<< หักเหลี่ยมรักซาตาน >> Pre order 5 เม.ย.-5 มิ.ย.63]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: << หักเหลี่ยมรักซาตาน >> Pre order 5 เม.ย.-5 มิ.ย.63]  (อ่าน 28474 ครั้ง)

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
พี่ชาย พี่สะใภ้ ทำเกินเหตุ ปักบุญ มีคุณทิน ทั่งคน

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
โอ๊ย ไม่ไหว ให้มันเข้ามาในบ้านได้ยังไง
ผีเปรตชัดๆ

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
 :a5:
อะไรกันเนี่ย ทำร้ายน้องไม่เท่าไหร่ ทำร้ายแม่นี่บาปหนาเลยนะ
ปักบุญ อะไรๆ เริ่มจะดีขึ้น กลับมีสิ่งที่ทำให้ทุกข์อีก สงสารจัง

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
เลวมาก!

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1586
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
แจ้งตำรวจจับมันซิแม่

ปล่อยให้มันเลวแบบนี้

ทำให้ครอบครัวเดือดร้อน

น่ะยังเดือดร้อนแต่ครอบครัว

แต่คนเลวอ่ะมันสามารถไปสร้าง

ความเดือดให้คนอื่นได้

เป็นปัญหาสังคม

คนเลวต้องส่งมันเข้าคุก

อย่าปล่อยให้มันลอยนวล

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
ผัวเมียนรกแตก

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4067
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +330/-6
เกินไปไหม ..

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove



                                                         หักเหลี่ยมรักซาตาน

                                                              บทที่ 13



               ทินภพขับรถมาหาปักบุญที่ไร่ชมจันทร์หลังจากไปส่งแมงปอที่โรงเรียนในตอนเช้าแล้วรู้ว่าปักบุญลาป่วย นึกแปลกใจอยู่ว่าอีกฝ่ายเป็นอะไรเพราะเท่าที่พบกันเมื่อวานนี้ปักบุญก็ยังแข็งแรงร่าเริงแจ่มใสดี ถือวิสาสะเดินเข้าไปในบ้านอย่างคุ้นเคยก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นสองแม่ลูกนั่งหน้าเครียดกันอยู่ที่โต๊ะรับแขก


               “คุณน้าสวัสดีครับ ปักบุญเป็นอะไรทำไมถึงลาป่วย”


                หันไปถามชายหนุ่มที่ทินภพเรียกได้ว่าเป็นคนที่เขารัก ปักบุญก้มหน้าอ้ำอึ้งทำตัวให้น่าสงสัยขึ้นไปอีก


              “เอ่อ คุณทิน ผมไม่ได้เป็นอะไร”


              มีหรือที่ทินภพจะเชื่อ ปักบุญเป็นคนที่โกหกไม่เก่งเอาเสียเลย ยิ่งพรรณีก้มหน้าแอบเช็ดน้ำตาเขาก็ยิ่งสงสัย ทินภพจึงเดินไปหาสองแม่ลูก


              “เกิดอะไรขึ้น เอ๊ะ ทำไมโหนกแก้มช้ำแบบนี้ ปักบุญ! ตอบมาเดี๋ยวนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น”


              ทินภพเชยคางบังคับให้ปักบุญหันหน้ามาทางเขาเพื่อจะได้มองให้ชัดเจน เมื่อเห็นแล้วถึงกับขบกรามกรอดเพราะมันเป็นร่องรอยการถูกทำร้ายร่างกายแน่นอน หันไปมองพรรณีหญิงสูงวัยก็ดูบอบช้ำเช่นกัน ต้องมีอะไรเกิดขึ้นที่นี่แน่ๆ


              “เล่าให้ฉันฟังเถอะ อย่าเห็นฉันเป็นคนอื่นสิ”


              ปักบุญขอบตาร้อนผ่าว มือเรียวยกแตะรอยช้ำที่ใต้ตาก่อนจะยอมเล่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา


              “เมื่อวานนี้พี่ปองมาที่นี่ เขาทำร้ายแม่กับผมแล้วแย่งเงินไปหมดเลย เงินที่เพิ่งได้จากการขายของที่ไร่ของคุณนั่นแหละ เงินที่ผมจะแบ่งให้เป็นค่าจ้างคนงานกับเอาไปลงทุน ไม่เหลือเลย”


              นางพรรณีที่นั่งฟังบุตรชายอยู่ร้องไห้ไปด้วย หัวใจของคนเป็นแม่ยิ่งเสียใจหนักเมื่อลูกชายทำตัวเลวร้ายขนาดนี้


             “ปักอยู่คุยกับคุณทินไปก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่ไปดูคนงานทำงานก่อน”


              ปักบุญมองตามหลังไหล่คู้ของมารดา ดูก็รู้ว่าพรรณีเสียใจแค่ไหน สีหน้าสลดของปักบุญทำให้ทินภพถอนหายใจออกมาด้วยความสงสาร


              “โธ่เอ๊ย ปักบุญ”


               เมื่ออยู่กันเพียงลำพังแล้วเขาจึงดึงปักบุญเข้ามากอด ยิ่งเห็นใจในตัวชายหนุ่มที่ต้องมาเผชิญกับเรื่องที่ตนเองไม่ได้เป็นคนก่อ ซ้ำก่อนหน้าตัวเขาเองยังเป็นหนึ่งในผลพวงของเรื่องเหล่านี้ซ้ำเติมปักบุญอีกด้วย


               “ไม่เป็นไร เงินค่าจ้างคนงานเอาเงินฉันไปก่อนก็ได้”


                “แต่ว่าคุณทิน...”


               “อย่าดื้อสิ”


               ทินภพลูบผมนุ่มเบาๆกดศีรษะปักบุญให้จมอยู่กับแผงอกของเขา


               “ฉันรู้ว่านายไม่อยากได้เงินของฉัน แต่ว่าเหตุการณ์มันจำเป็น คนงานของนายก็ต้องการเงินค่าจ้างของเขาเหมือนกัน เพราะฉะนั้นรับเงินของฉันไปจ่ายก่อน ส่วนเรื่องลงทุนในไร่ก็ยังไม่ต้อง เดี๋ยวให้สมชัยเบิกพวกเมล็ดพันธุ์กับปุ๋ยจากไร่เชิญตะวันมาให้จะได้ไม่ต้องซื้อ”


              “เยอะไปแล้วคุณทิน เดี๋ยวผมใช้หนี้คุณไม่หมด”


              “ไม่ต้องจ่ายหรอกแค่นี้เอง นายเป็นเมียฉันนะ”


               คนในอ้อมกอดเริ่มดิ้นรนขัดขืนเบาๆ ทินภพปล่อยให้ปักบุญผละออกจากอ้อมกอดมามองเขาหน้าคว่ำ


               “ใครเมียคุณ”


                “อ้าว ไอ้ที่ขึ้นสวรรค์ด้วยกันตั้งหลายรอบจะเรียกว่าอะไรถ้าไม่ใช่ผัวทำให้เมีย อารมณ์ดีขึ้นแล้วใช่ไหมล่ะ ไหน มาให้ดูหน้าชัดๆหน่อยซิ”


                ปักบุญยอมให้ทินภพมองรอยช้ำที่ถูกปองชัยชกหน้าเมื่อวานนี้ มันกลายเป็นสีม่วงปนเขียวช้ำปื้นใหญ่บนผิวหน้าขาว ยิ่งเห็นทินภพก็ยิ่งโกรธ ถ้าไม่ติดว่าปองชัยเป็นพี่ชายปักบุญเขาคงส่งลูกน้องไปตามล่าแล้วกระทืบแก้แค้นไปแล้ว


                “แล้วนี่จะทำยังไง พี่ชายนายต้องมาอีกแน่ถ้าเงินหมด ได้ข่าวว่าเขาไปเล่นบ่อนใหญ่ของคนมีอิทธิพลด้วย”


                ปักบุญอึ้ง เรื่องนี้เขากับแม่ก็เป็นกังวลมากที่พี่ชายกลายเป็นคนติดการพนัน มีภรรยาก็ยังนิสัยเดียวกันอีกด้วย นึกถึงลูกในท้องพี่สะใภ้เมื่อวานแล้วเขาก็ยิ่งหดหู่ ถ้าลูกต้องคลอดมาท่ามกลางพ่อแม่ที่อยู่ในวงการพนัน


              “ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่ไม่มีอะไรให้เอาไปอีกแล้ว เงินเดือนครูก็ยังไม่ออก เหลือติดในกระเป๋าสตางค์ไม่กี่ร้อยเอง”


              ฝืนหัวเราะเสียงขื่นในโชคชะตาของตัวเอง ทินภพจึงช่วยตัดสินใจให้


              “ไปอยู่กับฉันไหม ฉันจะได้ดูแลนาย ไม่งั้นไอ้ปองมันกลับมาทำร้ายนายอีก”


             “แล้วแม่ล่ะครับ” ปักบุญนึกถึงมารดา “ถ้าพี่ปองกลับมาแล้วผมไม่อยู่ แม่จะทำยังไง”


               นั่นสินะ ยังมีพรรณีและคนงานในไร่อีกจำนวนหนึ่งแม้จะไม่มากที่ยังอาศัยอยู่ในไร่ จะให้ปักบุญเอาตัวรอดเพียงคนเดียวคงไม่เหมาะ ทินภพหาทางอื่นจะเหมาะกว่า


              “ฉันจะมาดูแลนายที่นี่ก็ยังไม่ได้ ช่วงนี้ที่ไร่กำลังมีงานยุ่งเหมือนกัน คงต้องส่งคนมาช่วยดูแลนายที่นี่ป้องกันไว้ก่อน แต่ว่านายต้องไปสถานีตำรวจ”


              “แจ้งความหรือครับ แล้วพี่ปองล่ะ”


               ใจก็ยังเป็นห่วงพี่ชายแม้จะทำตัวเลวทรามแค่ไหน ทินภพอ่อนใจกับความดีของปักบุญในเรื่องนี้


              “มันมาทำร้ายร่างกายชิงทรัพย์ในบ้านนะ ถ้ายังไม่อยากแจ้งความก็ไปลงเป็นบันทึกประจำวันไว้ก่อนเป็นหลักฐานเผื่อถ้าเกิดอะไรรุนแรงกว่านี้”


                ปักบุญพยักหน้ารับ เขายอมให้ทินภพพาไปที่สถานี้ตำรวจเพื่อลงบันทึกประจำวันจึงค่อยกลับบ้าน


                “ฉันจะให้ลูกน้องมาช่วยดูแลที่บ้านสักสองสามคน ให้เฝ้าอยู่ข้างนอกนี่แหละ ส่วนนายถ้าไปทำงาน ช่วงนี้ฉันจะไปรับไปส่งนายพร้อมแมงปอก็แล้วกัน”


               ดวงตาหลังกรอบแว่นใสมองทินภพด้วยความตื้นตัน เมื่อต่างฝ่ายต่างเปิดใจซึ่งกันแล้วปักบุญจึงรู้ว่าทินภพมีน้ำใจกับเขามากในเวลาคับขัน ทินภพยิ้มบางๆพลางโยกศีรษะปักบุญ


               “อย่ามองแบบนี้ เดี๋ยวฉันอดใจไม่ไหวจะจับนายปล้ำต่อหน้าแม่ซะเลย”


                “คนบ้า หื่นที่สุด”


                ปักบุญหน้าแดงรีบขยับตัวหนี แต่ไม่ทันเมื่อทินภพคว้าร่างของเขาเข้ามากอด เขาจ้องมองปักบุญก่อนจะจูบเบาๆที่รอยช้ำแทนคำปลอบโยน


                 “เห็นนายเจ็บฉันก็รู้สึกเจ็บไปด้วย โอ๊ย ทำไมพูดอะไรน้ำเน่าแบบนี้ได้นะ”


                 ทินภพหัวเราะขำตัวเองปักบุญก็พลอยยิ้มตาม ความมีน้ำใจของทินภพทำให้หัวใจของปักบุญเปิดให้เขาเข้ามาแทบจะหมดอยู่แล้ว แต่ปักบุญยังไม่อยากบอกอีกฝ่าย รอให้โอกาสดีกว่านี้แล้วปักบุญจะบอกเขา บอกว่าปักบุญเองก็รักทินภพไม่น้อยไปกว่ากันเลย







                ปองชัยเดินกลับไปกลับมาอยู่ในห้องพักแคบๆโกโรโกโสโดยมีชบานั่งหน้าบึ้งอยู่กับพื้นห้องที่ไม่สะอาดนัก เขากำลังหงุดหงิดเมื่อเงินที่แย่งมาได้จากน้องชายหมดลงไปแล้วโดยที่ไม่ได้ทุนคืนมาเลย แถมเจ้าของบ่อนยังให้ลูกน้องมาขู่ทวงเงินที่เขายังเป็นหนี้ค้างอยู่อีกด้วย


                “พี่ปองจะเดินไปเดินมาทำไมเนี่ย ฉันเวียนหัวนะ โอ๊ย ไอ้ลูกเวรนี่ก็ดิ้นจริง”


                ท้องโย้จนมองเห็นได้ชัด ดีที่ชบารูปร่างแข็งแรงอยู่แล้วจึงยังเดินเหินได้คล่อง ปองชัยหันมาตวาดเมียด้วยความหงุดหงิด


               “เอ๊ะ อีนี่ ก็กูกำลังกลุ้มใจอยู่ เงินเหลือไม่ถึงร้อย ข้าวยังไม่มีจะซื้อแดกมึงจะให้กูทำยังไงวะ”


                “ก็ฉันบอกพี่แล้วว่าอย่าไปเล่นไฮโล เจ้ามือมันสั่งลูกเต๋าได้ ถ้าพี่ไปเล่นวงอื่นก็ได้เงินไปแล้ว”


                ชบาย้อนกลับ หล่อนเองก็เสียเงินที่แบ่งมาจากสามีไปหมดเหมือนกัน ครั้นให้ปองชัยกลับไปที่ไร่หวังจะไปหาเงินหรือข้าวของมาขายกลับพบแต่ชายฉกรรจ์หน้าเหี้ยมยืนเฝ้าหน้าทางเข้าไร่จนไม่กล้าเข้า พอปองชัยลองลักลอบเข้าไปทางอื่นแต่ก็ยังพบพวกนั้นเฝ้าอยู่หน้าบ้านอีกด้วย


               “แม่พี่ก็เหลือเกิน ไปหาคนมาเฝ้าบ้านได้ยังไงก็ไม่รู้ ไหนว่าไม่มีเงินไงแล้วเอาที่ไหนไปจ้างพวกนั้นมา”


               “กูก็ไม่รู้โว้ย เจ็บใจฉิบหายเป็นเจ้าของไร่แท้ๆแต่เข้าไร่ตัวเองไม่ได้”


               “ไร่พี่เหรอ ไหนว่ายังเป็นชื่อแม่ ไอ้คราวที่แล้วปลอมลายเซ็นแม่เอาที่ไปจำนองไม่ใช่หรือไง”


               “โอ๊ย อีชบา แล้วมึงจะมาย้อนให้กูเจ็บใจทำไมมาช่วยกันคิดสิวะว่าจะหาเงินจากไหนมาทำทุน”


               ชบากลอกตาไปมาก่อนจะนึกขึ้นได้


              “น้องชายพี่ไง เห็นคนงานในไร่บอกว่าไปเป็นครูที่โรงเรียนอนุบาลอะไรที่มันดังๆรวยๆนี่ ลองไปดักขอเงินสิ”


                ความคิดของชบาก็ฟังเข้าทีดีไม่น้อย ตอนบ่ายของวันปองชัยจึงไปยืนลับๆล่อๆอยู่หน้าประตูโรงเรียน เขาชะเง้อมองจนเห็นน้องชายนั่งอยู่กับเด็กหญิงคนหนึ่งไม่ไกลจากประตูโรงเรียนนัก ปองชัยจึงเดินให้มีพิรุธน้อยที่สุดไปหาปักบุญ


               “ไอ้ปัก”


              “พี่ปอง!”


               ปักบุญสะดุ้งหน้าซีดเมื่อเห็นพี่ชายยืนจ้องเขม็ง เด็กหญิงแมงปอที่นั่งอยู่ด้วยกันเองก็ตกใจจนผวาเข้ากอด


              “อาปัก ใครคะน่ากลัวจัง”


               “พี่มาที่นี่ทำไม”


               ปักบุญเค้นเสียงใส่ เขามองพี่ชายด้วยความเสียใจ ปองชัยแค่นยิ้ม


               “อย่ามองพี่เชื้อแบบนี้สิโว้ย กูน่ะพี่มึงนะอย่าลืม ยังไงก็สายเลือดเดียวกันตัดกันไม่ขาดใช่ไหม มึงมีเงินให้กูหน่อยไหมวะปัก เงินกูหมดแล้ว”


              ถ้าไม่ติดว่าต้องกอดปลอบแมงปออยู่ปักบุญคงลุกขึ้นทำอะไรสักอย่างกับพี่ชายคนเดียว แต่ตอนนี้ทำได้เพียงมองตอบปองชัยด้วยความคับแค้น


                 “เอาไปยังไม่พออีกเหรอ เอาที่ไปจำนองเงินนอกระบบจนผมต้องแบ่งที่ขาย ที่ดินที่ปู่ย่าตายายหาไว้ให้เรา ไหนจะเงินทองของแม่ เงินที่ผมจะเอาไว้เป็นค่าจ้างคนงานอีก พี่ปองทำลายทุกอย่างไปแล้ว นี่ยังจะกล้ามาขอเงินจากผมอีกเหรอ”


                 “ไอ้น้องห่านี่ ด่ากูเหรอ”


                ปองชัยเงื้อมือขึ้นเตรียมจะฟาดลงใส่ปักบุญ แมงปอหวีดร้องด้วยความหวาดกลัว แต่แล้วฝ่ามือของปองชัยกลับไม่ได้ฟาดลงมาแถมเขาเองนั่นแหละที่ถูกกระชากให้หันกลับและต้องรับกับกำปั้นเต็มๆที่ทินภพชกหน้า

              พลัก


              ทีเดียวรู้เรื่อง ปองชัยกลิ้งอยู่กับพื้นท่ามกลางสายตาตกใจของผู้ปกครองที่มารับเด็กนักเรียน ทินภพเตรียมจะเข้าไปซ้ำแล้วหากปักบุญไม่เข้ามาเกาะแขนเขาไว้ก่อน


                “คุณทินพอแล้ว อย่ามีเรื่องที่นี่เลย”


                 คำเตือนของปักบุญมีผล ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นโรงเรียนเด็กอนุบาลที่ไม่ควรมีเรื่อง ทินภพคว้าแมงปอที่ยังร้องไห้ไม่หยุดเข้ามากอดพลางชี้หน้าปองชัยที่เพิ่งได้สติ


               “มึงอย่ามายุ่งกับปักบุญและน้าพรรณีอีก ถ้ามากูไม่ไว้หน้ามึงแน่ไอ้ปอง ไอ้สารเลว”


               พูดจบเขาก็คว้ามือปักบุญให้รีบเดินหนีทิ้งให้ปองชัยมองตามด้วยความเคียดแค้นและสงสัย เขาข้องใจความสัมพันธ์ของปักบุญกับทินภพว่าทำไมถึงมีท่าทางสนิทสนมกันเกินเหตุ ทั้งที่ทินภพไม่เคยชายตาแลพวกเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้เจ้าของไร่เชิญตะวันถึงกับทำร้ายเขาเพื่อปกป้องปักบุญ






มีต่ออีกนิด...




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-02-2020 22:04:23 โดย Belove »

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove


ต่อกันตรงนี้...



              ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า เขารออยู่พักหนึ่งจนผู้ปกครองนักเรียนเริ่มบางตา จึงได้เดินไปหาคุณครูที่อยู่เวรเฝ้าหน้าประตูโรงเรียนแล้วฝืนยิ้มทักทาย


               “ขอโทษนะครับคุณครู ผมเป็นพี่ชายครูปักบุญ แต่มาหาน้องแล้วไม่เจอ ตะกี้เห็นแวบๆว่าขึ้นรถไปกับใครก็ไม่รู้”


                “ครูปักบุญหรือคะ” ครูต่ายครูประจำชั้นของเด็กหญิงแมงปอตวัดสายตาใส่ “จะรถใครล่ะถ้าไม่ใช่รถคุณทินภพเจ้าของไร่เชิญตะวัน”


                “เอ๊ะ ทำไมไปด้วยกันได้ล่ะครับ เขารู้กันทั้งจังหวัดว่าสองไร่นี้ไม่ถูกกัน”


               “นั่นสิคะ อยู่ๆก็ถูกกันขึ้นมาแล้วค่ะ คุณเป็นพี่ชายครูปักบุญทำไมไม่รู้ล่ะว่าสองคนนี้เขาสนิทสนมกันแค่ไหน นี่ถ้าเป็นผู้ชายกับผู้หญิงคนอื่นคงนึกว่าเป็นแฟนกันแล้วล่ะค่ะ”


                 ครูต่ายประชดประชัน หญิงสาวเองก็แอบสนใจทินภพมานานแต่ทินภพไม่เคยมองแม้หางตา ปองชัยแสร้งหัวเราะก่อนจะเดินหนีออกมาและกลับไปห้องพักพร้อมทั้งครุ่นคิดตลอดทาง แต่เมื่อเข้าไปถึงในห้องเขาก็ต้องตกใจเพราะด้านในไม่ได้มีแค่ชบา กลับมีลูกน้องของเสี่ยใหญ่เจ้าของบ่อนรอเขาอยู่หลายคนโดยมีชบานั่งหน้าซีดอยู่กับพื้น


              “เฮ้ย!”


               ปองชัยกำลังจะกลับหลังหันวิ่งหนีคอเสื้อของเขาก็ถูกกระชากแล้วเหวี่ยงลงกับพื้นห้อง ส้นเท้าหนักๆกระแทกลงมากลางลำตัวจนจุกไปหมด


              “มึงจะหนีไปไหนไอ้ปอง”


               ตัวหัวหน้าชื่อไอ้เสือ ตัวใหญ่หน้าโหด มือตีนก็โหดอย่างที่เขาเพิ่งโดนกระทืบตัวงอ ปองชัยรีบยกมือไหว้เอาตัวรอด


               “พี่เสือ ผมยอมแล้วพี่ อย่าทำผมเลย”


               “ไม่อยากให้กูกระทืบไส้แตกก็ใช้เงินที่ติดเสี่ยมาซะ อย่าลีลาไอ้เหี้ย”


                ปองชัยตาลีตาเหลือกลุกขึ้นนั่งไหว้ปะหลกๆ


               “พี่เสือ เงินหมดจริงๆ เหลือติดตัวอยู่ยี่สิบเสี่ยจะเอาไหมล่ะ อีชบา ทำไมมึงไม่เปิดกระเป๋าให้พี่เสือดูวะว่าเราเหลือแค่นี้จริงๆ”


               “ฉันเปิดให้ดูแล้วแต่พี่เสือจะเอาเงินให้ได้นี่พี่ปอง”


                ชบาเองก็กลัวตายเหมือนกัน หล่อนนั่งหน้าซีดท่ามกลางนักเลงมาพักใหญ่กว่าปองชัยจะกลับมา


                “มึงก็ไปหามาสิวะไอ้ปอง เมื่อก่อนหาเงินเก่งไม่ใช่เหรอ”


                “โธ่พี่เสือ ตอนนี้เงินมันหมดจริงๆ จะเข้าไร่ก็ไม่ได้ ไอ้เหี้ยทินภพส่งคนไปเฝ้าไร่จนเข้าไม่ได้ ผมยังเจ็บใจอยู่เนี่ย”


                ชื่อทินภพทำให้เสือขมวดคิ้วมอง เขาเจอลูกเล่นของผีพนันพวกนี้มาเยอะแล้ว


                 “ทินภพไหนของมึงอีก”


                 “ก็ทินภพเจ้าของไร่เชิญตะวันไง อยู่ๆมันก็มาสนิทกับน้องชายของผมแล้วคอยกันไม่ให้ผมไปขอเงิน นี่ก็เพิ่งโดนมันต่อยหน้ามา แม่ง มันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ๆ ทั้งมันทั้งลูกสาวมันถึงมาติดไอ้ปักแจขนาดนั้น”


                ปองชัยระบายออกมาด้วยความเจ็บใจ แต่ทั้งหมดกลับทำให้เสือเกิดความคิดบางอย่างแวบขึ้นมา


               “ไอ้ทินภพอะไรนี่รวยมากนี่หว่า ไร่แม่งใหญ่สุดในแถบนี้ล่ะมั้ง มันมาติดน้องมึงก็ดีแล้วไง มึงก็หาทางหาเงินทางมันสิวะ”


                ปองชัยสะกิดใจ เขามองเห็นความเจ้าเล่ห์จากเสือ


                 “หมายความว่ายังไง พี่จะให้ผมเดินเข้าไปหามันแล้วขอเงินจากไอ้ทินภพเหรอ ฝันไปเหอะ มันเกลียดหน้าผมจะตายห่า”


               “ขอไม่ได้ก็ต้องหาทางอื่น อย่างเช่นเอาตัวน้องมึงกับลูกสาวมันมาแล้วให้มันเอาเงินมาให้”


               “นั่นมันเรียกค่าไถ่นะพี่เสือ!”


                “กลัวทำเหี้ยอะไรเรื่องแค่นี้ มึงควรกลัวเสี่ยสั่งเก็บทั้งผัวทั้งเมียเพราะหนีหนี้ดีกว่า ได้เงินจากมันมาใช้หนี้ แถมอาจได้ทุนไปต่อยอด เดี๋ยวพวกกูช่วยมึงเอง มีทั้งปืนมีทั้งคน มึงกลัวอะไรวะ”


                 ชบาคลานมาหาสามีพลางส่งเสียงกระซิบกระซาบ


                “ความคิดมันก็ดีนะพี่ปอง ฉันยังไม่อยากตายท้องกลมนะพี่”


                ปองชัยเหลือบตามองเสือ เขารู้ดีว่าที่เสือพูดเป็นเรื่องจริง มีลูกหนี้หลายรายที่ถูกสั่งเก็บและเขายังไม่อยากเป็นหนึ่งในนั้น เมื่อความหน้ามืดบดบังตาแล้ว ปองชัยยอมทำทุกอย่าง ก็แค่เรียกค่าไถ่ไม่ได้ทำให้ปักบุญถึงตายสักหน่อย และเพื่อความอยู่รอดปักบุญควรเสียสละช่วยพี่ชายคนนี้บ้าง เขาคิดก่อนจะหันไปตอบตกลงกับเสือ


               “ก็ได้พี่เสือ เอาก็เอาวะ เผื่อได้เงินสักก้อนไปลงทุนต่อ พี่จะให้ผมกับชบาทำยังไงก็ว่ามาเลย”





                                                                 TBC


                                                  ไอ้พี่ชายสารเลว มันคิดจะทำอะไรอีกเนี่ย



                                                         :sad5: :sad5: :sad5: :sad5: :sad5: :sad5: :sad5:










« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-02-2020 22:10:07 โดย Belove »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

<< หักเหลี่ยมรักซาตาน >> บทที่ 13 [10/02/63]
« ตอบ #129 เมื่อ: 10-02-2020 22:05:59 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
อยากอ่านต่อแล้วววว

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
เป็นพี่ที่เลวมากเลย สงสารปักบุญกับแม่
 :z6: :z6:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2
 :pig4: :pig4: :pig4:

ทำไมไอ้ตัวพี่ชายพร้อมเมียมันเนี่ยช่างเ-ี้ยเหลือเกิน

ช่างสมกันราวผีเน่ากับโลงผุ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8217
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
สั้นๆเลยนะ เหี้ย!!!!!!!

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
เหนื่อยใจ

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4067
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +330/-6
ทำให้ เป็นเรื่อง เป็นราว

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
เลวมากไอ้ปอง!

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove




                                                          หักเหลี่ยมรักซาตาน

                                                               บทที่ 14



              หลายวันแล้วหลังจากปองชัยมาหาปักบุญที่โรงเรียนแล้วถูกทินภพจัดการกลับไป ทินภพก็ยังคงมารับมาส่งปักบุญพร้อมเด็กหญิงแมงปอเช่นทุกวัน วันนี้ก็เช่นกันที่ทินภพขับรถมาจอดหน้าโรงเรียนแล้วหันมาส่งยิ้มให้กับลูกสาวที่นั่งอยู่บนตักของปักบุญ


             “แมงปอ หลับตาก่อนลูก”


             “ทำไมต้องหลับตาคะพ่อ แมงปอไม่ได้ง่วงนอนนี่”


             เด็กหญิงเอียงคอมองบิดาด้วยความสงสัย ทินภพจุ๊ปากใส่ลูกสาวพลางทำเป็นเหลือบมองไปทางปักบุญ


             “พ่อจะหอมแก้มอาปัก เราน่ะยังเด็กอยู่ห้ามมอง”


              “คุณทินภพ”


               ปักบุญถลึงตาใส่ก่อนจะยกมือมาหยิกท้องแขนอีกฝ่ายในขณะที่แมงปอหัวเราะคิกคัก


              “พ่อจะหอมแก้มอาปักได้ยังไงคะ อาปักยอมเป็นแฟนพ่อแล้วเหรอ”


               “ก็ต้องยอมสิ พ่อทำตัวดีขนาดนี้ยังไงอาปักของแมงปอก็ต้องหลงรักพ่อบ้างล่ะ ใช่ไหมล่ะปักบุญ”


               ทินภพหัวเราะมุมปากเข้าข้างตัวเอง คนถูกถามนั่งหน้าร้อนเห่อไปหมด


              “นอกจากปากเสียแล้วยังหลงตัวเองอีก”


               ปักบุญพึมพำอยู่ในลำคอพลางเบนสายตาหนีดวงตาวาวคู่นั้น ทินภพรีบหันไปสำทับแมงปอทันที


                “หลับตาเร็วเข้าแมงปอ ฉากนี้ยังไม่เหมาะกับเด็กอนุบาล”


               “ก็ได้พ่อ ว้า แมงปออยากดูมั่งน่ะ”


               เด็กหญิงยกมือปิดตาตัวเองทินภพจึงได้เกี่ยวคอปักบุญเข้าหาตัวก่อนจะจูบที่ริมฝีปากสีแดงธรรมชาติ ปักบุญดิ้นรนเล็กน้อยแต่ในที่สุดเขาก็ยอมให้ทินภพจูบอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะยอมปล่อย


              “เปิดตาได้แล้วแมงปอ”


              “เปิดนานแล้วพ่อ”


              เพราะมัวแต่จ้องหน้าปักบุญทินภพจึงไม่ได้ก้มหน้ามองลูกสาว คำตอบแสนแก่นแก้วทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองก้มหน้าไปมองเด็กหญิงแทบไม่ทัน


               “แก่แดดจริงเรา”


               ปักบุญอดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อเห็นหน้าตาของแมงปอที่ทำเหมือนตัวเองเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทินภพถึงกับส่ายหน้าระอา


              “เย็นนี้ผมมารับเวลาเดิมนะ วันศุกร์แล้วไปหาร้านอาหารอร่อยๆกินกันดีกว่า”


              “ตกลงค่ะพ่อ”


              แมงปอยิ้มแป้นทินภพแกล้งทำหน้าดุใส่


             “ใครพูดกับเรา พ่อจะพาไปส่งบ้านให้อยู่กับคุณปู่แล้วพาอาปักไปกันสองคน”


             “พ่อจะย้อนกลับไปกลับมาทำไมให้เปลืองน้ำมันรถคะ ครูบอกว่าเราต้องช่วยกันประหยัดน้ำมัน พาแมงปอไปด้วยน่ะดีแล้ว”


            ฟังสองพ่อลูกเถียงกันแบบนี้คงไม่ได้ทำงานเป็นแน่ ปักบุญอุ้มแมงปอลงจากรถแล้วจึงพาไปส่งที่ห้องเรียน เขาทำงานสอนเด็กๆ จนถึงตอนเย็นที่โรงเรียนเลิกจึงมานั่งคอยทินภพที่โต๊ะใกล้รั้วโรงเรียนเช่นเดิม


              “ขอโทษครับคุณครูปักบุญ ผู้หญิงคนนี้เขามาขอพบครูครับ”


              รปภ.ของโรงเรียนเดินมาหาและบอกกับปักบุญ เขาเงยหน้ามองก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ


              “ชบา”


               เมียของปองชัยมาหาเขาทำไมกัน ปักบุญชะเง้อมองไม่เห็นพี่ชายจึงเอ่ยถาม


              “เธอมาที่นี่ทำไมชบา พี่ปองอยู่ไหน”


              สีหน้าของชบาแสดงความเจ็บปวด มือประคองครรภ์ที่เริ่มต่ำลงไว้


              “ฉันมาคนเดียว มาของร้องคุณ พี่ปองหนีเจ้าหนี้ไปแล้วทิ้งฉันไว้คนเดียว ตอนนี้ฉันปวดท้องมากคุณช่วยฉันด้วย”


              ปักบุญตกใจ จำได้ว่าพรรณีบอกว่าชบาน่าจะท้องได้ราวๆหกถึงเจ็ดเดือนเท่านั้น ยังไม่น่าถึงกำหนดคลอดลูก


               “เธอปวดท้องจริงเหรอ มันยังไม่ถึงเวลานี่นา”


              “โธ่คุณ” ชบาคร่ำครวญน้ำตาไหล “ฉันอดมื้อกินมื้อ ลูกในท้องนี่มันจะโตยังไง ปวดท้องตั้งแต่เมื่อเช้าแต่ฉันไม่มีเงินติดตัวสักบาท จะไปโรงพยาบาลก็ไม่กล้าไป คุณช่วยฉันเถอะนะพาฉันไปโรงพยาบาลหน่อย เด็กนี่มันก็หลานคุณแท้ๆ ใจคอจะไม่สงสารมันบ้างเหรอ”


              “อาปัก รอพ่อก่อนไหม เดี๋ยวพ่อก็มาแล้ว”


              แมงปอดึงมือปักบุญที่เหมือนจะลังเล ชบาส่งเสียงร้องดังขึ้นอีก


             “โอ๊ยคุณ รอไม่ไหวแล้ว ปวดถี่เหลือเกิน พาฉันไปโรงพยาบาลเถอะนะนึกเสียว่าทำบุญ”


              “แต่ผมไม่มีรถนี่”


              ปักบุญละล้าละลัง เขาไม่รู้ว่าชบาพูดจริงหรือเปล่า แต่หลานในท้องก็น่าเป็นห่วง


              “เรียกรถสองแถวก็ได้ ฉันกราบล่ะคุณปักตอนนี้ปวดถี่ขึ้นเรื่อยๆแล้ว”


              ชบาลงไปนั่งกับพื้นส่งเสียงครวญครางจนปักบุญต้องตัดสินใจ แมงปอดึงแขนเขาไว้แล้วค้านด้วยสายตา


              “แมงปอ อาปักจะพาเขาไปหาหมอนะ แมงปอรอพ่อที่นี่ได้ไหม”


             “ให้เด็กไปด้วยเถอะ” ชบารีบค้าน “ไอ้พวกที่ตามหาพี่ปองอยู่จะโผล่มาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พวกมันรู้แล้วว่าพี่ปองมาหาคุณที่นี่เมื่อหลายวันก่อน”


             คำขู่ของชบาทำให้ปักบุญจำต้องพาแมงปอและประคองชบาไปที่หน้าโรงเรียน เขาโบกมือเรียกรถสองแถวคันหนึ่งให้จอดก่อนจะขึ้นไปบนรถ แมงปอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้


              “อาปัก รอพ่อไหม”


              “โอ๊ย ปวดท้องแย่แล้ว ไม่สงสารน้าบ้างเหรอ เด็กอะไรใจดำจริงๆ”


              ชบาส่งเสียงลั่นจนแมงปอต้องรีบขึ้นด้านหลังของรถตาม ปักบุญดึงเด็กหญิงมากอดปลอบ


             “ไม่เป็นไรนะแมงปอ โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกล ส่งน้าเขาแล้วรีบโทรบอกพ่อให้มารับทันทีเลย”


              รถสองแถวขับรถออกจากหน้าโรงเรียน ปักบุญเอะใจที่คนขับไม่ได้ขับไปทางโรงพยาบาล เขาส่งเสียงตะโกนไปยังคนขับรถด้านหน้า


               “นี่มันไม่ใช่ทางไปโรงพยาบาลนี่ ผิดทางแล้ว”


               คนขับชลอรถข้างทาง แต่ไม่ได้เพื่อกลับรถ เมื่อรถชลอกลับมีชายฉกรรจ์หลายคนกรูกันขึ้นรถท่าทางคุกคาม หนึ่งในนั้นมีปองชัยรวมอยู่ด้วย ปักบุญหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองชบาก็เห็นว่าพี่สะใภ้ไม่ได้มีท่าทางปวดท้องเหมือนที่ผ่านมาแม้แต่น้อย แถมยังยิ้มเยาะที่หลอกเขาสำเร็จ แมงปอถึงกับร้องไห้จ้าจนปักบุญต้องรีบกอดไว้


              “นี่มันอะไรกัน พี่ปอง พี่จะทำอะไร”


              ปองชัยแสยะยิ้ม เขามองน้องชายเหมือนเป็นบ่อเงินบ่อทอง


               “กูสืบจนรู้ว่ามึงกับไอ้ทินภพน่ะเป็นผัวเมียกันแล้ว ใช่ไหมไอ้ปัก ไอ้คนผิดเพศ แต่เห็นว่าไอ้เหี้ยนั่นรักมึงมากหรอกนะ กูก็เลยจะหาค่าสินสอดจากมึงสักหน่อย พร้อมกับลูกติดผัวมึงด้วยนี่ไง”


            “จะบ้าเหรอพี่ปอง ทำไมพี่ชั่วอย่างนี้วะ”


             ปักบุญโมโหจนสบถหยาบ ปองชัยตบหน้าน้องชายดังเผียะ แมงปอยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก


              “เงียบ อีเด็กเวรนี่จะร้องหาพ่อมึงเหรอ ไอ้ปัก มึงจะด่ากูยังไงก็ได้ แต่กูต้องได้เงินจากผัวมึงว่ะ”


             ปักบุญและแมงปอถูกมัดข้อมือจนดิ้นรนไม่ได้อีก รถสองแถวถูกดึงผ้าใบกันฝนลงมาบังสายตาจากภายนอก ปักบุญก่นด่าตัวเองที่ถูกหลอกให้มาติดกับ และยังพาแมงปอมาลำบากด้วย หัวใจมีแต่ความหวาดหวั่นเมื่อมองไม่เห็นสภาพนอกรถอีกและได้แต่หวังว่าจะไม่มีเรื่องเลวร้ายอะไรเกิดขึ้นหลังจากนี้







             ทินภพมาถึงโรงเรียนอนุบาลช้ากว่าปกติเพราะเขาขับรถไปชนท้ายรถยนต์คันหน้า ความจริงแล้วเรื่องจะไม่เกิดขึ้นเลยถ้ารถยนต์คันดังกล่าวไม่ได้เบรกกะทันหันจนทินภพเบรกตามไม่ทัน ต้องเสียเวลาพักหนึ่งเพื่อหาข้อยุติจึงได้มาที่โรงเรียนได้ แต่เมื่อมาถึงกลับไม่พบปักบุญและแมงปอตรงที่นัดไว้


              “ไปไหนกันนะ”


              เดินไปหารปภ.ที่ประตูโรงเรียนแล้วถาม คำตอบทำให้ทินภพตกใจมาก


              “เอ๊ะ คุณครูปักบุญกับหนูแมงปอพาญาติที่ท้องแก่ไปโรงพยาบาลนี่ครับ ผมเห็นประคองกันขึ้นรถสองแถวไป คุณครูไม่ได้โทรหาคุณพ่อน้องแมงปอหรือครับ”


                 ทินภพตกใจมาก เขาโทรหาปักบุญจนสายตัดหลายครั้งอีกฝ่ายยังไม่รับสาย ความสังหรณ์ใจแล่นขึ้นมาจนเจ็บหน้าอกไปหมด เขารีบโทรหาลูกน้องของเขาให้เตรียมตัวทันที จากนั้นทินภพก็ขับรถตามหาทั่วเมืองแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา


               “เหี้ยเอ๊ย”


               เป็นห่วงทั้งแมงปอและปักบุญ ทินภพใช้ความคิดก่อนจะโทรหาเพื่อนที่เป็นตำรวจ


               “เดชา กูเองทินภพ เออ มีเรื่องด่วนให้ช่วย”


               เล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟังคร่าวๆ ก่อนจะขับรถกลับไปที่ไร่ชมจันทร์ เมื่อไปถึงก็เห็นนายทูลบิดาของเขานั่งอยู่กับพรรณีอยู่แล้ว สีหน้าทั้งคู่ไม่ดีนักเพราะลูกน้องของเขาเล่าให้ประมุขของบ้านรับรู้แล้ว


              “หาเจอไหม”


              นายทูลเอ่ยถามสีหน้ากังวล ทินภพส่ายหน้าอย่างเจ็บใจ


              “ผมไปช้าเพราะมัวแต่จัดการเรื่องขับรถชนท้าย ก็น่าสงสัยอยู่ว่าทำไมมันเบรกรถกะทันหัน อาจจะพวกเดียวกันที่ต้องการให้ผมไปถึงโรงเรียนของแมงปอช้ากว่าปกติก็ได้”


               “โธ่เอ๊ย ปักบุญ แมงปอ”


                พรรณีทำท่าเหมือนจะเป็นลม คนงานผู้หญิงที่มาอยู่เป็นเพื่อนต้องคอยพัดวีให้ ทินภพสั่งให้ลูกน้องของเขาขับรถกระจายตามหากันทั้งเมือง พักใหญ่เดชา สารวัตรสืบสวนที่เป็นเพื่อนของทินภพกับนายตำรวจลูกน้องสองสามคนก็มาถึง


               “เจอไหมวะทิน”


               ทินภพส่ายหน้า  คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแสดงถึงความกังวลอย่างยิ่ง เดชาเพื่อนของเขาใช้วิทยุสั่งการให้ลูกน้องสายตรวจช่วยตามหาด้วยจนกระทั่งเวลาผ่านไปจนดวงอาทิตย์เริ่มใกล้ลับขอบฟ้าเสียงโทรศัพท์ของทินภพจึงดังขึ้น เขารีบรับสายเมื่อเห็นว่าปลายทางคือปักบุญ


               “ปักบุญ”


                “คุณทิน...”


                ปักบุญยังไม่ทันเอ่ยอะไรเขาก็เงียบเสียงไป ก่อนจะกลายเป็นเสียงของปองชัย


               “เป็นห่วงน้องชายผมเหรอ คุณทินภพแห่งไร่เชิญตะวัน”


              “มึงทำอะไรปักบุญกับลูกกู ไอ้เหี้ยปอง”


               ทินภพไม่คิดจะมีมารยาทแล้วกับคนแบบนี้ ได้ยินเสียงหัวเราะสะใจดังลอดออกมา


              “ทำไมคนของไร่เชิญตะวันถึงต้องมาใยดีกับบ้านผมกันน้า อ๋อ เพราะคนบ้านผมมันเสน่ห์แรง สมัยก่อนย่าคุณก็หนีตามปู่เล็กของผม สมัยนี้คุณยังมาหลงเสน่ห์น้องชายผมอีก ขนาดเป็นผู้ชายเหมือนกันนะเนี่ย”


               “จะเอายังไงก็ว่ามา”


               ทินภพพยายามใจเย็นอย่างที่เดชาส่งสัญญาณมาทั้งที่อกแทบระเบิด


              “อยากได้ไอ้ปักมันไปเป็นเมียก็ขอค่าสินสอดหน่อยสิ ไหนๆน้องชายจะมีผัวแถมได้ลูกเลี้ยงมาอีกคน ก็ต้องมีค่าเลี้ยงดูลูกด้วยนะ”


                “เท่าไหร่ มึงจะเอาเท่าไหร่”


                ปองชัยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเหี้ยม


                  “ห้าล้าน”


                “เย็นแบบนี้กูจะหาเงินก้อนใหญ่จากไหนทัน”


                “อย่ามาโยกโย้ไอ้ทินภพ หยิ่งนักไม่ใช่เหรอมึง ตอนนี้หยิ่งไม่ลงล่ะสิไอ้เหี้ย กูไม่สนใจว่ามึงจะไปหาเงินมาจากไหน แต่กูต้องได้เงินห้าล้านตอนเที่ยงคืนแลกกับลูกของมึงและไอ้ปัก ถ้าไม่ได้ ต่อให้แม่งเป็นน้องกูก็จำเป็นต้องจัดการ มึงไปหาเงินมาแล้วเที่ยงคืนมึงเอามาให้กูที่น้ำตก... อ้อ ถ้าแม่งถึงตำรวจคงรู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น”


              ปองชัยวางสายไปแล้ว สถานที่อยู่ไกลจากนี้ไปพอสมควร ทินภพสบถก่อนจะหันมาเล่าให้ทุกคนฟังว่าปองชัยนั่นเองที่เป็นคนจับปักบุญและแมงปอไปเรียกค่าไถ่ พรรณีร้องไห้แทบขาดใจ


               “ฮือ ไอ้ลูกเลว ไม่นึกเลยว่าจะเลวขนาดนี้ เพราะผีพนันแท้ๆ”


               คนเป็นมารดาเสียใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อบุตรกลายเป็นคนทำผิดกฎหมาย แถมยังทำกับคนใกล้ชิดที่เป็นน้องชายแท้ๆอีกด้วย ทินภพหันไปสบตากับเดชา นายตำรวจที่มีประสบการณ์มากกว่า


                “ใจเย็นเพื่อน ค่อยๆวางแผน เดี๋ยวกูช่วยเอง เท่าที่ฟังจากคุณแม่เล่าแล้ว ไอ้พวกนี้มันน่าจะเป็นนักเลงในบ่อนที่นายปองชัยไปเล่นนี่แหละ”


               ทินภพพยายามที่จะไม่ฟุ้งซ่าน เขาต้องหาทางช่วยเหลือปักบุญและแมงปอให้ได้





มีต่ออีกนิด...




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-02-2020 22:24:14 โดย Belove »

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove


อ่านต่อตรงนี้...





             ปักบุญกับแมงปอกอดกันแน่น อยู่ในบ้านร้างแห่งหนึ่งที่เคยใช้เป็นบ่อนเคลื่อนที่ ชบานั่งตะไบเล็บอยู่อีกฝั่งพลางมองปักบุญด้วยความรำคาญ


             “นี่ อย่ามามองฉันแบบนี้นะ ฉันแค่ทำตามคำสั่งให้ไปหลอกคุณมา ถ้าไม่ทำฉันก็โดนตบตาเล็ดน่ะสิ”


               หล่อนค้อนควักไปมา ปักบุญจึงนั่งก้มหน้านิ่งเมื่อพี่ชายเดินเข้ามาหา ส่วนพวกน่ากลัวสามสี่คนที่มาด้วยยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอก ปักบุญตกใจเมื่อเห็นพวกนั้นมีปืนเหน็บเอวด้วย


              “พี่ปอง อย่าทำแบบนี้เลย กลายเป็นโจรเรียกค่าไถ่มันดีตรงไหน”


              พยายามหว่านล้อมแต่อีกฝ่ายเหมือนจะยิ่งโมโห


              “มึงไม่ต้องทำเป็นสอนกูไอ้ปัก กูไม่ใช่นักเรียนของมึง ใช่สิ กูมันไม่ใช่เด็กดีเหมือนมึงนี่ เรียนเก่งพ่อแม่รักโอ๋ ส่วนกูมันเด็กเลวในสายตาพ่อแม่”


              ปองชัยกล่าวความในใจที่รู้สึกมานาน พ่อกับแม่มักใจเอาอกเอาใจน้องชายเป็นพิเศษเพราะเรียนหนังสือเก่ง ส่วนเขาแค่หนีไปเที่ยวกลับมาก็โดนตีแล้ว


             “นึกว่ากูอยากเห็นหน้ามึงนักเหรอ ที่กูอยากได้น่ะ เงินของผัวมึงโว้ย ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนถึงยอมเป็นเมียมัน น่าสมเพชฉิบหาย”


               ก็เพราะพี่ชายที่เอาที่ดินไปจำนองน่ะสิ เรื่องมันถึงได้เลยเถิดมาแบบนี้ ปักบุญนั่งนิ่งกอดแมงปอที่ร้องไห้จนหลับไปแล้วด้วยความสงสาร จนกระทั่งนาฬิกาบอกเวลาใกล้เที่ยงคืนปองชัยกับผู้ชายอีกคนจึงได้มากระชากเขากับแมงปอให้เดินไปที่รถและขับออกไปจากบ้านร้างอย่างรวดเร็ว


              “ไหนๆกูก็ไม่มีเงินแล้ว มึงก็ช่วยกูด้วยทรัพย์สินนะไอ้ปัก”


               ปองชัยรูดทรัพย์ทั้งนาฬิกาและเงินในกระเป๋าของปักบุญรวมทั้งโทรศัพท์ไปจนหมด รถขับมาถึงน้ำตกเล็กๆแห่งหนึ่งที่ทินภพพาเขากับแมงปอมาเที่ยวและแมงปอเคยตกน้ำที่นี่ ในเวลาดึกยิ่งเงียบสงัดน่ากลัว


             “ไอ้ปอง ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว”


            “ได้พี่เสือ เตรียมตัวกันเถอะ”


              แมงปอกอดขาปักบุญไว้แน่น พยายามจะไม่ร้องไห้แต่ก็อดกลัวไม่ได้ ปักบุญเองก็ทั้งกลัวและกังวลเป็นห่วงทินภพ เขาไม่รู้ว่าพวกของปองชัยจะทำเลวร้ายได้ถึงขนาดไหน รอได้ไม่นานแสงไฟหน้ารถคันหนึ่งก็สว่างมาแต่ไกล เสือรีบกวาดสายตามองโดยรอบเมื่อไม่เห็นรถคันอื่นอีกจึงพยักหน้าให้ปองชัย


                ปองชัยคว้าคอเสื้อของปักบุญให้มายืนต่อหน้าเขา ในมือมีปืนกระบอกหนึ่งจ่อที่ขมับน้องชายเมื่อทินภพก้าวลงมาจากรถพร้อมกระเป๋าใบหนึ่ง สีหน้าของทินภพตอนนี้น่ากลัวมาก


               “คุณทิน”


                ปักบุญพึมพำเสียงแหบโหย แมงปอร้องไห้จ้าแต่ไปหาพ่อไม่ได้ ทินภพกัดฟันมองภาพนั้นด้วยความแค้นใจ เขาชูกระเป๋าในมือขึ้นมา


               “เงินห้าล้านในกระเป๋า”


               ปองชัยหัวเราะสะใจ เขาผลักปักบุญกับแมงปอให้ก้าวเดินไปข้างหน้าจนกระทั่งเผชิญหน้ากับทินภพ


               “ขอบคุณเจ้าของไร่เชิญตะวันมากที่มาสู่ขอไอ้ปัก เอามันคืนไปเสวยสุขกันให้พอ อ๊ะ แต่ห้ามออกรถจนกว่าพวกกูจะไปกันหมด”


          ปองชัยคว้าถุงเงินไปและผลักปักบุญกับแมงปอเข้าไปหาทินภพ เขารีบก้าวไปยังรถที่มีเสือกับลูกน้องและชบารออยู่แล้ว


               “ไปโว้ย ได้ทรัพย์แล้ว”


               รถของปองชัยรีบขับออกไปทันที ทินภพกอดปักบุญและแมงปอไว้แน่น


               “ปักบุญ แมงปอ”


               “คุณทิน”


                มัวแต่ดีใจไม่ได้ ทินภพรีบดึงแขนปักบุญกับแมงปอให้เข้าไปในรถ เมื่อประตูปิดสนิทแสงไฟของรถตำรวจก็เปิดขึ้นโดยรอบ ดักทางรถของปองชัยจนหาทางออกไม่ได้และต้องวนกลับมาที่เดิม





                                                                 TBC


                                    อย่าว่าปักบุญเลยน้า ปักบุญแค่เป็นคนดี เป็นห่วงหลาน ฮือออ



                                     :ling3: :ling3: :ling3: :ling3: :ling3: :ling3: :ling3:







« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-02-2020 22:29:15 โดย Belove »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8217
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
บางทีก็เป็นคนดีเกินไป

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2
 :pig4: :pig4: :pig4:

เชื่อเข้าไปได้ยังไง  สันดานพี่ชายพี่สะใภ้เป็นไงน่าจะรู้ดีนะ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1586
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
มันสารเลวขนาดนี้


ถ้าแม่กีบน้องยังให้อภัย


ไม่ถือโทษเอาผิด


ก็สมควรโดนมันซ่อมให้ตาย


สงสารแมงปอโถ๋ลูก

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
โอ้ย... คนเลวยังไงก็เลวในสันดานเน๊อะ ไม่สนความเป็นพี่น้องพ่อแม่ แค่ให้ตัวเองได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วทำได้ทุกอย่าง
ขออย่างได้มีเรื่องเลวร้ายไปกว่านี้เลยนะ

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4067
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +330/-6
ถือว่าลืมพี่ชายไปแล้วกัน ..

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
เรื่องร้ายๆ ผ่านไปแล้ว

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
แกไม่รอดแน่ไอ้ปอง!

ออฟไลน์ blanchard

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 376
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-3
ตอนแรกก็เคืองปักอยู่ ว่าทำไมยอมตาทินง่าย ๆ

แต่พอมาเจอ ไอ้หมาจะเกิด ชิงหมาเกิดปอง กับ นังหมอศยาชบา แล้ว…


คุณทินคะ… ปกป้องปักให้ได้นะเคอะ    :dont2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด