<< หักเหลี่ยมรักซาตาน >> Pre order 5 เม.ย.-5 มิ.ย.63]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: << หักเหลี่ยมรักซาตาน >> Pre order 5 เม.ย.-5 มิ.ย.63]  (อ่าน 33483 ครั้ง)

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
ปักบุญ​ตอนนี้ยังโกรธ​อยู่​ เลยตั้ง​ใจทำแบบสะใจ​ แต่ตอนอยู่กับตัว​เอง​ อย่าไปคิดถึงเขาละ​ ก็นะคนแรกของตัวเองนี่นา..
 :-[  :-[
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-12-2019 07:14:26 โดย k2blove »

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2
 :pig4: :pig4: :pig4:


แหม่...นู๋ปัก   โดนไปสองรอบเอง  มีอาการเจ็บแปลบหัวใจแล้วเหรอ?

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3095
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
ทินภพเจองานหินแล้ว555

ออฟไลน์ nikpook

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เสียดายขนมอ่ะ5555 ดีมากปักบุญเล่นตัวเยอะๆห้ามใจอ่อนง่ายๆ :pig4: :กอด1:

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
รอตอนต่อไป~

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4067
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +330/-6
สู้ๆ อย่ายอมแพ้

ออฟไลน์ swasdee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :mew2:
เป็นกำลังใจให้นะคะ
ชอบแนวนี้เลย

ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
โดนเขาเมินใส่สะแล้ว สมควร

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove



                                                       หักเหลี่ยมรักซาตาน

                                                             บทที่ 8



                ปักบุญจำได้ว่าเขาทิ้งถุงขนมที่เด็กหญิงแมงปอหิ้วมาฝากลับหลังแมงปอเดินเข้าห้องเรียนอยู่หลายวัน จนกระทั่งในวันสุดท้ายของสัปดาห์ และวันนั้นเองที่พ่อของแมงปออดรนทนไม่ไหวถึงกับต้องเดินลงมาจากรถเพื่อมากอดอกยืนมองขณะปักบุญหย่อนถุงขนมลงในถังขยะ


                “ขนมมันมีความผิดอะไรถึงต้องโยนมันทิ้ง”


                น้ำเสียงยียวนข้องใจดังขึ้นเบื้องหลัง ปักบุญแอบสะดุ้งอยู่ในใจก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วค่อยหันไปเผชิญหน้าเจ้าของเสียง


                “เด็กเป็นห่วง อุตส่าห์คะยั้นคะยอให้ฉันแวะซื้อมาฝากคุณครูที่รักทุกวัน ถ้าแมงปอรู้ว่าคุณครูปฏิเสธความหวังดีด้วยการโยนทิ้งถังขยะเด็กมันจะเสียใจแค่ไหน แล้วถ้าเกิดกลายเป็นปมในใจไปตลอดชีวิตล่ะใครจะรับผิดชอบ”


                 อยากจะถอนหายใจกับคำพูดที่ฟังออกว่าทินภพกำลังประชดประชัน ปักบุญไม่เข้าใจว่าทำไมทินภพถึงยังตามมารังควาญเขาอีกทั้งที่อีกฝ่ายก็ได้ในสิ่งที่ต้องการไปหมดแล้ว


                 “ผู้ปกครองไงครับที่ต้องประคับประคองให้เด็กผ่านเรื่องพวกนี้ไปให้ได้ คุณจะมาพึ่งพาแต่ครูที่โรงเรียนได้ยังไง เป็นพ่อเป็นแม่คนก็ต้องดูแลลูกที่เกิดมา เว้นเสียแต่ว่าผู้ปกครองไม่มีวุฒิภาวะพอที่จะดูแลบุตรหลานได้”


                แสบนักนะ!


                ทินภพจ้องมองใบหน้าเปื้อนยิ้มเย็นๆ ที่เชือดเฉือนเขาด้วยวาจา เห็นหน้าอ่อนๆ ใสๆ แต่ร้ายไม่ใช่เล่น ไม่เคยมีใครมายืนเถียงกลับเขาฉอดๆ แบบนี้ยกเว้นคนที่ชื่อปักบุญ บุคคลที่ทินภพมองด้วยความดูหมิ่นดูแคลนมาตลอด


                แต่ทำไมเขาต้องพาตัวเองมาให้ปักบุญต่อว่าด้วยทินภพก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ยิ่งมองปากอิ่มสีแดงตามธรรมชาติขยับเคลื่อนไหวยามกล่าวตอบโต้กลับกลายเป็นยิ่งเพลิดเพลินไปอีก เขาเผลอมองกลีบปากที่รู้แล้วว่ารสชาติหวานแค่ไหนจนกระทั่งปักบุญพูดจบสติจึงเพิ่งจะกลับเข้าตัว


                 “ช่างเถอะ ฉันไม่อยากจะเถียงเรื่องแมงปอกับนายนักหรอกปักบุญ เอาเป็นว่าฉันอยากให้นายรู้ไว้ แมงปอน่ะชอบนายมาก ทั้งที่ไม่เห็นจะมีอะไรน่าชอบสักนิด ถึงนายจะเกลียดฉันมากแต่ควรจะเข้าใจความรู้สึกของเด็กด้วย อย่าให้เสียชื่อว่าเป็นถึงครูบาอาจารย์แต่ไม่เข้าใจเด็กก็แล้วกัน”


                   ปักบุญอ้าปากค้างเมื่อฟังทินภพพูดจบ ร่างสูงเดินหันหลังหนีไปที่รถทันทีปล่อยให้ปักบุญมองตามหลังแล้วแอบเบ้ปากใส่


                 “คนอะไรปากจัดชะมัด”


                  แต่คำพูดที่ทินภพพูดมาก็เป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ พักกลางวันขณะดูแลนักเรียนรับประทานอาหารปักบุญจึงเดินไปหาแมงปอ


                 “อาหารอร่อยไหมคะแมงปอ”


                 แก้มยุ้ยยิ้มน่ารักเมื่อปักบุญเดินไปหา แมงปอเป็นเด็กร่าเริงแจ่มใสผิดกับบิดาลิบลับ ปักบุญเดาว่าแม่ของแมงปอต้องเป็นสตรีอารมณ์ดี แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเมื่อคิดถึงเรื่องนี้จะต้องเจ็บแปลบที่หน้าอกด้วย


                 “อร่อยค่ะครูอาปัก แมงปอกินได้ทุกอย่างบนโลกนี้”


                  ปักบุญยิ้มขำ เขาโยกศีรษะของเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู


                 “แล้วเรื่องเรียนภาษาอังกฤษที่เคยบอกอา ตอนนี้ทำได้หรือยังคะ”


                  แมงปอหน้ามุ่ย เด็กหญิงแอบกระซิบไม่ให้ครูประจำชั้นเห็น


                  “พอได้ค่ะครูอาปัก แต่ครูต่ายชอบให้การบ้านยากๆ อยากให้ครูอาปักสอนให้จัง”


                 “ได้สิคะ ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนถามอาก็ได้ รับรองจะสอนให้แมงปอได้คะแนนเต็มเลย”


                  ปักบุญหลิ่วตาให้แมงปอก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะอาหารของนักเรียนชั้นที่เขาดูแลอยู่ และลืมเรื่องที่คุยกับเด็กหญิงไปแล้วจนกระทั่งกลับบ้านอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำรายงานวิทยานิพนธ์ที่ยังเหลือค้างอยู่ จนกระทั่งสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาแผดเสียงดังขึ้น ปักบุญย่นหัวคิ้วเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนโทรมาหา แถมยังเป็นการโทรแบบแสดงภาพอีกด้วย


                 “โทรมาทำไมอีก ผมบอกคุณแล้วไงว่า...”


                  “อาปัก แมงปอเองค่ะ”


                  ภาพเด็กหญิงแก้มยุ้ยปรากฏขึ้นจนเขาหยุดเสียงแทบไม่ทัน ปักบุญรีบเปลี่ยนหน้าบึ้งของเขาให้มีแต่รอยยิ้มทันที


                  “แมงปอ อานึกว่า เอ่อ ช่างเถอะ มีอะไรกับอาหรือเปล่าคะ”


                “ครูต่ายให้การบ้านยากอีกแล้วค่ะ พ่อบอกว่าพ่อสอนไม่เป็นก็เลยให้แมงปอโทรหาอาปักให้สอนการบ้านแมงปอ”


                เบื้องหลังเด็กหญิงไปไม่ไกลนักปักบุญมองเห็นพ่อของเด็กหญิงนั่นอ่านนิตยสารที่ถืออยู่ในมือ ปักบุญคลี่ยิ้มให้แมงปอและพยายามไม่สนใจทินภพ


                “ไหนเอ่ย เดี๋ยวอาสอนให้”


                ปักบุญคุยกับแมงปอพักหนึ่งก่อนเด็กหญิงก้มหน้าก้มตาไปทำการบ้านต่อ ตอนนั้นเองที่โทรศัพท์มือถือถูกทินภพถือไว้ในมือ ปักบุญส่ายหน้าใส่เขาคล้ายจะระอา


                “คุณควรจะสอนการบ้านแมงปอ” ปักบุญส่งเสียงเข้มใส่เขา “การบ้านมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้ผู้ปกครองได้รู้ความสามารถและพัฒนาการของเด็ก คุณไม่ควรเพิกเฉยและปล่อยให้ลูกของคุณมีปัญหา”


                 “ฉันสอนการบ้านเด็กไม่เป็น”


                 ทินภพตอบง่ายๆ แต่ปักบุญยิ่งโมโหจัด


                  “การบ้านเด็กอนุบาลเนี่ยนะทำไม่ได้ จำได้ว่าพอจบม.ปลายคุณก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ แล้วมาบอกว่าทำการบ้านเด็กอนุบาลไม่ได้ โธ่เอ๊ย คุณทินภพ”


                 จะว่าฉุนก็ฉุน ขำก็ขำเมื่อเห็นสีหน้าของปักบุญ เขาต้องรีบเก๊กหน้าดุกลบเกลื่อนรอยยิ้มที่อาจผุดขึ้นมาได้ทุกเมื่อ


                “ไม่ได้บอกว่าทำการบ้านเด็กอนุบาลไม่ได้ บอกว่าสอนเด็กไม่เป็นต่างหาก เฮอะ ใครจะไปมีจิตวิทยาหลอกล่อเด็กได้เหมือนคุณครูปักบุญล่ะ”


                 “พ่อคุยอะไรกับอาปักคะ”


                 แมงปอเงยหน้าขึ้นถาม ทินภพหันไปยิ้มให้ลูกสาว


                  “พ่อบอกอาปักของแมงปอว่าให้ช่วยสอนการบ้านให้ลูกของพ่อหน่อยเท่านั้นเอง ถึงเวลาเข้านอนของแมงปอแล้ว มาสวัสดีคุณอาแล้วไปเข้านอนเถอะ”


                 เด็กหญิงขยับมามองจอโทรศัพท์พลางยิ้มแป้น


                “อาปักสอนการบ้านง่ายจัง แมงปอทำได้หลายข้อแล้วค่ะ อาปักสอนแมงปออีกนะคะ”


                 “ได้สิคะ”


                  ปักบุญรับปาก เด็กหญิงเอ่ยคำลาก่อนวางสาย ปักบุญย่นจมูกใส่ราวกับโทรศัพท์ในมือคือทินภพ


                  “คนบ้า ชอบหาเรื่อง โทรหาคนอื่นค่ำๆมืดๆ เดี๋ยวเมียได้โมโหตายหรอก”


                   ปักบุญปิดแล็ปท็อป เขาไม่มีใจจะทำงานแล้วเมื่อหัวใจเต้นผิดจังหวะ เกลียดความรู้สึกปวดแปลบยามคิดถึงครอบครัวสุขสันต์พร้อมหน้าพ่อแม่ลูกของทินภพ


                   “ปักบุญ เลิกเพ้อเจ้อแล้วไปนอนได้แล้ว อย่ามัวแต่ไปคิดถึงคนที่ทำให้นายเจ็บทั้งกายและใจสิ”


                  ก้าวขึ้นเตียงพลางดึงผ้าห่มมาคลุมโปง ปักบุญพลิกกายไปมา ใจกระหวัดคิดถึงบทเรียนครั้งแรกและครั้งที่สองที่ทินภพบังคับ หากแต่รสชาติของการบังคับกลับทำให้เขาสุขสมอย่างปฏิเสธไม่ได้


                 “โอ๊ย อย่าไปคิดถึงคนแบบนั้น”


                  ใช้หมอนปิดหูตนเองแล้วหลับตาลงเพื่อหักห้ามความคิดเหล่านั้น ปักบุญต้องรีบสะกดตนเองด้วยข้อความซ้ำๆ


                  “ผมเกลียดคุณ ชาตินี้อย่าได้มาเจอมาข้องแวะกันอีกเลย”




มีต่ออีกนิด...



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-12-2019 19:41:29 โดย Belove »

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove


อ่านต่อตรงนี้..




               ดูเหมือนคำขอของปักบุญจะไม่เป็นผล เพราะในช่วงสายของวันรุ่งขึ้นที่เป็นวันหยุดคนงานในไร่ชมจันทร์รวมถึงนางพรรณีแม่ของปักบุญก็ต้องแปลกใจอย่างหนักเมื่อเห็นรถของทินภพขับเข้ามาในเขตไร่และมาหยุดอยู่หน้าบ้านพักของสองแม่ลูก พรรณีได้แต่อกสั่นขวัญแขวนเมื่อเห็นทินภพก้าวลงจากรถ


                “ปัก ปักมานี่เร็วลูก นั่นคุณทินภพไร่เชิญตะวันไม่ใช่เหรอ เขามาบ้านเราทำไมอีกล่ะลูก”


                 ปักบุญวางมือจากงานวิทยานิพนธ์แล้วเดินออกมาสมทบกับมารดา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นร่างสูงอุ้มแมงปอเดินตรงเข้ามายังตัวบ้านอย่างไม่ได้นึกเกรงใจสักนิด เมื่อก้าวเข้ามามองเห็นสองแม่ลูกทินภพจึงปล่อยแมงปอให้ยืนบนพื้น


                 “อาปักขาสวัสดีค่ะ คุณยายสวัสดีค่ะ”


                 คำทักทายจากเด็กน้อยพอช่วยคลายความกดดันของบรรยากาศลงได้บ้าง นางพรรณีเอ็นดูเด็กหญิงแมงปอตั้งแต่วันที่ทินภพเคยขับรถมาส่งบุตรชายเมื่อวันที่ไม่สบายแล้ว


               “สวัสดีจ้ะหนูแมงปอ เอ่อ...”


                พรรณีจะถามว่าพ่อกับลูกมาที่นี่กันทำไมก็กลัวจะเสียมารยาท นางหันไปหาปักบุญและให้ลูกชายเป็นคนเอ่ยถามแทน


                 “แมงปอมาหาอาปักหรือคะ”


                “ใช่ค่ะ แมงปออยากให้อาปักสอนแมงปอบวกเลข”


                  “แต่มันยากไปสำหรับแมงปอนะคะ”


                  ปักบุญตะหงิดๆ อยู่ในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา สายตาเหลือบแลไปทางร่างสูงที่ยังไม่ได้เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียว


                 “แม่เคยสอนแมงปอบวกเลขค่ะ แมงปออยากให้อาปักสอนแมงปอด้วย นะคะ น้า...”


                  เจอลูกออดอ้อนเข้าไปใครบ้างจะไม่ใจอ่อน ปักบุญถอนหายใจเบาๆก่อนส่งยิ้มให้เด็กหญิง


                 “ก็ได้ค่ะ งั้นมานั่งทางนี้”


                  ปักบุญจูงมือแมงปอไปนั่งเก้าอี้รับแขกในขณะที่ทินภพไปยืนอยู่ตรงหน้าต่าง เขามองไร่ชมจันทร์ที่เขาเพิ่งเหยียบเข้ามาเป็นครั้งที่สองทั้งที่ชีวิตนี้ไม่เคยคิดจะเข้ามา มองเห็นความร่วงโรยของพื้นที่เพาะปลูกหลายส่วนอย่างน่าเสียดาย


                 “ดื่มน้ำเสียหน่อยนะคะคุณ”


                  นางพรรณียกน้ำมาให้อย่างขลาดๆ นางเป็นแค่สะใภ้ที่แต่งเข้ามา สามีที่เสียชีวิตไปแล้วเคยเล่าเรื่องความขัดแย้งในอดีตให้ฟัง และยิ่งเคยได้ยินชื่อเสียงของทินภพก็ยิ่งเกรงใจมากขึ้นไปอีก


                ทินภพรับแก้วน้ำเย็นมาจิบเป็นพิธีก่อนจะหันไปสนใจพื้นที่กว้างด้านนอก เขาเอ่ยกับมารดาของปักบุญน้ำเสียงนิ่งเรียบเดาใจไม่ถูก


                “ทำไม่ไม่ดายหญ้าบ้างล่ะ...ครับ” ตอนแรกทินภพไม่ได้คิดจะมีหางเสียงที่นุ่มนวลนัก แต่เมื่อหางตามองเห็นปักบุญที่นั่งสอนแมงปออยู่ ปลายประโยคจึงนุ่มนวลขึ้นมาบ้าง “หญ้าขึ้นรกแบบนี้นอกจากจะแย่งอาหารต้นไม้แล้ว ยังอันตรายจากสัตว์มีพิษด้วย”


                  พรรณีหน้าสลดลง หล่อนกล่าวตอบเสียงเครือ


                  “คนทำงานไม่พอค่ะ ลาออกกันไปหลายคนจนเหลือแต่คนเก่าแก่ที่ยังอยู่ แค่ลำพังช่วยกันดูแลต้นไม้ก็แทบทำไม่ทันแล้วก็เลยยังไม่ได้ดายหญ้าดูแลส่วนอื่น นี่ถ้าราคาผลไม้ตกต่ำก็ยังไม่รู้จะเป็นยังไงเลย”


                 หากเป็นก่อนหน้านี้ไม่นานนัก ทินภพอาจจะไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องเหล่านี้ แต่ปัจจุบันเขากลับนึกเห็นใจทั้งสองแม่ลูกที่ต้องเผชิญกับภาวะวิกฤติรวมถึงอดไม่ได้ที่คิดจะช่วยเหลือ เขาดึงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและโทรไปหาผู้จัดการไร่ของเขา


               “สมชัย พาคนงานมาที่ไร่ชมจันทร์สักห้าหกคนนะ เอาเครื่องมือตัดหญ้ามาด้วย ไม่ได้มาถล่มเขาหรอกน่าให้มาช่วยทำงาน”


                 พรรณีเบิกตากว้างน้ำตาเอ่อคลอเมื่อได้ยิน รอไม่นานนักคนงานจากไร่เชิญตะวันก็มาถึง ตอนแรกปักบุญถึงกับวิ่งมามองด้วยความตกใจ


               “อะไรกัน คุณให้คนงานของคุณมาที่นี่ทำไม”


                “ไม่ได้มาจุดไฟเผาไร่หรอกน่า อย่าตื่นตูมนักสิคุณครู”


                 พูดจบร่างสูงก็เดินออกไปนอกบ้านและออกคำสั่งให้คนงานจากไร่เชิญตะวันไปช่วยดายหญ้าถางต้นไม้ท่ามกลางความตกตะลึงของคนที่รู้เรื่องความบาดหมางของทั้งสองไร่ ปักบุญได้แต่มองด้วยความงงงัน


                “นี่มันเกิดอะไรขึ้น”


                 ผู้เป็นแม่ยิ้มออกมาได้ สตรีวัยชราได้แต่มองทินภพด้วยความชื่นชม


                 “คุณทินภพเขาก็ไม่ได้ดุร้ายเหมือนที่ใครๆ เขาพูดกันนี่นะ”


                  “แม่!”


                 ปักบุญมองมารดาอย่างเหลือเชื่อที่ชื่นชมทินภพออกนอกหน้า


                  “หรือไม่จริง ถ้าเขาไม่ใช่คนดีมีน้ำใจจะส่งคนมาช่วยเราเหรอ ไม่คุยด้วยแล้วแม่ไปทำอาหารกลางวันเลี้ยงพวกคนงานกับหนูแมงปอดีกว่า”


                  ปักบุญไม่อยากจะเชื่อ เขาได้แต่ยืนงงกับการช่วยเหลือครั้งนี้ ไม่เข้าใจว่าทำไมทินภพถึงได้ยื่นมือเข้ามาข้องเกี่ยวกับไร่ของเขา


               “อย่าคิดว่าผมจะมองคุณในแง่ดีเหมือนแม่นะ ไม่มีทาง”


                ปักบุญกล่าวในใจขณะจ้องมองแผ่นหลังกว้างจากระยะไกล









                 ทินภพยืนคุมคนงานของเขาดายหญ้าปรับปรุงผิวดินอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลนัก นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเห็นปักบุญเดินตรงเข้ามาพร้อมกับคนงานของเจ้าบ้านเพื่อนำอาหารกลางวันมาเลี้ยงคนงานของเขา สายตาไว้ตัวตวัดมองมาแวบหนึ่งก่อนร่างโปร่งจะเดินมาทางเขา


                 “แม่ทำอาหารมาเลี้ยงขอบคุณคนงานที่มาช่วย”


                 ทินภพยกคิ้วสูง สายตาที่มองปักบุญเป็นประกายจนคนถูกมองหน้าร้อนเห่อ


                 “แล้วคำขอบคุณของนายล่ะ จะไม่มีให้คนสั่งงานบ้างเลยหรือ”


                 ปักบุญเม้มริมฝีปาก ไม่อยากจะพูดดีกับทินภพเลยสักนิด


                  “ผมไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของคุณคืออะไรถึงทำแบบนี้ แต่ถึงยังไงก็ขอบคุณก็แล้วกัน”


                  “ขอบคุณได้ซาบซึ้งมาก”


                 ทินภพหัวเราะ ปักบุญกรุ่นโกรธขึ้นมาทันที


                 “ถ้าทำแล้วหวังผลก็อย่าทำเลย ผมไม่ได้ต้องการ...”


                  คำพูดไม่ทันออกมาเมื่อทินภพกระชากแขนของปักบุญจนร่างเซเข้าหาแผงอก ทินภพดันแผ่นหลังของปักบุญชนกับลำต้นของต้นไม้ใหญ่ในมุมหลบจากสายตาคนงานที่อยู่ไกลออกไป


                   “ไอ้โน่นก็ไม่ดี ไอ้นี่ก็ไม่ได้ เมื่อไหร่นายจะมองฉันในแง่ดีขึ้นมาบ้าง หือ ปักบุญ”


                  ปักบุญใจสั่นไปกับความใกล้ชิด ร่างสูงยืนกันไม่ให้เขาเลี่ยงหนีไปไหนได้และอยู่ใกล้จนทินภพสามารถใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเล่นบนแก้มของเขาได้


                 “ผมไม่เห็นความจำเป็น คุณเกลียดผมไม่ใช่เหรอ เราไม่จำเป็นต้องมองกันในแง่ดีหรอกจริงไหม นี่ ถอยออกไปให้ห่างตัวผมหน่อยได้ไหม ไม่เห็นต้องยืนชิดขนาดนี้เลย”


                  ทินภพมองแก้มแดง มองกลีบปากนุ่ม มองดวงตาเรียวดื้อรั้นที่อยู่หลังแว่นตากรอบใส มือนุ่มที่ไม่เคยทำงานหนักผลักไสอยู่ตรงอกพยายามดันร่างหนาของเขาให้ออกห่าง พลันความอดทนของเขาก็ทลายลง


                  ข้อมือถูกยื้อยุด ปักบุญได้แต่เบิกตากว้างเมื่อทินภพโน้มไปหน้าเข้ามาจนริมฝีปากต่างแนบสนิท หากแต่คราวนี้มันแตกต่างกว่าทุกครั้งเพราะไม่ใช่จูบดึงดันเอาแต่ใจ ปักบุญตกใจไปกับความฉ่ำหวานของมัน จูบที่กระชากสติของเขาจนขาดสะบั้นไร้เรี่ยวแรงขัดขืนและเผลอไผลให้ทินภพตักตวงไปได้เท่าที่เขาต้องการ





                                                            TBC



                                     โอ๊ย เอาลูกมาบังหน้า แล้วก็เอะอะอะไรก็กอดจูบเขานะ ฮึ่ยยย





                                                  :m26: :m26: :m26: :m26: :m26: :m26: :m26: :m26:





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-12-2019 19:49:34 โดย Belove »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2

ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
โดนเขาเมินใส่สะแล้ว สมควร

เล่นงานเขาก่อน ชิชิ

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
ปักบุญเอ้ย อยู่ใกล้เสือหิวก็ลำบากหน่อยนะ นี่ก็เข้าหาทางแม่ได้แล้ว
ไหนจะเอาลูกสาวมาเป็นตัวล่ออีก หนีไม่พ้นหรอก จะสงสาร อิจฉาดีนะ อิอิ
 :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8217
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
ตบจูบๆๆๆ อิอิอิ

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3095
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
แต๊ะอั๋งตลอดดด

ออฟไลน์ swasdee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :mew3:
ก็ชอบแบบนี้ชอบที่เป็นแบบนี้...
มันง่ายเกินไปมั้ยทินภพอ่ะ ปักบุญมีแม่อยู่นะ!!

ออฟไลน์ u_cosmos

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
กลางวันแสกๆเลยทีนี้ ที่ไร่เขาด้วย อุกอาจมากนะ

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4067
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +330/-6
คนบ้า คนบ้า คนผีทะเล ..

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1586
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
สงสารปักบุญ

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
ร้ายมากค่ะแม่!

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ nikpook

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
จูบตลอดเลยนะคะ ปากก็มีแต่บอกไม่ชอบเขา :pig4: :L1:

ออฟไลน์ bnmshhhhhhh

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 43
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
จูบเก่งจังน้าาาาาาาาชอบเึ้าแล้วล่ะสิ

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
ปากแข็งนักเลยจูบซะเลย

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
คุณทิน เอะอะจูบ เอะอะฟัด คุณอาปักช้ำหมดแย้ววว

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove



                                                          หักเหลี่ยมรักซาตาน

                                                                 บทที่ 9




              เมื่อริมฝีปากได้รับอิสระคืนปักบุญจึงกลืนน้ำลายลงคอเหนียวหนับ ดวงตาของเขาลอยคว้างอยู่พักใหญ่กว่าจะเรียกสติที่หายไปกลับคืนมาได้ เมื่อพอจะตั้งตัวได้บ้างความร้อนวูบวาบก็พลันวิ่งวนไปทั่วใบหน้า เขาสบตากับทินภพด้วยความสับสน


                  ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าไปแล้ว ก่อนหน้านี้ในวัยเด็กปักบุญมองเห็นแต่สายตาเหยียดหยามบ้างชิงชังบ้าง แต่วินาทีนี้ทินภพมองเขาด้วยสายตาที่ปักบุญไม่อาจคาดคะเนได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ รู้แต่ว่ามันทำให้ปักบุญขัดเขินไม่กล้าสู้หน้า


            “คุณไม่ควรทำแบบนี้...”


            “แบบไหน แบบนี้น่ะเหรอ”


             ปักบุญพูดยังไม่ทันจบทินภพก็สวนคำขึ้นมา แถมยังประกบปากลงมาเป็นคำรบสอง ลิ้นร้อนเกือบจะสอดเข้ามาได้แล้วหากไม่มีเสียงดังขัดจังหวะเสียก่อน


              “นาย นายครับ วู้ๆ”


               ปักบุญสะดุ้งเฮือก เขาผลักทินภพออกห่างก่อนจะยืนหายใจขัดหน้าร้อนเห่อ ส่วนทินภพถึงกับสบถเบาๆพลางสูดลมเข้าปอดเพื่อควบคุมอารมณ์ตนเองและก้าวออกมาให้ห่างจากปักบุญ เขาหันไปหาลูกน้องที่เดินตรงมาหา


              “มีอะไรสมชัย”


               “ไปกินข้าวกันครับนาย คุณป้าเจ้าของไร่ทำอาหารมาให้ฝีมือดีทีเดียว”


               ปักบุญฉวยโอกาสฝืนยิ้มส่งให้ลูกน้องของทินภพทันที


               “ตามสบายเลยนะครับ ถ้าไม่พอบอกได้เดี๋ยวทำเพิ่มให้”


                “โอ๊ย แค่นี้ก็เยอะจนกินไม่หมดแล้วครับ รสชาติอร่อยกว่าที่เขาทำขายกันตั้งเยอะ ต้องให้นายพามาให้กินบ่อยๆแล้วครับ”


               ปักบุญส่งยิ้มให้สมชัยก่อนจะรีบปลีกตัวหนีทันที เขาไม่อยากอยู่ใกล้ทินภพมากไปกว่านี้เพราะรู้สึกถึงความอันตราย ไม่ใช่อันตรายที่จะทำร้ายให้เขาบาดเจ็บ แต่มันอันตรายต่อความรู้สึกของตัวเขาเอง






               กลับมาถึงบ้านเขาเห็นแมงปอนั่งเล่นอยู่กับพรรณี แม่ของเขาท่าทางเอ็นดูเด็กหญิงอยู่มากคงเพราะมีแต่ลูกชายไม่มีลูกสาว


               “อาปัก คุณยายสอนแมงปอวาดการ์ตูนด้วยค่ะ”


              ยกกระดาษอวดหน้ายิ้มแป้น พรรณีหัวเราะชอบใจ


              “น่ารักจริงๆหนูแมงปอคนนี้ อาปักมาแล้วก็อยู่คุยกับอาปักนะ เดี๋ยวยายไปทำขนมมาให้กิน”


               พรรณีลูกจากไปปล่อยให้ปักบุญอยู่กับแมงปอเพียงลำพัง ด้วยความสงสัยในตัวบิดาของเด็กหญิงปักบุญจึงลองเอ่ยถามออกไป


             “แมงปอวาดรูปสวยจัง อยู่ที่บ้านคุณแม่สอนหรือคะ”


             แมงปอเงยหน้าขึ้นมาส่ายไปมา


             “เปล่าค่ะ แม่ไม่ได้สอน แม่ทำงานอยู่กรุงเทพ”


              ฟังแล้วสะดุดใจในคำตอบของเด็กไร้เดียงสา ปักบุญจึงลองถามต่อ


              “ทำไมแม่ไม่ได้อยู่ที่ไร่กับคุณพ่อล่ะแมงปอ”


                เด็กหญิงแมงปอเอียงศีรษะทำท่าคิด ก่อนจะตอบเสียงแจ๋วๆ


                 “แม่บอกว่าแม่เป็นเพื่อนกับพ่อดีกว่าค่ะ อยู่กันไปก็ทะเลาะกัน นานๆแม่จะมาเยี่ยมแมงปอ ตอนนี้แม่มีแฟนใหม่แล้วด้วย”


                “แล้วแมงปออยู่ที่บ้านกับใครบ้างคะ”


                “มีพ่อ คุณปู่ แล้วก็พี่แตงกวาค่ะ”


                 เด็กหญิงหมายถึงพี่เลี้ยงเด็กที่ทินภพจ้างมา เมื่อได้คำตอบแล้วปักบุญรู้สึกอยู่สองอย่าง อย่างแรกคือเห็นใจแมงปอที่พ่อกับแม่แยกทางกัน แต่ดีที่แมงปอไม่ได้มีท่าทางเป็นเด็กมีปัญหา ส่วนอีกหนึ่งความรู้สึกปักบุญไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงรู้สึกโล่งอกที่รู้ว่าทินภพเป็นพ่อม่าย


                บ้าน่าปักบุญ ทำไมถึงต้องคิดเช่นนี้ด้วยเล่า คนคนนี้จะโสดหรือจะมีเมียสักร้อยคนก็ไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย เขากับทินภพไม่ได้เป็นอะไรกันเลย ประสบการณ์ที่ผ่านมาก็แค่อีกฝ่ายอยากเอาชนะเขา เหยียดหยามศักดิ์ศรีของเขาแค่นั้นเอง คิดมาถึงตรงนี้ก็อดเจ็บจี๊ดขึ้นมาไม่ได้ ใช่สินะ เขามันก็แค่คนจากตระกูลที่ทินภพชิงชังเท่านั้นเอง


               สะบัดหน้าขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปก่อนจะหันเหความสนใจมาหาแมงปอ ปักบุญเล่นกับเด็กหญิงจนกระทั่งช่วงบ่ายทินภพและคนงานของเขาจึงได้ขนเครื่องมือกลับมา


               “ขอบคุณมากนะคะคุณทินภพ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือจริงๆ”


               พรรณีกล่าวอย่างตื้นตัน ทินภพได้แต่คลี่ยิ้มบางๆเท่านั้นก่อนจะอุ้มแมงปอขึ้นมา


               “กลับกันได้แล้วเจ้าตัวแสบ นี่คงอยู่กวนคุณครูจนพอใจแล้วใช่ไหม”


               สายตาคมมองมายังคุณครูจนเจ้าตัวสะดุ้ง พรรณีรีบเอ่ยปากกับลูกชายคนเล็กทันที


              “ปัก ไปส่งคุณทินภพที่รถหน่อยลูก เขาอุตส่าห์พาคนงานมาช่วยเรา”


              แม้ไม่เต็มใจแต่ปักบุญจำเป็นต้องเดินตามหลังสองพ่อลูกมาจนถึงรถยนต์ของเขา เมื่อทินภพหันกลับมาปักบุญจึงเอ่ยปากเสียงอ้อมแอ้ม


               “ขอบคุณ”


               “เสียงเบาจัง ไม่เห็นเหมือนตอนด่าเลย”


               “นี่ คุณ”


                ปักบุญชักหมั่นไส้กับความยอกย้อนของผู้ชายตรงหน้า เหมือนทินภพกำลังกลั้นขำจนดวงตาคมเป็นประกาย


               “เอาล่ะๆ แมงปอลาอาปักเสียสิลูก”


                “อาปักขา แมงปอกลับบ้านก่อนนะคะ แล้วแมงปอจะพาอาปักไปเที่ยวเหมือนที่คุยกันนะคะ”


               เด็กหญิงยกมือไหว้อำลาก่อนผู้เป็นพ่อจะพาขึ้นรถ ปักบุญถอนหายใจโล่งอกเมื่อมองตามจนรถของทินภพลับตา


               “คนบ้า อย่ามาอีกนะ ผมไม่อยากเจอหน้าคุณแล้ว”


               บอกตามหลังไปเช่นนั้นพร้อมกับภาวนา เพราะปักบุญไม่อยากจะข้องแวะกับทินภพอีกแล้ว








                คำภาวนาของปักบุญไม่เป็นผลเพราะเมื่อยามสายของวันรุ่งขึ้นปักบุญได้ยินเสียงรถยนตของทินภพอีกครั้ง รวมถึงเสียงแจ๋วๆของแมงปอที่ดังมาก่อนตัวพร้อมทั้งพี่เลี้ยงเด็กชื่อแตงกวาติดตามมาด้วย


                “อาปักขา ไปเที่ยวน้ำตกกันค่ะ”


                เมื่อวานนี้คุยกับแมงปอเรื่องน้ำตกที่อยู่ถัดไปอีกอำเภอหนึ่ง เด็กหญิงยังไม่เคยไปเที่ยวเลยสักครั้ง แมงปอจึงไปบอกบิดาให้พาไป จึงเป็นที่มาของการมาไร่ชมจันทร์ในวันนี้


               “แต่อาไม่...”


                “แมงปออยากไปเที่ยวเพราะนายเล่าให้ฟังนะ”


                ทินภพกล่าวเป็นนัยเชิงบังคับปักบุญได้แต่ถอนหายใจ ใช่ว่าเขาอยากจะขัดใจแมงปอ แต่ที่ไม่อยากไปก็เพราะคนเป็นบิดาต่างหากเล่า


                “นะคะอาปัก แมงปออยากเห็นน้ำตก”


                เจอลูกอ้อนของแมงปอปักบุญก็ต้องใจอ่อนจนได้ เขาไปบอกพรรณีว่าจะออกไปกับทินภพและแมงปอ พรรณีรีบอนุญาตทันที


              “ไปเถอะปัก คุณทินภพช่วยเราจนหญ้าในไร่โล่งเตียนไปหมด เราเองก็ไม่มีปัญญาจะทำได้ขนาดนี้ เขาคงไม่มีพิษมีภัยอะไรหรอกน่า ไอ้เรื่องโกรธเรื่องเกลียดกันมาตั้งหลายสิบปีเขาก็อาจจะเลิกคิดแล้วก็ได้”


               มารดากลายเป็นฝ่ายทินภพไปเสียแล้ว แต่เพราะพรรณีไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างระหว่างเขากับทินภพ หากรู้พรรณีอาจจะไม่คิดแบบนี้ก็ได้ แต่ตอนนี้ปักบุญต้องนั่งคู่กับคนขับรถเดินทางไปยังน้ำตกที่เขาเป็นคนเล่าให้แมงปอฟัง


              แมงปอตื่นเต้นมากเมื่อได้เห็นน้ำตกเล็กๆแห่งนี้ เพราะเป็นน้ำตกที่เพิ่งเปิดตัวให้เที่ยวกันไม่นานนักท่องเที่ยวจึงบางตาไม่เหมือนน้ำตกชื่อดังแห่งอื่น ทินภพปล่อยให้แตงกวาพาแมงปอเดินเล่นเพราะเห็นว่าไม่มีโขดหินและน้ำไม่ลึกเท่าใดนัก เขามองหน้าปักบุญที่ทำหน้าเคร่งใส่เขา


              “ทำไมทำหน้าเหมือนท้องผูกเลยนะ ไอ้ที่ฉันเปิดทางให้เมื่อหลายวันก่อนนี้ไม่ทำให้นายถ่ายคล่องขึ้นเหรอ”


               “คุณทินภพ!”


              ปักบุญหันขวับมองเขานัยน์ตาเขียวปั้ด


              “เคยมีคนบอกไหมว่าคุณเป็นคนปากเสีย พูดจาไม่มีมารยาทและยังเหยียดคนเก่งด้วย”


               “ก็นายกำลังด่าฉันอยู่นี่ไง” ทินภพยกมือทำท่ายอมแพ้ “เอาล่ะ ไม่พูดแล้ว ขี้เกียจฟังคนด่า รีบเดินเข้าเถอะ เดี๋ยวไม่ทันแมงปอ”


               ถือโอกาสดึงข้อมือของปักบุญให้เดินไปตามลำน้ำพลางมองแมงปอที่อยู่กับแตงกวา ปักบุญพยายามบิดข้อมือให้หลุดก็ไม่สำเร็จ


            “คุณควรเอาใจใส่แมงปอให้มาก เพราะแมงปอไม่มีแม่ดูแล คุณเองก็งานเยอะจะปล่อยเด็กไว้กับพี่เลี้ยงคนเดียวไม่ได้”


              ทินภพชะงัก เขาหันไปหรี่ตามองอีกฝ่าย


              “รู้เรื่องฉันกับแม่ของแมงปอแล้วเหรอ สบายใจหรือยังที่ไม่ได้ตกนรกไปปีนต้นงิ้ว”


               “ทำไมผมต้องกลัว เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”


               เท้าของปักบุญหยุดแทบไม่ทันเมื่อทินภพหยุดเดินและดึงแขนเขาให้หยุดไปด้วย สีหน้ายียวนของทินภพหายไปเหลือเพียงความจริงจัง


               “ไม่ได้เป็นอะไรกันงั้นหรือ ถามหน่อยเถอะปักบุญ นายไม่รู้สึกอะไรที่เรานอนด้วยกันทั้งสองครั้งเลยหรือ ทั้งที่ฉันเป็นคนแรกของนาย นายก็ไม่รู้สึกอะไรจริงหรือ”


               “ไม่” ปักบุญเชิดหน้าทั้งที่หัวใจกำลังเต้นระรัว “มันก็แค่เซ็กส์ที่ผมไม่เต็มใจเพราะคนเห็นแก่ตัวฉวยโอกาสกับผม ผมจะไม่ยึดติดและมัวเสียใจหรอก ผมต้องให้โอกาสตัวเองและลืมคำเลวร้ายที่คุณทำกับผม”


               ทินภพกัดฟันกรอด เขาบีบข้อมือของปักบุญจนเจ้าตัวนิ่วหน้า


              “ให้โอกาสตัวเอง ให้กับใคร ไอ้หมอนั่นที่เป็นเจ้าของโรงเรียนที่เห็นส่งยิ้มให้กันไปมาใช่ไหม ตอบมาสิปักบุญ”


               ทินภพก็ไม่เข้าใจตัวเองในวินาทีนี้ ว่าทำไมต้องโมโหเมื่อเห็นท่าทีตัดรอนจากปักบุญ ยิ่งนึกไปถึงท่าท่างความสนิทสนมของปักบุญกับกฤษณะพี่ชายกานติมาแล้วเขาก็ยิ่งหงุดหงิด


               “เจ้าของโรงเรียน? เกี่ยวอะไรกับพี่กฤษด้วย มันเป็นเรื่องที่คุณทำเลวกับผมต่างหาก”


              บทสนทนาเถียงกันคงจะยาวกว่านี้ถ้าพวกเขาไม่ได้ยินเสียงร้องของแตงกวาที่ดังขึ้นเสียก่อน


              “ว้าย คุณทินช่วยด้วยค่ะ แมงปอตกน้ำ”


               ทินภพใจหายวาบ เขาฉุดแขนปักบุญไปยังจุดที่ได้ยินเสียงร้องของแตงกวา พี่เลี้ยงพยายามช่วยแมงปอที่เผลอเดินลื่นตกลงไปในน้ำและแตงกวาที่ตามลงไปช่วยแต่ก็ติดอยู่ที่กิ่งไม้ริมตลิ่ง ทินภพพุ่งตัวไปทันที ดีที่น้ำไม่ลึกนักสำหรับเขาแต่กระแสน้ำพุ่งแรงทำให้ยิ่งน่าเป็นห่วง


              “คุณทินภพระวังนะ”


               ปักบุญตกใจมาก เขามองภาพทินภพที่ลุยน้ำไปดึงแขนแตงกวาและคว้าร่างป้อมของแตงกวาขึ้นมา น้ำไม่ลึกสำหรับเขา แต่สำหรับเด็กเล็กถือว่าสูงมาก ทินภพถอนหายใจออกมาเมื่อเขาลุยน้ำกลับมาถึง


              “แมงปอเป็นยังไงบ้าง”


               เมื่อทินภพวางแมงปอลงปักบุญจึงรีบถามด้วยความเป็นห่วง เขาดึงเด็กหญิงที่กำลังร้องไห้จ้าเข้าสู่อ้อมกอดและปลอบใจกันไป แตงกวาหน้าเสียเมื่อเห็นสีหน้าเครียดของพี่เลี้ยง


                 “แตงกวาไม่ทันระวังจริงๆค่ะ พื้นริมตลิ่งมันลื่นมาก”


                 แตงกวาหน้าสลด ไม่นึกว่าลูกเจ้านายจะร่วงลงน้ำ


               “ไม่เป็นไรกันก็ดีแล้ว รีบกลับกันดีกว่าหมดสนุกแล้ว”


                 ปักบุญพยักหน้าเห็นด้วย เขาเป็นคนอุ้มแมงปอขึ้นรถเพราะเด็กหญิงไม่ยอมปล่อยเขา จนกระทั่งไปถึงไร่ชมจันทร์จึงได้ยอมปล่อย


                “กลับถึงบ้านคุณต้องให้แมงปออาบน้ำสระผมแล้วเช็ดตัวให้แห้ง รู้ใช่ไหม”


                ปักบุญรีบย้ำด้วยความเป็นห่วงทินภพพยักหน้ารับก่อนจะขับรถกลับไป ปักบุญเดินเข้าบ้านเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้มารดาฟัง


               “โธ่เอ๋ย หนูแมงปอของยาย ไม่เป็นอะไรก็ดี คราวหน้าต้องระวังกันให้มากกว่านี้นะ”


                 ปักบุญอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เวลาผ่านไปเขาอยากจะโทรศัพท์หาทินภพเพื่อถามอาการของแมงปอแต่ก็ไม่กล้าพอ จนกระทั่งย่ำค่ำเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ปักบุญรีบรับสายเมื่อเห็นเบอร์โทรเข้า


                “คุณทินภพ แมงปอเป็นไงบ้าง”






มีต่ออีกนิด...


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-01-2020 20:14:06 โดย Belove »

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove


อ่านต่อตรงนี้...




                “แมงปอเป็นไข้” ได้ยินเสียงถอนใจตามมา “ไข้สูง ผมพาไปหาหมอได้ยามากิน แต่ไข้ก็ยังไม่ลด”


                 ปักบุญตกใจ เด็กกับอาการตัวร้อนไม่ใช่เรื่องดีนัก เขารีบถามกลับไปทันที


                “คุณเช็ดตัวให้แมงปอหรือยัง ป้อนน้ำด้วยนะ เด็กมีไข้ต้องให้กินน้ำ”


                 “ฉันทำที่นายพูดมาหมดนั่นแหละ แต่แมงปอก็ยังมีไข้ แถมยังเพ้อหานายตลอด นายมาที่ไร่เชิญตะวันได้ไหม แตงกวาเองก็มีไข้ฉันก็เลยให้นอนพัก พ่อก็ไม่อยู่ ไปเที่ยวกับชมรมผู้สูงอายุ เดี๋ยวฉันจะส่งรถไปรับนายมานะ”


                ทินภพวางสายไปแล้วโดยไม่เปิดโอกาสให้ปักบุญปฏิเสธ แต่เพราะความเป็นห่วงแมงปอด้วยทำงานเขาเองก็อยากไปดูอาการเด็กน้อย ปักบุญจึงไปบอกมารดาให้รู้


               “ไปเถอะ ดูแลเด็กหน่อย สงสารหนูแมงปอ”


                 รอพักหนึ่งคนขับรถของทินภพก็ขับรถมาจอดหน้าบ้านเพื่อรับปักบุญไปยังไร่เชิญตะวัน เมื่อไปถึงปักบุญยืนตะลึงเมื่อเห็นบ้านไม้หลังใหญ่ตั้งอยู่บนเนินกลางไร่ ด้านในตกแต่งโทนไม้ไม่ต่างจากตัวบ้าน เมื่อก้าวเข้ามาเขาจึงพบกับทินภพที่สีหน้ายังเคร่งเครียด


                 “แมงปอล่ะครับ”


                 รีบถามหาสาเหตุที่ต้องมาในยามวิกาลเช่นนี้ เขาเดินตามทินภพไปบนชั้นสองเข้าไปในห้องขนาดเล็กที่มีเตียงเด็กตั้งอยู่ แมงปอนอนหลับอยู่บนเตียงปักบุญรีบก้าวเข้าไปนั่งขอบเตียงพลางวางมืออังบนหน้าผากของแมงปอ


                 “ยังมีไข้อยู่จริงด้วย คุณทิน ไหนล่ะกะละมังใส่น้ำกับผ้าเช็ดตัว”


               ร่างสูงคว้ากะละมังเปล่าข้างเตียงไปใส่น้ำมาให้ใหม่ เขาเช็ดตัวแมงปอไม่แล้วรอบหนึ่งแต่ดูเหมือนไข้ลงไปแค่เล็กน้อยเท่านั้น เขายืนมองปักบุญเช็ดตัวให้แมงปอด้วยความรู้ที่มี ปักบุญเช็ดไปตามแขนขาโดยเช็ดย้อนรูขุมขนเข้าให้หัวใจ มองเห็นความอ่อนโยนของปักบุญแล้ว หัวใจของทินภพกลับเต้นแรงผิดปกติ


                ผู้หญิงที่เขาเคยผ่านมา ไม่เคยมีใครให้ความสนใจกับแมงปอเลยสักคน ทุกคนหวังเพียงความสุขสมที่เขาจะมอบให้หรือไม่ก็หวังของฝากที่เรียกร้องจากเขา ทินภพจึงไม่คิดจะเริ่มต้นใหม่กับใคร แต่เมื่อเห็นความเอาใจใส่ที่ปักบุญมีต่อแมงปอแล้ว หัวใจของทินภพกลับอ่อนยวบราวกับฟองน้ำ


                “อาปัก อาปักขา”


                “อามาแล้วแมงปอ นอนหลับพักผ่อนนะคะ ไข้จะได้ลงเร็วๆ”


                 ลูบผมแมงปอด้วยความสงสาร ปักบุญเช็ดตัวให้เด็กหญิงอยู่พักใหญ่ไข้จึงเริ่มลด แมงปอหลับสนิทอย่างสบายตัวมากขึ้น


                “ขอบใจนะ”


                 เป็นครั้งแรกที่ปักบุญได้ยินคำพูดที่ไม่ได้ยียวนประชดประชันจากปากของทินภพ เมื่อหันไปมองจึงได้สบตากับนัยน์ตาแปลกๆ ชวนให้ใจเต้น ปักบุญรีบโยนความรู้สึกหวามไหวนั่นทิ้งไป


                 “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเอ็นดูแมงปอ แค่นี้ก็น่าสงสารแล้ว แต่ตอนนี้ไข้เกือบจะลดลงมาเกือบหมด ผมคงต้องกลับบ้านแล้ว”


                 ปักบุญลุกขึ้น เขาเตรียมก้าวไปที่ประตูแต่แล้วเอวของเขากลับถูกทินภพเหนี่ยวรั้งไว้


                  “คุณทินภพ ปล่อยผมนะ”


                 จะตะโกนก็ไม่กล้าเพราะกลัวแมงปอจะตื่น สุดท้ายก็ต้องยืนตัวแข็งอยู่กับความใกล้ชิดนี้


                 “อย่าเพิ่งกลับสิ ถ้าแมงปอกลับมามีไข้ ฉันจะทำยังไง”


                 “ผมจะสอนวิธีเช็ดตัวให้”


                  เสียงของปักบุญสั่นพร่า หายใจแรงจนอกกระเพื่อมเมื่อใบหน้าของทินภพใกล้เข้ามาทุกที กางมือยันแผ่นอกล่ำไว้ ทั้งที่รู้ว่าไม่เป็นผล


                “สอนตอนนี้ใครจะเรียนทันล่ะ นายนั่นแหละที่ต้องอยู่ดูแลแมงปอ”


                 ทินภพกระซิบข้างหู มือหนึ่งโอบเอวปักบุญ มือหนึ่งเชยคางนุ่มให้แหงนขึ้น ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันราวกับค้นคว้าอีกฝ่าย แถมยังดูสับสนกันทั้งคู่


                  “ฉันอยากจูบนาย อยากจริงๆ”


                   พูดจบทินภพก็จูบจริงๆ จูบอย่างที่จูบเมื่อวันวาน มันทั้งหวานทั้งเร่าร้อนไปในตัว จูบจนปักบุญเผลอลืมทุกสิ่ง ลืมกระทั่งไม่ได้สนใจว่าทินภพช้อนกายเขาก่อนวางลงกับพื้นห้องข้างเตียงของแมงปอที่หลับสนิทไปแล้วนั่นเอง




                                                                 TBC


                                            เดี๋ยววว อิพ่อ แกจะทำอะไรปักบุญอีก นี่มันห้องลูกนะ





                                                  :o9: :o9: :o9: :o9: :o9: :o9: :o9: :o9:




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-01-2020 20:13:37 โดย Belove »

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3095
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
ดุเด็ดเผ็ดร้อนมากกก

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8217
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-5
 :z1:จะทำอย่างนี้ไม่ได้นะ อย่างน้อยก็ออกจากห้องลูกไปก่อนไหม
เดี๋ยวลูกตื่น

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด