*~ น้องเฟรชชีที่พี่รัก ~*- บทที่ 26 อยากเป็นที่รัก- [21 เมย.62] P.5
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: *~ น้องเฟรชชีที่พี่รัก ~*- บทที่ 26 อยากเป็นที่รัก- [21 เมย.62] P.5  (อ่าน 6812 ครั้ง)

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +69/-5
แบงค์เปิดใจหน่อยก็ดีนะ ถึงตอนแรกเจอกันได้ไม่ดีแต่ต่อไปอาจจะดีขึ้นก็ได้
แต่บางทีเราก็รู้สึกรำคาญพี่เต็นที่คอยตามแบงค์ตลอดเหมือนกันไม่รู้ทำไม

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 265
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-0
 

บทที่ 24 แฟนเก่า

 


 

 

       แบงค์นั่งมองคนที่ทำดีใส่จนน่าใจหาย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปวางมือหนาลงบนราวระเบียงทอดสายตามองท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล พร้อมเกาะน้อย ใหญ่ที่อยู่ไกลลิบ พลางกวาดสายตามองรอบๆ บริเวณจนบรรจบที่พระอาทิตย์ฝั่งขวามือกำลังลาลับขอบฟ้า

 

 

"วิวสวยดีนะครับ พี่เต็น ว่าไหม?" แบงค์หันไปเอ่ยถาม ฟากเต็นแปลกใจเพราะมีไม่บ่อยนักที่แบงค์จะชวนคุยก่อน เขายิ้มดีใจ แม้จะตอบไม่ตรงคำถาม แต่ก็ดูมีแนวโน้มที่ดีอยู่บ้าง

 

"ใช่..ครับ"

 

"ตอนนี้ ถ้าพี่จะเข้าไป.ก่.."

 

"ไม่ครับ พี่จะอยู่ด้วย"

 

     เต็นว่าเช่นนั้นและลากเก้าอี้จากที่วางชิดติดผนัง ยกมาวางใกล้ราวระเบียง แล้วนั่งดูวิวกับแบงค์ ไปอย่างเงียบ ๆ แค่ร่างกายได้อยู่รายล้อมธรรมชาติ มันก็ให้ความรู้สึกที่ดีไปอีกแบบ ครู่หนึ่งเต็นชำเลืองมองคนข้าง ๆ  เผลอตกใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายน้ำตาคลอ เต็นเม้มปากแน่น ตัดสินใจวางมือหนาลงบนหลังมืออีกฝ่าย แล้วอยู่ ๆ แบงค์ก็เอียงตัวแล้วซบใบหน้าลงบนไหล่แข็งแกร่งโดยไร้เสียงการสนทนาของกันและกัน

 

      ถัดมายังอีกด้านหนึ่ง ในสระว่ายน้ำ เติร์กเล่นน้ำอย่างเพลิดเพลิน ผิดกับมันช์ที่ยืนนิ่งงันเกาะขอบสระ

 

"เป็นอะไรมันช์  ไม่เล่นแล้วเหรอ?" เติร์กเดินต้านแรงน้ำไปหาแฟนตัวเองที่ยืนนิ่งนานกว่าสิบนาที

 

"คือ....."

 

     เติร์กยังคงยืนซ้อนหลัง แล้วจู่  ๆ มันช์หันหลังกลับมากระซิบบอกข้างหูพี่เติร์ก

 

"ฮ่า ๆ" เติร์กหลุดหัวเราะเสียงดังลั่น เมื่อรู้เหตุผลว่าทำไมแฟนของเขาถึงยืนนิ่ง

 

"ขำอะไรวะ พี่เติร์ก"

 

"ให้กูช่วยไหม?"

 

       มันช์หน้ำงอง้ำอย่างงอน ๆ เขาเบี่ยงตัวหลบตอนที่พี่เติร์กอ้าแขนเตรียมกอดและพูดคำชวนเขิน สาเหตุที่มันช์ยืนนิ่ง เนื่องจากก่อนหน้านี้ มันช์เห็นคู่รักชาวต่างชาติสองคนยืนจูบปากกัน หนำซ้ำยังนัวเนีย มือไม้ลูบไล้ทั่วตัว ไม่แคร์สายตาคนอื่นที่อยู่ในสระว่ายน้ำ ไม่รู้ว่าเพราะเห็นภาพชัดเต็มสองตาจนไปกระตุ้นฮอร์โมนภายในหรือเปล่าถึงทำให้แก่นกายช่วงล่างที่เคยอ่อนปวกเปียกกลับแข็งขืน





"ไม่ต้...อ.ง เล..อื้อออ" คนที่กำลังบ่นแฟน กลับเสียงหายไปในลำคอ เมื่อพี่เติร์กยึดท้ายทอยแล้วตะโบมจูบไม่รีรอ เติร์กขยับเท้าจนคนที่โดนจูบก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชิดขอบสระ แม้จะไม่เหลือใครอยู่ ณ ตรงนี้ แต่เพราะเป็นพื้นที่เปิดอาจมีใครผ่านไป ผ่านมาได้

 

       คนที่ต้องการให้แก่นกายสงบลงกลับหมดหนทางเพราะถูกปลุกเร้าจากคนรัก มันช์ยิ่งอายเข้าไปใหญ่ เมื่อกางเกงว่ายน้ำที่เขาสวมใส่พบแกนกายโป่งนูนจนเห็นได้ชัด ทั้งสองยังคงจูบกันกลางพื้นที่สาธารณะ โดยริมฝีปากประกบเข้าหากันอย่างไม่ลดละ มือหนาคนรักลามไล่มาลูบตรงเป้ากางเกง ยิ่งทวีความกำหนัดจนยากที่จะสงบลงได้ในเวลานี้

 

      ดูท่าจะไม่จบลงง่าย ๆ เมื่อมือเติร์กเริ่มลวนลามลูบคลำแก่นกายของรุ่นน้อง ก่อนจะใช้มือหนาล้วงเข้าไปในขอบกางเกงเพื่อสัมผัส แต่มันช์รีบผลักอกพี่เติร์กให้หยุดพลางช้อนตามองคนพี่ที่ทำหน้าเหมือนถูกขัดใจ

 

"พี่เติร์ก! ผมไม่ไหวแล้วอะ ไปต่อที่ห้องได้ไหม?"

 

"ฮ่า ๆ แล้วรออะไรล่ะ"

 

      เติร์กตกใจที่แฟนขอกันตรง ๆ  และแล้วเสียงหัวเราะก็หยุดลงตามด้วยร่างกายเปียกโชกของทั้งสองที่รีบปีนบันไดขึ้นจากสระว่ายน้ำ คว้าผ้าขนหนูมาปิดของสงวน ที่กำลังขยายขนาดพองโตเต็มที่ เพื่อเดินไปยังห้องพักของตัวเองให้ไวที่สุด

.

.

.

.

        ถึงช่วงเวลาสวาท ที่ไม่ต้องมีใครบอกว่าจากนี้ต้องทำอะไรต่อ จูบร้อนระอุก็ยังคงดูดดื่มหนักหน่วงต่อเนื่อง ฝ่ามือลูบไล้ไปทั่วผิวกาย ลูบไล้คลึงเคล้าไม่ว่างเว้น

 

"อื้ออออ อ้ะ...อ้าาา ลึก จะ....จัง พี่"

 

       ดั่งฉากอีโรติกที่ถูกย้อมแสงสีให้เหลือเพียงสีขาว ดำ เทา เมื่อตอนนี้ ทั้งสองอยู่ในห้องอันมืดมิดเพราะปิดไฟร่วมรักกัน ภายใต้แสงอันน้อยนิดจากด้านนอกที่ส่อง ลอดผ่านร่องผ่าม่านจนเห็นเป็นแสงเงาตกกระทบตามส่วนเว้า ส่วนโค้งของร่างกายชวนยั่วเย้า เร่าร้อนจนอยากกลืนกินให้อิ่มหนำ



         แม้จะไม่เห็นใบหน้าคนรักที่ชัดนัก แต่ภาพตรงหน้าก็ชวนสยิว วาบหวิวหัวใจ เมื่อคนตรงหน้าเติร์ก แยกท่อนขาเรียวอ้าออกกว้าง คร่อมทับอยู่เหนือตักที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นุ่ม สองมือหนากดสะโพกสอบลงจนแนบสนิท ยามที่ความร้อนรุนแรงดุนดันผ่านช่องทางคับแคบ กดเข้ามาช้าๆ จนมันเข้ามาลึกถึงที่สุด  ยิ่งไปกว่านั้น อารมณ์ของมันช์พุ่งพล่านไปหมด เมื่อมือหนาไล่สีข้าง ส่วนปลายลิ้นแตะเลียที่ใบหู ก่อนที่พี่เติร์กจะระดมจูบทั่วทุกตารางนิ้วของร่างกายไม่ให้เว้นว่าง





"อื้มมมมม มันช์" เติร์กครางเสียงแหบห้าว

 

         มันช์ซุกหน้าลงบนลาดไหล่กว้าง ยามที่คนข้างล่างเด้งรับบั้นท้ายที่กำลังโยกไหวอยู่ข้างบนด้วยรสรักอันถึงใจ มือหนาบีบเค้นก้นกลมหนัก ๆ ก่อนที่เติร์กจะเลื่อนริมฝีปากไปดูดเลียและขบงับตุ่มไตสีสวย

 

"อื้ออออ เสียวอะครับพี่ อ้ะ อ้าห์"

 

"อื้มมมมมม"  สิ้นเสียงครางต่ำในลำคอ เติร์กใช้เรียวลิ้นชื้นแฉะแตะลงบนตุ่มไตอีกข้างอย่างหยอกเย้า จังหวะรักจากเนิบช้าแปรเปลี่ยนเป็นรัวเร็ว กระแทกกระทั้นไม่ยั้ง มันช์ฝังใบหน้าลงบนลาดไหล่ ก่อนที่จะขบกัดหัวไหล่คนรัก จนขึ้นเป็นรอยฟัน คล้ายคนต้องการระบายความเจ็บปวดหน่วงหนึบภายใน แต่แท้จริงแล้ว ลึก ๆ มันช์ก็สุขสันต์ ซาบซ่านทั่วกายกับรสรักอันสุดหฤหรรษ์นี้

 

        ฉากรักของทั้งสองดำเนินไปอย่างดุเด็ด เผ็ดมันส์ มันเร่าร้อนดังเพลิงกำลังเผาไหม้

 

"อ้ะ อ้าา ผะ..ผมจะเสร็จแล้ว"

 

          ได้ยินดังนั้น เติร์กที่กำแกนกายของรุ่นน้องก่อนหน้า รีบเร่งมือขยับรูดรั้งแท่งร้อนรุ่นน้องเร็วไว้ ไม่นาน สัญญาณแห่งการบ่งบอกว่าคนข้างบนพุ่งทะยานถึงความสุขสมสุดยอดก็ปลดปล่อยของเหลวออกมาเต็มหลังมือของเติร์ก เติร์กไม่รอเวลา อุ้มคนที่คร่อมทับบนตักก่อนหน้าไปวางร่างรุ่นน้องลงบนเตียง จับมันช์พลิกตัวหันหลัง มือหนายึดเอวคนรักก่อนจะยกสะโพกขึ้นสูงจนลอยเด่นค้างกลางอากาศและรีบแทรกแกนกายกดส่วนหัวเข้าไปยังร่องรักจนสุด เติร์กได้จังหวะกดกระแทกอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง จนครั้งสุดท้าย เขาทิ่มทะลวงภายในตอกย้ำอย่างรุนแรง และไม่นาน ก็ถึงทีของเติร์กที่พุ่งน้ำรักออกไปอย่างสุดกลั้น

 

         เสียงหอบหายใจดังก้องสะท้อนทั่วห้อง มันช์โดนจับพลิกตัวนอนแผ่นหราบนเตียง เขาซุกซบหน้ากับบ่าแข็งแรง ฟังเสียงเต้นรุนแรงของหัวใจคนรัก สองมือเลื่อนไปกอดรอบแผ่นหลังกว้างที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อโซมกาย แต่ไม่มีใครคิดจะรังเกียจกันและกัน เติร์กพรบจูบลาดไหล่มันช์ ก่อนจะใช้มือหนาปาดเม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากรุ่นน้อง

 

"กูรักมึงนะ"

 

     มันช์ชะงัก เพราะไม่คิดว่าพี่เติร์กจะบอกรักกัน และมันช์ก็ไม่เคยคาดหวังว่าพี่เติร์กจะบอก การได้ยินคำนี้ จึงไม่ต่างกับมีน้ำทิพย์ชโลมใจให้ชุ่มฉ่ำสร้างชีวิตให้มีชีวามากขึ้น

 

"ฮื่ออออ...ครั้งแรกที่พี่บอกผม"

 

"ถึงกูจะไม่พูด แต่ก็รู้สึกแบบนั้นเสมอ" มันช์ยิ้มตอนที่พี่เติร์กว่าพลางเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เขาขยับใบหน้าไปตามคนที่เอียงคอหนีหลบตา และชะโงกไปจูบปากพี่เติร์ก



"ครับ ผมรักพี่เติร์กเหมือนกัน"

 

"อื้อ"

 

      ทั้งสองตระกองกอดกันอย่างเหนื่อยล้า โดยที่ยังไม่ลุกไปไหน เผื่อมีโอกาสได้เริ่มบทรักกันใหม่ในรอบที่สอง

.

.

.

.

    หลังจาก เปิดเทอมมาได้เกือบเดือน รุ่นพี่ปีสี่ศิลปกรรมก็ไปฝึกงานจนไม่เห็นหน้า ค่าตา แล้วจู่ ๆ มันช์ก็คิดถึงพี่เต็นขึ้นมา จนต้องโพล่งบอกแฟนตัวเองที่เดินข้าง ๆ ระหว่างทางไปเอารถเวสป้าของพี่เติร์ก เพื่อกลับหอของมันช์

 

"คิดถึงพี่เต็นจัง ไม่รู้เป็นไงบ้าง"

 

"บอกคิดถึงชายอื่นต่อหน้ากูเลยนะ"

 

"ผมรักพี่เต็นแบบพี่ชายนะครับ อย่ามาเคืองผมสิ พี่เติร์ก" มันช์มุ่ยหน้า จนเติร์กกลั้วหัวเราะ ก่อนดึงแก้มมันช์จนยืดเหมือนเยลลี่

 

"กูล้อเล่นครับ กูเชื่อใจมึง ไอ้ดื้อ"

 

"ที่รักของผม น่ารักที่สุดว่ะ" มันช์ยิ้มแป้น แกว่งมือพี่เติร์กที่กุมกันไว้ไป-มา แต่แล้วมันช์ก็ชะงัก เมื่อเจอะผู้หญิงหน้าตาสะสวยส่งยิ้มหวานที่ยืนขวางทางอยู่

 

"พี่เติร์กคะ"

 

    เติร์กชะงัก เมื่อเห็นแฟนเก่า อยู่ต่อหน้าแฟนใหม่ เขาก็รู้ว่าการเรียนที่มหาฯลัยเดียวกัน มันอาจมีโอกาสเจอกันบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่า มันจะบังเอิญเจอในช่วงเวลานี้

 

 

"ครับ"

 

"ไม่เจอนานเลยตั้งแต่วันนั้น พี่เติร์กสบายดีไหมคะ ?"

 

"อืม สบายดีครับ"

 

"กวางคิดถึงพี่เติร์กเหมือนกันนะคะ และกวางมาตอบคำถามตามที่พี่บอกค่ะ"

 

       มันช์หันไปมองพี่เติร์กที่ยืนนิ่งเงียบงัน

 

 "กวางพูดอะไร พี่ไม่เข้าใจ"

 

"เรื่องของเราในจดหมายที่พี่เติร์กเขียนระบายมาให้กวางไงคะ?"

 

"พี่คุยกับเขาให้รู้เรื่องนะครับ ผมขอตัว"

 

"มันช์ อย่า...ไ....ป..."

 

 

 

 

     มันช์สะบัดมือออกจากการจับมือกัน เพื่อเดินหนีไปสงบสติอารมณ์ที่ห้องน้ำ เพราะทนไม่ได้ที่ต้องเห็นหน้าแฟนเก่าที่หน้าตาสะสวย หนำซ้ำยังหุ่นดี มีหน้าอก หน้าใจที่น่ามอง ดูอย่างไรก็ชวนให้มันช์คิดมาก เมื่อหันกลับมามองตัวเอง....

 

 

"จดหมายอะไร?"

 

         เมื่อมันช์เดินไป เติร์กถามกวางทันที เพราะอยากเห็นหลักฐานที่แฟนเก่าพูดถึง ทางฝั่งของกวางหยิบจดหมายออกมาจากในกระเป๋าแบรนด์เนมหรูหรายื่นให้แก่อดีตคนรัก

 

        เติร์กคลี่จดหมาย เปิดอ่านข้อความด้านใน

 

‘พี่ยังรักและคิดถึงกวางนะ ถ้ากวางไม่มีใคร เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะครับ

 พี่รอกวางเสมอ"

 

        ข้อความชวนหวานเลี่ยนขนาดนั้น ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ฝีมือเติร์กที่จะคิดและเขียนแน่ ๆ

 

"พี่ไม่ได้เขียน"

 

      เติร์กไม่รีรอตอบ และไม่ได้ตั้งใจจะหักหน้าอีกฝ่าย แต่ถ้าเขาขืนพูดถนอมน้ำใจก็ไม่ต่างกับการให้ความหวังกวาง จนเธออาจหลงระเริงไปกับมัน



     

"ถ้าพี่เติร์กไม่เขียนแล้วใครจะเขียนคะ ? ไม่เห็นต้องโกหกกันเลยค่ะ" กวางบอกและทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ

 

 

"กวางพี่จะทำแบบนั้นทำไมในเมื่อตอนนี้พี่มีแฟนแล้ว"

 

"จริงหรอคะ? ใครกัน? กวางไม่เคยเห็นพี่เติร์กเดินกับผู้หญิงคนไหนเลยค่ะ" หญิงสาวรุ่นน้องเอ่ยถามอย่างสงสัย แต่เบื้องหลังใบหน้าที่ฉาบด้วยความแปลกใจนั้น ค่อนข้างอยากรู้อยากเห็น

 

"ก็คนเมื่อกี้ไงครับ"

 

      กวางเผลอหลุดตาโต  เธออาการออกชัดเจน จนเก็บสีหน้าไม่อยู่เพราะไม่คิดไม่ฝันว่า อดีตคนรักของเธอ จะชื่นชอบเพศเดียวกัน

 

    'พี่เติร์กเป็นเกย์เหรอ ไม่จริงอะ'

 


"พี่เติร์ก เปลี่ยนรสนิยมตั้งแต่เมื่อไหร่คะ? กวางไม่ยักรู้ว่า พี่จะหันมาชอบ..."

 

 

"พี่ไม่จำเป็นต้องบอกกวาง ว่าพี่มีรสนิยมแบบไหน และพี่ไม่ได้สนว่าน้องเขาจะเป็นใคร มาจากไหน? พี่แค่รู้สึกดีและมีความสุขที่ได้อยู่กับเขาก็เท่านั้น"

 

 

     กวางชะงักงัน เธอสบตามองพี่เติร์กที่การเจอกันคราวนี้ เขาดูชัดเจน และไม่ปราณีในการรักษาน้ำใจกัน หญิงสาวมองมือหนาอีกฝ่ายที่ขยำกระดาษแผ่นนั้นอย่างไร้เยื่อใย เธออุตส่าห์ดีใจที่ได้เห็นถ้อยคำจดหมายเชิงถวิลหากันและกัน แต่พอรู้ความจริงว่า พี่เติร์กไม่รู้ไม่เห็นนั้น ยิ่งทำให้กวางแปลกใจไม่น้อย

 

 

"โอเคค่ะ กวางเข้าใจแล้ว ส่วนจดหมาย.ถ้าไม่ใช่พี่เขียนแล้วใครเขียนมาให้กวางคะ? เพื่อนพี่เหรอ?"

 

"พี่ต้องถามก่อนว่าใครเป็นคนเอามาให้กวางครับ?"

 

"ผู้ชายขาว ๆ ตัวเล็ก ๆ ค่ะ"  เติร์กยืนคิดพลางนิ่งเงียบก่อนจะตอบแฟนเก่า

 

"เอาเป็นว่าอย่าสนใจเลยก็แค่จดหมายไร้สาระ พี่ไปก่อนนะ"

 

"เดี๋ยวค่ะ ถ้ากวางเครียดกวางยังโทรปรึกษาพี่เติร์กเหมือนแต่ก่อนได้ไหม"

 

      เติร์กยังไม่ตอบคำถามคนตรงหน้า เขาแค่กวาดสายตามองไปทางห้องน้ำ ก่อนจะวกสายตากลับมาหาหญิงสาวร่างเล็กแล้วบอก

 

 "อย่าดีกว่า พี่กลัวแฟนพี่เข้าใจผิดครับ"

 

"แม้แต่สถานะพี่ชายก็เป็นให้กวางไม่ได้หรอคะ"

 

"พี่ต้องไปก่อน แฟนพี่รอนานแล้ว กวาง"

 

       เติร์กก้าวไว ๆ ไปหาคนรักที่หลบซ่อนอยู่ในห้องน้ำ

 

"หึงกูเหรอ?"  แค่เห็นคนที่ยืนพิงอ่างล้างหน้าในห้องน้ำหน้าเครียด เติร์กก็ไม่รีรอที่จะถาม

 

"คนนี้ใช่ไหมครับ ที่ชื่อพี่กวาง?"

 

"ใช่ แต่ไม่ต้องห่วงนะเขารู้ว่ามึงคือแฟนกู และกูกับกวางก็จบกันแล้ว"



"แล้วที่เขาอ้างถึงจดหมาย"

 

"คงมีการเข้าใจกันผิด เพราะกูไม่ได้เขียน กูไม่แน่ใจว่ามีใครพยายามสร้างเรื่องให้เราทะเลาะกันหรือเปล่า?"

 

"ใครจะลงทุนทำแบบนั้นวะ พี่?"  มันช์ยังคลางแคลงและไม่เข้าใจว่าทำไมพี่เติร์กถึงพูดกำกวม จะว่าไป มันช์ไม่ใช่คนเด่นดังอะไร จะมีคนพยายามแทรกกลางเพื่อสร้างความร้าวฉานด้วยการยุยงให้แตกแยก ปั่นป่วนไปทำไมกัน



      อีกส่วนหนึ่งที่มันช์อยากถามและอยากรู้ นั่นคือ เนื้อในจดหมายมันถูกเขียนไว้ว่าอย่างไร แต่การที่แฟนเก่ามาอ้างถึงจดหมาย อย่างไรเสียก็คงไม่พ้นเรื่องอดีตความรักและความทรงจำอันหวานชื่น

 

"ไม่รู้" เติร์กยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด ครั้นจะบอกสิ่งที่ตัวเองคิดในใจว่าใครทำ ก็ไม่ต่างกับการใส่ร้ายป้ายสี

 

       เติร์กมองหน้ามันช์พลางถอนหายใจก่อนตอบคนรักอีกครั้ง

 

"ไม่ต้องกังวล กูไม่มีทางกลับไปหากวางแน่ ไว้ใจกูนะ"

 

"ผมจะพยายามครับ" มันช์เดินออกจากห้องน้ำด้วยสีหน้าหนักใจ ทำไมมันช์รู้สึกว่าช่วงนี้ความรักของเขาพักหลัง ๆ มาถึงเจอแต่อุปสรรค ที่ชวนให้ความสัมพันธ์ฉันท์คู่รักสั่นคลอนลงได้ทุกเมื่อ

.

.

.

.

"พี่เติร์ก ฮือออออ ฮึก ฮืออออ”

 

           ตอนนี้ เติร์กร้อนใจ เมื่อปลายสายร้องไห้จนฟังไม่รู้เรื่อง หลังจากที่มันช์โดนตามตัวให้กลับบ้านด่วน เมื่อทางบ้านบอกข่าวว่าพี่สาวของเขาประสบอุบัติเหตุจากรถยนต์จนเสียชีวิต เติร์กแอบกังวล เป็นห่วงแฟนตัวเอง เพราะช่วงนี้ มันช์เจอะปัญหาประดัง ประเดเข้ามาพร้อมกัน จนเติร์กกลัวว่ามันช์จะรับมือไม่ไหว

 

“ให้กูไปหาไหม?”

 

[อย่าเพิ่งเลยครับ ตอนนี้ ที่บ้านผมยุ่งวุ่นวายไปหมด]

 

      มันช์ว่าอย่างนั้น ตอนนี้ มันช์ยังช็อคกับการรู้ว่าพี่สาวได้จากไป คนที่ไม่เคยนึกเลยว่า การตายของเธอจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดไว้

 

"ผมอยากกอดพี่มาก ๆ"

 

[มันช์อย่าพูดแบบนี้ กูยิ่งเป็นห่วง มึงไหวแน่นะ] เติร์กเสียงแผ่ว เขากังวลและค่อนข้างเป็นห่วงมันช์ เพราะตลอดเวลาที่คบกัน เขารู้ดีว่า มันช์มีนิสัยอย่างไร

 

“ไหวครับ ฮือออ ผะผมโอเค พี่ไม่ต้องห่วง ฮืออ”

 

[ยิ่งร้องไห้แบบนี้ นี่เหรอบอกไม่ให้กูเป็นห่วง ฮึ! คืนนี้มานอนกับกูนะ]

 

"อยากแต่นอนไม่ได้ครับ พี่แค่นี้ก่อนนะ แม่เรียกแล้ว"

 

[อืม]

 

   เติร์กกังวลใจ เมื่อการสูญเสียคนรักในครอบครัว ทำให้มันช์ยิ่งอยู่ในสภาพจิตใจอ่อนแอ และยิ่งเขาไม่อยู่ด้วยแล้วก็คงได้แต่ส่งกำลังใจผ่านเสียงตามสาย

.

.

.

.

      ผ่านมาแล้วสามวันที่งานศพของพี่มิลค์ พี่สาวมันช์เนืองแน่นด้วยบรรดาญาติ ๆ เพื่อนร่วมงาน เพื่อนจากประถม มัธยม มหาฯลัยของเธอ ส่วนเพื่อน ๆ ของมันช์ที่พอสะดวกก็มาช่วยเหลือกันอย่างเต็มที่ ทั้งเสิร์ฟน้ำ เสิร์ฟอาหารให้แขกเหรื่อที่มาร่วมงานศพ แม้วันนี้ จะเป็นวันแรกที่เติร์กได้มาร่วมงาน แต่เขาต้องแสร้งทำทีเป็นได้แค่รุ่นพี่ รุ่นน้อง เพราะยังไม่สามารถแสดงตัวหรือเปิดเผยว่าเป็นคู่รักกันได้มากนัก

 

      ความโศกเศร้าเข้าปกคลุมทั่วบริเวณจนบรรยากาศยิ่งสลด หดหู่ มันช์วุ่น ๆ กับงานไม่ได้หยุด บ้างก็ไปคุยกับญาติที่ไม่ได้เจอหน้ากันนาน บ้างก็ต้องไปคุยกับเพื่อนพี่สาว หรือไม่ก็เตรียมพื้นที่จัดหาความสะดวกให้แขกคนอื่น ๆ ลำพังแค่มันช์จะปลีกคุยกับเติร์กแค่สองสามคำยังไม่มีเวลาเดินโฉบมาได้เลย เติร์กจึงทำได้แค่จ้องมองคนรักเดินไปเดินมา จนกระทั่ง พิธีสวดพระอภิธรรมศพเสร็จสิ้น แขกทยอยกลับบ้าน จังหวะนี้ มันช์ที่ลาเพื่อนพี่สาวเสร็จ ประสานสายตากับพี่เติร์กที่จ้องมองมาพอดี จึงปรี่ไปหาเพื่อนัดแนะพบกันที่ห้องน้ำของวัด เมื่อทั้งสองเดินย่องเข้ามาห้องน้ำด้านในสุด มันช์โผกอดพี่เติร์กสุดแรงปรารถนาและเอ่ย

 

“พรุ่งนี้วันเผา พี่มาด้วยนะ”

 

“ได้ มึงร้องไห้ทุกวันเลยเหรอ? ตามึงบวมมากเลย"

 

          มันช์พยักหน้าน้อย ๆ ในอ้อมกอดอุ่น ๆ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้กอดรัด ไม่ได้รับกลิ่นกายอันแสนคุ้นเคยจากพี่เติร์กแบบนี้ 

 

"เข้มแข็งนะมันช์” เติร์กดันไหล่รุ่นน้องออก พลางลูบใต้ตาที่ยังคงเอ่อล้นด้วยน้ำตา เขามองหน้าคนรัก ก็ยิ่งใจกระตุก รู้สึกสงสาร การสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก โดยไม่ทันตั้งตัว เป็นอย่างไร เติร์กย่อมรู้ดี

 

"อื้ม ผมจะพยายาม ผมรักพี่นะ"

 

      เติร์กยิ้มหวาน พลางจูบเปลือกตา และใช้ปลายนิ้วไล้เบา ๆ อีกครั้ง

 

"กูโคตรคิดถึงมึง ไว้มึงพร้อมเมื่อไหร่ เรากลับมานอนด้วยกันนะ"

 

“ครับ ผมอยากนอนกอดพี่ทุกวันเลย”

 

“เหมือนกัน"

 

      น่าเสียดายที่ทั้งสองไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ในช่วงเวลานี้ หากผ่านพ้นพิธีงานศพไป เติร์กก็หวังว่าอะไร ๆ จะดีขึ้น

.

.

.

.

      และแล้ววันที่จะต้องส่งพี่สาวไปยังดินแดนใดสักแห่งที่ไม่ใช่โลกเดิมก็เดินทางมาถึง มันช์ยืนอยู่บนเมรุร้องไห้อย่างหนักต่อหน้าโลงศพ พลันเหลือบมองรูปขาวดำของพี่สาวแสนรัก รูปของพี่มิลค์ที่ถูกเลือกมาตั้งประดับไว้ ก็ยังคงเป็นรูปภาพที่เธอมีรอยยิ้มสดใสที่สุด หวังจะเอาไว้ให้เห็นเป็นช่วงเวลาสุดท้าย

 

       เฝ้ามองรูปพี่สาวเนิ่นนาน ก่อนจะทอดสายตาเหม่อมองโลงศพพี่สาว มันช์ลูบโลงศพทั้งน้ำตา ก่อนจะยกมือปาดหยาดน้ำใส ๆ ออกจากตา เดินก้มหน้าลงมาจากเมรุ มันช์ยืนนิ่งพลันกวาดสายตาทั่วบริเวณพื้นที่นี้อีกครั้ง สอดส่องจนทั่วก็ยิ่งปวดใจ แต่มันช์ต้องกลั้นน้ำตาแห่งความน้อยใจเอาไว้ เมื่อไม่พบคนรักยืนอยู่ตรงนี้เลย

 

          มันช์ได้แต่ยืนภาวนาในใจว่าพี่เติร์กคงกำลังเดินทางมาและเขาคงไม่ผิดสัญญาที่ให้ไว้ในช่วงเวลาที่มันช์จิตใจอ่อนแอ





..............................................

แก้ไขคำผิดตามคุณ warin บอกแล้วนะคะ ขอบคุณมากเลยที่่ช่วยดู

*และขอบคุณคนอ่านที่อ่านมาจนถึงตอนนี้และยังเดินทางมาด้วยกันนะคะ

จะจบแล้วค่ะ
:mew1: :mew1: :mew1:

 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-04-2019 21:11:21 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-1
    • -
ขอบคุณค่ะ
ชะโลมใจ---->ชโลมใจ

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2727
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0
สงสารน้อง   :mew6: :mew6: :mew6:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +69/-5
สงสารมันช์จัง

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2996
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-2
มันช์เข้มแข็งนะ เชื่อใจพี่เติร์กมากๆหน่อยแล้วทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี ขิงนี่คือเจ้ากรรมนายเวรของมันช์จริงๆ

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2410
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

เกิดอะไรกับอิพี่เติร์กถึงไม่มาตามสัญญา

น้องมันยิ่งเป็นคนคิดมากด้วย

ต้องมีใครทำอะไรแน่ ๆ ใช่อิขิงป่าว อิตัวร้าย


ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 265
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-0
บทที่ 25 ทิ้ง

 

 





   

 

      ถัดมา อีกด้านหนึ่ง เติร์กแต่งตัวสุภาพและดูดีกว่าทุกวัน เขาสวมใส่เสื้อเชิ้ตและกางเกงสแล็คสีดำ กำลังเดินออกจากบ้านเช่าที่วันนี้เต็นไม่อยู่ เพราะมีเหตุให้ไปช่วยงานพวกพี่ ๆ ที่บริษัทที่เต็นฝึกงานพอดี 

 

 

      เพียงปิดประตูรั้วบ้านไม้สีเขียวอ่อน เสียงเครื่องมือสื่อสารก็ส่งสัญญาณดังขึ้นมา เติร์กคว้าและกดรับสาย ยังไม่ทันได้เอ่ยทักทายปลายสายก็แทรกขึ้นไม่เป็นภาษา

 

[พี่เติร์ก ฮือออออ ช่วยกวางด้วยค่ะ]

 

 

      เสียงตื่นตระหนกผสมเสียงร้องไห้สะอื้น ทำให้เติร์กต้องหยุดเท้าเพื่อฟังให้แน่ชัด

 

"เป็นอะไรกวาง"

 

[ฮึกกกก พี่เติร์กมารับกวางได้ไหม? กวางไม่กล้าจะลุกไปไหนเลยค่ะ ฮืออออ กวางโป๋หมดเลย มาช่วยกวางด้วย]

 



     เติร์กนิ่งเงียบ



 

"กวางโทรบอกเพื่อนกวางสิ พี่ไม่สะดวก"

 

[กวางโทรแล้วค่ะ พวกเธอปิดเครื่อง บางคนก็มาไม่ได้ พี่เติร์กคะ กวางไม่ได้แกล้งจริง ๆ นะคะ ได้โปรด! ช่วยกวางในฐานะแฟนเก่าไม่ได้เหรอคะ?]

 

 

      เติร์กโลเลด้วยน้ำเสียงของกวางที่ดูหวาดกลัวจริง ๆ แต่แล้ว เติร์กได้ยินเสียงตะกุกตะกักจากปลายสาย ต่อมาก็เป็นเสียงผู้หญิงแก่ ๆ พูดไวและลนลานอย่างเห็นได้ชัด



[เอ้อ! ฮัลโหล ใครน่ะ มารับไอ้หนูคนนี้หน่อยเร็ว ๆ น้องมันโดนใครข่มขืนเปล่าก็ไม่รู้ เร็ว ๆ มาเดี๋ยวนี้!]



       เติร์กนิ่งงัน เพราะไม่รู้ว่าคนที่เติร์กคุยด้วยเป็นใคร ครั้นจะถามกลับไปว่า แล้วทำไม ป้าไม่พาน้องคนนั้นไปส่งเอง ก็ดูจะยอกย้อนและเป็นเด็กก้าวร้าวไปสักหน่อย เติร์กถอนหายใจยาวอยู่หลายครั้ง เขาจะเต็มใจช่วย หากบัดนี้ เติร์กไม่ได้มีนัดไว้กับใครอีกคน เติร์กหนักใจ เหมือนสถานการณ์ได้ถูกสร้างมาให้เขาต้องเลือกระหว่างแฟนเก่ากับแฟนใหม่ เติร์กก้มมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะตัดสินใจตอบรับกวางและโทรหามันช์

 



"มันช์"



 

[พี่อยู่ไหนครับ? ไม่ถึงชั่วโมงจะเผาแล้วนะ]



 

"พอดีกูติดธุระนิดหน่อย" เติร์กตอบไม่เต็มเสียง เพราะรู้สึกผิด อันที่จริง เขาไม่อยากโกหกมันช์เลย



 

[พี่มาไม่ได้เหรอ?] มันช์อุตส่าห์แวบมารับโทรศัพท์ด้านนอก ทั้ง ๆ  ที่จังหวะนี้ เขาต้องเตรียมตัวยืนสแตนบายด์ รอแจกของชำร่วยแก่แขกเหรื่อแล้ว



 

"ไปได้สิ แต่คงไม่ทันเผา อาจไปรับมึงมานอนกับกูแทน รอกูนะ มันช์"



 

[จริงเหรอ? กะ... ก็ได้ครับพี่]

.

.

.

.

"เดี๋ยวมึงพากวางไปหาตำรวจนะ ส่วนกูจะไปหามันช์" หลังจากตอบรับ เพื่อความสบายใจ เติร์กพาป๋อมาเป็นพยานหลักฐานว่าเขาบริสุทธิ์ใจและไม่ได้มีอะไรกับกวางมากไปกว่าพี่-น้องกันจริง ๆ



 

"อืม ได้"



 

"ขอบใจว่ะ มึง" เติร์กซาบซึ้งที่ป๋อยอมมาเป็นเพื่อน และจะเป็นธุระให้ทุกอย่าง



     ทั้งสองกำลังเดินเข้าตึกสามชั้นอันรกร้างแห่งหนึ่งที่อยู่สุดซอยถนน ที่ตรงนี้รอบด้านมีพงหญ้าขึ้นสูง เติร์กไม่แน่ใจว่าใครกันมาปล่อยเธอถึงชานเมืองขนาดนี้ เมื่อเดินไปถึงชั้นสองที่มีแต่เศษซากปรักหักพังจากการโดนทุบ มีเศษปูน ไม้ กระจายกลาดเกลื่อน ตรงมุมหนึ่งของเสาที่มีรอยทุบแตก มีหญิงสาวนั่งอยู่บ้านผ้าสีขาวที่เปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นปูไว้ เธอหันหลัง ฟุบหน้าลงกอดเข่า โดยตอนนี้ ไร้พลเมืองดีอย่างป้าแก่ ๆ  ที่ได้คุยกับเติร์กก่อนหน้า ตอนนี้ ทั้งเติร์ก ทั้งป๋อ ต่างเบิกตาโพลง ตกใจที่เห็นกวางอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า ครู่หนึ่ง ป๋อหลับตา หันหน้าไปทางอื่นเพราะไม่คิดว่าแฟนเก่าเติร์กจะพูดความจริง ป๋อขอตัวไปรอชั้นล่างของตึกรกร้าง เพื่อให้เติร์กได้เคลียร์ธุระกับแฟนเก่า  โชคดีที่เติร์กเชื่อคำกวางจึงหยิบเสื้อผ้าของเขาเอามาเผื่อ  เติร์กดึงเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่ออกจากกระเป๋า ถือไปให้ไปหญิงสาวที่นั่งบนพื้นตัวสั่นดั่งลูกนกหลงรัง

 



"พะ...พี่เติร์กคะ กวางกลัว ฮึกกกก...กวางไม่รู้เลยว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ฮือออออ"



 

"เมื่อคืน กวางไปร้านเหล้ามารึเปล่า?"



 

"ฮืออออ ไปค่ะ แต่กวางสาบานได้ ว่าไม่เมาแน่นอนเพราะกวางดื่มไปแค่สามแก้วเองค่ะ ฮึกฮือออ" กวางเกาะแขนเติร์กตลอดที่พูด ดูเหมือนเธอต้องการที่พึ่ง แม้แต่จะสวมใส่เสื้อผ้า กวางก็ไม่ปล่อยมือเติร์กไปไหน เติร์กนั่งนิ่งก่อนจะพยุงกวางขึ้นมา



 

"เดี๋ยวกวางไปกับเพื่อนพี่นะ" เติร์กบอก



 

"เป็นพี่เติร์กไม่ได้เหรอคะ? กวางกลัวจริง ๆ" เธอบอก ฟากเติร์กมองหญิงสาวที่แลดูหวาดกลัวผู้ชายทุกคนที่จะเข้ามาอยู่ใกล้เธอ



 

"แต่พี่มีธุระด่วน กวาง"



 

"ฮือออ พี่เติร์ก อยู่เป็นเพื่อนกวางนะ กวางเครียดจริง ๆ พี่รู้ไหมคะว่ากวางโดนแอบถ่ายด้วย"



 

     เติร์กชะงัก สบตามองหญิงสาวที่ส่งสายตาพยักเพยิดไปไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่เธอนั่ง มีกระเป๋าของเธอที่วางทับกระดาษขนาดเอสี่

 



"รูปที่อยู่ในเครื่อง ยังมีมือถืออีกหลายเครื่องที่ถ่ายเก็บไว้ ถ้าไม่อยากให้รูปถูกส่งต่อ อย่าแจ้งตำรวจ"



 

     เติร์กหยิบกระดาษนั้นมาอ่านพลางเงียบงัน เขาขยำกระดาษ ก่อนจะไปคว้าเครื่องมือสื่อสารเข้าคลังรูปภาพตามที่กวางบอกเล่าก็ปรากฎรูปโป๋เปลือยของกวางที่นอนแยกขากว้างและเห็นศรีษะผู้ชายอยู่ตรงกลางระหว่างขาพอดิบพอดี ฟากเติร์กสบถ เขาไม่น่าก้าวขามายุ่งตั้งแต่แรกเลย





"แต่ยังไง กวางก็ต้องแจ้งความ อย่าไปเชื่อคำในกระดาษ"



 

"ไม่ค่ะ พี่เติร์กกวางอายอะ ฮืออออออ"

 



"กวางจะกลัวมันทำไม ก็แค่ขู่" เติร์กโมโหบอกกวางเผลอกระชากข้อมือกวางให้ลุกขึ้นจนเธอร้องโอดโอย เขาไม่ได้อ่อนโยนเพราะเติร์กอยากให้ธุระจบไว ๆ เพราะต้องไปหามันช์ตามนัด แต่พอเธอลุกตามแรงกระชาก กวางโผกอดเติร์กทันทีและร้องไห้หนัก



"แล้วถ้ามันปล่อยรูปจริง ๆ ล่ะคะ พี่เติร์ก กวางเป็นผู้หญิง กวางกลัวนะ ฮืออออ ขอเถอะนะ"



 

     เติร์กยืนนิ่ง เมื่อกวางปล่อยโฮ สะอึก สะอื้นร่ำไห้ สองมือก็ยังกอดเอวแน่น ฟากเติร์กลอบถอนหายใจยาว ก่อนตัดสินใจจะพากวางไปส่งที่บ้านแทนสถานีตำรวจ

.

.

.

.

     ในขณะเดินทางพาเธอมาส่ง เติร์กก้มดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือตลอด ทั้งยังเหลือบมองกวางเป็นระยะ ๆ ซึ่งเธอแลดูหวาดกลัว  และร้องไห้ไม่หยุด จนเติร์กต้องกำชับว่ากวางจะมีป๋ออยู่เป็นเพื่อนทั้งคืน และย้ำนัก ย้ำหนาว่า ป๋อเป็นเพื่อนรักเติร์กที่ไว้ใจได้ กวางจึงค่อย ๆ คลายความหวาดกลัวต่อเพื่อนพี่เติร์ก





      กระทั่ง รถแท็กซี่หยุดลงตรงหน้าหอพักของกวางที่เติร์กก็เพิ่งรู้ตอนที่กวางบอกปลายทางว่าจะไปไหน ว่าที่อยู่ใหม่ของกวาง คือ หอพักที่อยู่ถัดไปจากซอยที่มันช์อยู่แค่สองซอยเท่านั้น

 



"ป๋อ กูฝากมึงด้วยนะ" เติร์กบอกตอนที่ลงจากรถแท็กซี่ ป๋อพยักหน้าและเดินห่าง ๆ กวาง เพราะเธอยังดูกลัว ๆ ผู้ชายทุกคนยกเว้นเติร์ก เมื่อตบปากรับคำกันแล้ว เตรียมแยกย้าย กวางก็โผกอด

 



"ขอบคุณนะคะ พี่เติร์กดีกับกวางมากจริง ๆ ค่ะ"

 



"อืม กวางปล่อยพี่เถอะ เราไม่ใช่แฟนกัน ทำแบบนี้ พี่ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่"



 

"ขอโทษค่ะ" หญิงสาวปล่อยมือและก้าวถอยออกห่าง เดินไปหาพี่ป๋อที่ยืนสุบบุหรี่อยู่ไม่ไกล



 

     จังหวะที่ยืนคุยกับกวางตรงหน้าหอพักเสร็จสิ้นแล้ว เติร์กหมุนตัวเดินกลับออกมาจากซอย พร้อมเอาหูแนบโทรศัพท์มือถือด้วย ในขณะนั้น เติร์กชะงักเท้า ตอนที่เงยหน้ามาจากมือที่กำลังนับเงินในกระเป๋า แล้วพบแฟนตัวเองเดินมากับขิงตรงทางแยก

 



"มันช์"

 

"นี่คือธุระด่วนของพี่เหรอครับ?" มันช์ถามทันทีที่พบหน้า ในตอนแรกมันช์ก็ไม่เห็นหรอก เขาแค่เดินสอดส่อง แลซ้าย แลขวามองหาร้านข้าวเพื่อจะหาอะไรกินร้องท้อง เพราะตั้งแต่เช้า มันช์วุ่นจนไม่ได้แตะข้าวสักเม็ด ผนวกกับพี่เติร์กไม่มาตามนัด และขิงจะขอมานอนค้างคืนด้วย จึงตัดสินใจกลับมาหาข้าวกินแถวหอ แต่ก็ไม่คิดหรอกว่าจะได้พบอะไรเด็ด ๆ แบบนี้

 



"มันช์กูขอโทษ ฟังกูอธิบายก่อน"

 

"ฟังพี่อธิบายว่ากอดกับแฟนเก่ามันดียังไงน่ะเหรอครับ?"

       

 "......"





         ฟากมันช์เมื่อเห็นพี่เติร์กเงียบไปนานก็ยิ่งเสียใจ สุดท้ายคนที่เคยผูกพันกันอย่างพี่เติร์กกับแฟนเก่าก็คงตัดกันไม่ขาดสินะ

 

 

"มึงใจเย็น ๆ ให้กูได้ลองอธิบาย"

 

"ไม่ต้องอธิบาย ผมก็เข้าใจ ไปกันเถอะขิง"

 

"งั้นกูขอคุยกับขิงก่อนแป๊ปนึง"

 

"พี่จะคุยกับขิงทำไม?"

 

 

     เติร์กกำหมัดแน่นพลางกัดฟันกรอด และมองหน้าขิงด้วยความไม่พอใจ เดินปรี่ไปผลักไหล่ขิงจนล้มลงบนพื้นถนนที่ผู้คนเดินผ่านต่างชะงักและรีบเดินอย่างไว 

 

 

"มึงใช่ไหม? ที่วางแผนให้กูกับมันช์ทะเลาะกัน"

 

"เปล่านะครับพี่เติร์ก ผมจะทำแบบนั้นทำไม ผมไม่รู้เรื่องนะครับ"

 



"มันจะไม่บังเอิญไปหน่อยหรอวะ ที่แฟนเก่ากูได้รับจดหมายขอคืนดี กับจดหมายข่มขู่ ในเวลาใกล้เคียงกัน ที่สำคัญ ลายมือคนเขียนมันเหมือนกันชัด ๆ มึงวางแผนใช่ไหม? ตอบกูมา ขิง!!" เติร์กชี้หน้าด่าคนที่ถูกประคองจากคนรักของเขาให้ลุกขึ้นยืน ในเมื่อเติร์กได้อ่านจดหมายทั้งสองฉบับ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่า ลายมือที่เขียนนั้น มันคือคนเดียวกันชัด ๆ

 

 

"ผมจะรู้ได้ไง? ว่าแฟนเก่าพี่คือคนไหนและจดหมายอะไรครับ ผมไม่รู้เรื่อง ฮือ... มันช์ ขิงไม่ได้ทำจริง ๆ นะ" ขิงละล่ำ ละลักบอกพลางเกาะแขนมันช์รีบแก้ตัว ฟากเติร์กกระชากแขนขิงให้ห่างจากตัวแฟนของเขา

 



"พอได้แล้วครับพี่เติร์ก" มันช์ว่าเสียงเรียบพลางน้ำตาคลอ ตอนสบตามองพี่เติร์ก

 

"โอเคได้ ถ้างั้นเรากลับบ้านกัน" เติร์กก็อยากจะสงบสติอารมณ์ลงก่อน เขาว่าพลางเลื่อนมือไปจับมือมันช์กำลังจะเดิน ทว่า มันช์สะบัดออก แล้วเอ่ยเสียงเข้ม

 



"ไม่ครับ คืนนี้ ขิงจะนอนห้องผม"

 

"แต่มันช์ กูไม่อยากที่จะ..."

 



"ในเวลาที่ผมเครียดและไม่เหลือใคร คนที่ควรอยู่ข้าง ๆ ผมควรเป็นพี่ไม่ใช่หรอวะ"

 



"มันช์มึงควรฟังกูนะ และมึงควรไว้ใ..."

 



"พี่เอาแต่พูดว่าให้ไว้ใจ ๆ แล้วการกระทำพี่มันน่าเชื่อใจ ไว้ใจได้อีกหรอวะ ไปเถอะขิง"



 

"มันช์อย่าเพิ่งไป ถ้าไม่อยากฟังกู ก็ขอให้เ...ร..."



 

"เห้ย! พี่เติร์ก แค่พี่ผมตาย แม่งก็เครียดพอแล้ว จะหยุดพล่ามได้รึยัง!"

 



กึก

 

 

     เติร์กชะงักกึก เขาไม่เคยเจอมันช์พูดจาแรง ๆ แบบนี้มาก่อน เติร์กสบตาขิงที่หลุบตาลงต่ำ พลางกวาดสายตาเห็นเด็กหอ พ่อค้า แม่ค้า มองมาทางนี้ ก่อนเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ฟากเติร์กจ้องมองมันช์ที่ไม่สนใจ เดินจากไปพร้อมกับใครอีกคน

 



"สัดเอ้ย!"

 

 

      เติร์กสบถอย่างหงุดหงิด เสยผมขึ้นลวก ๆ ร้อยวัน พันปีไม่ยักจะพบเจอกวางบ่อยและถี่จนสร้างเรื่องให้เขาได้มากขนาดนี้ เติร์กตัดสินใจ เดินไปง้อมันช์อีกครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมา คือ การตอบประชด ประชันอันน่าปวดใจ

 



"ถ้าขืนพี่ยังตามมา ผมอาจทำกับขิงมากกว่าที่พี่ทำกับพี่กวาง"


.

.

.

.

"โอเคไหม มันช์"

 

 

      มันช์มองหน้าขิง เขาไม่ได้พิสวาทขิงอะไรมากมาย แต่ก็ไม่อยากจะพูดอะไรให้ชวนสร้างปัญหาเพิ่ม เขาได้แต่เงียบ แต่พอขิงเริ่มมาเกาะแกะมากขึ้น มันช์บอก

 



"ขิง อย่าเพิ่งยุ่งกับเราตอนนี้ได้ไหม? ขิงจะไปนอนก่อนก็ได้"

 



 "ขิงขอโทษครับ ขิงแค่เป็นห่วงมันช์เท่านั้นเอง"

 

 "ขอบใจ แต่ขอเราอยู่คนเดียวก่อน"

 

 

       มันช์ถอนหายใจ เหลือบมองคนที่มาขออาศัยนอนด้วย เนื่องจากขิงบอกว่าครอบครัวขิงไปต่างจังหวัดแล้วลืมทิ้งกุญแจบ้านไว้กับลูก ครั้นจะให้นอนห้องแบงค์ก็จะชวนปวดใจกันไปอีก



 

      เพียงแค่หยุดคิดเรื่องอื่น เรื่องพี่เติร์กก็ผุดเข้ามาในสมอง มันช์รู้สึกวาบหวิวในอกทุกครั้งที่นึกถึงพี่เติร์กกับแฟนเก่าของเขายืนกอดกัน  ความสัมพันธ์ที่ดูรู้ว่าที่ผ่านมา คงผูกพันกันน่าดู



 

     คนที่มีนิสัยคิดมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอได้เห็นภาพชวนปวดใจอย่างนั้น ก็พาลจินตนาการเพิ่มไปต่าง ๆ นานา ว่าแล้วก่อนหน้านี้ ทั้งสองแอบไปทำอะไรกันมามากกว่าการกอดกันหรือเปล่า?    ยิ่งคิดก็ยิ่งเพลิน จนคิดไปถึงตัวเขาเอง ว่าแล้วความรักแบบผู้ชายรักกันมันจะไปตลอดรอดฝั่งเหรอ? หากเทียบกับแฟนเก่าของพี่เติร์ก ที่ทั้งสาว สวย ดูอย่างไรก็เหมาะสมกันมากกว่า

 



      มันช์สะบัดศรีษะสลัดไล่ความคิดแย่ ๆ ทิ้ง ก่อนจะลุกไปคว้าผ้าขนหนูเพื่อนจะเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกาย แต่คนที่ลอบมองมันช์มาตลอดว่านั่งเหม่อมานานสองนาน ก็ลุกพรวดและกึ่งเดิน-กึ่งวิ่ง ไปสวมกอดมันช์จากด้านหลังทั้งยังเอียงหน้าซบแผ่นหลังอุ่น ๆ

 

 

"ขิงไม่ชอบเห็นมันช์เครียดแบบนี้เลย จากนี้ ขิงจะเป็นคนปลอบใจมันช์เองนะ"


.

.

.

.

         หลายวันแล้วที่ เติร์กมาดักง้อมันช์ช่วงเลิกเรียนแต่มันช์หลบหน้ามาตลอด โทรไปก็ไม่รับสาย ไปหาที่หอก็ไม่เจอ ไม่รู้ว่ามันช์ไปนอนที่ไหน? เติร์กปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้เลยขอร้องและเตีัยมกับดาวไว้วันนี้ ช่วยพามันช์ไปรอแถวห้องน้ำคนเดียวก่อน เพราะเขารู้ดีว่าถ้าไม่นัดแนะกันก่อน ขิงก็ตามติดมันช์อีก คนที่แอบซุ่มอยู่ในห้องน้ำ เห็นดาวเดินมาส่งซิกส์ เจ้าตัวถึงเดินไปเห็นมันช์อยู่คนเดียว

 

 

"มันช์ วันนี้ไปนอนบ้านกูนะ" เมื่อเห็นทางสะดวก เติร์กเดินไปจับมือมันช์ที่ยืนหันหลัง เจ้าตัวตกใจเผลอสะบัดมือ แล้วหันไปมองก็พบพี่เติร์กยืนมองด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

 

"วางแผนกับดาวใช่ไหม?" มันช์ถามอย่างรู้ทันทีว่านี่คือแผนการของเพื่อน

 

"ไม่งั้นมึงก็หลบหน้าตลอด"

 

"จะคุยอะไร?"

 

"เรื่องของเรา"

 

"กับแฟนเก่าพี่?"

 

"มึงมีสิทธิ์คิดแบบนั้นได้ แต่ภาพที่มึงเห็นมันไม่มีอะไรจริง ๆ กูนึกว่ามึงจะไว้ใจและเชื่อใจกูมากกว่านี้"

 

 

 "เอะอะ ๆ  ก็บอกให้ไว้ใจ แล้วการกระทำพี่มันน่าให้ไว้ใจตรงไหนวะ พี่เคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูด นี่ไง ผมเห็นหลักฐานเต็มตาเลย กอดกันโจ่งแจ้งขนาดนี้ ในที่ลับจะขนาดไหนวะ?"

 

"ไอ้มันช์ กูไม่เคยคิดนอกใจมึงเลยสักนิด ชักจะไปกั...น...."

 

 

"ผมเหนื่อยแล้ว เราเลิกกันเหอะว่ะ"

 



กึก



 

     เติร์กมองหน้ามันช์ด้วยความเจ็บปวด เติร์กรู้ดีว่าการเป็นแฟนกัน เมื่อเดินทางมาถึงจุด ๆ หนึ่ง มันจะมีเรื่องกระทบกระทั่งกันเป็นเรื่องธรรมดาจะหวังให้มันราบรื่นโดยไร้การทะเลาะกันก็คงเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากความรักของเขาสองคนนั้นมาจากต่างความคิด ต่างที่มา จึงไม่ง่ายที่กว่าจะปรับความเข้าใจให้เข้ากันประหนึ่งเป็นเหมือนคน ๆ เดียวกัน แต่เติร์กไม่คิดว่า มันช์จะไม่ฟังเหตุผลอะไร และแก้ปัญหาด้วยวิธีง่าย ๆ เช่นนี้



 

"มึงพูดออกมาได้ยังไงวะมันช์"

 

 

      มันช์ไม่ตอบแต่เดินหนี เติร์กคว้าไหล่มันช์ให้หันมาสบตากัน

 



"มันช์อย่าหนี มีอะไรเคลียร์กันให้จบตรงนี้"

 

 

"แต่ผมไม่มีอารมณ์!"

 



"มันช์!! คุยกันให้รู้เรื่อง!!"



 

"ผมจะไปหาเพื่อนผมแล้ว"



 

"เพื่อนมึงน่ะใคร? ขิง? งั้นสิ"

 



"ใช่"

 

 

 

"ขิงมันตอแหล มึงยังนับมันเป็นเพื่อนอีกเหรอ!" เติร์กหมดความอดทน เขาเหลืออดกับคนพรรค์นั้น จนต้องด่าลั่นลานกว้าง

 

"ผมไม่เคยคิดเลยว่ะว่าพี่จะเป็นคนแบบนี้" มันช์เบิกตาโพลงอย่างประหลาดใจ มีน้อยมากที่จะได้ยินพี่เติร์กด่าคนอื่นด้วยการใช้คำพูดแรง ๆ แถมตวาดเสียงดังขนาดนี้

 

"คนแบบนี้น่ะ แบบไหน?"

 

 

"ก็คนเหี้ยไง!"

 



    เติร์กยืนหน้าชาด้วยความเสียใจและเจ็บปวด ที่มันช์ยอมด่าเขาเพื่อปกป้องและแก้ตัวให้ใครอีกคนอย่างหน้าตาเฉย เติร์กเงยหน้ามองมันช์อีกครั้ง



 

"แต่ก็เป็นคนเดียวกับที่รักมึง"

 

กึก

 

      ครู่หนึ่ง มันช์สบตาพี่เติร์กที่ดวงตาแดงก่ำ เขาเบือนหน้าหนี และไม่พูดอะไร จนเป็นฝ่ายเติร์กเองที่ย้ำอีกครั้ง

 

 

"แล้วกูไม่เลิก กูจะให้มึงกลับไปคิดอีกครั้ง" เติร์กลดความอารมณ์ร้อน และหันมาพูดกับมันช์ดี ๆ

 

 

"ผมคิดแล้วครับ" มันช์หลั่งน้ำตา ก่อนจะหันไปมองหน้าพี่เติร์กและระบายความในใจอีกครั้ง

 

 

"ว่าการที่พี่ทิ้งผมในวันที่ผมอ่อนแอที่สุด เพื่อกลับไปหาแฟนเก่า แม่งเจ็บแค่ไหน"

 

 

..............................................

 
 :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:
เขียนมาก็หลายเรื่อง โดยส่วนตัวคิดว่านี่ดราม่าเบาสุดแล้วค่ะ มาอยู่เป็นกำลังใจให้ทั้งคู่ไปด้วยกันนะคะ และสุขสันต์วันสงกรานต์จ้า

ขอบคุณค่ะ

   

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-04-2019 14:58:11 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2410
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

อิขิง  อิเลว  ขอให้แกไม่มีความสุข

ถึงขั้นพาคนไปข่มขืนกวาง

แกมันต้องโดนรุมโทรม

แต่...แกอาจจะชอบก็ได้นะ  อิร่าน

ป.ล. ตั้งแต่อ่านนิยายมา  ไม่เคยเกลียดใครเท่าแกเลย  อิขิง

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-6

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2727
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 426
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +69/-5
มันช์แกก็บ้าไม่ฟังพี่เขาเลย ก็เข้าใจว่าโกรธและเสียใจแต่แม่งเรื่องมันแค่นิดเดียวเองแค่กอดนะโว้ยไม่ใช่จูบกันให้เห็นเสียหน่อย คนเลิกกันเป็นเพื่อนกันได้ก็มีนะ ฟังพี่เขาหน่อยอย่าเอาแต่อารมณ์มากนักเลยมันดูงี่เง่าว่ะ เดี๋ยวจะมารู้ความจริงที่หลังมาขอโทษมีเขาก็เสียความรู้สึกไปแล้ว

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 265
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-0

บทที่ 26 อยากเป็นที่รัก














    เมื่ออีกคนเป็นไฟคอยแผดเผาทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า อีกคนควรเป็นสายน้ำชโลมใจ





    ตอนที่ได้ยิน บอกตามตรงว่า เติร์กโกรธและเสียความรู้สึกมากกับคำที่คนรักเอ่ยออกมา แต่เติร์กพยายามทำความเข้าใจในตัวมันช์ให้มากที่สุดและคิดว่ารุ่นน้องก็คงน้อยใจจนพาลที่เติร์กไม่ยอมไปตามนัดเหมือนกัน

     

     ในความจริงของชีวิตคู่รัก ถ้าเติร์กเอาแต่ประชดกลับ มีหวังชีวิตคู่คงพังพินาศ





"กูรู้มึงใช้อารมณ์และกำลังประชดกูอยู่ กูให้เวลามึงอีกหนึ่งสัปดาห์ให้กลับไปคิดนะมันช์ ถ้าหลังจากนั้น มึงยังยืนยันคำเดิมว่าจะเลิกกับกู กูจะปล่อยมึงไป"





      เติร์กบอกหนักแน่น เขาอยากให้อีกฝ่ายได้กลับไปทบทวนตอนอยู่คนเดียว เพราะถ้าเวลาผ่านไปแล้วมันช์ยังยืนยันคำเดิม ก็คงสมควรแก่เวลาที่ทั้งสองคงต้องเลิกกันจริง ๆ




       จู่ ๆ ใจมันช์ก็เกิดวูบหวิวหวั่นไหว ตอนที่พี่เติร์กพูดเช่นนั้น แต่ความน้อยใจและการใช้อารมณ์นำโดยไม่ผ่านการไตร่ตรอง ส่งผลให้มันช์พูดไม่คิด



"ยืนยันคำเดิมตั้งแต่ตอนนี้ครับ"



"ไอ้มันช์!!"





        เติร์กตะโกนดังลั่น ตอนที่มันช์ไม่ยอมหยุดประชดประชัน เติร์กพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อประคับประคองความสัมพันธ์ แต่อีกฝ่ายเอาแต่ยั่วโมโห กวนประสาทกัน เติร์กรู้ว่าวันนี้ มันช์ยังใช้อารมณ์ หากยิ่งเถียง รังแต่จะทำให้เสียประสาทเปล่า ๆ เติร์กจึงเก็บอารมณ์โกรธไว้ไม่ระบายลงที่แฟนปรี่กลับซุ้ม หายใจฮึดฮัดรุนแรง ทอดสายตามองคนรักที่เพิ่งเดินมาถึงอีกฟากฝั่งซุ้มกำลังนั่งคุยกับพวกขิง เติร์กเจ็บใจ เพราะอุตส่าห์พร่ำบอกแล้วว่ามีอะไรให้คุยกัน พยายามปรับความเข้าใจกัน แต่มันช์ไม่ยอมจบปัญหา ปล่อยให้เติร์กหงุดหงิดว้าวุ่นใจ เขาทนไม่ไหว กระโดดลงจากซุ้มคว้าโค้กขวดแก้ว ปาอัดลงกับพื้นอย่างแรง



เพล้ง!



       เสียงหัวเราะ เฮฮาบันเทิงก่อนหน้าในซุ้มอื่น ๆ เปลี่ยนเป็นเงียบสงัด





"เฮ้ย ใจเย็นเติร์ก" ป๋อและโต๋ถลาลงจากซุ้มมาจับแขน จับไหล่เพื่อนที่ไม่มีใครรู้มาก่อนเลยว่าเติร์กกำลังอารมณ์ร้อน







"เติร์กใจเย็นก่อน เกิดอะไรขึ้นวะ?"



"...." แม้ทุกคนจะถามไถ่เติร์ก แต่เขากลับไม่ตอบเอาแต่เงียบ สายตาโกรธขึ้งคล้ายคนถูกผีเข้า เติร์กกำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้นปูดโปน





"เอ้ย! ไอ้สัดเติร์กเลือดไหล" คงเป็นเพราะเศษแก้วแตกกระเด็นโดนตอนเหวี่ยงขวดฟาดลงกับพื้นอย่างแรง ทว่า เติร์กไม่รู้สึกเจ็บใด ๆ แม้ว่าเพื่อนจะตะโกนมาเช่นนั้น เขาเพียงแค่เดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างมือ จังหวะเดินผ่านซุ้มมันช์ เขาประสานสายตากับคนรัก แล้วรู้สึกเจ็บอย่างทรมานคล้ายคนโดนฆ่าอย่างเลือดเย็น เมื่อเห็นมันช์มองโดยไร้การสนใจใยดี



      เติร์กยังคงมองมันช์ไม่วางตา และเมื่อทั้งสองยังคงสบตากัน เติร์กขยับปากช้า ๆ โดยไร้เสียง



"กู-รัก-มึง-เสมอ"

.

.

.
.



      หลังจากที่คู่รักต่างวัยทะเลาะกันก็ผ่านมาแล้วสามวัน ที่มันช์กับเติร์กห่างกันโดยสมบูรณ์ มันเหมือนกับว่าทั้งคู่กำลังอยู่ในช่วงจำลองเหตุการณ์การเลิกกันกราย ๆ ยามนี้ คนปากดีกลับรู้สึกหวิว จิตใจห่อเหี่ยวแปลก ๆ ยามที่พี่เติร์กไม่โทรหา ไม่ง้อกันจริง ๆ และมันช์หงุดหงิดใจทุกครั้งที่เห็นพี่เติร์กเดินกับผู้หญิงแปลกหน้า ครั้นจะไปกระชากแขนถามว่าทำไมต้องเดินกับผู้หญิงคนอื่นไปทั่วด้วยก็ทำไม่ได้ ในเมื่อตัวเองสร้างปัญหาก่อนเองแท้ ๆ



      ตอนนี้  มันช์แอบมานั่งคนเดียวตรงม้าหินแถวห้องน้ำพลางเหม่อลอยเป็นระยะ และถามตัวเองในใจอยู่บ่อยครั้งว่า การบอกเลิกในวันนั้น มันช์อยากเลิกกับพี่เติร์กจริง ๆ หรือเปล่า? มันช์คิดไม่ตก แถมตอนนี้ก็เริ่มคิดถึงพี่เติร์กมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้มันช์เผลอน้ำตาคลอ รีบฟุบหน้าลงบนโต๊ะม้าหิน แล้วปล่อยให้น้ำตาเม็ดโตร่วงไหลมาเรื่อย ๆ


"น้องมันช์ใช่ไหมคะ?"


      มันช์ชะงัก สูดน้ำมูกขึ้นจนดังฟืดฟาด ส่ายหน้าไป-มาเพื่อเช็ดน้ำตากับท่อนแขน แล้วเงยหน้าในสภาพตาแดง จมูกแดงพลางเบิกตาโต เมื่อคนที่เรียกเขาคือแฟนเก่าของพี่เติร์ก เบื้องหลังที่ยืนอยู่กับเธอ คือเพื่อนของเธอสองคน
 

"มีอะไรหรือเปล่าครับ?" มันช์ไม่ได้ตอบคำถามพี่กวาง เพราะตอนนี้ แม้แต่หน้าเขายังไม่อยากมอง ใครจะทนคุยกับแฟนเก่าของคนรักในปัจจุบันลง


"พี่ขอคุยด้วยหน่อยค่ะ พอจะมีเวลาไหมคะ?"


"ไม่มีครับ"

   
     กวางเห็นแฟนพี่เติร์กตัดบท ซ้ำยังตอบแบบหยิ่ง ๆ เธอลอบถอนหายใจ จะสะสางปัญหาให้ได้อย่างไรหากแฟนพี่เติร์กเอาแต่เป็นแบบนี้

"น้องมันช์ พี่คุยเรื่องพี่เติร์กไม่นานหรอกค่ะ"


"พี่จะมาบอกว่า พี่เติร์กรักพี่มากแค่ไหน? หรือจะมาบอกว่า พี่กำลังจะกลับไปคบกันอย่างนี้เหรอครับ"



      กวางมองหน้ามันช์ที่พูดจาประชด ประชันพลางลอบถอนใจอีกครั้ง เธอก็เข้าใจอยู่หรอกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของความรักระหว่างแฟนเก่ากับแฟนใหม่จะให้มาคุยกันปกติหรือลงรอยกันก็คงทำได้ยาก กวางก็คงได้แต่ทำใจและท่องถึงสิ่งที่ต้องการทำดีกับพี่เติร์กในฐานะคนรักเก่าและคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอในยามคับขัน


      ตอบตามจริง ถ้าพี่เติร์กดูมีท่าทีสนใจ อยากกลับมาคบกับเธอสักหน่อย กวางจะไม่ช่วยให้ทั้งสองคืนดีกันแน่ ๆ แต่เพราะเธอรู้ว่าพี่เติร์กเป็นคนอย่างไร หนำซ้ำ อีกฝ่ายก็ดูรักพี่เติร์กไม่ต่างกัน เพียงแต่เด็กคนนี้ติดจะหึงหวงมากจนไม่ลืมหู ลืมตา เธอถึงต้องมาเป็นฝ่ายช่วยปรับความเข้าใจให้ทั้งสองย่นระยะห่าง และกลับมาชิดใกล้กันดังเดิม




"พี่จะมาบอกว่า พี่เติร์กรักน้องมันช์มากแค่ไหนต่างหากค่ะ"



กึก

   
     มันช์ใจกระตุก เผลอกัดปาก แล้วเบนหน้าหนี กลัวอีกฝ่ายจะจับพิรุธได้ว่าเขามีปฏิกิริยาต่างจากเดิม มันช์รู้สึกกระอักกระอ่วน ปั่นป่วนในอกอย่างบอกบอกไม่ถูก เมื่อเห็นคนอื่นต้องมาก้าวก่ายเรื่องความรักระหว่างเขากับพี่เติร์ก


"พี่รู้เรื่องแล้วค่ะที่น้องมันช์เข้าใจพี่กับพี่เติร์กผิด" มันช์เงยหน้ามอง


"พี่เติร์กฟ้องเหรอครับ?"


"ไม่ใช่เลยค่ะ พี่เติร์กไม่ใช่คนแบบนั้น ถ้ามันช์คบกับพี่เติร์กไปสักพัก น้องมันช์จะรู้ข้อดีของพี่เติร์กว่านอกจากจะเป็นคนชัดเจนแล้ว เวลาพี่เติร์กคบใคร เขาให้เกียรติแฟนทุกคน พี่เติร์กไม่เคยพูดร้ายหรือว่าแฟนตัวเองแรง ๆ ต่อหน้าคนอื่นค่ะ"



กึก


       คำพูดที่อีกฝ่ายพูดมาทำให้มันช์ยืนหน้าชา รู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสี่แยก  การที่พี่กวางพูดเช่นนั้น ยิ่งทำให้มันช์รู้สึกแย่ เสมือนว่ามันช์ละเลยไม่เคยใส่ใจแฟนตัวเองหรือรู้เลยเหรอว่าพี่เติร์กเป็นคนเช่นไร หากเทียบกับพี่กวางแล้ว เธอช่างดูรู้ดี รู้ใจ รู้นิสัยพี่เติร์กไปเสียทุกอย่าง


"พี่ป๋อเป็นห่วงพี่เติร์กมากค่ะ ถึงขอให้พี่ช่วยมาอธิบายให้มันช์ฟัง พี่ป๋อรู้เพราะพี่เติร์กเมาถึงหลุดพูด มันช์รู้ไหมว่า ช่วงนี้พี่เติร์กกินเหล้าทุกคืน เมาทุกวัน เขาเสียใจมากนะ ขนาดเลิกกับพี่เขายังไม่เคยร้องไห้เลย แต่กับมันช์..."



"พี่ป๋อบอกว่า พี่เติร์กร้องไห้หนักเลยค่ะ"



"...."



"พี่ไม่รู้ว่ามันช์กับพี่เติร์กทะเลาะเรื่องอะไรกัน แต่เขาแย่มากนะ ถ้ามันช์คิดจะทำอะไรอยู่ตอนนี้ พี่ขอเถอะค่ะ คิดให้ดี ๆ พี่เติร์กรักมันช์มากจริง ๆ"


"แล้วพี่มาบอกผมทำไมครับ?" มันช์พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่ถ้าถามข้างในใจนั้น เขารู้สึกทรมานอยากร้องไห้เต็มที



"พี่ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครทะเลาะกัน ตอนที่พี่ได้รับจดหมาย ยอมรับนะว่าพี่ดีใจมากจนอยากได้พี่เติร์กกลับคืนมา แต่พอพี่เติร์กบอกว่าเขามีแฟนแล้ว และสีหน้าดูไม่สนใจหนำซ้ำยังรำคาญพี่ พี่ก็รู้แล้วว่าถ้าพี่ได้พี่เติร์กมาจริง ๆ คบกันไปก็ไม่มีความสุขอยู่ดี"



"....." มันช์ยืนนิ่งเหมือนคนสงบใจ แต่ข้างในร้อมรุ่ม ร้อนรนเหลือเกิน



"พี่กับพี่เติร์กไม่มีทางเกินเลยแน่นอนค่ะ เรื่องที่พี่จะบอกก็มีเท่านี้ พี่ไปก่อนนะคะ"



      กวางได้ตอบแทนบุญคุณพี่เติร์ก เรื่องที่เขาได้ช่วยเธอวันก่อนแล้วก็โล่งใจ ทางฝั่งมันช์มองพี่กวางส่งยิ้มอ่อนโยนก่อนจะเดินไปหาเพื่อนเธอที่รออยู่ไม่ไกล


      ได้ยินการเล่าสรรพคุณของพี่เติร์กมาจากปากแฟนเก่าก็ยิ่งเจ็บและรู้สึกผิดว่าทำไม มันช์ต้องปล่อยให้คนอื่นมาคอยบอก คอยชี้แนะว่าคนรักของมันช์เป็นคนดีอย่างไรด้วย


    "ทำไม ผมถึงเป็นแฟนที่แย่อย่างนี้วะ พี่เติร์ก"

.
.
.
.
        กาลเวลายังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง สำหรับตัวเติร์กเองแล้ว เขาพูดคำไหน คำนั้น ถ้าเขาให้เวลามันช์ก็คือให้เวลา ระหว่างนี้ เติร์กจึงไม่ได้ง้อ หรือพูดคุยกับมันช์สักคำ แต่เขาก็ยังมีเรื่องคาใจจนต้องสะสางสักหน่อย ยามเย็นวันนี้ จึงเป็นเวลาเหมาะเจาะที่เติร์กจะตามขิงกลับบ้าน หลังจากที่ได้สายสืบจากหลานรหัสอย่างดาวบอกว่า มันช์กลับบ้านไปกับเพื่อนต่างคณะแล้ว (ซึ่งเติร์กเดาว่าคงเป็นแบงค์)



      เติร์กตามขิงมาถึงบ้าน เพราะเขาอยากรู้พื้นเพของคนนี้ว่าเพราะอะไรทำไมถึงมีนิสัยยุแยง และสร้างความร้าวฉานให้ความรัก ความสัมพันธ์ของเติร์กต้องสะบั้นลงด้วย



      สองเท้าก้าวไวฉับ ๆ แต่ก็ต้องพยายามหาที่กำบังหลบตามเสาไฟฟ้าเป็นระยะ ๆ เติร์กตามขิงเข้ามาในซอยทาวน์เฮ้าส์แห่งหนึ่ง เขานึกว่าถึงบ้านขิงแล้ว แต่เปล่าเลย ซอยทาวน์เฮ้าส์นี้เป็นแค่ถนนลาดยางเชื่อมผ่านสู่การลัดเลาะเข้าซอยเล็ก เติร์กหยุดเท้าเพื่อทิ้งช่วงห่างก่อนจะกึ่งเดิน กึ่งวิ่งตามต่อ เข้าซอยเล็กเพื่อทะลุไปอีกซอยหนึ่ง เติร์กมองเห็นแผ่นหลังขิงไกล ๆ ที่เดินเลี้ยวขวา พอเติร์กวิ่งตามไปพบสะพานไม้แคบ ๆ เป็นทางเดินทอดยาวจนสุดสายตา เติร์กเห็นสองข้างทางเป็นบ้านไม้ปรักหักพัง ฝาบ้านมีพวกโปสเตอร์ซีดและขาดแปะซ้อนทับกัน บ้างก็มาจากยาสระผม บ้างก็ผงซักฟอกหรือไม่ก็เป็นการโปรโมทเพลงเก่า  ๆ มาปิด มีบ้างที่บางจุดจะมีสีสเปรย์สีขาวหรือแดง พ่นข้อความอะไรก็ไม่รู้



       หน้าบ้านของทุกคนส่วนใหญ่ที่เติร์กเห็นจะมีทั้งลังกระดาษ ทั้งตระกร้าเก่าซีดวางซ้อนกันเป็นตั้ง ๆ สภาพไม่สวยหรูแถมดูทรุดโทรม เติร์กต้องหยุดเท้า เขาไม่สามารถสะกดรอยต่อไปได้ เพราะมีคนนั่งหน้าบ้านหลังหนึ่งมองมาด้วยสายตาทำนองว่า มึงเป็นใคร เข้ามายุ่งถิ่นกูทำไม ? ทำให้เติร์กต้องล่าถอยออกมาหลังจากที่เห็นขิงเดินเข้าบ้านไม้ทรุดโทรมหลังที่สามที่อยู่ติดกัน



     คนที่หันหลังเตรียมกลับบ้าน เพราะอย่างน้อยก็ได้รู้แล้วว่า สภาพที่ขิงอยู่เป็นอย่างไร



   โครมม!


    เคร้ง!
 


 
"อีขิง ทำไมวันนี้ มึงหาเงินมาไม่ได้! ห้ะ"


"แม่!! ก็หามาได้แค่นี้จะเอาแค่ไหน? ลำพังแค่ขิงเรียนก็จะลำบากอยู่แล้วนะ"


"มึงไม่สิทธิ์จะเถียง กูเป็นแม่มึงนะ อีขิง!! มึงต้องไปหาเงินมาให้กูเดี๋ยวนี้"



      เสียงตะโกนเถียง ด่ากันไปมาดังจนเติร์กต้องหยุดแล้วยืนเบี่ยงตัวหลบ เติร์กชะงักเมื่อเห็นคนที่ยืนชี้หน้า ด่าขิงฉอด ๆ ยังดูไม่แก่เท่าไหร่ถ้าให้เดาอายุก็คงสามสิบหกสามสิบเจ็ดเห็นจะได้? เธอดูใบหน้าแดงก่ำ มีสภาพเหมือนคนมึนเมาสวมใส่เสื้อแขนกุดกับผ้าถุงมีลายสีม่วงแดง



"แม่! ขิงเหนื่อยแล้วนะ"


ผัวะ


โครม


    สายตาที่มองลอดผ่านช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างลังกระดาษกับตระกร้าวางซ้อนจนสูงตกใจ เมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้นตบขิง แล้วจู่ ๆ ก็มีผู้ชายร่างใหญ่ตัวดำเมี่ยมดุจถ่าน ปรี่มาถีบขิงจนก้นจ้ำเบ้า แล้วตะโกนเร่า ๆ ไม่หยุด


"มึงนี่ลูกเนรคุณชัด ๆ ไปหาเงินมาให้แม่มึงสิวะ ไป๊!!!!"


     เติร์กมองผู้ชายที่ด่าขิงเสร็จก็โอบรอบคอคนที่อ้างว่าเป็นแม่แล้วละเหี่ยใจ ละสายตาไปมองคนที่นั่งชันเข่าตรงแคร่เล็ก ๆ หน้าบ้านของเขาอยู่ในตำแหน่งที่ใกล้ที่สุด เห็นภาพชัดที่สุด แต่กลับไม่มีทีท่าเดือดเนื้อ ร้อนใจ หรือคิดจะเข้าไปช่วย เขาทำเหมือนชินชาหรือไม่มันก็คงเป็นเรื่องปกติสำหรับการทะเลาะ โหวกเหวกโวยวายเช่นนี้



"ไม่ ขิงเหนื่อยแล้ว"
   


"ถ้างั้น มึงออกไปจากบ้านกูเลยอีขิง !!"


"เอออ ไปก็ได้ ก็ไม่ได้อยากอยู่นักหรอกบ้านนี้ ฮืออออออ" ขิงลุกมาตั้งหลักได้แล้วก็ยืนร้องไห้พลางปาดน้ำตาลวก ๆ



     คนที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง รู้สึกจุกอก อึดอัดข้างในแปลก ๆ จากความโกรธเกลียดขิงที่คิดทำลายความรักระหว่างเติร์กกับมันช์พลันสงสารขึ้นมาในบัดดล



      จังหวะที่เติร์กเห็นขิงเดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทันใดนั้น


หมับ!



"พะ...พี่เติร์ก!!"



"ยังไม่ต้องพูดอะไร กูมีเรื่องจะคุยกับมึง"


"ปล่อยผมนะ ปล่อยผม"
.
.
.
.

"กินข้าวก่อน มึงคงหิว"




"สมเพชผมสินะ" ขิงว่าเสียงเข้ม ตอนนี้ พี่เติร์กพามาที่บ้านของเจ้าตัว พี่เติร์กดูแลขิงอย่างดี ทั้งทำความสะอาดบาดแผล รวมถึงทำแผลที่มีรอยช้ำนิดหน่อยตรงมุมปาก ความจริง ขิงไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณ พยายามจะหาทางไปที่อื่น แต่ก็ถูกพี่เติร์กลากมาถึงที่นี่ และยังมีพี่เต็นที่เพิ่งกลับบ้านและซื้อข้าว หมูแดงมาให้หลังจากที่พี่เติร์กฝากซื้อ



"แม่มึงทำร้ายร่างกายมึงบ่อยไหม?" ถ้าเป็นก่อนการเห็นเหตุการณ์นั้น ขิงพูดอะไรไม่เข้าหู เติร์กคงด่ากลับ แต่พอหลังจากที่เห็นอีกฝ่ายโดนแม่ไล่ตะเพิด เติร์กสงสารและเห็นใจมากกว่า



"ไม่ต้องมาทำเป็นแกล้งห่วงผมหรอกครับ"



"มึงพูดดี ๆ หน่อย ความจริง กูไม่จำเป็นต้องช่วยมึงด้วยซ้ำ ทั้ง ๆ ที่มึงเป็นคนสร้างปัญหาระหว่างกูกับมันช์ ทำไมกูจะไม่รู้"



"ก็ไม่ได้บอกให้ช่วย"



"ขิงครับ น้ำกระเจี๊ยบแถวที่ฝึกงานพี่ เขาว่าอร่อย ลองชิมสิครับ" เต็นเดินมาวางแก้วน้ำดื่มลงบนโต๊ะกระจก ฟากขิงทอดสายตาละห้อยพลางเม้มปากแน่น ก่อนขอบคุณพี่เต็นที่ยืนยิ้ม แล้วเดินหายไป เหลือไว้เพียงขิงกับเติร์กดังเดิม



"เพราะมึงเก็บกดจากครอบครัวมึงใช่ไหม? มึงถึงเป็นแบบนี้"



    ขิงชะงัก น้ำตาร่วงเผาะ คนตัวเล็กรีบแหงนหน้าขึ้นเพดานเพื่อหลบสายตาที่กำลังสั่นไหว



"มึงคิดว่าคนในครอบครัวไม่รักมึง? มึงเลยต้องการความรักจากคนอื่น?"




         มันก็แค่การคาดเดาของเติร์กเอง ที่คิดว่า คงเป็นเพราะครอบครัวของขิงที่ไม่ได้แสดงออกถึงการมอบความรัก ความใส่ใจให้กันหรือเปล่า ถึงทำให้ขิงกลายเป็นคนแบบนี้


       ไม่นึกเลยว่าคนเราจะยอมเป็นคนเห็นแก่ตัว เป็นคนนิสัยไม่ดี เพียงเพราะการอยากเป็นที่รักของใครคนใด คนหนึ่ง


       คนที่โดนแทงใจดำชะงัก ขิงลุกขึ้นพรวดแล้วร้องไห้ฟูมฟาย ตะโกนว่าปาว ๆ



"ใช่ รู้อย่างนี้แล้ว พี่ก็ยกมันช์ให้ผมสิ"


"กูยกให้ได้ ถ้ามันช์รักมึง!"



กึก


      ในดวงตาที่พร่าเลือนด้วยหยดน้ำตาแห่งความอัดอั้นผนวกกับความสิ้นหวังนั้น  ลึก ๆ แล้วยังมีความโลภ อยากได้ อยากมีซ่อนไว้อยู่
 


"....."


"แต่กูมั่นใจว่าตอนนี้ มันช์ยังรักกูอยู่"


"....."



"ถ้ามึงทำทุกอย่างเพื่อจะแย่งมันช์ไปจากกู วันหนึ่ง มึงอาจทำสำเร็จ แต่สักพัก มึงจะคบแบบไม่มีความสุข และไม่นานมึงจะเลิกกัน มึงเข้าใจคำว่า 'แย่ง' ไหม? ขิง ถ้ามันเป็นของ ๆ มึงจริง มึงจะไม่ต้องแย่งให้เหนื่อย"


"....."

"ส่วนที่ผ่านมา ที่กูเคยเกลียด เคยไม่ชอบมึง กูขอโทษว่ะขิง กูไม่รู้ว่า ครอบคร...."


"หยุดเถอะครับ ผมไม่ได้ต้องการความสงสารจากพี่ ขอตัว" ขิงบอกทั้ง ๆ ที่ยังน้ำตาอาบแก้ม


"มึงจะกลับบ้านเหรอ? นอนค้างที่นี่ไหม?" เติร์กถามอย่างเป็นห่วง คนตัวเล็ก ๆ ไร้ทางสู้แบบนี้จะหนีออกจากบ้านไปไหนได้


"พี่ไม่ต้องมายุ่ง ผมจะไปอยู่ไหนมันก็เรื่องของผม"



     ในเมื่อเติร์กเห็นความจริงของชีวิตคน ๆ หนึ่ง เขาจึงไม่โกรธที่อีกฝ่ายจะดึงดันคิดอคติต่อกัน เติร์กจึงไม่คิดจะยื่นไม้บรรทัดของเขาเข้าไปวัดมาตรฐานของขิงอีก มีเพียงคำพูดธรรมดาที่บอกหวังให้ขิงคิดได้



"ขิง ถ้าเหนื่อยก็พอนะ" เติร์กแตะไหล่ ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบแบงค์ร้อยออกมาสามใบยัดใส่มือขิง


      ขิงดึงดันจะไม่รับ แต่เติร์กรีบรุนหลังขิงออกจากบ้าน ถ้าหากขิงอยากจะไป เติร์กก็ให้ไป แม้ภายนอก ขิงจะทำตัวเข้มแข็งแค่ไหน ข้างในคงอ่อนแออยู่ไม่น้อย






................................................

 :mew2: :mew2: :mew2: :mew2:

ตอนหน้าก็จบแล้วค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-04-2019 22:51:58 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-6

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-1
    • -

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2727
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2410
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

จะว่าอย่างไรดี

ถึงคนเราจะอยู่ในสถานการณ์ครอบครัวแบบนั้น   แต่เราก็เป็นคนคิดดีทำดีได้ไม่ใช่เหรอ?

แต่สิ่งที่ขิงกระทำ  ก็เข้าใจและเห็นใจและสมเพช

แต่ถามว่าเกลียดไหม?  ก็ยังเกลียดและไม่เสวนาด้วยแน่ ๆ  ต่างคนต่างอยู่และไม่ยื่นมือช่วยเหลือใด ๆ น่าจะดีที่สุด

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2996
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-2
ขิงคงขาดความอบอุ่น ต้องการความรักจากคนอื่น แต่ก็ไม่ควรทำแบบนี้ รอคนที่รักขิงจริง

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +69/-5
สงสารนะแต่ที่ขิงทำไปมันก็ไม่ถูกอ่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด