เราไปวิ่งเตะฟุตบอล ไม่ได้ให้ไปกลิ้งตามฟุตบอล"

"พี่ราล์ฟ!!! หาว่าผมไม่เจ๋งเหรอ!!"

"จะลงไปให้เจ็บตัวเพิ่มหรือไง ก็เห็นอยู่ว่าเราเป็นเป้า"

"กีฬามันก็งี้แหละ มีจงมีเจ็บบ้าง ผมไม่ได้เป็นเป้าหรอกน่า ไม่ได้แข่งยิงปืนสักหน่อย" ทำหน้าจริงจังด้วยการเบิกตาโตๆ แต่...ไอ้สัส แสบตา

"ให้คนอื่นลงแทน" ไอ้หล่อตรงหน้าพูดเสียงขรึม

"ผมซ้อมมาตั้งนานอ่ะ ผมจะเล่น" ผมเริ่มหน้าหงิก ห้าวันก็นานสำหรับผมล่ะ (วันที่ผมซ้อมบอลเนี่ย)

"น้องคะ?"

"ครับ?" ผมลุกขึ้นยืนหันไปมองงงๆกับเสียงหนึ่งที่เอ่ยแทรก ก็เห็นเป็นพี่...พี่...พี่ไรวะ? หน้าสวยๆอย่างนี้คุ้นอยู่นะ

"พี่หมอเขาทำแผลให้แท้ๆ ไม่ขอบคุณยังจะไปเสียงดังใส่อีก เป็นรุ่นน้องแทนที่จะเคารพรุ่นพี่ ถ้าไม่เคารพก็ต้องรู้จักสำนึกบุญคุณบ้างนะ"

"เอ่อ…" ผมยืนนิ่งมองตาปริบๆใช้สมองอันชาญฉลาดประมวลว่ากูผิดอารายยยยย หันไปมองรอบๆเต็นท์ก็เจอพี่ๆหมอที่หน้าคุ้นนั่งกันอยู่ และคนอื่นๆอีกสี่ห้าคนที่นั่งอยู่ในเต็นท์มองมาทางผม? ด้านนอกก็มีสาวๆมากมายต่างยืนถือร่มพร้อมกล้องและมือถือตั้งท่าถ่ายรูปกันขยันขันแข็ง ถ่ายไรวะ?

"จิ๊ๆๆๆๆ ให้มันน้อยๆหน่อยจ่ะคิม มีสิทธิ์อะไรมาว่าน้องสะใภ้ฉัน" ผมมองหาเสียง จิ๊ๆๆๆ ที่คิดว่าอาจเป็นจิ้งจก ก็เจอพี่ลลินที่กำลังเดินเข้ามาในเต็นท์ด้วยสีหน้าไม่พอใจ แขนเรียวยกขึ้นเมื่อเดินมาใกล้ผม คอผมหดลงอัตโนมัติเมื่อนึกว่าพี่ลลินจะเขกหัวผมอีก แต่คิดผิดแขนเรียววางพาดบนบ่าผมเฉยๆ เอิ่ม กูหลอนไปหมดแล้วเนี่ย

"น้องสะใภ้!? พี่ลลินพูดอะไรคะ? คิมไม่เข้าใจ พี่ราล์ฟคะ ที่พี่ลลินพูดหมายความว่าไงคะ" น้องสะใภ้นี่ใครวะ? ใครแต่งงานแล้ว ใครเป็นเมีย พี่คิมคนอึ๋มๆเนี่ยเหรอเป็นน้องสะใภ้? พี่ราล์ฟรีบดึงแขนตัวเองออกแทบจะทันทีเหมือนโดนของร้อน(?)เมื่อพี่คิมเดินมากอดแขนอย่างคนคุ้นเคย มือใหญ่ของพี่ราล์ฟปัดแขนพี่ลลินออกจากไหล่ผมก่อนจะวางมือใหญ่ๆของตัวเองบนศีรษะของผม

"ผมมีแข่งต่อ ไปก่อนนะครับ หวัดดีพี่ๆ"

!!?


          ผมพูดลาพร้อมกับขยับศีรษะหนีออกจากการจับของมือใหญ่ แอบตั้งใจเหยียบเท้าใหญ่อย่างห้ามไม่อยู่ด้วยความรู้สึก...อะไรก็ไม่รู้โว้ย เออ หมันไส้ แม่งใส่รองเท้าแพง!?  ผมวิ่งออกมาอย่างไม่อยากจะเห็นหน้าหล่อๆนั่น พี่แม่ง ไหนบอกเลิกหมดแล้วไง แล้วพี่คิมที่กอดแขนอยู่นั่นอ่ะ แล้วที่พี่ลลินเรียกพี่คิมว่าน้องสะใภ้อ่ะ แม่งเอ้ย!! แล้วกูเป็นอะไรเนี่ย อยู่ดีๆก็โมโห เมื่อกี้ทำตัวเสียมารยาทว่ะ เฮ้อ เป็นไรไปวะไอ้ฤกษ์เอ้ย

"โว้ยยยยย" ผมเดินกลับมาหาทีมอย่างอารมณ์ไม่ดี ยกมือยีหัวตัวเองอย่างคนประสาทแดกก่อนจะถอดเสื้อออกเพราะร้อน เสียงกรี๊ดดังกระหึ่มอย่างไม่รู้จะกรี๊ดทำไม

"ฤกษ์!!!!" เออผมเอง

"พี่ฤกษ์" เออ

"น้องฤกษ์ค้าบบบบ" เสียงจากบนสแตนเชียร์เริ่มตะโกนชื่อผมกันยกใหญ่ ไม่ต้องเรียกหงุดหงิดอยู่!!

"เฮ้ย!! มึง...เคร้ง"

"ดีพี่ เก็บด้วยพี่มึง"  ไอ้พี่ซุงที่เรียนอยู่เกษตรแต่มาสิงอยู่ศิลป์ยกมือทักผมแต่ทำแก้วน้ำแดงร่วงซะงั้น ไม่ทันแข่งมือไม้อ่อนไปไหน ผมพยักหน้ารับพี่มันก่อนจะเดินแท่ดๆไปหาทีมที่เตรียมจะลงสนามอีกครั้ง พักครึ่งทีมอื่นเขาประชุมกันอย่างซีเครียด(?)ว่าจะแก้เกมอย่างไร แต่ทีมนักบอลคณะผม หึๆ นอนแผ่ผึ่งแดดรอเตะ นั่งเล่นกันหน้าสลอน กัปตันทีมแห่งคณะผมอย่างพี่ม่านฟ้าคนหล่อซุปตาร์ เวลาซ้อมไม่เคยจะมา แต่ดันถูกเลือกเป็นกัปตันทีมเพราะความหล่อและฉลาด!? นั่งแดรกกาแฟปั่นกระดิกตีน ยิกๆ เออ กูขอให้พี่มึงจุก จุกอย่างไม่มีอะไรมากั้น โว้ยยยย กูพาล

"โอ๊ยตายล้าววว อิฤกษ์คะ อกคนสวยจะแตกนี่คนหรือหลอดไฟ" ลำไยเดินมาพร้อมกับโทรศัพท์ในมือ แล้วกดแชะๆ เพื่อถ่ายผม เออ เชิญเอาให้เต็มที่ดีกว่าแอบถ่ายเหมือนเมื่อก่อน ไม่รู้จะแอบถ่ายผมอะไรนักหนาคิดว่าผมไม่รู้ไง ฮ่วย ฉลาดเด้อ

"มึงไปไหนมาอิดอกไม้" ดอกไม้นี่คำชมไหมครับ?

"ไปขี้!!" ผมตอบอินกแอนด์เบิร์ดที่วันนี้เขียนอันดำๆตรงตาไปถึงขมับ มึงไม่เขียนมันลามมายังคอเลยล่ะวะ

"ตอแหลมากกกกก กูเห็นมึงโดนอุ้มเป็นลิงไปเต็นท์แพทย์มากับตา" ด่ากูตอแหลแต่เดินมาทาครีมกันแดดให้กู? เออ ขอบใจ

"อุ้มห่าไรเล่า!! กูเดินไปเด้อ" ความจริงที่เป็นความจริงอ่ะ เคยพูดกันบ้างไหม!!

"สรุปยังไงกับพี่หมอเทวดา มึงคบกับเขาแล้วเหรอวะ ทำไมพี่เขาจูงมือมึงท่ามกลางสายตาประชาชีนับร้อยนับพันอย่างนั้น ยังไง? มึงยังไง? "

"กูไม่รู้ พี่เขาก็ปกติอ่ะ แค่จับมือปะ?ใครก็ทำกัน กูยังกอดมึงได้เลย เมื่อกี้ยังเห็นไอ้พี่หมอเทวดายืนกับพี่สวยๆอยู่เลยอ่ะ ยังไงดีวะมึง?" ผมถามย้อนไอ้นก ผมไม่รู้ววววว จริงๆนะเว้ย

"บอกพวกกูว่า 'ไม่รู้ แค่จับมือ?' แต่ถามพวกกูว่า 'พี่เขาอยู่กับผู้หญิง ทำยังไงดีวะมึง? ' สติค่ะเพื่อน!! ชีวิตนี้มึงจะสับสนไปไหน ไหนว่าชอบพี่เขา ไม่ขอเขาเป็นแฟนไปล่ะ ยังไงก็ดูเหมือนพี่เขาชอบมึง" ลำไยพูดเป็นจริงเป็นจัง

"ชอบกันต้องเป็นแฟนกันเหรอวะ" ผมชอบพี่เขาก็จริง แต่ต้องเป็นแฟนเหรอ ก็มีคิดถึงทุกวัน รู้สึกดีที่ได้อยู่ด้วยกัน เป็นห่วงที่เห็นไม่สบาย แต่ทำไมต้องเป็นแฟน? ไม่เป็นก็ชอบได้ปะ? หรือยังไง

"เอ้า!! โอ๊ยยยย กูจะเป็นลมค่ะเพื่อน" ไอ้ลำไยเซแท่ดๆไปซบไอ้นกแอนด์เบิร์ด

"คืองี้นะฤกษ์เพื่อนรัก!! มึงชอบพี่เขาแบบไม่เป็นแฟนก็ได้ แต่มึงจะไม่สิทธิ์อะไรมากกว่ารุ่นน้องคนหนึ่งเว้ย มึงจะหวงเขาก็ไม่ได้ มึงจะหึงเขาก็ไม่ได้ มึงจะชวนเขาไปไหนด้วยบ่อยๆก็อาจจะไม่ได้ มึงจะเห็นหน้าเขาบ่อยๆก็อาจจะไม่ได้" ไอ้นกตั้งใจอธิบายหน้านิ่ง

"ก็….ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหนิ" ผมก็แค่ชอบเองปะ?

"มึงนี่นะ!! ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา เดี๋ยวกูปั๊ดฟาดให้สมองที่ไม่มีรอยหยักของมึงทะลักออกมาให้หมด สมองมึงนี่มีอะไรบ้างห๊ะ!! คิดอะไรแต่ละอย่างตื้นๆทั้งนั้น"

"อิเบิร์ดใจเย็นเพื่อน!! มึงเข้าใจมันหน่อยดิว้า"

"กูผิดอะไรอ่ะ อย่าด่ากูเยอะใจกูบาง กูสะเทือนใจ" ผมยืนบิดขี้เกียจ มองดูลำไยกอดคอไอ้นกเป็นเชิงปลอบอกปลอบใจ เล่นใหญ่ไม่มีใครเกิน

"แล้วพี่ราล์ฟของพวกกูไปไหนแล้ว"

"เห็นยืนคุยกับพี่คนสวยๆอยู่ในเต็นท์แพทย์อ่ะ" อยู่ดีๆก็ไม่อยากตอบคำถามไอ้ลำไยซะงั้น

"อิเชี้ย!! แล้วมึงมาอยู่อะไรตรงนี้" ไอ้ลำไยโวยลั่น

"ก็รุ่นพี่เขาคุยกัน กูคุยกับเขารู้เรื่องที่ไหน คุยเรื่องโลงศพ ฟุตบอลก็ว่าไปอย่างนี่คุยกันน้องสะภงสะใภ้เชี้ยไรก็ไม่รู้!!"

"เฮ้ยฤกษ์ มึงใจเย็นใส่เสื้อก่อน" ไอ้นกว่าเสียงเครียด

"กูร้อนไม่ใส่! แล้วกูก็ไม่ได้เป็นไรใจเย็นเชี้ยไร"

"เนี่ย!! เดินหนีออกมาแล้วก็มาพาลใส่คนสวยๆแบบพวกกู แทนที่จะอยู่เผือก คุยไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องคุย มึงยืนดู ยืนฟังเงียบๆไปสิ อยากรู้อยากเห็นก็อยู่ดูให้รู้ ไม่ใช่มาสะดงสะดิ้งทำเป็นไม่หึง แต่จริงๆแล้วแม่งหึง"

"กูไม่ได้หึง!!"


พรึ่บ!!


"พี่ราล์ฟหวัดดีค่ะ!!"

"ครับ พี่ขอคุยกับฤกษ์สักครู่"

"จ้า/ค่า"

"โหยยย อะไรของพี่เนี่ยผมเท่ๆของผมยุ่งหมด" เมื่อสักครู่นี้ผมยืนเกาพุงอยู่ดีๆภาพก็ตัด!! ด้วยอะไรน่ะหรือ อ่ะหรือ อ่ะหรือ ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่จากคนที่ก็รู้ว่าใครอ่ะดิ  แค่ได้ยินเสียงพูดกับเพื่อนผมก็จำได้แล้วเหอะ คลุมหัวผมมาได้ อ้าว แล้วเพื่อนผมมันหายไปไหนหมดเนี่ย ภาพผมตัดแค่แป๊บเดียวเอง

"ใส่เสื้อดีๆ"

"ไม่เอาอ่ะร้อน แล้วพี่คนสวยๆนั่นไปไหนอ่ะ"

"ไม่ใช่เรื่องของพี่ที่ต้องรู้" พี่ราล์ฟตอบเสียงเรียบแต่มือเนี่ย! พยายามเอาเสื้อบอลสวมหัวให้ผมใส่อย่างกับผมเป็นเด็กสามขวบ ฟังกูที่ไหน แรงก็เยอะถ้าเสื้อผมขาดนะ!! ซื้อให้ใหม่ด้วย

"ไม่ใช่เรื่องของพี่ ไม่รู้ไม่ชี้ ไม่อยากบอกก็ว่ามา แค่นี้ก็ถามไม่ได้ อะโด่ว ก็ถามไปงั้นๆแหละ โอ๊ยๆพี่เจ็บ"

"อย่าทำหน้าทำตาทะเล้นแบบนี้ ถ้าไม่อยากเจอ...ดี" ผมปัดมือพี่ราล์ฟที่บีบจมูกออก ก่อนจะหันหน้าหนีเมื่อได้ยินประโยคท้ายกระซิบที่ข้างหู ไอ้เชี่ย อยู่ดีๆก็เสียวท้องน้อยวาบเลยโว้ย ไอ้เชี่ยยยย กูเสียวทำไม กูคิดอาร๊ายยย อ้ากกก

"ไอ้ฤกษ์เตรียมตัวลงสนาม!!"

"ค้าบบบบ" ผมตะโกนตอบพี่ม่านฟ้ากลับไป ก่อนจะก้มลงมัดเชือกรองเท้าให้แน่น โอย ปวดหัวเข่า

"พี่ไม่อยากให้เล่น เราเจ็บขาอยู่ให้คนอื่นลงแทน" พี่ราล์ฟพี่มึงเป็นผีแน่ๆ รู้ทุกอย่างที่ผมพยายามหมกเม็ด

"แต่ผมจะเล่นอ่ะ ผมไหว ขาผมโอเครพี่"

"...."

"ผมจะเล่นนะ"

"...."

"ผมเล่นนะ"

"...."

"ผมจะเล่นนะ...ครับ"

"อืม...ไปเถอะ"

          พี่ราล์ฟตอบรับสั้นๆก่อนจะเดินหันหลังจากไป ผมที่ได้เล่นแล้ว ยืนนิ่งมองแผ่นหลังพี่ราล์ฟด้วยความรู้สึกแปลกๆ อยู่ดีๆก็ไม่อยากเล่น อันที่จริงจะเล่นไม่เล่นทำไมต้องขออนุญาตใครอ่ะ อยากเล่นก็เล่นดิ แต่แค่คำว่า 'อืม' ของพี่ราล์ฟมันทำให้ข้างในอกของผมไม่สบายใจ พี่เขาเป็นอะไร โกรธผมเหรอ หรือยังไง?


!!



"พี่...ผมจะไปเล่นแล้วนะ"

"ไปสิ พี่จะไปทำงานเหมือนกัน"

         ร่างกายไปก่อนสมองสองมือคว้าแขนแกร่งไว้อย่างไม่เข้าใจตัวเอง พี่ราล์ฟหันกลับมาพลางเลิกคิ้วคล้ายถามว่าต้องการอะไร เออ 'กูต้องการอะไรวะ?' ฤกษ์ยกมือเล็กเกาหัวแกรกๆอย่างไม่เข้าใจ

"พี่...เป็นอะไรหรือเปล่า" เป็นคนที่ไม่ชอบค้างคาใจอะไรนานๆ ฤกษ์โพล่งถามออกไป ตากลมโตจ้องเป๋งอย่างสำรวจราวกับว่าคำตอบจะผุดออกมาจากใบหน้าหล่อๆตรงหน้า

"พี่ควรถามเรามากกว่านะ พี่บอกเราแล้วว่าจะไปทำงาน" ราล์ฟตอบเสียงเรียบแต่หน้านิ่งอย่างทายอารมณ์ไม่ถูกเป็นปกติ ยิ่งทำให้คนตัวเล็กกว่าขยับตัวยุกยิกๆลุกลน

"พี่!! เอางี้นะพี่ ลูกผู้ชายแมนๆคุยกัน คือผมคิดว่าพี่ไม่พอใจผมอ่ะที่ผมจะไปเล่นบอล คือ...ผมก็เจ็บขาอ่ะ ผมรู้ว่าพี่เป็นห่วงในฐานะหมอ เพราะพี่ก็เกือบจะเป็นหมอถ้าพี่เรียนหมอจบอ่ะนะ แต่ผมว่าพี่ก็คงจบแหละ แต่ทีนี้ผมก็อยากเล่นอ่ะ ที่ผมถามเนี่ยไม่ใช่อะไรนะเว้ย ผม ผม ผม..." ฤกษ์พูดเสียงจริงจัง ทำหน้าขึงขังเป็นการเป็นงาน ตากลมจ้องเป๋งอย่างคนเปิดเผย ที่ใครดูก็รู้ว่าแคร์ความรู้สึกของคนตรงหน้าแค่ไหนแต่เจ้าตัวดันไม่รู้(?)

"ฮึๆ พี่ให้เราไปก็คือให้ไป ไม่มีอะไรซ่อนหรือคำประชดใดๆ พอใจหรือยัง?"  ใบหน้าหล่อก้มลงกระซิบใกล้ๆใบหูเล็ก เจ้าของตากลมตาแข็งค้างเมื่อรับรู้ว่าใบหูของตัวเองโดนขโมยจูบซะแล้ว ราล์ฟยืดตัวตรงขึ้นอีกครั้งด้วยท่าทางปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"...."

"เตะบอลเสร็จแล้วไปกินข้าวเย็นกับพี่ พี่จะรอ"

"พี่ราล์ฟ!! ทำไรวะ? นี่มันสนามบอลนะโว้ย ฝากไว้ก่อนเหอะ ไม่ต้องรอ ผมไม่ไป!! มีนัดแล้วจะไปกินข้าวต้มถ้วยละบาทกับทีม" เมื่อตั้งสติได้ฤกษ์รีบถอยหลัง ก่อนจะชูกำปั้นหน้าตาขึงขัง ร่างเล็กรีบเดินจ้ำอ้าวด้วยใบหน้าแดงกล่ำด้วยความร้อนของแดดหรือความเขินก็ยากที่จะแยก ยังไงเขาก็ไม่มีทางลืมเรื่องก่อนหน้านี้ที่หมอเทวดาไปอี๋อ๋อกับสาวสวยในเต็นท์แพทย์ แล้วเขาจะต้องจำทำไมด้วยเล่า(!?)

"ฤกษ์"

"ผมไม่ไป!!"

"สนามฟุตบอลอยู่ทางนี้"

"!?"

"..."










"รู้แล้ว! ผมเดินมาตีโค้ง!!"
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-12-2020 20:48:04 โดย 11:11 »

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
เย้ ตามอ่านทันแล้ว สนุกมากๆค่ะ

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3034
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-3
น้องฤกษ์น่ารักเกิน  :m1: :m1:

ออฟไลน์ ซีเนียร์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 807
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ Kelvin Degree

  • ถ้าวันนั้นเลือกที่จะเดินออกไป คงไม่เจ็บมาจนถึงทุกวันนี้...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1810
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-2
สนุกดี ติดตามนะครับ,,,

ออฟไลน์ chompoo1997

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ชอบมากก ทำไมเพิ่งมาเจออ ขอบคุณที่เขียนให้อ่านนะคะะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด